(Ben jij ook jarig deze maand en je staat niet vermeld? Dat is niet leuk. Laat het even weten per e-mail en we zullen je niet meer vergeten te feliciteren.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Claire (2004), Frank Francis, Arjan, Nicole Kamphuis, Holle, Miranda Schalks, Jan Peter, Pappa Kouwenhoven en Helga.

Donderdag 1 maart 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Tot ver in de ochtend ben ik bezig met het beantwoorden van e-mail en het schrijven voor de website. Ondertussen sorteert Helga de was en maakt yoghurt. Tenminste, ze probeert de cultuur weer tot leven te wekken, wat meestal wel lukt, zelfs na een paar maanden.

We maken een afspraak met "Handy Andy" om morgen diesel en water te leveren en om een lege gasfles te laten vullen.

's-Middags gaan we naar Steves om de was weg te brengen. We blijven hangen en filosoferen onder het genot van een drankje over de toekomst. Wat willen we wel en wat juist niet als we weer terug zijn in Nederland. In ieder geval zijn we geen van beiden bedroefd o.i.d. over het naderende einde van deze reis. Eerlijk gezegd hebben we wel weer zin in een "normaal" leven aan de wal. Geen zorgen meer om ons drijvende huis, niet meer dagelijks het weer in de gaten hoeven houden, even geen routeplanning, niet meer op zoek naar diesel, water en gas, geen onrustige nachten meer met wind van 25+ knopen en de zorg of het anker wel houdt, de luxe van een auto en een bekende(!) supermarkt om de hoek, zo vaak en zo lang douchen als je maar wilt, vrienden en familie binnen handbereik, en noem maar op.

Ik kan me zo voorstellen dat een grote groep lezers zich bij bovenstaande weinig kan voorstellen, maar toch ervaren we het soms zo. Grote kans natuurlijk dat we na een paar maanden aan de wal weer terug verlangen naar een nacht achter het anker met vlagen van 30+ knopen, maar dat zien we dan wel weer...

We eten 's-avonds bij de marina en spelen een spelletje Mexican Train. Rond 21:00 zijn we terug aan boord.

 

Vrijdag 2 maart 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Iets na 8:00 arriveert Handy Andy met diesel en water. Na 30 gallons diesel en 50 gallons water zitten de tanks weer vol. De gasfles komt hij even later brengen.

Helga gaat met Rose, Dave en Michelle naar een kaasfabriekje. Op de terugweg krijgt het busje een lekke band. Rond het middaguur is ze terug met twee Queso Roller Estilo Holandes, oftewel kaasjes naar Hollands recept, keurig in rood papier gewikkeld.

Ondertussen heb ik me verdiept in het weer voor de komende dagen en de strategie van Bruce van Sant om deze lastige noordkust te bedwingen. Het probleem is de passaat die met zo´n 20 knopen uit het NO-ZO waait. Tel daar de versnelling bij op als gevolg van de kapen en het landeffect (wind van zee, als gevolg van opwarmend land) en het wordt zomaar 25-30 knopen... op de neus! Dat is dus niet te doen en dat is ook precies de reden waarom deze eilanden in het pre-stoom tijdperk genegeerd werden.

Wij gaan de strategie toepassen die Columbus 500 jaar geleden ook al toepaste, namelijk 's-nachts varen. Door de afkoeling van het land stroomt koele lucht van land naar zee (het omgekeerde van de "wind van zee"). Die stroming is zo sterk dat de passaat zo goed als geneutraliseerd wordt. Tenminste, bij een afgezwakte passaat van ZO 10-15 knopen. Daarom is het hier in Luperón vrijwel iedere nacht bladstil, of staat er een verkoelend briesje uit het zuidwesten (vanaf het land dus).

Columbus liet zijn schepen slepen door roeiboten, wij hebben gelukkig een motor. Met een beetje geluk kunnen we motorzeilen, en onder ideale omstandigheden misschien zelfs gewoon zeilen.

De eerste etappe gaat naar Samana, 120 mijl verderop. Samana is het vertrekpunt voor de oversteek van de beruchte Mona Passage, het 60 mijl brede stuk water tussen de DR en Puerto Rico, maar daarover later meer. Tussen Luperón en Samana krijgen we te maken met drie kapen: Cabo Macoris, Cabo Frances Viejo en Cabo Cabron / Samana. Die kapen worden bij voorkeur 's-nachts gerond, zodat de trip naar Samana mogelijk drie nachten gaat duren. Eenmaal in Samana is het wachten op een volgend window voor de Mona Passage.

Kan het ook anders? Ja, je kunt je ook aan de invloed van het land ontrekken door minstens 30 mijl uit de kust te gaan, maar dan heb je nog steeds de wind op de neus EN de stroming tegen. Doen we dus niet!

Tot zover de strategie van Van Sant in een notendop.

's-Middags gaan we naar de tandarts. De laatste keer dat we een tandarts bezochten was 1,5 jaar geleden in Gibraltar. Het wordt dus weer eens tijd. Van diverse kanten hebben we positieve verhalen gehoord over een vrouwelijke tandarts, hier in het dorp. Wij gaan voor een algemene controle en een schoonmaakbeurt.

Voor Amerikanen en Canadezen is het de normaalste zaak van de wereld dat ze hun gebit 2-3 keer per jaar grondig laten schoonmaken. Voor ons Nederlanders niet (toch? of hebben we iets gemist?). Anyway, voor 400 pesos per persoon (ca $12) zitten we ruim een half uur in de stoel, wordt ons gebit grondig gereinigd en krijgen we nog een fluorbehandeling ook. Ik zit trouwens bijna een uur in de stoel en "moet" maandag terugkomen voor een tweede behandeling. Na 23 jaar intensief roken was mijn gebit "wat" vies. Trouwens, nog een maand, dan zijn we precies een jaar gestopt.

We eten bij Steves Place en zijn rond 20:00 weer terug aan boord.

Met een stuk hout roert hij in de kaasbrij. De kaas smaakt heeeeerlijk!

Wachten in de hete zon op de guagua (taxibus)

Oeps, nu zijn we niet op tijd terug. Lekke band!

Ezels, kippen, varkens, koeien. Alles loopt vrij rond.

Zaterdag 3 maart 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Janet is een amateur archeologe, die hier een jaar of drie geleden is blijven hangen. Ze organiseert regelmatig een archeologische trip naar Isabela, waar in 1493 de eerste Spaanse nederzetting gesticht werd.

Ruim een week geleden werd de trip afgelast vanwege het slechte weer, maar vandaag gaat het door. We verzamelen om 10:00 bij de marina en een kwartiertje later zijn we onderweg in een fraaie geairconditioneerde VW bus. Een half uur later stoppen we bij een grottencomplex nabij Isabela. De prachtige grotten werden ca. 7000 jaar geleden gebruikt door Arawak indianen. Ze bewoonden de grotten en begroeven er hun doden. Later werden de grotten door Taino indianen gebruikt voor ceremoniële doeleinden. Het terein is eigendom van een Belg, maar daarover later meer.

De volgende stop is bij Isabela. Hier landden in 1493, een jaar nadat Columbus het eiland ontdekte, 17 schepen met honderden kolonisten. Ze stichtten er de eerste Spaanse nederzetting. Toen Isabela bezocht zou gaan worden door belangrijke archeologen gaf Dictator Trujillo (vermoord in 1961) opdracht om de plek "schoon te maken". Die opdracht werd wel erg letterlijk genomen en de historische grond werd platgebuldozerd. Er is een klein, stoffig en rommelig museum. Al met al valt de plek (ons) een beetje tegen.

Nadat we de fraaie kerk van Isabela bezocht hebben gaan we voor de lunch naar "Miamar" in El Castillo. Miamar is een fraai gelegen hotel/restaurant van het Belgische echtpaar Eugeen & Lisanne Blancquart-Dhaene. Eugeen is naast kok ook archeoloog. Hij en zijn vrouw hebben zich de afgelopen 15 jaar gespecialiseerd in de Taino indianen, die het eiland bewoonden toen Columbus arriveerde. Ze hebben een indrukwekkend privé-museum met een enorme hoeveelheid Taino aardewerk en andere spullen, allemaal opgegraven door Eugeen. Ze hebben zich ontwikkeld tot DE experts op het gebied van Taino en krijgen professionele ondersteuning van Indiana University.

Lisanne geeft ons een rondleiding en vertelt honderduit. In welk museum opent de gids een vitrine zodat je aardewerk van 500 jaar oud (of ouder) kunt aanraken? Geweldig!

Minstens even geweldig is de lunch met uitzicht over zee. Was dit nu een archeologische excursie of een gastronomisch avontuur? We doen ons tegoed aan een goed gevulde vissoep vooraf. Vervolgens een hoofdgerecht dat bestaat uit plakken rosbief, varkensvlees, bloemkool, broccoli, sperziebonen, bietjes, worteltjes met doperwten, drie soorten aardappelen en nog veel meer. En alsof dat allemaal nog niet genoeg is krijgen we een pannenkoek met ijs en chocoladesaus toe. Kortom een feestmaal zoals we zelden meegemaakt hebben!

Tegen zonsondergang nemen we afscheid van het bijzonder gastvrije echtpaar. Terug in Luperón vergapen we ons aan een maansverduistering. Het is volle maan en geheel onbewolkt, dus we kunnen het fenomeen goed zien. Mooi!

Luxe dineren in het hotel restaurant van Eugeen en Lisanne (Belgisch stel)

Taino verzameling

Zondag 4 maart 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Hieperdepiep hoera, Helga is jarig.

Er leek zich maandag een gunstig window te ontwikkelen, maar helaas, meer dan een half etmaal afgezwakte ZO wind zit er niet in. Te kort om Samana te halen. We zullen moeten wachten op een volgende gelegenheid. Dat betekend dat we hier nog minstens een dag of 4-5 zullen zijn. Geen straf, want we vermaken ons nog steeds prima.

Vandaag is er zoals iedere zondag vlooienmarkt bij de marina. We gaan er naar toe en zullen de website weer eens bijwerken.

 

(vervolg) Zondag 4 maart 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Voor $1,50 mogen we een uur gebruik maken van het wifi netwerk van de marina. Net lang genoeg om de website bij te werken en wat e-mails te versturen en ontvangen.

Eergisteren hebben we voor een paar dollar een extra buis laten lassen aan onze tralies, waarmee we de kajuitingang kunnen afsluiten. Vandaag verbouwen we "versie 1" uit Trinidad, tot "versie 2". Dit systeem is véél beter, sterker en eenvoudiger af te sluiten. We zijn zeer content met het resultaat. We laten Vagebond nu met een gerust hart "open" als we van boord gaan, ook 's-avonds.

En dus laten we de boel open als we aan het eind van de middag naar Steves gaan om een hapje te eten met Sojourn en Halcyon Days. Ter gelegenheid van Helga's verjaardag doen we ons tegoed aan een forse filet mignon. We trakteren een toetje dat bestaat uit ijs met stukjes chocola. Helga wordt toegezongen in het Engels, Spaans en Nederlands. Lachen!

Verjaardag of niet versie 2 moet nu af anders heeft het geen zin meer.

Helga wil graag alle lokale vruchtendrankjes uitproberen. Deze vrucht heet guanabana en smaakt naar peer.

Maandag 5 maart 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Om 11:00 melden we ons bij Gi-Gi, de tandarts. Ik ben als eerste aan de beurt. Na een minuut of 20 is ze tevreden en is mijn gebit helemaal schoon.

Net als een paar andere boten hebben we geld nodig. We zijn bijna door onze US Dollars heen en we hebben ook nog maar een paar honderd Pesos. Er is in Luperón een ATM, maar die doet het maar zelden en ook niet met alle passen. Het alternatief is Imbert, een kilometer of 15 verderop en als die het niet doet is er ook nog Puerto Plata, nog eens 20 kilometer verder. Wonder boven wonder accepteert de ATM in Luperón onze giromaatpas en spuugt nog geld uit ook. Bij de andere boten lukt het niet, maar aangezien we toch naar Puero Plata willen nemen we een taxi naar Imbert. Daarvandaan brengt een andere taxi ons naar Puerto Plata. Die taxi's zijn spotgoedkoop. We betalen voor de twee taxiritten (van 20 minuten per stuk) per persoon omgerekend een kleine 2€.

Puerto Plata heeft een internationaal vliegveld en is al jaren het toeristisch centrum van de DR. Als ik het goed heb vliegt Martinair al een jaar of 15 op Puerto Plata en misschien nog wel langer. Het merendeel van de toeristen ziet weinig van de DR, want ze verblijven in all-inclusive resorts. Jammer, want het is zo´n prachtig land!

Als we in het centrum uitstappen lijkt het wel of we in een ander land zijn. Een land met bedelaars en agressieve verkopers van souveniers en "kunst". Ik blijf het bijzonder irritant vinden. Iets anders is de herrie van een grote stad. Vermoeiend als je dat niet meer gewend bent.

We wandelen richting de baai en lunchen op een terras. Daarna bezoeken we een oud Spaans fort. Het is fraai gerestaureerd, maar verder is het niets bijzonders. De magere collectie van opgegraven voorwerpen, zoals bajonetten en kanonskogels, is niet meer compleet. Overduidelijk zijn voorwerpen weggenomen / gejat. Toeristen of de bewakers zelf?

Aan het eind van de middag vinden we een bus die ons voor 25 pesos per persoon (€0,5) terug rijdt naar Imbert. Toevallig treffen we daar dezelfde taxi die ons eerder naar Imbert reed. Nu brengt hij ons terug naar Luperón. We eten bij Steves en zijn rond 21:15 terug aan boord.

De drukte van de stad Puerto Plata

Dinsdag 6 maart 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Zoals iedere dag halen we eerst een "verse" gribfile op en het "Offshore Report for the Southwest and Tropical North Atlantic and Caribbean Sea". Het lijkt erop dat zich eind van de week een window ontwikkelt waarmee we op z'n minst Samana moeten kunnen halen. Dat gaan we de komende dagen scherp in de gaten houden.

Rose (Sojourn) heeft voor vandaag een uitje georganiseerd. Om 9:00 worden we door een busje opgehaald en rijden een prachtige route door de bergen en vlaktes. Het is geen wonder dat grote delen van Jurrasic Park hier opgenomen zijn. De natuur is schitterend en overwegend ongerept. We verdwalen een paar keer, maar Rose en de chauffeur weten de goede route weer te vinden. We lunchen in een pizzeria. De zaak ziet er armoedig uit, maar de pizza's smaken voortreffelijk.

In de loop van de middag lijken we weer verdwaald. Een onverharde weg stopt bij een ondiepe rivier. Aan de overkant gaat de weg weer verder. We keren om en de chauffeur vraagt de weg, maar we zitten goed. En zodoende steken we even later de rivier over met het busje. Gelukkig is het nergens dieper dan een centimeter of 20, maar de rivier is wel 30 meter breed. Een paar kilometer verderop steken we weer een rivier over (dezelfde?), breder en dieper, maar het gaat gelukkig goed. Deze route zou ik liever met een 4x4 doen, dan met dit Hyundai busje...

Aan het eind van de middag pauzeren we bij een strandje en daarna rijden we terug naar Luperón. We drinken een sundowner en zijn rond 18:30 terug aan boord.

Met warhoofd Rose als gids kun je alles verwachten.

Deze prachtige vrouw weet Rose te vertellen waar we zijn.

De vuurbomen geven de bergen een prachtige kleur.

Woensdag 7 maart 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] De gribfile en het offshore report zien er nog steeds goed uit voor een vertrek donderdagavond laat of vrijdagochtend vroeg. Halcyon Days heeft zich aangemeld bij weergoeroe Chris en krijgt van hem bevestiging. Het enige mogelijke knelpunt is een noordelijke swell vrijdag. De andere boten worden alweer flink zenuwachtig en beleggen een meeting om 11:00 om alle opties te bespreken.

We laten voor 35$ Vagebond's onderwaterschip door Handy Andy schoonmaken. De aangroei valt nog mee, maar het gaat wel hard. Ook de bijboot wordt schoongemaakt. Er groeit na 2,5 week al een forse hoeveelheid gras onder. Eigen schuld dikke bult, want we hebben verzuimd om de dingy iedere avond langszij te hijsen.

Om 11:00 schuiven we aan bij Steves voor de meeting. Ik weet niet wat het is met die Amerikanen, maar ze zijn wel vermoeiend! Ze willen volledig "in control" zijn en kunnen maar moeilijk accepteren dat je het weer moet nemen zoals het komt. Nee, als de gribfile, het offshore report en Chris iets voorspellen, dan wordt dat bijna als waarheid aangenomen. "Dan gaan we zo, en zo, en zo, en dan komen we maandagochtend om 8:43 aan in Mayagüez", want dat zegt de route in Maxsea gebaseerd op een gemiddelde snelheid van 5 knopen. Nee, ik maak geen geintje!

Maar goed, de kans is in ieder geval groot dat we morgenavond of nacht vertrekken. Samana halen we sowieso en met een beetje geluk kunnen we direct door naar Puerto Rico.

De rest van de dag doen we niet zoveel bijzonders. We delen 's-avonds een club-sandwich bij de marina en proberen om 19:00 contact te hebben via de SSB met de Kind of Blue en/of de Schoonheyt. Helaas zonder succes.

Betekend dit huisje dat de mensen arm zijn of is dit hun manier van wonen.

De lokale veerpond heeft een heel mooi loopplankje om op te stappen.

Het is in de DR heel normaal om met een hoofd vol grote krulspelden rond te lopen.

Donderdag 8 maart 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] We bestuderen de laatste weersvoorspellingen en Dan (Halcyon Days) praat met weergoeroe Chris. We vertrekken vanavond, een paar uur nadat de wind is gaan liggen en de zee een beetje gekalmeerd is.

Maar voor we officieel mogen vertrekken moeten we eerst uitklaren. Dat is weer net zo'n circus als bij binnenkomst en achtereenvolgens melden we ons bij de "Direccion General de Migracion", "Autoridad Puertuaria Dominicana" en tenslotte bij de Commandante, die ons het felbegeerde "despacio" verstrekt. Al met al zijn we weer $30 verder. Afgezien van de Bahamas ($300) is de DR verreweg het duurste land dat we tot nu toe bezocht hebben wat formaliteiten betreft. Totaal $125.

We werden trouwens bijna getild bij Migracion, omdat de betreffende ambtenaar ons nogmaals wilde laten betalen voor een verblijf langer dan 15 dagen. Daar hadden we bij binnenkomst al voor betaald. Bijna hadden we het niet in de gaten en waren we $20 (per boot!) lichter. Een totaal van $145 leek ons al te gortig en toen zijn we wat dingen gaan controleren. Uiteraard bood de boef ons duizendmaal excuses aan voor zijn "fout" en gaf ons schoorvoetend ons geld terug.

Bij Steves huren we met Dave en Michelle een motor om nog een paar uur van dit prachtige land te genieten. We tuffen richting Isabela, waar we vorige week zo lekker gegeten hebben bij "de Belgen". Erg leuk om weer eens motor te rijden en zonder helm misschien niet veilig, wel lekker! Tegen 16:00 zijn we terug bij Steves en een uurtje later zijn we terug aan boord.

Om 17:30 gaan we ankerop. Het valt gelukkig mee met de aangroei en de klei op de ketting. We laten het anker weer zakken bij de ingang van de baai. Het scheelt ons straks een lastig stuk in het donker door de ondiepe baai met de veelal onverlichte boten voor anker.

Met de andere 3 boten besluiten we om 22:00 ankerop te gaan. Tot die tijd proberen we wat te rusten / slapen. Een andere boot, "Aurora", gaat bij het laatste licht naar buiten en laat ons een half uur later weten dat er "buiten" 14-15 knopen wind staat (vol op de neus) en een deining van 2-2,5 meter met een interval van 10 seconden. We zijn blij dat we nog even wachten. Die deining zal over een paar uur niet weg zijn, maar de wind hopelijk wel.

Om 20:45 meldt Dave (Daniel Story) zich met de mededeling dat ze vertrekken. Hun boot, een Island Packet 41, kan de condities wel aan die "Aurora" beschreef, zo zegt hij, en hij wil niet langer wachten. Om verschillende redenen irriteren we ons al wat langer aan deze meneer, maar dit is de druppel. Toch kan ik nog het fatsoen opbrengen om hem en Michelle een goede reis te wensen en hem te manen voorzichtig te doen bij het naar buiten varen, want aan bakboord en stuurboord liggen riffen. Twintig minuten later is 'ie terug. Hij had nog maar een kleine meter onder de kiel en durfde niet verder. Dit keer kan ik me niet inhouden en vraag hem over de marifoon op suggestie van Helga of hij nu van plan is te wachten tot het morgenochtend licht wordt of dat hij straks één van ons naar buiten gaat volgen. "Ik weet het nog niet", krijg ik als antwoord...

Als we om 22:00 met Sojourn en Halcyon Days ankerop gaan meldt Dave dat hij niet mee gaat want zijn GPS heeft problemen. Als we ons 10 minuten later in het pikkedonker tussen de riffen en de tientallen vissersboeien naar buiten toe manouvreren is het probleem als bij toverslag opgelost en volgt hij ons alsnog naar buiten. Ben je dan een eikel of niet!?

Later roept hij ons nog op. Hij begrijpt dat ik "pissed off" ben, maar wil graag de gelegenheid om het uit te leggen. Best, maar niet nu.

De condities zijn niet comfortabel, maar het is te doen. Met dubbel gereefd grootzeil motorsailen we richting Punta Patilla. Tegen 23:00 komt in het zuidoosten de halve maan op. Altijd welkom natuurlijk.

Stoer!

Tabaksplanten.

Met trots lopen de meisjes in hun schoolkleding rond.

Vrijdag 9 maart 2007 / 19°55'37N 070°48'65W (onderweg van Luperón naar Rio San Juan)

[René>>] We passeren Puerto Plata op een mijl of vier en komen daarna onder de invloed van Cabo Macoris. De wind trekt er aan tot een kleine 20 knopen en de zee wordt onrustiger. Twee uur later hebben we het ergste gehad en volgt nog een paar uur redelijk aangenaam motorsailen.

Om 9:30 laten we het anker zakken in de relatieve beschutting van Rio San Juan. Relatief, want de noordoostelijke deining krult om de kaap heen en daardoor liggen we te rollen. Doorvaren heeft geen zin, want Cabo Frances Viejo ronden, terwijl de wind onder invloed van het opwarmende land aantrekt, is niet verstandig. Grote kans dat we met 25 knopen op de neus te maken gaan krijgen en daar hebben we uiteraard geen trek in.

We halen wat slaap in en doen verder niet zo gek veel. In de loop van de middag heb ik over de marifoon een onbevredigend gesprek met Dave over het incident van gisterenavond. Komt niet meer goed

Om 20:30 gaan we ankerop, maar voordat we onderweg zijn is het 21:00, want Sojourn krijgt in eerste instantie het anker niet gelicht. We ronden Cabo Frances Viejo in rustig weer. De wind trekt wel iets aan en de zee wordt wat onrustig, maar echt oncomfortabel wordt het niet. Wel schrik ik me rot als we recht over een visnet varen. Ik kan nog net op tijd de motor in z'n neutraal zetten. We slepen de lijnen en boeien gedurende een meter of 20 met ons mee, maar dan zijn we weer vrij. Opluchting!

 

Zaterdag 10 maart 2007 / 19°37'47N 069°51'76W (onderweg van Rio San Juan naar Escondido)

[René>>] We steken de Bahia Escocesa over en arriveren om 8:00 in de baai van Escondido.

Wauw, het is hier fantastisch mooi! Steile bergen omringen de fjord-achtige baai. De branding breekt op twee strandjes die begroeit zijn met hoge palmbomen. Het doet ons denken aan Tobago.

De rest van de dag halen we slaap in, zwemmen en zijn lui.

De laatste weerberichten laten een droomwindow zien voor de oversteek van de Mona Passage naar Puerto Rico. Die Mona Passage is een link stukje water van 60 mijl tussen de DR en PR. Noord van PR ligt de Puerto Rico Trench, 8379 meter diep! In de Mona Passage zijn ondiepten van minder dan 100 meter. Enig idee wat voor een zeegang daar kan staan? Ik wil het in ieder geval niet weten. Verder is de Mona Passage onbeschut en kun je niet meer gebruik maken van de relatieve rust langs de kust in de nacht. Tenslotte drijven er regelmatig stevige onweersbuien vanaf PR de Mona Passage in. Kortom, alle ingrediënten voor een potentieel gevaarlijke oversteek.

In ieder geval krijgen we de komende 48 uur te maken met de passage van een zwak front, waardoor de passaat teniet gedaan wordt. De voorspelde deining is iets meer dan een meter met een frequentie van 8 seconden. Niets mis mee. Het zal veel motoren worden, maar liever dat dan het alternatief van opboksen tegen de passaat. We hadden Samana graag bezocht, de grote baai om de hoek, maar dit window laten we niet schieten.

In de schemering krijgen we nog even bezoek van de lokale "commandante". We waren er in Van Sant's boek al voor gewaarschuwd. Het is een jonge vent in groene legerkleding en een pseudo officiële pet. Hij wordt gebracht door een lokale visser in een roeiboot waar ik een badkuip nog niet in over zou durven steken. Ze spreken geen woord Engels, maar zijn erg vriendelijk. De commandante wil ons "despacio" zien en daarna volgt het verzoek om "dinero", want de commandante heeft geen boot en geen geld om deze vissersboot te huren. We geven ons laatste restje pesos (omgerekend een paar dollar). Ze zijn er blij mee en wij hebben er toch niets meer aan. Schurken? Ik denk het niet, maar het komt ook niet erg officieel over.

Ze waarschuwen ons om vooral niet te gaan slapen, want er zijn hier echte schurken die in het holst van de nacht boten overvallen. Het lijkt ons bangmakerij, maar we doen toch maar de tralies voor de kajuitingang en we zetten de pepperspray klaar. Om 19:30 gaan we te kooi. De slome deining wiegt ons in no-time in slaap. Om 23:30 loopt de wekker af. We zijn niet overvallen...

De Mona Passage tussen de DR en PR

 

Zondag 11 maart 2007 / 19°17'24N 069°19'58W (Escondido, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Om 0:00 gaan we ankerop. De eerste 8 mijl hebben we te maken met valwinden van de steile bergen op het schiereiland. Na het ronden van Cabo Cabron koersen we 120°. De wind is een knoop of 8 uit ZZO. We motorsailen in een knobbelige zee.

Allebei slapen we nog een paar uur. 's-Ochtends verwent Helga me met een "Amerikaans ontbijt" dat bestaat uit pannenkoeken, scrambled eggs, bacon en worstjes. Niet erg gezond, wel lekker!

Rond 14:00 hebben we beet. Weer een mahi-mahi en in vergelijking met de laatste is het maar een kleintje. Deze is "slechts" 130cm van kop tot staart Het is een mannelijk exemplaar en er zit verhoudingsgewijs beduidend minder vlees aan dan die van de vorige keer (een vrouwtje). Toch is het meer dan genoeg voor 4 boten. We gooien weer een portie vis over naar Daniel Story. Één van de twee zakken mist doel en valt in het water, maar ze weten 'm gelukkig op te vissen.

In de loop van de avond beginnen we af te remmen, om te voorkomen dat we in het donker aankomen in Mayagüez, waar we moeten inklaren. Dat geldt trouwens niet voor de Amerikaanse boten. Zij varen door naar Boqueron, waarvandaan ze een taxi gaan nemen naar Mayagüez (Puerto Rico is Amerikaans, maar daarover later meer). Strikt genomen niet legaal, maar het wordt oogluikend toegestaan... voor Amerikanen.

Oeps, één zak met vis valt in het water.

Maandag 12 maart 2007 / 18°32'44N 067°30'14W (Onderweg van Escondido naar Puerto Rico)

[René>>] De laatste uren pruttelen we samen met Halcyon Days met een snelheid van 4 knopen over het vlakke water in de luwte van Puerto Rico. Net voor zonsopgang laten we om 6:45 het anker zakken in de commerciële haven van Mayagüez.

We hebben haast, want we willen voor 8:00 bij Immigration zijn. Dan komt op maandag namelijk de ferry uit de DR aan en dan kan het zomaar zijn dat je uren moet wachten. Het valt nog niet mee om ergens op de hoge kade te komen, want een dingydock is er niet. Uiteindelijk vinden we één roestige trap, maar daar kunnen we de dingy niet achterlaten, ivm de ferry. Honderd meter verderop maak ik de dingy vast en klim via een dikke ketting en een tracktorband op de kade. Bepaald geen cruiservriendelijke plek!

Wél vriendelijk zijn de medewerkers van het Department of Homeland Security en dit keer worden we zonder toestanden toegelaten op Amerikaans grondgebied. Wat een verschil met de vorige keer. We moeten 's-middags terugkomen voor een cruisingpermit.

We gaan direct weer ankerop en tuffen naar Boqueron, 12 mijl verderop. Daar laten we iets voor het middaguur het anker zakken in de grote baai. Kort daarop begint het te regenen. Het is het frontje dat ervoor gezorgd heeft dat we zo'n comfortabele oversteek hebben kunnen maken. We slapen een uurtje.

Om 14:30 gaan we met Dan en Wendy naar de kant en nemen een taxi naar Mayagüez. Daar blijkt dat we geen nieuw cruisingpermit nodig hebben, want ons permit uit de VS is nog geldig. Da's mooi en het bespaart ons $19.

De rit geeft ons vluchtig een eerste indruk van het land. Het is héél anders dan de Dominicaanse Republiek. Aan de auto's en de huizen zie je dat het land rijker is, maar we missen de Caribische sfeer of misschien zelfs sfeer in het algemeen. Boqueron is "badplaats" waar studenten ieder weekend feest vieren, maar het het maakt nu een uitgestorven en rommelige indruk. Ik denk ook niet dat we hier in het weekend willen zijn.

We drinken wat op een terras met Dan en Wendy. We roddelen over het incident van een paar dagen geleden, toen we Luperón verlieten. Ze denken er gelukkig net zo over als wij. Vanaf heden is er wat ons betreft geen "Southbound gang" meer. Met Dan en Wendy zouden we best nog een tijdje op kunnen trekken (en dat is wederzijds), maar verder gaan we nu ons eigen gang.

Als soort van afsluiting gaan we 's-avonds met zijn allen wat eten. Tom (Sojourn) wil steak! Zodoende kiezen we een restaurant met een uitgebreide vleeskaart. De uiensoep vooraf smaakt voortreffelijk en ook de NY steak is om je vingers bij op te eten. Rollenbollend van de slaap rekenen we om 21:30 ongeveer drie keer zoveel af als voor een vergelijkbare maaltijd in de DR...

 

Dinsdag 13 maart 2007 / 18°01'30N 067°10'46W (Boqueron, Puerto Rico )

[René>>] Na een heerlijke boerennacht zijn we om 8:00 wakker. Behalve een internetverbinding zoeken en de website bijwerken staat er voor vandaag niets op het programma.

Zoals Helga mij een paar dagen geleden verwende met een uitgebreid ontbijt, doe ik dat vandaag, inclusief toast en verse ananas. Afzien op een boot? Moâh, dach ût nie...

(vervolg) Dinsdag 13 maart 2007 / 18°01'30N 067°10'46W (Boqueron, Puerto Rico )

[René>>] We gaan naar de kant en vinden een wifi netwerkje bij een restaurant met een terras boven het water. De verbinding is bijzonder goed en we hebben spijt dat we de headset niet meegenomen hebben, want dan hadden we kunnen skypen. We werken de website bij en halen e-mail op.

Helga gaat shoppen voor zwemvliezen, maar slaagt jammer genoeg niet. De afgelopen weken had ze zwemvliezen te leen van Daniel Story, maar die gaan we terugbrengen.

We smullen 's-avonds van "mofongo" met garnalen en mozzarella. Mofongo is een lokaal gerecht dat bestaat uit puree van plantain (bakbananen) en knoflook. Erg lekker!!!

Boqueron straatjes

Autobanden verkoop.

 

Woensdag 14 maart 2007 / 18°01'30N 067°10'46W (Boqueron, Puerto Rico )

[René>>] We hebben besloten om ons terug te trekken uit de "southbound gang", vanwege één boot in het bijzonder. Hoewel we de andere boten zonder twijfel de komende dagen weer gaan tegenkomen, ergens langs de zuidkust van Puerto Rico, vertrekken we vandaag "solo". We gaan naar Cabo Rojo, de zuidwestpunt van het eiland. Daarvandaan vertrekken we morgenochtend vroeg naar La Parguera.

Halcyon Days en Sojourn hebben we gisteren al verteld van onze plannen (met eerstgenoemde boot zullen we waarschijnlijk nog wel een paar dagen optrekken). Vandaag lichten we ook Daniel Story in. Ze snappen het donders goed, maar toch nemen we in een goede sfeer afscheid.

Om 13:30 gaan we ankerop en tuffen we de baai uit. Boven land ontwikkelen zich buien en daarom (denken we) hebben we wind uit het zuidwesten, iets wat hier zelden voorkomt. Zodoende hebben we de wind van 8-10 knopen op de neus tot aan Cabo Rojo. Eenmaal daar besluiten we om direct door te varen naar La Parguera. De zee is relatief kalm en na het ronden van de kaap kunnen we prima motorsailen.

We houden het droog tot een half uur voor aankomst. Dan krijgen we een squall over ons heen. Veel regen, maar gelukkig niet al te veel wind. De laatste twee mijl navigeren we tussen riffen en ondiepten door. Iets na zessen laten we het anker zakken achter één van de vele kleine eilandjes voor La Parguera. Het ziet er zo op het eerste gezicht een stuk leuker uit dan Boqueron.

Helga maakt een pastaschotel met mahi-mahi, ham en room. Vies hoor... Na het eten kijken we een film: "The Island". Niet erg bijzonder, al maakt Scarlett Johansson veel goed.

Capo Roja

We zijn ingesloten door donkere wolken (squalls).

De naderende donkere wolken

 

Donderdag 15 maart 2007 / 17°58'22N 067°02'98W (La Parguera, Puerto Rico )

[René>>] Om 8:00 zijn we op. Het is bewolkt, maar droog. We lezen over La Parguera en maken plannen voor vandaag.

Helaas worden die plannen gedwarsboomd als we rond 10:00 de buitenboordmotor op de bijboot hangen. Er stroomt een flinke straal benzine uit. Helaas is het geen losgeschoten brandstofslang, maar een afgebroken benzinekraan. De motor is iets meer dan een jaar oud! Wat een waardeloze kwaliteit. Gelukkig zijn er in La Parguera een paar nautische bedrijven die het onderdeel wellicht hebben.

Om 11:00 arriveren Halcyon Days, Sojourn en Daniel Story. Met Dan en Wendy gaan we een uurtje later naar de kant. Hoewel La Parguera ook een badplaats is, ziet het er veel leuker en vriendelijker uit dan Boqueron. Qua architectuur en sfeer doet het ons aan Zuid Spanje denken. Misschien wat meer rommel.

We vinden een bedrijfje dat gespecialiseerd is in buitenboordmotoren, maar Fernando, de eigenaar, is er niet. We bellen hem en hij beloofd er met een uurtje te zijn. Ondertussen lunchen we in een soort broodjeszaak. Daarna gaan we terug en nu is Fernando er wel. Hij heeft geen nieuwe benzinekraan, maar kan me wel helpen met een tussenoplossing (in feite een verbindingsstukje tussen de tank en de brandstofslang).

We vinden een duikwinkel waar Helga eindelijk slaagt voor zwemvliezen. Het zijn flitsende gele vliezen en ze zitten lekker. Daar waren we, hoewel niet erg fanatiek, al sinds Miami naar op zoek.

Terug aan boord heb ik in een half uur de buitenboordmotor weer aan de praat. Behalve een benzinekraan mist de motor nu ook het piepkleine brandstoffiltertje. Ach, hij kan wel een tijdje zonder.

Aan het eind van de middag gaan we naar de kant voor een pizza, maar de pizzeria is alleen in het weekend open. Met Sojourn en Halcyon Days eten we een hamburger. Ook lekker. Daniel Story is er niet en we begrijpen van Sojourn dat ze morgen naar Ponce varen.

Prachtig gekleurde en nog met kerstversiering houte huisjes in het water.

Halcyon Days - Wendy & Dan (Canadezen)

Een sundowner met dit uizicht kan niet stuk!

 

Vrijdag 16 maart 2007 / 17°58'22N 067°02'98W (La Parguera, Puerto Rico )

[René>>] Om 6:30 gaan we ankerop voor de 12 mijl naar Gilligan's Island. Net als voor de noordkust van de Dominicaanse Republiek, volgen we voor de zuidkust van Puerto Rico de strategie van Van Sant. In dit geval is zijn advies om vroeg te vertrekken, 2-3 uur te varen en dan weer voor anker te gaan, voordat de passaat aantrekt als gevolg van het opwarmende land. Je doet er dan misschien wel een dag of 10 over voordat je bij de Virgins bent; het is wél comfortabel varen en dat is ons veel waard.

Vandaag werkt die strategie in ieder geval perfect, want tegen de tijd (9:00) dat we het anker laten zakken in de beschutting van Gilligan's Island begint de wind aan te trekken en de zee zich op te bouwen. Met de verrekijker zien de Daniel Story tegen de golven inhakken naar het 15 mijl verderop gelegen Ponce. Veel succes... Halcyon Days en Sojourn zijn verstandig en volgen ook Van Sant's advies en ankeren een half uurtje later bij ons in de buurt.

We gaan de ons omringende eilandjes verkennen met de bijboot. We tuffen langs prachtige mangroven, strandjes en riffen. Uiteraard snorkelen we even, zodat Helga haar nieuwe vliezen kan proberen. Ze doen het geweldig, maar het snorkelen zelf valt tegen. Daarna brengen we een bezoek aan Gilligan's Island, een Nationaal Park. Behalve gemetselde BBQ's en talloze dagjesmensen valt er niets te beleven. We hebben het snel gezien en gaan terug naar de boot.

Aan het eind van de middag drinken Dan & Wendy en Tom & Rose een sundowner bij ons aan boord. Tom & Rose brengen een zelfgebakken pizza mee en een fles champagne. Lekker! We krijgen ook nog even bezoek van een Amerikaan die met zijn dochtertje op een soort laser in de baai aan het zeilen is. Ze hebben hier voor twee weken een huisje gehuurd. Hij heeft ooit gewindsurft op "de Suydersee". Ik zeg dat hij dan wel erg oud moet zijn...

De wind komt morgen uit het zuidoosten en trekt aan. We besluiten hier nog een dag te blijven.

Helga kan geen genoeg krijgen van de prachtige deuren die we overal zien.

Zaterdag 17 maart 2007 / 17°56'89N 066°52'21W (Gilligan's Island, Puerto Rico )

[René>>] Na een heerlijke boerennacht genieten we van een luie ochtend.

Rond het middaguur gaan we in de actie. Ten eerste proberen we weer een beetje beweging te krijgen in het hulproer van de WindPilot. We hebben 'm zo lang niet gebruikt dat 'ie stroef gaat. Op advies van de handleiding gieten we er een kwartier lang emmers zout water over heen. Dat helpt, want hij gaat steeds soepeler.

Vervolgens gaan we te water om het onderwaterschip schoon te maken. We hebben verbazingwekkend veel aangroei. Misschien als gevolg van 3 weken stilliggen in Luperón? Het schoonmaken van Handy Andy heeft in ieder geval niet erg geholpen. Na anderhalf uur hard werken is het onderwaterschip weer zo glad als een babyhuidje.

Tegen vieren gaan we ankerop en laten het anker een halve mijl terug, achter Punta Jacinto, weer vallen. Jammer genoeg staat er wat swell, maar daar staat tegenover dat we een wifinetwerkje van een resort oppikken en er is een restaurant. Daar eten we 's-avonds een hapje.

 

Zondag 18 maart 2007 / 17°57'04N 066°52'84W (Punta Jacinto, Puerto Rico )

[René>>] Bij het eerste licht om 6:00 gaan we ankerop met de andere twee boten. Bestemming Ponce, 16 mijl verderop. De wind is oost, 10 knopen, pal op de neus, hoe kan het ook anders... We motorsailen.

Rond 9:15 arriveren we in Ponce, waar Sojourn en Halcyon Days voor anker gaan. Wij nemen diesel en water in bij de Yacht Club. We vinden het hier niet leuk. Grote stad, veel industrie. Tegen de adviezen van Van Sant in, besluiten we door te varen naar het 20 mijl verderop gelegen Salinas. Er wordt voor vandaag niet al te veel wind voorspelt en er staat nauwelijks deining. Vanaf morgen gaat de wind aantrekken tot 20+ knopen en kunnen we vrijwel zeker een paar dagen niet varen. We nemen afscheid van de andere twee boten. Ongetwijfeld gaan we ze nog zien.

Vanwege de aantrekkende wind (tot 15-16 knopen) wordt een hobbelig tochtje en het dek wordt nat. Maar afgezien daarvan is het goed te doen.

Het is trouwens sinds gisterenmiddag ontzettend heiig. Met de luchtvochtigheid heeft het niets te maken, want die is slechts 55%. We denken dat het komt door de recente uitbarsting van Montserrat, 250 mijl naar het zuidoosten. Wat betreft de windrichting zou het heel goed kunnen.

Om 14:30 laten we het anker vallen in de beschutte baai van Salinas. Het doet ons in de verte denken aan Luperón. Er hangt eenzelfde soort sfeer en er liggen ongeveer net zoveel boten voor anker. Het verschil zit 'm in de herrie, jetski's en speedboten, hoewel dat morgen waarschijnlijk een stuk minder zal zijn.

Na een siësta gaan we naar de kant. We maken de bijboot vast aan het dingydock van de marina. We wandelen wat door het dorpje en kiezen een lokaal restaurantje waar we ons tegoed doen aan een mofongo mixta (met stukjes kreeft, garnalen en inkvis). Erg vies...

De bast van deze boom heeft prachtige kleuren. Wat is de naam van deze boom?

Maandag 19 maart 2007 / 17°57'63N 066°17'61W (Salinas, Puerto Rico )

[René>>] Op ons gemak worden we wakker. We zijn blij dat we vandaag niet varen, want al voor tienen meten we 20 knopen in deze beschutte baai. We leggen de laatste hand aan een update voor de website.

Rond het middaguur gaan we naar de kant, op zoek naar een internetverbinding en een lunch.

 

(vervolg) Maandag 19 maart 2007 / 17°57'63N 066°17'61W (Salinas, Puerto Rico )

[René>>] Bij de "Cruisers Galley", een café-restaurant gericht op cruisers, vinden we een uitstekende internetverbinding. We werken de website bij en skypen met het thuisfront. We horen andere cruisers telefonisch een auto huren. Als ze klaar zijn nemen we de hoorn van ze over en regelen ook een auto voor morgen en overmorgen.

Daarna gaan we naar de plaatselijke supermarkt, een goed half uur lopen. We kopen alleen het hoognodige, want morgen hebben we een auto.

Aan het eind van de middag zijn we terug aan boord. We lezen en luieren wat. 's-Avonds kijken we een film, "Seabiscuit", een film over een renpaard in de jaren '30. Aanrader!

Ingang van Marina Salinas

Dinsdag 20 maart 2007 / 17°57'63N 066°17'61W (Salinas, Puerto Rico )

[René>>] Iets na negen uur worden we samen met een Frans stel opgehaald door autoverhuurbedrijf "Timely". Het kantoor zit in Santa Isabel, op twintig minuten rijden. Erg timely gaat het niet, want pas drie kwartier later rijden we eindelijk weg. Wel in een nagenoeg nieuwe Suzuki Aerio, een klein maar erg comfortabel autootje.

We rijden richting Ponce en slaan af naar het noorden. Via smalle weggetjes rijden we het Cordillera Central in, een bergrug met de hoogste berg van het eiland, Cerro Punta (1338m). De kust is kurkdroog, maar naarmate we hoger komen wordt het groener en groener. De natuur doet ons denken aan Gran Canaria, grillig en erg mooi.

We lunchen bij een benzinestation-garage-kruidenier-eetcafé. Het buffet ziet er niet erg smakelijk uit, dus kopen we een brood, ham en kaas. Op het terras maken we onze eigen broodjes.

We rijden naar Ponce, de tweede stad van het eiland, genoemd naar Ponce de León. Een paar dagen geleden namen we er diesel en water in. Op het fraaie centrale plein, Plaza las Delicias, lopen we Dan & Wendy (Halcyon Days) en Tom & Rose (Sojourn) tegen het lijf. We eten gezamenlijk een ijsje en gaan dan een paar uur onze eigen weg. Er is een aardige winkelstraat waar ik slaag voor een paar nieuwe zwembroeken en shirts. We eten met z'n zessen in een niet onaardig restaurant. Daarna rijden we in een volgepropte Suzuki onze Canadees/Amerikaanse vrienden terug naar de haven en rijden vervolgens terug naar Salinas. Tegen achten zijn we terug aan boord.

Zijn er zoveel brandjes omdat het zo krukdroog is of doet men dit met opzet. Het zijn er wel erg veel en soms erg groot.

Soort varen in de vorm van een boom

Woensdag 21 maart 2007 / 17°57'63N 066°17'61W (Salinas, Puerto Rico )

[René>>] Vanochtend vroeg zijn Halcyon Days en Sojourn vertrokken vanuit Ponce met bestemming Salinas. Op het moment dat wij met de bijboot naar het dingydock varen lopen ze binnen.

Wat ons nog nooit gebeurt is: we vergeten de camera. Geen foto´s dus

Om 8:30 rijden we weg. Bestemming San Juan, de hoofdstad van het eiland. Het is een goed uur rijden, en daarna zijn we nog 20 minuten bezig om een parkeergarage te vinden in "Old San Juan", het historische oude centrum. Aan de kade zien we de "Veendam" liggen, een Nederlands cruiseschip. Ook ligt er de Club Med II, een afschuwelijk lelijke vijfmaster die we vorig jaar voor de kust van St. Vincent zagen varen.

Met dergelijke schepen in de haven weten we inmiddels een beetje wat we kunnen verwachten: luxe kledingwinkels, juweliers, souvenirwinkeltjes, etc. Toch is San Juan een aangename verassing. De stad is uitzonderlijk schoon. Dat kan ook niet anders want in vrijwel iedere straat zien we wel iemand met een bezem. Ook zien we bijna nergens graffiti of verwaarloosde panden.

Zoals veel oude steden heeft ook San Juan een fort, El Morro. Het is goed bewaard gebleven en een "must see". Minstens even indrukwekkend is het enorme grasveld dat de oude stad van het fort scheidt. Klassen vol kinderen vermaken zich er met vliegeren. Iedere klas heeft zijn eigen kleur uniform. Geweldig om te zien. El Morro werd trouwens in 1625 belegerd door "ons" Hollanders. Boudewijn Hendricksz veroverde de stad, maar kreeg het fort niet te pakken. Gefrustreerd verliet hij met zijn mannen het eiland, maar niet voordat hij de stad plat brandde...

We bezoeken ook het huis waar de Ponce de León familie honderden jaren woonden. Slechts een klein gedeelte van het grote complex is open voor publiek, maar dat is wél erg mooi en ook de omliggende tuin is indrukwekkend met al z'n waterpartijen, hoewel een tikje verwaarloosd.

Rond vijf uur zoeken we de auto weer op en rijden in de spits terug naar Salinas. De eerste twintig kilometer gaan traag, maar daarna valt het reuze mee. De wegen zijn hier trouwens uitstekend, net zoals in de VS. Nadat we in Salinas de kofferbak gevuld hebben met boodschappen gaan we terug naar Vagebond. Voordat we alle spullen een plekje gegeven hebben en de afbakpizza in de oven doen is het 21:15. Die pizza smaakt trouwens van geen meter.

Iedere ochtend galmt het van de vele kraaiende hanen. Ze gedragen zich opgefokt en bewegen super snel. Dit is DE stad voor hanengevechten.

 

Donderdag 22 maart 2007 / 17°57'63N 066°17'61W (Salinas, Puerto Rico )

[René>>] Om 9:15 gaan we naar de kant. Ik breng de auto terug naar de verhuurder met Dan, die ook een auto wil huren. Ondertussen begint Helga aan het project "wassen", een heel gedoe, want van de drie drogers werkt er slechts een. Pas na het middaguur is ze klaar. en tegen die tijd heb ik aan boord wat kleine klusjes gedaan.

We lunchen bij de Cruisers Galley en checken de e-mail en het weer. Via via worden we geattendeerd op een stukje over ons in het blad "Mijn Boot". Wisten we helemaal niets van! Toch leuk.

De rest van de middag luieren we aan boord. 's-Avonds eten we pizza op de wal. Hij smaakt beter dan gisterenavond, maar het houdt nog niet over. De pizza's van Helga zijn lekkerder.

Vrijdag 23 maart 2007 / 17°57'63N 066°17'61W (Salinas, Puerto Rico )

[René>>] We worden op ons gemak wakker. De passaat gaat dit weekend inzakken, dus wordt het tijd om weer wat mijlen te maken. Vanmiddag gaan we naar Boca Del Infierno, een vijf mijl verderop gelegen rif. Dat is een prima vertrekpunt voor morgenochtend vroeg. Maar voor het zover is gaan we voor een laatste keer naar de Cruisers Galley om de website bij te werken, te lunchen en om brood te kopen.

 

(vervolg) Vrijdag 23 maart 2007 / 17°57'63N 066°17'61W (Salinas, Puerto Rico )

[René>>] In de Cruisers Galley nemen we afscheid van Tom & Rose en Dan & Wendy. We kopen brood en gaan terug naar Vagebond. Om 14:30 gaan we ankerop om anderhalf uur later het anker weer te laten zakken in de beschutting van Boca Del Infierno, achter een klein eilandje. Dit is een betere plek om in het (bijna) donker te vertrekken dan Salinas.

In tegenstelling tot de baai in Salinas is het water hier erg schoon, dus nemen we een verfrissende duik. Daarna lezen we wat. Helga maakt een pastaschotel en aansluitend kijken we een film: "The house of Sand and Fog" met Ben Kingsley en Jennifer Connelly. Een steengoede film, maar erg vrolijk worden we er niet van. Het is een drama dat door merg en been gaat.

Tot laat in de avond blijft het 15 knopen waaien. Pas rond 23:00 zakt de wind in tot onder de 10 knopen.

 

Zaterdag 24 maart 2007 / 17°55'45N 066°12'97W (Boca Del Infierno, Puerto Rico )

[René>>] Om 5:30 loopt de wekker af. De zwakke wind van 5-6 knopen komt uit het oosten. In de schemering varen we tussen de riffen door naar "buiten". We zijn de hoek nog niet om of we meten al 23 knopen over dek! Dat de wind gisterenavond pas laat ging liggen had natuurlijk een waarschuwing moeten zijn. De golven zijn kort en steil. Als een bokkig paard rolt en stampt Vagebond er door heen. We varen 25 graden aan de (schijnbare) wind, met de motor op 2500 toeren, een dubbel gereefd grootzeil en een puntje fok. Het is te doen, maar daar is ook alles mee gezegd. Puerto Patillas is slechts 15 mijl, waarvan de laatste 5 redelijk beschut, dus we zetten door.

Langs deze kust is het niet zozeer de wind die een probleem is, maar de zeegang. Om te profiteren van de "night lee" (is daar een Nederlands woord voor?) moet je dicht onder de kust blijven. Maar dicht onder de kust is het ondiep (5-20 meter) en daardoor krijg je korte, steile golven. Verder uit de kust zijn de golven wat langer, maar daar krijg je meer wind voor je kiezen. Keuzes, keuzes, keuzes...

Van Sant schrijft over deze 80 mijl kust: "I have learned the hard way to take at least 11 days to transit the south coast of PR. I prefer 2 to 4 hour pleasant motorsails at dawn to dancing the "Caribbean Two Step" one minute. ... Don't be fooled by the apparent closeness of each objective. You shall have your first encounter with the Caribbean Two Step here: two steps foreward, one step back. The Caribbean swell comes usually from southeast and 4-8 feet high. More like a chop than a swell, you will swear it throws 3 at you within the length of your boat."

Om 9:00 gaan we voor anker in de beschutting van het rif bij Puerto Patillas, een klein vissersdorpje. De rest van de dag zijn we ontzettend lui. We lezen wat en maken een paar nieuwe wallpapers.

Na een dagje op het water is het heerlijk om in alle rust de zon onder te zien gaan.

Zondag 25 maart 2007 / 17°58'53N 065°59'56W (Puerto Patillas, Puerto Rico)

[René>>] Om 5:45 gaan we ankerop. In tegenstelling tot gisterenochtend is het nu heel rustig. De eerste 8 mijl blijven we dicht onder de kust. Rond een uur of acht trekt de wind iets aan, maar het ziet er naar uit dat we niet meer dan 10-15 knopen gaan krijgen. We besluiten het erop te wagen en steken over naar Isla De Vieques, een van de Spanish Virgins die bij Puerto Rico horen. De deining valt mee, alleen hebben we de ONO wind precies op de neus (terwijl de voorspellingen OZO zijn).

We zien de grootste schildpad die we ooit gezien hebben. Z'n hoofd is zo groot als een basketbal. Enorm!

In de loop van de ochtend trekken een paar squalls voorbij en draait de wind naar OZO. We houden het lang droog en hebben alleen last van de onrustige zeegang, maar later krijgen we toch nog een bui over ons heen.

Om 14:15 laten we het anker zakken in Ensenada Honda. We hebben de grote en perfect beschutte baai voor ons alleen. Er is hier niets, behalve een rood-wit geblokt commandocentrum op een heuvel. Tot vorig jaar oefende de Amerikaanse Marina hier met landingen en bombardementen. Mocht je aan land gaan, dan wordt geadviseerd toch vooral niets op te pakken wat ook maar in de verste verte op munitie lijkt.

We maken er een sport van om droog over te komen. De squalls zijn soms best pittig.

De gevaren route langs de zuidkust van Puerto Rico

 

 

Maandag 26 maart 2007 / 18°07'02N 065°20'69W (Ensenada Honda, Vieques, Spanish Virgins)

[René>>] We slapen uit, tenminste als je 8:00 uitslapen kunt noemen. Na de koffie, een uitgebreid ontbijt en de afwas gaan we om 10:45 ankerop. De wind is ZO 10-12 knopen. Sinds lange tijd zeilen we weer eens echt. We hebben de afgelopen weken zo verschrikkelijk veel gemotorsaild, dat we bijna vergeten waren hoe heerlijk het is. Geen motorgeronk, maar alleen de golven, het gezoem van de windgenerator en het ruisen van het water. Jammer dat dit één van die zeldzame bewolkte dagen is. We zien een paar squalls, maar ze passeren noord van ons.

In een paar aandewindse rakken varen we Punta Este vrij en zetten koers naar Isla De Culebra, het tweede grote eiland van de Spanish Virgins. Rond half vieren varen we de beschutting van Ensenada Honda binnen (zelfde naam, andere eiland). We genieten zo van het zeilen, dat we niet eens de moeite nemen om de motor te starten. We ankeren bij Dewey op z'n "Martijn's", dat wil zeggen onder zeil.

(Op bijgaand kaartje kun je trouwens goed het verschil zien tussen motorsailen en normaal zeilen. Motorsailend (naar Vieques) doen we rakken van 80°; normaal zeilend halen we met moeite 120°. N.b. in beide gevallen met zeegang! Op vlak(ker) water halen we zeilend 100-110°).

Aan het begin van de avond gaan we naar de kant en eten yellow fin tuna bij de "Dingy Dock", een verzamelplek voor cruisers.

Vieques, Ensenada Honda baai met squalls boven land

Van Vieques naar Culebra

Dinsdag 27 maart 2007 / 18°18'20N 065°17'85W (Ensenada Honda, Culebra, Spanish Virgins)

[René>>] Om 7:00 zijn we op. Het regent. Niet hard, maar wel langdurig. Volgens weergoeroe Chris Parker kunnen we vandaag een aantal squalls verwachten.

Rond 10:00 gaan we naar de kant. We wandelen door Dewey, de hoofdstad van het eiland. Misschien komt het door het sombere weer, maar we zijn niet onder de indruk. In een broodjeszaak hebben ze internet, maar de enige pc die er staat is stuk en ze hebben geen wifi. We gaan terug naar Vagebond waar we met de creditcard $2,50 betalen voor een kwartier toegang tot een wifi netwerk. Kort, maar lang genoeg om de (Outlook) mail te doen, het nieuws en een uitgebreide gribfile.

Rond twee uur gaan we ankerop en tuffen naar de ingang van de baai, waar we een mooring pakken, achter het rif. Een schitterende stek!

De rest van de middag en avond zitten we voornamelijk binnen vanwege de regen. Het is lang geleden dat we zo'n sombere, grijze dag hebben meegemaakt.

Ensenada Honda, Isla De Culebra

Woensdag 28 maart 2007 / 18°17'49N 065°16'82W (Ensenada Honda, Culebra, Spanish Virgins)

[René>>] Het ziet er vandaag een stuk zonniger uit dan gisteren. Om kwart voor tien gooien we los van de mooring, tuffen tussen de riffen door naar buiten en hijsen de zeilen. Bestemming St. Thomas, US Virgins.

Er staat niet veel wind, een knoop of 8 uit het zuiden. Na anderhalf uur zakt de snelheid structureel onder de 3 knopen en starten we de motor. We passeren Sail Rock op een halve mijl. Het is een rots die er vanaf een afstandje uit ziet als een boot onder zeil. Boven St. Thomas en St. John ontwikkelen zich een paar fikse onweersbuien.

Tegen drieën laten we het anker zakken in de grote en drukke baai van Charlotte Amallie. We tellen drie cruiseschepen, watervliegtuigen vliegen af en aan en er liggen tientallen kleine en grote boten voor anker. Dit is wel even iets anders dan de rust en ongereptheid van Vieques en in mindere mate Culebra.

We hebben marifooncontact met Terri en Britt van Sea Otter. Ze zijn hier al een paar weken. Terri schildert aquarellen en dit is voor haar een perfecte plek om ze te verkopen. Daniel Story is er trouwens ook. Terri heeft haar "stalletje" op Flag Hill, waar je kunt komen met een gondel. We gaan er met Britt heen. In plaats van $9 per persoon(!) betalen wij slechts $5. Heeft Terri voor ons geregeld. De gondel is van Doppelmayer en als we onze ogen dicht doen wanen we ons in de sneeuw van Oostenrijk...

Bovenop Flag Hill hebben we een schitterend uitzicht over de baai en zee. In de verte zien we Sail Rock. Prachtig! We drinken wat op een terras met Terri & Britt en Michelle & Dave. Een mooie zonsondergang zit er niet in vandaag want het trekt helemaal dicht. We besluiten naar beneden te gaan en met een beetje geluk droog op de boten te komen. Dat lukt.

Wij gaan weer naar de kant om een hapje te eten. Het is nog steeds droog. Het oude centrum van Charlotte Amallie bestaat uit fraai gerestaureerde Deense pakhuizen waar nu sierraden en design kleding verkocht worden (De VS kochten de Virgins in 1917 van Denemarken voor $25 miljoen dollar in goud). Aangezien de cruiseschepen inmiddels vertrokken zijn is het er uitgestorven. Het is lang zoeken naar een restaurant, maar uiteindelijk vinden we er één.

's-Nachts gaat het hard en langdurig regenen. Er komt wat swell de baai binnen en we liggen te rollen.

Sailrock

Donderdag 29 maart 2007 / 18°20'31N 064°55'75W (Charlotte Amallie, St. Thomas, US Virgins)

[René>>] "Wat a difference a day makes...". De zon schijnt en het lijkt erop dat het een mooie dag wordt. Er liggen alweer twee cruiseschepen afgemeerd.

Vandaag proberen we de website bij te werken en wat boodschappen te doen.

We willen naar Saba (105 mijl) en wat het weer betreft hebben we 3 opties. Vanmiddag vertrekken met weinig wind en dus veel op de motor. Wachten tot morgenmiddag als de wind aantrekt tot NNO 20-25 knopen, draaiend naar NO (koers naar Saba is 115°), is dus bezeild halve tot aandewind. Iets te veel van het goede. Later draait de wind naar ONO, dus is het derde alternatief wachten op een volgend window. Waarschijnlijk vertrekken we dus vanmiddag.

(vervolg) Donderdag 29 maart 2007 / 18°20'31N 064°55'75W (Charlotte Amallie, St. Thomas, US Virgins)

[René>>] We gaan naar de kant voor een paar laatste boodschappen en om uit te klaren. Normaal gesproken hoef je niet uit te klaren uit de VS (je kunt volstaand met het per post terugsturen van je I-94 document), maar aangezien veel andere (ei)landen een uitklaring van het land van herkomst verlangen, werkt US Customs daar aan mee en geeft een zogenaamde "curteousy clearance" uit.

We hebben pech, want precies om 12:00 gaan ze lunchen. We kopen brood en fruit en lunchen bij de Pizza Hut. Ze hebben een "all you can eat" buffet voor $7. Erg lekker en we eten veel te veel. Klokslag 13:00 zijn we terug bij Customs. Erg vlot gaat het niet, en pas drie kwartier later staan we buiten met de uitklaring.

Tegen drieën gaan we ankerop en tuffen de baai uit. Om ons zien we overal buien. St. John verdwijnt zelfs helemaal in een bui. Op een paar honderd meter afstand zien we het water wit worden van de regen, maar wij blijven droog.

Aan bakboord passeren we de BVI's. Norman Island, Peter Island, daarachter Tortola en in de verte Virgin Gorda. We zijn er niet geweest en we gaan er ook niet naar toe. Ik denk dat we schitterende anker- en snorkelplekken missen. Maar of we de drukte, de chartervloten en de toerist-traps missen? Ik betwijfel het.

Pas in de loop van de avond krijgen we een bui over ons heen. Op de radar zagen we 'm al aankomen. Zware regen is het niet. Wel een paar klappen onweer, maar ook die vallen mee.

Aan bakboord hebben we op 7 mijl een cruiseschip. Vertrokken uit St. Thomas en ongetwijfeld op weg naar St. Maarten, waar het vroeg in de ochtend zal aankomen. Klaar om de honderden passagiers uit te storten over Phillipsburg, waar ze dezelfde sieraden, horloges en designkleding gaan aantreffen als in al die andere cruiseschipbestemmingen (aardig scrabblewoord trouwens).

Wanneer krijgen we in Nederland ook van die mooie nummerplaten?

...

Seaotter van Britt en Terry

Foutje bedankt! Deze kapitein is hardleers. Volgens zegge is dit zijn 2e keer.

Vrijdag 30 maart 2007 / 17°58'32N 064°06'72W (onderweg van St. Thomas naar Saba)

[René>>] De buien wisselen elkaar af met droge periodes, maar het blijft zwaar bewolkt. De bijna volle maan zien we nauwelijks. Een cruiseschip op weg naar de Virgins passeert ons op minder dan een mijl afstand. Wat een kerstboom!

Bij het krieken van de dag zien we Saba en Sint Maarten in de verte liggen. Saba is een eilandje van niks. Een puist van 877 meter hoog en een doorsnede van 4 kilometer. Een vulkaan zoals je 'm in zijn meest simpele vorm zou tekenen. De top, Mount Scenery, zit in de laaghangende bewolking. Mooi!

Saba wordt weinig bezocht door cruiseboten, omdat er nauwelijks beschutting is voor de oceaandeining die om het eiland heen krult. Ankeren is op veel plaatsen verboden en daar waar het mag, is dat op z'n zachts gezegd lastig, omdat de bodem steil afloopt. Gelukkig zijn er moorings van het "Marine Park". Maar dan nog is rollen eerder regel, dan uitzondering. Maar als we de cruisingguide en de verhalen mogen geloven krijgen we daar heel veel voor terug in de vorm van een ongerept eiland, schitterende natuur en fantastisch snorkelen en duiken.

Om 10:00 pikken we een mooring op bij Fort Baai, aan de zuidkant van het eiland. Met de wind en swell voorspellingen voor de komende dagen liggen we daar waarschijnlijk beter dan aan de westkant. Ik ga naar het piepkleine haventje voor de formaliteiten. Die stellen niet veel voor. Wat we nog niet eerder meegemaakt hebben is dat we direct kunnen uitklaren. Mits we binnen een week naar St. Kitts varen hoeven we ons niet meer te melden.

Wie denkt hier met Nederlands uit de voeten te kunnen, komt bedrogen uit. Voor medewerkers van de overheid is beheersing van de Nederlandse taal nog steeds verplicht, maar de voertaal op het eiland is gewoon Engels.

We ontbijten, ruimen de boot een beetje op en gaan daarna samen naar de kant. Aan de kade zitten twee duikscholen en ik informeer naar de mogelijkheden om morgen te duiken. Als het weer geen roet in het eten gooit kan ik morgen 2 of misschien zelfs 3 duiken maken.

We beginnen aan de steile(!) wandeling naar The Bottom, het dichtstbijzijnde dorp, tevens hoofdstad van het eiland. Al na een paar honderd meter worden we opgepikt door Reed Barnes, een wat oudere man die al heel zijn leven op het eiland woont. Hij rijdt ons gedurende een half uur het halve eiland rond en vertelt ondertussen honderduit. Zomaar! Nadat we hem uitgebreid bedankt hebben stappen we uit in Windward Side. Dit zou je het toeristisch centrum van Saba kunnen noemen, maar een groter contrast met bijvoorbeeld St. Thomas is niet denkbaar. We drinken wat en wandelen daarna door het schilderachtige dorpje. Opvallend zijn de rode daken op vrijwel alle huizen en gebouwen. Saba lijkt in de verste verte niet op andere Caribische eilanden. Saba is uniek!

Rond half vijf beginnen we aan de fikse wandeling terug naar Fort Baai. Een tijd lang doen we geen moeite om een lift te krijgen, maar als een fikse bui dreigt hebben we binnen een paar minuten een lift naar The Bottom. De chauffeur staat er zelfs op om ons helemaal naar de haven te brengen. Geweldig!

We eten een hapje in een soort snackbar aan de kade. Ze hebben bitterballen en kroketten! Als "voorgerecht" nemen we een kroket. Het is dan wel geen Kwekkeboom, maar hij smaakt er niet minder om.

Het is bijna donker als we terug aan boord zijn. Swell staat er nauwelijks, en dat komt ons goed uit, want we hebben wat slaap in te halen.

Van St. Thomas naar Saba

We stappen uit de auto en zien dit als eerste.

The Bottom

Voor de vogelliefhebbers.

In de verte zie je Sint Eustatius liggen.

Zaterdag 31 maart 2007 / 17°36'83N 063°14'79W (Fort Baai, Saba)

[René>>] De wind varieert van nihil tot valwinden van 25+ knopen. Gedurende die valwinden komt de mooringlijn strak te staan. Zodra het weer rustig is, glijdt Vagebond naar de mooringbal toe, die dan een keer of 20 hard tegen de romp aan bonkt. En tenslotte bouwt de deining zich langzaam maar zeker op en wordt het rollen steeds heftiger.

Om 2:00 houden we het voor gezien. Slapen onder deze omstandigheden is onmogelijk. We vertrekken! Een kop koffie en een half uur later gooien we los van de mooring. Met pijn in ons hart varen we van Saba weg. We waren graag nog een paar dagen gebleven. Stiekem hoopten we dat dat met de voorspelde wind en deining zou kunnen, maar helaas.

Het is vrijwel onbewolkt, bijna volle maan en er staat een NNO wind van 20 knopen. Eigenlijk perfect zeilweer. Met twee riffen in het grootzeil en de fok een stukje ingedraaid speren we richting Sint Eustatius. We houden het eiland bakboord, want ook daar vinden we onder deze omstandigheden geen beschutting. In de schemering wordt St. Christopher (St. Kitts) zichtbaar. De wind gooit er nog een schepje bovenop, idem de zeegang, en zo nu en dan krijgen we een flinke plens water in de kuip. Helga is een beetje misselijk en ligt op de bank. Eenmaal in de beschutting van St. Kitts draaien we de rollen om.

Om 9:15 gaan we voor anker bij Basseterre, de hoofdstad van St. Kitts. Helga maakt een uitgebreid ontbijt en daarna halen we eerst wat slaap in. Na twee gebroken nachten zijn we niet weinig versleten.

's-Middags tuffen we met de bijboot naar de Port Zante marina, waar ze een dingydock hebben. Daarna melden we ons achtereenvolgens bij Immigration, Customs en de Port Authority. De havenmeester is een goedlachse dikkerd van naar schatting 150 kilo schoon aan de haak. Terwijl hij ons formulier controleert en van een stempel voorziet zingt hij luidkeels met het lokale MTV station mee.

Port Zante is een uitbreiding van Basseterre en bestaat uit een cruise schip terminal en een groot stuk land, gewonnen van de zee. Er wordt nog vollop gebouwd, maar de eerste betonnen straatjes zijn al operationeel. Rood verbrande passagiers shoppen er voor juwelen, belastingvrije drank, soeveniers, etc. Economisch ongetwijfeld een verrijking voor het eiland, maar cultureel?

Het oude centrum van Basseterre is gelukkig veel mooier. Sfeervolle straten met fraai gerestaureerde oude gebouwen. We slenteren er op ons gemak doorheen. Aan de waterkant vinden we een dozijn kleine barretjes waar de lokale bevolking weekend viert. We kopen er een vers gemaakt slushpuppy (schraapijs met een smaakje).

Bij Domino's (ja ja, ook hier...) halen we een pizza die we aan boord opeten. Om 21:00 vallen we in een diepe droomloze slaap.

Prachtig!

Saba, een puist in de oceaan

Het voelt alsof we thuiskomen.

Al dansend loopt hij voorbij de muziekwinkel. Wat hebben deze mensen toch veel plezier en wat wordt er toch veel afgelachen. Heerlijk!

De echte slushpuppy

Een paar straten verder vind je de lokale bevolking zonder al dat nepluxe gedoe.

april 2007