(Ben jij ook jarig deze maand en je staat niet vermeld? Dat is niet leuk. Laat het even weten per e-mail en we zullen je niet meer vergeten te feliciteren.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Lieve Mamma Kouwenhoven, Gabriëlle Kouwenhoven, Erik van Uden, Daan Plomp, Lotte Webster, Max Becker, Neef Maxime Doesburg, Ad Webster, Kim Dijk, Femke Webster, Hans Sura, Annemarie Koppelaar.

Zondag 1 oktober 2006 / 40°47'41N 073°59'02W (West 79th Street Boat Basin, New York City)

[René>>] Het is héél vies weer deze ochtend. En de combinatie van wind tegen stroom maakt het er niet beter op. Als een bokkend paard gaat Vagebond tekeer op de korte steile golfjes. Wat dat betreft liggen we hier niet bepaald beschut, maar ja, je kunt niet alles hebben.

Toch gaan we in zeilpak met de "superdingy" van Long White Cloud om 10:00 naar de kant. We laten de broeken achter in het kantoortje. In een grote elektronicazaak gaan Paula en Steve op zoek naar een externe harde schijf. Wij shoppen voor CDR schijfjes en een paar goedkope films, want we raken door onze voorraad heen. Vervolgens brunchen we op Amsterdam Avenue. Lekker en betaalbaar. Wanneer we weer buiten komen is het opgeklaard. We besluiten eerst de spullen terug te brengen naar de boten.

Met omstandigheden zoals vanochtend komen wij met onze bijboot nooit naar de kant. Daarvoor is de Hudson te groot water en liggen we te onbeschut. Er is een mooring beschikbaar heel dicht op de marina, maar ook vrij dicht op de kant. De havenmeester verzekerd ons dat er ruim voldoende water staat. En dus verhuizen we van mooring en liggen we even later nog maar minder dan 100 meter verwijderd van het dingydock. We hebben het beste plekkie!

Met de metro gaan we naar Times Square. Paula en Steve willen kerstinkopen doen voor de kinderen en kleinkinderen. We gaan de Toys-'R-Us binnen. Wow! In het enorme pand is een reuzenrad van vier verdiepingen hoog. Iedere gondel is van een bepaald soort speelgoed. Er is een Barbie-gondel, een Monopoly-gondel, een Toy-Story-Gondel en ga zo maar door. Er staat een lange rij ouders en kinderen voor een (betaald!) rondje. Een 4 meter hoog Vrijheidsbeeld van Lego, Empire State Building idem. Levensgrote Playmobil figuren. Je zou bijna weer kind willen zijn...

We nemen de metro terug naar 79th Street en doen boodschappen bij Zabar's, een delicatessenzaak zo groot als een flinke AH. Er is onvoorstelbaar veel personeel en het is er even onvoorstelbaar druk. En ze hebben ALLES. Kazen van over de hele wereld, inclusief... Old Amsterdam. Hoewel niet goedkoop, kopen we toch een stuk.

We eten bij Long White Cloud aan boord. Terwijl Paula een vijf-sterren maaltijd bereid kan ik Steve helpen met een MaxSea probleempje. We hebben koffie en een stukje baklava toe. Rond 23:30 nemen we afscheid. Morgen vertrekken ze naar Annapolis en ergens de komende weken zullen we ze wel weer tegen komen. Op de terugweg naar Vagebond passeren we Gypsy Blues waar we nog een afzakkertje van René en Cheryl krijgen. Om 1:00 gaan we te kooi.

Steve en Paula

 

Maandag 2 oktober 2006 / 40°47'41N 073°59'02W (West 79th Street Boat Basin, New York City)

[René>>] Op de radio: "Don't forget that Burger King is bringing us a commercial free hour". Slim bedacht.

Om 9:00 zwaaien we Long White Cloud uit. Het is prachtig weer en ze krijgen een mooi zeilwindje. Wij gaan een douche nemen. Om de beurt, want er is er slechts één. Gelukkig is het wel een lekkere en redelijk schone douche.

We nemen de metro downtown en bezoeken Ground Zero. Behalve het kruis is er op het eerste gezicht weinig te zien, behalve een enorme bouwput waar gewerkt wordt aan de fundering voor de "Freedom Tower". Oost van de bouwput hangen grote foto´s van 9/11 en een overzicht van de dramatische gebeurtenissen die dag. Uiteraard barst het er van de toeristen, maar toch hangt er een beklemmende, emotionele sfeer. Onder de grond, in de enorme hal van het metrostation, is een expositie van tekeningen gemaakt door kinderen van de slachtoffers. Heftig! Brok in de keel. Er is een bezoekerscentrum dat is ingericht door nabestaanden van de slachtoffers. Wederom foto´s, quotes van betrokkenen en slachtoffers, televisiebeelden, resten van de vliegtuigen en de torens, als ook persoonlijke spullen van bijvoorbeeld omgekomen brandweermannen. Weer kippenvel en we moeten regelmatig een brok wegslikken.

We wandelen naar Battery Park, de zuidpunt van Manhattan. Daar zien we Ellis Island en het Vrijheidsbeeld. Je kunt er voor veel te veel dollars op een boot stappen die langs die eilanden vaart. Doen we niet natuurlijk. Als we NY verlaten varen we er met Vagebond langs.

Onze volgende bestemming is Wall Street. We vinden het een beetje tegenvallen, hadden het imposanter verwacht. Er is wel veel beveiliging en we zien handelaren in gekleurde jasjes.

Langzaam maar zeker beginnen we ons te realiseren hoe groot New York eigenlijk is. Wij begeven ons alleen nog maar in Manhattan, ca. 16 kilometer lang en 3,5 kilometer breed. Maar er zijn ook nog Queens, the Bronx, Brooklyn, Harlem, Jersey, etc. Kortom, GROOT!

Onverwacht komen we bij Saint Paul's Chapel, bijna letterlijk op een steenworp afstand van Ground Zero. De kerk speelde een prominente rol in de opvang en ondersteuning van de reddingswerkers. Binnen is er veel wat herinnert aan de maanden na de ramp, nu vijf jaar geleden. We vinden onszelf nuchtere Hollanders, maar toch...

We wandelen over Broadway terug richting het noorden. Zo nu en dan duiken we een speciale winkel in en bewonderen het assortiment. Bijvoorbeeld een winkel die helemaal gespecialiseerd is in cowboy en indianen spullen, van handschoenen tot exclusieve bewerkte stalen neuzen voor op één van de honderden laarzen die ze verkopen. Een andere winkel is gespecialiseerd in pakpapier. De meest fantastische designs zijn er te koop. Met dat papier wordt de verpakking interessanter dan de inhoud!

Het moment van totale instorting nadert met rasse schreden, dus we verruilen de benenwagen voor de metro. Een paar boodschappen bij Zabar´s (speculaas!) en rond 18:30 zijn we moe, maar voldaan, terug op Vagebond.

Ground Zero

Koude rillingen...

New York Stock Exchange

Dinsdag 3 oktober 2006 / 40°47'41N 073°59'02W (West 79th Street Boat Basin, New York City)

[René>>] We gaan een poging wagen om de website bij te werken. Naar horen zeggen moeten we een netwerkje op kunnen pikken bij het 79th Street Café, op een steenworp afstand.

(vervolg) Dinsdag 3 oktober 2006 / 40°47'41N 073°59'02W (West 79th Street Boat Basin, New York City)

[René>>] Bij het 79th Street Café vinden we een netwerkje om de website bij te werken. We brengen de laptop terug naar Vagebond en nemen daarna de metro naar 34th Street. We willen naar het Empire State Building, naar het "dak van New York". Er is een wachttijd van 20-40 minuten en dat vinden we te lang. In plaats daarvan gaan we naar Macy's, naar eigen zeggen de grootste winkel ter wereld. Nou, groot is het er zeker. Het is een soort Bijenkorf, maar dan in het kwadraat. Macy's neemt een compleet blok in beslag en is 9 verdiepingen hoog. Niet normaal meer zo groot. Zonder twijfel is het in ieder geval de grootste winkel die wij ooit gezien hebben. Alle topmerken zijn er te koop, of het nu om cosmetica gaat, zonnebrillen, schoenen of kleding. Oh, een enorme "walk-in" kledingkast, een berg van die groene flappen en dan een paar uurtjes ongegeneerd shoppen...

Geen garderobe, maar ik koop vandaag wel een mooi souvenir: een "originele" donkerblauwe New York Yankees Cap. Deze caps zijn niet met een band verstelbaar, maar koop je op maat, net als schoenen. Ik heb maat 7 1/4 nodig en het is even zoeken. Maar na een stuk of 3 Foot Lockers vinden we er een.

We lopen weer langs het Empire State Building en de wachttijd is teruggelopen tot 10-20 minuten. Dat vinden we acceptabel. De lift brengt ons in recordtempo naar de 80e verdieping. Een volgende lift brengt ons naar de 86e, waar het terras is. Dit is een van NY's belangrijkste attracties en het is dus druk. We hebben er geen spijt van dat we extra betaald hebben voor de 102e verdieping. Daar kun je weliswaar niet naar buiten, maar is het tenminste niet zo druk. Het is onbewolkt, maar helaas een beetje hijïg. Toch is het zicht minstens 40 kilometer en het uitzicht op Manhattan is uiteraard fenomenaal. Zo NN-gebouw in Rotterdam is natuurlijk prachtig, maar zou hier niet eens opvallen.

We lunchen op straat met een Chinese "take away". Veel, erg lekker en niet duur.

Madison Square Garden ligt om de hoek, dus dat is onze volgende bestemming. Het stadion werd in 1968 geopend en was (o.a.) de arena waar Joe Frazer en Mohammed Ali elkaar in '71 en '73 ontmoetten. Alle groten der aarde hebben er opgetreden, van Jimmy Hendrix tot Madonna. Volgende week treed Barbara Streisand op. Daar wachten we niet op, dus kopen we kaartjes voor de NY Rangers (IJshockey) die a.s. donderdag een competitie wedstrijd spelen tegen de Washington Capitals. Je kunt ook een toeristische rondleiding door het stadion krijgen, maar we zien het stadion liever tijdens een echt evenement.

De New York Yankees spelen vanavond trouwens de eerste playoff wedstrijd, maar da's uitverkocht en kaartjes op de zwarte markt kosten waarschijnlijk $150+. We zijn wel goed, maar niet gek!

Zelfs al zouden we het kunnen betalen (een 2 kamer appartement kost 1 miljoen+), dan nog zouden we er niet willen wonen, maar verder is New York, of liever gezegd Manhattan, gewoon ontzettend GAAF! De sfeer, de mensen, de hectiek, de taxi´s, de metro, de gebouwen, NYPD, de winkels, de avenue´s en de streets, kortom alles! En tot nu toe (klopklop) hebben we ons nog nergens ook maar in de geringste mate onveilig gevoeld.

Onze benen zijn inmiddels weer een paar centimeter korter, dus nemen we de metro terug naar 79th Street. We relaxen wat op een bankje aan de rand van Central Park en verwonderen ons over de blanke kleuters met zwarte kindermeisjes. Eerder regel, dan uitzondering. Heel bizar.

Een paar boodschappen bij Zabar´s en we zijn terug aan boord als de zon bijna onder gaat. Versleten.

Vagebond

Dorst gekregen van al het lopen.

Only in NY

Woensdag 4 oktober 2006 / 40°47'41N 073°59'02W (West 79th Street Boat Basin, New York City)

[René>>] We worden later wakker dan gebruikelijk. Kennelijk begint de vermoeidheid langzaam maar zeker toe te slaan. We doen dan ook bewust rustig aan en gaan pas om 11:00 van boord. Het is warm en benauwd.

We nemen de metro downtown en wandelen op ons gemak vanaf Battery Park naar de Brooklyn Bridge, DE brug van NY. We lopen naar het midden van de brug (een fikse wandeling) en hebben een fraai, maar heiig uitzicht op Manhattan en Brooklyn.

Op de brug, zoals ook langs de waterkant van het 79th Street Boat Basin, Central Park en noem maar op, fietsers, skaters, (snel)wandelaars, joggers, hardlopers, etc. Sommige hebben gewichten in hun handen of om hun polsen. Een ding hebben ze bijna allemaal gemeen: een iPodje. Bewegen zonder muziek is kennelijk niet mogelijk in NY.

We nemen de metro naar Times Square, omdat we daar kaartjes willen kopen voor een Broadway show vanavond. Er is een speciaal loket waar de theaters vanaf 15:00 hun laatste kaartjes met forse kortingen van de hand doen, om de zaal vol te krijgen. Ideaal voor toeristen natuurlijk. We hebben een voorkeur voor "Mama Mia", maar het maakt ons eigenlijk niet zoveel uit. We zijn een half uur te vroeg en er staan al een stuk of honderd mensen in de rij. Klokslag 15:00 begint de verkoop. Het gaat vlot en gedisciplineerd. Er zijn geen Mama Mia kaartjes beschikbaar, dus kiezen we voor een klassieker: Beauty and the Beast, sinds 1994 op Broadway. Als extraatje krijgen we er Donny Osmond bij, die de rol van Gaston vertolkt.

We eten in een pizzapunt en gaan terug naar Vagebond. Een dutje, verkleden en hup, met de metro weer terug naar 42th Street / Times Square. De show is in het Lunt Fontanne Theater aan 46th Street, maar we zijn vroeg, dus vergapen we ons maar weer aan Times Square, in het donker nog indrukwekkender.

Om half acht gaan we de zaal binnen. Onze plekken zijn niet eens zo slecht: 7e rij, een beetje aan de zijkant. We hebben uitstekend zicht op het podium. De show is geweldig en voldoen aan al onze hoog gespannen verwachtingen. De stemmen, de muziek, de kostuums, de decors, alles is in orde. Grote klasse!

Met de metro gaan we terug naar 79th Street waar het onweert als we boven de grond komen. Zware regenval en felle windstoten. Overdag sjouwen we meestal een rugzak mee met regenjacks. Nu hebben we alleen een miniparapluutje bij ons. We schuilen in de hoop dat de bui snel voorbij is, maar na een half uur houden we het voor gezien. Tien minuten later arriveren we doorweekt bij Vagebond. Een slaapmutsje en rond 1:00 gaan we te kooi.

Nieuw petje als aandenken. Dikke kabels zijn hier wel nodig.

Empire State Building en rechts een stukje Madison Square Garden

Get your news for FREE!!!

Times Square

Donderdag 5 oktober 2006 / 40°47'41N 073°59'02W (West 79th Street Boat Basin, New York City)

[René>>] We worden wakker van de bewegingen van Vagebond. De wind is gedraaid en komt met 20+ knopen uit het noorden. Niet erg comfortabel, maar voor 30$ per nacht mogen we niet klagen.

We doen bijzonder weinig. Ik schrijf wat voor de website en Helga doet de foto´s. Verder drinken we koffie,...koffie,... en nog maar een bak koffie. Oh ja, en we regelen telefonisch kaartjes voor de Mama Mia voorstelling van zaterdag. Niet goedkoop, maar we hebben besloten om het onderste uit de kan te halen. De kans dat we ooit nog eens zo goedkoop in NY verblijven is gewoon nul.

Pas in de loop van de middag wordt het wat rustiger en kunnen we droog naar de kant voor een douche.

De wet schrijft voor dat je in een bijboot per inzittende een reddingsvest moet hebben. De meeste cruisers lossen dat op met een paar oude schuimvesten, maar die hebben we (nog) niet. Wij hadden het opgelost met twee moderne zelfactiverende reddingsvesten in een waterdichte zak aan een kabel en op slot. Blijkt dat die waterdichte zak niet zo waterdicht is als we dachten. Gevolg: één van de vesten heeft zich geactiveerd en is in de zak opgeblazen. We moeten de zak opensnijden om het vest eruit te kunnen halen. In ieder geval weten we nu zeker dat die dingen het doen. We moeten nu alleen op zoek naar een nieuwe patroon.

Rond 16:30 gaan we naar de kant en nemen de metro naar Madison Square Garden. Het is er al behoorlijk druk (maar waar is het niet druk in Manhattan). Er speelt een hardrock band, gehuld in Rangers shirts. Het is "opening night", de eerste wedstrijd van het seizoen, dus extra speciaal. We hebben nog niet gegeten, dus voor de verandering maar weer een pizzapunt. Lekker, snel klaar, goedkoop en niet gezond...

De Garden is indrukwekkend, maar dat is Ahoy ook. De wedstrijd zelf gaat tussen de New York Rangers en de Washington Capitals, maar voor de wedstrijd begint wordt eerst het nieuwe Rangers team aan het publiek voorgesteld. Het team bestaat voornamelijk uit Tsjechen, Canadezen, Zweden en slechts een enkele Amerikaan...

De wedstrijd zelf dan. Tsja, wat zal ik zeggen. "Geef het volk brood en spelen", schiet me meer dan eens te binnen. 3x20 minuten zuivere speeltijd en 2x17 minuten rust. Regelmatig ligt de wedstrijd stil om een voor ons onbegrijpelijke reden, tot we erachter komen dat ze wachten tot op tv het reclameblok afgelopen is. Topsport versus commercie. Hoeveel verder kunnen ze nog gaan?

Maar goed, de wedstrijd zelf is een groot feest en het dak gaat eraf. Spannend is het niet, want de Rangers winnen met 5-2 van de Capitals. Een memorabel moment (nou ja, niet voor ons natuurlijk) is het wanneer Brandon Shanahan zijn 600e NHL goal scoort.

In plaats van direct de metro in te duiken, besluiten we naar Times Square te lopen en daar de metro te nemen. We krijgen maar niet genoeg van Times Square.

Oh ja, en ik kan het niet laten om een Rangers petje te kopen.

Dit is DE (goedkopere?) oplossing voor het parkeerprobleem

Band voor de Madison Square Garden

Met Rangers pet

We zijn niet de enige die een foto maken van Time Square

Vrijdag 6 oktober 2006 / 40°47'41N 073°59'02W (West 79th Street Boat Basin, New York City)

[René>>] We worden pas om 9:00 wakker. Het is bewolkt, de wind trekt aan en er staat een swell. Aan de kust waait het 25+ knopen uit het noordwesten en het gaat de komende 48 uur nog harder waaien. De gribfile toont hier en daar 40 knopen. Hier krijgen we niet zoveel wind, maar kennelijk wel een restje deining.

We doen rustig aan en gaan pas tegen de middag naar de wal. We gaan eerst met de metro naar 50th Street om de kaartjes voor Mama Mia op te halen. Daarna wandelen we naar 37th Street waar West Marine zit. Op het briefje dat we van de havenmeester gekregen hebben staat "12" en dat interpreteren we als 12th Avenue. Dat lijkt logisch, want die avenue loopt langs het water, waar je tenslotte een watersportwinkel verwacht. Het gekke is dat er tussen 11th en 12th Avenue geen 37th Street meer is. In plaats daarvan treffen we een enorm congrescentrum. Zou die "12" dan misschien op het straatnummer slaan? Balen, want we zien nummers van 450+. We besluiten een taxi te nemen. Dat blijkt een goed besluit, want nummer 12 zit tussen 4th en 5th Avenue en dat was toch 2-3 kilometer lopen geweest.

West Marine heeft de patroon van ons reddingsvest nog nooit gezien. Ook een basispilot voor de route zuid hebben ze niet. Wat hebben ze eigenlijk wel? Nou, twee simpele reddingsvesten voor 7$ per stuk. Kijk die kun je nog eens in de bijboot laten liggen. Helga slaagt ook voor een nieuw regenjack. Haar gele jack was niet meer waterdicht.

Met de metro gaan we naar Central Park. We hebben er tot nu toe nauwelijks iets van gezien. Het is bewolkt, maar droog. Perfect wandelweer. We lopen van 110th Street door het park terug naar 72th. Daar is "Strawberry Fields", een stukje park dat door de gemeente zo is genoemd ter nagedachtenis aan John Lennon. Een stuk mozaïk met slechts het woord "Imagine" vormt een sober monument. Erg fraai.

We doen nog een paar boodschappen en gaan terug naar Vagebond.

John Lennon

Een nieuw regen/windjack

Zaterdag 7 oktober 2006 / 40°47'41N 073°59'02W (West 79th Street Boat Basin, New York City)

[René>>] Nadat ik eerst alleen naar de kant geweest ben om de website bij te werken, gaan we na het ontbijt samen naar de kant. We wandelen naar en door Central Park naar het Metropolitan Museum of Art. Het is een museum in de categorie groot, groter, grootst. Zoals het Louvre in Parijs. Je kunt onmogelijk alles in één dag zien, dus moet je keuzes maken. We kiezen, hoe kan het ook anders, eerst voor de Hollandse Meesters. Er hangt een indrukwekkende collectie van Rembrandt (ook tientallen etsen), Hals, Vermeer, Steen, om er maar een paar te noemen. Topstuk is wat ons betreft het beroemde zelfportret van Rembrandt toen hij al op leeftijd was.

We lunchen buiten het museum en keren terug voor de vleugel met Egyptische kunst. Talloze mummies, beelden en zelfs een complete tempel (Is er in Nederland niet ook een museum met een complete tempel?).

Tenslotte bezoeken we de "Vollard expositie". Vollard was een Parijse kunsthandelaar. Hij maakte naam toen hij in 1895 (hij was pas 28) de eerste solo expositie van Cézanne presenteerde. De expositie toont werken van Cézanne, van Gogh, Gauguin, Matisse, Picasso en Renoir. Indrukwekkend! De lessen kunstgeschiedenis in Havo 4 en 5 komen langzaam weer boven drijven.

Een blik op mijn horloge leert dat we de tijd vergeten zijn. Het is 18:15, over een goed uur gaat de Mama Mia zaal open, en we willen nog een hapje eten. We wandelen in een stevig tempo naar het dichtstbijzijnde metro station. Onderweg stappen we over en iets over 19:00 zijn we in de buurt van het Cadillac Winter Garden Theatre op Broadway ter hoogte van 50th Street. We werken een pizzapunt naar binnen en zijn toch nog ruim op tijd binnen. Onze plaatsen zijn niet om over naar huis te schrijven: achterste rij op het balkon. We hebben goed zicht op het podium, maar het is te ver weg om gezichtsuitdrukkingen te zien. Jammer, want we hebben veel geld betaald voor deze kaartjes.

Maar afgezien van onze plaatsen is Mama Mia één groot feest. Het is een show vol nostalgie, energie en humor. Ontzettend knap bedacht, als je bedenkt dat het "zomaar" een verhaaltje is, waar de Abba liedjes op een zinnige manier omheen geweven zijn, en dan ook nog zodanig dat de verschillende rollen regelmatig iets te zingen hebben.

Topavond!

Metropolitan Museum of Art

Zelfportret Rembrandt van Rijn

Beelden trekt altijd Helga´s aandacht

Zondag 8 oktober 2006 / 40°47'41N 073°59'02W (West 79th Street Boat Basin, New York City)

[Helga>>] Mamma is jarig! Hieperdepiep hoera.

[René>>] Sinds dagen was het afgelopen nacht weer eens compleet rustig. Heerlijk!

Pas tegen elf uur gaan we naar de kant. We wandelen langs het water richting downtown. Onderweg passeren we "sportvelden", die half onder de snelweg verscholen liggen. Kinderen spelen er honkbal en voetbal. Helga maakt een foto van een pitcher (werper) van een jaar of 9. Zijn vader, tevens coach, maakt op niet mis te verstane wijze duidelijk daar niet van gediend te zijn. Wat een eikel zeg! Van een toeschouwer horen we dat hij de vader en advocaat is. Dat verklaart een hoop...

Ter hoogte van 46th Street ligt de "Intrepid", een vliegdekschip dat dienst doet als museum. Aan dek staan diverse militaire toestellen en er staat ook een Concorde. Het is sinds 1 oktober gesloten (wisten we al). Het schip en het terrein worden gerenoveerd en pas in 2008 gaat het weer open. Jammer!

Alleen in NY

We wandelen naar Times Square (ja alweer!). We hebben geen concrete plannen en lopen doelloos wat rond. En als je ergens heerlijk doelloos kunt rondlopen is het wel NY.

Uiteindelijk besluiten we toch tot een doel. We nemen de metro naar de Bronx om naar de dierentuin te gaan. Eenmaal in de Bronx komt de metro boven de grond en zien we een ander NY. Ouder, laagbouw rommeliger, overal graffiti en veel troep op straat.

Een zonovergoten, warme zondagmiddag in oktober en wij gaan rond een uur of drie naar de dierentuin. Misschien niet het meest ideale tijdstip...? Druk, druk, druk, dus. Ontelbare ouders met kinderen en kinderwagens. Toch vermaken we ons prima. De dierentuin is groots opgezet. In plaats van alles dicht op elkaar, zoals in Blijdorp en Artis, is het een park met hier en daar een themagebied, zoals Bears, Tiger Mountain, World of Reptiles, etc. Tussen die themagebieden wandel je door het park en zie je nauwelijks dieren. Verder heeft de dierentuin een hoog educatief karakter.

Twee weet-ja-dat-je's:

  • Weet je dat er rond 1700 ca. 30 miljoen bisons waren op de Amerikaanse prairies? En dat een enkele kudde wel 15 kilometer lang en 1,5 kilometer breed kon zijn? Dat er begin 1900 nog slechts 1.100 bisons over waren? Vandaag de dag leven er 20.000 bisons in het wild.
  • Weet je dat de "Teddy Beer" zijn naam kreeg van Theodore Rooseveldt? Hij begin 1900 weigerde een aan een boom geketende beer dood te schieten? Dat die weigering zoveel publiciteit kreeg dat een fabrikant van speelgoedberen één van zijn producten naar de president vernoemde?

Leerzaam hè, deze website...

Om 17:30 sluit de dierentuin. Buiten staat een rij mensen te wachten. Ze wachten op de bus naar Manhattan, zo horen we. We sluiten ons aan. Een beetje dom blijkt later, want de bus stopt in Manhattan alleen aan de East Side. We hebben drie keuzes: metro, taxi of te voet. We kiezen voor het laatste en wandelen door Central Park naar de West Side. We wilden aan boord eten, maar Zabar's is net dicht gegaan, dus wordt het een pizzapunt.

Rond 19:30 zijn we weer aan boord. We kijken een film en gaan bijtijds naar bed.

 

Vrolijke kever

De Zoo is een gezond park met oudere bomen en de dieren.

Er gaaf gedaan.

Overal borden met waarschuwingen en het woord NO

 

Maandag 9 oktober 2006 / 40°47'41N 073°59'02W (West 79th Street Boat Basin, New York City)

[René>>] We worden NY een beetje moe, zowel fysiek als geestelijk. Na anderhalve week vinden we het mooi geweest en verlangen naar een beetje rust. We houden het weer al een paar dagen in de gaten. De volgende bestemming wordt waarschijnlijk Cape May aan het begin van de Delaware Bay, op ongeveer 125 mijl. Een nachtje doorvaren dus.

We gaan naar de kant voor een douche en om het weer te checken. Het wifi netwerkje dat we eerder gebruikt hebben is uit de lucht, dus we zoeken een ander. We wandelen daarvoor naar een nabijgelegen parkje en daar lukt het verbinding te maken met één van de 30 netwerkjes die gevonden worden (de meeste zijn helaas beveiligd).

Morgen lijkt een geschikte dag om te vertrekken. Daarna wordt het sowieso een paar dagen niks. Een koufront nadert, dat met name vrijdag voor een puist wind gaat zorgen. Het is morgen of minstens 3 dagen wachten. Enig puntje van zorg is een naar zuidoost draaiende wind in de loop van woensdagmiddag. Als dat eerder gebeurt dan wordt het laatste deel van de tocht een vervelend aandewinds rak. Morgenochtend nemen we een besluit. Waarschijnlijk vertrekken we sowieso, alleen is de vraag of we voor anker gaan bij Sandy Hook (18 mijl) of de nacht doorvaren naar Cape May.

We droppen de laptop en onze douchespullen aan boord en gaan lunchen op Amsterdam Avenue. Het is net als gisteren weer vollop zomer met een middagtemperatuur van 27 graden. We eten een broodje op een terras in de schaduw en vermaken ons met "mensen kijken". We nemen nog een kop koffie om de boel te rekken.

We doen voor een paar dagen boodschappen en slaan 4 stukken Hollandse kaas in bij Zabar's. Tegen vijven zijn we weer aan boord. Lekker, zo'n dag zonder kilometers te lopen.

Een kiekje van Helga

Dinsdag 10 oktober 2006 / 40°47'41N 073°59'02W (West 79th Street Boat Basin, New York City)

[René>>] We gaan naar de kant om de laatste weerberichten te bekijken. Het ziet er goed uit. Volgens de voorspelling draait de wind pas morgenavond naar zuidoost en als het goed is zijn we dan al lang in Cape May. We vertrekken.

Klokslag 12:00 verlaten we de mooring en tuffen nog anderhalf uur tegen de stroom in. Dat vinden we niet erg, want des te meer tijd hebben we om downtown Manhattan vanaf het water te bekijken. We komen langs de Intrepid en een drivingrange (golf) van 4 verdiepingen hoog.

Als we downtown gepasseerd zijn varen we de Upper Bay in en hebben we aan stuurboord Ellis Island en Liberty Island met het Vrijheidsbeeld. Toch een beetje kippenvel om met je eigen boot langs het wereldberoemde Statue of Liberty te varen.

Inmiddels krijgen we de stroom behoorlijk mee en met 7,5 knoop over de grond knallen we door de Narrows en onder de Verrazano Narrows Bridge door. Daarna komen we in de grote Lower Bay. De oceaandeining wordt er voelbaar. Rond 15:30 passeren we het schiereiland Sandy Hook en zijn we sinds 2,5 maand weer op de Atlantische Oceaan.

Het is nog steeds aangenaam weer. De zwakke wind is zuidoost, dus we motorsailen. De wind zou noordoost moeten zijn, maar wellicht dat de opwarming van het land een rol speelt.

Vliegdekschip Intrepid

Rond 20:00 kan de motor eindelijk uit. De wind is iets noord van oost, een knoop of 12, kortom perfect zeilweer. Het is fris, maar niet koud.

Natuurlijk op de kiek met het vrijheidsbeeld.

Woensdag 11 oktober 2006 / 39°42'54N 074°02'00W (Onderweg van NYC naar Cape May)

[René>>] Op een paar mijl afstand zien we de felle neonlichten van Atlantic City, gokmekka van de oostkust. Conform de voorspelling trekt de wind in de loop van de nacht aan tot 15-20 knopen. De richting blijft noord van oost, waardoor we de wind steeds meer van achteren krijgen. De zee bouwt zich langzaam maar zeker op en het wordt een rollerig koersje.

Om 10:30 liggen we voor de nauwe ingang van de Cape May Inlet. Er staat inmiddels een dikke windkracht 5 en het begint te regenen. We hebben het zo uitgekiend dat we met vloed aankomen en dat is maar goed ook, want hier wil je met deze wind beslist niet naar binnen als het water naar buiten stroomt (wind tegen stroom). Nu al staat er een vervelende zee.

We laten het anker zakken voor het opleidingscentrum van de Amerikaanse Coast Guard. Tweehonderd meter verderop oefent een helikopter met een drenkeling in het water. Jammer dat we druk zijn met ankeren, want als we klaar zijn is de oefening afgelopen.

De rest van de dag zitten we binnen vanwege de regen en doen een dutje om het tekort aan slaap in te halen.

New York City => Cape May

Donderdag 12 oktober 2006 / 38°57'03N 074°53'16W (Cape May)

[René>>] Volgens Skipper Bob (onze pilot) is deze ankerplek "possible, but not recommended for overnight". Wat een onzin! Het moet wel héél slecht weer zijn, wil je hier niet goed beschut liggen. Ok, overdag heb je regelmatig golven van passerende boten, maar het anker zit muur en muurvast in de modder. Het zal ook wel schelen dat we na 10 dagen op de Hudson wel wat golfslag gewend zijn. Anyway, we hebben prins(es)heerlijk geslapen.

De wind is conform de voorspelling NW 15 knopen. Pal op de neus voor de Delaware Bay. En dus liggen we verwaaid en genieten we van de rust en het mooie weer. We doen ieder een paar kleine klusjes. Zo repareer ik de scepterpot, die verbogen was tijdens het wegvaren uit één van de sluizen van de St. Lawrence Seaway, een paar weken geleden.

And now, for something completeley different... Wie ons al langere tijd volgt, weet zich misschien te herinneren dat we op 17 december 2005, midden op de Atlantische Oceaan, een flesje met een briefje overboord gezet hebben. En jawel, het flesje is gevonden! En wel op 15 augustus jl. op St. Lucia door ene Hamilton Charles. Hij schreef een briefje naar ons correspondentieadres in Nederland. Het flesje heeft minimaal 850 mijl afgelegd! In deze moderne tijd van sateliettelefoons en internet werkt een brief in een flesje dus nog steeds. Ok, het duurt misschien wat langer...

Ik schrijf een uitgebreide brief van 3 kantjes aan Hamilton. Een brief schrijven, met de hand. Dat is lang geleden! Ik kan het me in ieder geval niet meer herinneren. Zodra we weer in wat beschaving zijn laten we een paar foto´s afdrukken Die kunnen dan samen met de brief verstuurd worden.

's-Middags maken we nader kennis met Henny en Wally van de Brandal III. We hebben ze eerder even gesproken in NY. Ze zijn al 14 jaar(!) onderweg en hebben inmiddels de hele wereld gezien. Hond Beer, een zwarte Chou-Chou(?), houdt ze gezelschap.

's-Avonds kijken we een film. Het waait 10-12 knopen uit het westen en dat klopt wel ongeveer met de gribfile die we vanochtend opgehaald hebben. Rond 21:00 trekt de wind in slechts een paar minuten aan tot ruim 30 knopen en een maximale vlaag van 36. De boot schuin voor ons, een tweemaster van een kleine 50 voet, slaat van zijn anker en komt angstvallig dichtbij. Ze starten de motor en gaan ankerop. Gelukkig! Achter ons een andere boot in de problemen. Ook daar houdt het anker niet, maar op de één of andere manier krijgt hij het anker niet omhoog, terwijl hij gevaarlijk dichtbij een andere boot ligt. Schijnwerpers allom. Het duurt een minuut of 20 voor ze daar de boel onder controle hebben. Wij starten uit voorzorg de motor. Dat wil wat zeggen, want dat hebben we de afgelopen 2,5 jaar nog niet eerder gedaan! De wind komt inmiddels niet meer boven de 30 knopen uit, maar zit nog regelmatig achterin de 20 (windkracht 6).

Waar begon ik vandaag ook alweer mee?

Helga heeft behoorlijke hoofdpijn en gaat rond 11:00 naar bed. Ik neem de ankerwacht op me. Hoog water is om 1:00. Tot die tijd blijf ik op als de wind zo vlagerig blijft. Niet dat ik ons anker niet vertrouw, maar er liggen een stuk of 6 boten om ons heen en je weet maar nooit.

 

Vrijdag 13 oktober 2006 / 38°57'03N 074°53'16W (Cape May)

[René>>] Met mijn kleren aan doezel ik zo nu en dan even weg op de bank in de kajuit. Pas na 4:00 neemt de vlagerigheid af en zakt de wind in tot onder de 20 knopen. Ik kruip nog even in bed voordat om 7:00 de wekker afloopt...

Nee, nog een dag rust zit er niet in. Tenminste, dat zou wel kunnen natuurlijk, maar dan snijden we onszelf in de vingers. Vandaag is het rustig weer met een tot nihil afnemende wind. Morgen trekt de wind juist weer aan uit het NW.

De Delaware Bay beschikt nauwelijks over beschutte ankerplekken en de meeste cruisers doen de oversteek van 56 mijl in één dag. Ideaal moment voor vertrek is 2 uur na laag water. Dan heb je stroom mee tot en met het kanaal naar de Chesapeake Bay. Wij vetrekken een uurtje eerder (8:00), want we moeten nog door het 3 mijl lange Cape May Canal. Daar zijn twee bruggen waar we bij laag water minder dan een meter ruimte hebben.

Als we de eerste brug tot op een paar meter genaderd zijn denken we allebei: "Oh shit, dat halen we NOOIT!!!". Maar we weten dat het gezichtsbedrog is en de schipper van een ons tegemoet komende boot roept dat we minstens twee voet (65cm) ruimte hebben.

Eenmaal op het open water van de Delaware Bay staat er een NNW wind van 10 knopen. Recht op de neus. Voordat we in dieper water komen moeten we eerst een paar zandbanken oversteken, waarbij we slechts een meter water onder de kiel hebben. Er staat daar een vervelende golfslag. Nadat we de banken achter ons gelaten hebben zwakt de wind wat af en wordt het water vlakker.

Het is trouwens knap fris met die noordenwind. Helga noemt het steenkoud en halverwege de ochtend trekt ze zelfs thermo-ondergoed aan. Op de radio horen we dat voor komende nacht zelfs vorst aan de grond voorspeld wordt!

De laatste mijlen varen we op met de Brandal III. Ze zijn iets eerder vertrokken dan wij, maar we hebben ze ingehaald. Rond 17:30 maken we vast aan de gemeentesteiger van Chesapeake City, aan het Chesapeake and Delaware Canal. In een lokale kroeg eten we een tosti en een chowder (soort vissoep). We gaan vroeg naar bed.

Cape May => Chesapeake City

Vreselijk koude wind. Een moment voor een mooie herinneringsfoto.

Op Brandal III hebben ze geen last van koude wind. Die zitten lekker beschut.

Zaterdag 14 oktober 2006 / 39°31'64N 075°48'66W (Chesapeake City, Maryland)

[René>>] We slapen uit tot 9:30. Heerlijk!

Half oktober en het is prachtig weer! Ok, een beetje fris misschien, maar de zon schijnt uitbundig. Uit de wind is het goed toeven in de kuip. Jammer genoeg is Helga nog niet helemaal opgeknapt. Ik ga het schildrachtige stadje in, op zoek naar een bakker of kruidenier, maar behalve talloze antiekwinkels en kunstgalerieên is niets nuttigs te vinden.

Ted, een lokale zeiler vraagt of we nog boodschappen nodig hebben. Niet persé, maar als hij het toch aanbiedt... Dus rij ik met hem mee naar een benzinepomp waar ze ook wat eerste levensbehoeften hebben. Daarna stopt hij bij een liquerstore en dus sla ik bier in, want het is niet elke dag dat we "met wielen" boodschappen kunnen doen.

's-Middags vieren we "happy hour" met Henny en Wally op een terras aan het water. Een live band speelt Caribische muziek (inclusief steelpan). Biertje, biertje, biertje en het is gezellig. ERG gezellig!

's-Avonds eten we gevieren in de "Tap room", de lokale kroeg waar we gisteren ook wat gegeten hebben. Helga en ik bestellen crab, DE lokale specialiteit. We krijgen een half dozijn van die beesten in knoflooksaus, een plastic mes en een houten hamer. In plaats van een tafellaken ligt er papier op tafel. Het wordt een waar slagveld, maar wat een feestmaal!

Nog een afzakkertje aan boord van Brandal III (waar de verwarming overuren draait) en tegen 11:00 gaan we te kooi. Het is kkkkkkkoud...

 

Betekend dit het begin van een stralende dag?

Uit de wind in het zonnetje is het heerlijk.

Om 3 uur starten we happy hour. Het wordt vroeg donker!

 

Zondag 15 oktober 2006 / 39°31'64N 075°48'66W (Chesapeake City, Maryland)

[René>>] Om 7:30 loopt de wekker af. Binnen is het 7 graden, buiten een laag rijp op de steiger en op de bijboot. De zon is net op en beschijnt een laag damp op het water. Het is prachtig!

Om 8:00 gooien we los. Nog 3 mijl kanaal en daarna varen we de Chesapeake Bay in. Onze bestemming is de Magothy River. Henny en Wally gaan er, net als afgelopen jaar, de winter doorbrengen bij vrienden (ze hebben er ook een auto). Vlakbij is een perfect beschutte ankerplaats en daar gaan wij heen.

De wind is een beetje zuid van west waardoor we soms kunnen zeilen, soms met de motor bij. Om kwart voor vijf laten we het anker zakken in de fraaie baai, noord van Gibson Island.

Chesapeake City => Gibson Island

 

Het bewijs dat het ECHT gevroren heeft.

Om de hoek zit het helemaal dicht. Wij voorop met radar aan.

Maandag 16 oktober 2006 / 39°05'42N 076°26'10W (Gibson Island, Maryland)

[René>>] Afgelopen nacht was het gelukkig een stuk minder koud dan de voorafgaande nachten. Er stond geen zuchtje wind en we hebben heerlijk geslapen.

Onder het genot van een kop koffie worden we langzaam wakker en genieten van de prachtige omgeving. Rond een uur of 11:00 gaan we even buurten bij de Brandal III, die aan een steiger ligt van vrienden. Met Henny gaan we met de auto naar een supermarkt en slaan daar voor een paar dagen in. Terug aan boord van Brandal III nog een drankje en we gaan rond 14:00 terug naar Vagebond.

We hebben een prima wifi verbinding, zeker als we de laptop onder de sprayhood zetten. De verbinding is zelfs zo goed dat we uitgebreid bellen (Skype) met Nederland.

Aan het eind van de middag komen Henny en Wally langs voor een borrel. Wat hebben die twee toch veel te vertellen na 14 jaar gezeild te hebben. Ze eten mee en gaan rond een uur of negen weer van boord.

Naailes: René wil het reparatieklusje zelf proberen.

Dinsdag 17 oktober 2006 / 39°05'42N 076°26'10W (Gibson Island, Maryland)

[René>>] Zoals voorspeld is het baggerweer. Daarom hebben we gisteren al besloten om nog een dagje te blijven. Morgen varen we de resterende 15 mijl naar Annapolis, waar we Kind of Blue weer gaan zien. Leuk!

's-Ochtends rijdt Wally me naar een benzinestation, waar de gasflessen gevuld worden. Helga blijft aan boord en Skypt met Nederland (zou "Skypen" over een paar jaar ook een ingeburgerd werkwoord worden, net als "Google'en").

's-Middags werken we aan de website en publiceren deze update.

We krijgen niet genoeg van die prachtige kleuren.

(vervolg) Dinsdag 17 oktober 2006 / 39°05'42N 076°26'10W (Gibson Island, Maryland)

[René>>] We zijn uitgenodigd voor een borrel bij Mary Ann, een vriendin van Wally en Henny. Aan het eind van de middag gaan we er met z'n vieren heen. Mary Ann is een krasse oude dame van bijna 90 jaar. Ze vraagt ons de oren van het hoofd en snapt er niets van dat we Baltimore overgeslagen hebben en ook niet van plan zijn naar Washington te gaan. Voor de deur staat haar Mercedes en ze staat erop dat we daarmee morgen naar Washington rijden ("It's less than an hour!"). Slechts met moeite kunnen we haar aanbod weigeren.

Het regent nog steeds als we terug gaan naar de Brandal III. Daar worden we door Henny verwend met een voortreffelijke Indische maaltijd.

Morgen varen we naar Annapolis, dus nemen we afscheid van deze bijzonder vriendelijke mensen en wensen ze een goede winter. Helga gaat regelmatig uit bed omdat voor ons vijf zeilboten aan één anker met lijn liggen en de wind in de loop van de nacht aan trekt.

Helga gaat vaak uit bed. Reden; Vijf boten aan 1 ankerlijn met aantrekkende wind.

Met de tent en de verwarming aan is het aangenaam vertoeven op de Brandal III.

Woensdag 18 oktober 2006 / 39°05'42N 076°26'10W (Gibson Island, Maryland)

[René>>] Als we wakker worden is het bladstil. Ik maak vanuit de bijboot een paar foto´s van Vagebond met de herfstkleuren als achtergrond. Daarna vaar ik nog even naar de Brandal III, om ze onze digitale foto´s te brengen die we van de boot genomen hebben.

Om 11:00 gaan we ankerop. We zwaaien nog even naar Henny en Wally en gaan daarna de bocht om van Gibson Island. Er staat geen wind, dus op de motor. We hebben stroom mee en tuffen in iets meer dan twee uur naar Annapolis. Helga geeft de binnenboel een schoonmaakbeurt omdat we denken hier binnekort niet aan toe te komen.

De Spa Creek Bridge draait op het halve uur en we zijn een minuut te laat. Gelukkig wil de brugwachter voor ons nog een keer draaien. We varen een paar honderd meter de Creek in en dan zien we Dick en Anita naar ons zwaaien vanaf de Kind of Blue. We droppen ons anker een meter of tien achter hun spiegel.

Tsja en wat gebeurt er dan? Handen schudden, zoenen, omhelzingen... biertje, biertje, biertje, en voor we het weten is het vier uur. We besluiten even een break te nemen, want anders gaat het helemaal mis.

Een goed uur later gaan we naar de kant en laten Dick en Anita ons in vogelvlucht Annapolis zien. Wisten jullie dat Annapolis gedurende een jaar de hoofdstad van de VS is geweest? Nou, wij in ieder geval niet. Het centrum van de stad is fraai met oude gebouwen en bootjes "all over the place". Annapolis is HET nautisch centrum van de Chesapeake Bay. Is iets hier niet te krijgen, dan bestaat het niet.

We eten in een leuk restaurantje, nemen nog een afzakkertje aan boord van Kind of Blue en liggen rond middernacht in bed.

Donderdag 19 oktober 2006 / 38°58'38N 076°29'54W (Annapolis, Maryland)

[René>>] We hebben een e-mail gekregen van Willem, een Nederlander die in Washington werkt en door de week op zijn boot in Annapolis woont. Komend voorjaar gaat hij een "rondje Atlantic" varen vanaf deze kant van de oceaan. Hij heeft ook contact met de Kind of Blue. Anita heeft hem gebeld en vanavond gaan we met hem een hapje eten.

Maar voor het zover is besteden we deze dag bijzonder nuttig. We gaan eerst naar de kant voor een uitgebreide douche en een paar wasjes op het havenkantoor.

Daarna gaan we naar een zeilmaker (Doyle) want we hebben een probleem met de leuvers die op onze zeillatten zitten. Even voor de landrotten: leuvers vormen de verbinding tussen de "voorkant" van het grootzeil en de sleuf in de mast. De leuvers glijden door die sleuf als het zeil gehesen of gestreken wordt. In ons grootzeil zitten vier zeillatten en bij die latten zitten speciale, zwaar uitgevoerde leuvers. Een harpje vormt de verbinding tussen de zeillat en de leuver. En om dat harpje gaat het. Dat hoekige roestvrijstalen harpje schavielt langs de aluminium sleuf van de mast en "vreet" als het ware het aluminium weg. Het is nu nog niet erg, maar als we er niets aan doen komt er een moment dat de mast vervangen moet worden!

We hebben een leuver meegenomen, zodat we het probleem kunnen uitleggen. We worden ontzettend goed geholpen en de man neemt alle tijd om verschillende alternatieven met ons te bespreken. Uiteindelijk nemen we een ander type leuver mee om bij de mast uit te proberen.

Daarna gaan we naar Fawcet, een enorme watersportwinkel aan de waterfront. Zo'n Toys-'R-Us voor watersporters. Ze zijn ontzettend goed gesorteerd. Beter nog dan de chandlers die we in Trinidad gezien hebben. We kopen een gallon Interprotect en een bus "POR 15 Rust Preventive Paint". Na 2,5 jaar op zout water willen we de binnenkant weer eens een goede beurt geven. We doen dat liever binnenkort, dan over een paar maanden in de hitte van de Carib. Fawcet heeft ook een uitgebreide collectie bootschoenen. De mijne zijn bijna tot op de draad versleten, dus koop ik hier een nieuw paar. Bij een hardware winkel kopen we kwasten, rollers, etc. Veel goedkoper dan bij Fawcet natuurlijk.

Terug aan boord ruimen we alle spullen op en passen we de leuver. Perfect! Dat is in ieder geval een serieuze zorg minder.

Een borrel bij Kind of Blue en daarna gaan we naar de kant, waar we bij het prachtige beeld van Arthur Haily (de auteur van "Roots") Willem treffen. We kiezen voor een seafood restaurant en smullen van de dagschotel met kreeft, garnalen, mosselen en clamps. Ondertussen praten we natuurlijk honderduit met Willem. Nog iets meer dan een maand en hij gaat met pensioen. Hij heeft vanuit ontwikkelingssamenwerking ontzettend veel van de wereld gezien en werkt inmiddels alweer jaren voor de Wereldbank.

In plaats van een kroegentocht sluiten we de dag af met een botentocht. In de motregen tuffen we eerst naar Vagebond voor een borrel. Daarna een borrel op de Kind of Blue en het is al na middernacht als we bij de Basjoc van Willem komen. Het type is me ontschoten, maar het is een Canadese kottergetuigde spitsgatter van 39 voet. Een erg stoer schip! Het loopt al tegen 3:00 als we afscheid nemen van Willem. In de stromende regen en niet meer geheel nuchter varen we terug naar Vagebond.

Sinds Waterford zien we steeds meer versieringen voor Haloween

Kunta Kinte hier ooit aangekomen met slavenboot Lord Ligonier

De overheerlijke krab

Vrijdag 20 oktober 2006 / 38°58'38N 076°29'54W (Annapolis, Maryland)

[René>>] Uiteraard slapen we uit.

Rond de middag gaat een depressie voorbij trekken en de radio waarschuwt voor windstoten tot 40 knopen. We liggen iets te dicht bij onze buurman. Gisteren is een motorboot vertrokken waardoor er meer ruimte gekomen is. We lichten het anker en laten het een meter of 20 verderop weer vallen. Nu hebben we meer ruimte voor als het straks echt gaat waaien.

De wind komt inderdaad rond het middaguur en is erg vlagerig. Met enige regelmaat meten we vlagen van 35+ knopen. Afgezien van een korte bui is het de rest van de middag zonnig. Pas aan het eind van de middag wordt het wat rustiger. Ondertussen lezen we wat en werken een achterstandje in de website bij.

We eten pannenkoeken, kijken een film en gaan bijtijds naar bed.

Golfjes door de windstoten onder een stralende lucht met heerlijke zonnetje

Zaterdag 21 oktober 2006 / 38°58'38N 076°29'54W (Annapolis, Maryland)

[René>>] Wat Westpoint is voor de US Army, is Annapolis voor de US Navy. Vandaag bezoeken we met Dick en Anita de United States Naval Academy, de KMA van de Amerikaanse marine.

Het gigantische terein beslaat 338 hectare met prachtige imposante gebouwen. Gemiddeld wonen en studeren er 4.200 "midshipmen", het equivalent van "kadetten" op Westpoint. Ze worden opgeleid als de toekomstige leiders van de marine en de mariniers. De opleiding duurt 4 jaar en daarna zijn ze verplicht om nog minimaal 5 jaar aan te blijven. Naast studie wordt er veel aandacht besteed aan sport. Dat zien we onder andere tijdens een rondleiding die we doen. Een zwembad van olympische afmetingen, een atletiekbaan, tennisbanen, voetbalvelden en indoorfaciliteiten. Niet zelden doen studenten mee aan de olympische spelen. Maar bovenal is het van belang dat de Navy het beter doet dan de Army, dat merken we overal.

We bezoeken "The Chapel", waar in de crypte de resten liggen van John Paul Jones, Amerika's Michiel de Ruyter. Het verhaal achter de man doet voor ons Europeanen, met duizenden jaren geschiedenis, wat kunstmatig aan.

John Paul Jones was een Schot die betrokken raakte bij de Amerikaanse Revolutie. Tijdens een gevecht met een Engels schip op de Noordzee sprak hij tot zijn oponent de historische woorden: "I have not yet begun to fight", terwijl zijn situatie absoluut hopeloos was. Toch wist hij de slag te winnen en dat maakte hem onsterfelijk. Na de Revolutie werd de Amerikaanse Marine opgeheven en voer hij nog jaren onder Rusische vlag. Hij sleet zijn laatste jaren in Parijs waar hij stierf. Na de Franse Revolutie raakte zijn graf in de vergetelheid, tot de Amerikaanse ambassadeur in Parijs begin 20e eeuw een persoonlijke zoektocht starte. In 1905 werden de resten van John Paul Jones gevonden en met veel ceremonieel vertoon overgebracht naar de VS. En daar vond hij uiteindelijk zijn laatste rustplaats op de Naval Academy.

Mooi verhaal, maar is dit een Amerikaanse zeeheld?

Maar afgezien daarvan, of misschien juist wel daarom, is de Naval Academy op en top Amerikaans, inclusief een giftshop waar je alle denkbare (en ondenkbare) Navy soevenirs kunt kopen. Ondenkbaar vonden we bijvoorbeeld een Navy kerstbal.

Aan het eind van de middag verlaten we de Academy. We doen nog wat boodschappen en tuffen terug naar de boten. Nog een borrel bij ons en daarna eten we ieder aan boord. We kijken de "Da Vinci Code" (te leen van Dick en Anita), wat ons betreft een prima verfilming van het boek.

De vlag die het hoogst hangt tijdens gevecht

Ze zien er erg jong uit.

Zondag 22 oktober 2006 / 38°58'38N 076°29'54W (Annapolis, Maryland)

[René>>] Na de koffie en het ontbijt gaan we ankerop en om klokslag 11:00 gaan we door de brug. We nemen diesel en water in. Meestal is water gratis, maar hier moeten we betalen: een dollar per 10 gallon (= 37,4 liter). Niet bepaald goedkoop! De bediende vraagt hoeveel we nodig hebben. "Ongeveer 50 gallon", antwoord ik. Later, als ik exact 5$ moet afrekenen, blijkt dat de hoeveelheid water helemaal niet gemeten wordt, maar ze gewoon afgaan op wat de klant zegt. Debiel!

De wind is ZZW, een knoop of 10, en het beloofd een heerlijke zeildag te worden. Bestemming St. Michaels, 26 mijl verderop. De route heeft de vorm van een "Z". Eerst een rak zuidwaarts over de Chesapeake, dan een noordoost rak de Eastern Bay in. rond Tilghman Point en tenslotte nog 6 mijl zuidwaarts naar St. Michaels.

De wind trekt aan tot bijna 20 knopen en afgezien van het bijna voordewindse rak de Eastern Bay in, liggen we de hele middag gereefd op één oor. Dat zijn we niet meer gewend. In de kajuit is het al snel een chaos, omdat we alles niet meer zo secuur vast hebben staan. Al met al is het toch een heerlijke zeildag, al is het verschil in snelheid en hoogte met Kind of Blue enorm. De schatten draaien zelfs een paar keer om, onder het motto "samen uit, samen thuis".

Tegen vijven droppen we het anker in een smalle kreek bij St. Michaels. We liggen dicht op een andere boot en besluiten een half uur later te gaan verliggen. In plaats van naast de "vaargeul", gaan we er maar middenin liggen. Dan slapen we in ieder geval een stuk beter.

Dick en Anita

Maandag 23 oktober 2006 / 38°47'40N 076°13'20W (St. Michaels, Maryland)

[René>>] We hebben een beetje onrustig geslapen, want de wind was erg vlagerig afgelopen nacht.

Tegen een uur of elf gaan we naar de kant om het plaatsje te verkennen. Het is een mooi stadje, maar wel een beetje toeristisch. In de winter (en dat duurt niet lang meer, dat merken we vandaag weer aan de temperatuur) zal het er wel uitgestorven zijn. Veel oude, fraai gerestaureerde huizen. We kijken onze ogen uit in een kerstwinkel. Tientallen kerstbomen en elke boom heeft een thema: engelen, hengelsport, auto´s, bootjes, dieren, etc. Prachtig!

Na de lunch brengen we een bezoek aan het Chesapeake Bay Maritime Museum. Op een groot terrein staan diverse historische gebouwen, waaronder een vuurtoren uit 1879. Alles wat met de Bay te maken heeft komt aan bod: algemene historie, visserij, eendenjacht, oester en krabvangst, stroperij, scheepsbouw, toerisme, etc. Ieder gebouw behandeld een onderwerp. Er liggen historische boten op de kant en in het water. Op de kant wordt nog dagelijks gewerkt aan de restauratie van antieke schepen. Kortom, een verrassend leuk museum

We doen boodschappen in een grote supermarkt. Dat is even geleden dat we er een vonden op loopafstand. Grote supermarkten zijn er natuurlijk genoeg in Amerika, maar over het algemeen niet in kleine gemeenschappen, laat staan in de buurt van haventjes.

We eten met z'n vieren aan boord van Vagebond. Kipshoarma met veel knoflooksaus. Smullen! Na afloop kijken we de conference "ADHD" van Jochem Meijer. We doen het bijna in onze broek van het lachen, vooral als hij Marco Borsato imiteert. Geweldig!

Het uizicht van de vuurtoren

 

Dinsdag 24 oktober 2006 / 38°47'40N 076°13'20W (St. Michaels, Maryland)

[René>>] De wind was afgelopen nacht weer erg vlagerig en regelmatig boven de 20 knopen. We slapen dan wel, maar worden vaak even wakker.

Het wordt langzamerhand tijd dat we verder zuid gaan, want de kille dagen beginnen de overhand te krijgen. Het 9 graden in de kajuit als ik om 9:00 uit bed kom.

Een klusdag vandaag. Ik monteer o.a. de nieuwe leuvers en naai lussen aan nieuwe lifelines. Dat zijn de banden die aan dek liggen waar we ons aan vastklikken als we bij slecht weer of 's-nachts naar voren moeten. De oude beginnen te verteren en ze zouden levensreddend kunnen zijn, dus we nemen geen risico. Het is een saai en tijdrovend karwij. Ondertussen doet Helga de foto´s voor de website.

We komen erachter dat we een netwerkje oppikken, dus kunnen we de website weer bijwerken.

Gewapend met nieuwe zonnebril is René niet bang voor grote spinnen.

(vervolg) Dinsdag 24 oktober 2006 / 38°47'40N 076°13'20W (St. Michaels, Maryland)

[René>>] 's-Avonds eten we krab. Samen met Dick werken we er niet minder dan twee dozijn weg. Ze smaken hier nog beter dan in Chesapeake City. Weer vergeten we de fotocamera, zodat we het slagveld na afloop op tafel niet kunnen vastleggen.

 

Woensdag 25 oktober 2006 / 38°47'40N 076°13'20W (St. Michaels, Maryland)

[René>>] De wekker loopt om 7:15 af. Na de eerste kop koffie gaan we iets over 8:00 ankerop voor de 47 mijl naar Solomons Island. Het waait een kleine windkracht 6 uit het noordwesten. De zon schijnt, maar het is allesbehalve warm. We pakken ons dik in met diverse lagen kleding, zeilpakken en mutsen.

De eerste 5 mijl hebben we de wind op de neus en motorsailen we met een dubbelgereefd grootzeil. Voorbij Tilghman Point volgt een aandewinds rak van 9 mijl. Regelmatig meten we meer dan 30 knopen over dek. Stoer zeilen!

We verlaten de Eastern Bay en kunnen afvallen tot een ruimewindse koers. De snelheid door het water komt niet meer onder de 6 knopen en we hebben ook nog stroom mee. Regelmatig klokken we 9+ knopen over de grond. Met de wind in de rug is het iets minder koud en kunnen in ieder geval de jassen uit. Kind of Blue is een kwartiertje later vertrokken, maar komt ons hier voorbij. Over en weer maken we foto´s.

Met al dat motoren van de afgelopen maanden waren we bijna vergeten hoe geweldig een zeildag kan zijn. Ok, de temperatuur zou iets hoger mogen, maar verder is deze dag simpelweg perfect.

Tegen 15:30 arriveren we in Solomons Island, aan het begin van de Patuxent River. Onze gemiddelde snelheid is bijna 6,5 knoop (over de grond) geweest. Da's hard voor Vagebond.

's-Avonds smullen we aan boord van Kind of Blue van pilaf. Daarna slaat de vermoeidheid toe en om 9:00 gaan we te kooi.

Kind of Blue speert door het water. Erg mooi gezicht.

Yiiiihaaa .... dit is wat we leuk vinden!

Stoer zeilen (met dank aan Kind of Blue)

Donderdag 26 oktober 2006 / 38°19'85N 076°27'50W (Solomons Island, Maryland)

[René>>] Na een luie ochtend komen we 's-middags als het warmer is in actie. Op loopafstand is hier van alles: een West Marine, een supermarkt, een wasserette, en diverse restaurantjes. We doen eerst uitgebreid de was. Daarna doen we boodschappen en is de middag alweer om. Met Kind of Blue eten we 's-avonds bij een Chinees. Erg lekker en in de "doggy-bag" zit de maaltijd voor morgen.

 

Vrijdag 27 oktober 2006 / 38°19'85N 076°27'50W (Solomons Island, Maryland)

[René>>] Het is bewolkt maar droog. De wind is 5-10 knopen uit het zuidoosten. Niet ideaal, maar voor morgen wordt nog véél meer wind voorspeld, dus gaan we vandaag toch maar op pad. Om 8:15 lichten we het anker. Bestemming Reedville, 42 mijl verderop.

De eerste paar uur zeilen we aan de wind. Het is net niet bezeild, dus maken we twee keer een kort rak naar het oosten. Rond de middag begint de wind echter naar het zuiden te draaien en aan te trekken tot 15-20 knopen. Tevens krijgen we de stroom tegen. Even rekenen en we komen tot de conclusie dat we Reedville zo niet bij daglicht gaan halen.

Normaal gesproken lopen we een onbekende bestemming liever niet in het donker aan, maar hier zéker niet. Overal waar het ondieper is dan 10 meter, barst het van de vissersboeien. Daar klagen we niet over, want we smullen tenslotte van de krab die op die manier gevangen wordt, maar zeiltechnisch is het verre van ideaal! Kind of Blue zeilt harder en hoger aan de wind en haalt Reedville waarschijnlijk wel bij daglicht. Wij besluiten te gaan motorsailen. Qua snelheid scheelt het niet veel, maar we kunnen een graad of 10 hoger aan de wind.

Als bonus begint het nog stevig te regenen ook en de golven worden vervelend kort en steil. Kortom, alle ingrediënten voor een troosteloze middag. Zo´n "vinden-we-dit-wel-leuk-middag".

Vlak voor het donker varen we Cockrell Creek binnen, aan het begin van de Great Wicomico River. Het ziet er weinig schilderachtig uit. Roestige oude schepen en een visfabriek. Gelukkig ziet het er verderop in de kreek wel leuk uit. We droppen het anker vlakbij een restaurantje waarover we van Dick en Anita van gehoord hebben. Tien minuten later draait de wind iets en liggen we in de lij van de visfabriek.... Vandaag is niet onze dag.

Al een paar dagen weten we dat er morgen een lagedrukgebied over de Chesapeake trekt, maar als ik 's-avonds de gribfile bestudeer is deze depressie toch een stuk serieuzer dan de depressies van de afgelopen weken. De situatie voor morgenochtend 7:00 ziet er als volgt uit:

Zaterdag 28 oktober, 7:00

Hoewel het hier ter plaatse mee lijkt te vallen, wordt 80 mijl verderop 50 knopen wind voorspeld en dat is windkracht 10! Kind of Blue heeft een wifi-versterker (staat op ons boodschappenlijstje) en kan hier een netwerkje oppikken. Even surfen en Anita bevestigd dat het aan de kust gaat stormen, maar dat het landinwaarts relatief rustig blijft: vlagen tot 30 knopen.

Na het eten (Chinees van gisterenavond) kijken we de dvd "United 93". De film gaat over het vliegtuig dat op 9/11 zijn doel niet bereikte, maar ergens in de middle of nowhere neerstorte. Zéér indringende film!

Tegen 22:00 gaan we naar bed. Buiten giet het nog steeds. De wind is inmiddels aangetrokken en regelmatig meten we vlagen van 20+ knopen. Van slapen komt niet veel, want iedere minuut begint de mast als een gek te vibreren. Hoe kan dat nou weer? Tot twee keer toe ga ik in vol zeilpak naar buiten voordat ik zie dat de spinakerval achter de radarreflector zit. Dus tussen de radarreflector en de top van de mast staat de val snaarstrak gespannen op een centimeter afstand van de mast. Tsja, als dat stuk val dan gaat vibreren en tegen de mast aan slaat... Het is ruim na middernacht als de relatieve rust terugkeert. Zoals ik als schreef: vandaag is niet onze dag.

Met dank aan Kind of Blue

Met dank aan Kind of Blue

Zaterdag 28 oktober 2006 / 37°50'32N 076°16'99W (Reedville, Virginia)

[René>>] De barometer vertelt het verhaal: gisterenavond 21:00 1008mb, vanochtend 5:00 992mb. Gemiddeld 2mb per uur en volgens een vuistregel betekent dat windkracht 8. Toch viel het afgelopen nacht nog mee. We hebben een maximale vlaag van 31 knopen gemeten.

Ook voor de komende 24 uur wordt nog veel wind voorspelt, dus we blijven liggen. Het is inmiddels opgeklaard en de zon schijnt uitbundig. Vlakbij scheert een Bold Eagle over het water. Prachtig!

Helga vindt het leuk eens extra aandacht te besteden aan de borrel en maakt luxe hapjes klaar. Dick en Anita komen aan het eind van de middag aangepeddeld voor de borrel. Verder doen we niet zo gek veel. Wel lekker zo.

 

Zondag 29 oktober 2006 / 37°50'32N 076°16'99W (Reedville, Virginia)

[René>>] Helga komt er achter dat de wintertijd is ingegaan, dus draaien we de klokken een uur terug.

Wind west, 20-25 knopen met vlagen van 30. Dat is de voorspelling van hedenochtend. Omdat het prachtig weer is en we in de beschutting van land blijven, besluiten we toch te gaan varen. Bestemming Deltaville, 25 mijl verderop.

We zijn de kreek nog niet uit of we hebben al 30 knopen over dek gehad. We zijn blij dat we direct een 2e rif gestoken hebben. De eerste 2 mijl is ruime wind. Toch draaien we maar een puntje genua uit, want daarna wordt het aan de wind. Ondanks de relatief vlakke zee krijgen we bakken water over dek en de ware wind komt regelmatig boven de 30 knopen uit (windkracht 7).

De laatste 5 mijl moeten we kruisen. De wind trekt zelfs nog iets aan en in een vlaag meten we bijna 40 knopen ware wind. Dan is aan de wind niet echt leuk meer. Rond halfdrie laten we het anker vallen in de beschutting van Deltaville, aan het begin van de Piankatank River. Vinden jullie die namen in dit gebied trouwens niet prachtig?

Na het aankomstbiertje gaan we met Kind of Blue naar de kant. De prachtige huizen zijn bijna allemaal versierd voor aanstaand Haloween. Na tien minuutjes komen we op een soort hoofdweg. Daar kunnen we ons huisvuil eindelijk kwijt. In een restaurantje drinken we wat. En nog wat. En nog wat. Inmiddels is het bijna 18:00 en besluiten we te blijven eten. Sommige mensen gruwelen ervan, maar Dick en ik smullen van lever met uien!

Ietsje pietsje veel wind

Veel wind en toch alles onder controle hebben dan heeft Helga het wel naar haar zin.

 

Maandag 30 oktober 2006 / 37°32'68N 076°20'03W (Deltaville, Virginia)

[René>>] Afgelopen nacht 0 wind. Heerlijk!!!

Als we om 10:00 ankerop gaan is het nog steeds windstil. Het is laag water en gisteren hadden we al niet veel water in het smalle geultje dat toegang geeft tot deze kreek. Toen was het half tij. Er ligt een boot muur- en muurvast aan de zijkant van de geul. "On purpose or a little accident?", vraag ik de schipper. Schaapachtig geeft hij aan dat het een ongelukje was. Die ligt er nog wel een paar uur. In ieder geval is het voor ons een waarschuwing om langzaam en voorzichtig te varen. Gelukkig schijnt de zon en kunnen we met het blote oog zien waar het diep en ondiep is. Toch lopen zowel Kind of Blue als wij een keer vast, maar we komen makkelijk weer los en kunnen onze weg vervolgen.

Vreemd om in een koude omgeving Pelicanen aan te treffen.

We tuffen de 30 mijl naar de Poquoson River, waar we rond 16:00 het anker laten vallen. We borrelen bij Kind of Blue.

Met dank aan Kind of Blue

Kijk, ik leg het ff uit...

Dinsdag 31 oktober 2006 / 37°09'59N 076°24'42W (Poquoson River, Virginia)

[René>>] Om 8:30 gaan we ankerop. Bestemming Norfolk, waar we bij Mill Creek het anker willen laten vallen om vanmiddag Fort Monroe te bezoeken. Er staat wat wind en als we de Poquoson Flats gerond hebben hijsen we de zeilen. Het is aan de wind en de laatste paar mijl zelfs kruisen, maar met 10-12 knopen ware wind is het heerlijk zeilen.

Iets na enen laten we het anker vallen bij Mill Creek, tussen een brug met snelweg en Old Point Comfort. Met de ZW wind is deze plek bepaald niet beschut en we liggen alles behalve rustig. Van de herrie van de snelweg worden we ook al niet vrolijk. Na een kort overleg met Dick en Anita besluiten we weer ankerop te gaan en het 10 mijl verderop te proberen bij Hospital Point, in het centrum van Norfolk.

Norfolk is een US Navy basis en we kijken onze ogen uit. Er ligt een enorm vliegdekschip (nummer 71) en tientallen andere marineschepen. We houden braaf afstand, want het beleid schijnt te zijn: "shoot first, ask questions later...".

Om half vijf laten we het anker vallen bij Hospital Point, temidden van een dozijn andere boten. Hier liggen we beduidend rustiger. Aan de overkant ligt de USS Wisconsin, een slagschip uit WOII dat nog ingezet is tijdens de Golfoorlog. Nu is het een museum. Misschien gaan we er morgen een kijkje nemen.

Ankerop met Kind of Blue

Imposant

november 2006