(Ben jij ook jarig deze maand en je staat niet vermeld? Dat is niet leuk. Laat het even weten per e-mail en we zullen je niet meer vergeten te feliciteren.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Karin van Miltenburg, Sander M. Eversdijk, Wicherd Kouwenhoven, Bianca de Boef, Edwin Dopper, Hans & Nel Baas, George Doesburg, Ellen Groeneveld.

Dinsdag 1 augustus 2006 / 45°51'48N 061°55'09W (Ballantynes Cove, Nova Scotia)

[René>>] Om 7:45 gooien we los van de kade. We hebben 40 mijl voor de boeg naar Pictou, waar we weer wat beschaving gaan vinden. Er staat niet veel wind en eenmaal om Cape George Point, hebben we 'm nog op de neus ook Nou ja, de zon schijnt in ieder geval uitbundig.

Rond de middag wordt het windstil. Om ons heen zien we een tiental zeehonden. Nieuwsgierig steken ze hun kop boven water. We zetten de motor uit en drijven een tijdje in de hoop dat ze dichterbij komen. Maar dichterbij dan een meter of 50 durven ze niet te komen. We horen ze ademen. Mooie ontmoeting, zo op open water.

Tegen 16:00 meren we af in de kleine marina van Pictou. Ankermogelijkheden zijn hier beperkt, en morgen verwachten we een puist wind. In Pictou werd "Nieuw Schotland" geboren. Naast ons ligt de "Hector", een replica van het schip dat hier in 1773 de eerste 189 Schotten bracht.

We verkennen het mooie stadje en gaan op zoek naar een pinautomaat en wat eerste levensbehoeften. Terug aan boord gaat de makreel op de BBQ. Smullen!

's-Avonds kijken we twee afleveringen van "The Sopranos". Geweldige serie! We hebben drie complete seizoenen te leen van de Long White Cloud. Geen idee of de serie in Nederland een succes (geweest?) is, maar wij vinden Tony Soprano helemaal geweldig. Sterker nog, we zijn verslaafd.

Replica van Hector die in 1773 arriveerde.

 

Woensdag 2 augustus 2006 / 45°40'47N 062°42'65W (Pictou, Nova Scotia)

[René>>] We slapen uit. Tenminste, 9:00 is voor mijn doen uitslapen, want meestal ben ik 7:30 op. Het is zwaar bewolkt, maar droog. Helga gaat douchen en een was doen. Ik maak de website klaar voor publicatie.

We blijven vandaag hier en maken morgen een ruk naar het midden van Prince Edward Island. Een paar dagen geleden hebben we een planning gemaakt om rond eind september in New York te zijn. Het komt erop neer dat we per week ca. 150 mijl moeten afleggen. Goed te doen, maar we kunnen niet overal een paar dagen blijven "hangen".

 

(vervolg) Woensdag 2 augustus 2006 / 45°40'47N 062°42'65W (Pictou, Nova Scotia)

[René>>] Het bijwerken van de website in de lokale bibliotheek gaat vlot. Bibliotheken in Nova Scotia (of heel Canada?) bieden gratis internet. De meeste hebben ook wifi, dus ga je met je laptop aan een leestafel zitten. Perfect!

Als ik weer aan boord kom is Helga klaar met de was. We gaan naar het Hector Heritage Museum. Het museum staat in het teken van de bouw van de (replica van de) Hector en uiteraard de tocht en aankomst van de oorspronkelijke Hector met de 189 Schotten die hier het beloofde land dachten te vinden. Niets was echter minder waar, want in tegenstelling tot de min of meer kale Schotse Hooglanden, troffen ze hier alleen maar bos. Bos, bos en nog eens bos. Minder dan twee maanden na hun aankomst trad ook nog eens de winter in. Koud, bar en boos. Volgens de overlevering overleefden allen die eerste winter, wat een wonder mag heten.

De originele Hector, een "brik", werd overigens in Holland gebouwd. Voor de bouw van de replica werd gebruik gemaakt van kopieën van tekeningen uit het Prins Hendrik Museum in Rotterdam.

Als we 's-avonds van boord stappen om op de kant een hapje te gaan eten legt net een speedboot aan. De twee mannen hebben nogal wat problemen met het aanleggen van het kleine bootje. Ze zijn blij met onze hulp, hoewel wij het ook lastig vinden om met slechts twee lijnen een boot vast te leggen in een box. Maar het lukt. Ze stellen zich voor als Josh en Jamie. Ze komen uit New Glasgow, een paar mijl verderop, om hier een hapje te eten. We besluiten met z'n vieren te eten. Ondanks dat het twee (letselschade)advocaten zijn hebben we toch een leuke avond.

Iedere Schotse fam. heeft eigen tartan.

Donderdag 3 augustus 2006 / 45°40'47N 062°42'65W (Pictou, Nova Scotia)

[René>>] Wat later dan gepland gooien we om 7:30 los van de steiger. Het is druilerig weer. Als het even kan willen we vandaag Summerside halen, iets meer dan 70 mijl verderop. Summerside ligt op Prince Edward Island, de kleinste, maar dichtst bevolkte provincie van Canada. Maar wat heet dichtbevolkt? 140.000 inwoners op een eiland van grofweg 160 bij 55 kilometer...

De wind die er staat komt uit het noordwesten... inderdaad, precies de kant die we op gaan. Dus op de motor. Gelukkig klaart het in de loop van de dag op en draait de wind iets, zodat we kunnen motorsailen. Zo kunnen we wat extra snelheid maken.

Rond 19:00 varen we onder de imposante Confederation Bridge door. Deze 8 mijl(!) lange brug verbindt Cape Tormentine, New Brunswick met Port Borden, Prince Edward Island. Ter vergelijking: de Zeelandbrug is 2,7 mijl lang. Ik geloof dat ik een keer een documentaire op Discovery Channel gezien te hebben over de bouw. Vooral het overvloedige ijs tijdens de winter was een uitdaging voor het ontwerp en de bouw.

Iets voor 21:00 maken we vast aan de steiger van de Silver Fox Curling(!) & Yacht Club in Summerside. Deze club is dus het hele jaar actief!

Confederation Bridge - 8 mijl lang - over de Northumberlandstrait tussen NS en PEI

Aparte kleuren door de zonsondergang.

Vrijdag 4 augustus 2006 / 46°23'30N 063°47'17W (Summerside, Prince Edward Island)

[René>>] Uitslapen, koffie en een uitgebreid ontbijt. Tenminste, voor ondergetekende, want Helga eet al een tijdje geen eieren meer, omdat ze daar zeer waarschijnlijk een allergische reactie voor ontwikkeld heeft.

We komen tot de ontdekking dat we aan boord een heel behoorlijke wifi verbinding hebben. Da's lang geleden! Voordeel van wifi aan boord is dat we Nederlandse radio kunnen luisteren.

We gaan de omgeving verkennen. Summerside heeft een toeristische "waterfront" met cafés, restaurants, souvenirwinkeltjes en meer van die "tourist traps". Toch ziet het er wel aardig uit. Er is ook een theater en sinds 12 juli wordt de musical Anne and Guilbert opgevoerd. We zijn wel in voor een avondje cultuur en er zijn nog kaartjes beschikbaar.

Bij de kaartjes zitten vrijkaartjes voor een bezoek aan het Wyatt House een prachtige villa uit 1867. De laatste bewoner was Wanda Wyatt. Geboren in 1895 woonde ze in het huis tot aan haar dood in 1998. Wat haar, afgezien van haar hoge leeftijd, bijzonder maakt is dat ze haar hele leven een uitgebreid dagboek bijhield. We krijgen een rondleiding door het huis van een studente geschiedenis. We zijn de enige bezoekers, dus geheel exclusief. Ze vertelt enthousiast over het huis, de inrichting en talloze weet-je-datjes van de familie Wyatt. Erg leuk!

Na afloop verkennen we de nabijgelegen mall met o.a. een liquerstore en een supermarkt. We eten aan boord en verkleden ons voor het "avondje uit".

We hebben uitstekende plaatsen in het relatief kleine "Harbourfront Jubilee" theater. De musical is prachtig. Mooie stemmen, die goed te verstaan zijn. Beter zelfs dan we van Nederlandse musicals gewend zijn. De decors zijn eenvoudig, maar worden creatief gebruikt. Kortom, wat ons betreft een groot succes!

We drinken nog een biertje op de yachtclub. Er speelt een band en het is er druk. Niet echt "ons publiek". Laten we zeggen dat er op dit eiland hoognodig wat vers bloed moet komen...

Waterfrond Summerside op eiland P.E.I.

 

[René>>] Het is grauw en het waait stevig. Helga slaapt uit en ik doe wat internetdingetjes. Als Helga ook wakker is doen we wat telefoontjes. Zo bellen we met de Point du Chêne Marina in Shediac aan de "overkant" in New Brunswick. Het is voor David Gauvin, een Raymarine specialist, de dichtstbijzijnde haven, zo hebben we uit e-mail contact begrepen. We willen zeker weten of we er met onze diepgang terecht kunnen, want volgens de kaart is het er erg ondiep. Gelukkig kunnen we er terecht en vervolgens bellen we David om een afspraak voor maandagmorgen te maken. Hopelijk kan hij ons probleem met de autopilot oplossen.

Daarna bellen we met het thuisfront. Met de laptop op de kajuit hebben we een prima verbinding.

De rest van de dag doen we weinig bijzonders. We wandelen wat door Summerside en doen boodschappen voor de komende dagen, want in Shediac is niets op loopafstand. 's-Avonds eten we aan boord: mosselen in knoflookroomsaus. Erg vervelend...

Zonwering is in Canada van hout of kunststof.

[René>>] Volgens de voorspellingen zou er een windkracht 2-3 uit het zuidwesten moeten staan. De richting is goed, maar het is zeker windkracht 5. Ondanks dat het exact de richting is die we opmoeten, gooien we rond 9:00 los van de steiger. We willen het probleem met de stuurautomaat opgelost hebben en daarvoor moeten we naar Shediac. Voor morgen wordt nog meer wind voorspeld. 32 mijl opkruisen. Niet leuk, maar de zon schijnt uitbundig, dus het kan altijd slechter.

In de loop van de middag zakt de wind in tot een knoop of 7-8 en zetten we de motor bij. Helga spot een verloren stootwil. Het is nog een mooie ook, dus we pikken 'm op. Komt altijd van pas, een extra stootwil, zeker met alle sluizen die we de komende twee maanden nog gaan passeren.

Later trekt de wind weer aan, en kan de motor weer uit. Rond 19:30 meren we af aan een steiger in de Point du Chêne Marina in Shediac. Volgens de pilot kan het er in het seizoen nogal rumoerig zijn en we begrijpen direct waarom. Naast de marina is een grote, tsja hoe noem je dat... uitgaansgelegenheid? Het is er druk en de muziek staat hard. Karaoke en een band houden ons tot diep in de nacht wakker

Prince Edward Island

Alles klaar zetten voor een deel Sopranos.

[René>>] We slapen uit en worden uiteindelijk wakker van de wind, die in de loop van de ochtend aantrekt tot ruim 30 knopen, windkracht 7.

Rond de middag arriveert David Gauvin, de man die ons hopelijk kan helpen met de stuurautomaat. Het is een vriendelijke en rustige man. Hij blijkt 20 jaar geleden een tijdje in Nederland gewerkt te hebben, bij Jongert.

Stap voor stap doet hij hetzelfde als ik eerder gedaan heb, namelijk dingen uitsluiten. Hij doet dat een stuk sneller dan ik, maar hij komt uiteindelijk tot dezelfde conclusie: zeer waarschijnlijk een kapotte stuurcomputer. Hij adviseert het ding op te sturen naar Halifax, waar ze 'm grondig kunnen controleren en eventueel repareren. Lukt dat niet, dan rest ons geen andere optie dan een nieuwe te kopen. Hij schat in dat we vrijdag weer kunnen varen, met een gerepareerde of een nieuwe stuurcomputer. Maar eerst gaat hij lunchen en daarna bellen met Halifax.

David komt in de loop van de middag weer langs. Nova Scotia heeft vandaag een vrije dag en niemand werkt er. Jammer, want zo verliezen we een dag.

Het is laag water en we maken een strandwandeling over de drooggevallen zandbanken. We zijn niet de enigen. We zien mensen met tuinstoelen midden op een zandbank zitten, een fietser en iemand die zich in zijn driewieler laat voortrekken door een vlieger. Leuk!

Op de pier zijn wat restaurantjes en twee vishandelaren. We kopen grote garnalen en smullen 's-avonds van piri-piri garnalen met rijst.

De wind neemt begin van de avond af en er is geen harde muziek. Het beloofd een rustige nacht te worden.

Lekker banjeren door het water.

Het blijft prachtig hoe het beeld verandert.

Die weten wel wat genieten is.

[René>>] Rustige nacht? Nou nee, want de ene onweersbui na de andere trok over. Geen extreem zwaar onweer, maar wel langdurig. En dus was het wederom een onrustig nachtje.

In de loop van de ochtend komt David de stuurcomputer ophalen. Hij heeft gebeld met Halifax en ze achten de kans groot dat ze 'm kunnen repareren. In het ergste geval gaat er een nieuwe printplaat in, maar een nieuwe achten ze niet waarschijnlijk.

We hebben wat boodschappen nodig, maar behalve wat restaurantjes is er hier niets in de buurt. We besluiten naar het stadje te wandelen, een wandeling van hooguit 20 minuten volgens de man van het havenkantoortje. Nou, die zal er dan wel een marathontempo op nahouden, want wij doen er bijna drie kwartier over. Vervolgens gaan we op zoek naar een Co-op (supermarkt) en vragen de weg aan een kleuterleidster die met een dozijn grut voorbij komt. De vijf minuten van haar worden een kwartier... Maar dan zijn we in het centrum van Shediac en we vinden een grote Co-op.

Het is ons niet helemaal duidelijk of het hier nu Engels of Frans is. We horen (en lezen) beide talen. Een ding is duidelijk, de Franse invloed neemt toe, want er is veel meer keuze in brood en kaas.

Met een rugzak vol boodschappen vangen we de terugreis aan. We hebben verse tijgerbolletjes en brie gekocht voor een picknick onderweg. Halverwege vinden we een bankje op een golfbaan. We hebben nog geen twee happen gegeten of we zijn beiden al minstens 5 keer gestoken door muggen. Geen succes, dus eten we de rest van onze lunch maar wandelend.

's-Avonds smullen we weer van mosselen in knoflook-crèmesaus. En net als we rond 22:30 te kooi gaan, wordt het volume aan de overkant open gedraaid...

Wat is ze toch mooi!

[René>>] Het is strak blauw en er staat een fris, verkoelend windje uit het noorden. Een dag zoals een vroege lentedag als begin maart in Nederland.

Aangezien we hier minstens tot vrijdag liggen pak ik maar een klus op. Eentje waar ik weinig zin in heb, namelijk reparatie van de boeg. In Trinidad (ja, zó lang geleden) hebben we schade aan de boeg opgelopen als gevolg van een mooring. Op 4-5 plaatsen is de verf en plamuur beschadigd en op twee plekken is kaal staal zichtbaar en dat roest natuurlijk inmiddels behoorlijk. Ik haat dat soort klussen: roest verwijderen, vijlen, schuren, primeren, plamuren, lakken, polijsten. Netto kost het niet veel tijd, maar het is tien minuutjes werk, uren of een dag wachten, dan weer een kwartiertje. En ondertussen moet je de halve boot overhoop halen op zoek naar die ene primer of die specifieke korrel schuurpapier.

Ondertussen gaat Helga de pier op, gewapend met hengel en camera. We hebben gehoord dat het seizoen voor kreeft morgen begint en de verschillende vissersbootjes worden geladen met "lobsterpots". Verder probeert ze een maaltje makreel te verschalken, maar dat lukt slechts gedeeltelijk. Ze vangt één makreel, genoeg voor één persoon, maar niet voor twee. We kopen er kleine garnalen bij voor een garnalencocktail vooraf. Jammer genoeg smaken ze nergens naar en zijn ze waterig. Nee, wat dat betreft gaat niets boven Hollandse garnalen!

Het lobsterseizoen is weer geopend.

 

 

[René>>] Een grijze, maar grotendeels droge dag vandaag. Na een paar dagen niets, hebben we vandaag ineens een goede internetverbinding aan boord. Zo zijn en blijven we op de hoogte van de verijdelde aanslagen in London en lezen we over de groeiende economie in Nederland. Dat laatste is mooi, want vanaf volgend jaar moeten wij ons steentje weer gaan bijdragen!

We houden de binnenkomende bootjes vandaag nauwgezet in de gaten, want Helga heeft het plan opgevat om vandaag verse kreeft te kopen... Ik heb zo mijn twijfels, want waarom geen kant en klaar gekookte kreeft kopen bij één van de twee vishandelaren hier op de pier?

Ondertussen werken we aan de website en de boeg. In de loop van de middag komt de eerste vissersboot terug. Krattenvol kreeft worden in een vrachtwagen geladen. We zijn nog maar net op tijd om twee kleine kreeftjes te kopen. Bij elkaar 3 pond en we betalen er 21 CA$ voor, een kleine €15.

Kopen is één, maar klaarmaken is twee... Wat een mooie beesten! Helga brengt een grote pan zout water aan de kook, telt tot drie en huppekee... Een goed kwartier later, zo is ons geadviseerd, zijn ze klaar. En ze smaken... verrukkelijk!!!

Hoog tijd om de rest van de wereld te vertellen over dit "avontuur"...

Voor...

Na...

[René>>] Na de koffie en het ontbijt stort ik me op de boeg. Schuren en de eerste laag lak. David komt ons vertellen dat hij contact heeft gehad met Halifax en dat de stuurautomaat pas na het weekend komt. Hopelijk maandag, maar misschien ook dinsdag. Balen, maar het is niet anders. Hij biedt aan om ons vanmiddag naar Shediac te rijden voor boodschappen.

In de loop van de middag maken we kennis met Dan en André, alias "Peanut". Dan heeft een J-24, genaamd "Joker" en vraagt ons als bemanning voor twee wedstrijden later vandaag, want de "Shediac Race Week" is dit weekend. Het lijkt ons hartstikke leuk. Het is vrij koud vandaag waardoor Helga besluit morgen mee te gaan. Dat we nauwelijks ervaring hebben is geen bezwaar. Even later maken we kennis met de rest van de bemanning, Janelle (Dan zijn vriendin) en Isabelle.

We hangen een briefje op voor David, dat we zijn aanbod om boodschappen te gaan doen helaas moeten afslaan. Daarentegen heeft Dan aangeboden om ons na de race naar Shediac te rijden.

Rond 17:00 varen we uit. Helga posteert zich op de vuurtoren aan het einde van de pier om foto´s te maken van het spektakel.

Met de kou valt het gelukkig mee. De wind is ongeveer kracht 4, dus prima zeilweer. Het veld is verdeelt in twee divisies. Divisie A bestaat uit de wat grotere boten, waaronder diverse J-29's. Wij starten in divisie B, die bestaat uit slechts 3 J-24's. Ik mag de fok bedienen. Race 1 verloopt uitstekend en we finishen als eerste. Kort na de start van race 2, we varen een aandewinds rak, kruisen we NET voor Buzz langs. Buzz heeft voorrang, maar moet zijn koers IETS voor ons aanpassen. Bij het ronden van de laatste boei schiet de fokkeschoot uit mijn hand en raken we bijna de boei. Het scheelt echt maar een centimeter of 20, maar we raken 'm niet. Terwijl wij ons opmaken voor het laatste rak, passeert Buzz ons, die de boei nog moet ronden. We horen iets van "protest", maar weten niet precies waarvoor. Denkt hij dat we de boei geraakt hebben (wat dus niet het geval was), of protesteert hij omdat hij heeft moeten uitwijken tijdens het eerste rak? Verwarring alom. In plaats van een rode protestvlag heeft hij een rood reddingsvest gehesen. Zouden we de boei geraakt hebben, dan is de straf een rondje van 360'. Maar dat hebben we niet, dus dat doen we niet. Maar als we een protest aan onze broek krijgen, omdat hij heeft moeten uitwijken is de straf twee rondjes, oftewel 720'. Schipper Dan besluit niets te doen en af te wachten. We finishen als tweede, maar lopen het risico van diskwalificatie.

Terwijl Peanut, Helga en ik boodschappen gaan halen in Shediac mag Dan voor het protestcomité verschijnen. Als we terugkomen horen we dat het protest verworpen is vanwege technische bezwaren. Het komt erop neer dat Buzz een echte protestvlag had moeten hijsen in plaats van het reddingsvest.

We eten hamburgers van de BBQ van de marina. Da's ook zo mooi hier, de marina heeft gewoon een keuken en een stuk of drie BBQ's, wasmachine en droger voor vrij gebruik.

Morgen zijn er nog drie races en we mogen weer mee. Leuk!

Als er gewerkt wordt moet dat i.o.v. de uitvoerder vastgelegd worden.

Joker

Een boot uit het A-veld

Joker onder spinaker

2 J29's in gevecht

[René>>] We zetten een sloot koffie, want het hele gezelschap komt koffie drinken. Ondertussen doet Helga de foto's van gisteren, zodat we Dan een cd met foto´s kunnen geven. Na de koffie varen we rond 10:30 uit.

De eerste race start om 11:00. Er doen zich geen incidenten voor en we finishen als 2e. Onze naaste concurrent wordt 3e, zodat we nu de eerste plek bezetten.

Race 2 verloopt perfect en we liggen ruim op kop als voor ons boten uit divisie A plotseling omkeren. Huh? Blijkt dat de boei die gerond moet worden er niet te liggen. Race twee wordt dus afgelast.

Al voor de start van race 3 is het duidelijk dat we, conform de voorspellingen, onweer gaan krijgen. Vanaf twee kanten naderen pikzwarte wolken. Ondanks dat wordt er toch gestart. We hebben de beste start tot nu toe en liggen dik op kop als het begint te hozen. Kort daarop krijgen we vanuit het niets windstoten van ruim 30 knopen. Ondertussen zit er nog maar nauwelijks tijd tussen de bliksem en de donder... Net als andere boten strijken we de fok. Isabelle is bang en het huilen staat haar nader dan het lachen. Schipper Dan neemt een wijs besluit en keert om. We trekken ons terug uit de race.

Natuurlijk zul je net zien dat je dan het ergste gehad hebt, maar inmiddels hebben we de motor gestart, dus een weg terug is er niet meer.

Rond 15:00 zijn we terug in de haven. Het ergste onweer is voorbij, al regent het nog regelmatig. We drinken wat aan boord van Vagebond en laten de foto´s van gisteren zien.

De races van vandaag en gisteren worden afgesloten met een BBQ. Net als we van boord gaan zien we niet ver van de haven een huis in brand staan. Het is een héél groot huis (zelfs voor Canadese begrippen) van vier verdiepingen. De vlammen slaan al uit het dak. Het huis blijkt eigendom van vrienden van Dan´s ouders, die een paar huizen verderop wonen. Dan rent er met zijn vader heen, in de hoop iets voor die mensen te kunnen betekenen. Wij kijken met tientallen lokalen vanaf een heuveltje toe. Triest gezicht!!! De brandweer arriveert gelukkig snel en na een goed uur is het vuur gedoofd. Het dak, inclusief de 4e verdieping is verdwenen en de derde verdieping heeft zware schade, nog afgezien van de waterschade... Het huis was nagenoeg nieuw. Later horen we dat blikseminslag de boosdoener is geweest, maar dat het toch ruim twee uur geduurd heeft voordat de brand zich openbaarde.

De BBQ is inmiddels in volle gang. Bij de prijsuitreiking blijken we 2e geworden te zijn. We maken kennis met minstens een dozijn lokalen. We zijn zogezegd de "talk of the town". Afgezien van een verdwaalde Amerikaan, komen hier nauwelijks cruisers. "Zijn jullie de oceaan overgestoken? Echt waar?". "Oh, zijn Holland en Nederland echt hetzelfde land?". En verder leggen we uit dat je voor koffie in Amsterdam toch echt niet naar een koffieshop moet gaan. We vermaken ons meer dan uitstekend.

Na afloop gaan we met Dan en Janelle mee naar Moncton, een stad van ca. 150.000 inwoners. Er is een Acadian feest. Acadians zijn voormalige Fransen en zijn hier lange tijd door de Engelsen onderdrukt. New Brunswick is trouwens de enige Canadese provincie die officieel tweetalig is. Dan en Janelle wonen in Dieppe, een voorstadje van Moncton. Ze hebben het huis een paar maanden geleden gekocht van Dan's ouders. Het is een prachtig huis waar je in Nederland zomaar € 750.000 voor zou moeten betalen. Hier kost het slechts 150.000 Canadese dollars. Onvoorstelbaar, maar hier heel normaal.

Het feest in Moncton is leuk, maar de Franstalige rap kan ons maar weinig bekoren. We drinken een paar biertjes in een lokale kroeg. Rond 2:00 vertrekken we en eten onderweg nog ergens een hapje. We blijven slapen bij Dan en Janelle en kruipen rond 3:00 in bed.

De start van het A-veld

Vlak voor de start

Joker in de zon

Triest gezicht

[René>>] Pas om 10:15 word ik wakker. Fris gedoucht kom ik beneden. Dan heeft net koffie gezet. Hij heeft een kater. Een uurtje later komt ook Helga fris gedoucht beneden. Pas rond een uur of twaalf horen we dat Janelle wakker is. Dan maakt een heerlijk ontbijt van gebakken eieren, worst, kaas en geroosterd brood.

Dan zijn broer doet professioneel aan "Big Mountain Skiing", een nog relatief nieuwe en behoorlijk extreme sport. Het gaat om extreme afdalingen waarbij niet alleen snelheid telt, maar ook de stijl die door een jury beoordeelt wordt. Er is een worldcup en er zijn wedstrijden in Amerika, Canada en Europa. Dan laat een paar filmpjes van zijn broer zien op de pc. Echt niet normaal meer!!!

Of we mee willen naar de verjaardag van Janelle's moeder. Haar ouders hebben net een cottage (vakantiehuisje) aan de kust gekocht en vieren daar haar verjaardag. Het is ECHT geen probleem als we mee willen. Het is buiig weer en behalve wat slaap inhalen hebben we toch niets anders te doen. We gaan mee.

De lokatie van het vakantiehuisje... 50 meter vanaf zee... een uitzicht!!! En naast het vakantiehuisje staat hun camper. Zo´n camper van het formaat touringcarbus. Spiksplinternieuw. Niet minder dan drie delen schuiven uit. Onvoorstelbaar luxe. Binnen niet één, maar twee flatscreens van minstens 100cm. En van Dan horen we dat er buiten nog een derde flatscreen tevoorschijn getoverd kan worden inclusief Dolby surround. "Tsja," smaalt Janelle, "zij noemen dat camperen...".

En zo maken we kennis met Janelle haar ouders, broer en zus met aanhang en nog een oom en tante. En uiteraard wil iedereen weer weten hoe het is om een oceaan over te steken. Ons standaard antwoord is inmiddels: "Boring, very boring, but boring is good on an ocean crossing...".

Wederom verbazen we ons over de taal hier. Deze mensen zijn Acadians en hun officiële taal is Frans, maar ze spreken evengoed vloeiend Engels. Sterker nog, zin 1 gaat in het Engels, zin twee in het Frans en zin 3 is gemengd. Niet tegen ons, maar onder elkaar! Ze spreken letterlijk twee talen door elkaar heen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Fascinerend!

We werken een enorme stapel hamburgers weg en een toetje waar een heel weeshuis van zou kunnen eten. Rond 21:30 nemen we afscheid. Wat een vriendelijke en gastvrije mensen! Om 22:00 worden we door Dan en Janelle afgezet in de haven. We zien ze morgen weer, want op maandag en woensdag zijn de "normale" zomerwedstrijden.

[René>>] Na de koffie en het ontbijt ga ik verder met de boeg. Ondertussen doet Helga de foto´s van de afgelopen dagen. David komt langs om te vertellen dat de autopilot pas morgen komt. Jammer, want de wind is morgen perfect om een flinke ruk naar het noordwesten te maken. Iets wat nodig is, want zo langzamerhand hebben we een dikke week op ons schema verloren. Over twee weken willen we in Quebec City zijn, 500 mijl verderop. Als het even kan willen we dat in dagtochtjes doen, dus reken maar uit.

's-Middags krijgen we bezoek van John, een Amerikaan die afgelopen weekend gearriveerd is. Hij gaat oost, wij west. Hij komt informeren wat we wel/niet leuk vonden op de route Lunenburg tot hier.

Aan het eind van de middag varen we uit met Joker voor de maandagavondrace. Het is regenachtig en er staat een kleine windkracht 5. Het is een spannende race met eerst een lang voordewinds rak. We varen met de 3 J-24's in een treintje achter elkaar en nemen elkaar de wind uit de zeilen. Na het ronden van de buitenboei is het aandewind terug. We finishen als 2e en Dan is daar tevreden mee.

We borrelen met de hele bemanning aan boord van Vagebond. Dan en Janelle hebben min of meer besloten om over 3 jaar ook te vertrekken. Ze lopen al langer rond met plannen, maar de kennismaking met ons heeft e.e.a. in een stroomversnelling doen raken. Ze krijgen van ons een Engelstalig boek over cruisen. Het staat bij ons maar in de kast en we kijken er nooit meer in.

We gaan nog even naar Shediac voor een pizza en nemen daarna afscheid van Dan en Janelle. We hebben het gevoel vrienden gemaakt te hebben.

Dan en Jean-Marc die vanavond Peanut verving

Janelle

Dinsdag 15 augustus 2006 / 46°14'42N 064°31'69W (Shediac, New Brunswick)

[René>>] Om 9:15 word ik wakker van geklop op de boot. Het is David met de stuurautomaat. Over een uurtje komt hij terug om met ons naar Shediac te rijden voor de financiële afwikkeling (ik moet pinnen). In de tussentijd sluit ik het apparaat aan. Alles werkt naar volle tevredenheid. Mooi!

Rond 11:00 rijden we met David naar Shediac. Terwijl Helga boodschappen doet bij de Co-op gaan David en ik naar de bank. Kosten CA$ 250,- (€ 175) en dat valt me niets tegen. Als dank krijgt David een fooi en een fles tequila die wij toch niet drinken.

Morgen gaan we weer varen. Mijlen maken!

(vervolg) Dinsdag 15 augustus 2006 / 46°14'42N 064°31'69W (Shediac, New Brunswick)

[René>>] Helga doet de laatste wasjes en we nemen nog een douche. Verder wisselen we wat ervaringen uit met een stel Amerikanen die richting Nova Scotia gaan en van de St. Lawrence afkomen. Waar wij vandaan komen gaan zij heen en andersom.

We eten "scallops" in een kaasroomsaus met brood en sla. Geen idee wat het Nederlandse woord voor scallops (een schaaldier) is, maar ze smaken verrukkelijk!

Woensdag 16 augustus 2006 / 46°14'42N 064°31'69W (Shediac, New Brunswick)

[René>>] Om 6:15 word ik wakker. Terwijl ik koffie zet, komt Helga er ook uit. Een kwartiertje later gooien we los. En staat een ZW4 en de zon schijnt. Perfect zeilweer!

De Northumberland Strait, het stuk water tussen het vaste land en Prince Edward Island, is geen water om 's-nachts te bevaren in dit seizoen. Waarom niet? Vanwege het lobsterseizoen dat net geopend is. Vanwege de duizenden(!) lobsterpots. Echt niet normaal meer! Op sommige stukken kun je kunt geen honderd meter varen zonder er één tegen te komen. Sommige idioten gebruiken een drijvende lijn tussen de fuik op de bodem en de drijver aan de oppervlakte. Tot twee keer toe haken we zo'n lijn met de kiel, maar gelukkig komen we zonder problemen weer los. Op een willekeurig moment tellen we meer dan 40 vissersboten om ons heen. Na Escuminac, onze bestemming voor vandaag, zijn we er gelukkig weer vanaf.

Rond 17:00 varen we de kleine vissershaven van Escuminac binnen. Het is er ondiep en het is nog laag water ook, maar eenmaal binnen, zo belooft de pilot (uit 2003), staat er minstens 7,5 voet water. Vlak na de ingang schuift de kiel in de modder en zitten we vast. Gelukkig komen we snel weer los. We wagen een tweede poging, een paar meter opzij, en weer komen we vast te zitten. Nog een poging en dan lijken we echt muurvast te zitten. Met grof geweld (3000+ toeren) krijgen we Vagebond los en persen we ons traag door de modder richting een drijvende steiger, zo'n 20 meter verderop. We krijgen Vagebond langszij met nog een kleine meter tussenruimte. Ze staat half in de modder. Na een goed uur is het water voldoende gestegen om haar fatsoenlijk aan te leggen. Eén ding is zeker: met laag water komen we hier zeker niet weg.

We eten Hollands: aardappelen (puree), groente (bloemkool) en vlees (steak). Lekker.

Vlak voor we gaan slapen zeg ik tegen Helga: "Ik hoop niet dat we morgenochtend scheef liggen".

"Hoezo?".

"Nou, laag water morgenochtend is 20 centimeter lager dan laag water vanavond...".

Gek hé, kan ze ineens niet meer in slaap komen

Nu is het rustig weer...... Zie je de lobster?

En dan is het volgens de vissers nu nog niet eens vol. Kom terug in het voorjaar dan is het vele malen erger. Kan het nog voller dan?

Een van de vele lobster boeien koningen......

Gewoon weer zoŽn zonsondergangetje.......

Donderdag 17 augustus 2006 / 47°04'88N 064°53'21W (Escuminac, New Brunswick)

[Helga>>] Wat een boef is het toch! Ik ben midden in de nacht nog buiten geweest om extra stootwillen tussen Vagebond en de steiger te hangen en de lijnen te controleren op lengte. René lag natuurlijk heerlijk te ronken dat begrijp je wel.

[René>>] De modder is diep genoeg en we liggen niet scheef. Het is goed dat we gisteren besloten hebben om vandaag niet te varen, want er staat een stevige noordwester en dat zou een oncomfortabele aandewindse tocht geworden zijn. Voor morgen zijn de voorspellingen beter, dus ondanks dat we wat achter liggen op schema, blijven we een dagje.

We zijn lui en doen niet veel vandaag, Gisterenavond kregen we van de bewaker twee gefileerde makreeltjes. We eten ze 's-avonds als voorgerecht. Het hoofdgerecht bestaat uit twee gekookte kreeften die we bij de lokale viswinkel gekocht hebben. Het is weer smullen!

De enige zeilboot. De enige boot in die met de kiel in de modder staat.

Allemaal super verse schelpdieren. Kleine krabpootjes vind je niet?

Vrijdag 18 augustus 2006 / 47°04'88N 064°53'21W (Escuminac, New Brunswick)

[René>>] Om 2:30 loopt de wekker af. We zetten koffie en een half uurtje later gooien we los. Het is net hoog water geweest, dus wegkomen is geen enkel probleem. Onze bestemming is Grande-Riviere, aan de zuidoostkant van het Gaspé schiereiland, 82 mijl verderop. We verlaten daarmee New Brunswick en komen in het Franstalige Quebec.

De eerste uren motorsailen we. Daarna is het afwisselend een uurtje zeilen met en zonder de motor erbij. De zon schijnt uitbundig. Met iets meer wind zou het een perfecte zeildag geweest zijn.

Rond 18:30 varen we de vissershaven van Grand Riviere binnen en maken vast aan een drijvende steiger. Net als gisteren zijn we het enige jacht in de haven. Dichtbij is een grote supermarkt, dus doen we direct wat boodschappen. Niet alleen de taal is hier Frans, ook culinair doet het behoorlijk Frans aan: vers stokbrood en talloze kaasjes!

We eten op de wal een pizza en gaan om 21:30 te kooi. Eigenlijk is dat 20:30, want het is hier een uur vroeger. We gaan over van Atlantic Time naar Eastern Time. Het tijdsverschil met Nederland is nu -6 uur, m.a.w. het is in Nederland 6 uur later.

Zaterdag 19 augustus 2006 / 48°23'63N 064°29'68W (Grand Riviere, Quebec)

[René>>] Om 5:30 loopt de wekker af. Koffie, sigaretje... Oh nee, we roken niet meer. Al 4,5 maand niet meer en het gaat nog steeds goed. Maar dat terzijde.

Voor zessen varen we alweer. De zon is net op. Wind staat er nauwelijks, dus tuffen we op de motor. We zijn een uurtje onderweg of Helga denkt een boei te zien. Maar het is geen boei, want het beweegt en over het algemeen bewegen boeien niet. Het is een grote vin, als van een haai. Zo nu en dan komt ook de staartvin even boven water. Er zit een meter of vier tussen de rugvin en de staartvin...

De motor gaat in z´n neutraal en we drijven richting de grote... ja, wat is het eigenlijk? Het beest is ook nieuwsgierig, want komt tot op een paar meter van Vagebond. We denken dat het een walvishaai is. Minstens een meter of 8. Wauw!!! We draaien de boot om nog een kijkje te nemen en ook de walvishaai draait om voor een tweede inspectie. We naderen tot op minder dan een halve meter. Indrukwekkend!

We laten het prachtige dier verder met rust en tuffen verder. We zijn nog minstens een half uur high van de adrenaline.

We varen langs Ile de Bonaventura (48°30'N 64°º10'W), met een kolonie van 50.000 "Northern Gannets" (een soort witte Jan-van-Gent met een prachtige gele kop). In totaal huizen er 250.000 vogels op het kleine eiland.

De westkant van het eiland is glooiend en er staan een paar huisjes. Ook is er een steiger voor de toeristenbootjes, maar die zijn er op dit tijdstip (8:30) nog niet. De noordkant is ruig en stijl. We spotten tientallen zeehonden die liggen te rusten op de rotsen. De motor gaat uit en we trekken een puntje genua uit. Zo dobberen we langs de kolonie zeehonden die ons scherp in de gaten houden. Ze janken als echte honden en dat weergalmt onheilspellend tegen de rotsen. Vanuit het niets komt opeens een kleine walvis (ach, wat is klein, een meter of 6?) aan de oppervlakte om adem te halen. Echt vlak naast de boot op hooguit 3 meter afstand. We houden onze adem in. Even later nog een keer. Of waren het misschien twee nieuwsgierige walvissen?

Wat een dag! Alsof we de Discovery Channel binnengevaren zijn. En de dag is nog maar net begonnen!

De Gaspe Kaap met haar steile kliffen is prachtig. De vuurtoren uit 1858 is met 112 voet de hoogste van Canada. De wanden zijn 7 voet (ruim 2 meter) dik.

Vanaf de Gaspe Kaap is het een kwestie van de kust volgen, 350 mijl lang, tot aan Quebec City waar de St. Lawrence echt smal wordt.

De wind trekt aan tot bijna 20 knopen. Recht op de neus... En we hebben de getijstroom mee. We hijsen het grootzeil (2e rif) en motorsailen hoog aan de wind. Wat verder uit de kust is de stroming het sterkst, maar daar staan korte steile golven (wind tegen stroom) waar we maar nauwelijks doorheen komen. Keer op keer loopt de snelheid terug tot een knoop of twee. Dicht onder de kust is de zee vlakker, maar is de stroming minder merkbaar en de wind een knoop of 5 sterker. We kiezen voor het laatste en laveren dicht onder de kust de laatste 10 mijl naar de beschutting van Riviere-Au-Renard. Daar laten we rond 16:30 het anker vallen in de kunstmatig aangelegde baai.

We eten hamburgers van de BBQ, kijken, wat we inmiddels noemen, een "Soprano'tje" en liggen om 20:30 in bed. We zijn nog slechts 25 mijl verwijderd van het punt waar we volgens de planning vandaag hadden willen zijn. Morgen weer een lange ruk en we liggen weer op schema.

We denken een walvishaai. Het is in ieder geval GROOT en heel dichtbij.

Prachtige vogels!

Zingende zeehonden...

Ille de Bonaventure

De Gaspe Kaap

[René>>] Net als gisteren loopt de wekker om 5:30 af. We zetten koffie en gaan ankerop. We hebben de (zwakke) wind op de neus, maar die draait als het goed is in de loop van de ochtend naar het oosten en dan zouden we moeten kunnen zeilen... Dat is te hopen, want zo langzamerhand begint Vagebond op een motorboot te lijken. Dat dat vanaf Quebec City het geval zal zijn is een feit, maar hier zouden we toch graag nog willen zeilen.

Het is hier stukken kouder dan in de Northumberland Strait. Daar was de watertemperatuur zo´n 17/18 C°. Hier stokt de temperatuur bij een graad of 12 C°.

De wind zakt in de loop van de ochtend in en het water wordt vlakker en vlakker. Om ons heen zien we, net als gisteren, fonteinen van walvissen. We proberen zo te koersen dat we ze naderen, maar tegelijkertijd nog een beetje richting ons doel gaan. Op een gegeven moment is er één dichtbij, op ca. tweehonderd meter. We zetten de motor af en zeilen bij windkracht 1. Tot twee keer toe komt hij boven om adem te halen. Wij daarentegen houden onze adem in...

Dan de identificatie. Humpback Whales zijn het niet, want die tonen hun staart als ze duiken. Minke Whales zijn het ook niet, want hun fontein is onopvallend. Blijft over Fin Whales (24-27m, 40-50 ton) of Blue Whales (23-25m, 80-120 ton). De fontein van een Fin Whale is driehoekig, die van een Blue Whale recht en tot 9 meter hoog. Beiden komen voor in de St. Lawrence, al is de Blue Whale iets zeldzamer (de populatie wordt geschat op 60-100).

De fonteinen die we zien zijn wat ons betreft ietwat driehoekig, dus houden we het op Fin Whales. Alweer een Discovery Channel Dag! En wat zijn we bevoorrecht dat we dit kunnen doen!

We passeren vandaag trouwens ons noordelijkste punt tijdens dit "rondje" en dat is 49°16'5N. Dat is ongeveer dezelfde breedte als het Kanaaleiland Jersey. Zo noordelijk zitten we dus niet, al zou je anders vermoeden.

Om 17:30 laten we het anker vallen in Mont Louis, een baai die dankzij twee pieren beschutting biedt bij alle winden behalve uit het noorden. Net als de afgelopen dagen gaan we vroeg naar bed.

Groene heuvelachtige kust van Gaspe

Fin Whale?

[René>>] De pilot had ons al gewaarschuwd: valwinden. 's-Nachts tunnelt de wind door de achterliggende valei en bereikt soms snelheden van 30-35 knopen. Deze nacht valt het gelukkig mee, want meer dan 20 knopen wind krijgen we niet.

En weer staan we vroeg op. Voor zessen zijn we alweer ankerop gegaan en tuffen parallel aan de kust verder naar het zuidwesten. We profiteren van het rustige weer. De wind waait hier meestal parallel aan de St. Lawrence. Dat wil zeggen zuidwest of noordoost. De heersende wind is zuidwest en dat is voor ons op de neus. Bij weinig wind, zoals vandaag en de afgelopen dagen, of bij wind uit het noordoosten is het dus zaak mijlen te maken. Zeker nu het qua getij nog ongecompliceerd is. Als de St. Lawrence vanaf Tadoussac smaller wordt, gaat het getij een hoofdrol spelen. Een paar knopen stroom mee of tegen is dan heel normaal.

Iets voor het middaguur houden we het voor gezien en meren af in de "marina" van Sainte Anne Des Monts. De laatste weerberichten voorspellen zuidwesten wind en dat betekent misschien dat we een paar dagen niet kunnen varen. Dan liggen we liever in een "stad" waar iets te beleven valt, dan in een min of meer verlaten baai. Trouwens, we moeten ook boodschappen doen en we willen de website bijwerken. En even rust hebben we ook wel verdient na 218 mijl in 4 dagtochten!

(vervolg) Maandag 21 augustus 2006 / 49°07'96N 066°29'27W (Saint Anne Des Monts, Quebec)

[René>>] De bibliotheek (gratis internet) blijkt helaas dicht, maar er is een bar/restaurant waar we in ruil voor een consumptie mogen internetten. We reserveren direct een tafeltje voor vanavond, want op het menu staat een drie-kazen pizza, iets waar Helga al weken om loopt te smachten...

Een klein puntje van zorg is trouwens weggenomen. Al weken waren er problemen met het Erie Canal (waar we door moeten om in New York te komen), vanwege overvloedige regenval en overstromingen afgelopen juni/juli. Vooral de sluizen E9 - E11 tussen Rotterdam en Amsterdam (écht waar!) waren al weken gesloten. Een paar dagen geleden zijn de laatste problemen opgelost en is het hele kanaal weer open, zo lezen we op de site van de New York State Canal Corporation.

We doen boodschappen in een supermarkt waar AH qua luxe nog een puntje aan kan zuigen. Niet normaal meer, zo mooi zijn alle afdelingen en zo prachtig zien groente en fruit er uit.

's-Avonds eten we allebei een pizza-combo, dat wil zeggen een halve pizza en een tweede gerecht. In Helga's geval is dat een César salade, in mijn geval spagetti. Lekkere combi! Die combo gerechten zie je hier wel vaker. Prima idee, want zo is een (pizza)gerecht minder eenzijdig.

Krullen

Veel wind uit de verkeerde hoek. We liggen verwaaid.

[René>>] We slapen uit en dat is makkelijk zat, aangezien we de afgelopen dagen iedere ochtend al om 5:30 op waren. We zijn blij dat we besloten hebben hier te blijven, want in de loop van de ochtend trekt de wind aan tot een dikke windkracht 6 uit het westen. Zo nu en dan meten we windvlagen van 30+ knopen.

We schrijven wat e-mailtjes en gaan 's-middags naar de bibliotheek om ze te verzenden en voor een actueel weerbericht. Van dat laatste worden we niet vrolijk, want het lijkt erop dat de wind nog zeker twee dagen stevig in de westhoek blijft zitten.

Op de terugweg drinken we koffie bij Tim Hortons, de McDonnalds van de koffie. Ik schreef er al eerder iets over. Een stadje als Moncton in New Brunswick met ca. 150.000 inwoners heeft niet minder dan een stuk of 35(!) vestigingen. Net als bij de Mac hebben veel Tim Hortons ook een drive-in. Er zijn er in Canada een paar duizend! Het is 15:30 op een willekeurige dinsdagmiddag en het is er afgeladen. Kortom een mega-succes-formule.

Terug aan boord lezen we de laatste verslagen op de websites van bevriende cruisers die net terug zijn in Nederland, danwel bijna thuis zijn na een Atlantisch rondje (Oceans4, Schorpioen, Lady Jean). Vreemde gewaarwording...

We eten biefstuk op brood. Lekker!

[René>>] Geen verandering in het weer. Dat wil zeggen nog steeds uit het westen, windkracht 6, soms 7. Het is lang geleden dat we zo verwaaid hebben gelegen.

's-Middags gaan we naar het Exploramer museum/expositie, op een steenworp afstand van waar we liggen. Het geeft een beeld van de onderwaterwereld van de Saint Lawrence. We zien een blauwe kreeft, een vrij zeldzaam verschijnsel. Pigmentfoutje, net als bij een albino. Er is ook een expositie over de Beluga, de witte walvis. Die gaan we met een beetje geluk verderop nog zien. De populatie van ca. 750 dieren op de St. Lawrence is de meest zuidelijke ter wereld. Exploramer is best interessant, maar CA$ 12,50 p.p. vinden we het niet waard.

We gaan naar het "internetcafé", waar we, in tegenstelling tot de bibliotheek, niet op onze beurt hoeven te wachten, en ook nog eens wat kunnen drinken. Van het weerbericht worden we niet vrolijk. Morgen weer hetzelfde. We kijken niet eens naar overmorgen...

Waar we wel vrolijk van worden is sneeuwkrab. Schreeuwend duur aan de andere kant van de plas, maar hier goedkoper dan een biefstukje. We eten de krab met pasta en roomsaus met prei. Smullen!!!

Er ontbreekt een pigment waardoor het dier mooi blauw is .

[René>>] Het begint nu echt vervelend te worden. Weer windkracht 6/7 uit het westen. Gaat die wind ooit nog een keer draaien of op z'n minst afzwakken? 's-Nachts zakt de wind wel iets in, maar zodra het licht wordt is het weer raak. Voor de derde achtereenvolgende dag nu. Wel schijnt de zon de hele tijd. Dat is tenminste nog wat...

Vandaag de website maar weer bijwerken. We hebben toch niets beters te doen.

[René>>] Eindelijk, de wind lijkt te kalmeren. Volgens de voorspelling morgen nog west, maar nog maar 15-20 knopen in plaats van de 20-30 knopen van de afgelopen dagen. Overmorgen ziet er goed uit, inclusief de daaropvolgende dagen. Het zal tijd worden. Al realiseren we ons terdege dat de heersende wind uit het westen komt en de richting (niet de kracht) dus eigenlijk heel normaal is.

[René>>] Midden in de nacht begint de mast te vibreren. Dat doet 'ie als de wind met een snelheid van 10-12 knopen 40-70 graden inkomt. Voor anker hebben we daar nooit last van, maar nu dus wel. Slapen lukt niet meer, dus ga ik het oplossen. Hoe? Door een stootwil te hijsen tot om en nabij de tweede zaling. Daardoor wordt de luchtstroom verstoord en dat lost het probleem voor 90% op.

In vergelijking met de afgelopen dagen zijn we heel actief. Het waait ook stukken minder hard dan gisteren, dus leent het weer zich er ook voor. We douchen, doen een wasje (slechts 1$), en we mesten de kajuit uit. Dat wil zeggen Helga sopt de binnenboel en ik doe buiten de kussens. En dat is hard nodig!

's-Middags gaan we het laatste weerbericht ophalen en besluiten dan maar direct de website weer bij te werken. Dit moet zo ongeveer de kortste update in de historie van deze website zijn. Maar ja, dan weten jullie in ieder geval dat we vanaf morgen weer "on the move" zijn.

[René>>] De vooruitzichten voor de komende dagen zijn goed. Misschien onvoldoende wind om te zeilen, maar in ieder geval geen wind op de neus.

We doen boodschappen, zodat we een paar dagen vooruit kunnen. We komen er trouwens achter dat de sneeuwkrab die we een paar dagen geleden kochten, imitatiekrab was. Geen wonder dat het zo goedkoop was. Maar lekker was het wel, dus kopen we weer een portie.

's-Avonds kijken we "Back to the future". Leuk om die weer eens te zien.

Dit is een heel gewoon straatbeeld voor ons geworden.

[René>>] Om 5:30 loopt de wekker af en een kwartiertje later zijn we onderweg. Het is fris, hooguit een graad of 10. Zelfs ik doe een muts op en dat wil wat zeggen.

De eerste uren hebben we stroom tegen en komt de snelheid nauwelijks boven de 4 knopen uit. We passeren Cap-Chat, waar tientallen windmolens staan, inclusief de grootste ter wereld (op een verticale as).

Rond een uur of 11 kentert het tij en krijgen we stroom mee. Hoewel, de vloedstroom is maar net iets meer dan de reguliere stroming van de St. Lawrence rivier. Met andere woorden, stroom tegen is ook écht tegen en stroom mee is min of meer neutraal.

Nu heeft het nog zin om tegen de stroom in te varen. Nog een dag of twee en dat heeft geen enkele zin meer, omdat de tegenstroom dat minstens 3-4 knopen gaat bedragen. Dan is het ca. 5 uur stroom mee en 7 uur tegen. Da´s het nadeel van onze stroomopwaarts route.

Rond 14:30 passeren we Matane Marina (te ondiep voor ons) en gaan een mijl verderop de grote haven van Matane binnen. We willen diesel tanken en dat zou hier kunnen, maar we worden terug verwezen naar de marina. Nou ja, het is bijna hoog water, dus om even te tanken kunnen we wel naar binnen. We tanken bijna 180 liter. Even overwegen we om voor de nacht te blijven. De bodem is modder, dus wat geeft het... Maar 80 centimeter vinden we toch "iets" te veel om in de modder te zakken.

We ankeren in de beschutting van de grote haven en liggen perfect. Blij dat we niet in de marina gebleven zijn.

Het water is 12,5 graden en buiten uit de wind is het 11 graden. Het is mooi en brrr....

Wat een schatje.

De grootste windmolen ter wereld.

[René>>] Net als gisteren loopt de wekker om 5:30 af. Er staat een aflandige zuidoosten wind, een knoopje of 12. Het belooft een mooie zeildag te worden.

Eenmaal buiten is de wind erg vlagerig, wat niet zo verwonderlijk is bij een aflandige wind en na een paar mijl valt de wind helemaal weg. Dus moet de motor weer aan.

Rond de middag krijgen we de wind in de rug en hij trekt aan tot een knoop of 14-15. Een mooi windje voor de genaker. Twee uur later halen we 'm weer weg, want inmiddels waait het 20 knopen en dat vinden we iets te veel van het goede. Op alleen de genua gaan we verder. Inmiddels hebben we de stroom mee en doen we een kleine zes knopen over de grond.

Aan het eind van de middag naderen we Ile du Bic, vlak bij onze bestemming. We wind is inmiddels weggevallen, maar er staat nog een aardige swell. We hebben de keuze uit twee baaien: Anse à l'Orginal of Baie Du Ha! Ha! (ik heb die naam ook niet bedacht...). De eerste is open naar het noordoosten en valt af, want de swell rolt naar binnen. We kiezen dus voor Baie Du Ha! Ha!, open naar het westen. Voor zover er wind voorspeld wordt is die zwak en aflandig.

De baai en de omgeving zijn spectaculair mooi. Steile hellingen, begroeid met naaldbomen. Geen teken van beschaving te zien. Midden in de baai laten we het anker zakken. Het houdt maar matig, maar er staat toch nauwelijks wind. Voor de zekerheid stellen we een ankeralarm in op de GPS.

Als we zitten te eten trekt de wind aan tot 15-20 knopen... uit het westen. De wind lijkt vanonder een bui te komen, maar we weten het niet zeker. Als deze wind langer dan een uur aanhoudt, dan liggen we hier slecht vanwege de opbouwende golven. Het schemert en over een klein uur is het donker. Een tweede jacht komt de baai binnen, maar draait om en besluit elders te gaan liggen. Elders? Wij weten zo 1-2-3 niet waar we heen zouden moeten. Als het echt slecht wordt, dan maar naar Anse à l'Orginal, maar dan liggen we wel in de swell, al zal die inmiddels wel afgenomen zijn.

We besluiten af te wachten en dat blijkt een uur later een goed besluit, want na een klein uur zwakt de wind af tot nihil. Om 9:30 gaan we te kooi.

Heerlijk plekje en dan krijg ik er een kopje koffie bij. Geweldig!

[René>>] Wat een nacht! Zelden zo onrustig geslapen. Achter het anker hebben we allebei een 6e zintuig ontwikkeld. Dat waarschuwt ons in onze slaap wanneer de omstandigheden veranderen. Aantrekkende wind? Hogere golven? We zijn vrijwel direct wakker. Afgelopen nacht hadden we veel last van valwinden. Bladstil en dan vanuit het niets een vlaag van 20 knopen. Na een halve minuut was het weer windstil. En zo werden we dus iedere keer wakker. Dit was één van de slechtste nachten sinds we uit Nederland vertrokken zijn.

Zoals gebruikelijk loopt de wekker om 5:30 af. Vandaag steken we de St. Lawrence over en gaan we naar Tadoussac, aan de ingang van de Saguenay Rivier. Dit is DE plek om walvissen te zien. De rivier is een soort fjord en is veel dieper (300m) dan de St. Lawrence (100m). Voor de ingang ligt een bank. Daar stroomt het hard en wordt zoet met zout water gemend. Het water is er ook veel kouder en dat hebben we de afgelopen dagen al gezien aan de dalende watertemperatuur en als gevolg daarvan ook de omgevingstemperatuur. Dit wordt het koudste deel van onze tocht door Canada.

En geheel in "stijl" is het vandaag ook grauw, grijs en koud! In de kajuit is het slechts 13 graden en voor wie het niet weet: we hebben geen verwarming aan boord van Vagebond.

Rond 9:00 spot Helga Beluga's (spierwitte walvissen, 3-5 meter). We zetten de motor uit en draaien de genua uit (het grootzeil staat al op). Langzaam komen we dichterbij, tot op ca. 100 meter. Onverstoorbaar zwemmen de drie Beluga's verder. Iedere 20 meter komen ze even boven om adem te halen. PRACHTIG!!!

Een half uurtje later varen we de mist in, een veelvoorkomend verschijnsel hier, met (relatief) warme lucht en koud water. Die watertemperatuur schommelt inmiddels rond de 6 graden.

Dachten we eerder dat een Beluga op 100 meter dichtbij was... Een nieuwsgierig exemplaar van een meter of vier komt tot op minder dan een halve meter. Oog in oog, letterlijk! Hij zwemt op zijn kop vlak achter de boot en inspecteert onze schroef. Hij probeert zelfs in het bijroer van de WindPilot te bijten. Een close encounter om nooit meer te vergeten!

Rond 14:30 arriveren we in Tadoussac. Whale watching is hier big business. We zien tientallen boten, van "kleine" Zodiacs voor 10 personen tot grote boten voor een paar honderd. Ze varen af en aan. We meren af aan een van de drijvende steigers van de kleine marina. We melden ons bij de receptie, betalen en nemen een warme douche. Lekker! Daarna gaan we het dorpje in. Het is toeristisch, maar niet schreeuwerig. We doen boodschappen voor de komende dagen en gaan terug naar Vagebond. Het zit potdicht van de mist en het is koud. We eten aan boord en gaan vroeg naar bed.

Brrrrrr, koud!

Er gaat iets waanzinnigs door je heen met zo´n prachtdier ZO dichtbij. Super!!

Wat een lief koppie en een bekkie vol met tanden.

Helga wil graag met de Baluga op de foto.

De walvis toeristen.

[René>>] Heerlijk geslapen, ook al was het een koude nacht. De slaapzakken en dekbedden (Helga slaapt onder beide) houden ons goed warm.

Het zit weer potdicht van de mist. We hebben geen haast, want in verband met het tij heeft het toch geen zin om voor het middaguur te vertrekken. Als we al gaan varen in deze mist... We overwegen een whale-watching toer te doen, maar zien er bij nader inzien vanaf. Het zal best interessant zijn, maar kost wel CA$ 60,- per persoon. En denken we dan dat het onze ervaringen van gisteren overtreft? We denken van niet.

In plaats daarvan brengen we een bezoek aan het informatiecentrum. We zien er een mooie film over de diverse walvissen in de St. Lawrence. Zo´n beetje alle soorten komen hier voor, inclusief een enkele Orca. Humpbacks, Blue Whales, Finback Whales, Minke Whales, Right Whales, Pilot Whales, noem maar op. En natuurlijk de Beluga´s, de enige soort die hier het hele jaar door is.

Bij het informatiecentrum is een sluisdeur die voorkomt dat de parkeerplaats bij hoog water onderstroomt. Huh? Ja, je leest het goed. De parkeerplaats, dat wil zeggen de ruimte die nu als parkeerplaats gebruikt wordt, wordt in het voor- en najaar gebruikt om boten in en uit het water te halen. Bij hoog water varen de boten door de sluisdeuren naar binnen, worden gestut, en bij laagwater gaan de sluisdeuren weer dicht. Slim bedacht!

De mist lijkt rond de middag iets op te trekken, dus we besluiten te gaan varen. Er staat geen wind, maar liever dat, dan dat we wind tegen hebben, zeker nu we vanaf heden serieus rekening moeten gaan houden met het getij. Dan is wind tegen en stoom mee geen aangename combinatie.

We spoelen met 7 knopen de monding van de Saguenay uit. Dan gaan we stuurboord uit en hebben we nog even stroom tegen. Net buiten of binnen de stroomrafelingen scheelt meer dan een slok op een borrel. Er binnen en we gaan 1,5 knoop over de grond. Er buiten en we merken nauwelijks dat er stroming staat.

De mist trekt helaas helemaal niet op en als we 50 meter zicht hebben is het veel. Helga buiten, ik binnen met een schuin oog op de radar. Saai! En jammer, want de kust moet hier erg mooi zijn.

Aan het eind van de middag trekt de mist langzaam op. We zien weer een paar Beluga's. En we zien de overkant, want de St. Lawrence is hier nog maar 10 mijl breed.

De zon is al onder als we arriveren bij de kleine marina van Cap A L'Aigle. We eten aan boord, kijken een "Soprano'tje" en gaan bijtijds naar bed.

Sluisdeuren voor de

Stroomrafelingen

Gewoon overweldigend dat je dit mee mag maken!

Optrekkende mist

Tadoussac

[René>>] In verband met het tij kunnen we pas rond 15:30 vertrekken. Het voelt alsof we een "vrije dag" hebben, gezien het mijlen maken van de afgelopen dagen.

Het is heerlijk weer. Helga krijgt het in haar bol en gaat de buitenboel schoon maken. Da's het voordeel van een marina: zoet water in overvloed. Ik voel me vandaag niet zo schoonmakerig en stort me op de website. We pakken aan boord een zwak signaal op van een wifi netwerkje. Hopelijk genoeg om de site bij te werken.

Hiernaast trouwens een kaartje van de route op de St. Lawrence tot nu toe. De planning was om 1 september in Quebec City te zijn en dat gaan we misschien nog wel halen ook.

Track over de St. Lawrence tot nu toe

Nog nooit bloembakken met bloemen in een haven gezien.

[René>>] We wandelen een steil stukje omhoog naar het dorp, maar er valt weinig te beleven. Op de terugweg naar Vagebond drinken we wat in het restaurantje bij de haven en zien aan de hand van een binnenkomende boot dat de stroming voor ons al gunstig is.

Wat vroeger dan gepland gooien we dus om 15:00 uur al los. Er staat een prima bakstagwindje van een knoop of 20. Hier en daar hebben we nog wat stroom tegen, maar na een uur is dat over en hebben we de stroming stevig mee. We klokken een maximale snelheid over de grond van ruim 10 knopen op alleen de genua.

Rond 19:30 varen we de kleine haven van Saint-Jean-Port-Joli binnen. We krijgen een plekje toegewezen aan een drijvende steiger. Het is even lastig manouvreren als we 180 graden moeten draaien met de wind op de kont, maar het lukt net. We hebben onvoldoende water onder de kiel voor als het laag water wordt, maar de havenmeester verzekert ons dat de bodem uit minstens twee meter superzachte modder bestaat. We vertrouwen er maar op.

De mist die optrekt en het beroepsbootje zichtbaar maakt.

 

[René>>] We hebben niets gemerkt van laag water, dus de modder is inderdaad superzacht. Ik schat dat we er bij laag water toch zo´n 30/40 centimeter in zakken.

Na een luie ochtend gaan we het dorpje verkennen. We zien prachtig houtsnijwerk en daar blijkt het dorpje ook bekend om te staan. We lunchen op het terras van een schilderachtig eetcafé aan het kerkplein. Daarna doen we wat boodschappen en kopen motorolie.

's-Middags geven we de motor een grote beurt (brandstoffilters en oliefilter vervangen en olie verversen).

Rond de schemering kuieren we een half uurtje over de fraaie begraafplaats. Echt Frans, met familiegraven en grote grafstenen. Wanneer een steen voor een familiegraf besteld wordt, is het hier kennelijk gebruikelijk om al rekening te houden met de nog levenden. We zien regelmatig namen met een geboortejaar, maar nog geen sterfjaar. Een enkele keer zien we bij personen die begin 20e eeuw geboren zijn al "19" ingegraveerd, maar kennelijk zijn ze nog niet overleden...

We eten een pizza "fruits de mer" bij het restaurantje aan de haven. Het is heerlijk weer en we eten buiten op het terras. Wat een verschil met een paar dagen geleden.

Vagebond vindt het heerlijk zo´n modderbad

Helga kan het weer niet laten.

Er is veel houtsnijwerk in het dorpje.

september 2006