(Ben jij ook jarig deze maand en je staat niet vermeld? Dat is niet leuk. Laat het even weten per e-mail en we zullen je niet meer vergeten te feliciteren.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Tristan van der Plank (05), Adelheid Kouwenhoven, Maud Kamphuis (98), Rob Schriek, Anja Dopper, Beau Nanninga, Fleur Evers (98), Kees Mizelmoe, Wim Doesburg, Roland Plomp en René.

Donderdag 1 februari 2007 / 23°31'09N 075°45'51W (George Town, Exumas, Bahamas)

[René>>] Na een luie ochtend gaan we rond de middag naar het strandje van Volleybal Beach, Stocking Island. Het waait inmiddels stevig, maar we komen droog aan.

We raken aan de praat met François en Vaneska van de "Ceptum", een relatief kleine Canadese (Quebec) boot die we vanaf New York op de ICW regelmatig gezien hebben. Het zijn een van de weinige jonge mensen hier. Het merendeel zijn gepensioneerde Amerikanen en Canadezen. Aan lange tafels op het strand wordt gekaart of domino gespeelt. Sommige vrouwen bekwamen zich in het mandjes vlechten van palmbladeren. De meer actieven spelen volleybal, of wagen een poging daartoe...

We drinken een biertje en eten "conch fritters", een lokale specialiteit van gefrituurde stukken conch. Conch is het dier dat in die prachtige roze grote schelpen leeft. We wandelen een stukje over het eiland en sluiten de middag af met een spelletje volleybal met François, Vaneska en nog een paar Canadezen.

We eten 's-avonds bij de Chat 'n Chill Beach Club op het strandje. We zijn de enige gasten en vragen eigenaar "K.B." of het altijd zo stil is met al die boten op een steenworp afstand voor anker. Dat is gelukkig (voor hem) niet het geval. Gisterenavond was er een groot feest en al de "oudjes" liggen nog bij te komen van alle pret. K.B. heeft het prima voor elkaar. Hij is een geboren Bahama... (hoe noem je zo iemand? een Bahamiaan?), studeerde economie, werkte tot zijn 31e voor een bank en gooide toen het roer om. Nu runt hij in de winter de Beach Club en 's-zomers reist hij de hele wereld af. Zuid Afrika is zijn favoriete land en we praten over Oprah Winfrey die er recent een universiteit bekostigde en opende. Hij is ook geïnteresseerd in politiek en hij vraagt naar Nederland, hoe we omgaan met de moslimproblematiek, Hirshi Ali en de moord op van Gogh. Leuke en bijzondere man, deze K.B.

De zon weerkaatst in het witte zand.

Het strand is verlaten na zonsondergang.

Vrijdag 2 februari 2007 / 23°31'09N 075°45'51W (George Town, Exumas, Bahamas)

[René>>] Vanwege de ZO wind van 20-25 knopen was afgelopen nacht onrustig, maar niet half zo erg als waarvoor we vreesden. Alledrie hebben we goed geslapen. Vandaag gaat de wind liggen en blijft het rustig tot zondagavond.

We gaan straks naar George Town. Daarvoor moeten we een mijl tuffen met ons bijbootje. Het waait nog steeds een knoop of 15, dus het is maar de vraag of we een beetje droog aan de overkant komen.

Naast boodschappen doen hopen we de website bij te werken.

Oma Jopie maakt foto van Helga die trots de door Merel gemaakte ketting aan heeft.  Bedankt Merel!

(vervolg) Vrijdag 2 februari 2007 / 23°31'09N 075°45'51W (George Town, Exumas, Bahamas)

[René>>] Verre van droog maken we de bijboot vast aan het dingy-dock van Victoria Lake, een piepklein binnenmeer bij George Town. We vinden een internetcafé waar we de website bijwerken en de e-tickets kunnen printen voor de vlucht van a.s. zondag. Vervolgens doen we boodschappen bij een redelijk gesorteerde supermarkt. We weten dat de Bahamas duur zijn, maar toch schrikken we wanneer we afrekenen. Buiten controleren we de bon en blijkt een potje olijven $13 te kosten. Dat vinden we iets te veel van het goede en Helga brengt het terug. We zijn "gekke Henkie" niet!

Op straat maken we kennis met Dave en Michelle van "Daniel Story", Amerikanen die op weg zijn naar Trinidad. Als het weer een beetje meewerkt willen ze net als wij midden volgende week vertrekken. We spreken af contact te houden en misschien samen op te varen.

Op de terugweg naar Vagebond blijven we droog, want de wind is inmiddels afgenomen. Na een heerlijke zwempartij en een kop koffie gaan we voor een sundowner naar de Chat 'n Chill. We blijven er eten ook.

Net als in Amerika is het ook hier vroeg uitgestorven. Om 19:30 sluit de tent. Zoiets zou ondenkbaar zijn in de Med.

Zaterdag 3 februari 2007 / 23°31'09N 075°45'51W (George Town, Exumas, Bahamas)

[René>>] Om 6:15 gaat de wekker. We gaan snorkelen en vissen met Vaneska, François en hun vrienden Christian (een solozeiler) en Stéfane (zijn vriendin Kate gaat niet mee). Françcois gaat me leren speervissen.

Iets na 7:00 vertrekken we. Jopie vindt het geen probleem om een paar uurtjes alleen aan boord te blijven. Er staat nauwelijks wind, dus er kan niets gebeuren. In plaats van met de bijboot gaan we met de boot van Christian en slepen de dingies (4 in totaal!). We varen anderhalve mijl naar het oosten en gaan voor anker bij de "White Sand Cut", tussen Stocking en Elisabeth Island. Met de bijboten varen we naar buiten en zoeken een mooie plek op het rif om te vissen.

François heeft twee speren. Ik mag er een lenen. Eigenlijk is het heel simpel. Aan de ene kant van de speer zit een scherpe punt met weerhaak. Aan de andere kant zit een rubber lus. Die gaat tussen duim en wijsvinger en dan pak je de speer zover naar voren beet dat er flink spanning op het rubber staat. Richten, loslaten en de speer schiet een flinke meter voorruit. "I've GOT to get me one of THESE!".

Ik heb twee keer succes. De ene vis is een "Yellowtail Snapper", de andere (mij) onbekend, maar volgens het boek (blijkt later) erg lekker. De andere vangen ook diverse vissen, inclusief 3 forse kreeften! We spreken af om aan het eind van de middag op het strand te BBQ'en.

Rond het middaguur zijn we terug aan boord van Vagebond. Ik maak de vissen schoon, Helga maakt brunch, want we zien inmiddels scheel van de honger.

Terwijl Helga en ik voorbereidingen treffen voor de BBQ, schrijft Jopie een prachtig stukje voor de website. Bedankt ma! Uiteraard vonden wij het ook SUPER!

Om 16:00 varen we naar het afgesproken strandje. Met stenen, ons BBQ rooster en houtskool knutselen we een strand-BBQ in elkaar. Tegen de tijd dat we het vuurtje brandend hebben arriveert de rest van het gezelschap. Het wordt een béregezellige avond met uitstekend eten, een kampvuur en gitaren. En nee, "There is a house in New Orleans.." gaat niet vervelen

Het is bijna middernacht als we weer aan boord van Vagebond klimmen.

Merk onbekend, wel lekker...

Kate laat Jopie een kreeft zien

Zondag 4 februari 2007 / 23°31'09N 075°45'51W (George Town, Exumas, Bahamas)

[René>>] De laatste dag van Jopie aan boord van Vagebond . 's-Ochtends is het inpakken geblazen. Ik brand de foto's van de afgelopen maanden op een dvd, zodat we ook in Nederland een backup hebben. Een laatste duik, schone kleren aan en dan brengt Dave van "Daniel Story" ons om 12:00 naar de overkant.

Bij de "market" (een bescheiden supermarkt) nemen we afscheid van Helga die met Dave terug vaart naar Stocking Island. Taxi 12 rijdt ons in twintig minuten naar George Town International Airport, een grote naam voor een klein vliegveldje.

Jopie's bagage wordt zeer grondig gecontroleerd. Ik krijg te horen dat ik morgen misschien een probleem heb bij de terugreis, omdat bezoekers van de Bahamas een retourticket moeten hebben. Stom genoeg heb ik geen kopie cruisingpermit meegenomen. Daarmee had ik kunnen aantonen dat ik de Bahamas per boot ga verlaten. Wel heb ik een kopie van de bootpapieren bij me. Misschien wordt dat geaccepteerd. Zo niet, dan moet ik In het ergste geval in Miami een (refundable!) retourticket kopen.

Het toestel, een soort Fokker met 2 props, biedt plaats aan een stuk of 60 passagiers, maar we tellen er hooguit 15. We vertrekken op tijd en hebben een prachtig uitzicht over de eilanden en de banken. Pas boven de Golfstroom trekt het dicht en als we na 1,5 uur landen in Miami regent het.

Het duurt lang voor we door de douane zijn. De 30+ rijen zijn niet lang, maar per persoon duurt het een paar minuten, vanwege het nemen van vingerafdrukken en een digitale foto. Je kunt het paranoia vinden, maar ik heb er wel begrip voor. De VS hebben immers veel te vrezen.

Eenmaal voorbij de douane halen we Jopie's bagage op en checken de bagage weer in bij Martinair. Daarna eten we een pizza en praten nog wat na over de afgelopen weken. Ze zijn omgevlogen. Zo nu en dan horen we om ons heen aanmoedigingen en gejuich. Er kan geen misverstand over bestaan, de Super Bowl is begonnen.

Rond 19:30 scheiden onze wegen. Jopie gaat door de controle en ik zwaai haar uit. "Goede reis, doeoeoeoei!!!".

Ik heb me er min of meer bij neergelegd dat ik de nacht ga doorbrengen op een stoel, ergens in één van de hallen. Op internet was afgelopen week geen hotelkamer meer te vinden binnen een straal van 15 kilometer van Miami (vanwege de Super Bowl die hier gespeelt wordt). Tegen beter weten in (denk ik), informeer ik bij het hotel op de luchthaven of ze een kamer vrij hebben. Tot mijn stomme verbazing is dat het geval. Niet goedkoop, maar ik heb het er graag voor over. Tien minuten later kijk ik naar de tweede helft van de Super Bowl vanuit een kingsize bed! Mocht het iemand interesseren: de Indianapolis Colts winnen van de Chicago Bears.

En hoe is het Helga verder vergaan vandaag? Terug aan boord heeft ze Vagebond een schoonmaakbeurt gegeven. 's-Avonds is ze de Super Bowl gaan bekijken in een bar met tientallen Amerikanen en Canadezen.

 

Maandag 5 februari 2007 / 23°31'09N 075°45'51W (George Town, Exumas, Bahamas)

[René>>] Een lange, lange douche! Dan een stevig ontbijt in een koud geairconditioneerd restaurant. Ik heb niet eens een trui meegenomen!

Ik ga naar de US Airways balie voor de "refund" op de tickets (San Salvador - Nassau - Miami) die ik een paar maanden geleden kocht. Ik vrees voor een moeizaam traject, want op de tickets staat nu eenmaal "not refundable". Gelukkig valt het mee, want er is kennelijk in de computer een aantekening gemaakt. Een half uurtje later heb ik het bewijs dat het geld teruggestort is op onze Mastercard.

Van Jopie mogen we nog een fles rum en een fles whisky kopen. Ik koop ze taxfree. Ook koop ik drie geinige waterdichte (tot 30m) horloges voor 10$ per stuk. Een voor Helga (roze), een voor Dave (als dank) en een voor mezelf. Met deze klokjes kunnen we probleemloos zwemmen.

Het inchecken verloopt zonder problemen. Er wordt me gelukkig niet gevraagd naar een retourticket. De controle is extreem grondig. Naast een gewoon poortje moet ik ook door een soort douchecabine. In die cabine worden pufjes lucht "afgevuurd" en vervolgens wordt de lucht geanalyseerd op explosieven. Daarna moeten de schoenen uit en wordt de handbagage nogmaals (handmatig) door een beveiligingsmedewerker gecontroleerd. Een terrorist moet volgens mij wel van héle goede huize komen wil hij (of zij) iets ongeoorloofds aan boord smokkelen.

De vlucht vertrekt op tijd. Onderweg valt niets te zien vanwege de dikke bewolking. Pas op een paar honderd meter hoogte breken we door de bewolking heen. Immigratie vraagt hier wel om een cruisingpermit. Gelukkig wordt de kopie van de bootpapieren ook geaccepteerd. Dezelfde taxi als gisteren brengt me terug naar George Town, waar ik Dave en Michelle tref. Via de handmarifoon meld ik me bij Helga.

Ik doe een paar boodschappen en vaar vervolgens met Dave en Michelle terug naar Vagebond. Zowel Dave als Helga zijn blij verrast met de leuke horloges. Van Helga hoor ik dat ze vanochtend naar Volleybal Beach is geweest voor een "seminar" over vissen. Het was erg leuk en nuttig.

Precies zoals een paar dagen geleden al voorspelt werd trekt de wind aan het eind van de middag in korte tijd aan tot ruim 20 knopen. In de loop van de avond meten we zelfs windstoten van achterin de 20. We liggen gelukkig goed beschut achter Stocking Island en het enige ongemak is dat we wat gieren achter ons anker. Voor ons doen gaan we laat naar bed, pas om 23:00.

 

Dinsdag 6 februari 2007 / 23°31'09N 075°45'51W (George Town, Exumas, Bahamas)

[René>>] De wind neemt in de loop van de nacht af tot ca. 20 knopen. We slapen er prima bij.

's-Ochtends zijn we lui en doen niet zo veel. Het waait nog steeds flink. Pas in de loop van de middag worden we actief. We varen naar Volleybal Beach en blijven betrekkelijk droog. We ontmoeten er François en Vaneska en later ook Christian en zijn gast Richard. Van het een komt het ander (lees: biertje, biertje, biertje) en we besluiten aan boord van Vagebond te eten. Iedereen brengt iets mee en het wordt erg gezellig. Pas tegen 23:00 gaan ze naar hun eigen boten.

 

Woensdag 7 februari 2007 / 23°31'09N 075°45'51W (George Town, Exumas, Bahamas)

[René>>] De wind is afgenomen tot 10-15 knopen en dat hebben we nodig. Rond 9:00 gaan we ankerop en varen naar de overkant, waar we het anker bij George Town weer laten zakken. In plaats van een half uur is het nu maar 5 minuten tuffen naar het dingydock.

Helga doet de was (véél!) en ik vaar op en neer met water (ook veel). Bij het dingydock kun je gratis water tappen. Dat is vrij uniek in de Exumas, want op sommige plaatsen betaal je niet minder dan $0,50 per gallon (=3,74 liter). Voordat Vagebond's tanks weer nokkievol zijn ben ik 5 keer op en neer gevaren. Als ik ook de benzinetanks gevuld heb ga ik naar de wasserette. Helga is net klaar met de laatste was. Terwijl ik de zakken met schone was terug breng naar Vagebond, doet Helga boodschappen. Pas in de Dominicaanse Republiek verwachten we weer "normaal" boodschappen te kunnen doen.

Het is al vier uur geweest als we weer ankerop gaan en terugvaren naar Stocking Island. Dit keer gaan we voor anker bij Monument Beach, vlakbij "Daniel Story", een Island Packet 40 (mooie boot!). We gaan bij Dave en Michelle op de borrel en maken kennis met nog 3 Amerikaanse stellen. Iedereen wil de komende weken naar het oosten en wellicht gaan we samen opvaren.

Om 19:30 zijn we weer aan boord van Vagebond. De rest van de avond zijn we druk met het opruimen van de was en de boodschappen, en het opmaken van een schoon bed (lekker!).

 

Donderdag 8 februari 2007 / 23°31'09N 075°45'51W (George Town, Exumas, Bahamas)

[René>>] Regen, regen, en nog eens regen, afgelopen nacht. Het is lang geleden dat we zoveel zoet water gezien hebben. Ook vandaag mogen we nog veel buien verwachten.

Waarschijnlijk vertrekken we morgen met een paar Amerikaanse boten naar Conception, 40 mijl verderop, een klein eilandje halverwege Great Exuma Island (waar we nu zijn) en San Salvador. Het is, net als Warderick Wells, een nationaal park en het moet er fantastisch mooi zijn.

Vandaag gaan we de website bijwerken en nog wat laatste boodschappen doen. Omdat we de komende weken weinig beschaving verwachten tegen te komen, kan het even duren voor we de website weer bij kunnen werken.

 

(vervolg) Donderdag 8 februari 2007 / 23°31'09N 075°45'51W (George Town, Exumas, Bahamas)

[René>>] We mogen meevaren met Dave en Michelle. Dat scheelt ons een hoop gedoe, want we hoeven niet ankerop met Vagebond. In George Town nemen we een taxi naar de "Lumber Yard", een soort Gamma, maar dan op z'n Bahamas. We slagen er voor twee vissperen (een korte en een lange).

Terug in George Town maken we gebruik van Dave's wifi-wachtwoord en kunnen we de website bijwerken. Het begint te regenen en we schuilen met de laptops onder een afdak. Dat blijkt niet erg waterdicht, dus zodra de bestanden ge-upload zijn, bergen we de laptop weer snel op.

We kopen nog wat blikken sap (voor bij de rum...) en varen terug naar de boten aan de overkant. Na de lunch gaan we naar het strand van Stocking Island en wandelen met Dave & Michelle en Dan & Wendy (met een Contest 38) naar het "monument" en vervolgens naar de andere kant van het eiland. Het strand en de rotsformaties zijn prachtig.

Aan het eind van de middag zijn we terug aan boord en krijgen we bezoek van Erik en Ingrid van de "Kuaihelani". We zijn elkaar verschillende keren voorbij gevaren op de ICW. We herkenden ze aan een Nederlandse en een Duitse gastenvlag. Erik heeft Nederlandse ouders en is geboren in Indonesië. Ingrid is Duitse van geboorte. Nu hebben we eindelijk een keer de gelegenheid om kennis te maken. Gisteren kregen we (via "Daniel Story") foto's die ze van Kind of Blue gemaakt hebben (Dick en Anita, die krijgen jullie t.z.t.).

Je hebt internetcafe's en internetcafe's...

Vrijdag 9 februari 2007 / 23°31'09N 075°45'51W (George Town, Exumas, Bahamas)

[René>>] Om 7:00 gaan we ankerop, samen met "Daniel Story", "Halcyon Days", "Sojourn" en "Sea Otter". Voorafgaand is er nog even marifooncontact geweest over het weer (NO 5-10 knopen), "hoe hard ga jij op de motor?" en meer van dat soort zaken. Leuk, maar of we dat "samen opvaren" lang gaan vol houden is nog maar de vraag.

Het is prachtig weer. Helaas is de wind onvoldoende om met een beetje snelheid te zeilen, dus staat de motor bij. De wind draait iedere paar minuten van NNO naar ONO en weer terug. De stuurautomaat heeft het er maar moeilijk mee. Gemiddeld genomen hebben we Conception Island net niet bezeild. Helga heeft niet minder dan 3 vislijnen uitgebracht. Op de marifoon horen we een andere boot die een mahi-mahi van 40 pond(!) gevangen heeft. Zo groot hoeft het voor ons niet, maar een kleinere mahi-mahi of tonijn is welkom.

Eenmaal voorbij Cape Santa Maria krimpt de wind een graad of 10 en hebben we Conception bezeild. Om 16:00 laten we het anker vallen in het kristalheldere water van de paradijselijke West Bay. Afgezien van "ons" groepje van vijf boten liggen er nog een stuk of vier. Da's even iets anders dan de massa in George Town.

De mahi-mahi van 40 pond is gevangen door Horst en Shariffa, aan boord van de Sunborne. We nemen een kijkje als Horst het monster schoonmaakt op het strand (camera vergeten, shit!). We zijn allemaal uitgenodigd om op het strand mee te eten. Helga maakt een pan rijst en zo maakt iedereen iets.

De avond is onvergetelijk. In willekeurige volgorde: verse vis van de BBQ, diverse smaakvolle bijgerechten, bier, rumpunch, goed gezelschap, duizenden sterren aan de onbewolkte hemel en een prachtig kampvuur.

George Town => Conception Island

Zaterdag 10 februari 2007 / 23°51'04N 075°07'17W (Conception Island, Bahamas)

[René>>] Vandaag en morgen blijven we hier liggen. Dinsdag lijkt er een front te passeren en dan gaat de wind aantrekken en naar het zuiden draaien. Dan moeten we hier weg zijn. Maar voor het zover is, genieten we van dit onbewoonde paradijs.

Helga gaat met Rose naar het strand voor een wandeling. Ondertussen doe ik wat huishoudelijke taken aan boord.

Na de lunch varen we naar "de rivier", een inham die bij hoog water te bevaren is. Volgens Horst is het maar een halve mijl. Dat zal dan wel een Duitse mijl zijn, want in werkelijkheid is het minstens twee mijl. Geen doen met onze bijboot, dus na een halve mijl besluiten we over te stappen in de bijboten van Daniel Story en Halcyon Days. Daarvoor moeten we eerst naar het strand, waar we onze bijboot achter willen laten. Er staat beduidend meer branding, dan daar waar de boten voor anker liggen. De beachlanding van Dave en Michelle lukt half, die van ons helemaal en die van Dan en Wendy mislukt compleet. Ze slaan nog net niet over de kop, maar het scheelt niks. De bijboot is tot de rand toe gevuld met water! Gelukkig doet de motor het nog, dus na een kwartiertje hozen en schoonmaken zijn we weer onderweg.

De rivier is een netwerk van kreekjes die bij laagwater bijna droog vallen. Het is er mooi! We zien een handvol kleine schildpadden. Één springt half uit het water, in een poging een insect te verschalken. Discovery Channel materiaal!

Later gaan we snorkelen en (speer)vissen. Volgens Horst, en hij komt hier al 30 jaar, is Conception een "land park" en je mag er 100% zeker vissen. Ik weet een grote kreeft te schieten, maar het dodelijk gewonde dier weet te ontkomen als ik hem iets te enthousiast uit zijn bergplaats probeer te trekken. Ik baal als een stekker, want nu is zijn dood zinloos. Horst weet een kleine kreeft te schieten, waardoor we in ieder geval verzekerd zijn van een kreeftsalade. In de rivier hebben hij en Shariffa twee conches gevonden, en ze beloven er een conchsalade van te maken. Verder hebben ze nog mahi-mahi over van gisteren. Als de rest de bijgerechten verzorgt, zijn we aan het eind van de middag bij hun aan boord van Sunborne uitgenodigd.

Net als gisteren wordt het weer een avond om nooit te vergeten. Het eten is zo mogelijk nog smakelijker dan gisteren. Vijf sterren!

Zondag 11 februari 2007 / 23°51'04N 075°07'17W (Conception Island, Bahamas)

[René>>] Na het ontbijt gaan we met z'n tweetjes snorkelen en vissen bij een groepje kleine eilandjes noord van onze positie. Het snorkelen is er prachtig, maar iets eetbaars weten we niet te vinden, laat staan schieten. Zelden hebben we zulk mooi koraal en zoveel verschillende soorten koraal gezien.

Rond elven zijn we terug. We lunchen en relaxen wat. We gooien wat oud brood over boord en er komt een koffervis en een forse baracuda op af. Het water is zo onvoorstelbaar helder dat Helga er probleemloos een paar foto´s van kan nemen.

's-Middags gaan we weer (ja, alweer!) snorkelen en vissen. Dit keer met Vaneska en François, die vanochtend vanuit de andere baai naar hier verkast zijn. We hebben weer geen succes. Misschien willen we te graag?

Net als iedere avond wordt 's-avonds het weer voor de komende dagen besproken en de eventuele consequenties en te varen routes. Iedereen heeft zo zijn bronnen. Wij leunen (te?) zwaar op gribfiles. Voor dit gebied vinden we ze erg betrouwbaar. Andere boten luisteren naar Chris Parker, een lokale weergoeroe. Weer anderen hebben een "abonnement" bij Chris, zodat ze hem persoonlijk kunnen spreken. En zo is er iedere avond een levendige discussie op kanaal 17. We besluiten morgen naar Clarence Town te varen, op Long Island. Daarvandaan is het nog slechts een etmaal naar Mayaguana, het meest zuidoostelijke eiland van de Bahamas.

De voorspelling voor morgen is O 15-20, ruimend naar ZO. De koers is 170°, de te varen afstand 46 mijl. Als de wind niet te snel naar ZO draait is Clarence Town bezeild, anders moeten we een rak maken.

Maandag 12 februari 2007 / 23°51'04N 075°07'17W (Conception Island, Bahamas)

[René>>] Om 6:30 gaan we ankerop. De eerste paar uur is het prima zeilen. Daarna krijgen we een paar uur te maken met korte, steile golven, als gevolg van de aantrekkende wind en de zich opbouwende zee. We zetten de motor bij om hoogte en snelheid te houden. We proberen zo hoog mogelijk te varen en anticiperen daarmee op een verwachte ruiming van de wind.

Over de marifoon horen we onze Amerikaanse (en Canadese) vrienden klagen over de omstandigheden. Ok, het is niet ideaal, maar echt slecht hebben we het niet. Zeker niet als de zee later meer in overeenstemming komt met de wind (de golven worden langer en daardoor minder oncomfortabel) en de ruiming van de wind uitblijft. De motor gaat uit en de laatste paar uur is het gewoon heerlijk zeilen. Op één oor, dat wel, maar de zon schijnt, de temperatuur is goed, dus wat wil een zeiler nog meer?

Om 15:45 gaan we voor anker in de beschutting van een paar eilandjes en riffen bij Clarence Town. Zoals bijna overal in de Bahamas is het ook hier weer mooi. Op een halve mijl afstand zien we de golven breken op het rif, maar hier liggen we prima beschut.

We kijken 's-avonds weer eens een DVD. "Meet the Fockers". Leuk! Tegen de tijd dat we naar bed gaan, zien we onweer in de verte.

Conception => Clarence Town, Long Island

Dinsdag 13 februari 2007 / 23°06'25N 074°57'03W (Clarence Town, Long Island, Bahamas)

[René>>] 's-Ochtends om 4:00 krijgen we een squall over ons heen, niet normaal meer! De bui gaat gepaard met zwaar onweer, windstoten van 35 knopen uit alle richtingen en een extreme hoeveelheid regen. Na ruim een uur wordt het weer rustig en gaan we terug naar bed.

Om 8:00 zijn we wakker. De zon schijnt, maar donkere wolken pakken zich alweer samen in het noorden. Helga doet de was met een paar honderd liter water die we hebben opgevangen in de bijboot. Tegen 10:00 krijgen we weer een squall. Niet zo heftig als vanochtend vroeg, maar toch weer met windstoten van 35 knopen.

Rond het middaguur is het weer rustig en gaan we ankerop om diesel te tanken in de "Flying Fish Marina", een piepkleine marina aan de andere kant van de baai. We hebben een handvol jerrycans bij ons van de andere boten. Anderhalf uur later zijn we weer terug.

Gisteren is trouwens iets dramatisch gebeurt. Catamaran "Escape" is een kleine 10 mijl ten zuiden van onze positie bij de aanloop van Little Harbour op het rif gevaren en vergaan. Bemanning maakt het gelukkig goed, maar de boot is een wrak. Verschrikkelijk. De boot is vrijwel gelijktijdig met "ons groepje" uit George Town vertrokken en zou zelfs met ons opgevaren zijn, ware het niet dat ze een andere "buddy boat" vonden. Die boot ligt in de Flying Fish Marina en heeft de bemanning opgevangen.

We tuffen met de bijboot naar de kant en verkennen Clarence Town. "Town" is een groot woord, want meer dan een nederzetting van een paar huizen en twee kerken is het niet. Die twee kerken, maken het stadje trouwens bijzonder, want beide zijn gebouwd door Father Jerome (1876-1956), een lokale beroemdheid. We doen wat boodschappen bij de lokale kruidenier en gaan terug naar Vagebond.

Na een verfrissende duik gaan we naar Daniel Story voor een "vergadering" over het weer voor de komende dagen en wat we gaan doen. Naar onze bescheiden mening wordt veel te veel waarde gehecht aan voorspellingen over 3-4 dagen en soms nog verder. Wij kijken liever maximaal 48 uur vooruit. Uiteraard kijken we ook naar de langere termijn. Zolang er geen bijzonderheden zijn maken we er geen plannen op.

Anyway, het lijkt erop dat we de komende 3-4 dagen bijzonder kalm weer mogen verwachten met nauwelijks wind. Als je comfortabel naar het zuiden (eigenlijk zuidoosten) wilt, moet je eigenlijk van zo'n window profiteren, zo schrijft ook "goeroe" Bruce van Sant voor, de auteur van "A gentleman's guide to passages south". Wij hebben dat boek niet kunnen vinden, maar alle anderen hebben het aan boord. Ok, het zal veel motoren worden, maar dat is altijd nog beter dan tegen de heersende wind van 15-20 knopen inhakken (en ook de stroming staat tegen). In ieder geval vertrekken we morgenochtend vroeg voor de 125 mijl naar Mayaguana, het laatste eiland van de Bahamas. Daar komen we dan donderdagochtend aan. Zijn de voorspellingen dan nog steeds goed, dan varen we door naar Caicos en is het dan nog steeds goed, dan halen we door naar Luperón, Dominicaanse Republiek. Als dat lukt zijn we al met al 300 mijl in de goede richting opgeschoten. Als...

Net als we van boord gaan wordt Dave opgeroepen door de schipper van de vergane "Escape". Hij heeft nog wat kaarten kunnen redden van het wrak en vraagt of Dave ze wil overnemen of iemand anders in onze groep. Dat is niet het geval. Dave vraagt hoe het drama heeft kunnen gebeuren en de hoorbaar aangeslagen man vertelt hoe hij twee ingangen met elkaar verward heeft.

Later bestudeer ik de pilot en snap eigenlijk niet hoe het heeft kunnen gebeuren. Tussen de twee ingangen zit meer dan een halve mijl, en dat is veel in het hedendaagse GPS-tijdperk. Onze pilot schrijft "The wreck of a freighter lies along the beach in several sections just north of the non-navigable opening to this pretty lagoon. Jammer dat onze C-map kaart onvoldoende gedetailleerd is, want anders zou ik het kaartje publiceren. Het is bepaald geen moeilijke aanloop. Maar ja, dat is allemaal achteraf ge*** natuurlijk en een foutje is zo gemaakt. Voor de Escape een foutje met desastreuze gevolgen...

 

 

Woensdag 14 februari 2007 / 23°06'25N 074°57'03W (Clarence Town, Long Island, Bahamas)

[René>>] Om 6:30 gaan we ankerop. Het is prachtig weer en er staat een knoopje of 10 wind vanuit het zuidwesten. We zeilen met zo nu en dan de motor bij om een beetje snelheid te houden. Er staat een lange deining vanuit het noorden.

Op basis van de allerlaatste voorspellingen zullen we waarschijnlijk niet in één ruk doorvaren naar de DR (Dominicaanse Republiek). Wellicht wordt het Provo (Caicos), morgen in de loop van de dag.

Het is grappig om te ervaren hoe overbezorgd (naar onze bescheiden mening) dit Amerikaans/Canadese gezelschap aan de ene kant is, en aan de andere kant juist weer zorgeloos. Afgezien van de vele discussies over het weer leg ik het even uit aan de hand van twee anekdotes.

1) Aan de horizon verschijnt een schip. Het is nog minstens 8 mijl van ons verwijderd. Op de marifoon ontstaat een hele discussie over de mogelijke koers en snelheid van het schip en of het schip bij ons in de buurt gaat komen of niet. Later blijkt het een schip van de US Coastguard te zijn en ze wijken keurig voor ons uit. Uiteraard hebben ze bij een afstand van meer dan 6 mijl contact gehad met het schip.

2) Geen van de boten blijkt op de hoogte van een verhoogd risico op malaria in de DR. Dat zal ze de komende dagen nog wel even bezig gaan houden, denken we.

Rond het middaguur is het gedaan met de wind. Jammer, maar conform de voorspellingen. We lezen wat en Helga is zelfs zo fanatiek om de kajuitopbouw in de wax te zetten.

's-Avonds worden wederom weerberichten opgehaald (gribfiles, weerfaxen, gesproken weerberichten) en nu lijkt het toch mogelijk om door te varen naar de DR. Het maakt ons niet zoveel uit, want daar kunnen we ook morgen een besluit over nemen. Mocht het weer ongunstig veranderen, dan is er voldoende beschutting te vinden in en rond Caicos.

V.l.n.r. Halcyon Days (Contest 38), Sea Otter (Tayana 37) en Daniel Story (Island Packet)

Daniel Story en de US Coastguard

 

Donderdag 15 februari 2007 / 22°33'74N 073°22'69W (Onderweg, Bahamas)

[René>>] Rond middernacht laten we de Plana Cays, twee onbewoonde eilandjes tussen Acklins Island en Mayaguana, aan stuurboord. 's-Ochtends vroeg hebben we Devil's Point, Mayaguana op anderhalve mijl aan bakboord. Volgende waypoint West Caicos.

Helga vindt 's-ochtends een vliegende vis van 20 centimeter aan dek. Met een grote naald en een zo mogelijk nog grotere haak maakt ze er een lure van. Helaas zonder succes. Zo langzamerhand wordt het toch echt tijd dat we weer eens wat vangen. Is ons geluk op of zo?

Rond het middaguur wordt duidelijk dat het lastig wordt om Luperón morgen bij daglicht te halen. We moeten daarvoor minimaal 5 knopen doen. We hebben de (lichte) wind recht op de neus en de stroming staat tegen. We hebben nul speelruimte en Luperón is geen baai om in het donker aan te lopen. We besluiten de nacht door te brengen bij French Cay, een piepklein elandje op de Caicos Bank. Morgenochtend vertrekken we dan naar Luperón waar we normaal gesproken zaterdagochtend aankomen.

De laatste 17 mijl, van West Caicos naar French Cay, zijn we het helemaal zat! We willen rust en stilte en we willen een duik nemen. Nog even op onze tanden bijten.

Om 17:00 gaan we voor anker achter het lage, kleine French Cay. Een paar boten hebben moeite om hun (CQR) anker te "zetten", maar ons Delta anker grijpt zoals bijna altijd in één keer. Ter controle snorkelen we erover heen. Het zit diep ingegraven in de zanderige bodem. Behalve met ons tweede anker, een Fortress, hebben we geen ervaring met andere ankers, maar we zijn zéér tevreden over de Delta.

Clarence Town => French Cay

Halcyon Days

Vrijdag 16 februari 2007 / 21°30'62N 072°12'21W (French Cay, Turks & Caicos)

[René>>] Nadat ook weergoeroe Chris Parker zijn zegen heeft gegeven over het weer voor de komende 24 uur gaan we iets over 7:00 ankerop voor de 120 mijl naar Luperón. Wat ons betreft hadden we best wat later mogen vertrekken, maar ach, wat maakt het uit. Veel wind hoeven we trouwens niet te verwachten, dus het zal overwegend motorsailen worden. Wat die wind betreft is dit window tamelijk uniek. Het komt hier in dit seizoen zelden voor dat er 3-4 dagen nauwelijks wind is.

We hebben er zin in, in de Dominicaanse Republiek (DR). We lezen wat we aan boord kunnen vinden. Het eiland Hispaniola bestaat voor één derde uit het al jaren politiek onrustige Haïti en voor twee derde uit de DR. Het moet een erg mooi eiland zijn. Sommige scenes uit de film "Jurassic Park" zijn er opgenomen. De DR heeft de hoogste berg van de hele Carib (3.416 meter). Verder sleet Christopher Columbus er zijn laatste jaren. Zijn resten zouden begraven zijn in de Kathedraal van Santo Domingo.

Columbus ontdekte het eiland op 5 december 1492. Het eiland werd toen bevolkt door een miljoen Taino Indianen. Voor hen geen Sinterklaas. Hongersnood, het werk in de goudmijnen en Europese ziektes zorgden ervoor dat er 50 jaar later nog maar nauwelijks Indianen over waren.

In 1697 schonk Spanje het westelijke deel van Hispaniola aan Frankrijk. Dat deel werd in 1804 de eerste zwarte republiek, Haïti. In 1822 viel Haïti het Spaanse deel van Hispaniola binnen en regeerde het land vervolgens voor 22 jaar, tot op 27 februari 1844 de onafhankelijke Dominicaanse Republiek werd uitgeroepen. De VS vielen de DR tot twee keer toe binnen. De laatste keer was in 1965, toen een burgeroorlog woede en de VS bang waren voor een tweede Cuba. Sinds 1966 is het in de DR stabiel en het land wordt democratisch geregeerd. Het is een relatief rijk land, alleen is de rijkdom erg ongelijk verdeeld. Het overgrote deel van de bevolking is arm en ondervoed.

De toekomst van de DR ziet er zonnig uit. Toerisme is "booming", vooral vanuit Europa. Dat doet me denken aan een project waaraan ik jaren geleden meewerkte voor de touroperator Special Traffic. Één van de reizen waarmee we het systeem testen had de code "POPMP09", wat stond voor een 9-daagse reis met Martinair (MP) naar Puerto Plata (POP). Onze reiskode is LUPVB07: Luperón, Vagebond, een week of zo?

 

We spotten 's-ochtends een paar walvissen. Eentje komt heel dichtbij, minder dan 50 meter. Spectaculair!

In het Engels is er een gezegde voor: "Be carefull what you wish for!" Gisteren schreef ik dat we al een tijdje geen vis meer gevangen hebben en dat het weer eens tijd werd... Vandaag, om 13:30 om precies te zijn, begint de slip van de molen te janken, niet gezond meer! Ik ben er als de kippen bij en breng meer weerstand op de slip. Een meter of 40 achter ons springt een enorme mahi-mahi uit het water. Oeps, die is wel erg groot! Helga neemt het binnenhalen van de vis van me over, en ik neem gas terug en tref voorbereidingen voor de vervolgstappen. Het duurt zeker een kwartier voordat het Helga lukt om de vis, stukje bij beetje, binnen te halen. Het is zonder twijfel de grootste vis die we ooit gevangen hebben.

Eenmaal vlak bij de boot is de prachtige groen-gele vis vrijwel uitgeput. Nog een paar vruchteloze pogingen om te ontsnappen, maar dan geeft hij het op en ligt op zijn zij. We laten de gaffel voor wat het is. Veel te ingewikkeld om die te gebruiken bij de spiegel en alle "rommel" die we daar hebben. We doen het anders dit keer. De "leader" (de voorlooplijn) is minstens 100-ponds, dus moet het lukken om de vis daaraan uit het water te tillen. Ik sleep de vis midscheeps en met werkhandschoenen aan lukt het me om 'm uit het water te tillen. Helga dekt direct zijn kop af met een natte handdoek. Een paar forse tikken op z'n kop en het beest is uit zijn lijden. Eerst een paar foto's en meten. Van kop tot staart (de punt van de "V") 130cm. Met de staart erbij is 'ie maar liefst 150cm! Het gewicht schatten we op 30-35 pond (Helga kan het dier niet tillen).

Wat zijn we blij dat we met een groep boten zijn, want van deze vis zouden we twee weken kunnen eten (als we een vriezer hadden). Zo'n visje vangen is één, het project dat volgt is twee! We zijn zo´n 2,5 uur bezig met het fileren en schoonmaken van de vis en vervolgens het schoonmaken van Vagebond's dek. Na afloop hebben we meer dan een emmer vol met filet!

Daniel Story en Sea Otter willen vanavond al verse vis eten. Ze komen parallel varen, op een paar meter afstand, en we gooien ze een forse portie vis toe, inclusief porties voor Halcyon Days en Sojourn. Laatstgenoemde twee boten ontvangen de vis liever in Luperón, alleen is onze koelkast niet groot genoeg, vandaar.

Daarna wassen we onszelf uitgebreid. Het is nodig, want we stinken een uur in de wind. Als we eindelijk de boel weer een beetje op orde hebben gaat de zon al bijna onder. Een perfecte zonsondergang trouwens. Geen wolkje aan de lucht, letterlijk!

's-Avonds eten we uiteraard verse mahi-mahi. Ik maak twee forse stukken klaar met cayunkruiden. Rijst en ananas maken de maaltijd compleet.

Met dank aan s/y Daniel Story

Met dank aan s/y Daniel Story

Zaterdag 17 februari 2007 / 20°20'72N 071°17'07W (Onderweg naar Luperón, DR)

[René>>] 's-Nachts valt de wind helemaal weg en vlakt de zee af. In de loop van de nacht minderen we vaart om niet in het donker bij Luperón aan te komen.

Als het begint te schemeren zien we de heuvelachtige contouren van de DR. Een welkome afwisseling, want sinds Canada hebben we alleen maar vlak land gezien, zo vlak als Nederland. Tegen de tijd dat het echt licht is, zien we ook hoe groen het eiland is. Erg mooi!

Om 8:30 (het is hier een uur later), laten we het anker zakken in de baai van Luperón, ook wel "THE hurricane hole" van de Carib genoemd. Dat wil zeggen, dit is een baai waar een boot een hurricane ZOU KUNNEN overleven. Anyway, goed beschut dus. We zijn niet enigen. Naar schatting liggen er een een stuk of 70 andere boten.

De formaliteiten zijn indrukwekkend. We krijgen eerst bezoek van de "Navy" en de "Politie". De twee heren worden begeleid door twee matig Engels sprekende lokale ondernemers / tolken (in die volgorde) die natuurlijk direct hun diensten aanbieden. Het is een stel bandieten, maar wel bijzonder aardig. In de kajuit worden vlot twee formulieren ingevuld, we betalen $20 en ze zijn weer verdwenen. Nu mogen we naar de kant en moeten ons melden bij "Autoridad Puertuaria Dominicana" (havenpolitie o.i.d.) en "Direccion General de Migracion", beide gevestigd in een bloedverziekend hete container. Iedereen is weer bijzonder vriendelijk. Bij de havenpolitie betalen we $11 en bij immigratie $25 voor de boot(!) en $10 per persoon.

Het stadje bestaat maar uit een paar straten. Het is gezellig rommelig. Mensen leven op straat, evenals de kippen, eenden, schapen en honden. En overal is muziek. Vergeleken met de Bahamas en Amerika zijn we in een compleet andere wereld. Tot nu toe doet de DR ons nog het meest denken aan Trinidad.

's-Middags, na een welverdiende siësta, krijgen we bezoek van twee heren van de "Secretaria de Estado de Agricultura". De ene controleert of er dieren aan boord zijn, de ander gaat over groente en fruit. Na het zien van onze Amerikaanse boter, vindt hij het wel goed. Beiden verlangen 10$ en ze zijn weer verdwenen. Overigens lijkt alles volkomen legaal en we krijgen overal een keurige rekening van. Het enige dat we nu nog moeten doen is een stempel halen op onze toeristenkaart. Die stempel is vanmiddag stuk gegaan en daarvoor moeten we morgenochtend om 10:00 terug. Gelukkig is het niet ver lopen! Voor wie het niet bijgehouden heeft: we zijn inmiddels $96 verder.

Aan het eind van de middag gaan we met het hele gezelschap naar "Steves Place", een leuk restaurant dat gerund wordt door cruiser Steve en zijn vrouw die hier zijn blijven hangen. De flessen Presidente (bier) zijn enorm, 0,6 liter! Het gouden vocht smaakt er niet minder om en ook grouper smaakt goed!

Om 20:15 gaan we moe, maar voldaan naar bed. Er staat geen zuchtje wind en het water is volkomen vlak. Het is warm, maar de ventilator aan ons voeteneinde geeft genoeg verkoeling.

Luperón

Migraccion en de Autoridad Portuaria

Steves Place

René met Britt, die liever 25 knopen op de neus heeft, dan varen op de motor ;-)

Zondag 18 februari 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Iets voor 8:00 worden we wakker. We hebben bijna het klokje rond geslapen. Na het ontbijt (pannenkoeken met ham en kaas) gaan naar Migracion voor een stempel op onze toeristenkaarten. De bewuste ambtenaar is er nog niet. We moeten het vanmiddag nog maar eens proberen. Tsja, ze leven hier op "Island time". Heerlijk, toch!

Bij de "marina" is ieder zondag een vlooienmarkt waar cruisers allerhande spullen te koop aanbieden. Terri van de Sea Otter staat er ook. Ze is kunstenares en heeft aquarellen te koop. Erg mooi! Misschien vragen we haar een aquarel te maken van een foto van Vagebond.

Bruce van Sant, de auteur van "A gentleman's guide to passages south", woont hier op zijn boot. We ontmoeten zijn vrouw Rosa op de vlooienmarkt en kopen bij haar het "onmisbare" boek. De op één na laatste editie is goedkoper. Die kopen we, want de tradewinds zijn tussen de 7e en de 8e editie niet veranderd, tenminste dat zou je mogen aannemen.

We proberen ´s-middags de website bij te werken in de marina. Er is een wifi netwerkje, maar het is niet gratis. De "Tourist office", waar abonnementen verkocht worden, is gesloten. De eigenaar is met een groep gasten op pad

We blijven in de marina hangen, want er is live-muziek. De 7-mans formatie speelt muziek die sterk lijkt op de muziek van de Buena Vista Social Club. Echt hélemaal geweldig! Er wordt gedanst door zowel lokalen als cruisers. Met de schemering begint het te regenen en niet zo zuinig ook. We besluiten te blijven eten. Helga een hamburger met frites, ik een halve kip met frites en sla. Kosten, inclusief een halve liter bier, ongeveer $10. Zoals Youp van 't Hek een jaar lang zijn columns afsloot: het leven is wél leuk!

V.l.n.r. Dan, Michelle, Wendy en Dave

French Cay => Luperón

Maandag 19 februari 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Afgelopen nacht was onrustig. Dan weer droog, dan weer regen, en windstoten van 20+ knopen vanuit het niets.

Pas na 8:00 worden we wakker. We moeten nog een beetje wennen aan het uur tijdsverschil. We zijn lui en gaan pas in de loop van de ochtend naar de kant om bij Migracion een stempel te halen. Dit keer geen problemen en nadat het formuliertje van visitekaartformaat gestempeld is, moeten we het in een kartonnen box deponeren. We vragen maar niet waarom ze dat niet zelf kunnen doen...

We wandelen wat door Luperón en wisselen dollars voor pesos. Op de meeste plaatsten kun je in dollars betalen, maar de koers is uiteraard niet zo gunstig. We gaan van de hoofdstraat af en komen in een soort sloppenwijkje. Armoedig, maar zowel de kinderen als volwassenen zijn even vriendelijk en vrolijk. Helga en Dave maken foto´s en de kids vinden het maar wát interessant om het resultaat op kleine schermpje te bekijken.

We hebben nog een flinke portie vis in de koelkast, dus we nodigen Dave en Michelle uit voor een lunch aan boord van Vagebond. Helga maakt "fishfingers" met kokos en cajunkruiden. Smullen! Voor we het weten is het alweer 16:00 geweest en is het te laat om bij de marina een wifi-abonnementje te regelen en de website bij te werken. Morgen dan maar.

Aan het eind van de middag ga ik naar Daniel Story om Dave te assisteren bij wat software vraagstukken. Helga blijft aan boord van Vagebond, want ze is niet lekker.

Héél veel Presidente

Met dank aan s/y Daniel Story

Dinsdag 20 februari 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] In de loop van de nacht krijg ik net als Helga last van "gietergat" (Afrikaans voor...). Misschien iets verkeerd gegeten? Eerlijk gezegd weten we nog niet wat, tenzij ook Dave en Michelle er last van hebben. Dan moet het de vis of sla van gisterenmiddag geweest zijn.

We wagen vandaag een nieuwe poging om een wifi-abonnementje te kopen en de website bij te werken. Als jullie dit lezen, dan is dat dus gelukt.

 

(vervolg) Dinsdag 20 februari 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Onze gietergatklachten zijn gelukkig niet het gevolg van de lunch van gisteren, want Dave en Michelle hebben nergens last van. Het enige dat we kunnen bedenken is een flesje cola light waar we gisteren beiden van gedronken hebben. Was dat misschien niet meer goed of was het mondstuk van de fles besmet met een bacterie?

Helga bivakkeert afwisselend op het toilet en op de bank. Met mij gaat het inmiddels wat beter. Zo goed zelfs,dat ik het aandurf om met Dave en Michelle naar de kant te gaan om de was weg te brengen en voor een aquarelklas van Terri (Sea Otter). Ondanks dat zoiets niet mijn ding is, is het toch leuk. Ik weet voor een eerste keer nog een alleraardigst schilderijtje te fabriceren, al zeg ik het zelf.

's-Middags ga ik naar de marina voor internet. De verbinding is niet erg snel, maar het is te doen. Het uploaden van de foto´s (en dat waren er meer dan veertig) duurt bijna een uur.

Aan het eind van de middag is de hele "Southbound Gang", zoals ze ons inmiddels noemen, present. Tom (Sojourn) legt ons de "Mexican Train" variant van een dominospelletje uit. Wederom, niet echt mijn ding, maar toch wel leuk, vooral omdat ik 3 van de 4 spelletjes weet te winnen.

Én aquarellen, én domino..., meer spanning en sensatie kan ik niet hebben op één dag. Rond 19:00 ben ik terug aan boord van Vagebond. Met Helga gaat het inmiddels iets beter, maar het houdt nog niet over. We kijken een film, maar na een half uur zitten we beiden te knikkenbollen. Iets na 21:00 gaan we te kooi.

Woensdag 21 februari 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Een klein windje in bed heeft grote gevolgen. De gietergatklachten zijn in alle hevigheid terug en na een uur heb ik al vier keer een bezoek aan het toilet gebracht. We zouden vandaag een toer gaan maken naar "de" watervallen. Het is maar goed dat we die gisteren geannuleerd hebben vanwege de klachten van Helga en (andere) klachten van Terri.

Bij Helga is het niet anders. We liggen futloos op de bank te wachten op de volgende aandrang. Het is een wonder dat we geen enkele keer tegelijkertijd moeten. We bestrijden de boel met norrit, maar dat helpt niet. Van Sea Otter krijgen we homeopatische knoflook- en cayennepillen, maar het middel lijkt erger dan de kwaal, vooral als we een boertje laten. Wat een lucht!

Tussen de middag forceren we een geroosterde boterham met een beetje suiker en kaneel naar binnen. Het smaakt van geen meter. Verder drinken we ons suf aan water en ORS, om uitdroging te voorkomen. Ik ben de tel kwijt geraakt maar ik schat dat ik gedurende de dag 40 keer naar het toilet ga, soms vier keer per uur, soms vier keer in een kwartier. Helga idem dito. Geen van beiden hebben we dit ooit zo erg gehad.

Tom en Rose van Sojourn vragen of ze voor ons iets bij de apotheek moeten halen. Gretig gaan we op hun aanbod in, want in deze toestand kunnen we niet eens naar een dokter, al zouden we willen. Een uur later zijn ze terug met Albendazol pillen (200mg). Twee per dag, drie dagen lang en dan over twee weken nog een keer.

In de loop van de avond lijkt het met ons wat beter te gaan. We zijn helemaal versleten. Onvoorstelbaar wat een aanslag op je lijf! Rond 22:00 gaan we naar bed.

 

Donderdag 22 februari 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Gedurende de nacht hoef ik nog maar één keer, Helga een paar keer. Maar het gaat ontegenzeggelijk de goede kant op. Opluchting!

Rond 8:00 zijn we op. We eten een geroosterde boterham en drinken een kopje thee. Het smaakt zelfs! We gaan naar de marina voor internet en aansluitend naar Steves Place om de was op te halen. Inmiddels is het lunchtijd en durven we het aan om een sandwich met ham en kaas te eten. Ook dat smaakt me goed.

We zijn versleten van alle "inspanningen" en 's-middags houden we siësta. Aan het eind van de middag gaan we naar Daniel Story voor een potluck. Wij doen niet mee, want we willen nog even voorzichtig doen met wat we eten. We spelen Mexican Train en gaan rond 20:30 snel terug naar Vagebond, Helga moet naar de wc.

Dit schatje gaat een hondenleven tegemoet, letterlijk EN figuurlijk

Vrijdag 23 februari 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Om 7:00 loopt de wekker af. We gaan vandaag naar de watervallen. We voelen ons bijna 100% en durven weer een kop koffie aan. Die valt goed, net als de boterhammen.

We verwachten vandaag de Schoonheyt met Ab en Agaath. We zagen ze voor het laatst in La Gomera, een kleine anderhalf jaar geleden. Ze varen tegengesteld aan onze route en zijn onderweg naar de Bahamas. Ik probeer ze vast op te roepen op 16, maar krijg geen antwoord.

Om 8:00 verzamelen we bij Goverment Dock. Een gammel taxibusje rijdt ons er in een half uur heen. We kunnen kiezen uit een trip naar de eerste 7 watervallen, de eerste 12, of alle 27 watervallen. Wij zouden misschien alle watervallen gedaan hebben, maar de meerderheid kiest voor de eerste 7. We krijgen zwemvesten en helmen uitgereikt en gaan met twee gidsen op pad. Na twintig minuten lopen komen we bij de eerste (eigenlijk de laatste) waterval. Wat volgt wordt beter geïllustreerd door de foto's, dan dat ik kan beschrijven. Het is een geweldig avontuur!

Tegen lunchtijd zijn we terug in het "basiskamp". We trekken droge kleren aan en rijden terug naar Luperón waar we lunchen. De trip naar de watervallen kun je georganiseerd doen en kost $45 per persoon. Wij hebben het zelf geregeld en komen uit op $17 per persoon, inclusief fooien!

Na de siësta roepen we Schoonheyt op. Nu krijgen we wel antwoord. Ze zijn een paar uur geleden aangekomen. We praten elkaar uitgebreid bij onder het genot van een hapje in de marina. Door het op gang komen van mijn darmen gaat het weer helemaal mis en moet ik in een uur tijd weer vier keer een bezoek brengen aan het toilet. $&%\@#!!

We slepen Ab en Agaath terug naar de Schoonheyt, want hun buitenboordmotor weigert. Om 21:00 zijn we terug aan boord en lijkt het weer iets beter met me te gaan. Helga heeft gelukkig nergens meer last van.

Vlnr: René, Helga, Dave, Dan, Rose, Michelle, Wendy en Tom

Zaterdag 24 februari 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Het is grijs en nat. Zo nu en dan komt het met bakken uit de hemel. We zouden vandaag een "archeologische Columbus" toer doen, maar die wordt al vroeg geannuleerd vanwege het weer. Ik voel me redelijk, maar mijn darmen zijn nog wat van slag.

Het blijft de hele ochtend regenen en niet zo'n klein beetje ook. Landinwaarts regent het ook, want er komt een enorme partij troep de baai instromen. Kokosnoten, takken, boomstammen en afval. Het ruikt ook niet erg fris. Zoiets hebben we nog niet eerder meegemaakt.

Rond 13:00, het is inmiddels een beetje opgeklaard, gaan we naar Steves Place voor een "meeting" met onze Amerikaanse en Canadese vrienden. Rose en Wendy hebben plan gemaakt om een paar dagen landinwaarts te trekken. Zoals het er nu naar uitziet vertrekken we maandagochtend en zijn we woensdagmiddag weer terug in Luperón.

We lunchen en doen een paar boodschappen met Ab en Agaath. Rond 16:30 zijn we terug aan boord. We starten de generator maar weer eens. Veel zon en wind hebben we de afgelopen dagen niet gehad, dus de accu's kunnen wel wat ampères gebruiken.

's-Avonds gaan we naar de marina. We dobbelen met de "Southbound Gang". We beginnen echt een stel oude lullen te worden met die saaie spelletjes! We eten een tosti en drinken water. We nemen geen enkel risico (meer). Toch krijg ik net als gisterenavond weer last van mijn lucht producerende darmen, hoewel iets minder erg. Balen!

Na regen komt... troep!

Zondag 25 februari 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek)

[René>>] Eindelijk weer eens een zo goed als normale stoelgang. Hèhè!

De buien zijn voorbij en de zon schijnt uitbundig. We gaan naar de zondagse vlooienmarkt bij de marina. We slepen Ab en Agaath, want hun motortje wil nog steeds niet lopen. De markt is gezellig druk en we socializen wat met bekenden.

Na de brunch wandelen we met Dave en Michelle de achterliggende heuvel op. We nemen een kijkje in het resort, dat grenst aan de oceaan. Het is mooi, maar we hebben mooiere resorts gezien. De beveiliging is trouwens wel in orde, want het kost nogal wat moeite om binnen te komen. We hebben geen groene polsbandjes om en zijn dus herkenbaar als niet-gasten. De smoes van potentieel geïnteresseerde time-share investeerders opent echter alle deuren.

Een paar honderd meter naast de marina is ook nog een "yacht club". We gaan er wat drinken. Het is er veel mooier dan bij de marina en vanaf het terras heb je een fenomenaal uitzicht over de baai, maar... er komt niemand. Vreemd, temeer daar de prijzen precies hetzelfde zijn als in de marina en het personeel is even vriendelijk. We snappen het niet.

Omdat we de komende drie dagen landinwaarts trekken, gaan we in de loop van de middag op de borrel bij Ab en Agaath om ervaringen uit te wisselen en gedag te zeggen. Ze vertrekken waarschijnlijk dinsdag naar Caicos. Om dezelfde reden borrelen we 's-avonds op de marina, omdat Sea Otter ook waarschijnlijk dinsdag vertrekt (naar Puerto Rico). Hun schema dwingt ze iets meer tempo te maken dan de rest van de "gang". Kortom, de drank vloeit rijkelijk vanaf een uur of drie. Pas om 21:00 zijn we terug aan boord en moeten dan nog onze rugzakken pakken voor de komende dagen.

Met dank aan Dave (Daniel Story)

Maandag 26 februari 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek (Jarabacoa))

[René>>] Om 8:00 worden we opgehaald door hetzelfde busje dat ons een paar dagen geleden naar de watervallen bracht. De rit naar Jarabacoa duurt een kleine drie uur. De omgeving is groen en heuvelachtig tot bergachtig. Onderweg stoppen we bij een fruitstal in Santiago, een van de grote steden in de DR met stof, lawaai, verkeersopstoppingen en claxons. Het fruit ziet er minder fraai uit als in de luxe supermarkten, maar het smaakt zoveel beter!

Rond de middag arriveren we bij het "Mi Vista Mountain Resort", een oase van rust op 800 meter hoogte. Verspreid over het terrein staan 4 huisjes, die ieder bestaan uit twee kamers. Op de top van de heuvel bevind zich het hoofdverblijf met een prachtig zwembad. We maken kennis met Angel, de eigenaar. Na 25 jaar Amerikaanse Marina heeft hij zich hier gevestigd. De grond (ca. 200x100 meter) kocht hij een jaar of 10 geleden voor $9.000...

We maken een wandeling door de heuvels. Iedereen is even vriendelijk, hoe armoedig ze soms ook gehuisvest zijn. We zien een volwassen man achter tralies in een piepklein schuurtje. Later horen we van Angel dat het een geestelijk gestoorde man is. Zijn ouders hebben jaren voor hem gezorgd, maar zijn vader is recent overleden en zijn moeder kan hem niet aan. Het is nog niet gelukt om hem op te laten nemen in een kliniek. In en in triest!

Na de siësta brengt Angel ons naar het stadje in het dal. Het is er levendiger, rijker en meer "westers" dan Luperón. Er rijden BMW's en Porsche Cayene's. De jeugd op brommers en scooters wil zien en gezien worden. We eten voor weinig en nemen rond 21:00 een taxibusje terug naar het resort. Een rumpunch als afzakker en dan naar bed, een kingsize bed!

Angel, onze gastheer

Dinsdag 27 februari 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek (Jarabacoa))

[René>>] Om 7:30 nemen we plaats aan de ontbijttafel. Uit volle borst wordt er voor me gezongen. In de dalen ligt bewolking, maar op onze hoogte is het onbewolkt en koel. Na een gezonde portie "bacon & eggs" brengt Angel ons naar de voet van de Mogote. De laaghangende bewolking is inmiddels opgelost.

Om 9:00 beginnen we aan onze "hike" naar de top. De eerste anderhalf uur is het nog goed te doen, maar daarna wordt het plaatselijk erg stijl en modderig. Dat laatste vanwege de regen van een paar dagen geleden. Op een paar honderd meter onder de rug die naar de top leidt, houdt de helft van ons gezelschap het voor gezien. De terugweg is immers niet minder lastig. Wij, Helga, Rose, Dan en ondergetekende, zetten door en bereiken rond 12:15 de onderste top. Een "zadel" scheidt ons van de echte top, maar dat is nog minstens een uur klauteren. Die tijd hebben we niet, want Angel komt ons om 14:30 weer ophalen. We lunchen en genieten van het schitterende uitzicht over de bergen.

In anderhalf uur zijn we weer beneden, zonder dat we een keer serieus uitgegleden zijn op de modderige stukken. We treffen de vier "afhakers" aan het bier langs de kant van de weg. In plaats van bier drinken wij water, ieder minstens een liter!

Om 16:00 zijn we terug in het resort en nemen een verfrissende duik in het zwembad. Het leven is zo slecht nog niet! Wat een topplek is dit en dat voor slechts 50$ per nacht (per stel).

Angel heeft het diner voor ons verzorgt, dat bestaat uit kip, karbonade en rijst. Erg lekker! Het toetje bestaat uit een verjaardagstaart die Helga voor me geregeld heeft. "Happy Birthday Dutch Bay" staat er op geschreven. Het moet "Dutch Boy" zijn, maar een kniesoor die daarop let. Hij smaakt er in ieder geval niet minder om.

Na een kokosrum als afzakker gaan we rond 21:30 naar bed.

Woensdag 28 februari 2007 / 19°53'90N 070°57'26W (Luperón, Dominicaanse Republiek (Jarabacoa))

[René>>] We ontbijten wat later dan gisteren. Het is prachtig weer en de zon schijnt om 9:00 al een put in je r**t.

Met Dave en Michelle gaan we paardrijden. De rest gaat naar een waterval. Om 9:30 worden we opgehaald. Het zijn kleine, stevige paardjes. Onze gids spreekt geen woord Engels, maar dat weerhoudt hem er niet van ons in geuren en kleuren van alles te vertellen. Dat we er niets van snappen maakt hem niets uit. Hij heeft het naar zijn zin en wij ook!

Het is een prachtige rit van ca. twee uur. We steken een rivier over, galopperen over smalle paadjes en tegen steile hellingen op. De paardjes zijn in uitstekende conditie en niet te beroerd om hard te werken. De uitzichten zijn adembenemend. Dit is DE manier om wat van de omgeving te zien. Niet voor niets wordt er door de lokale bevolking nog veel gebruik gemaakt van deze oeroude vorm van transport.

Rond 11:30 zijn we terug in het resort. Voordat we om 13:00 vertrekken nemen we nog een duik in het zwembad en douchen uitgebreid op de kamer.

Op de terugweg stoppen we bij een grote supermarkt in Santiago. De laatste keer dat we zo luxe en uitgebreid hebben kunnen shoppen was in Miami. Ze hebben er alles, van Italiaanse Grano Padano kaas (onbetaalbaar, maar toch en dus niet gekocht), tot gerookte zalm en Boursin. We kopen de dingen die we in Luperón niet kunnen krijgen en zijn een uur later weer onderweg.

Rond 17:00 zijn we terug in Luperón. Nadat we de boodschappen hebben opgeruimd gaan we naar Steves om een hapje te eten en de e-mail te checken. Na drie dagen afwezigheid en een verjaardag is er een behoorlijk berg mail te lezen en te beantwoorden. Een mooie klus voor morgenochtend.

Zo kan het ook...

maart 2007