(Ben jij ook jarig deze maand en je staat niet vermeld? Dat is niet leuk. Laat het even weten per e-mail en we zullen je niet meer vergeten te feliciteren.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Marjon Evers, Floyd Valks, Lars van Velzen, Noor Renes, Manon van der Plank, Suzanne Kouwenhoven, Debbie Webster, Herman Nanninga, Amanda Vrakking, Rick van Uden, Tineke Plomp, Edmundo Doesburg, Dennis de Boef (en Leonidas).

Zondag 1 april 2007 / 17°17'51N 062°43'71W (Basseterre, St. Kitts)

[René>>] Een klusdag vandaag. Na het ontbijt stort Helga zich op een grote schoonmaak van de binnenboel. Ik maak de romp schoon met azijn en zoet water, maar het waait helaas te hard om de romp daarna in de wax te zetten. Dan maar het RVS poetsen. Dat is ook hard nodig.

Gedurende de ochtend kunnen we meegenieten van een openluchtkerkdienst. De predikant klinkt als een Amerikaanse tv-dominee. Hij predikt hel en verdoemenis. E.e.a. wordt afgewisseld door swingende gospelmuziek.

De dag is voorbij voor we het weten. We zijn bekaf!

Maandag 2 april 2007 / 17°17'51N 062°43'71W (Basseterre, St. Kitts)

[René>>] Vandaag een jaar geleden rookten we onze laatste sigaret! Wat zijn we blij dat we daar vanaf zijn!!!

We zijn vroeg op. Het waait nog steeds stevig en we liggen een beetje te rollen. Kind of Blue komt vandaag vanaf St. Maarten deze kant op. We verwachten ze eind van de middag. Leuk! De komende dagen wordt het vrij rustig, dus waarschijnlijk gaan we, samen met Kind of Blue, terug naar Saba.

Terwijl Helga de grote schoonmaak afmaakt ga ik naar de kant, op zoek naar een internetverbinding.

Eiland St. Kitts

(vervolg) Maandag 2 april 2007 / 17°17'51N 062°43'71W (Basseterre, St. Kitts)

[René>>] Op de trap van Domino's pik ik een sterk wifi-signaal op. Ik werk de website bij en Skype een half uurtje met het thuisfront. Daarna doe ik een paar boodschappen en ga terug naar de boot.

's-Middags zijn we lui en lezen wat. Tegen vijven arriveert Kind of Blue. Ze gaan vlak achter ons voor anker. Een uurtje vieren we het weerzien met een "Vagebondje" bij ons in de brandschone kuip. Dit keer bestaat het Vagebondje uit ananassap, jus d'orange, vanille en een flinke scheut rum, gegarneerd met een stuk verse ananas en een schijfje limoen.

Tegen de schemering gaan we naar de kant en eten wat in een restaurant met uitzicht op The Circus, een kleine kopie van Piccadilly Circus in Londen.

 

Dinsdag 3 april 2007 / 17°17'51N 062°43'71W (Basseterre, St. Kitts)

[René>>] We gaan vroeg naar de kant en klaren uit voor morgen. Daarna doen we boodschappen en zijn rond 10:30 weer terug aan boord. We gaan ankerop en tuffen naar White House Bay, 5 mijl verderop. Het is er véél mooier en we liggen er minder te rollen.

We snorkelen met Dick en Anita. Het water is een beetje troebel, maar er ligt een wrak en dat maakt het wel weer leuk. De precieze vorm van het schip is niet meer te achterhalen, maar het moet een flinke boot geweest zijn, want de puntgave schroef is minstens 1,5 meter in doorsnee. Behalve een (te) klein kreeftje zien we niets eetbaars, dus de speer blijft in de bijboot.

We borrelen en eten aan boord van Kind of Blue. Dick heeft spaghetti gemaakt en dat smaakt uiteraard uitstekend. Om 21:30 gaan we te kooi.

Helga geniet omdat ze weer kan snorkelen.

Woensdag 4 april 2007 / 17°14'88N 062°39'61W (White House Bay, St. Kitts)

[René>>] Na de koffie gaan we om 8:00 ankerop. Bestemming Saba, 40 mijl "terug". Er staat nauwelijks wind, dus we motorsailen. Eenmaal buiten de beschutting van St. Kitts constateren we een trage, lage en lange deining. Dat is precies wat we nodig hebben om bij Saba een beetje comfortabel te liggen.

Op zowel de Kind of Blue als bij ons wordt fanatiek gevist. Na een paar uur kunnen we de lijnen binnenhalen, want Kind of Blue heeft een tonijn van 80cm gevangen. Dat is meer dan voldoende voor vier personen.

Om vier uur pakken we een mooring op in Well's Baai, aan de westkant van Saba. Er staat toch nog een flinke deining, uit het noordwesten nota bene, en erg comfortabel is het niet.

We gaan snorkelen. We liggen in 18 meter diep water en met duikbril kunnen we de bodem moeiteloos zien. We snorkelen naar de kant en vinden daar een fraai rif. Onder ons zwemt een schilpad. Hij kijkt verbaasd omhoog en gaat er dan vandoor.

Tegen zessen komen Dick en Anita. Niet alleen brengen ze een forse tonijnfilet mee, maar ze hebben ook sushi gemaakt. Daar kan een Japanse chef nog een puntje aan zuigen, zo lekker! Helga maakt pasta met stukjes spek en bakt moten tonijn in de olijfolie. Een erg lekkere combinatie!

Om 22:00 gaan we te kooi. Niet onze normale kooien, maar op de banken in de kajuit. Daar liggen we lager en is het stampen minder dan in de punt.

3 eilanden op een rij. Rechts naar links: St. Kitts, St. Eustatius (Statia) en Saba.

Op zoek naar een mooring

Donderdag 5 april 2007 / 17°38'16N 063°14'33W (Well's Bay, Saba)

[René>>] In de loop van de nacht neemt de deining af. Comfortabel is het nog steeds niet, maar dit is te doen. We slapen redelijk. 's-Ochtends liggen we alleen nog maar een beetje traag te rollen.

Rond 10:00 tuffen we samen met de dingy van Kind of Blue naar Fort Baai, bijna 1,5 mijl verderop. We doen er een half uur over. Gelukkig staat er nauwelijks wind en komen we droog aan. We klaren in en regelen daarna voor Dick en voor mij bij Saba Divers een duik voor morgenmiddag. Vervolgens nemen we een taxi naar Windward Side. We wandelen een uurtje door het schilderachtige dorpje en lunchen bij Scouts. Het uitzicht over het eiland en zee is er fenomenaal.

Prachtig wat een droomhuis op een droomplaats. Simon Bolivar (Venezuela) recruteerde vrijwilligers en wordt hierdoor herdacht. Weer zo´n plaatje van een huis.

Een taxi brengt ons naar "Hell's Gate" (what's in a name...) waarvandaan we een mooie wandeling maken langs de noord en westkust van het eiland. Ver beneden ons zien we het "vliegveld" met zijn slechts 400 meter lange (korte!) landingsbaan. Halverwege ligt op een bankje een vrijwel vol pakje Marlboro Light, met aansteker. Hoe makkelijk en lekker zou het zijn om er één op te steken! Slik. Na een jaar zijn we dus steeds verslaafd.

Tegen vijven zijn we terug in The Bottom. We drinken wat in een hotel. Eigenlijk is het dicht, maar de Nederlandse stagiair wil ons wel een Carib'je serveren. Daarna nemen we een taxi terug naar Fort Baai.

Er is nog tonijn in overvloed. Vooraf eten we sushi, rauwe tonijn en fijn gesneden tonijntartaar met ui. Voor het hoofdgerecht gooien we "blackened" moten (met cajun kruiden) op de BBQ. Tsja, het blijft culinair tobben op zo'n boot...

Een duik regelen kost je zomaar een uurtje.

Een lunch met dit uitzicht kan niet meer stuk natuurlijk.

Het is toch wel een pittige wandeling.

 

Vrijdag 6 april 2007 / 17°38'16N 063°14'33W (Well's Bay, Saba)

[René>>] We slapen uit. Dat wil zeggen, we worden pas om 8:00 wakker. De zee was nagenoeg vlak afgelopen nacht. Heerlijk! We doen de afwas en smullen van een uitgebreid ontbijt van bacon and eggs en verse jus d'orange.

Tegen de middag gaan we snorkelen. We tuffen met de dingy naar een mooring in de noordkant van Well's Bay. Het water is er kristalhelder en we zien een overvloed aan vis en koraal. Na drie kwartier krijgen we het koud en gaan we terug. We lunchen met... tonijntartaar op toast.

Om 14:30 worden Dick en ik opgehaald door "Big Blue" van Saba Divers. Helga zet ons met de bijboot over. In de buurt van waar we vanochtend gesnorkeld hebben maken we onze eerste duik. Het zijn een paar flinke rotsen, begroeid met koraal, omringd door zandbodem op 21 meter diepte. Erg mooi. We zien een zeepaardje van een centimeter of 8.

We varen terug naar Fort Baai om iemand af te zetten. De rest van het gezelschap gaat mee voor een tweede duik. Deze is boven met koraal begroeid lava op 12 meter diepte. Mooi, maar verder niet bijzonder.

Helga pikt ons met de bijboot op. Als Dick aan boord van Kind of Blue klimt valt zijn duikbril in het water. Langzaam begint 'ie te zinken. Dick duikt 'm achterna, maar krijgt hem net niet te pakken. Ik heb inmiddels mijn duikbril opgezet en duik erachter aan, maar zonder zwemvliezen haal ik het ook niet. Daarna zien we 'm liggen op 16 meter diepte. Dat is dieper dan ik ooit gegaan ben, maar ik wil wel een poging wagen (met zwemvliezen uiteraard). De eerste poging breek ik op een meter of 10 af, gewoon voor de zekerheid. Ik heb nog ruim voldoende lucht als ik boven kom. De tweede poging lukt zonder problemen. Maar kólére, het was wel diep!

's-Avonds eten we aan boord van Kind of Blue. Wat we eten? Drie keer raden... Maar nu is 'ie op, helaas.

Helga brengt de mannen even naar het duikersbootje.

Samen genieten van de zonsondergang onderweg naar huis

Zaterdag 7 april 2007 / 17°38'16N 063°14'33W (Well's Bay, Saba)

[René>>] De wind zit in de zuidoosthoek en het begint langzaam maar zeker oncomfortabel te worden in Well's Bay. Des te beter dat we gisteren besloten hebben om vandaag naar Sint Eustatius te varen.

Om 8:30 gooien we los van de mooring. Aan de horizon zien we talloze witte koppen, dus we steken twee riffen in het grootzeil. Onder de steile hellingen van Saba meten we een paar keer 30+ knopen over dek, maar eenmaal buiten de invloed van het eiland stabiliseert de wind (over dek) zich rond de 23 knopen. Sint Eustatius ligt recht in de wind, dus die 18 mijl zullen er wel een kleine 30 worden.

In de loop van de ochtend zwakt de wind geleidelijk af. Rond 13:30 is er nog wel voldoende wind om te zeilen, maar niet meer voldoende om fatsoenlijk door de golven te komen, dus we starten de motor. Om 15:30 laten we het anker zakken in Oranje Baai, achter de relatieve beschutting van de pier. Er staat een deining uit het zuiden(!) en we liggen behoorlijk te rollen. Wat dat betreft is dit geen verbetering ten opzichte van Saba. Gelukkig wordt voor de komende dagen wind en deining uit het oosten voorspeld, dus het zou beter moeten worden.

Nog nat van een verfrissende duik zie ik vlakbij iemand tobben met een kapotte jetski. Hij probeert 'm zwemmend mee te trekken maar komt nauwelijks vooruit. Eerste reactie? Lekker puh! Ik heb het niet zo op die lawaaimonstertjes. Maar uiteraard spring ik in tweede instantie in de bijboot en geef hem een sleepje naar het strandje achter de pier. Ik ben te goed voor deze wereld

Behalve Kind of Blue en Vagebond ligt er nog een Duitse boot voor anker. Drie van hun bemanningsleden komen langs. Ze hebben vanmiddag een zwaardvis van 2 meter gevangen en willen graag wat vis kwijt. Nou, vooruit dan maar...

Inklaren lukt niet, want het is al na vijven. "No problem mon, you go and have dinner and come back tommorow", zegt de securityguard. We vinden een restaurant met uitzicht op onze rollende bootjes en smullen van een voortreffelijke pizza.

Terug aan boord constateren we dat het rollen er bepaald niet minder op is geworden. Helga gaat op de bank liggen. Ik ga overdwars op ons bed.

Een heel groot en lief hart.

Zondag 8 april 2007 / 17°28'80N 062°59'28W (Oranje Baai, Sint Eustatius)

[René>>] Je hebt rollen en rollen. Nou, hier is het ROLLEN! Wonder boven wonder, hebben we toch nog redelijk geslapen. Na St. Kitts en Saba beginnen we misschien te wennen aan rollerige ankerplaatsen. Toch brengen we na de koffie een hekanker uit, zodat we de boeg recht op de deining krijgen. Dat hadden we natuurlijk gisteren al moeten doen, want het verschil is enorm. We kunnen nu tenminste een kop koffie op tafel laten staan.

Rond elven gaan we naar de kant. Op het havenkantoor is niemand te bekennen, dus inklaren lukt weer niet. Bij Golden Rock Divers regel ik twee duiken voor morgen.

Via het steile "slavenpad" komen we bij Fort Oranje, een prachtig gerestaureerd fort. Het uitzicht over de baai is fenomenaal, inclusief de olietankers die er voor anker liggen. Ja, inderdaad, olietankers! Maar eerst een kort stukje geschiedenis.

In de Gouden Eeuw was Statia HET handelscentrum in de Carib. Er lagen zomaar honderd tot tweehonderd schepen voor anker in Oranje Baai. Aan de waterkant beschermde een muur de talloze winkels en warenhuizen waar zilver, goud, slaven, wapens, suiker, tabac en katoen verhandeld werden. In de oorlog tussen Engeland en Amerikaanse rebellen bleef Holland neutraal en opende Statia als vrije haven. Landen die niet met elkaar konden handelen, konden wél handelen via Statia. Zodoende kregen veel producten papieren van Statia. In 1770 bijvoorbeeld, produceerde Statia 600.000 pond suiker, maar exporteerde 20 miljoen pond. Officieel goedgekeurde smokkel.

In 1776 voer een Amerikaans schip, de Andrew Doria, de haven binnen en vuurde een saluut af. Gouverneur de Graff, die niet precies wist wat hij moest doen, beantwoorde het saluut. Hij wist niet dat de Andrew Doria onder bevel stond van Amerikaanse rebellen. Zodoende werd Statia het eerste land dat een Amerikaans marineschip officieel begroette. Engeland was daar niet van gecharmeerd, net zo min van het feit dat Statia wapens verkocht aan de rebellen, en dat leidde tot de oorlog tussen Engeland en Holland.

250 jaar later is er weinig veranderd. Venezuela kan haar olie niet rechtstreeks leveren aan de VS en daarom wordt de olie overgeslagen op Statia. Echt waar!

Al sinds de oversteek van de Canaries naar Tobago hebben we regelmatig e-mail contact met Ing en Ben uit Apeldoorn. Ze volgden ons oceaanlogboek en stuurden sms-berichten naar de Iridium. Later werd het e-mail. Het is een leuk contact met vertrekkers in spé, al hebben we elkaar nog nooit ontmoet. Zo kregen we vorige week een mailtje van Ing, dat haar broer Sander en schoonzus Judith op Statia (Sint Eustatius) wonen. Beiden werken ze in het onderwijs. Dat Beatrix en Cruijf al op bezoek geweest zijn en dat Vagebond in dat rijtje niet mag ontbreken...

We wandelen de heuvel op en vragen naar "het huis van dokter Bakker", want daar wonen ze vlak bij. Uiteindelijk worden we de laatste paar honderd meter zelfs gereden in een luxe pickup. We worden door Sander en Judith (en zoon Beau) hartelijk ontvangen en krijgen een drankje aangeboden op de veranda (met een prachtig uitzicht over zee). We maken uitgebreid kennis en krijgen allerlei interessante achtergronden te horen van het eiland. Later in de middag geeft Sander ons een toer over het eiland. We sluiten de middag af met een paar sundowners op een terras. Ze hebben trouwens ook een website: www.levenopstatia.nl.

We vinden het te laat om aan boord te kokkerellen, dus eten we nog een keer pizza.

Fort Oranje

De oude kademuur is goed zichtbaar.

Judith en Sander

Sander geeft ons een rondleiding

Links onder zie je de rook van Montserrat.

René sluit de dag af met het maken van deze prachtige foto.

Maandag 9 april 2007 / 17°28'80N 062°59'28W (Oranje Baai, Sint Eustatius)

[René>>] Je hebt werkpaarden en luxepaarden. Helga haalt 160 liter water en doet de afwas. Ik ga lekker duiken

De eerste duik gaat naar het wrak van de Charles L. Brown, een honderd meter lange kabellegger, die in 2003 is afgezonken in 30 meter water. Het is mijn eerste duik naar een wrak. Spannend! We zijn met een klein groepje van vier, inclusief Lisa, de begeleidster. Aan de oppervlakte is nog niets te zien, maar zodra we een meter of 5 zijn afgedaald, doemt in de diepte het wrak op. Ik voel me alsof ik de Titanic ontdek. Machtig mooi! Ze ligt op haar kant en omdat ze er nog maar relatief kort ligt is ze nog helemaal gaaf. Op de schoorsteen is nog de naam van haar eigenaar te lezen: "AT&T". Een schildpad zwemt traag weg langs de romp. We nemen een kijkje bij de boeg die een speciale vorm heeft voor het leggen van kabels. Een barracuda van een meter komt ook een kijkje nemen. Na een half uur gaan we stapsgewijs terug naar de oppervlakte. Een geweldige ervaring!

De tweede duik gaat naar "The Aquarium", een klein rif voorbij de olieterminal. We zien een grote kreeft en minstens 7 roggen, waaronder een paar grote. Ze zijn niet onder de indruk van onze aanwezigheid en blijven rustig liggen. Ze laten zich zelfs aaien (ik niet hoor!).

Rond half twee ben ik terug aan boord. Een half uurtje later krijgen we bezoek van Sander, Judith en Beau. De kleine jongen vindt het prachtig. "Ben jij ook kapitein?", vraagt hij. En uiteraard wil hij sturen. Stomtoevallig draait Vagebond achter haar anker een paar keer precies de kant op waarheen hij stuurt.

Sinds gisterenavond en gedurende de hele nacht klinkt vanaf de wal luide muziek. Wat is het geval: 2e paasdag is op Statia DE feestdag van het jaar. We vallen met onze neus in de boter. Aan de waterkant staan tenten met (live)muziek, snacks, drank etc. Iedereen gaat op zijn paasbest gekleed, in dit geval letterlijk. Zien en gezien worden, maar dan op zijn Statia's. Uiteraard storten wij ons ook in het feestgedruis. Opvallend: een knalrode, puntgave en verlaagde Mercedes 300D met verchroomde velgen. Ook opvallend: een racemotor die een burnout doet. De voorrem wordt ingeknepen en gas geven maar. Dikke rookwolken alom. De politie staat erbij en kijkt ernaar...

We varen morgen verder naar St. Kitts, dus nemen we afscheid van Sander, Judith en Beau. Nogmaals bedankt jongens, we vonden het hartstikke leuk!!! En Beau, weet je nog hoe de keuken op een boot heet?

Na veel te veel bier en met een schorre stem vanwege de luide muziek gaan we rond tienen te kooi.

De hangmat is alleen voor duikers.

 

 

Dinsdag 10 april 2007 / 17°28'80N 062°59'28W (Oranje Baai, Sint Eustatius)

[René>>] Ik voel me prima, maar Helga heeft een lichte kater. Koffie en ontbijt doen echter wonderen en al snel voelt ze zich wat beter. Nadat ik mijn duikbril bij de duikschool heb opgehaald (gisteren vergeten) gaan we om 11:00 ankerop voor de 24 mijl naar White House Bay op St. Kitts.

De wind is iets noord van oost, kracht 5 en we hebben St. Kitts net bezeild. Dat wil zeggen, tot we vlakbij komen, want onder invloed van het eiland draait de wind naar zuidoost, recht op de neus. En dus moeten we 17 mijl opkruisen. Maar in de luwte van het eiland is het heerlijk zeilen op overwegend vlak water. Het is bijna donker als we om 19:00 het anker laten zakken vlak naast Kind of Blue.

We borrelen bij Dick en Anita en smullen van een Indische hete boontjes maaltijd met rijst.

Sinds we hier een week geleden vertrokken, hebben we niet meer zo rustig voor anker gelegen. Het belooft dus een heerlijke, lange, rustige nacht te worden.

 

Woensdag 11 april 2007 / 17°28'80N 062°59'28W (Oranje Baai, Sint Eustatius)

[René>>] Geslapen als een baby!

Na een luie ochtend gaan we om 11:45 ankerop. Bestemming Nevis, 7 mijl verderop. Net als gisteren lijkt het bezeild, tot we dichtbij het eiland komen. De wind ruimt en we krijgen 'm recht op de neus. Gelukkig is het dan nog maar 2,5 mijl kruisen en net als gisteren is het heerlijk zeilen op het vlakke water in de beschutting van het eiland.

Om 13:30 gaan we voor anker voor een langgerekt strand met palmbomen. De Gypsy Blues ligt er ook. We zagen René en Cheryl voor het laatst in New York City, afgelopen oktober.

Helga gaat snorkelen en schelpen zoeken met Dick en Anita. Ik doe de afwas en schrijf wat voor de website. Aan het eind van de middag gaan we borrelen op de Gypsy Blues en aansluitend eten we bijzonder goed bij een strandtent. Rond 22:00 gaan we te kooi.

Heerlijk zeilen. Alleen een beetje kort.

Donderdag 12 april 2007 / 17°08'83N 062°37'81W (Charlestown, Nevis)

[René>>] Om 9:00 gaan we naar de kant. We proberen de website bij te werken.

 

(vervolg) Donderdag 12 april 2007 / 17°08'83N 062°37'81W (Charlestown, Nevis)

[René>>] Nadat we zijn in- en uitgeklaard (voor morgen), wandelen we door Charlestown. Het is een schilderachtig stadje met veel oude gebouwen. We bezoeken het Nevis Museum, dat gevestigd is in het geboortehuis van Alexander Hamilton, één van de "founding fathers" van de Verenigde Staten. Het museum is aardig, maar doet wat rommelig aan. De entree van US$5 per persoon is het in ieder geval niet waard.

We lunchen bij "The Arts Café" (een aanrader!). Daarna gaan we op zoek naar een taxi voor een rondrit rond het eiland. De maken een deal met Sidney, een krasse baas van 66 jaar. Hij rijdt ons eerst naar het "Four Seasons" een exclusief resort. Kamers kosten minimaal $700 per nacht, exclusief 18% belasting! Uiteraard is het prachtig. Vervolgens rijden we verder naar de noordkant van het eiland. We bezoeken een kerkje en passeren het vliegveld. Sidney vertelt honderduit over zijn eiland, waarop hij overduidelijk trots is.

We drinken wat bij de Golden Rock Plantation, een voormalige suikerrietplantage. De oude stenen gebouwen zijn bijzonder fraai gerestaureerd. Het is er een oase van rust. Bij het wegrijden zien we een troep "vervet" aapjes. Minstens even mooi is The Hermitage, ook een voormalige plantage. Het hoofdgebouw, The Great House, is 300 jaar oud en daarmee waarschijnlijk het oudste houten gebouw van de Carib. Er zijn meer van dit soort prachtig gerestaureerde plantages op Nevis. Niet goedkoop, wel héél erg mooi en rustgevend.

Aan het eind van de middag zijn we terug in Charlestown. We doen wat boodschappen en daarna krijgen we van Kind of Blue een sleepje naar Vagebond, want onze buitenboordmotor doet het niet. Hij lekt een beetje benzine, maar vandaag kennelijk zoveel dat de tank leeg is. Sinds Puerto Rico hebben we geen benzinekraan meer en we zijn er nog niet in geslaagd een vervangend onderdeel te vinden.

Dick en Anita borrelen bij ons en daarna maakt Helga "wrappies" met gehakt, sla, komkommer, paprika en shoarmakruiden. Zo nu en dan regent het een beetje, maar niet genoeg om naar binnen te gaan.

Wachten bij het inklaren en plannen maken voor deze dag.

Golden Rock Plantation

Onze chauffeur Sydney

Golden Rock Plantation

Vrijdag 13 april 2007 / 17°08'83N 062°37'81W (Charlestown, Nevis)

[René>>] Om 5:30 loopt de wekker af en een klein uur later gaan we ankerop. Bestemming Antigua. Er staat niet veel wind (op de neus), dus we motorsailen. De zon schijnt uitbundig en er staat nauwelijks deining.

Om half elf hebben we serieus beet. De slip van de molen gilt het uit. Helga voert langzaam de druk op de slip op, maar tevergeefs. De hengel buigt maximaal, de slip staat op bijna maximaal en nog steeds verliezen we lijn. Na een halve minuut en ongeveer 200 meter lijn is het over. Iets breekt, waarschijnlijk de lijn. Let wel, er zat een GROTE haak aan deze lure, 6 centimeter lang en de doorsnede van de bocht 2,5 centimeter! Teleurgesteld begint Helga de slappe lijn binnen te draaien. "Kijk nou! Kijk nou!", roept ze plotseling. Driehonderd meter achter ons springt een zwaardvis 5-6 keer uit het water. Het is een monster van minstens 2,5 meter, exclusief zwaard!. We zijn ineens een stuk minder teleurgesteld dat de lijn gebroken is...

's-Middags, als we de grens van 400+ meter naar 40- passeren vangen we een mooi tonijntje van een halve meter. Precies genoeg voor met z'n vieren.

Om 17:17 kruisen we ca. 6500 mijl, 348 dagen, 3 uur en 14 minuten precies, ons track van vorig jaar. We hebben een compleet rondje gemaakt.

Een kwartier later laten we het anker vallen in Deep Bay, helemaal niet diep. Er liggen een stuk of 10 andere boten voor anker in deze kleine baai, vlak bij Saint John's, de hoofdstad van Antigua. Bij de borrel hebben we rauwe tonijn en later eten we de rest met pasta. Het leven is zo slecht nog niet op vrijdag de 13e...

Charlestown

Ook hier lopen de dieren vrij rond.

In de verte liggen onze boten.

 

Zaterdag 14 april 2007 / 17°07'63N 061°53'24W (Deep Bay, Antigua)

[René>>] Zoals ik een paar dagen geleden al schreef, je hebt werkpaarden en luxepaarden. Helga gaat met Dick en Anita snorkelen bij het wrak van de Andes, een ijzeren driemaster die hier in 1905 zonk. Men vermoedde brand in de laadruimte, maar omdat het een gevaarlijke lading betrof kregen ze geen toestemming om de haven van Saint John's binnen te lopen. Daarom ankerden ze in Deep Bay. Toen men de laadruimte opende zorgde de plotselinge toevoer van zuurstof voor een oncontroleerbare brand en het schip zonk.

Ondertussen stort ik me op het probleem van de buitenboordmotor. Het valt gelukkig reuze mee. Een beetje prut bij het vlottertje zorgde ervoor dat de brandstoftoevoer niet goed werd afgesloten en daardoor liep de benzine weg (nee, we hebben nog geen nieuw benzinekraantje). Ik maak de boel schoon en daarna loopt het motortje weer als een zonnetje.

Om 11:15 gaan we ankerop. Voor ons uit zeilt de Gypsy Blues. Ze gaan ook naar Long Island. Met ongeveer 20 knopen over dek koersen we aan de wind naar Boon Channel aan de noordkant van het eiland. We werken ons in een stuk of 10 korte rakken door het brede kanaal heen. Vervolgens is het nog slechts 2,5 mijl zuidoost naar Long Island. Daar gaan we om 14:15 voor anker in Jumby Bay.

Op Maiden Island is het volgens de pilot goed schelpen zoeken. Niet alleen Helga vindt dat interessant, dus met Kind of Blue en Gypsy Blues gaan we schelpen zoeken. Het strandje ziet er inderdaad wit van de schelpen. Zijn het er duizenden? Tienduizenden? Honderdduizenden? Nou ja, héél veel. Na een half uur houden we het voor gezien en gaan we snorkelen. Dat valt een beetje tegen, want het water is troebel. Toch zien we nog een rog en een kleine kreeft.

We borrelen aan boord van Kind of Blue. Aan boord nog een boterham en dan vroeg (21:00) te kooi.

Kind of Blue

Zondag 15 april 2007 / 17°09'34N 061°45'82W (Long Island, Antigua)

[René>>] Vroeg naar bed, en dus zijn we ook vroeg op, al om 6:15. Onder het genot van een paar koppen koffie worden we op ons gemak wakker. Ontbijten doen we om 9:00 aan boord van de Gypsy Blues. René verwent ons met French toast (wentelteefjes) en een "maple" siroop saus met rum. Jawel, rum! Op zondagochtend aan het ontbijt. En het smaakt fantastisch!

Om half twaalf gaan we ankerop. Met de motor bij zeilen we tussen de riffen en ondieptes door naar het diepere water, noordoost van Boon Channel. Daar kan de motor uit en zeilen we aan de wind naar Green Island aan de oostkant van Antigua.

We passeren de boten die achter het rif, noord van het eiland, voor anker liggen. Er is een doorgang in het rif, maar het lijkt ons op zijn zachtst gezegd onverstandig om daar door heen te gaan. We ronden Green Island en varen ongehinderd naar de beschutting van het rif. Het doet denken aan het Horse Shoe Reef in de Grenadines. Voor anker achter een rif en daarachter schijnbaar eindeloze de oceaan. Mooi!

Wentelteefjes met rum & maple siroop..mmmm

Gypsy Blues

 

Maandag 16 april 2007 / 17°04'54N 061°40'35W (Green Island, Antigua)

[René>>] Na de koffie en het ontbijt gaan we snorkelen bij het rif. Het water is helder, het koraal niet onaardig en we zien een paar kleine kreeften.

Om 11:30 gaan we ankerop. We zijn de baai nog niet uit of we krijgen een fikse regenbui over ons heen. Gelukkig blijft het bij die ene bui. De 10 mijl naar Falmouth Harbour zeilen we ruime wind. Het is erg druk in de baai. We zijn niet de enige die voor de aanstaande Classic Regatta komen. Met enige moeite vinden we een plekje en gaan voor anker.

Net als vorig jaar liggen er In de marina weer imposante schepen. We zijn zwaar onder de indruk van de Maltese Falcon, een hypermoderne vierkant getuigde driemaster. Wat een schip!

We wandelen naar English Harbour en begroeten daar Paula en Steve van de Long White Cloud. Ze zijn druk aan het poetsen om de boot klaar te krijgen voor de regatta. Vorig jaar wonnen ze het "Concours d'Elegance", een prijs voor de mooiste en best onderhouden boot. We spreken af om vanavond gezamelijk een hapje te eten.

We zijn nog niet ingeklaard in Antigua, dus het wordt langzamerhand tijd. Helaas lukt het niet, want het is al laat en dus worden we verzocht om morgenochtend terug te komen. Ook goed. Op de terugweg naar Falmouth Harbour doen we een paar boodschappen.

's-Avonds praten praten we uitgebreid bij met Paula en Steve onder het genot van een hapje en een drankje.

Met dank aan Anita & Dick

Dinsdag 17 april 2007 / 17°01'00N 061°46'40W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Om 8:15 gaan we naar de kant met drie volle zakken wasgoed. We onbijten met een broodje en koffie bij de Seabreeze. Net zo lekker als dat het prijzig is. Nadat de was is opgehaald wandelen we naar English Harbour waar we probleemloos inklaren. Dat we 5 dagen geleden uit Nevis zijn uitgeklaard interesseert ze gelukkig niets.

Aan de meeste boten wordt hard gewerkt om ze in optimale conditie te krijgen voor de aanstaande regatta. Er wordt geschuurd, gelakt en gepolijst. De geur van vernis is allom aanwezig.

We drinken koffie aan boord van Long White Cloud. Ik help Steve een handje als hij de mast in gaat om de verstaging te controleren.

Rond de middag gaan we terug naar Vagebond waar we de laatste hand leggen aan een website update.

Steven en zijn  ¨anti-sexy-petje¨

Schuren, lakken, poetsen en schuren...... ......

(vervolg) Dinsdag 17 april 2007 / 17°01'00N 061°46'40W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Eerst even dit: de Antigua Classic Yacht Regatta website voor alle resultaten en details. En dit is de website van Long White Cloud.

Aan het eind van de middag gaan we op de borrel bij René en Cheryl. Ze zijn vandaag 25 jaar getrouwd. Niet dat we een reden nodig hebben om te borrelen, maar toch.

Het is al donker als we terug gaan naar Vagebond. Honger hebben we niet meer en het is te vroeg om te gaan slapen, dus kijken we een dvd. Voor de tweede keer kijken we "Master en Commander". Wereldfilm!

 

Woensdag 18 april 2007 / 17°01'00N 061°46'40W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] We zijn vroeg op. Na de koffie gaan we naar de marina om een kijkje te nemen bij al het moois dat er ligt. Helga klikt er met haar camera op los.

We gaan naar de bank in English Harbour om geld te halen. De ATM accepteert onze postbankpas niet, dus ga ik naar binnen om cash te halen op de Mastercard. Het meisje accepteert mijn handtekening niet, want die blijkt iets anders dan op de kaart. Heb ik dat!? Ik teken nogmaals, maar weer is 'ie anders. Ze wijst erop dat de "R" en de "S" aan elkaar geschreven zijn, terwijl dat op de kaart niet het geval is. Kennelijk is mijn handtekening de afgelopen jaren op dat detail veranderd. Of ik nog een derde keer wil tekenen. Moet je eens proberen om je eigen handtekening te vervalsen! Dat is dus niet te doen en die derde handtekening lijkt helemaal nergens op. Ze loopt weg om mijn handtekeningen te bespreken met haar chef. Wat een genante vertoning! Anyway, uiteindelijk krijg ik toch geld.

We hebben weer cash, dus Helga gaat direct shoppen Ze koopt een fleurig blauw jurkje. Erg leuk. We gaan terug naar Vagebond en zijn een paar uurtjes lui.

Tussen 15:00 en 15:30 zouden we de was op kunnen halen. Die tijden zijn helaas in ECT, wat staat voor Caribean Maybe Time. Uiteindelijk krijgen we de was pas om 17:30 terug...

Om 18:00 melden we ons bij Long White Cloud voor een kennismakingsborrel met de rest van de bemanning. Een van de jongens is Luke, een Australiër die vaart op de Fiddlers Green, de supportboot voor de Gli Gli. De Gli Gli is een traditioneel gebouwde zeilkano uit Dominica naar het model waarmee de Carib indianen vroeger voeren. Ze voer al eens naar Venezuela en Guyana om de daar gevestigde Carib en Arawak stammen te bezoeken. De BBC maakte zelfs een 50 minuten durende documentaire van die reis. Anyway, Luke vaart dus op de Fiddlers Green, een oude schoener. Voor een vers eitje op z'n tijd houden ze op de boot twee kippen. Over die kippen heeft Luke een paar leuke anekdotes. Vorige week sloeg een kip tijdens het zeilen overboord en dus moest een Chicken Over Board manoeuvre uitgevoerd worden . De boeg van Fiddlers Green ligt maar een paar meter van de enorme spiegel van de Maltese Falcon. De vlag op die spiegel is nota bene groter dan onze fok! Gisterenochtend liepen de kippen los over dek. Een van de kippen kreeg het voor elkaar om aan boord van de Maltese Falcon te komen. Stel je voor! De betreffende kip heet nu de Maltese Chicken...

Afgezien van Steve, Paula, Helga, ondergetekende en Luke bestaat de crew uit:

  • Terri, een Zuid Afrikaan met een 60 voet semi-racer hier in Antigua en een 45-voeter in Sint Maarten. Veel race-ervaring.
  • Mike, kok op het superjacht dat naast Long White Cloud ligt. Niet veel zeil-ervaring.
  • John, eigenaar van de Open 40 "Dangerous When Wet" (zie foto gisteren). Heel veel race-ervaring. Voor de niet zeilers: een Open 40 is een race klasse, net zoals de VOR 70, waarmee de Volvo Ocean Race gevaren wordt. Het zijn extreme race machines.

We krijgen fraaie shirts voor de race. Paula heeft ze allemaal met de hand beschreven / geschilderd. Een knap en tijdrovend karwei.

Met de rest van de gevarieerde bemanning gaan we na de borrel naar de Mad Mongoose voor een hapje. Het wordt laat en de drank vloeit rijkelijk. We zijn pas om 23:30 terug aan boord.

Gli Gli tijdens de regatta van vorig jaar

De enorme Maltese Falcon

.. Fiddlers Green met op de achtergrond de megagrote vlakg van de Maltese Falcon

Door Paula zelf met de hand geschilderde shirts.

Donderdag 19 april 2007 / 17°01'00N 061°46'40W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] De wekker loopt om 6:15 af. Helga wil profiteren van het vroege licht om foto´s te maken. Dus heb ik Paula en Steve beloofd om te helpen met de laatste loodjes om Long White Cloud klaar te krijgen voor het "Concours d'Elegance" dat vandaag gehouden wordt.

Zodoende zit ik al om 7:00 op mijn knieën met een emmer sop en een borstel. Binnen tien minuten gutst het zweet van me af. Het lijkt verdorie wel werken! Gelukkig helpt Terri ook. Tussen het schoonmaken door serveert Paula koffie met croissants. Om 10:00 zijn we klaar en ziet de boot eruit als om door een ringetje te halen. Helga komt nog aanstormen met bloemen om de tafel te decoreren. Dan begint voor Steve en Paula het wachten op de jury.

Wij gaan terug naar Vagebond en zijn de rest van de dag lui. Hoewel niet helemaal, want we helpen LWC met het uitwerken van een "nautische quiz" die bestaat uit een tiental vragen. Een van de vragen is bijvoorbeeld: "What does 'to swallow the anchor'F mean" (Wat betekent het om het anker in te slikken). Een goed antwoord krijgt 5 punten, maar ook het meest originele antwoord krijgt 5 punten. Oh ja, het goede antwoord: het zeemansleven opgeven voor een verblijf aan de wal.

's-Avonds gaan we naar de "Mount Gay Rum Party". De rum kost weinig en wordt gemixt met cola of sap in een verhouding van 2:1, dat wil zeggen 2 delen rum, 1 deel cola/sap. Per drie drankjes krijg je ook nog een Mount Gay Rum pet, dus dat motiveert vrijwel iedereen tot een consumptie van minimaal 3 drankjes. Het resultaat laat zich natuurlijk raden... En dan te bedenken dat we nog geen mijl gezeild hebben!

Name: Nordwind - Type: Marconi Yawl Name: Belle Aventure - Type: Bermudan Ketch Name: Lions Whelp - Type: Staysail Schooner

Bloemen geplukt in de natuur.

Name: Ticonderoga - Type: Bermudan Ketch

Vrijdag 20 april 2007 / 17°01'00N 061°46'40W (Falmouth Harbour, Antigua)

René>>] Racedag 1. We staan vroeg op en stappen al om 7:30 aan boord van LWC die in de marina ligt. We maken de boot zeilklaar en gaan om 8:30 naar buiten. Er staat een lekker windje van 15 knopen. Tot aan de start van 10:45 doen we diverse manoeuvres, zodat iedereen een beetje vertrouwd raakt met zijn of haar rol. Net als vorig jaar doe ik het grootzeil en de kotterfok. Dat klinkt misschien niet logisch, maar het is wel praktisch in verband met de indeling van de kuip en de drie lieren op de kajuitopbouw. Met twee man sta je elkaar in de weg, vandaar.

Onze start is aardig, maar het kan beter. We zeilen een driehoek en doen het helemaal niet slecht naar ons gevoel. Dat wordt bevestigd als na afloop de voorlopige resultaten gepubliceerd worden. We zijn eerste geworden.

Later die middag blijkt dat we gezakt zijn naar de 2e plaats. De handicap van Lone Fox is om een of andere duistere reden aangepast en we staan nu 2e met een achterstand van slechts 1 seconde. Uiteraard balen we daarvan. Lone Fox is een veteraan van 70 voet in de Classic Regatta. Ze werd in de jaren 50 gebouwd voor Colonel whitbread, naar wie de whitbread Round The World Race vernoemd werd, de huidige Volvo Ocean Race.

We gaan terug naar Vagebond en nemen een verfrissende duik. Vanavond is er een piratenparty, dus verknip ik een paar t-shirts. Van René (Gypsy Blues) kan ik een zwaard en mes lenen. Paula schminkt mijn ogen zwart á la Johny Depp en een litteken op mijn wang maakt de boel compleet. Kortom: ik zie er niet uit!

De piratenparty valt zwaar tegen, want vrijwel niemand heeft de moeite genomen om zich te verkleden. Zodoende win ik nog een prijs ook voor de best verklede piraat. De prijs? Een "eco boottocht rond het eiland". Alsof de daar nu op zitten te wachten...

Name: Marielle - Type: Bermudian Yawl

Piraat René wint prijs in de Carieb

Zaterdag 21 April 2007 / 17°01'00N 061°46'40W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Racedag 2. We staan iets later op dan gisteren en stappen om 8:00 aan boord van LWC.

De race van vandaag heet de "butterfly", een parcours dat bestaat uit twee driehoeken. Er staat te weinig wind naar onze zin, slechts 9-12 knopen. Onze start is redelijk. De halve en aandewindse rakken zijn goed te doen, maar de ruimewindse rakken zijn ronduit vervelend. De boot rolt en de zeilen blijven maar nauwelijks gevuld. En dan heb ik het nog niet eens over de temperatuur. Vanwege de lichte wind is het een lange race en finishen we pas na ruim 4 uur.

Charm of Rue, de enige sloep in onze klasse heeft profijt van het lichte weer en wordt 1e, Lone Fox wordt 2e en wij 3e. Lone Fox lijkt onze belangrijkste concurrent te worden.

In de kuip van LWC jureren we met de complete bemanning de nautische quiz. Al met al hebben een stuk of 15 mensen de moeite genomen om een formulier in te leveren. Bij sommige antwoorden liggen we in een deuk van het lachen. Bijvoorbeeld bij de vraag: "What is a son of a gun". Iemand antwoordde hierop een heel betoog over hoe mannen uit Yorkshire in de 17e eeuw nogal zwaar geschapen waren. Een zoon werd daar een "son of a canon" genoemd. Elders waren mannen niet zo zwaar geschapen en daar werd het een "son of a gun" en voor straf werden die kinderen naar zee gestuurd. Het echte antwoord? In de 17e of 18e eeuw was het Britse officieren soms toegestaan dat hun vrouwen aan boord leefden. Soms beviel een vrouw aan boord en dat gebeurde dan tussen de kanonnen. Vandaar "son of a gun". Of zoiets...

's-Avonds gaan we naar het "Musical Night" feest op de yachtclub. Paula doet de prijsuitreiking van de nautische quiz, maar verder valt er niet zo veel te beleven. Rond 23:00 zijn we terug aan boord.

Even een broodje eten ....

Hoe bedoel je lef!

Direct over de streep komt er bier of gaat de bbq aan.

Zondag 22 april 2007 / 17°01'00N 061°46'40W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Racedag 3. Om 8:00 zijn we alweer aan boord van LWC. Koffie, een croissant en dan aan de bak. Zonneschermen weghalen, kotterfok aanslaan, huiken weghalen en opvouwen, etc.

De wind is met 15-16 knopen iets sterker dan voorspeld. Hopelijk blijft het zo. Vandaag de "Canonball", een heen-en-weer en heen-en-weer race over een afstand van 6 mijl, halve wind. Erg leuk, want je ziet de complete vloot onder zeil, van de prachtige schoener Mariette tot de Gli Gli waar ik een paar dagen geleden al iets over schreef.

Vandaag is onze start perfect. Als het startschot valt zijn we op snelheid en nog slechts een halve bootlengte verwijderd van de startlijn. Beter kan haast niet. Lone Fox, onze grootste concurrent is met nog twee boten te vroeg over de startlijn. De regel is dat ze het voordeel dat ze daardoor hebben moeten verliezen voordat ze de race vervolgen. De wind komt in van bakboord en Lone Fox bevindt zich aan stuurboord. Ze loeven voor ons op, kruisen voor ons langs en vallen daarna af. Door die manoeuvre ontnemen ze ons de wind uit de zeilen! Sterker nog, daardoor krijgen ze nog meer voordeel dan ze door te vroeg starten al hadden. Paula meldt het racecomité via de marifoon dat we op zijn zachtst gezegd niet blij zijn met de manoeuvre van Lone Fox. "Your comment will be noted", is het antwoord.

Protesten worden tijdens de Classic Regatta ontmoedigd, want het is een zogenaamde "gentleman's race". Een officieel protest kost $100 en een fles champagne. Wij hebben niet officieel geprotesteerd, maar hopen met onze opmerking het racecomité te beïnvloeden bij hun nog te nemen beslissing inzake de start van Lone Fox.

Omdat het met Lone Fox gisteren en eergisteren om seconden ging, zeilen we super geconcentreerd. Desalniettemin is het optimaal genieten, zowel van het zeilen als van de vloot die aan ons voorbij trekt. We wind is met 15-16 knopen iets sterker dan voorspeld. Perfect!

Na afloop horen we dat Lone Fox een straf van 7 minuten gekregen heeft voor te vroeg starten. Ze vechten die beslissing aan, wat Paula en Steve doen besluiten om alsnog een officieel protest in te dienen. Om een lang verhaal kort te maken: het racecomité blijft bij haar besluit, en Paula en Steve trekken daardoor hun protest in.

Resultaten Long White Cloud: 2e, 3e, 1e. Lone Fox: 1e, 2e, en 6e. Morgen komt het erop aan. Als Lone Fox wint mogen wij 3e worden en winnen de Regatta. Moet kunnen...

Het plan om 's-avonds met de bemanning aan boord van LWC te eten is in het water gevallen omdat Paula en Steve twee uur op de yachtclub hebben doorgebracht in verband met het protest. In plaats daarvan eten we een hapje bij de Mad Mongoose. Er speelt een uitstekende live band en het is al na middernacht als we terug gaan naar Vagebond.

Dick & Anita en Cheryl & René wagen zich tussen de schepen om foto´s te maken.

....

Yacht: When and If - Type: Schooner

Kanjer

 

Maandag 23 april 2007 / 17°01'00N 061°46'40W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Racedag 4. Decision Day!

Onze start is net als gisteren perfect. Lone Fox probeert tot vlak voor de start aan onze loefzijde te blijven, maar ze is met 70 voet veel langer en heeft meer snelheid. Daardoor kunnen wij onderlangs en in "schone wind" op volle snelheid over de startlijn gaan. Erg spectaculair!

Er was voor vandaag weinig wind voorspeld, maar het valt gelukkig reuze mee. Er zijn geen voordewindse rakken, dus dat scheelt ook. Ondanks dat we op het scherpst van de snede zeilen blijft het aan boord leuk, ook als iemand eens een steekje laat vallen (niet dat dat vaak gebeurt).

We horen over de marifoon Lone Fox over de finish gaan. Cuilaun finisht een minuut voor ons, wij 18 minuten later dan Lone Fox. Dat is te veel, dus Lone Fox en Cuilaun bezetten voor vandaag de eerste twee plaatsen. Het hangt er nu vanaf wat er achter ons gebeurt. We halen de voorzeilen weg en blijven in de buurt van de finishboot hangen. Ondertussen eten we een broodje. De minuten tikken weg en na een goede 10 minuten zijn we vrijwel zeker van onze 3e plek. Long White Cloud wint in haar klasse de Classic Regatta!

Long White Cloud verhuist van de Yacht Club Marina in Falmouth Harbour naar Nelson's Dockyard in English Harbour. John en ik varen de dingy van Long White Cloud over, een nat en hobbelig tochtje. Onderweg polst John of Helga en ik misschien geïnteresseerd zijn om mee te varen op Dangerous (When Wet) tijdens Race Week. Race week is van 29 april tot 5 mei. Op 11 mei komt Frank, onze opstapper voor de overtocht naar de Azoren, aan op Sint Maarten. Dat wordt wel erg krap, dus ik moet John's aanbod afslaan

's-Avonds eten we een pizza met Dick en Anita. Het is waarschijnlijk onze laatste avond samen. Overmorgen gaan ze naar Guadeloupe en dan kan het jaren duren voordat we elkaar weer gaan zien.

Als dat maar goed gaat...

Tim Wright in zijn dingy om foto´s te maken.

Kate, een prachtige 12-meter

What is happening....

Dinsdag 24 april 2007 / 17°01'00N 061°46'40W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Racedag 5. De dag van de singlehanded race, die los staat van het algemeen klassement.

Met Pegasus, de 60 voet semi-racer van Teri, gaan we naar buiten om de race van dichtbij te bekijken. We zijn te laat voor de start, maar de rest van de race kunnen we goed zien. Het lijkt erop dat Steve het goed doet. Hij verslaat in ieder geval Lone Fox met een ruime marge over de lijn. Geen geringe prestatie!

Nadat we Pegasus weer geankerd hebben, gaan we naar English Harbour voor het "Gig Racing en Afternoon Thea event". Er worden wedstrijden gezeild en geroeid met dingies. Erg leuk!

John is inmiddels begonnen om Dangerous voor te bereiden voor Race Week. De zeilen zijn aangeslagen en met een duikuitrusting maakt hij het onderwaterschip schoon. We nemen een kijkje in Dangerous' interieur. Erg spartaans! De twijfel slaat toe. Hoe vaak krijg je de kans om te crewen op een Open 40 met kantelkiel?! Niet vaak, dat staat vast. Bij nader inzien laten we ons deze kans niet ontglippen en hakken de knoop door. We blijven voor Race Week. Steve vaart trouwens ook mee op Dangerous en Luke misschien ook, dus de crew is vertrouwd met elkaar.

's-Avonds gaan we naar de prijsuitreiking. Steve is 3e geworden in de singlehanded en neemt zijn prijs op het podium in ontvangst. Later gaan we met zijn allen het podium op om de prijs op te halen voor de 1e plek in onze klasse. Na de prijsuitreiking is het feest. Het is verschrikkelijk gezellig en het wordt later en later. Ondertussen vloeit de alcohol rijkelijk. Het afscheid van Dick en Anita, die morgen naar Gouadeloupe gaan, is heftig en emotioneel. We verhuizen naar de kade ter hoogte van Fiddlers Green. Een koelbox met ijs en flessen cola en rum zorgen voor nog meer drankmisbruik.

Single handed race - Long White Cloud (type: Ketch)

Hoeden, thee, hoeden, thee.....

Afternoon Cream Teas at Admiral´s Inn Super!

Woensdag 25 april 2007 / 17°01'00N 061°46'40W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Om 9:00 worden we wakker getoeterd door Kind of Blue. Met een doffe kop zwaaien we ze uit en blazen op onze hoorn (au!!!). Hoe we vanochtend weer op Vagebond zijn gekomen, en hoe laat, is op zijn zachtst gezegd vaag. Het moet een uur of 4:00 zijn geweest.

's-Ochtends werken we aan de website. We hebben een behoorlijke achterstand opgelopen, zowel in tekst als in foto's.

Rond 12:00 worden we opgeroepen door John. Of ik vanavond een afspraakje met hem wil. Uhhhh, hoezo? Of ik zin heb om vanmiddag nog met Dangerous naar Gouadeloupe te zeilen, zodat we morgen de "Gouadeloupe to Antigua" kunnen varen, een opwarmertje van 42 mijl voor Race Week. Nou, daar hoef ik eigenlijk niet zo lang over na te denken en voel me prompt een stuk beter.

Rond 14:00 zijn we in English Harbour. Ik help John met de laatste voorbereidingen en hij legt me snel wat dingen uit. Een kus voor Helga, "Doe je voorzichtig!", en om 15:00 gooien we los en tuffen de baai uit. Eenmaal buiten hijsen we het enorme grootzeil. Het waait een knoop of 10 uit het noordoosten. Niet eens zoveel wind, maar zodra het zeil zich vult, stuift de boot er met 7 knopen vandoor. Met de genua erbij doen we dubbele cijfers.

De wind is stabiel, de zee nagenoeg vlak en John heeft slaap. Zodoende zit ik na een half uur in mijn eentje aan het roer van een Open 40. Snelheid 11 knopen in 10 knopen wind! Ik ben diep onder de indruk en zit te "gieren in mijn tuig". Ik tel niet minder dan 30 verschillende lijnen die in de kuip komen. Vallen, schoten, reeflijnen, trimlijnen en nog veel meer. Op Vagebond hebben we er 4, soms 5 als we een bulletalie gezet hebben...

Na een goed uur is John er weer bij. Op zijn verzoek heb ik iets hoger gestuurd, maar nu kunnen we wat afvallen en komt de wind 90 graden in. John draait de genua weg en trek de "code zero" uit, een grote genaker. De snelheid schiet omhoog naar 13-14 knopen. Surfend van een golf halen we met gemak 16-17 en tot drie keer toe klokken we een maximale snelheid van 18,9 knopen. GEWELDIG!!!

Het is donker als we om 19:15 de baai van Deshaies binnen varen. John heeft ankergerei meegenomen, maar prefereert een plekje langszij een andere boot. Dat valt nog niet mee, maar uiteindelijk mogen we langszij een catamaran (de volgende ochtend lezen we de naam van de cat: "Side by Side" ). Het is een Spaans stel en we krijgen direct een biertje aangeboden. Een half uurtje later brengt de schipper ons zelfs naar de kant, want John moet ons nog inschrijven voor de race van morgen. We vinden de penningmeester in een restaurant en eten daar zelf ook een hapje. We krijgen een lift terug naar Dangerous en gaan om 22:15 te kooi.

René krijgt van John een korte instructie

Helga is ook onder de indruk

Alsof hij vertrekt voor de Around Alone...

Donderdag 26 april 2007 / 17°01'00N 061°46'40W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Ondanks dat ik gisteren helemaal versleten was heb ik niet lekker geslapen. Dangerous heeft twee kooien. John slaapt in de de breedte, vlak voor de navigatie-instrumenten. Ik aan stuurboord, in een soort hondenkooi. De kooi heeft geen matras, maar bestaat uit een stuk opgespannen doek tussen een buizenframe. En het was warm! Anyway, al voor zessen zijn we beiden wakker.

We krijgen een lift naar de kant. Een prima Frans ontbijtje is bij de prijs inbegrepen. Een lift terug en om 8:00 gooien we los van Side by Side. De officiële skippersmeeting was gisteren om 16:30, maar die geeft John uiteraard gemist. Vandaar dat we nauwelijks informatie hebben over de startprocedure, behalve dat de start om 9:00 is. De exacte tijd hebben we niet beschikbaar, want John weet niet hoe hij de GPS tijd op het scherm moet krijgen. Zodoende gaan we af op wat de andere boten doen en gaan we ongeveer als laatste over de startlijn. John lijkt het niet erg te vinden en mij maakt het al helemaal niets uit. Het is al geweldig genoeg om op deze boot te varen.

Ongeveer 20 boten doen mee aan de race, variërend van een 100 voet Swan, tot een klassieke ketch van 42 voet. De wind is 15 knopen, iets noord van oost en dat betekent een aandewindse koers. Op die koers presteert Dangerous niet geweldig. We doen "maar" 10 knopen. Ach, hoe snel een mens verwent raakt...

Om 1:15 gaan we naar schatting als 7e of 8e over de finish. Moe maar voldaan maken we een kwartier later vast aan de kade in English Harbour. Na een biertje en een hamburger ga ik met de inmiddels opgetrommelde Helga terug naar Vagebond. Onderweg hoor ik van Helga hoe ze een paar klusjes op Vagebond heeft gedaan en druk is geweest met foto´s voor de website.

Na een welverdiende siësta en een frisse duik gaan we om 19:00 naar de kant. We drinken een borrel aan boord van Long White Cloud en gaan daarna naar de Rum Party als afsluiting van de Gouadeloupe to Antigua Race. We maken het niet te gek, maar omdat we na afloop wederom in de kuip van Long White Cloud verzeild raken wordt het toch nog laat. Pas na middernacht gaan we te kooi.

Vrijdag 27 april 2007 / 17°01'00N 061°46'40W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Heerlijk geslapen!!!

Het wordt hoog tijd dat we de website weer eens bijwerken, dus schrijf ik in hoog tempo de belevenissen van gisteren en eergisteren. Ondertussen krijgen we een oproep van John. Het waait vandaag stevig (18-20 knopen), dus hij wil vanmiddag gaan trainen met de bemanning voor Race Week en kijken of we 20 knopen op de teller kunnen krijgen. Die bemanning bestaat tussen twee haakjes uit: John, Helga, Steve (LWC), Adrien (nieuw voor ons) en ondergetekende.

Het komende dagen worden druk en vermoeiend, maar "boy, what a thrill"!!!

 

(vervolg) Vrijdag 27 april 2007 / 17°01'00N 061°46'40W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Rond 14:00 varen we uit met Dangerous voor een training. De bemanning bestaat uit schipper John, Steve, Adrien, Rose (waar John een oogje op heeft), Helga en ondergetekende. Er staat een lekker briesje van tegen de 20 knopen. Op grootzeil en solent (kotterfok) kruisen we een paar mijl op naar het oosten. Als je aan de hoge kant zit, zie je de fel oranje kiel door het water klieven. Erg stoer!

Op deze boot ga je niet snel even overstag. Je kunt natuurlijk in een paar seconden overstag, maar het duurt ongeveer 30 seconden voordat de kantelkiel (hydraulisch) helemaal aan de andere kant is. Vandaar dat dat proces gestart wordt voordat je feitelijk overstag gaat. En dan zijn er de bakstagen nog (de boot heeft geen hekstag).

We vallen af en rollen de code-0 uit. We klokken zo nu en dan 15+ knopen. Na een minuut of 10 willen we gijpen. Het is mijn taak om de bakstag op spanning te brengen. John drukt op de knop om de kiel over te halen. We vallen af. Op het moment dat we feitelijk willen gijpen en ik de bakstag op spanning wil brengen, blijkt de lijn muur en muurvast te zitten. Shit! Zo kunnen we niet gijpen. Ondertussen gaat de kiel al naar lij. Dan gebeurt alles heel snel. We gaan letterlijk op één oor en de mast raakt nog net niet het water. Iedereen zet zich schrap en ik zit aan de lage kant tot aan mijn middel in het water. John gaat tekeer en heeft het over een "major fuckup". Hij is nog net niet in paniek. Ondertussen vieren we alle schoten en begint de boot zich weer te rechten. Dan wordt duidelijk wat er is misgegaan. De overloop stond op het eind van de rails en blokkeerde de bakstaglijn. We halen diep adem en doen het daarna goed.

Het volgende "leermoment" gebeurt als we met een gangetje van 14-15 knopen op de kust van Antigua afkoersen. John wacht veel te lang met de voorbereiding voor de volgende manoeuvre. Tegen de tijd dat we de code-0 door de solent willen verwisselen is er geen ruimte meer voor fouten. Maar het gaat wél bijna fout, want we krijgen de code-0 niet weggerold. Ondertussen komen de rotsen angstaanjagend snel dichterbij. Ik zit als een idioot de furlexlijn binnen te halen, maar het zeil rolt niet weg. Voor de duidelijkheid (voor de zeilers): er is geen sprake van een trommel, maar een groot afgesloten rond blok waardoor een lus loopt die naar de kuip gaat. Het probleem is dat er een beetje spanning op de andere lijn (van de lus) gehouden moet worden omdat er anders onvoldoende wrijving is om het zeil weg te draaien. Om een meter of 100 van de kant gaan we overstag...

Op de terugweg doen zich gelukkig geen noemenswaardige incidenten meer voor en hebben Helga en ik de tijd om (in het Nederlands) wat dingen te analyseren:

  • We zijn een onervaren bemanning op high-tech boot. Alsof je een buschauffeur in een formule-1 wagen zet.
  • John is niet gewend om met bemanning te zeilen en kent zijn boot niet zo goed als hij ons wil doen laten geloven (hij heeft Dangerous pas sinds september)
  • Zijn reactie(s) als iets niet goed gaat bevallen ons allerminst. Als goedwillende amateurs doen we dit voor onze lol. Betaalde profs kun je op een bepaalde manier behandelen als ze fouten maken, maar ons niet.
  • Dit was een training zonder boten om ons heen. Race Week staat erom bekend dat er agressief gezeild wordt en veel boten zijn met profs bemand (ABN/AMRO ONE / Black Betty is er ook). We moeten eerlijk gezegd nog even niet denken aan een start met tientallen boten om ons heen.
  • Er wordt allesbehalve licht weer voorspeld voor komende week.
  • Vinden we dit leuk?

Bij het binnenvaren van English Harbour zegt John dat we het goed gedaan hebben en geeft hij ruiterlijk toe dat hij veel te lang heeft gewacht met overstag gaan. Het is iets, maar ik ben nog niet overtuigd. Nadat we de boot hebben vastgelegd drinken we een biertje en ruimen de boel op. Ik geloof dat we allemaal willen evalueren, maar John heeft haast, want hij heeft een tennisafspraak! Terwijl hij wegloopt roept hij: "Morgen weer, 14:00?" Ik zeg dat ik wel wat eerder zou willen, want we hebben genoeg te trainen, dacht ik zo. Ik zou eigenlijk morgenochtend om 9:00 op het water willen zitten. "Ok, 13:00 dan", is het antwoord...

Later evalueren we ook met Steve en hij is het helemaal met ons eens. Hij stelt voor om John te polsen voor een soort samenwerking tussen hun beiden. Dan kan John de boot sturen terwijl Steve de rest van de bemanning aanstuurt, uiteraard in overleg met John. Het zou kunnen werken, maar ik ben nog steeds niet overtuigd.

Vanavond geen feest. We eten een pizza en gaan vroeg naar bed.

 

Zaterdag 28 april 2007 / 17°01'00N 061°46'40W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Tijdens het ontbijt bespreken we nogmaals de gang van zaken gisteren. We voelen ons er geen van beiden happy bij. Wat ons ook dwars zit is dat we Long White Cloud in de steek laten als we ons nu terugtrekken. LWC (Paula) heeft immers toegezegd als supportboot mee te varen naar Dickingson Bay, waar de voltallige racevloot morgenavond voor anker gaat. Dangerous kan dan langszij gaan en we kunnen allemaal douchen en comfortabel slapen aan boord van LWC.

Uiteindelijk hakken we de knoop door. We doen het niet. De druppels die de emmer doen overlopen zijn de tennisafspraak en het slechts één uurtje vervroegen van de training. John neemt het naar onze mening onvoldoende serieus en daar kan ook Steve niets aan veranderen.

Om 9:30 zijn we aan boord van Long White Cloud en vertellen Paula en Steve ons besluit. Ze hebben er gelukkig alle begrip voor en Steve zegt zelfs dat hij verbaasd was dat we gisteren niet afgehaakt hebben. Tien minuten later vertellen we het John en hij neemt het gelukkig goed op. Hij wil zelfs de Dangerous When Wet T-shirts niet terug. Even goede vrienden! Dat is een pak van ons hart.

De rest van de dag zijn we lui, behalve dat Helga de troep aan boord opruimt en ik een benzinekraantje monteer op de buitenboordmotor. Gekregen van Martijn van de Rotop die hier ook is. Ik zou haast zeggen dat hij uiteraard zo´n kraantje aan boord had.

Oh ja, een paar dagen geleden zijn we een peddel van onze dingy kwijt geraakt. Bij het dock van de yachtclub. Balen natuurlijk! Vandaag vonden we die peddel op mysterieuze wijze terug in de dingy bij datzelfde dock. Vreemd! Wel blij dat 'ie terug is natuurlijk.

's-Avonds eten we met Paula en Steve bij de Mad Mongoose. Na afloop nemen we afscheid. Zien we ze ooit nog eens? In Nieuw Zeeland misschien? We denken van wel.

 

Zondag 29 april 2007 / 17°01'00N 061°46'40W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] We wandelen naar English Harbour en klaren uit. Nu we Race Week niet doen, willen we snel naar Sint Maarten.

Net als het inklaren is uitklaren op Antigua een heel gedoe. Eerst naar de Port Authority waar we liegen dat we het eiland rond gezeild zijn, want anders moeten we voor iedere dag dat we in Falmouth Harbour voor anker hebben gelegen betalen. Dan naar Customs waar we een uitgebreid formulier in moeten vullen, identiek aan het formulier bij binnenkomst. Het enige verschil is het aanvinken van "outbound" in plaats van "inbound". Met dat formulier gaan we vervolgens naar Immigration waar onze paspoorten een stempel krijgen. Tenslotte terug naar Customs waar we stempels krijgen op de uitklaringspapieren. Nog een geluk dat de instanties zich in hetzelfde gebouw bevinden.

Terug aan boord maken we Vagebond vaarklaar. Ik ga nog even het water in om het wieltje van het log los te maken. Het onderwaterschip ziet er allesbehalve goed uit. Wat een aangroei en wat een enorme hoeveelheid pokken! Waar ik er gemakkelijk bij kan verwijder ik ze met de achterkant van een borstel. Voor we aan de oversteek naar de Azoren gaan beginnen zullen we het onderwaterschip grondig schoon moeten maken. Het kan zo maar een halve knoop schelen.

Om 15:00 gaan we ankerop. We tuffen nog even langs Martijn en zeggen hem gedag. Die zien we over een paar dagen weer terug op Sint Maarten.

Met een bakstagwindje van een knoop of 18 is het heerlijk zeilen. Na de koffie en een broodje gaat Helga rond 19:30 te kooi. Het is bijna volle maan. Ik profiteer van extra wind als gevolg van een squall voor ons en weet daardoor een squall achter ons te ontlopen. Gedurende een uur komt de snelheid nauwelijks onder de 7 knopen. "Gaat het goed?", vraagt Helga als Vagebond met 8 knopen van een golf surft. "Ja hoor, wind onder een bui en we gaan als de brandweer", stel ik haar gerust.

 

Maandag 30 april 2007 / 17°30'15N 062°28'85W (Onderweg van Antigua naar St. Maarten)

[René>>] Na een probleemloze nacht arriveren we iets voor 9:00 bij de brug naar Simson Bay. We hadden gerekend op de brug van 11:00, maar hij draait ook om 9:30. Kort daarop laten we het anker zakken ter hoogte van Shrimpies, wel bekend bij cruisers die hier geweest zijn.

We ruimen de boel op en halen wat slaap in. Rond 13:00 gaan we naar de kant en nemen een busje naar Philipsburg. Het is immers Koninginnedag en er schijnt een parade te zijn. Die parade heeft niets met Koninginnedag te maken zoals wij dat kennen, maar alles met carnaval. Het doet ons denken aan Trinidad, maar dan in bescheiden formaat. Glimmende sexy pakjes die gedragen worden door jong en oud, dun en dik, blank en zwart. Iedereen danst op snoeiharde socamuziek die uit de enorme luidsprekers galmt. Na een uurtje hebben we het wel gezien. Nadat we een ijsje gegeten hebben nemen we een busje terug naar de Lagoon.

Terug aan boord maken we een paar to-do lijstjes voor de komende dagen. We maken onderscheid tussen dingen die echt moeten (zoals de verstaging grondig controleren, bier inslaan e.d.) en dingen die we als het even kan willen doen (zoals de romp in de wax zetten).

We eten Chinees aan de overkant van de weg ter hoogte van Shrimpies. Het is een piepklein restaurantje en het ziet er niet uit, maar van vorig jaar weten we nog dat het eten er prima is. Dat is gelukkig nog niet veranderd. Ruim voor 21:00 gaan we te kooi.