(Ben jij ook jarig deze maand en je staat niet vermeld? Dat is niet leuk. Laat het even weten per e-mail en we zullen je niet meer vergeten te feliciteren.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Fleur Haksteen, Gabrielle Valks, Timo Slijkhuis, Fleur Haksteen, Oome Jan In 't Veld, Anouk Kouwenhoven, Tijl , Bruno Lefeber.

Vrijdag 1 december 2006/ 30°23'79N 081°25'80W (Jacksonville, Florida)

[René>>] Vanwege de sterke stroming, heeft het pas na het middaguur zin om te vertrekken. Dus doen we 's-ochtends nog een paar kleine klusjes en douchen nog een keer uitgebreid.

Iets voor 13:00 gooien we los en tuffen tegen het laatste restje stroom in naar de ICW. Om ons heen overal buiën, maar we weten het droog te houden. Over de temperatuur mogen we niet meer klagen: een graadje of 25, dus korte-broeken-weer. Onderweg zien we kapitale villa's zoals we ze nog niet eerder gezien hebben. Groot, groter, grootst. Niet normaal meer!

Voor de statistici: we bereiken vandaag onze meest westelijke positie van de gehele reis: 30°22'88N 081°27'55W. Westelijker gaan we niet meer komen.

Vlak voor het donker laten we het anker vallen achter Pine Island, "in the middle of nowhere". Er liggen nog een stuk of vijf boten voor anker, maar verder is er niets, behalve ontelbare muggen. We halen de horren en spuitbussen weer tevoorschijn.

Overal volop Kerst....

Zaterdag 2 december 2006 / 30°03'05N 081°21'95W (Pine Island, Florida)

[René>>] Op de NOAA website valt te lezen dat het een rustig orkaanseizoen geweest is, terwijl tevoren juist op een bovengemiddeld seizoen gerekend werd. De oorzaak wordt gezocht in een plotselinge El Niño ontwikkeling. Daardoor is er in de hogere luchtlagen een sterke stroming naar het oosten. Dat verklaart waarom de orkanen die zich ontwikkelden een noordoostelijke koers volgden. Als El Niño betekent dat de passaat dit seizoen minder sterk waait dan normaal, dan is dat vervelend voor de vertrekkers die nu of binnenkort de oceaan oversteken, maar voor ons misschien gunstig voor de oversteek naar de BVI's en Sint Maarten in de 2e helft van februari.

Anyway, zover is het nog niet. Voorlopig varen we nog even beschut op de IntraCoastal Waterway. We gaan om 10:00 ankerop met bestemming St. Augustine, slechts 10 mijl verderop. We zijn er in iets meer dan 1,5 uur, want we hebben de stroming mee. Het is er erg druk en de ankerplek bevalt ons maar matig. We besluiten door te varen naar Matanzas Inlet, 10 mijl verderop.

Rond 15:00 laten we het anker zakken vlak voor het kleine Fort Matanzas . Het Fort is tot Nationaal Erfgoed benoemt en er vaart een kleine ferry op en neer. Omdat we er met de bijboot niet mogen landen, varen we naar het vertrekpunt van de ferry. Ze zijn al laat voor de laatste oversteek van de dag, dus mogen we bij hoge uitzondering met de bijboot aanmeren bij de steiger van het fort. Het fort wordt bewaakt door een "Spaanse soldaat" die ons verteld over het fort. Het is 265 jaar geleden door de Spanjaarden gebouwd om aanvallen op St. Augustine, de noordelijkste stad onder Spaans gezag, te verhinderen. Het fort is later gebruikt door de Engelsen en uiteindelijk gekocht door de Amerikanen. Er is nooit een schot gelost. Het is een piepklein, maar fraai gerestaureert fort.

We eten kipshoarma aan boord van Vagebond en klaverjassen weer een keer. Stand Kind of Blue - Vagebond: 1- 3.

Foto gekregen van Dick en Anita.

Zondag 3 december 2006 / 29°42'98N 081°14'34W (Matanzas Inlet, Florida)

[René>>] Het is bladstil en een beetje mistig als we om 8:00 ankerop gaan. We tuffen naar Daytona en onderweg zien we weer onvoorstelbaar veel en grote villa's. Je zou haast de indruk krijgen dat iedere Amerikaan zo woont. Wat dat betreft krijgen we langs de ICW maar een beperkt beeld van het land en dat is soms jammer.

Iets na 14:00 laten we het anker zakken bij Daytona Beach. Wat Zandvoort is voor Nederland, en Spa Francorchamps voor België, dat is Daytona voor Amerika. Maar van raceauto´s of racegeluiden zien of horen we helemaal niets. Laat in de middag gaan we naar de kant voor een paar boodschappen en eten een hapje in het restaurant van een marina.

Morgen gaan we naar Titusville. Daar hebben jullie denk ik nog nooit van gehoord. Maar als ik zeg/schrijf: Cape Canaveral. Ja, dan gaat er natuurlijk een lichtje branden. Toch? En als ik jullie dan kan melden dat er a.s. donderdag rond 20:30 (lokale tijd) een Space Shuttle lancering gepland staat...

Meer daarover in de volgende update!

Vagebond in de ochtendmist. Foto gekregen van Dick en Anita.

Maandag 4 december 2006 / 29°12'37N 081°00'38W (Daytona Beach, Florida)

[René>>] Klokslag 9:00 gaan we ankerop. Het waait stevig uit het noorden, 20 knopen met uitschieters naar 25 (kracht 6). Toch varen we op de motor, want de ICW is hier over het algemeen smal en hier en daar behoorlijk ondiep. Onderweg vermaken we ons met de voorbereidingen voor het Sinterklaas feestje dat we morgen met de Kind of Blue gaan vieren.

Vanaf 15 mijl zien we met de verrekijker vaag de contouren van de Space Shuttle die klaar staat op platform 39B. Rond 16:30 arriveren we bij Titusville. Op een kleine 10 mijl afstand zien we het lanceerplatform. Dat lijkt ver weg, maar zelfs de allerbelangrijkste VIP's kijken nog op ruim 3 mijl afstand.

Met de noordenwind is dit een waardeloze ankerplek. Door de golven is het knap hobbelig. Toch droppen we het anker, tussen tientallen andere boten die hier waarschijnlijk om dezelfde reden zijn als wij. Als het goed is, gaat de wind later vanavond wat afnemen.

Om 22:00 gaan we te kooi en wordt het inderdaad rustiger.

We zien er tientallen!

Dinsdag 5 december 2006 / 28°37'45N 080°48'21W (Titusville, Florida)

[René>>] De wind zit nog steeds in de noordhoek, maar nog slechts 10 knopen. Het leven is weer comfortabel aan boord.

We gaan naar de kant om o.a. boodschappen te doen voor het Heerlijk Avondje. We doen onze inkopen bij een Sav-a-lot, een Amerikaanse Aldi variant. Op de terugweg lunchen we in een parkje met een afhaalpizza.

Terug aan boord beginnen we met de voorbereidingen van het eten. De schemering is al ingetreden als we buiten een Sinterklaasliedje horen zingen. Niet minder dan twee Hulpsinterklazen komen ons verblijden met een bezoek. Ze brengen pakjes en een chocoladetaart met zich mee. Wat een feest!

We eten een uitgebreid 4-gangenmenu en storten ons tussendoor op de gedichten en pakjes. Sinterklaas heeft zich helemaal uitgeleefd. Leuk!!! Helga krijgt warme "life is good" sokken en ondergetekende een "popup booklight with led" en ook nog een speciaal voor Vagebond samengestelde CD.

Onze plannen voor de komende dagen zijn sterk afhankelijk van het weer en of de Shuttle lancering donderdag doorgaat of niet. Die willen we uiteraard niet missen, maar we willen ook een dag naar het Kennedy Space Center en twee of drie dagen naar Disney World. We hebben in ieder geval voor donderdag een plek in de marina gereserveerd. Vanaf donderdagavond gaat het 48 uur stevig waaien en dan liggen de boten in ieder geval veilig, mochten we van boord gaan.

Met dank aan Kind of Blue

Een paar hele vreemde Hulpsinterklazen...

Woensdag 6 december 2006 / 28°37'45N 080°48'21W (Titusville, Florida)

[René>>] Helga heeft de kolder in haar kop en stort zich op een grote schoonmaak (wierfilter, bilge´s, bunnen, kastjes en verven onder de motor). Ik maak me iets minder druk en lees wat ik kan vinden over de Bahama´s.

Tussen de middag lunchen we bij ons met Kind of Blue met de restjes van gisteren. Ook bij Kind of Blue wordt driftig schoongemaakt. Als het weer het toelaat willen ze in de loop van volgende week vertrekken naar Puerto Rico of de Virgins. Dan scheiden onze wegen en zien we elkaar waarschijnlijk begin maart weer ergens in de Carib.

's-Middags ga ik met Dick naar de kant, op zoek naar een O-ring voor het wierfilter. Bij het overboord schoonkloppen van het filter, een paar maanden geleden..., is de ring overboord gegaan. Zonder die ring functioneert het filter nog steeds prima, maar toch. Bij een hardwareshop wordt een ring besteld. Morgen kan ik 'm ophalen.

We "dineren" bij een Kentucky Fried Chicken. Voor het laatst, want wat een vette rommel is dat zeg. En ik ben niet vies van vet, dus dat wil wat zeggen!

 

Donderdag 7 december 2006 / 28°37'45N 080°48'21W (Titusville, Florida)

[René>>] Launch day!

Het is goed dat we twee dagen geleden een plekje in de marina gereserveerd hebben, want er staan inmiddels 20 boten op de wachtlijst. Iedereen wil de marina in vanwege het te verwachten weer en de geplande Shuttle lancering van vanavond. Wij zijn nummers 5 en 6 op de wachtlijst en om 9:30 horen we dat er plek is voor ons. We gaan direct ankerop en half uurtje later liggen we in een box. Een echte box met palen. De laatste keer dat we in een box lagen is meer dan twee jaar geleden!

Nu we water in overvloed hebben gaat Helga verder met haar schoonmaakactie. Ik haal de O-ring op, die een vierkant profiel heeft in plaats van rond. Toch past 'ie en het is in ieder geval beter dan niets.

In de loop van de middag trekt de wind aan tot 20-25 knopen. De beschutting valt tegen, omdat we dicht bij de haveningang liggen die open is naar het NO. Gelukkig komt er een 80 voets motorjacht aan de kop van de steiger liggen. Die zorgt voor wat extra beschutting.

Op internet volgen we de voortgang van de lancering op de NASA website. Ondanks het naderende front gaat het aftellen gewoon door. De kans dat de lancering doorgaat is inmiddels gereduceerd tot 40%. Als het donker wordt gaan we naar de Kind of Blue en kijken we via internet naar NASA TV. We zien de 7-koppige bemanning plaats nemen in de Shuttle en luisteren naar het uitgebreide commentaar. Fascinerend dat dat allemaal op slechts 10 mijl afstand gebeurt! Buiten zien we hoe de felle verlichting van platform 39B ook het wolkendek verlicht.

We bestellen pizza´s die op de steiger afgeleverd worden. Heerlijk decadent! Tot een half uur voor de lancering staan alle lichten op groen, zelfs de windsnelheid en de hoogte van het wolkendek. Te lage bewolking is een "no-go" voor de lancering omdat de Shuttle in geval van nood op zicht moet kunnen landen op de landingsbaan van Cape Canaveral. Bij "T-minus 5 minutes" wordt het aftellen gestopt. Binnen 4 minuten moet er een "go" komen voor wat betreft de bewolking (een vliegtuig monitort de status van seconde tot seconde), anders is dit "lanceringswindow" voorbij. De seconden tikken weg. Spannend! Maar helaas, er komt geen "go". Jammer. Nog een afzakkertje en we gaan naar bed.

Vagebond en Kind of Blue in een box

De lichten van platform LC_39B op 10 mijl afstand

Vrijdag 8 december 2006 / 28°37'45N 080°48'21W (Titusville, Florida)

[René>>] Een snelle kop koffie en vervolgend gaan Dick en ik de huurauto ophalen. We krijgen een gloednieuwe Pontiac XXX mee. Slechts 112 mijl op de teller. Een knalrode racebak. Wat een auto! En dat voor een prijs waarvoor je op Sardinië een Fiat Panda huurt. Echt waar!

Terug aan boord een snel ontbijt en dan gaan we op weg naar het Kennedy Space Center, hier 13 mijl vandaan. We parkeren ons rode monster op de parkeerplaats. Het is er rustig. Misschien omdat er gisteren een lancering zou plaatsvinden? We kopen een standaard kaartje en een kaartje voor een bustour over het NASA terrein. Kost wel een paar centen, zo'n bezoekje: $55 p.p.

We beginnen met de bustour. Die duurt zo´n 2 uur en rijdt ons langs de belangrijkste plekken. We zien de NASA kantoren (waar zich ook de 7 astronauten bevinden), het International Space Station Center, het enorme Vehicle Assembly Building (het grootste gebouw zonder verdiepingen ter wereld), lanceerplatformen en noem maar op. De bus stopt ook bij het "LC-39 Observation Gantry", waar we een redelijk zich hebben op de Discovery, een mijl of 3 verderop.

We zien ook de twee "Crawlers", de enorme rupsvoertuigen waarmee de Shuttle´s van het Vehicle Assembly Building naar het lanceerplatform gereden worden. Ze werden al gebruikt in de jaren '70 voor de Apollo raketten. Maximum snelheid: 1,6 km/u... Verbruik: 568 liter diesel per mijl.

De bus zet ons af bij het "Apollo/Saturn V Center". In een soort "virtual reality" zijn we getuige van de lancering van een Apollo missie, inclusief het originele commandocentrum. Zonder meer indrukwekkend! Daarna gaan de deuren open naar de enorme hal waar een complete Saturnus V raket ligt. Het is een onwaarschijnlijk groot monster. Behalve de raket worden er een capsule, maanlander en maanwagen ten toon gesteld. Leuk!

We moeten een half uur (in de kou!) wachten op de bus die ons terug brengt naar het Visitors Centre. Daar bezoeken we een expositie over de onbemande "robot" missies naar Mars, Saturnus, etc. De expositie is werkelijk te debiel voor woorden. Zelfs kinderen moeten dit kinderachtig vinden.

We besluiten het bezoek met de film "Space Station 3D" in een van de twee IMAX theaters. De film gaat over het leven aan boord van het International Space Station (ISS). Prachtige film en extra interessant omdat de Discovery er naar toe gaat.

Het Kennedy Space Center is een bezoek absoluut waard, al is het niet goedkoop. Jammer dat het meer commercieel dan leerzaam is en ronduit bizar dat er nauwelijks aandacht besteed wordt aan de Challenger en Colombia tragedies. Dat moet voor de families van de slachtoffers een hard gelach zijn...

Terug aan boord kijken we de DVD The Right Stuff, die ik vanmiddag in het Space Center gekocht heb. Het is een waardige afsluiting van een "dagje Space", al duurt de film zo lang dat een enkele toeschouwer (ik noem geen namen...) zo nu en dan indommelt.

Met dank aan Kind of Blue Kijk mamma!

Lijkt niet groot, maar...

Lijkt ook niet groot, maar... (met dank aan Kind of Blue)

10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1... liftoff

Helga op de maan

Groot, groter, grootst. De 1e trap van een Saturnus V raket

Zaterdag 9 december 2006 / 28°37'45N 080°48'21W (Titusville, Florida)

[René>>] Launch Day... again.

Volgens de NASA website is de kans op een lancering slechts 30%. Vreemd, want er wordt half bewolkt weer voorspelt en het is bij lange na niet zo dreigend als afgelopen donderdag. Toch zullen de NASA jongens het wel beter weten dan. Tenminste, dat mag je wel aannemen...

Helga legt de laatste hand aan de grote schoonmaak (echt een GROTE SCHOONMAAK!). Dick en Anita gaan met ons rode monster voorraden inslaan voor de komende weken en ik werk een enorme achterstand in de website bij.

Het rode monster

(vervolg) Zaterdag 9 december 2006 / 28°37'45N 080°48'21W (Titusville, Florida)

[René>>] Als Dick en Anita terug zijn met hun boodschappen gaan wij naar de Wall Mart. Wij slaan ook alvast de nodige voorraden in, want op de Bahamas schijnt alles schreeuwend duur te zijn.

Het is al donker als we terug zijn. We eten curry met rijst bij Kind of Blue en kijken ondertussen naar NASA TV. Dat de kans op een "go" vandaag slechts 30% was, had te maken met dwarswind die roet in het eten kan gooien bij een eventuele noodlanding op Cape Canaveral. Inmiddels is de wind echter sterk afgenomen en staan alle lichten op groen. Gaat het dan echt gebeuren?

Op "T minus 4 minutes" gaan we de steiger op. We zijn niet de enigen. Ik heb een draagbare radio bij me, maar op het station dat de laatste 5 minuten van de countdown zou moeten uitzenden hoor ik klassieke muziek. Het is dus een beetje gokken wanneer het gaat gebeuren, maar als het dan eenmaal gebeurt kan er geen enkel misverstand over bestaan. In luttele seconden wordt de horizon fel verlicht. Vervolgens gaat het felle licht de lucht in, steeds sneller en sneller. De hemel wordt zo fel verlicht dat je er een boek bij kunt lezen. Na 40 seconden bereikt het geluid van de lancering ons. Het is nog slechts wat gerommel. We hadden meer "geweld" verwacht. Het afstoten van de twee hulpraketten is nog net met het blote oog te zien. Kort daarop verdwijnt het lichtpuntje van de shuttle achter bewolking aan de horizon. In 2-3 minuten is het schouwspel voorbij. Geweldig!!!

We nemen een borrel op de succesvolle lancering en gaan naar bed.

Gelukkig zijn mijn foto´s een beetje gelukt.

Zondag 10 december 2006 / 28°37'45N 080°48'21W (Titusville, Florida)

[René>>] Rond 9:30 rijden we weg met bestemming Disney World, Orlando. Het is een goed uur rijden. In de buurt van Downtown Disney vinden we in de "Comfort Inn" een betaalbaar hotel waar we 2 nachten boeken. Disney World zelf is iets minder betaalbaar, maar ja, we zijn hier tenslotte maar één keer.

Walt Disney met Mickey Mouse Walt Disney zijn eerste stripboek Vol verwachting klopt ons hartje Happy Holliday

In feite bestaat Disney World uit 4 parken, nog afgezien van het (gratis) Downtown Disney en twee waterparken. Er is het Magic Kingdom (het oudste en oorspronkelijke park), Epcot, Disney-MGM-Studios en Animal Kingdom. Om alle parken uitgebreid te bezoeken zou je aan een week niet eens genoeg hebben, dus moeten we keuzes maken. We besluiten een 3-dagen pas te kopen en achtereenvolgens Epcot, Magic Kingdom en MGM te bezoeken.

Verder geen uitgebreid verslag van deze Disney Dagen, maar wel veel foto´s. Nog meer foto's en ook een paar filmpjes kun je op de website van de Kind of Blue vinden.

Vandaag dus Epcot waar we tot 22:00 blijven. De vuurwerkshow is spectaculair, maar verreweg de leukste attractie vinden we "Soarin". Lastig te beschrijven, maar de attractie geeft de illusie dat je vliegt als een vogel, inclusief de wind langs je oren en de geuren van het land of de zee waar je overheen vliegt.

Onvoorstelbaar mooi wat ze van LEGO gemaakt hebben. In het schelpje van de Nemo tour hebben Anita en Dick veel pret. Nemo vind het maar vreemd die mensen in het schelpje. Spelen met geluid (Figement).

Dank aan Kind of Blue Sterke mannen met de grote Trol. Even pauzeren met een kopje koffie. Het park Epcot

Maandag 11 december 2006 / 28°37'45N 080°48'21W (Titusville, Florida)

[René>>] Vandaag het Magic Kingdom park. Over het algemeen een beetje zoetsappig, maar toch ook een paar toppers: "Splash Mountain" (ja, we worden nat) en "Space Mountain" (een achtbaan in het donker). Het vuurwerk om 18:00 boven Assepoester's kasteel is adembenemend.

Je bent het park nog niet binnen of Knabbel en Babbel komen je begroeten. Er ontbreekt niets. Alles is tot in detail verwerkt, bewerkt, etc. Dank aan Anita en Dick Na al dat lopen krijg je trek Optreden van Mickey met al zijn Disney vriendjes. De Disney gekte is bij sommigen heel erg toegeslagen.

Kasteeltje te koop voor maar liefst 37.500,00 dollar. Jammer dat de knuffels van Lady en de Vagebond niet in dit park te vinden zijn. Hoe heet dit verhaaltje ook al weer? Een snelle rit met de trein door de bergen. Ook wij zijn nat geworden deze dag De afsluiting van de dag .... met vuurwerk natuurlijk !

Voor wie niet weet dat er een stukje tekst verschijnt als je de muis even stil houdt op een foto: het miniatuur Disney kasteel is ingelegd met steentjes en kost $ 37.000...

Dinsdag 12 december 2006 / 28°37'45N 080°48'21W (Titusville, Florida)

[René>>] De laatste dag van ons bezoek aan Disney brengen we door in het MGM park. Dit vinden we unaniem het leukste park. Topattracties: "Indiana Jones Epic Stunt Spectacular","Lights, Motors, Action! Extreme Stunt Show", "Star Tours" (Star Wars), "The Twilight Zone Tower of Terror", en last but not least de "Rock 'n Roller Coaster, Starring Aerosmith".

In de "Tower of Terror" zit(!) je in een op hol geslagen lift die heftig op en neer gaat. Helga vond dit bepaald geen topattractie... Ik wel! Verder was de start van de achtbaan "Rock 'n Roller Coaster" echt ongeëvenaard. Niet eerst tergend langzaam naar boven, maar afgeschoten worden met een enorme versnelling. Zoiets als van 0 naar 100 in 2seconden. Niet normaal meer!

MGM Park spreekt de mannen vast meer aan dan het zoetsappige van gisteren. Er staat een lange rij kinderen die op de foto willen. Helga wil graag met Dombo op de foto. Zo kan Merel zien hoe lief Dombo is. Van welk sprookje is deze dwerg? Gelukkig zijn we niet met Goofy mee gaan vliegen.

Spectaculaire show met veel stunts. Erg leuk om te zien hoe dat werkt. Prachtig beeld New York .... Weer een rood monster Zie je die deuren op de hogere verdiepingen? Die gingen open tijdens de rit met de lift.

En van al dat lopen krijg je trek. Dus koop je een klein kalkoenpootje voor de lekkere trek. Mooi gemaakt Helaas niet zo´n scherpe foto van.

En om 15:00 uur de parade.

We gaan in dit parkl de parade bekijken. Happy Holliday Happy Holliday Happy Holliday Happy Holliday

Geen attractie, maar wel adembenemend mooi: de tienduizenden lichtjes in de Streets of America, oftewel "The Osborne Family Spectacle of Dancing Lights". Prachtig!

De HAPPY HOLLIDAY gekte is ook bij Dick en Anita toegeslagen. Prettige Kerstdagen toegewenst

De Disney parken zijn zó perfect dat het bijna eng is. Nooit troffen we een volle vuilnisbak aan, een vieze wc, of rommel op straat. Op een enkele uitzondering na is al het personeel vriendelijk en enthousiast. Samenvattend hadden we Disney World niet willen missen, maar er is wel een grens aan de hoeveelheid "dreams come true", "magic", "fantasy", "wonders" en "adventures" dat een mens kan hebben... Wij hebben in ieder geval een stevige overdosis gehad.

's-Avonds rijden we terug naar Titusville waar we rond 10:00 in de regen weer aan boord gaan. Moe maar voldaan gaan we een uurtje later te kooi.

Woensdag 13 december 2006 / 28°37'45N 080°48'21W (Titusville, Florida)

[René>>] Vandaag treffen we de laatste voorbereidingen voor het vertrek. Voor ons niet zo spannend, maar Kind of Blue vertrekt morgen met bestemming "ver weg" (Puerto Rico? Virgins?).

Helga ruimt de boodschappen op die we een paar dagen geleden deden. Een hele klus, aangezien ze tegelijkertijd alle voorraden inventariseert en reorganiseert. Ondertussen breng ik met Dick de huurauto terug, spuit Vagebond schoon, werk aan de website, doe wat wasjes en ga 's-middags met Dick boodschappen doen.

's-Avonds hebben we ons "afscheidsdiner" in een leuk eetcafé in Titusville.

 

Donderdag 14 december 2006 / 28°37'45N 080°48'21W (Titusville, Florida)

[René>>] Net als gisteren is het vandaag grijs en druilerig. Even overwegen we om nog een dag te blijven liggen, maar daar zien we toch maar vanaf. Op 2e Kerstdag hopen we de familie Evers te begroeten in Duck Key en dat is nog een slordige 250 mijl varen. Het wordt dus tijd om weer wat mijlen te maken.

Ontbijt, een laatst douche, de afwas, nog even internetten (kabinetscrisis rondom Verdonk), een laatste Skype gesprek en rond 10:30 willen we losgooien. Ik ruim de waterslang op en dan ineens zie ik er één. Een manatee in het wild. "Een wat?", hoor ik jullie denken. Een "manatee". Wij hadden er tot voor kort in ieder geval nog nooit van gehoord. Het is een soort zeeleeuw/walrus die, naar ik begrepen heb, uitsluitend in deze wateren aan de zuidoostkust van de VS voorkomt. Al sinds North Carolina worden we middels borden gewaarschuwd om toch vooral voorzichtig te varen vanwege deze beschermde diersoort. In Disney hebben we er twee in gevangenschap gezien, maar tot nu toe nog niet in het wild. Hij ligt op een meter naast Vagebond het zoete water te drinken dat van onze waterslang druppelt. Geweldig! Wat een enorm groot en raar beest. Onvoorstelbaar dat deze bepaald niet mooie dieren in vroeger tijden voor zeemeerminnen aangezien werden.

Op de steiger knuffels, omhelzingen, zoenen en tranen. "Doe voorzichtig", en "We zien elkaar waarschijnlijk begin maart weer". Dan gooien we los. Nog even zwaaien en Kind of Blue, die nog diesel moet innemen, is uit het zicht. Met een knoopje of 5,5 tuffen we in de motregen naar het zuiden. Best raar om na bijna twee maanden weer alleen te varen.

Iets na 17:00 laten we het anker zakken aan de noordkant van de brug bij Eau Gallie. Na het eten (tonijnpasta) hebben we om 19:30 nog even SSB-contact met de Kind of Blue. Ze zijn inmiddels op open water en alles gaat goed. Wij kijken een film en gaan vroeg naar bed.

Een manatee

Vrijdag 15 december 2006 / 28°08'01N 080°37'47W (Eau Gallie, Florida)

[René>>] Droog, maar nog steeds grauw en grijs. Klokslag 8:00 gaan we ankerop. Bestemming Fort Pierce, 45 mijl verderop.

Net als gisteren is het saai varen. Het water is 1-2 mijl breed, maar het bevaarbare deel (de ICW) ligt min of meer in het midden, dus er valt weinig te zien behalve vogels en dolfijnen.

Rond de middag klaart het op en is het ook ineens warm. Zo warm, dat we de schaduw zoeken onder de bimini. Heerlijk! De watertemperatuur gaat ook zo langzamerhand de goede kant op met 22 graden.

Iets voor 16:00 laten we het anker vallen in de beschutting van Causeway Island bij Fort Pierce. We pikken er een internetverbinding op, dus kunnen we de website weer eens bijwerken.

Foutje, bedankt...

Zaterdag 16 december 2006 / 27°27'39N 080°18'16W (Fort Pierce, Florida)

[René>>] Gisterenavond spraken we via de SSB nog even met de Kind of Blue. Ze hadden 's-nachts véél meer wind gekregen (35+ knopen) dan voorspeld en ook veel water over het dek. Geen lekker begin van hun oversteek! Inmiddels was het gelukkig wat rustiger geworden.

Vandaag is het weer druileriger met grijze luchten en (mot)regen. Toch gaan we iets na 7:00 ankerop. De eerste paar uur hebben we de genua bij. Daarna draait de wind naar ZO en krijgen we 'm op de neus.

Rond 13:00 lopen we bij de inlet van Jupiter hard aan de grond. N.b. binnen de betonning! Het lijkt erop dat we muurvast liggen. Het water is stijgend, dus geen nood. We hebben geen zin om lang te wachten, dus proberen we het met "grof geweld". Met 3000+ toeren weten we na een paar minuten los te komen. Grappig detail: ik had net een brug opgeroepen, dus die riep ik opnieuw op met de mededeling dat het nog wel even kon duren. Direct daarop werden we opgeroepen door "Towboat US" met de vraag of we assistentie nodig hadden. Towboat US is een soort ANWB op het water. Nagenoeg alle Amerikanen en Canadezen hebben een verzekering bij Towboat US (onderdeel van West Marine). Wij niet. Bewust niet.

Hoewel Miami nog een dikke 60 mijl varen is, neemt de bebouwing hand over hand toe. We zien weer schandalig grote villas, maar ook steeds meer hoogbouw. Ook het aantal bruggen neemt toe. Sommige draaien op verzoek, maar de meeste ieder half uur.

Om een uur of drie zijn we bij Lake Worth, één van de weinige goede ankerplekken op dit stuk van de ICW. We zouden nog wel een mijl of 10 door kunnen varen, maar we zijn het zat. Het is vandaag nauwelijks droog geweest en we vinden het mooi geweest.

bruggen, bruggen en nog veel meer bruggen.

Zondag 17 december 2006 / 26°50'15N 080°03'30W (Lake Worth, Florida)

[René>>] Om 7:30 gaan we ankerop. Een paar wolken, maar verder is het prachtig weer. Vanaf hier tot aan Miami krijgen we tientallen bruggen. Vandaag willen we 36 mijl doen en op dat stuk passeren we niet minder dan 14 beweegbare bruggen. Een van die bruggen heet de "George Bush Bridge". Ik krijg het nauwelijks uit m'n strot...

Bij Boyton gaan we "The Canyon" in, een smal stuk vaarwater van ruim 30 mijl lang met hoofdzakelijk betonnen wanden. Golven die door motor-, vis- en speedboten worden veroorzaakt kaatsen lekker nog een paar keer terug In ieder normaal land zou hier een snelheidsbeperking gelden, maar niet hier. Sommige boten met bijvoorbeeld 3x275pk (!!!) scheuren hier zo onvoorstelbaar hard doorheen. Te bizar voor woorden en niet leuk meer.

Dachten we qua huizen nu toch wel alles gezien te hebben. Nou, niets is minder waar. We passeren Palm Beach en Boca Raton. Het is hier allemaal meer, groter, etc. Extravagant, schandalig, kitsch, superlatieven schieten tekort. Gewoonweg niet normaal meer! We zien een stukje grond te koop. Voor Nederlandse maatstaven misschien een fors perceel, maar hier een postzegel. Kosten? 5,8 miljoen dollar. En dan heb je alleen nog maar de grond!

Om 16:15 laten we het anker zakken in Lettuce "Lake". Geen echt meer, maar slechts een kleine inham langs de ICW. We liggen weliswaar in de golven van passerende boten, maar we hebben ook geluk. Vanavond is de "Kerst vlootschouw". Tegen de schemering verzamelen zo'n 20 boten zich vlak bij ons. Ze zijn prachtig versierd met lampjes in alle kleuren van de regenboog. Erg Amerikaans, maar toch ook wel erg mooi.

Hoe later op de avond, hoe rustiger het wordt en tegen de tijd dat we gaan slapen is het water volmaakt vlak.

3 x 275 pk bootje

Dit is absoluut één van de kleinere huizen

Dit is echt heel groot. Er staan er hier veel.

Uit de speakers schreeuwd kerstmuziek. Het geluid dreunt of we in een disco zijn.

Maandag 18 december 2006 / 26°13'27N 080°05'72W (Lettuce Lake, Florida)

[René>>] Miami here we come!

Iets voor 8:00 gaan we ankerop. We varen nog 10 mijl (en 4 bruggen) binnendoor om bij Fort Lauderdale (eigenlijk Port Everglades) naar buiten te gaan. In Miami is namelijk een brug van slechts 56 voet. We weten de exacte hoogte van Vagebond nog steeds niet (schande!), maar we schatten het op 57 voet. De marifoonantenne is flexibel, dus bij laag water zou het moeten kunnen, maar we willen het risico niet nemen. Een ander voordeel van buitenom gaan is dat we een hele berg bruggen missen.

In Fort Lauderdale liggen trouwens talloze "alleraardigste" motorjachten. Zoveel hebben we er afgelopen winter in de hele Carib niet gezien. Het doet denken aan Palma de Mallorca. Daar lagen ook zoveel van die enorme bakken.

De 2 mijl die ons naar buiten brengt hebben we stroom mee, maar de oostenwind van 15-20 knopen vol op de neus. Gevolg: een meer dan gemiddelde zeegang. Een paar keer duikt Vagebond met de boeg in een golf, maar dan hebben we het ergste gehad en vallen we af met een gereefd grootzeil en iets ingedraaide genua af.

Een paar fantastische zeiluren volgen. Onze snelheid komt nauwelijks onder de 6 knopen (over de grond). Het water is weer diep blauw, de zon schijnt en we zien Portugese Oorlogsschepen en zelfs een kleine schildpad. Dit is waar we de afgelopen weken naar uitgekeken hebben!

Miami

Bij de nadering van Miami trekt een bui vlak voor ons langs. We krijgen gelukkig slechts een paar spetters. Eenmaal binnen de beschutting van de haven varen we langs de noordkant van het 2 mijl lange Dodge eiland, vol met industrie en cruiseschepen. Dat is blijkbaar niet de bedoeling, want we worden door een snelle patrouilleboot van de havenpolitie teruggestuurd. Vanwege de cruiseschepen is de noordkant een "security zone" en we moeten langs de zuidkant. Waarom andere (lokale?) pleziervaart wel aan de noordkant mag varen is ons een raadsel.

Anyway, om 15:15 laten we het anker zakken bij Belle Isle en Miami Beach. Klinkt prachtig, maar dat is het niet hoor. We liggen gewoon midden in de stad, tussen de torenflats in. Beschut voor de NO wind, maar niet voor de golven van passerende boten. Als het goed is, is vlakbij een supermarkt. Vandaar dat we deze plek gekozen hebben.

De kerstveriering. Hoe groter of gekker hoe beter.

En naast zo´n schattig groot huisje ligt ook het motorbootje met helicopter.

 

Dinsdag 19 december 2006 / 25°47'25N 080°08'88W (Miami Beach, Florida)

[René>>] Toch wel erg gaaf dat we in Miami zijn hoor! En al hebben we er nog nauwelijks iets van gezien, toch heeft het wat. Miami met zijn rijkdom, drugs, "Miami Vice" en Sonny Crocket, "Scarface" en Al Pacino. Mooi weer, snelle motorboten, mooie mensen.

In de loop van de ochtend gaan we naar de kant om boodschappen te doen. Dan blijkt uiteraard dat Miami ook maar gewoon een stad is met mensen die zich haasten, druk verkeer, stoplichten, etc. We vinden een kleine supermarkt en doen daar onze boodschappen. Engels spreken ze er nauwelijks. Spaans is hier de taal!

Het weer voor de komende dagen ziet er niet goed uit, om de resterende 70 mijl richting Duck Key te overbruggen. We besluiten om hier in ieder geval niet te blijven liggen. Te onrustig en te veel herrie van de stad. We gaan ankerop op zoek naar diesel en een rustige(re) ankerplek, als we die tenminste kunnen vinden.

Diesel vinden we in Cradon Park Marina, aan de noordpunt van Key Biscane. In de aanloop van de haven lopen we vast. Vreemd, want er zou overal minimaal 12 voet water moeten staan. We komen gelukkig vrij vlot los en de tweede poging om de marina binnen te lopen lukt wel. Tijdens het innemen van diesel hoort Helga dat er een rode marker verdwenen is. Ik luister maar met een half oor, met als gevolg dat we bij het verlaten van de marina wéér vastlopen, en niet zo´n beetje ook. Een ezel stoot zich... Nou, ik wel dus Het lijkt erop dat we muur en muurvast liggen. Vol gas vooruit, vol gas achteruit, geen beweging in te krijgen. Gelukkig staat er nog steeds 15+ knopen wind, dus rollen we de genua uit en maken zoveel mogelijk helling. Dat helpt en tergend langzaam komen we los...

We varen 4 mijl naar de zuidkant van Key Biscane. Er is een kleine kom, genaamd "No Name Harbour". Het is onderdeel van het "Bill Baggs Cape Florida State Park" ("Fifteen minutes from downtown Miami, but a world apart"). Het is er inderdaad prachtig en de 15$ per nacht om er te mogen ankeren is het meer dan waard. Behalve een restaurantje is er niets.

Nadat we om 17:00 Kind of Blue gesproken hebben (ze zijn over de helft, alles aan de wind...) gaan we voor een drankje naar de "Boater's Grill". We blijven er eten ook, want het menu ziet er goed uit en de prijzen zijn redelijk. Helga smult van een grote moot tonijn, ik van de spareribs.

Port Everglades -> Miami -> Key Biscane

De plek waar je je dingy neer mag leggen om boodschappen te doen.

Woensdag 20 december 2006 / 25°40'54N 080°09'71W (No Name Harbour, Key Biscane, Florida)

[René>>] Er zijn twee routes naar Key West, de meest westelijke key van de Florida Keys. De ICW, die aan de binnenkant van de keys loopt, en Hawk Channel, aan de buitenkant. De ICW is (veel) meer beschut, maar wordt afgeraden voor boten met een diepgang van meer dan 4,5 voet. Voor ons dus geen optie. Hawk Channel ligt aan de buitenkant van de Keys en is een beetje beschut door de vele riffen tussen de Keys en de diepere Golfstroom. In het pre-GPS tijdperk was Hawk Channel nog vol met gevaren vanwege de vele ondiepten en riffen gecombineerd met een minimale betonning. Nu gelukkig niet meer.

Een ander verschil tussen de ICW en Hawk Channel is het aantal plekken waar je beschutting kunt vinden voor de elementen. Talloos langs de ICW, nauwelijks in Hawk Channel. Er zijn een paar marina's en ankerplekken aan de buitenkant, maar aan elke plek kleeft een "maar...". Een ondiep kanaal waar we absoluut niet of net wel of net niet doorheen kunnen, een sterke stroming of een piepkleine ankerplek. Het verschil tussen hoog en laag water is gemiddeld zo´n halve meter, dus kan net het verschil maken.

De komende dagen is het in de loop van de middag laag water. Dat komt ons dus slecht uit. De wind is NO 20+ knopen, de komende dagen heel langzaam ruimend naar ZO 10-15 knopen. De windrichting is momenteel goed, maar de kracht niet. Hawk Channel begint hemelsbreed op 2 mijl afstand, maar we moeten eerst een onbeschutte ondiepte passeren van rond de 2 meter. Nu zal daar momenteel 's-ochtends vroeg wel meer water staan, maar de wind staat al een tijdje stevig door vanuit het NO, dus we kunnen een behoorlijke zeegang verwachten.

Kortom: we wachten op betere omstandigheden. Helaas ziet het er de komende 3-4 dagen nog niet goed uit. Nu is het geen straf om hier te blijven liggen, maar we zouden toch wel héél graag op 2e Kerstdag de familie Evers begroeten in de buurt van Duck Key.

Omdat we toch niet veel te doen hebben geven we de motor maar een grote beurt. Na al die maanden van voornamelijk "motorbootje spelen" is het weer tijd. We verversen de olie, vervangen de brandstoffilters, het oliefilter, de impeller en we stellen de kleppen. Al met al toch een paar uur werk.

Aan het eind van de middag gaan we naar de kant. We wandelen een stukje (en zien een kleine slang) en besluiten weer bij de "Boater's Grill" te eten. Het is ons gisteren zo goed bevallen! We ontmoeten een Nederlands stel en hun zoontje. Ze zijn hier voor zaken, maar ook voor de feestdagen. Leuk toch, hoe je overal weer Nederlanders tegen komt.

Met een oorverdovend motor geluid wordt de rust eventjes verstoord

Alles is geregeld voor de Amerikaan. Ook hier weer...pfff

De tonijn is super vers en smelt op de tong. Heerlijk!

 

Donderdag 21 december 2006 / 25°40'54N 080°09'71W (No Name Harbour, Key Biscane, Florida)

[René>>] De laatste gribfile toont een mogelijk window voor morgen. We wind zwakt af tot 15 knopen en draait nog niet al te ver naar de ZO hoek. In de loop van de dag zwakt 'ie nog verder af. Vanavond halen we nog een gribfile op en nemen dan het besluit of we morgen gaan of niet. Gaan we niet, dan wordt het op z'n vroegst zondag voordat we hier weg kunnen.

Na koffie en ontbijt gaan we naar de kant, om wat meer van het park te zien dan alleen "No Name Harbour". Het park is maar klein. Grofweg een mijl lang en een halve mijl breed. We wandelen eerst naar de ingang. Daar stellen we vast dat er inderdaad een bus naar het centrum van Miami gaat (voor het geval we morgen niet vertrekken). Daarna lopen we langs het strand naar het "Cape Florida Lighthouse", een prachtig gerestaureerde vuurtoren uit 1846. Het park is trouwens uitgestorven, zodat de parkwachter bij de vuurtoren alle tijd heeft voor een praatje. Hij is één van de zes geluksvogels die op het park wonen. We beklimmen de vuurtoren en hebben een schitterend uitzicht op Miami en de wateren die we hopelijk morgen gaan bevaren. Vandaag was in ieder geval geen goed plan geweest, want het waait nog steeds 20-25 knopen uit het oosten.

Op de terugweg zien we vlakbij de haven diverse grote hagedissen (hoe heten die beesten toch?). Sommige zijn wel 70-80cm lang en kunnen onwaarschijnlijk hard rennen. Mooi!

De laatste weerberichten voor morgen zijn gunstig: O-ZO 10-15 knopen. Dat betekent het eerste stuk aan de wind, maar gaandeweg steeds ruimer. Voorspelde golfhoogte binnen het rif: 1-2 voet.

Het begint er weer aardig op te lijken. Helga vind het heeeeerlijk! Prachtige dieren die heel snel op hun achterpoten wegrennen. Gewoon eng om te zien.

Heerlijk met veel wind wandelen langs het strand. Wel opletten voor de Portugese oorlogschepen die overal liggen. Gelukkig mochten we naar binnen.

Vrijdag 22 december 2006 / 25°40'54N 080°09'71W (No Name Harbour, Key Biscane, Florida)

[René>>] Om 6:00 loopt de wekker af. Een kwartier later gaan we bij de eerste tekenen van de schemering ankerop. Tegen de tijd dat we bij het begin van het "Biscane Channel" zijn is het licht genoeg om de bakens te kunnen zien. Er zijn vier geulen die van Biscane Bay naar Hawk Channel leiden, maar Biscane Channel is de belangrijkste en het diepst. We hebben besloten geen risico te nemen en een stukje om te varen, ook al is er een veel kortere route die waarschijnlijk ook diep genoeg is.

Biscane Channel voert langs een handvol verlaten paalwoningen. Van 1926 tot 1992 woonden er mensen, maar een orkaan in '92 verwoeste het merendeel van de huizen: De staat verbood verdere bewoning en kocht de resterende woningen op. Wat er nu precies mee gebeurt is ons niet helemaal duidelijk.

Het laatste stukje van Biscane Channel is het even afzien. We hebben de wind van 20 knopen vol op de neus, het kanaal is smal en er staan serieuze golven. We geven wat gas bij en na een kwartiertje hakken kunnen we afvallen en zeilen.

Afgezien van een paar buien is het een geweldige zeildag. De ware wind komt nauwelijks onder de 20 knopen, terwijl 10-15 knopen voorspeld is. We gaan als de brandweer en de snelheid over de grond zit structureel boven de 6,5 knoop. De zeegang valt over het algemeen mee. Alleen op de plekken waar het rif wat dieper is zijn er "zeegolven", maar verder lijkt het op het IJsselmeer met windkracht 6.

Als bestemming hebben we Cobra Marina uitgedokterd, op een kleine 60 mijl. Het is zo'n beetje de eerste plek waar we met onze diepgang beschutting kunnen vinden, afgezien van Angelfish Creek waar we misschien zouden kunnen ankeren. De geul die naar de Cobra Marina leidt zou in principe diep genoeg moeten zijn. Helaas komen we rond laag water aan... Of er plek is in de marina weten we niet (ze nemen de telefoon niet op), maar in het uiterste geval kunnen we er ook voor anker.

Kortom, we hoeven er niet lang over na te denken om door te varen als blijkt dat we Channel Five nog net bij daglicht kunnen halen. Het is één van de weinige plekken waar boten met een hoge mast van binnen naar buiten kunnen en andersom. Vlakbij zijn een paar ankerplekken die ook voor ons diep genoeg zijn.

Het is nagenoeg donker als we om 18:00 het anker laten zakken in de beschutting van Graig Key, vlak naast de brug over Channel Five. In iets minder dan 12 uur hebben we 73 mijl afgelegd. Niet slecht als je bedenkt dat we de eerste anderhalf uur niet boven de 5 knopen geweest zijn.

De spaghetti smaakt voortreffelijk en we gaan moe, maar meer dan voldaan naar bed.

No Name Harbour -> Channel Five

Zaterdag 23 december 2006 / 24°50'53N 080°45'77W (Channel Five, Florida Keys)

[René>>] Vroeg in de ochtend, het is nog donker, worden we wakker van de ankerketting die langs de boeg schraapt. De wind is ingezakt en de stroming duwt Vagebond tegen de ankerketting aan. Het is laag water en we hebben slechts 20 cm. onder de kiel. Zo kun je dus met je kiel in de ketting verstrikt raken en los slaan van het anker. Dat gebeurde Kind of Blue een week of wat geleden. We starten de motor en varen de ketting vrij. Een half uur later doen we dat nog een keer, en pas dan liggen we weer goed. Inmiddels schemert het. Soms verlang ik naar een normale slaapkamer en een normaal bed...

We bestuderen de "cruising guide" nog een keer goed en besluiten naar Marathon te varen. Niet de meest idyllische plek in de Keys, maar wel erg praktisch. Er zijn meer dan een handvol marina´s waar we in kunnen en het is "maar" 20 kilometer verwijderd van Duck Key, waar de familie Evers vanaf a.s. dinsdag verblijft.

De wind is ingezakt tot 10-15 knopen en zakt gedurende de dag nog verder in, zodat we de laatste 10 mijl de motor bijzetten.

Iets voor vijven leggen we Vagebond vast in een box van de Marathon Marina. Een uurtje later weten we zeker dat we hier in ieder geval niet blijven. Dat marina's hier stevig aan de prijs zijn wisten we, maar $110,- per nacht vinden we een beetje teveel van het goede. En zo geweldig is het hier nu ook weer niet. De duurste marina tot nu toe (€ 56 per nacht) was in Cala D'Or op Mallorca, maar daar zag je het ook aan af. We blijven hier één nacht en gaan morgen "shoppen".

 

Zondag 24 december 2006 / 24°42'21N 081°06'72W (Marathon, Florida Keys)

[René>>] De wasmachines en drogers zijn hier prachtig, dus Helga stort zich na de koffie op de was. Ondertussen ga ik op zoek naar een betaalbaar alternatief om Vagebond gedurende de feestdagen onder te brengen. Op zich kunnen we in de buurt voor anker, maar aangezien we regelmatig met de familie Evers op stap zullen gaan, hebben we Vagebond liever in een marina. Dat is veiliger, praktischer en we willen onszelf ook wat extra luxe gunnen tijdens de feestdagen.

Op loopafstand vind ik twee alternatieven. De eerste is Burdine's Waterfront Marina. Het ziet er minder fraai uit dan de Marathon Marina, maar ze rekenen hetzelfde: $2,5 per voet. Het tweede alternatief is Pancho's Fuel Dock and Marina. Niet echt een marina, maar ze hebben soms plek voor passanten. De cruising guide is er niet erg enthousiast over, want ze bieden geen "cable television hookup", "telephone hookup", "dockside power connections", etc. Kortom, perfect voor ons, want behalve water hebben we niets nodig. De illusie dat het misschien een betaalbaar alternatief is, wordt de grond in geboord als ik hoor dat ze zelfs hier nog $2 per voet rekenen. Nb. voor $65 per nacht zit je hier in een heel behoorlijk motel!

Al met al loop ik een paar kilometer en krijg zo een behoorlijke indruk van Marathon en dan met name US Highway One, de weg die loopt van Miami tot aan Key West. Ik vind het maar vergane glorie. Veel leegstaande panden, vieze gebouwen en trailerparks vol gammele (sta)caravans. Een heel ander Amerika, dan we tot nu toe gezien hebben. Veel Caribische eilanden zien er beter uit!

Terug aan boord overleggen we wat te doen. We zijn er nog niet helemaal over uit, tot Helga hoort van een interessant maandtarief. Dat blijkt inderdaad interessant, want al bij een verblijf van 8 dagen is het maandtarief goedkoper dan het dagtarief. We vertrekken pas op zijn vroegst op 7 januari en dan hebben we omgerekend $50 per nacht betaald ($1,25 per voet). Dat is even andere koek dan $110. We zouden het bijna goedkoop gaan vinden...

Bijna kerstavond! We vieren het dit jaar met z'n tweetjes. Als er wat open is eten we vanavond buiten de deur en anders maken we aan boord iets lekkers klaar.

Helga spuit Vagebond met zoet water af en ziet weer een Manatee

Maandag 25 december 2006 / 24°42'21N 081°06'72W (Marathon, Florida Keys)

[René>>] Wonder boven wonder vonden we gisterenavond nog iets open. Een leuke BBQ-tent met live-muziek waar we ons tegoed gedaan hebben aan enorme berg vlees.

's-Ochtends doen we niet veel bijzonders, behalve wat Skypen. 's-Middags zijn we uitgenodigd voor een Kerst "potluck" (= Amerikaans feest waarbij iedereen iets meebrengt). Helga maakt een schaal couscous met een Italiaans tintje. Verder brengen we gekoeld bier en cola mee. Het is erg gezellig en we maken kennis met diverse live-aboards. Een groot deel valt in de categorie "vergrijsde hippies". Het eten is prima. Er zijn niet minder dan vier gefrituurde kalkoenen, "sweet potatoes", aardappelpuree, salades, en nog veel meer. Veel te veel voor de ca. 30 aanwezigen.

Aan het eind van de middag betrekt de lucht en niet veel later begint het te waaien en te regenen. Het feest komt noodgedwongen tot een vroeg einde. Erg jammer!

Terwijl de regen het dek en de kajuitopbouw geselt, kijken we binnen een film en gaan vroeg naar bed.

Dinsdag 26 december 2006 / 24°42'21N 081°06'72W (Marathon, Florida Keys)

[René>>] Het is grijs en aanmerkelijk koeler dan de afgelopen dagen. We zijn heerlijk lui, drinken sloten koffie en ontbijten met een restant kalkoen van gisteren.

We bellen met Budget om een autootje te huren, zodat we de fam. Evers vanavond kunnen verwelkomen. Rond het middaguur brengt een taxi ons naar het vliegveld, waar we de auto ophalen.

's-Middags verkennen we de omgeving en doen wat boodschappen. We kopen o.a. een nieuwe fluitketel. De oude is te pletter gevallen tijdens de tocht van Key-Biscane naar Channel 5. Sinds die tijd koken we water in een pannetje. Dat is verre van ideaal en onderweg zelfs gevaarlijk.

Oh ja, ik zou het bijna vergeten. 's-Middags ga ik ook nog naar de kapper, want ik wordt een beetje moe van de haren in mijn ogen. Helga wil meer dan alleen maar knippen en moet wachten tot morgen.

We eten 's-avonds bij de "Mile 7 grill", hier om de hoek. Het restaurant ontleent zijn naam aan de "7 mile bridge", de langste brug in de Florida Keys. Tijdens de bouw van de oorspronkelijke brug, begin 1900, sprak één van de arbeiders van een "marathon klus" en zo komt deze plaats weer aan haar naam. Het restaurant kent een lange historie en de pilot is er erg positief over. We worden niet teleurgesteld, want het is inderdaad een leuke "hut" en het eten smaakt prima.

Rond 19:30 gaat de telefoon. De familie Evers is geland in Miami en staat op het punt om het gehuurde busje in ontvangst te nemen. Daarna is het nog zeker 2 uur rijden naar Duck Key, dus we kijken op ons gemak een film en wachten een volgend telefoontje af. Dat komt rond 22:30, waarna we in de auto stappen en de 14 mijl naar Duck Key rijden. Ze zijn net het "busje" aan het uitladen als we aankomen. Wat leuk om elkaar na een jaar weer te zien!

De autoverhuurder had geen kleine busjes meer beschikbaar, dus is het een enorme bus geworden, waar minstens 14 volwassenen in kunnen. Aan ruimte dus geen gebrek!

De reis heeft er bij de familie uiteraard aardig ingehakt. Fleur en Luuk vallen in de hotelkamer vrijwel direct in slaap en wij gaan met Marjon en Frank op zoek naar een "late night bar". Helaas is alles in het resort gesloten, maar "room service" brengt uitkomst en brengt ons een paar potjes bier en glazen wijn. We proosten op het weerzien.

Rond 1:30 zijn we terug aan boord.

Zelf de artikelen scannen en afrekenen

Woensdag 27 december 2006 / 24°42'21N 081°06'72W (Marathon, Florida Keys)

[René>>] We hebben de eerste kop koffie nog niet op, of de fam. Evers komt de steiger opgewandeld. Het lijkt wel SInterklaas, want ze hebben een berg kadootjes meegebracht, zoals Old Amsterdam, een nieuwe vlag, en wat bladen. Klasse! Nog een kop koffie en daarna ontbijten we bij de "Mile 7 grill". Terug bij Vagebond voeren we de meeuwen de restjes geroosterd brood. Ze zijn hier brutaal, want ze pikken het uit je hand.

De rest van de dag zijn we vrij lui. We brengen onze auto terug naar Budget, doen wat boodschappen, Helga gaat naar de kapper en komt met korter en blonder haar terug, en we doen met Frank, Marjon, Fleur en Luuk een eerste verkenning van het resort. Er zijn zwembaden, bubbelbaden, een lagune en een bassin met dolfijnen. Erg leuk!

's-Avonds snacken we wat in het resort en rijden bijtijds met de gigabus terug naar Marathon.

Het lijkt wel Sinterklaas

Brutale meeuwen

Donderdag 28 december 2006 / 24°42'21N 081°06'72W (Marathon, Florida Keys)

[René>>] Vandaag gaan we naar Key West, het meest westelijke eiland van de Keys. Iets na negenen halen we de familie op en rijden vervolgens in ca. anderhalf uur naar Key West. Het kost wat moeite om de BUS ergens te parkeren, maar uiteindelijk lukt het in een parkeergarage.

Het is een druk, toeristisch, maar erg gezellig stadje. Key West wordt ook bezocht door cruiseschepen en we tellen minstens twee van die drijvende steden. We bezoeken het aquarium, dat vooral leuk is voor de kids die van alles mogen oppakken en aanraken. Verder shoppen we in de talloze winkeltjes voor zonnebrillen en t-shirts.

Aan het eind van de middag vangen we de terugreis aan. Het loopt al tegen 20:00 als we terug zijn op Duck Key. We eten wat in het resort en rijden om 9:30 terug naar Vagebond.

De Kerst is hier nog niet voorbij

En waar gaan we nu heen?

Vrijdag 29 december 2006 / 24°42'21N 081°06'72W (Marathon, Florida Keys)

[René>>] Geen bijzondere activiteiten vandaag, dus we slapen uit. Na koffie, ontbijt en douche stappen we in de bus en rijden naar de andere kant van de US-1 om te informeren naar de mogelijkheden van een vis-charter. We willen namelijk een ochtend gaan vissen met een echte visboot. We komen terecht bij Sea Dog Charters en hetgeen ze te bieden hebben spreekt ons wel aan. We beloven terug te bellen.

We rijden naar Duck Key, waar we de familie treffen bij het zwembad. Terwijl Helga ook gaat zwemmen gaan Frank en ik informeren naar de mogelijkheid voor een duik. Dat is allemaal vlot te regelen en we maken een afspraak voor maandagmiddag, nieuwjaarsdag. Sea Dog Charters is bijna de helft goedkoper dan een vischarter vanuit het resort, dus ik bel ze terug en maak een afspraak voor a.s. woensdag. Tenslotte zoeken we op internet naar een mogelijkheid om de Everglades te bezoeken, inclusief een tocht op zo´n "airboat", een vlakke boot die wordt aangedreven door een propeller. Ook dat lukt en we reserveren voor morgen. Zo hebben we een mooi programma in elkaar gedraaid voor de komende dagen.

De rest van de middag brengen we door bij de lagune en het zwembad. 's-Avonds verwennen we onszelf met kreeft bij "Annete's Lobster and Steak House". Smullen!

Zaterdag 30 december 2006 / 24°42'21N 081°06'72W (Marathon, Florida Keys)

[René>>] Frank haalt ons om 9:00 op. Daarna stoppen we op Duck Key om de rest van de familie Evers in te laten stappen. We rijden richting Miami, bestemming Everglades. Om precies te zijn het "Gator Park". Het is een behoorlijk stuk rijden. Pas rond half twaalf komen we aan.

We gaan eerst naar de "show", waar we kleine (30cm), middelgrote (100cm) en grote (200cm) krokodillen te zien krijgen. Marjon krijgt de stuipen op het lijf gejaagd als ze tot vrijwilliger benoemd wordt en het er even echt op lijkt dat ze met zo'n grote mag (moet!) worstelen. Het blijkt een grap en de opluchting bij Marjon is groot! Helga moet ook iets overwinnen als ze een kusje krijgt van een klein exemplaar. Leuke show en na afloop wil iedereen natuurlijk op de foto met een middelgrote.

Na de lunch gaan we met een moerasboot de Everglades in. Binnen een paar honderd meter hebben we al drie krokodillen in het wild gezien. In Florida leven er niet minder dan 2,2 miljoen! Na een kwartiertje doen we de oordoppen in en gaat het gas erop. De boot versnelt en scheert met hoge snelheid over het ondiepe water, gras en waterlelies. Erg gaaf, maar wat een herrie! Die oordoppen zijn echt nodig. Op de terugweg spotten we ook nog even René en Natasja Froger. Ja, echt waar!

In het park bewonderen we nog wat slangen en twee grote schildpadden die de liefde bedrijven. Niet erg opwindend om te zien...

Op de terugweg eten we in een erg leuk restaurant op Tavernier Key. We zitten aan het strand en zien tussen de bomen door de zon onder gaan. Zowel het eten, de bediening, als de live-muziek zijn uitstekend. Een top avond!

Rond 20:00 zijn we terug aan boord van Vagebond. We werken een website-achterstand weg, publiceren 'm en gaan bijtijds te kooi. Morgen wordt een lange dag.

Echt niet bang!

Wat een opwinding!

Zondag 31 december 2006 / 24°42'21N 081°06'72W (Marathon, Florida Keys)

[René>>] De laatste dag van het jaar. Vandaag kunnen we nog zeggen: "Volgend jaar gaan we terug naar Nederland".

We slapen een beetje uit en rijden in de loop van de ochtend naar Duck Key. Tot aan de schemering hangen we rond het zwembad. We vinden diverse spelletjes uit met Fleur en Luuk. Zo vindt Luuk het prachtig om aan zijn benen naar de bodem getrokken te worden. Geen eenvoudige opgave, want de kleine man draagt zwembandjes. Zijn we het zwembad zat, dan liggen we in de zon of zitten in het bubbelbad. Het leven is maar zwaar...

We douchen en verkleden ons op kamer 471. Daarna begeven we ons naar de conferentiezaal voor het oudejaarsdiner. Het uitgebreide buffet is uitstekend. De band is een "tikkie" vreemd, maar de muziek is niet onaardig. De sfeer is helaas wat mat. Op een groot videoscherm zien we (met een miljard andere wereldburgers) beelden van Times Square in New York en een optreden van Christina Aguilera. De laatste 10 seconden worden luidkeels afgeteld en dan is het 2007. Een paar honderd balonnen vallen op de dansvloer, die stuk voor stuk vertrapt worden. Om 24:00 zijn er zo´n 80 mensen in de zaal. Minder dan een half uur later zijn wij zessen de laatste. En daar is geen woord van gelogen!

Typisch dat we in dit klimaat binnen oud en nieuw vieren. Daardoor zien we geen vuurwerk (was dat er überhaubt). Maar we hebben sterretjes, dus steken we die maar af. Frank en ik roken een sigaar. Dat is ook al geen succes, want hij is van matige kwaliteit.

Om 1:30 rijden we terug naar Marathon.

Een uitstekend verzorgt buffet

Een tegenvallende sigaar

Gelukkig nieuwjaar!

januari 2007