(Ben jij ook jarig deze maand en je staat niet vermeld? Dat is niet leuk. Laat het even weten per e-mail en we zullen je niet meer vergeten te feliciteren.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Trouwdag E&N Renes, Hidde Kroon,Trouwdag E&A Kouwenhoven, Annelies van Uden-Baas, Tim van Uden, Anneke Francis, Emma Kamphuis.

Woensdag 1 november 2006 / 36°50'67N 076°17'97W (Norfolk, Virginia)

[René>>] Het is vandaag schitterend weer. Het lijkt wel zomer! We gaan met Dick en Anita naar de kant. Aan deze kant van het water heet het trouwens Portsmouth. Na een bezoekje aan het toeristenbureau nemen we voor 1$ p.p. het pontje naar de overkant, Norfolk. De stad doet qua omvang en uitstraling een beetje denken aan Halifax. We slenteren door de stad en door een enorme shoppingmall van 4 verdiepingen hoog. De Radioshack (een soort Dixons) kan ons niet helpen aan een externe wifi antenne. Bij een nautische boekwinkel vinden we een gedetailleerde pilot van de Florida Keys. Het betreft een oudere editie (2002) en daarom krijgen we 'm voor een habbekrats.

Oh ja, misschien is nog niet iedereen op de hoogte van onze planning de komende maanden. Wel, kerst en nieuwjaar vieren we op (of in de buurt van) Duck Key, ongeveer halverwege de Florida Keys. Voor de Google Earth gebruikers: positie 24°46'18N 080°54'86W. Net als vorig jaar brengen we de feestdagen door in het gezelschap van de familie Evers. Vervolgens komt Jopie half januari naar Miami. Ze blijft niet minder dan 3 weken. Met haar gaan we zeer waarschijnlijk naar de Bahama´s. Begin februari begint dan de uitdaging om tegen de heersende windrichting in naar het oosten te varen, want de rest van het seizoen willen we doorbrengen in het gebied zo tussen de Virgin Islands en Guadeloupe.

Tot zover de planning.

Paula en Steve van de Long White Cloud zijn al twee weken hard aan het werk in Little Creek, op een paar mijl afstand. Ze hebben een auto tot hun beschikking en aan het eind van de middag ontmoeten we ze in Portsmouth. Erg gezellig en leuk om weer even bij te praten. Waarschijnlijk zien we ze wel weer, maar dat zal pas volgend jaar op St. Maarten of op Antigua zijn.

Het pontje

Haloween is net voorbij. Nu al overal kerstversieringen

Donderdag 2 november 2006 / 36°50'67N 076°17'97W (Norfolk, Virginia)

[René>>] We blijven nog een dag, want Dick en Anita krijgen vandaag een nieuw luchtfilter voor de motor. Wij willen de de USS Wisconsin gaan bezoeken en proberen de website bij te werken, want dat wordt weer tijd.

Helaas, in de loop van de ochtend betrekt het en begint het stevig te waaien uit het noordwesten. We liggen prima, maar de golfjes worden te groot voor een droge overtocht met onze kleine dingy. Noodgedwongen blijven we de hele dag aan boord. Geen straf, want buiten is het koud en guur. Behalve wat lezen, doen we niet veel.

 

Vrijdag 3 november 2006 / 36°50'67N 076°17'97W (Norfolk, Virginia)

[René>>] We hebben maar matig geslapen. De wind was afgelopen nacht erg vlagerig met stoten tot achterin de 20 knopen.

Om 9:00 gaan we ankerop. Bij de nabij gelegen marina nemen we water in en daarna zijn we onderweg. Ondanks de zon is het koud en de 20 knopen in de rug maken het er niet warmer op. We leggen geen noemenswaardige afstand af, want na iets meer dan 10 mijl (en ongeveer evenveel bruggen) leggen we aan, vlak na de sluis bij Great Bridge. Hier zijn diverse winkels op loopafstand en we doen uitgebreid boodschappen bij een grote supermarkt.

Helga maakt een grote pan bami waar we met z'n vieren van smullen. Rond tienen kruipen we onder de warme dekbedden. Buiten is het brrrrrrrrrrrrr.

Het koelt te snel af om te gaan bbq-en. Jammer!

Zaterdag 4 november 2006 / 36°50'67N 076°17'97W (Norfolk, Virginia)

[René>>] Iets voor achten gooien we los en gaan we door de brug. De Elisabeth River gaat hier over in het Albemarle-Chesapeake Canal dat 7 mijl verderop weer overgaat in de North Landing River. Zo is de Intracoastal Waterway (ICW), deels natuurlijk water, deels gegraven kanaal. De omgeving is prachtig en doet denken aan de Biesbosch met grienden, veel riet, stukken bos in felle herfstkleuren, kreken en riviertjes. Alleen de arenden herinneren ons eraan dat we in Noord Amerika varen.

Verder is de ICW een soort snelweg naar het zuiden. Talloze motorboten en andere zeilboten zijn onderweg naar het warme zuiden. Op een enkele uitzondering na nemen inhalende motorboten fors snelheid terug om hun hinderlijke golfslag te beperken. Erg galant.

Net als gisteren schijnt de zon uitbundig, maar is het waterkoud. De hoge barometerstand van 1034 veranderd daar niets aan.

Om half 5 droppen we het anker vlakbij Lutz Creek, op de North River. Aan boord van de Kind of Blue worden we verwend met stampot rauwe andijvie. Lekker! Dick heeft zelfs een toetje gemaakt.

Om 21:30 kruipen we onder de wol.

 

We zijn niet de enige bootjes die zuidwaards gaan.

Zondag 5 november 2006 / 36°14'66N 075°55'63W (Lutz Creek, North Carolina)

[René>>] Klokslag 8:00 gaan we ankerop. Er staat minder wind dan gisteren en daardoor voelt het al direct warmer aan. We zijn nog steeds onder invloed van een krachtig hoog. De barometer wijst nog steeds 1034 aan.

Rond de middag trekt de wind aan en zetten we de genua bij. Kind of Blue hijst zelfs de genaker, maar daar zijn wij eerlijk gezegd te lui voor... Later trekt de wind nog verder aan en kan de motor zelfs uit.

Om vier uur droppen we het anker in Georgia Bay, vlak voor het 20 mijl lange Fairfield Canal. Met Dick en Anita bespreken we de planning voor de komende weken. Hoeveel mijl moeten we gemiddeld per dag afleggen om dan-en-dan daar-en-daar te zijn. In Georgia is de ICW waarschijnlijk te ondiep voor ons, dus moeten we buitenom, maar misschien gaan we al eerder een stuk buitenom. Hier, in het noorden, is de ICW met gemiddeld 3,5 meter nog relatief diep. Toch hebben we de afgelopen twee dagen al twee keer vast gezeten. Niks dramatisch, maar tijdens het varen kijken we dus continue op de dieptemeter.

Maandag 6 november 2006 / 35°40'48N 076°06'10W (Georgia Bay, North Carolina)

[René>>] We willen vandaag 50 mijl doen, dus met zonsopgang, om 6:30, gaan we ankerop. Het is prachtig weer en in de loop van de dag zitten we zelfs in t-shirt. Dat is even geleden! Verder weinig te melden. Gewoon de hele dag tuffen, soms met de genua bij, want er is te weinig wind om echt te zeilen.

Iets heel anders nu. We hebben ons "Amerika-gevoel" geprobeerd grafisch uit de drukken:

NoNoNo

Om 16:45 laten we het anker vallen in de smalle en ondiepe Spring Creek. We borrelen bij Steve en Gloria van de Living Well. Al een paar dagen zeilen we samen met Kind of Blue met ze op. Zoals bij zoveel Amerikaanse boten is zeilen van secondair belang. Luxe en comfort komen op de eerste plaats. Daarvoor is dan ook een 8000 watt (!) generator aan boord. Die zorgt voor de nodige ampères voor de verwarming, magnetron en airco, om maar een paar stroomverslinders te noemen.

Dinsdag 7 november 2006 / 35°08'40N 076°35'81W (Spring Creek, North Carolina)

[René>>] Er wordt slecht weer voorspeld voor aankomende nacht. De gribfile voorspelt buitengaats 30-35 knopen (windkracht 7) uit het zuidoosten. Zo langzamerhand trekken we de conclusie dat er hier iedere 4-5 dagen een front voorbij trekt. Je kunt er bijna de klok op gelijk zetten.

Toch gaan we ankerop. De wind gaat vanmiddag pas aantrekken en tegen die tijd zijn we in de beschutting van smal vaarwater. Op het open water van de Neuse River kunnen we zowaar zelfs een paar uur zeilen. Daarna wordt het vaarwater smaller en krijgen we de wind op de neus. Als bonus gaat het nog regenen ook en niet zo'n beetje.

De middag is er één van "huh, vinden we dit leuk?". Echt baggerweer. De regen striemt met een knoop of 20 in m'n gezicht. Gelukkig verzorgt Helga de catering die bestaat uit soep, koffie en snacks.

Iets over vieren droppen we het anker in de beschutting van Sugar Loaf Island in Morehead City, op 1,5 mijl van de Atlantische Oceaan. Binnen is het relatief warm (olielamp) en droog. Het biertje en de nootjes smaken als nooit tevoren! Van Anita horen we dat er voor vanavond een stormwaarschuwing is afgegeven. Voorlopig is het echter nog vrij kalm.

Aan het begin van de avond begint het dan echt te waaien. Hoewel, het valt uiteindelijk nog wel mee. Een paar vlagen van 30+ knopen, maar dat is het dan.

Norfolk -> Morehead City

Woensdag 8 november 2006 / 34°43'11N 076°42'78W (Morehead City, North Carolina)

[René>>] Iets na middernacht komen we onder invloed van de kern van de depressie, die over Cape Hatteras naar het noorden trekt. Het wordt kalm en dat blijft zo tot halverwege de ochtend.

We gaan naar de kant om "ergens" de website bij te werken, want het is lang geleden dat jullie zo lang op een update hebben moeten wachten.

Er liggen veel boten voor de sportvissers. Dick en Anita nemen de naam beetje te letterlijk.

 

 

(vervolg) Woensdag 8 november 2006 / 34°43'11N 076°42'78W (Morehead City, North Carolina)

[René>>] Morehead City heeft een dozijn restaurantjes en talloze visboten die je voor 500-700$ per dag kunt huren. Vissen is hier big business. De bibliotheek heeft twee internet PC's, maar de (dial-up)verbinding is dramatisch langzaam. We checken de e-mail, maar beginnen er niet aan om de website bij te werken. Het is trouwens een mooie bibliotheek. Geen standaard zaal, maar fraai gemeubileerde kamers met boekenkasten tegen de wanden. Het doet huiselijk aan.

Na een geweldige lunch van krabsoep en diverse soorten vis gaan we op zoek naar een wifi netwerkje. Een paar honderd meter van het restaurant vinden we een bankje waar we een netwerkje kunnen oppikken. Dan is de website snel bijgewerkt. De zon is inmiddels achter de wolken verdwenen en het koelt snel af. We gaan terug naar de boten.

Spanning en sensatie als we bij de dingy's komen. De bijboot van Kind of Blue ligt in de modder. Het water is ruim een meter gezakt. Tsja, Dick en Anita komen uit Zeeland en daar hebben ze natuurlijk geen getijden... Maar dat is het ergste niet. Één kant van de dingy is lek geslagen op een scherpe schelp. Uiteraard schiet reddingsmaatschappij Vagebond te hulp. We halen met onze bijboot laarzen en bergen de dingy. Aan boord van Kind of Blue blijkt het lek mee te vallen. Het is een klein, makkelijk te repareren gaatje.

Eindelijk een goed plekje voor de dingy. Even proberen of er hier wifi is.

Oeps!

Donderdag 9 november 2006 / 34°43'11N 076°42'78W (Morehead City, North Carolina)

[René>>] Morehead City is een zogenaamde "class A inlet". Dat wil zeggen dat het een diepe, goed bebakende verbinding heeft met zee. De volgende "class A inlet" is de Winyah Bay Entrance, 165 mijl verderop. Een afstand die te doen is met één nacht op zee. Jammer genoeg is de wind voor de komende 36 uur niet ideaal, want in de loop van morgen draait de wind naar het zuiden.

Rond 8:00 gaan we ankerop. Dat we weer op de ICW varen is geen straf, want de omgeving is prachtig. Het weer trouwens ook. 's-Middags zitten we zelfs in t-shirt. Zo nu en dan kunnen we zeilen, maar het grootste deel van de dag varen we op de motor. We zien met enige regelmaat dolfijnen, vooral rond de inlets. Kennelijk vinden ze veel voedsel in de ondiepe kanalen.

We hebben in Morehead geen boodschappen kunnen doen, en nu zijn we door ons brood heen. Helga bakt dus weer eens zelf brood. Ze is het nog niet verleerd, want het smaakt prima!

Om 15:30 gaan we voor anker in de Mile Hammock Bay. Het is een populair stekje, want er liggen zeker 30 boten voor anker. We eten macaroni bij Dick en Anita. Lekker!

Even uitleggen.... (Met dank aan Kind of Blue)

Veel boten te huur voor sportvissers.

Vrijdag 10 november 2006 / 34°33'05N 077°19'51W (Mile Hammock Bay, North Carolina)

[René>>] Om 7:25 lichten we het anker. Het beloofd een prachtige dag te worden. Korte-broeken-weer! We tuffen en zetten zo nu en dan de genua bij voor een extra knoopje snelheid. In de loop van de ochtend kan inderdaad de korte broek aan. Heerlijk!

Aanvankelijk wilden we Southport halen, aan het begin van de Cape Fear River, maar door de tegenstroom halen we dat bij lange na niet. We kiezen voor Wrightsville, waar we iets over drieën arriveren. We nemen water en diesel in, en droppen een half uurtje later het anker aan de andere kant van Wrightsville Beach.

Dick en Anita drinken een borrel bij ons aan boord. Een lokale visboot van een meter of 7 komt langszij om een praatje te maken. De schipper lijkt nuchter. Zijn twee vrienden bepaald niet. Maar ze zijn wel aardig. Ze wijzen ons waar we gas kunnen krijgen en waar we een drankwinkel kunnen vinden, want het bier is op!

We eten een pizza op de wal en gaan bijtijds naar bed.

Ooit een roze vuurtoren gezien?

Een apart vissersbootje

Zaterdag 11 november 2006 / 34°12'39N 077°47'96W (Wrightsville, North Carolina)

[René>>] 's-Ochtends doen we alles op ons gemak. Pas rond de middag komen we in de actie. Helga gaat met Anita boodschappen doen en Dick en ik gaan gasflessen vullen en de drankvoorraad aanvullen. Daar zijn we al met al toch snel een paar uur mee bezig.

's-Middags maken we een strandwandeling. Na afloop dringen we wat in een lokale bar. Een jongen komt langs, mobiele telefoon aan zijn oor, en hij zegt wat "f-words". "Oh, sorry about that", verontschuldigd hij zich. Even later maken we een praatje. Hij handelt in drank en sponsort een lokaal filmfestival. Hij loopt naar zijn auto en komt terug met vier flessen wijn en even zoveel petjes. Krijgen we, zomaar, helemaal voor nop!

En wie komen we even later ook tegen? Jawel, onze "vrienden" van gisteren. We vragen ons af of ze in de tussentijd ook nuchter geweest zijn, want ze zijn nog steeds (of weer) onder invloed. Ze zijn nog net niet vervelend en gaan gelukkig weg als onze cheeseburgers komen.

Erg vreemd zoŽn beeld in de tuin.

Het lijkt ons heerlijk om in zoŽn mooi huis op palen te wonen.

Zondag 12 november 2006 / 34°12'39N 077°47'96W (Wrightsville, North Carolina)

[René>>] De illusie om eventueel vandaag te vertrekken naar Charleston, South Carolina, wordt de grond ingeboord door een overtrekkende depressie. We hadden op iets minder wind gehoopt, maar het blaast regelmatig met 25 knopen over de ankerplaats.

In plaats daarvan maken we optimaal gebruik van het aanwezige wifi netwerkje en bellen uitgebreid met het thuisfront.

Dick en Anita eten bij ons. Helga maakt een Indische pot en ik neem het toetje van broodpudding voor mijn rekening.

Al met al, een lekker rustig dagje.

 

Maandag 13 november 2006 / 34°12'39N 077°47'96W (Wrightsville, North Carolina)

[René>>] Om 8:00 gaan we ankerop. De voorspelling is NW 10-15 knopen, vannacht afnemend naar NW 10 en morgenochtend NW 5, later draaiend naar ZW. Kortom een redelijk window om naar Charleston te varen en "even" 135 mijl weg te tikken. Het grootste deel zouden we moeten kunnen zeilen en dan morgenochtend het laatste stuk met de motor bij.

Zoals altijd loopt het anders. Eerst komen we bij laag water een paar keer vast te zitten, voordat we de ICW opvaren. Later zit Kind of Blue een keer echt vast. Het duurt een minuut of 10 voordat ze zich los weten te maken van de bodem.

Bij Southport (Cape Fear) hijsen we de zeilen. Tegen de verwachting in moeten we een paar slagen maken om de inlet uit te komen. De wind is niet NW, maar W. En verder zet de stroming ons weg, zodat we bij een westenwind niet hoger dan 180° kunnen koersen. Dat schiet niet op als ons doel op 230° ligt. Gelukkig neemt de invloed van de stroming af als we wat verder van het land komen en kunnen we 210° varen. Na een uurtje neemt de wind af tot onder de 10 knopen en moet de motor bij om Vagebond met een acceptabele snelheid door de steile korte golfjes te sturen.

's-Avonds draait de wind naar ZW en neemt toe tot 12-13 knopen. Vol op de neus! De golfslag neemt ook toe en met moeite doen we nog 4 knopen over de grond. Nb met de motor op 2100 toeren en gereefd grootzeil (=vlakker dan ongereefd). Echt niet leuk. We zouden natuurlijk kunnen gaan zeilen, maar dan redden we het nooit om morgen voor donker in Charleston te zijn, en morgenmiddag gaat de wind nog toenemen ook.

Een klein Sinterklaasbootje.

Wat een schatje

 

Dinsdag 14 november 2006 / 33°21'04N 078°42'44W (onderweg naar Charleston)

[René>>] Na middernacht zwakt de wind af tot 6-7 knopen en wordt de zee ook vlakker, zodat we weer een normale snelheid halen. Bij het gedreun van de motor slapen we allebei een paar uur.

In de loop van de ochtend trekt de wind weer iets aan en draait naar zuid. Zo kunnen we de laatste twee uur nog heerlijk zeilen. Aan de wind met een knoop of 12-13 over dek en een vrijwel vlakke zee. Het kan slechter!

Om kwart voor drie gaan we voor anker voor de City Marina van Charleston. We doen een dutje en gaan daarna naar Kind of Blue. Vanochtend vingen ze een mooie tonijn en nu hebben ze hulp nodig om 'm op te eten. Dat doen we uiteraard met frisse tegenzin... De vis smaakt uitstekend, maar de vers gebakken frites zijn pas echt een verassing!

Vagebond bij zonsondergang. Met dank aan Kind of Blue

Met dank aan de Kind of Blue

Woensdag 15 november 2006 / 32°46'58N 079°57'22W (Charleston, South Carolina)

[René>>] Vandaag beginnen aan één van de vervelendste klussen sinds het vertrek uit Nederland. In de ruimte achter de spiegel, bij het roerkwadrant, heeft zich de afgelopen twee jaar wat roest gevormt. Dat gaan we grondig aanpakken.

Het grootste probleem is echter niet de roest, maar de bereikbaarheid van - en de bewegingsvrijheid in - die kleine ruimte. Zowel vanuit de bakskist als vanuit de achterkajuit kunnen we erbij komen via een wegneembaar schot van ca. 35x50cm.

We beginnen met het leeghalen van de bakskist en de achterkajuit. UIt de bakskist komen stootwillen, landvasten, ankerlijnen, motorolie, reservediesel, waterslangen, elektrasnoeren, emmers, kooltjes (voor de BBQ), gasflessen (leeg!) en nog veel meer. Nu we toch bezig zijn, maken we direct alles schoon. Wellicht geven we de bakskist over een paar dagen ook nog een nieuwe lik verf.

Uit de achterkajuit komen de genaker, de fiets, kussens en nog meer zooi. Onvoorstelbaar hoeveel we meesjouwen! En gedurende dit project moeten we die zooi dus tijdelijk ergens anders laten. Ergens anders is in dit verband aan dek en in de kajuit. Onze leefruimte wordt daardoor gereduceert tot nagenoeg nul.

We overwegen trouwens om morgen de marina in te gaan. Da´s wel zo prettig met onbeperkt water, douches en minder last van golven van voorbij varende boten. Voor vannacht waren ze vol (jammer, want vannacht trekt weer eens een depressie over...), maar voor morgen hebben we gereserveerd. De marina is alleen erg duur: $1,80 per voet, dus inclusief btw kost dat grapje ruim $70 per nacht. We twijfelen nog... héél erg zelfs.

Voordat we een kwast in de hand kunnen nemen nemen we eerst alles af met overvloedig zoet water. Helga maakt de bakskist schoon en daarna stort ze zich op de ruimte bij de spiegel. Ondertussen maak ik allerlei zooi schoon die uit de bakskist gekomen is.

Na een dag hard werken is het goed borrelen. We doen dat met Dick en Anita, die verslag komen uitbrengen van hun verkenning van Charleston. Ondertussen begint het steeds harder te waaien. Op een gegeven moment horen we de windgenerator van Kind of Blue vanuit een onlogische hoek loeien. Dick gaat even kijken in de kuip. "Shit, we zijn los!!!", roept hij. In no-time zitten Dick en Anita in hun bijboot en speren naar Kind of Blue, die hard voorbij komt drijven. Ze klimmen aan boord en roepen even later naar ons: "Wij liggen vast, jullie zijn los!!!".

Maar dat is ook niet waar, want wat is het geval: door de kentering van het tij gaan de boten met de krachtige wind alle kanten op. We liggen op een rivier die zich van NW naar ZO uitstrekt. De wind waait met 20+ knopen uit het ZO en het begint eb te worden. M.a.w. de ebstroom duwt de boten naar het ZO, maar de wind duwt ze terug. De stroom is vrij constant, maar de wind niet, en daarom gaan we zo nu en dan met niet minder dan 1,5 knoop door het water, tot de ankerketting ons een halt toebrengt.

Het wordt een vervelende avond, want voor wind vanuit het ZO liggen we niet erg beschut (zie kaartje). Die wind trekt ook nog eens aan tot 25+ knopen. Als gevolg daarvan bouwen de golven zich op (wind tegen stroom) en liggen we continue dwars op die golven. Dat stond niet in de folder!!! Ik krijg een visioen van een luie stoel, een knetterende open haard en één of ander verstrooiend programma op tv...

50 meter verderop komen een Bavaria en een stalen boot met elkaar in aanvaring. Niet erg hard, maar toch... Helga blijft in de kuip totdat het wat rustiger wordt.

Charleston

Donderdag 16 november 2006 / 32°46'58N 079°57'22W (Charleston, South Carolina)

[René>>] Rond middernacht kentert het tij en wordt het water een stuk vlakker. De wind trekt echter verder aan en regelmatig meten we meer dan 30 knopen en een hardste vlaag van 38 knopen in een onweersbui. We slapen, voor zover dat lukt, op de kajuitbanken. Kortom, een nacht om snel te vergeten!

In de loop van de vroege ochtend draait de wind naar ZW en liggen we beter beschut. Nog steeds waait het 25+ knopen en zo nu en dan regent het.

Rond 9:00 staan we op. Het wordt dan langzaam maar zeker iets rustiger. Helga is fanatiek e haalt het water uit de dingy, gaat met een staalborstel en de geleende stofzuiger van Kind of Blue aan het werk. Ik heb m'n dag niet, ben niet lekker en geef er aan toe en laat me verzorgen.

Omdat we een 60watt werklamp gebruiken voor verlichting bij de spiegel verbruiken we erg veel stroom. Dus in de loop van de middag starten we de motor om wat extra stroom te draaien. En zo dient de volgende klus zich aan, want er wordt niet geladen. Probleem met de dynamo? Ik ben vandaag niet in de stemming, dus dat wordt een klus voor morgen. Altijd wat op een boot!

Helga maakt pizza en we gaan vroeg naar bed.

Een beetje wallen onder de ogen mag na zoŽn ... avond.

 

Vrijdag 17 november 2006 / 32°46'58N 079°57'22W (Charleston, South Carolina)

[René>>] Een snel ontbijt en rond 8:30 gaan we aan het werk. Helga duikt met kwast en verf in de benauwde ruimte van de spiegel. Het goedje dat we smeren is POR15, een pikzwarte verf die roest neutraliseert en afsluit. Het is gelukkig geurloos, want anders zou je helemaal gek worden in die kleine ruimte.

Het probleem met de dynamo heb ik gelukkig snel gevonden. Het was een los contactje. Waarschijnlijk als gevolg van het demonteren en opnieuw monteren van de startmotor, eerder dit jaar. In plaats van de motor gebruiken we trouwens de generator om stroom op te wekken.

Ik ga Helga helpen met verven en rol de grote vlakken. Zij werkt vanuit de bakskist en ik vanuit de achterkajuit. Het is echt een k*tklus en dan te bedenken dat we drie lagen van dat spul willen smeren en daarna drie lagen witte InterProtect. Het voordeel van wit is dat je nieuwe roestvorming direct ziet.

We besluiten het vandaag bij één laag te laten en houden het rond 14:00 voor gezien. We poedelen uitgebreid aan boord en gaan daarna op de borrel bij Kind of Blue. Ze hebben bezoek van NIels, een zoon van Dick zijn ex. Hij woont en werkt al veertien jaar in Amerika en heeft vandaag 3 uur in de auto gezeten om hier te kunnen zijn. Niels rijdt ons naar een erg leuk eetcafé waar we smullen van hamburgers. In een bar aan de haven drinken we nog een afzakker en we liggen om 10:00 in bed.

 

Zaterdag 18 november 2006 / 32°46'58N 079°57'22W (Charleston, South Carolina)

[René>>] Om 8:30 lig ik in een onmogelijke houding in de ruimte bij de spiegel. Vandaag is het "mijn beurt". Onvoorstelbaar wat een |@#~€¬$%&-klus. Mijn bewondering voor het doorzettingsvermogen van Helga gisteren wordt zo mogelijk nog groter. Lastig is ook dat het met de tweede laag nauwelijks te zien is welk stuk je nu gehad hebt of niet. Ook droog glimt de POR15 alsof het net gesmeerd is.

Er is één stukje waar ik echt niet bij kan en dat doet Helga. Verder assisteert Helga mij, zoals ik haar gisteren assisteerde. We hebben maar één katoenen koltrui met lange mouwen waardoor er helaas maar één van ons kan schilderen. Rond het middaguur zit de tweede laag er compleet op.

Ondertussen luisteren we de hele dag naar Kerstliedjes op een lokaal radiostation (Y102.5). Zo komen we al behoorlijk in de Kerststemming.

's-Middags brengen we de derde laag POR15 aan. We werken trouwens continue met handschoenen aan, want als dat spul op je huid opdroogt krijg je het er met geen mogelijkheid meer vanaf. Dan loop je dus weken en weken met zwarte vlekken rond. En zelfs met handschoenen aan voorkomen we niet dat we hier en daar wat zwarte veegjes op onze handen en armen hebben.

Tegen 16:00 zit de derde laag erop en houden we het voor gezien. Eerst een biertje, daarna een kop koffie en dan even de oogjes dicht.

's-Avonds eten we goed en betaalbaar in het restaurant van de haven. Tussen de gerechten door draaien we een paar wasjes, want de wasserette zit in hetzelfde gebouw. Moe, maar voldaan liggen we om 22:00 in bed.

 

Zondag 19 november 2006 / 32°46'58N 079°57'22W (Charleston, South Carolina)

[René>>] Vandaag twee lagen witte InterProtect. Goed spul, want in twee lagen is het op de gitzwarte ondergrond dekkend. Ik kwast en rol, Helga assisteert. Het is zwaar werk, maar het resultaat mag er zijn. Als nieuw!

Rond half vijf zijn we klaar. We zijn nog ruim een uur bezig met opruimen en gaan dan voor een borrel naar Kind of Blue. We smullen van een door Dick gemaakte pan zuurkool met worst. Volledig uitgeteld gaan we om 22:00 te kooi.

 

Maandag 20 november 2006 / 32°46'58N 079°57'22W (Charleston, South Carolina)

[René>>] Om 9:00 gaan we ankerop. In de haven nemen we water in en dan zijn we onderweg. Net als de afgelopen dagen in het prachtig weer. Wat dat betreft hebben we het enorm getroffen de afgelopen dagen.

Maar helaas, het weer gaat veranderen, want vanaf aankomende nacht gaat het hard waaien. Voor Charleston (in de haven) wordt voor morgen NO 30-35 knopen voorspelt met windstoten tot 45 knopen (dikke windkracht 8). Op de navtex lezen we voor de open oceaan "...storm warning...hurricane force winds expected in the gulf stream tue(sday)...". Een lagedruk gebied ten zuidoosten van ons diept uit, en blijft daar tot woensdag min of meer stationair liggen. We gaan dus op zoek naar een goed beschutte ankerplek.

De ondieptes worden zichtbaar bij laag water.

We tuffen ongeveer 30 mijl. Onderweg zien we een bijzonder tafereel dat ons doet denken aan orca's die zich in de branding wagen op jacht naar zeehonden. Uiteraard zien we geen orca's, maar wel twee dolfijnen die een school vissen een modderbank opjagen om zich er vervolgens op te storten. Een reiger en een pelikaan profiteren mee. Een héél bijzonder gezicht!

Aan het eind van de middag droppen we het anker in een bocht van de South Edisto River. Hier moeten we de storm uitrijden. We zien hier trouwens een paar spierwitte pelikanen.

Met Dick en Anita eten we bij ons pannenkoeken en spelen na afloop een soort Scrabble met dobbelstenen. Zonder woordenboek een erg fraudegevoelig spelletje, maar wel leuk.

De huizen hebben heeeeele lange steigers

De pelikaan wil van deze aanval op de kant profiteren

Wonen in een zeer vochtige omgeving.

Dinsdag 21 november 2006 / 32°37'71N 080°25'32W (South Edisto River, South Carolina)

[René>>] Rond het ochtendlicht begint het echt te waaien (en te regenen). Rond 7:00 meten we 39 knopen, maar we liggen als een huis en golfslag is er nauwelijks. We liggen hier 100 keer beter dan in Charleston.

Helaas is het bewolkt.

Bijzonder is trouwens de nog steeds stijgende barometer. Die staat inmiddels op 1019 (de onze geeft 3mb te weinig aan) en volgens het display zou de zon moeten (gaan) schijnen. Nou, niets is minder waar, want de komende 48 uur blijft het baggerweer.

Buiten is het koud en nat, maar in de kajuit is het knus en relatief warm door de brandende olielamp. We vinden het verwaaid liggen dit keer helemaal niet erg. Even bijkomen van het klussen van de afgelopen dagen.

Rond de middag horen we buiten een raar geluid. Onze windgenerator klinkt ineens als die van Kind of Blue. Ik steek m'n kop naar buiten en zie Kind of Blue op een meter of twee voorbij komen. "Jullie zijn los!!!", roep ik, maar Dick is al buiten. De ankerketting zit om de kiel gedraaid, kennelijk als gevolg van een rustige periode en veel stroom. Na wat heen en weer varen weten ze het anker weer aan boord te krijgen en opnieuw te ankeren. De regen is op dat moment trouwens over gegaan in natte sneeuw!!! Dat is toch niet te geloven, natte sneeuw in South Carolina. We zitten hier 100km zuidelijker dan Casablanca (Marokko).

We brengen een tweede anker uit, om te voorkomen dat ons ook zoiets overkomt. Kind of Blue doet hetzelfde. Het tweede anker komt stroomafwaarts te liggen, zodat het draaipunt bij de boeg min of meer gefixeert wordt. Afhankelijk van de eb of de vloedstroom liggen we op het ene of op het andere anker. Zolang de wind dwars inkomt is er geen probleem. Zou de wind 180 graden draaien, dan komen de ankerlijnen in de knoop, maar voorlopig blijft de wind noord.

De rest van de dag kijken we films en doen verder helemaal niets. Aan het begin van de avond begint het wat rustiger te worden. De wind komt nauwelijks nog boven de 15 knopen uit. Fijn!

Het is hier trouwens donker, niet normaal meer. We liggen in niemandsland, het is zwaar bewolkt en het enige dat we zien is het ankerlichtje van Kind of Blue, op 50 meter afstand.

Landinwaarts wordt 5cm sneeuw voorspelt...

Gisteravond gaf dit de stilte voor de storm aan.

Gewoon een mooi plaatje

Op stroom met twee ankers

Mijn held !

Woensdag 22 november 2006 / 32°37'71N 080°25'32W (South Edisto River, South Carolina)

[René>>] Op raadselachtige wijze is de tekst bij deze dag verdwenen, maar daar kwam ik pas een week later achter...

Wat weet ik me nog te herinneren? Dat we 's-ochtends gewekt werden door schoten. Bleken jagers op eenden te zijn. Dat het koud en nat was. En dat we 's-avonds bij Kind of Blue hebben geklaverjast.

 

Donderdag 23 november 2006 / 32°37'71N 080°25'32W (South Edisto River, South Carolina)

[René>>] Net als gisteren worden we bij het krieken van de dag gewekt door de jagers. "Bam...bam...bam...". Ongetwijfeld storten weer een paar hulpeloze eenden ter aarde. We draaien ons nog een keer om.

Om 8:00 gaan we eruit. Het is nog steeds zwaar bewolkt, maar het is droog en iets minder koud dan gisteren. Rond 9:30 gaan we ankerop. Daar zijn we een half uurt mee zoet, want we liggen op twee ankers en de bodem bestaat uit vettige zwarte klei die aan ketting en anker blijft kleven.

We varen naar Beaufort, 30 mijl verderop. Het is niet bepaald warm, maar gelukkig droog. We lopen niet aan de grond vandaag, zelfs niet op de plaatsen waar "Skipper Bob" waarschuwt voor dichtgeslipte stukken. Tegen vijven laten we het anker zakken in de klei bij Beaufort.

We gaan naar de kant om een hapje te eten, maar daar komt weinig van terecht. Het is Thanksgiving en alles, maar dan ook alles is gesloten. Het wordt zuurkool uit blik met aardappelpuree, spek en een rookworst. Ook niet verkeerd hoor!

Het 2e anker binnen halen met veel modder!

 

Vrijdag 24 november 2006 / 32°25'29N 080°41'01W (Beaufort, South Carolina)

[René>>] Ik ontdek een prima wifi verbinding. Kunnen we de website weer eens bijwerken.

We proberen met Kind of Blue voor vandaag en morgen een auto te huren om eens iets anders dan de ICW te zien. Later meer daarover.

 

(vervolg) Vrijdag 24 november 2006 / 32°25'29N 080°41'01W (Beaufort, South Carolina)

[René>>] Het blijkt praktischer om pas morgen een auto te huren. Dat komt ons niet slecht uit, want dan kunnen we een paar wasjes draaien bij de marina.

's-Middags krijgt Kind of Blue bezoek van een neef van Dick met zijn vrouw. Wij maken een stevige wandeling door het schilderachtige Beaufort en doen wat boodschappen. Beaufort is fraai stadje met prachtige koloniale huizen. Er is weinig fantasie voor nodig om Scarlet O'Hara en Rhett Buttler uit "Gone with the wind" op een veranda te zien zitten. We zien ook veel "Spaans mos" in de bomen hangen. Het is het soort mos dat in Nederland veel gebruikt wordt in Kerststukjes.

's-Avonds eten we bij Panini's, een prima Italiaans restaurant.

 

Zaterdag 25 november 2006 / 32°25'29N 080°41'01W (Beaufort, South Carolina)

[René>>] Om 9:00 ga ik met Dick naar de kant, waar een dame van de autoverhuur ons staat op te wachten. Ze rijdt ons naar hun kantoor, waar we de papierwinkel in orde maken. Daarna rijden we terug naar de haven en halen de dames op.

Het is prachtig weer en dat blijft nog een paar dagen zo. We laten de boten dus met een gerust hart achter. De komende 48 uur gaat het niet harder waaien dan een knoop of 10.

Omdat de ICW in Georgia voor ons te ondiep is, rijden we met de auto naar Savannah, één van de mooiste steden van Georgia. We lunchen aan het oude "waterfront", dat bestaat uit fraai gerestaureerde pakhuizen.

We rijden naar Wormsloe, waar in 1733 één van de eerste (Engelse) kolonisten een plantage begon. Vandaag de dag is het voor een belangrijk deel een privé landgoed, maar er is ook een museum en de ruïne van het oorspronkelijke huis. De prachtige oprijlaan is niet minder dan 1,5 mijl lang! Het museum is niet veel bijzonders, maar de wandeling naar de ruïne is leuk. Onderweg treffen we vier acteurs die het leven uit de 18e eeuw naspelen. Ze bewerken hout en bouwen een afdak met dezelfde middelen en gereedschappen als in die tijd. Leuk!

We rijden verder en zien onderweg velden katoen. We stoppen om de pure katoen van dichtbij te bekijken en maken uiteraard foto´s.

Tot 19:00 rijden we verder landinwaarts en belanden in het plaatsje Silvania. We vinden een aardig motel en "dineren" om de hoek bij de Mac. Daarna zappen we een uurtje langs de 70 kanalen op tv en nemen een uitgebreide douche.

Zitten hier ook krokodillen?

Katoenplantage Katoen nog in de knop

Het enge bos Het Spaanse mos groeit overal en maakt dat het bos een sprookjesbos wordt

Zondag 26 november 2006 / 32°25'29N 080°41'01W (Beaufort, South Carolina)

[René>>] Rond 9:00 rijden we weg uit Silvania. We rijden een klein uurtje voordat we ontbijten bij een ons onbekende fastfoodketen. Daarna rijden we naar Rivers Bridge, waar in 1863 de gelijknamige 'Battle' plaats vond tussen de Confederates en de Yankees. De paar honderd Fed's wisten het de 6000 Yanks nog knap lastig te maken, maar moesten uiteindelijk toch het onderspit delven.

We komen tot de conclusie dat er behalve aan de kust en de paar grote steden, nauwelijks iets te beleven valt in Georgia. Het is een mooie staat met veel bos en moeras, maar daardoor ook eentonig.

Vroeger reed de Rijkspolitie in Porche's. We moeten daaraan denken als we een een Ford Mustang politiewagen uit Hampton zien. Héél anders en heel wat exclusiever dan de politiewagens die we tot nu toe gezien hebben.

We rijden terug naar Beaufort waar we in de schaduw (het is warm in de zon!) genieten van een biertje. Daarna rijden we naar een Wall Mart waar we uitgebreid boodschappen doen. Met een bomvolle achterbak rijden we terug naar de haven, waar Kind of Blue en Vagebond braaf achter hun anker liggen te dobberen.

St Nicholaskerk ........

Wormsloe

Toch wel apart zoŽn politie auto......

 

Maandag 27 november 2006 / 32°25'29N 080°41'01W (Beaufort, South Carolina)

[René>>] Om 8:30 haal ik Dick op. Voordat we de auto om 10:00 in gaan leveren rijden we naar een reisbureau. Even uitleggen:

Moeder Jopie komt half januari in Miami voor bijna drie weken aan boord. Het oorspronkelijke plan was om met haar naar de Bahama's te gaan en dan terug te varen naar Miami. Bij nader inzien vonden we dat geen goed plan. Beter lijkt het ons om in die drie weken "dieper" de Bahama's in te varen, zodat de oversteek naar de Virgin Eilanden aanzienlijk bekort wordt. Dat scheelt ons honderden (aandewindse!) mijlen. Dus heb ik uitgezocht of er vanaf San Salvador naar Miami gevlogen kan worden. Dat kan, alleen lukt het me niet om de tickets via Internet te boeken. Vandaar dat we naar een reisbureau gaan.

Ik zal er niet over uitweiden, want het heeft nogal wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk lukt het om de tickets te boeken. Ik vergezel moeders op een vlucht via Nassau naar Miami en vlieg zelf de volgende dag terug naar San Salvador. Geregeld en een zorg minder!

's-Middags wandelen we over een schilderachtige begraafplaats in Beaufort. Er liggen ook soldaten uit de burgeroorlog. Ze zijn herkenbaar aan een stalen kruis en kleine Confederation vlaggetjes. Ja, die Amerikanen hebben heel wat oorlogen uitgevochten. En nog steeds...

We eten spaghetti aan boord en gaan bijtijds naar bed, want morgen moeten we vroeg op.

De 20 jaar oud geworden Capitein Paul Hamilton die 30 veldslagen op zijn naam heeft staan.

Beetje vreemd.....

Dinsdag 28 november 2006 / 32°25'29N 080°41'01W (Beaufort, South Carolina)

[René>>] Om 6:00 loopt de wekker af. Na de koffie gaan we om kwart voor zeven ankerop. We profiteren van de laatste twee uur ebstroom en rond 9:00 varen we de oceaan op. Bestemming Jacksonville, zo´n 150 mijl verderop. De wind is kracht 3 uit het oosten. Veel snelheid maken we niet, dus proberen we het met de genaker. Er staat een redelijke deining en iedere keer valt de genaker in, dus dat schiet ook niet op. Dan starten we de motor maar... Dus niet! De motor wil niet starten. |@#~€¬!"$%&. Op een boot is het ook altijd wat en ik moet eerlijk bekennen dat ik er ontzettend chagrijnig van wordt.

Terwijl Helga probeert nog wat snelheid te maken met de genaker, stort ik me op de startmotor. Eerst de bedrading controleren. Ziet er goed uit. Dan het startrelais. Ziet er ook goed uit. Dan de startmotor zelf maar uit elkaar halen. Fijne klus hoor, op een schommelende boot...

Dick stapt over van de Kind of Blue op Vagebond (een prestatie op zich, dankzij het uitstekende stuurwerk van Anita en Helga) om te kijken of hij kan helpen. Maar we kunnen niets vinden, dus zetten we de boel maar weer in elkaar. Nog steeds wil de motor niet starten. Balen!

Dick stapt weer over op Kind of Blue en we bespreken onze opties. Het is te laat om bij daglicht nog naar beschutting te zeilen, nog afgezien van de weinige wind. Er rest ons dus niets anders dan door te varen.

Gelukkig trekt de wind aan het begin van de avond aan tot oost 3-4 en er volgt een heerlijke zeilnacht met een halve maan tot na middernacht.

De motor wil niet starten.  Foto gekregen van Dick en Anita.

Woensdag 29 november 2006 / 31°23'55N 080°48'54W (Onderweg van Beaufort naar Jacksonville)

[René>>] Geen bijzonderheden. Prima zeilweer.

Rond 13:00 naderen we de ingang bij Jacksonville. Op 3 mijl van de ingang zit de Jacksonville marina. We hebben contact via de marifoon. Ze hebben een steiger van ca. 30 meter waar we langzij kunnen. Met een beetje geluk moet dat zeilend kunnen.

We strijken het grootzeil en dobberen heftig slingerend op de deining stapvoets naar binnen. Het is echt dobberen, want we hebben de wind van een knoop of 6 in de rug. De vloedstroom helpt, maar het schiet nog steeds niet op. Van Kind of Blue krijgen we gelukkig een sleepje en dan gaat het een stuk vlotter.

Het aanleggen aan de steiger gaat probleemloos, dankzij Kind of Blue. Vier man staan klaar om onze lijnen aan te nemen en... we liggen! Kind of Blue komt langszij en dan... BIERTJE. Hebben we wel verdient vinden we.

De Jacksonville marina is niet echt een marina, maar meer een werf. Dat komt ons natuurlijk erg goed uit! Het is nog vroeg, dus demonteer ik maar direct de startmotor. In de werkplaats wordt binnen een minuut geconstateerd dat het startrelais het probleem is, maar dat ook de motor zijn beste tijd gehad heeft. Dat kan kloppen, want daar hebben we al eens eerder een probleem mee gehad. "Ons mannetje" pleegt een paar telefoontjes. Wat willen we: een nieuwe of een revisie? We kiezen voor de revisie. Dat scheelt $200 en met een beetje geluk kan dat morgen gebeuren. Een nieuwe kan hier pas vrijdag zijn.

Het is hier trouwens niet bepaald rustig. Op iets meer dan een letterlijke steenworp afstand is een marinebasis met vliegveld. Vrijwel continue komen helikopters over en zo nu en dan een paar F18's (erg gaaf!) en andere marinetoestellen. Vijftig meter verderop ligt een pont, die iedere twintig minuten bij vertrek zijn hoorn blaast. En dan stroomt het hier ook nog behoorlijk. We schatten het op een knoop of 3. En voor deze "idyllische marina" mogen we $1,85 per voet per nacht betalen. Inclusief tax komt dat op ruim $70 per nacht

Maar niet geklaagd, we zijn in Florida en de temperatuur is aanzienlijk beter dan die van nog maar een paar dagen geleden! We zien honderden pelikanen. Ze zijn veel minder schuw dan in de Carib. Soms komt er één op twee meter afstand van de boot op de stroom voorbij drijven. Helemaal mooi is het als een vissersboot binnenkomt omringt door een zwerm pelikanen en meeuwen.

We eten pasta met zalm. Dick en Anita eten mee. Om 21:00 gaan we te kooi. Versleten, maar met een "eind goed, al goed" gevoel.

Mijn snavel is te groot

Wachten op de raparatie van de startmotor

 

Donderdag 30 november 2006 / 30°23'79N 081°25'80W (Jacksonville, Florida)

[René>>] Vandaag een jaar geleden vertrokken we vanaf Gran Canaria voor de oversteek naar Tobago. Wat lijkt dát lang geleden!

Om 7:00 vetrekt de eerste pont en zijn we wakker. De marina heeft een wifi netwerkje, dus we kunnen internetten en luisteren naar Radio 538.

De startmotor wordt rond tienen opgehaald en we krijgen 'm naar verwachting om 14:00 weer terug. Dat zou mooi zijn! Ondertussen doen we wat karweitjes. Helga stort zich fanatiek op het schoonmaken van de bijboot en het schilderen van twee roestige gasflessen. Ondertussen los ik een probleem met de stuurautomaat op en doe een poging om een virus (trojan.zlob) te verwijderen van een laptop van de Kind of Blue.

Klokslag 14:00 is de startmotor terug. Ziet er keurig uit, met een overduidelijk nieuw startrelais. Montage duurt een klein kwartiertje en dan draaien we de startsleutel om... klik...niets. Shit!!! Hoe kan dat nou weer? De hoofdmonteur komt erbij en dan hebben we de oorzaak snel gevonden: de startaccu is overleden. En zo leren we weer eens wat, want het voltage van 12,8 Volt zegt dus niets over de kwaliteit van de accu. Dat wist ik niet. Overigens was de startmotor echt wel aan een revisie toe, en het startrelais deed het gisteren in de werkplaats niet, dus wat dat betreft geen weggegooid geld. De startaccu was 3,5 jaar oud, dus niet zo gek dat 'ie zijn beste tijd gehad heeft. Gelukkig hebben ze een nieuwe startaccu op voorraad, dus binnen een half uurtje loopt de motor. Probleem opgelost!

We eten 's-avonds curry met rijst bij Kind of Blue. Smullen! Na afloop kijken we "Don Juan" met Johny Depp, Marlon Brando en Faye Dunnaway. Erg leuke film!

Ben ik niet mooi?

De motor doet het weer.

december 2006