(Mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Evelyn Kouwenhoven, Linda Francis, Esther Mirer, Jaqueline Robbemond, Leo Mizelmoe, Ellen de Jong, Youri Valks, Chantal Weber, Norbert Kouwenhoven, Maxim van der Plank, Noa Naomi v.d. Zee.

Zaterdag 1 juli 2006 / 44°38'13N 063°36'44W (Halifax, Nova Scotia)

[René>>] Vandaag is het Canada Day, het Canadese equivalent van de Amerikaanse "Fourth of July". Vandaag begint ook de jaarlijkse Tatoo (Taptoe) en dus is er in het centrum een parade. Verder is er uiteraard van alles te doen. Vorig jaar viel het evenement door overvloedige regen grotendeels in het water, maar vandaag is het prachtig weer.

Met de bemanningen van de Long White Cloud en Coral Moon gaan we met de bus naar het centrum van Halifax. Verkeer is er nauwelijks. Is dit een nationale feestdag? Stel je voor dat je met de bus het centrum van Utrecht in wilt om een uur of 11:00 op koninginnedag. Toch is genoeg volk in het centrum. Veel mensen gaan in rood/wit gekleed en uiteraard zie je overal de Canadese vlag. We drinken een kop koffie aan de waterfront. Daarna gaan we naar de plek waar we met Frans en Ilse afgesproken hebben, en waar ook de parade voorbij komt.

Pas om 12:25 wordt de weg door de politie afgesloten en vijf minuten later begint de parade. Niet zo groot, maar wel mooi om te zien. Canadese Mounties voorop en daarachter legeronderdelen en fanfares uit diverse landen. Vooral de doedelzakken maken indruk. Ook de burgemeester van Halifax komt voorbij in een open auto. Vriendelijk zwaait hij naar het publiek. Erg leuk!

Wij gaan met Frans en Ilse en de kinderen de stad in. Paula, Steve, Janet en Allen gaan op zoek naar een kroeg om de tweede helft van Engeland - Portugal te zien.

We komen op een terrein waar voor kinderen van alles te zien en te doen is. Wij stillen de honger met een hotdog. Even later zien we de burgemeester weer en toevallig krijg ik oogcontact met hem. "If we would have lived here, I would have voted for you", roep ik met een glimlach. Hij knikt vriendelijk. Tien minuten later staat hij voor ons. "Were are you g-g-g-guys from?" (hij stottert). Het is een jonge, vriendelijke vent. Ik schat hem begin 40. We maken een praatje en schudden de hand van de burgemeester van Halifax. Leuk toch!

Voor Timo en Katie is het een lange dag geweest, dus Ilse en Frans gaan naar huis. We bellen (met Frans zijn telefoon) met Long White Cloud om uit te vinden waar ze uithangen en een kwartiertje later schuiven we aan op een terras aan de waterfront. Het is nog steeds heerlijk weer: zon en een graadje of 25. Het bier smaakt goed!

We nemen de ferry naar Dartmouth, aan de overkant van de inham. Er is een groot podium en een paar honderd toeschouwers zitten op plastic stoelen in afwachting van wat gaat komen. Na een half uurtje begint het concert van een niet onverdienstelijke rockband. Tot onze verbazing blijft het publiek braaf zitten. Niemand die danst of uit zijn dak gaat of zo. Heel kalm allemaal. Typisch...

We nemen de ferry terug naar Halifax en eten in een Ierse pub met machtig mooie live muziek! Iets voor 22:00 staan we buiten voor het vuurwerk, maar we kunnen geen goede plek meer vinden. Het is sowieso geen spectaculair vuurwerk. We nemen de bus terug naar jachtclub en liggen iets voor middernacht in bed.

De burgemeester van Halifax

 

Zondag 2 juli 2006 / 44°38'13N 063°36'44W (Halifax, Nova Scotia)

[René>>] Om 9:15 worden we door Frans en Ilse opgehaald. Ze hebben koffie en donuts meegebracht. Het weer is fris, maar het is droog. We rijden naar Peggy's Cove (44°29'5N 063°55W), één van de meest pittoreske plekken van Nova Scotia. Het is er inderdaad prachtig. Een vissersdorpje van 60 inwoners, een machtig mooie rotskust en een schilderachtige vuurtoren. In die vuurtoren bevind zich het kleinste postkantoor van Canada, uiteraard een toeristische attractie. In het restaurant drinken we warme chocolademelk.

Een klein stukje verderop stoppen we even bij het monument voor de slachtoffers van de in september 1998 gecrashte Swiss Air 111, een zwarte dag in de recente geschiedenis van Nova Scotia. Alle passagiers en bemanningsleden kwamen om het leven.

Een zwarte dag uit de minder recente geschiedenis van Nova Scotia is trouwens de "Halifax explosion" van 1917. Een aanvaring met een munitieschip leidde tot de zwaarste explosie ter wereld, afgezien van nucleaire explosies. 2000 inwoners kwamen om het leven en de halve stad werd weggevaagd.

We rijden terug naar huis en brengen er de rest van de middag door. We mogen blijven eten, maar kiezen ervoor om terug te gaan naar Vagebond, want de wind trekt aan en we vertrouwen het niet helemaal. Frans brengt ons terug. We hebben er geen spijt van, de wind is 's-avonds ontzettend vlagerig. Ons anker ligt op 10-12 meter diepte (afhankelijk van het getij) onze 45 meter ketting is wat aan de krappe kant. Gelukkig gebeurt er niets. In de loop van de nacht wordt het rustiger.

Maandag 3 juli 2006 / 44°38'13N 063°36'44W (Halifax, Nova Scotia)

[René>>] Om 8:00 bellen we met Frans om door te geven dat we van boord kunnen (in verband met de wind van gisterenavond). Frans is vandaag nog vrij, omdat Canada Day op een zaterdag viel. Hij komt ons ophalen en daarna halen we Isle en de kinderen op. Onderweg, het is 8:45, verontschuldigd Frans zich voor de hectische spits. Een geintje natuurlijk, want het aantal auto´s is op twee handen te tellen. Files zijn echt een uitzondering, meestal als gevolg van een ongeluk.

Het is droog, maar daar is alles mee gezegd. We rijden een goed uur noordwaarts naar een "U-pick", een boerderij waar je zelf aardbijen kunt plukken. In een uur tijd plukken we 17 bakjes perfecte, knalrode aardbeien, voor de helft van de supermarktprijs. Frans: "Heb je duizenden mijlen gezeild om aardbijen te kunnen plukken op Nova Scotia."

Omdat we in de buurt zijn, rijden we naar Hall's Harbour (45°12N 064°36,5W), aan de kust van de Bay of Fundy. De Bay of Fundy kent het hoogste verval ter wereld, 16 meter bij springtij!. Puur toevallig is het laag water als we aankomen. De vissersboten liggen op hun kiel op de bodem van de kleine haven. Het doet ons denken aan de Kanaaleilanden, waar het verval zo'n 10 meter is. Het dorpje en de omgeving is prachtig. We eten een broodje en genieten van het uitzicht.

We rijden terug naar Lower Sackville en brengen de rest van de middag door bij Frans en Ilse. We eten mee en gaan daarna kijken bij de voetbaltraining van Timo (bijna zes). Machtig om dat kleine grut achter een bal te zien rennen.

Op de terugweg eten we een ijsje. Daarna is het tijd om afscheid te nemen. We hebben vier dagen genoten van de gastvrijheid van Frans en Ilse en hebben een "kijkje in de keuken" gekregen van hun "nieuwe leven" in Nova Scotia. Frans en Ilse, nogmaals bedankt en wie weet tot ziens!!!

Mooi hè!

Hall's Harbour bij laag water

Dinsdag 4 juli 2006 / 44°38'13N 063°36'44W (Halifax, Nova Scotia)

[René>>] Na vier actieve dagen slapen we vanochtend uit en doen we lekker lui. In de loop van de ochtend worden we iets actiever. Helga maakt de binnenboel schoon en ik begin een achterstand aan de website weg te werken. Zoveel foto´s en zoveel mooie foto´s. We krijgen bijna ruzie over de vraag welke foto´s op de website komen.

Halverwege de middag gaan we naar de club. Daar is een wifi netwerk. Niet gratis, maar met een creditcard is het zo gepiept, althans volgens de twee dames die op de club werken. Het netwerk heb ik inderdaad zo gevonden, "FatPort" heet het. Helaas werkt de "Click here to sign up!" link niet en dus kies ik voor de "Only $21.95 per month, unlimited wi-fi access" link. Die werkt wel en daar kan ik me zonder problemen registreren. De tweede maand is gratis en we gaan het abonnement delen met Long White Cloud, dus vallen de kosten mee.

De ellende waar ik vervolgens in verzeild raak zal ik jullie besparen, maar het komt erop neer dat die "$21.95" link een advertentie betreft van een concurrent. Ja, echt waar!!! Die concurrent heeft hier helemaal geen netwerk en ik kan dus fluiten naar mijn centen. De helpdesk van FatPort is gelukkig goed bereikbaar (met de telefoon van de club) en daar zijn ze erg vriendelijk en behulpzaam. Ze bieden een gratis account aan voor een maand. Daar kan ik mee leven, alleen lukt het niet om dat account aan de praat te krijgen. Ik zit anderhalf uur aan de telefoon met een helpdeskmedewerker en nog steeds werkt het niet. De "job" wordt geëscaleerd naar de technische dienst. Ze beloven morgen terug te bellen.

Op initiatief van Long White Cloud gaan we 's-avonds eten in een Etiopisch restaurant. Ze hebben in Dar Es Salaam een keer Etiopisch gegeten en dat is ze goed bevallen. Je kunt natuurlijk -tig grappen verzinnen over een Etiopisch restaurant in Halifax, Nova Scotia, maar dat doen we niet, want het eten is bijzonder lekker en apart. De verschillende gerechten worden op één groot rond bord opgediend. In plaats van bestek gebruik je stukjes plat brood, dat wel wat weg heeft van een pannenkoek. We eten kip, vis, gehakt en lam. Super lekker!

We nemen nog een afzakker aan boord van Vagebond en rond middernacht gaan we naar bed. Inmiddels is het gaan regenen en er zit onweer in de buurt.

Stukje skyline van Halifax

FatPort login scherm

Woensdag 5 juli 2006 / 44°38'13N 063°36'44W (Halifax, Nova Scotia)

[René>>] Om 11:00 ga ik naar de club. De FatPort.-helpdesk heeft beloofd me dan te bellen. Gek genoeg heb ik daar vertrouwen in, omdat ze ook gisterenavond, toen we op de club een drankje dronken in afwachting van de taxi, nog gebeld hebben.

En even later zit ik twee uur voor "Jan Doedel" te wachten op de jachtclub. Na een uur bel ik met de helpdesk en krijg dezelfde jongen als gisteren aan de lijn. Hij kan me niet helpen, want de job is geëscaleerd naar de technische dienst. Bellen kan blijkbaar niet. Het enige dat hij kan doen is een e-mail sturen. Ik wacht nog een uurtje en voor Helga werk ik ondertussen aan een paar nieuwe wallpapers. Ik vraag het personeel van de club om FatPort te vragen, mochten ze nog bellen, me een e-mail te sturen. Ik ga terug naar Vagebond om Helga op te halen.

We vinden in "The Pinnacle" een uitstekende chandler (watersportwinkel). Zonder twijfel de beste sinds we uit Nederland vertrokken zijn. De medewerkers hebben ook echt verstand van hun vak. We vinden er de pilots (of "sailing directions" of "cruising guides") die we nodig hebben. Vervolgens doen we boodschappen bij een "wholesale supermarkt", een soort groothandel. Ze hebben er van alles in grootverpakking, maar gelukkig ook in "normaal" formaat.

Om 17:45 worden we opgehaald door Long White Cloud. Met hun supersnelle dingy zijn we tien keer zo snel aan de kant, dan met ons kleine en langzame bijbootje. We gaan naar de film. "An Inconvenient Truth" van Al Gore (ja die!). Het is eigenlijk een verfilming van een presentatie die hij over de hele wereld gegeven heeft. Het gaat in hoofdzaak over het broeikaseffect en hoe dat de wereld gaat veranderen tenzij we nu drastische maatregelen nemen. Geen doemscenaria (hoewel...), maar een integer en geloofwaardig verhaal. Geen ingewikkeld wetenschappelijk verhaal, maar toegankelijk voor iedereen. Indrukwekkend en, als is maar de helft van zijn verhaal waar, absoluut schokkend. Er is ook een website: www.climatecrisis.net. Ik heb geen idee of de film in Nederland te zien is, maar het is een absolute aanrader!

Wat de wifiverbinding betreft, er is voortgang. Als ik 's-avonds probeer in te loggen verschijnt een melding dat de "Internet Connection Temporarily Out of Service" is. Die melding kreeg ik eerder niet, dus er wordt blijkbaar aan gewerkt.

 

Donderdag 6 juli 2006 / 44°38'13N 063°36'44W (Halifax, Nova Scotia)

[René>>] Nog steeds "Internet Connection Temporarily Out of Service".

Na de koffie en het ontbijt gaan we naar de kant om te kijken of we hier onze gasflessen kunnen laten vullen. We hebben een "Nederlandse" propaanfles en twee CampingGaz (butaan) flessen. De propaanfles is bijna leeg en we hebben nog één volle CampingGaz fles. Op Bermuda konden we geen van de flessen gevuld krijgen. Hopelijk hier wel.

Bij de Pinnacle geven ze ons weinig kans en krijgen het advies een lokale fles te kopen (ca. $25). Dan hebben we de komende maanden ook geen problemen om elders aan gas te komen. Wat wél een probleem is, is het formaat van de lokale flessen. Die zijn veel te groot voor onze gasbun en dus moet de fles buiten een plekje krijgen en moet er een (lange) slang van buiten naar binnen. Maar het lijkt de enige oplossing. Een andere klant, hij stelt zich voor als Glenn, biedt aan om ons even naar de Wall Mart te rijden. Daar verkopen ze BBQ's en de bewuste flessen. We moeten het aanbod afslaan, want om 12:00 hebben "downtown" afgesproken met Paula en Steve om naar het Maritiem Museum te gaan. Geen probleem, dan brengt Glenn ons na het bezoek aan de Wall Mart wel naar het centrum. Nu kunnen we het aanbod uiteraard niet meer afslaan. Wat een ontzettende vriendelijke mensen hier!

Bij de Wall Mart hebben ze inderdaad de bewuste flessen, regulators en slang. We kopen nog niets, want ik wil eerst aan boord bekijken hoe we het precies gaan doen. Glenn zet ons vervolgens af in het centrum, waar we even later Paula en Steve treffen. We lunchen en gaan daarna naar het Museum. Net als in Lunenburg is ook dit een bijzonder interessant museum. Vooral de exposities over de Halifax explosie van 1917 en de Titanic (1912) maken diepe indruk.

Wat de Halifax explosie tot een drama maakte (2000 doden), was dat de explosie van het Franse munitieschip "Mont Blanc" pas 20 minuten na de aanvaring plaatsvond. Mannen, vrouwen en kinderen waren dus in de gelegenheid om naar het water te komen waar "een" schip in brand stond. Delen van de Mont Blanc werden later mijlen ver(!) in de omtrek teruggevonden. Het doet ons aan de ramp in Enschede denken.

Schepen uit Halifax speelden in 1912 een belangrijke rol bij de redding van de overlevenden en de berging van de slachtoffers als gevolg van de ramp met de Titanic. Naast slachtoffers werden ook resten van de Titanic geborgen, zoals houten panelen en een originele dekstoel.

We blijven tot sluitingstijd in het museum. Paula en Steve zijn inmiddels vertrokken, want ze moeten nog was ophalen. Wij besluiten terug te lopen, een pittige wandeling van 6-7 kilometer. Het motregent, maar we hebben onze regenjacks bij ons. Onderweg komen we een "Canadian Tire" tegen, een soort Halfords, maar dan tien keer zo groot en uitgebreid. Naast de gasflessen die we eerder gezien hebben, verkopen ze ook kleinere flessen, die misschien wel in onze gasbun passen. We nemen de maten en hebben goede hoop.

Net voor we gaan slapen is het nog steeds "Internet Connection Temporarily Out of Service"...

 

Vrijdag 7 juli 2006 / 44°38'13N 063°36'44W (Halifax, Nova Scotia)

[René>>] En nog steeds geen internet. Het duurt ons allemaal te lang, dus besluiten we hoe dan ook vandaag de website bij te werken, al moeten we ervoor naar het centrum.

Ik meet de breedte van de gasbun en YES de fles die we gezien hebben past. Mooi, mooi, mooi! We besluiten twee van die flessen te kopen, want anders hebben we het probleem dat als de "Canadese" fles leeg is, we met slangaansluitingen aan de gang moeten en dat vinden we niet optimaal.

 

[René>>] Bij Canadian Tire kopen we twee "kleine" gasflessen van 9,5 liter per stuk. Volgens de cassièrre kunnen we ze er ook laten vullen, maar dat blijkt even later niet het geval. Met een taxi gaan we naar een vulstation en daar is het zo gepiept.

Aan het eind van de middag gaan we met Paula en Steve naar het centrum voor een internetverbinding. De Ierse pub waar we een paar dagen geleden gegeten hebben heeft voor haar klanten een wifi netwerk. Eindelijk kunnen we de website weer eens bijwerken. Sinds Bermuda hebben we geen nieuws meer gezien, gehoord of gelezen, dus het kabinet Balkenende III is nieuw voor ons. Tsja, wat moeten we daar nu weer van vinden... Niet veel dus.

 

[René>>] Een rustig dagje vandaag. In de loop van de middag gaan Helga en Paula boodschappen doen, inclusief vlees voor op de BBQ. Steiger "H" van de jachtclub heeft haar jaarlijkse BBQ en we zijn uitgenodigd.

Aan het eind van de middag gaan we naar de club. Er zijn al een stuk of 20 leden. We krijgen een sticker opgeplakt met onze naam. We halen de gemiddelde leeftijd behoorlijk omlaag, ondanks dat Paula en Steve wat ouder zijn dan wij. Maar het is gezellig en het weer is perfect.

Na het eten verhuist het gezelschap naar "boven" (een ruimte boven een loods), voor het vervolg van het feest. Er schalt jaren '50-'60 muziek uit luidsprekers en langs de muren staan allemaal lange banken. Zo nu en dan wordt er wat gedanst. Oudbollig (en dat is een understatement), maar wel leuk. Shania Twain en Brian Adams, beiden Canadees, zorgen voor wat modernere muziek.

"Would you please put that bottle of wine on the floor, instead of on the table". In Canada mag je alleen thuis alcohol drinken of in een gelegenheid met een licentie (een café of restaurant). In alle andere gevallen is het drinken in het openbaar en strafbaar. De jachtclub heeft wel een licentie, maar niet in de ruimte waar het feest gehouden wordt...

Tegen middernacht houden we het voor gezien. Het valt nog niet mee om weg te komen, omdat diverse leden uitgebreid afscheid van ons willen nemen. "Please come again and have a safe trip".

We maken een praatje met Paula en Steve

[René>>] Met Paula en Steve gaan we bijtijds naar de stad. Ze hebben wat hulp nodig met hun website en we gaan ook naar de finale Frankrijk - Italië kijken.

We brunchen bij O'Carrol, de Ierse pub waar we eerder geweest zijn en waar ze een snel wifi netwerk hebben. We zijn te lang in Halifax, want het personeel begint ons al te kennen...

Rond 14:00 verhuizen we naar een Engelse pub waarvan we weten dat ze alle WK wedstrijden vertonen op grote schermen. De wedstrijd begint om 15:00 lokale tijd. We vinden een prima plek aan een tafeltje.

We hebben niet echt een favoriet, maar gezien ons verblijf op Sardinië anderhalf jaar geleden zijn we voor Italië. Bij vlagen een leuke en spannende wedstrijd, maar helaas loopt het uit op stafschoppen. Over het geheel genomen was Frankrijk misschien iets beter, maar we zijn blij dat Italië wint. Zidane, waarom toch? Wie het weet, stuur gerust een mailtje, want we zijn héél benieuwd.

We eten aan boord en kijken een DVD van de Long White Cloud, "The legend of 1900". Fraaie film met prachtige pianomuziek. Het is weer eens wat anders.

Een prachtige zonsondergang in Halifax

[René>>] We hebben besloten om morgen te vertrekken, maar in de loop van de dag bekruipt ons het gevoel dat we misschien beter vandaag hadden kunnen vertrekken, want het is prachtig weer en waarschijnlijk is er "buiten" geen mist. Nou ja, gedane zaken nemen geen keer.

We doen boodschappen en nemen nog een heerlijke douche op de jachtclub. Ik heb er nog weinig over geschreven, maar "The Armdale Yacht Club", is echt een leuke en gastvrije club. Ze hebben een prachtig clubhuis (hadden we een foto van moeten nemen...), dat vanaf een heuvel op de Northwest Arm uitkijkt. De club heeft ca. 500 leden en kan zichzelf kennelijk goed bedruipen, want alles is prima geregeld. Ok, één douche is misschien wat mager, maar hij is als nieuw en het water is heet.

Helga doucht en ik maak een praatje met een paar leden aan de bar, onder het genot van een biertje. Als Helga klaar is wisselen we van plek. Daarna hangen we met zijn tweeën nog aan de bar. We moeten gaan, want om 18:30 hebben we afgesproken met Paula en Steve. Wegkomen is echter niet eenvoudig, want de mensen zijn er zó ontzettend vriendelijk. Komen we eindelijk weg, treffen we weer een paar bekende leden op de steiger waar onze dingy ligt. Weer een praatje. "Ja, we vertrekken morgen... Met pijn in ons hart... Tot ziens, je weet maar nooit... Bye bye...".

Onze laatste avond met Paula en Steve. Paula heeft een knus visrestaurant voor ons gevonden. Het eten smaakt prima en we babbelen over nautische opleidingen in Nederland versus Nieuw Zeeland. Het gaat er in NZ echt een stuk serieuzer aan toe dan in Nederland. Globaal zijn er drie opleidingen: Basis, Kust en Offshore. De examens voor Kust en Offshore zijn voor een deel mondeling. Voor Offshore moet je ook met een sextant kunnen omgaan. Ook dingen als ontwerp, constructie en motortechniek komen aan bod. Wij vinden het knap heftig, in vergelijking met onze "simpele" vaarbewijzen. Trouwens, zonder Kust of Offshore papiertje en/of aantoonbare ervaring krijg je als Nieuw Zeelander niet eens toestemming om het land met een boot te verlaten!

Rond 23:00 zijn we terug aan boord en gaan we te kooi.

Een van de schitterende optrekjes aan de Northwest Arm

[René>>] Ik ben om 7:45 wakker. Het is bewolkt en mistig... Hadden we toch gisteren moeten gaan. Shit!

Onze Windex is verbogen, net als die van de Long White Cloud trouwens. De Windex is de pijl in de top van de mast die aangeeft waar de wind vandaan komt. Al een paar keer hoorden we 's-ochtends een vreemd geluid vanuit de mast. Geen idee wat het was, tot ik een paar dagen geleden een arend in de top van de mast van Long White Cloud zag zitten, bovenop hun Windex. Vanaf die positie had de roofvogel natuurlijk een prachtig zicht op zijn prooi in het water. Een arend, bovenop de fragiele Windex. Een meeuw, alá, maar een arend is een tikkie groter en zwaarder. Nou ja, Helga moet vandaag of morgen toch weer de mast in, want het stoomlicht is stuk.

Gelukkig trekt de mist een uurtje later op en besluiten we toch te gaan. Ook Long White Cloud vertrekt, maar naar het zuiden. We nemen afscheid en wensen elkaar een goede en behouden vaart.

Eenmaal buiten staat er ZW 4-5 en de zee is nagenoeg vlak. Het is onbewolkt en het zicht is goed! Heerlijk zeilweer voor de 40 mijl naar Owls Head Bay.

Aan het eind van de middag zakt de wind in en noodgedwongen motorsailen we de laatste mijlen. Om 18:15 laten we het anker zakken in een prachtige baai omringd door eilandjes en naaldbomen. Hier en daar een huis, maar ze zijn op één hand te tellen. Het is hier prachtig!

Als we na het eten in de kuip stappen is het zicht gereduceerd tot nagenoeg nul. We kijken "The Sixth Sense" met Bruce Willis. Hebben we eerder gezien, maar het blijft een fascinerende film. En wat kan dat kleine ventje acteren. Niet normaal meer!

De verbogen Windex

Het water is KOUD!

Halifax => Owls Head Bay

 

[René>>] Vreemd weer afgelopen nacht. Dikke mist, regen en onweer... tegelijk!

De mist trekt in de loop van de ochtend op. Om 10:30 lijkt het zelfs compleet helder te worden. Er staat een lekker windje, dus we gaan ankerop. Eenmaal buiten zit het toch dicht, komt de wind met 10-12 knopen recht van achteren en de golven schuin van achteren. Het wordt weer zo "blinde", rollende tocht op de motor. Bah! Maar ja, het moet, willen we in deze tijd van het jaar binnen afzienbare tijd Cape Breton Island halen.

Gelukkig verbetert het zicht iets en de wind trekt zelfs aan tot een dikke 20 knopen, zodat de motor uit kan. Later reduceert het zicht weer tot nihil, maar we kunnen blijven zeilen tot aan onze bestemming Beaver Harbour, waar de mist weer verdwenen is. We blijven geen foto´s van de "Tridata" (zie gisteren) maken, maar de watertemperatuur is hier 9,6 graden.

's-Avonds gaat de wind conpleet liggen. Het is buiten spookachtig stil. Een paar lampen op de kant verraden dat de beschaving nog dichtbij is.

[René>>] 's-Nachts gaat het regenen en als we 's-ochtends wakker worden regent het nog steeds en is het echt baggerweer. De wind is naar het oosten gedraaid en we liggen nu lagerwal. Dom, want dat hadden we kunnen weten. Er trekt vandaag namelijk een lagedrukgebied over Nova Scotia heen. Als het later echt hard gaat waaien liggen we hier niet goed, dus besluiten we te gaan verliggen.

Dat is het voordeel van de Atlantische kust van Nova Scotia, het barst er van de eilandjes, baaien en diepe inhammen. Er is bijna altijd dichtbij beschutting te vinden. Dus gaan we ankerop en varen een mijl verder naar Macleod Cove. Het kaartje (1:50.000) laat dat zien en geeft tevens een beeld van een willekeurig stukje kust van Nova Scotia.

De rest van de dag giet het van de regen, zitten we binnen, genieten van warme koffie, hete soep en kijken we DVD´s. Bijvoorbeeld een aflevering van "The Blue Planet", een serie BBC documentaires over de oceanen. We hebben deze schitterende serie te leen van de Long White Cloud. Ook kijken we "Nurenberg" een film met Alec Baldwin over het proces tegen de nazi kopstukken. Het originele beeldmateriaal van de concentratiekampen maakt diepe indruk.

's-Avonds eten we bami. Smullen! Tegen de tijd dat we naar bed gaan, wordt het droog, neemt de wind af en krimpt naar noord.

Beaver Harbour en Macleod Cove (1:50.000)

[René>>] Het is prachtig weer en de wind is noordwest. Ideaal zeilweer. Na het ontbijt van (door Helga zelfgemaakte) yoghurt met cornflakes gaan we ankerop. We zeilen tussen talloze eilandjes, rotsen en ondiepten door. Bij slecht weer is deze route niet aan te raden, maar nu is het kalm en goed te doen.

Ook vandaag zien we weer zeehonden. We hebben ze eerder gezien, maar jammer genoeg alleen nog maar koppies in het water en nog niet op de kant.

In de loop van de middag neemt de wind af en zetten we de motor erbij. We varen de Liscomb River op en het water krijgt de kleur van sterke thee.

Rond 17:00 gooien we het anker uit bij Liscomb Lodge. In het vaargeultje is het 4-5 meter diep, maar eenmaal daarbuiten loopt de diepte heel snel terug. Het anker houdt niet, dus pakken we een van de twee moorings van de Lodge.

's-Avonds gaan we naar de kant en melden ons bij het "marina" kantoortje. De mooring kost $26 per nacht. Niet echt goedkoop, maar dan zijn we ook direct gasten van de Lodge en mogen gebruik maken van alle faciliteiten zoals zwembad, fietsen, kano´s en noem maar op. We besluiten twee nachten te blijven.

Macleod Cove => Liscomb River

Vagebond voor anker op de Liscomb River

 

 

[René>>] 's-Ochtends doen we eerst een paar klusjes.

  • Er staat wat water onder de motor en dat pompen we weg. De afvoer van de rand van de bakskist zat verstopt. Daardoor is er met de overvloedige regen van eergisteren een paar liter water naar binnen gekomen.
  • Verder inspecteren we de brandstoftoevoer. Het toerental van de motor hapert nog steeds zo nu en dan. Waarschijnlijk wordt er ergens lucht aangezogen. De kraan bij de tank gaat dicht en we zetten druk op de leiding. Dat doen we met de pomp waarmee we normaal gesproken de bijboot opblazen (je moet tenslotte een beetje creatief zijn). Daarna inspecteren we alle mogelijke lekkageplekken met zeepsop. Geen lek te vinden. Maar... de slang(klem) van de retourleiding blijkt los te zitten. Kan dat het zijn? We weten het niet, maar verder kunnen we niets vinden, dus we hopen het maar. Morgen weten we het zeker.
  • Voor de verandering ga ik een keer de mast in. Meestal gaat Helga, omdat dat nu eenmaal praktischer is. Zij is immers lichter en ik ben sterker. Maar een beetje inspanning voor Helga kan geen kwaad... De lamp van het stoomlicht is stuk, dus die vervang ik. Daarna "all the way to the top" waar ik de Windex niet kan repareren omdat het boutje dol gedraaid is. Hij staat nu in de goede stand, maar één serieuze windvlaag en hij zal wel weer scheef hangen. Klusje voor als de mast eraf gaat op het Erie Canal over een maand of twee.

Na een vroege lunch varen we met de bijboot de rivier verder op. Helaas stuiten we na een halve mijl al op een onneembare waterval. De motor gaat uit en we laten ons terugdrijven. Het is doodstil. Een arend cirkelt boven ons hoofd. Visjes springen uit het water in achtervolging op kleine vliegjes. Prachtig! We herhalen het nog een keer. En dan... jetski's.

Ieder zijn ding en ik wil geen moraalridder zijn, maar dit is echt absurd! Twee jetski´s komen de hoek om geblazen. Scheuren tot aan de waterval. Blijven daar ongeveer 20 seconden drijven om dan vol gas weer terug te blazen. Is dit mega-asociaal of ligt het aan ons? En die jetski´s zijn niet van Lodge, want behalve een simpel rondvaartbootje hebben ze niets gemotoriseerd.

Om onze gevoelens van agressie wat te laten bekoelen gaan we naar het zwembad. We hebben het helemaal voor ons alleen, inclusief de twee jaccuzi's. Wat een luxe! We zwemmen en bubbelen tot we een gerimpeld omahuidje hebben.

We hebben brood en melk nodig, maar de Lodge heeft geen winkel. Aan de "materiaalman" vragen we of er op fietsafstand een supermarkt is. Dat blijkt niet het geval. Met de auto is het al minstens twintig minuten. Na verduidelijking van onze behoeften blijkt er 6 kilometer verderop een soort buurtsupertje te zitten. Precies wat we nodig hebben.

Twee fietsen en twee helmen. Een fietshelm is in Canada verplicht. Ik kies een stoere mountainbike met wel 18 versnellingen en Helga een soort moderne opoefiets. Van die 18 versnellingen doen er het helaas slechts 3. Helaas, want die 6 kilometer zijn niet ________ maar /\/\/\/\/\/\/\. Goejendag zeg! Na een half uur hebben we nog steeds niets gezien, behalve naaldbossen, water en een handvol huizen. Ik begin te rekenen: we fietsen minstens 15 km/u, dus hebben we inmiddels minstens 7,5 kilometer afgelegd. Voor ons doemt wederom een berg van de 1e categorie op... Bekijk 't maar, we keren om.

Net als wij het terrein van de Lodge opfietsen, passeert de materiaalman ons met de auto. Of we de winkel gevonden hebben? Hij biedt aan ons erheen te rijden. Dan bedenkt hij zich en vraagt "Melk en brood, toch?". Na onze bevestiging gaat hij het restaurant in en komt een paar minuten later weer naar buiten met een heel wit en een pak melk. Van enige vergoeding wil hij niets weten. Geweldig toch!

We lessen de dorst op het terras van het restaurant. Daarna gaan we lekker nog een keer naar het zwembad. Dit keer duiken we ook nog even de sauna in.

Tegen 18:00 tuffen we terug naar Vagebond. Ze ligt er vreemd bij, want ze ligt dwars op de stroming en er staat nauwelijks wind. Dat zou niet moeten kunnen, tenzij... Jawel, het is laag water en ze zit aan de grond. De kiel zit net een stukje in de modder en daardoor ligt ze niet parallel aan de stroming. Nou ja, ze komt straks vanzelf wel weer los.

We smullen van zelfgemaakte pizza´s en gaan na een enerverende dag bijtijds te kooi.

Voor het eerst in de mast. Zwaar voor werk voor Helga.

r you looking at me?

Helm verplicht. Schattig he?

Wauwie dit is lekkerrrrrrr

Zondag 16 juli 2006 / 45°00'63N 062°06'13W (Liscomb River, Nova Scotia)

[René>>] Het zit weer eens potdicht. Toch besluiten we verder te gaan, hoewel een extra dagje zwembad, jaccuzi en sauna wel erg aantrekkelijk is.

Ook buiten is het potdicht. Er staat nauwelijks wind, dus op de motor. En daar hebben we het goede nieuws, want het toerental van 2100 blijft urenlang constant. Probleem zéér waarschijnlijk opgelost met het aandraaien van een simpele slangklem..

!"·$%&/(|@#~, te vroeg gejuicht. Aan het eind van de middag loopt het toerental weer tot twee keer toe terug.

We gaan voor anker in Tor Bay, bij de Webber Cove. Er is hier niets, behalve een strandje, naaldbomen en een paar verdwaalde meeuwen. Alleen de windgenerator maakt geluid. We zetten 'm uit, want hij draait toch te langzaam om stroom van betekenis te leveren. De mist wordt dikker en dikker en het is spookachtig stil... Samen genieten we van de dieren geluiden.

Groene boei maakt mooie belgeluiden

 

[René>>] 's-Nachts horen we vogels. Ze maken een grappig geluid. Heel hoog, als uit een Disney film. Maar we zijn te slaperig om er verder aandacht aan te besteden.

Als ik 's-ochtends in de kuip kom, tref ik daar drie kleine zwarte vogels aan. Helga is natuurlijk ook direct wakker. Formaat merel. Levend, maar ogenschijnlijk niet in erg goede doen. Het zijn watervogels, want ze hebben zwemvliezen. Waarom zijn ze in onze kuip beland? Ze laten zich stuk voor stuk eenvoudig oppakken en lijken niet gewond. Ik neem de gok en gooi er één in de lucht. Even onwennig, maar na een paar slagen met zijn vleugels vliegt 'ie weg, alsof er niets gebeurt is. De anderen volgen. Vreemd...

Het zit weer potdicht. Weinig reden om hier te blijven, dus gaan we ankerop. Bestemming Canso, op het oostelijke puntje van Nova Scotia, 25 mijl verderop. Daar moeten we als het goed is weer wat beschaving vinden. Een supermarkt bijvoorbeeld en een liquerstore, want het bier is op!

Bij nadering van het land klaart het binnen een minuut op en is het kraakhelder. We ankeren bij Canso, op een rotsachtige ondergrond. Het anker houdt maar matig. We kijken het een uurtje aan, voor we naar de kant gaan om boodschappen te doen.

's-Avonds kijken we "The Notebook". Een mooie en tegelijkertijd droevige film. Een regelrechte tranentrekker.

Canso Harbour

[René>>] Vandaag gaan we naar Cape Breton Island en de Bras D'Or Lakes. Cape Breton's beroemdste bewoner, Alexander Graham Bell deed de uitspraak:

"I have traveled around the globe. I have seen the Canadian and American Rockies, the Andes, the Alps and the Highlands of Scotland, but for simple beauty, Cape Breton outrivals them all"

Geen wonder dus, dat we er zin in hebben!

Als de mist rond half tien is opgetrokken gaan we ankerop. Afwisselend zeilen we en varen we op de motor, want de wind is niet erg constant. Onderweg komen we een grote groep dolfijnen tegen die zich tegoed doen aan een school vis. Prachtig om te zien.

Rond 14:00 gaan we met een klein vissersbootje door het kleine St. Peters sluisje de Bras D'Or Lakes op. Wederom verbazen we ons over het natuurschoon. Wat is Canada toch een prachtig land!

De Bras D'Or Lakes zijn twee meren, van elkaar gescheiden door de Barra Strait. Het noordelijke meer staat via twee geulen in open verbinding met zee. Het zuidelijke meer heeft een sluis aan de zuidkant. Die sluis vormt onderdeel van het in 1869 in gebruik genomen St. Peters Canal.

De Bras D'or Lakes vormen één van de belangrijkste broedplaatsen voor Amerika's nationale symbool, "the Bald Eagle". Je ziet ze hier vaker dan in Amerika, dus ligt de grap voor de hand, dat Bush zelfs de Bald Eagle verjaagd heeft.

We varen twee mijl de St. Peters Inlet op en laten het anker vallen in een verlaten baai genaamd Corbetts Cove. Alleen een paar hoogspanningsmasten veraden nabije beschaving. Het is er zo stil dat we vanzelf gaan fluisteren.

Bald Reef, veel vogels met laag water

Nova Scotia en Cape Breton Island

St Peters Canal is prachtig!

[René>>] Op de motor varen we uit de St. Peter Inlet, een grillige geul met baaien aan weerszijden. Daarna komen we op het weidse zuidelijke meer. Er staat een prima windkracht 4, dus hijsen we de zeilen. Een kwartier later starten we de motor, want van de wind is weinig meer te bekennen.

En zo tuffen we naar Little Harbour, een bijna ronde kom met een doorsnee van iets meer dan een halve mijl en een een ingang van slechts 100 meter breed. Het is er wederom prachtig. In deze perfect beschutte baai treffen we slechts twee andere boten. Wat een contrast met de Middellandse Zee of de Carib. Daar zou een baai als deze stampvol liggen.

Volgens de pilot zou er een restaurant zijn, The Cape Breton Smokehouse, in 2000 gestart door een Duitse familie. We zien tussen de bomen wel een houten gebouw, maar veel leven lijkt er niet te zijn. Begin van de avond besluiten we toch maar een kijkje te gaan nemen. Het is inderdaad het bewuste restaurant en het is open. We zijn de eerste gasten. De Duitse eigenaresse herkent ons direct als "van die boot". We eten gerookte zalm vooraf en Cajun zalm als hoofdgerecht. Smullen!

Corbetts Cove

[René>>] Naast het probleem met het toerental van de motor hebben we er sinds een paar dagen een probleem bij. Het kompas van de stuurautomaat doet raar.

Voor wie weinig trek heeft in een heel betoog over dit probleem: klik hier.

Onze stuurautomaat, een Raytheon (of Raymarine) ST6000+ kan de boot op verschillende manieren sturen:

  • Auto - een kompaskoers
  • Track - in een rechte lijn van waypoint A naar waypoint B
  • Vane - een koers ten opzichte van een bepaalde windhoek

In alle gevallen heeft de koerscomputer (een 100/300) een kompaskoers nodig. Daarom zit er een zogenaamde "Heading Sensor" in de mast (omdat we een stalen boot hebben). Deze Heading Sensor geeft de kompaskoers door aan de stuurautomaat.

Welnu, sinds een paar dagen is die heading (kompaskoers) niet meer constant. Voorbeeld: we varen een koers van 180 graden. In plaats van een constante heading van 180 graden is die heading achtereenvolgens 163, 187, 209, 201, 177, 184, 157, etc. Gemiddeld klopt het wel, maar de heading is niet constant. Als gevolg daarvan is de stuurautomaat continue koerskorrecties aan het doorvoeren en dat kost veel stroom, nog afgezien van de extra slijtage aan de pomp (hydraulisch roer).

Wat we eerst gedaan hebben is de boel opnieuw kalibreren. Je laat de boot minimaal twee rondjes varen met een snelheid van onder de twee knopen en ieder rondje moet minimaal 3 minuten duren. De koerscomputer berekent dan voor iedere koers de deviatie (afwijking). Dat heeft het probleem in ieder geval niet opgelost.

Heading Sensor stuk, denk je dan. Dus duiken we het manual op. Gelukkig is er een hoofdstuk "Problem Solving". Wat te doen als het ding geen heading geeft? Antwoord: de bekabeling controleren. Logisch en ligt voor de hand, dus daar beginnen we maar mee. Maar waar gaat die kabel eigenlijk naartoe? Waarschijnlijk naar de 100/300 (de feitelijke koerscomputer), maar welke kabel is van de Heading Sensor? Kabels volgen is aan boord van Vagebond nog een heel gedoe, maar een klein uurtje later zijn we erachter. De Sensor is inderdaad aangesloten op de 100/300.

Dan complete verwarring. Volgens het manual geeft de Sensor een NMEA signaal, maar de kabel is aangesloten op een SeaTalk aansluiting. Huh? Voor wie dit niet snapt, NMEA is de defacto wereldstandaard digitale taal waarmee nautische apparaten met elkaar praten. Raytheon heeft echter een eigen taal, SeaTalk genaamd.

Maar het heeft altijd gewerkt, dus hoe kan dit nou weer? We besluiten dit even te negeren, want nogmaals, het heeft altijd gewerkt.

Anyway, we meten de kabel door en die is in orde. Er moet iets anders aan de hand zijn. Wat trouwens héél erg vreemd is, is dat het ST6000+ display in de kuip nog steeds een heading geeft, ook al is de Sensor niet meer aangesloten. Ook wanneer we alle apparatuur uit en weer aan zetten kent de stuurautomaat nog steeds een heading. Huh?

We besluiten de Sensor van de mast te halen. Als ik op één van de lieren van de mast ga staan, kan ik er net bij. Een stuk touw zorgt ervoor dat we de kabel later weer eenvoudig door kunnen trekken. Trouwens, op de Sensor staat met grote letters SeaTalk, dus dat van dat NMEA signaal in het manual is een sprookje.

Met de Sensor binnen handbereik doen we een paar testjes. Vagebond ligt stil in het water en draait nauwelijks achter haar anker. We sluiten de Sensor aan. Heading achtereenvolgens 163, 187, 209, 201, 177, 184, 157, etc. Kortom, gemiddeld ca. 180. Bekabeling los en de heading blijft gemiddeld hetzelfde. Dan draaien we de sensor 180 graden om. Heading wordt vervolgens gemiddeld 0 (360). Bekabeling los en de heading blijft verspringen, maar gemiddeld 0.

Voorlopige conclusie: de Sensor doet in ieder geval iets. En zelfs zonder de Sensor blijft de heading verspringen. Met andere woorden, ligt het wel aan de Sensor? We denken van niet en monteren de Sensor weer in de mast. Maar wat is het dan?

Min of meer bij toeval ga ik op de ST6000+ bedieningseenheid in "Dealer Setup mode". Daarvoor moet je de "Standby" knop 14 seconden lang indrukken. Eenmaal uit die setup mode hebben we weer een stabiele heading. Hè???

Het gaat een paar minuten goed, maar daarna begint 'ie weer te verspringen. Weer in Dealer Setup en daarna gaat het weer even goed. De rest van de dag blijven we experimenteren. Soms gaat het een paar uur goed, soms maar een paar minuten. Héél vreemd.

Ik weet nog niet wat het is, maar zou het kunnen zijn dat de 100/300 een interne batterij heeft voor opslag van alle instellingen? Dat die batterij nagenoeg leeg is en hij daardoor iedere keer zijn instellingen verliest? Het manual zegt niets over een batterij, maar dat zegt wat mij betreft niets.

To be continued...

---

Rond 11:00 gaan we ankerop. Het is bijna windstil, dus op de motor. Met nog twee boten gaan we door de Barra Strait. We roepen de brugwachter op en ruim op tijd gaat de brug voor ons open. Dat is lang geleden!

Om 14:00 laten we het anker vallen in Maskells Harbour. Het wordt saai, maar het is weer prachtig. In de top van een naaldboom zien we een Bald Eagle. Het is hier trouwens "druk", want er liggen wel drie andere boten voor anker...

De Bald Eagle. Duimen dat het lukt een veel mooiere foto te maken.

 

Barra Strait

[René>>] 's-Ochtends stort ik me voor de verandering maar weer eens op het probleem met de motor. We weten nu 100% zeker dat 'ie lucht aanzuigt, omdat we het gezien hebben. De slang tussen de koperen leiding en de brandstofpomp is namelijk transparant (en oud).

Stap voor stap wil ik de verschillende mogelijkheden gaan uitsluiten en vandaag vervang ik de transparante stukken slang van de aan- en afvoer van brandstof. Ik denk eerlijk gezegd niet dat dat het probleem oplost, maar ik wil alles uitsluiten. Het is een rotklus, want ik kan er héél slecht bij en moet verschillende andere slangen losmaken, om er een klein beetje bij te kunnen.

We twijfelen of we vandaag naar Baddeck zullen vertrekken. Het restant van tropische storm Beryl trekt namelijk de komende 24 uur over ons heen. We liggen hier perfect beschut, maar de "B" van Baddeck, is ook de "B" van beschaving en bier (want dat is nog steeds op). Volgens de kaart liggen we bij Baddeck ook beschut en uiteindelijk geeft het argument om de motor te kunnen testen de doorslag.

Rond 14:00 gaan we ankerop, om een uurtje later het anker weer te laten vallen bij Baddeck. Veel keuze is er niet, want het barst er van de moorings, maar we denken een goed plekje gevonden te hebben. Het probleem met de motor is trouwens nog niet opgelost. Voor wie het niet meer weet: tot ca. 2000 toeren doet 'ie het prima, daarboven zuigt 'ie soms lucht en zakt het toerental soms even in.

We gaan naar de kant voor een verkenningsmissie. We vinden een wasserette, de bibliotheek (met gratis internet!), een garage waar we een auto kunnen huren en een grote supermarkt.

We smullen aan boord van een afhaalpizza en kijken een film als de wind begint aan te trekken tot een kleine 20 knopen (windkracht 5). De voorspelling was zuidoost, maar de wind trekt aan vanuit het oosten en vanuit die hoek liggen we niet beschut. In korte tijd bouwen de golven zich op. We voelen ons hier niet veilig en besluiten ankerop te gaan om te kijken of we in de beschutting van Kidston Island kunnen ankeren. Maar dat gaat niet, vanwege de tientallen moorings. Het is 20:45 en over een uur is het donker. Wat doen we?

We besluiten terug te varen naar de beschutting van Maskells Harbour, ondanks dat we daar dan in het donker aankomen. We kennen de baai, hebben een in- en uitgaand track in MaxSea en kunnen er dus nagenoeg blind naar binnen varen.

Iets voor 22:00 tuffen we in het pikkedonker Maskells Harbour binnen. De wind is aangetrokken tot een dikke 6, maar hier liggen we goed. We drinken nog een borrel en gaan te kooi.

 

Maskells Harbour vuurtoren

[René>>] Meer dan 30 knopen wind hebben we afgelopen nacht niet gehad, maar "buiten" zal het wel anders geweest zijn. De barometer van 19:00 gisterenavond tot middernacht van uur tot uur: 1012,1010,1007,1004,1003.

En er komt nog een depressie aan. Morgen kunnen we wederom harde wind verwachten, maar nu uit het zuidwesten. In Baddeck liggen we dan prima, dus we gaan vandaag maar weer die kant op. Zeer waarschijnlijk werken we dan direct de website bij.

 

[René>>] We droppen het anker op dezelfde plek als gisteren. Vrijwel direct gaan we naar de kant. De rollenpatronen worden weer eens bevestigd als Helga naar de wasserette gaat en ik naar de bibliotheek voor gratis internet. Ik werk de website bij en ga daarna Helga assisteren bij de was.

We brengen de was terug naar Vagebond, doen daarna boodschappen en informeren naar de mogeljikheid om voor twee dagen een auto te huren. We willen de noordkant van Cape Breton Island gaan verkennen, de zogenaamde Cabot Trail, een route van ruim 300 kilometer. We willen Vagebond in Baddeck achter laten en overnachten in een B&B. Maandagochtend is er voor ons een auto beschikbaar.

Op het terras van de Baddeck Yacht Club maken we aan het einde van de middag nader kennis met Ron & Jean van de "Eclipse" en Lane & Tina van de "Wish'n". We hebben ze eerder even gesproken in Maskells Harbour. Ze komen uit Halifax en zijn met hun boten op vakantie. Superaardige lui! Ze liggen in de "marina" en morgen mogen we hun sleutels lenen voor een douche.

Op hetzelfde terras maken we kennis met Marijke en Dough. Marijke is geboren in Nederland, maar in haar vroege jeugd geëmigreerd naar Canada. Ze spreekt nog steeds vloeiend Nederlands. Ze zijn ook op vakantie met hun fraaie motorboot. Wij brengen snel de boodschappen naar Vagebond en gaan daarna pizza met ze eten.

Het is middernacht als we te kooi gaan.

 

Zondag 23 juli 2006 / 46°06'05N 060°44'71W (Baddeck, Bras D'Or Lakes)

[René>>] Uitslapen, koffie, ontbijt. Helga ruimt de schone was op en ik stort me voor de zoveelste keer op de motor. Grondig dit keer! Ik demonteer de filter tussen de tank en de motor, inclusief alle aansluitingen op de koperen leidingen en de tank. Alleen al het "klusje" van demonteren kost me twee uur, omdat ik... Nou ja, ik zal jullie de details besparen, maar laten we zeggen dat ik er niet makkelijk bij kan.

Ok, ik beken, aan het volgende had ik eerder kunnen/moeten denken. Bij een nieuwe filter zitten 4 rubberen ringen. Twee grote, en twee kleine. De grote zijn voor de filter zelf. De kleine heb ik tot nu toe nooit gebruikt, omdat ik er maar niet achter kon komen waarvoor ze waren. Ik dacht dat ze misschien voor een ander model filterhouder waren of zo...

Maar nu ik de filterhouder helemaal gedemonteerd heb, wordt duidelijk waar de twee kleine ringen voor zijn. De grootste van twee gaat aan de "binnenkant". De kleinste gaat op de bout waarmee de glazen pot en filter op de houder "getrokken" wordt. Al zouden we het geweten hebben, dan nog hadden we die ring nooit kunnen vervangen, zonder de houder te demonteren, omdat de bout er anders niet uit kan. Degene die het filter daar gemonteerd heeft, heeft er niet echt goed over nagedacht.

Anyway, dat die twee kleine ringen na 5 jaar de oorzaak kunnen zijn van ons probleem lijkt me niet onwaarschijnlijk. To be continued...

We drinken een borrel op het terras van de jachtclub. De bemanningen van de Eclipse en de Wish'n zijn er ook. Met hun sleutels krijgen we toegang tot de perfecte douches van de marina. We drinken nog een borral aan boord van de Eclipse en gaan daarna terug naar Vagebond. Daar kijken we de DVD "Captain Ron" met Kurt Russel. We hebben de film te leen van de echte "kapitein Ron" van de Eclipse. Het is een aardige film met typische Amerikaanse humor, maar zo geweldig als Ron hem vindt, vinden wij 'm niet...

 

Maandag 24 juli 2006 / 46°06'05N 060°44'71W (Baddeck, Bras D'Or Lakes)

[René>>] Om 8:30 tuffen we in de stromende regen naar de kant. Even hebben we overwogen om het huren van de auto een dag uit te stellen, maar of we nu in de regen aan boord zitten of in een auto? Maakt niet echt uit, vinden we.

Het weer en met name de wind voor vandaag en aankomende nacht belooft weinig goeds en aangezien we komende nacht niet aan boord slapen besluiten we Vagebond aan een mooring te leggen. Dan slapen we een stuk geruster. Gisteren was er geen beschikbaar en vanochtend ook niet, maar later vandaag wel. Steward, van Baddeck Marine, heeft aangeboden Vagebond aan de mooring te leggen, zodra die beschikbaar komt en dat is "100% zeker" in de loop van de ochtend. Aan die operatie kan volgens ons weinig mis gaan, dus stemmen we toe. De sleutels zitten sowieso altijd in het contact, omdat we de kans groter achten dat iemand met goede bedoelingen de motor een keer wil starten (omdat het anker krabt terwijl we niet aan boord zijn), dan iemand met slechte bedoelingen.

We halen de auto op, een mooie Ford Focus, met alles erop en eraan. In de regen beginnen we aan het eerste stuk van de ruim 300 kilometer lange "Cabot Trail". De route voert ons langs de noordwestkant van Cape Breton Island.

De eerste stop die we maken is in Margaree. We bezoeken er het Margaree Salmon Museum, want op de Margaree River wordt al sinds mensenheugenis op Atlantische Zalm gevist. We zijn de enige bezoekers. De vriendelijke bejaarde beheerster geeft gevraagd en ongevraagd commentaar bij alles wat we zien. Niet irritant, eerder grappig. In tegenstelling tot zalm uit de Pacific sterft Atlantische zalm niet na het paren. En dat is maar één van de dingen die we leren in dit kleine, maar alleraardigste museum.

We lunchen in Margaree Harbour aan de oostkust. Daarna gaat het noordwaarts, richting het "Cape Breton Highlands National Park". Onderweg zien we overal borden voor "Whale Watching" toers. Niet voor ons. We hopen ze eerdaags zelf vanaf Vagebond te zien. De natuur in het park is prachtig, maar het weer wil nog steeds niet meewerken. Regen en mist. Jammer.

We rijden naar Bay St. Lawrence, een gehucht aan de noordkant van het eiland. We vinden er een schattig klein motel met een schitterend uitzicht. Het kost een paar centen, maar als we dan een keer niet aan boord slapen, laten we het dan maar goed doen. We hebben geregeld dat de lokale fastfood (een caravan) ons klokslag 19:00 hamburgers en friet brengt. De rest van de avond kijken we tv: Canadian Idols(!), CSI Miami en het nieuws. Canada heeft duizenden burgers in Libanon en die worden dezer dagen allemaal uit het land geëvacueerd. Diep triest, wat zich daar allemaal weer afspeelt!

Een zeer mooie aquarel hangt in het museum

Het seizoen is over. Overal zien we grote stapels lobster of kab korven liggen. Onnoemelijk veel korven moeten tijdens het seizoen in het water liggen.

Dinsdag 25 juli 2006 / 46°06'05N 060°44'71W (Baddeck, Bras D'Or Lakes)

[René>>] Schitterend weer vandaag! We rijden langs de oostkust zuidwaarts. In het park maken we een aardige wandeling van een kleine 10 kilometer rond een meer. We komen welgeteld twee keer andere mensen tegen. We zouden wel een eland willen zien, maar we treffen het niet. Familie van Knabbel en Babbel zien we, maar verder niets.

Op Cape Smokey kun je skiën. Er is zelfs een vierpersoons stoeltjeslift. We zouden Vagebond 200 meter verderop voor anker kunnen leggen, en nog goed beschut ook. Stel je voor...

Via een lange gravelweg komen we bij een paar meren die het zoetwaterreservoir vormen voor Cape Breton Island. We hebben er nergens iets over gelezen, maar kennelijk mag je hier kamperen, want we zien her en der campers en tenten staan. Dan sta je dus echt in de "middle of nowhere". Prachtig! En eindelijk zien we dan een eland. Niet van heel dichtbij, maar we hebben er tenminste een gezien.

Aan het eind van de middag zijn we terug in Baddeck. Moe, maar meer dan voldaan. Een pizza, koffie en vroeg naar bed.

 

Woensdag 26 juli 2006 / 46°06'05N 060°44'71W (Baddeck, Bras D'Or Lakes)

[René>>] Een tweede hittegolf in Nederland in korte tijd. Vandaag, zo lezen we op de Telegraaf webiste, worden middagtemperaturen voorspeld van 36 graden! Ook de Amerikaanse westkust kampt met extreme hitte en droogte. Veel bosbranden daar. Dit voorjaar in Nova Scotia was één van de warmste sinds mensenheugenis, zo lazen we in een Canadese krant. Wie herinnert zich trouwens niet de bosbranden in Spanje en Portugal vorig jaar?

Hoezo klimaatverandering?

Al eerder schreef ik over An Inconvenient Truth, een film van Al Gore die gaat over klimaatverandering als gevolg van het broeikaseffect. Ik heb wat gegoogled op Nederlandse websites en het volgende gevonden. Al Gore komt in oktober naar Nederland voor promotie van de film, die later die maand in Nederland in première gaat. Weblogger "Sargasso" beleefde een preview en schreef er dit over.

Dat ik er op deze website nog een keer aandacht aan besteed geeft aan hoeveel indruk de film op ons gemaakt heeft. Zoveel zelfs, dat we bij de keuze van een huis in Nederland misschien wel laten meespelen hoe hoog het huis staat ten opzichte van de zeespiegel. Overdreven? Misschien wel, maar ik zou zeggen: ga die film zien.

Tot zover weer eens een sporadische bijdrage die weinig te maken heeft met zeilen en reizen, maar die we toch even kwijt wilden.

Na een snelle kop koffie gaan we naar de kant om de auto in te leveren, een wasje te doen, en wat internet dingetjes. We brengen de was terug naar Vagebond en gaan weer naar de kant voor een museumbezoek.

Je kunt Baddeck niet verlaten zonder een bezoek gebracht te hebben aan het Alexander Graham Bell museum. Niet alleen was Bell de uitvinder van de telefoon en andere geluidsapparatuur (hij was een leraar voor doven), hij heeft ook veel betekend voor de vroege luchtvaart, de ontwikkeling van draagvleugelboten, röntgenonderzoek en nog veel meer. Het merendeel van de laatste 37 jaar van zijn leven bracht hij door in Baddeck, in zijn landhuis "Beinn Bhreagh", wat "mooie berg" betekend. Het museum schetst een indrukwekkend portret van de man achter de telefoon.

Aan het eind van de middag doen we nog wat boodschappen en gaan terug naar Vagebond. We eten aan boord en gaan bijtijds naar bed.

Huis met balkon is het clubhuis

En weer een vuurtoren. Nu van Baddeck.

Het huis dat ooit van Alexander Graham Bell is geweest.

Donderdag 27 juli 2006 / 46°06'05N 060°44'71W (Baddeck, Bras D'Or Lakes)

[René>>] Een snelle kop koffie en we gaan ankerop. We leggen aan bij Baddeck Marine en nemen water en diesel in. We mogen ook even douchen. Daarna tuffen we bij gebrek aan wind naar het zuiden, bestemming St. Peters Lock. Later trekt de wind toch nog aan, maar helaas recht op de neus, dus de motor blijft aan.

En... die motor blijft het goed doen. Ook bij 2500 toeren en ook bij 3000 toeren. Dus toch die verrekte rubber ringetjes! Nou ja, ze hebben het 5 jaar lang uitgehouden, dus deze houden het hopelijk ook een paar jaar uit, voordat we het hele ding weer moeten demonteren.

Rond 16:00 gaan we door het kanaal en het sluisje van St. Peters. Aan de andere kant leggen we Vageond aan de kademuur. Hier gaan we de nacht doorbrengen. Sinds de Canarische Eilanden hebben we niet meer in een marina of aan een kade de nacht doorgebracht. Altijd achter het anker of aan een mooring. Wat een luxe, om zo vanaf de boot op de kant te kunnen stappen.

En wat een aanspraak! Het sluisje is een polulaire bestemming voor vakantiegangers en de lokale bevolking. De omgeving is ook fraai en er staan tientallen picknicktafels. We maken diverse praatjes.

Als het gaat schemeren arriveren een tiental vissers. Met blinkertjes vangen ze kleine makreel. Die jagen op hun beurt op nog kleinere vis. Een paar weken geleden kwamen pilotwhales (grienden) tot in de ingang van de sluis op jacht naar de makreel. Dat moet een spektakel geweest zijn!

Apart plaatje. Oud en nieuw met een fraaie bewolking.

Ze blijft de mooiste en de beste van allemaal!

Vrijdag 28 juli 2006 / 45°39'16N 060°52'19W (St. Peters Lock, Cape Breton Island)

[René>>] Eerst even dit. Misschien niet zo interessant voor "niet-cruisers", maar wél voor andere Sailmail gebruikers. We hebben hier perfecte verbindingen met Lunenburg (dichtbij uiteraard). Iemand wel eens deze snelheden gehaald (zie schermprint)?

Tussen Cape Breton Island en het vast land van Nova Scotia loopt de Strait of Canso. Halverwege is een sluis, Canso Lock. De kortste weg van St. Peters Lock naar Canso Lock is door de Lennox Passage, die loopt tussen Cape Breton Island en Isle Madame. De zijn met elkaar verbonden door de Burnt Island Bascule bridge. En laat nu net vandaag (of liever gezegd gisteren) die brug stuk zijn. We horen het van lokalen en ook van de sluiswachter. Misschien dat de brug om 12:00 weer gemaakt is..., of later..., of morgen..., of overmorgen.

Op de kade maken we kennis met Peter en Sharon van de Teaser. Ze wonen aan de noordkant van Nova Scotia en zijn met vakantie. Ze wachten op nieuws van de brug. We wandelen met ze naar het dorpje en drinken koffie bij Tim Hortons. Dat is in Canada een begrip, Tim Hortons. Het is een soort McDonalds, maar dan op het gebied van koffie en donuts. Je ziet ze overal en het is er altijd bomvol.

We besluiten nieuws van de burg niet af te wachten en om Isle Madame heen te varen. Minder mooi, want de Lennox Passage schijnt erg fraai te zijn, maar het is niet anders. We varen op met twee "lokale" boten van Nova Scotia, waaronder Teaser.

Eenmaal rond de zuidoostkant van Isle Madame kunnen we zeilen. We gaan iets harder dan de twee andere boten. Via de marifoon vragen we of ze het leuk vinden als we wat foto's van hun boten onder zeil maken. Uiteraard vinden ze dat een goed plan, dus we gaan een paar keer overstag en Helga schiet er lustig op los. Op de marifoon horen we 14:00 dat de brug weer draait...

We besluiten de nacht, net als Teaser, door te brengen in Hawkesbury, een industriestadje vlak bij de sluis. Er is een piepkleine marina waar we voor 1$ per voet de nacht door kunnen brengen. Dat klinkt goedkoop, maar is het niet. Ankeren is geen optie met de voorspelde westenwind van 20-25 knopen voor komende nacht. De baai is open aan die kant, terwijl de marina enige beschutting biedt.

We maken kennis met Wayne en Catherine van de Acajou, de tweede boot waar we mee opgevaren zijn. Het zijn kennissen van Peter en Sharon. Wayne is markant figuur, druk als een wervelwind en extreem gevat. Leuk, maar ook vermoeiend. Met zijn zessen gaan we het stadje in voor een hapje en een drankje. We sluiten de avond af met een afzakker aan boord van Vagebond.

Ok, het is geen ADSL, maar toch...

Peter en Sharon met hun zeilboot Teaser

Wayne en Catherine met hun zeilboot Acajou

Ik maak foto´s en René zeilt Vagebond. Heerlijk tochtje samen met Teaser en Acajou.

Zaterdag 29 juli 2006 / 45°36'82N 061°21'93W (Hawkesbury, Cape Breton Island)

[René>>] Het is baggerweer. De wind staat recht in de kajuitingang, dus we moeten de boel dicht houden. Da's het nadeel van een marina of een kade. Een van de voordelen zijn natuurlijk de douches, dus daar maken we gebruik van.

Rond de middag klaart het op en besluiten we net als Teaser en Acajou te vertrekken. De bestemming laten we afhangen van het weer "buiten". Hier in de straat is de wind noordwest 20 knopen, maar mogelijk is de wind in St. Georges Bay meer west, zodat we naar Port Hood kunnen varen, aan de westkust van Cape Breton Island. Is het niet bezeild, dan gaan we naar Havre Boucher, een kleine, goed beschutte baai net om de hoek.

Gedrieën gaan we door de sluis bij Port Hastings. In de jaren '50 is de straat hier afgesloten met een dam en sluis. Zouden die er niet zijn, dan zou hier 6-7 knopen stroming staan...

De wind blijft noordwest en Port Hood is niet bezeild. Er staan vervelende korte golven en met de motor op 2400 toeren (jaja!) maken we maar nauwelijks 4 knopen. Onder het mom van "a sailor with time is a happy sailor" besluiten we Havre Boucher in te gaan. Teaser en Acajou gaan door. Ze hebben verplichtingen en zijn dus niet "happy". We wensen ze goede reis via de marifoon.

We laten het anker zakken in het ondiepe water van Havre Boucher. Het is weer zo'n prachtige baai. Her en der wat huisjes. Een kleine steiger met wat vissersbootjes en verder niets. Inmiddels schijnt de zon uitbundig en overwegen we een duik te nemen. Het water is wel 20 graden! We zien er toch maar vanaf, maar één dezer dagen gaan we zeker weer zwemmen.

 

Zondag 30 juli 2006 / 45°41'24N 061°31'61W (Havre Boucher, Nova Scotia)

[René>>] Conform voorspelling is de wind NW 20+ knopen, precies de kant die we opwillen. Wél zon. We zijn lui en behalve wat schoonmaakactiviteiten van Helga doen we weinig tot niets. Wel lekker, zo'n dagje.

 

Maandag 31 juli 2006 / 45°41'24N 061°31'61W (Havre Boucher, Nova Scotia)

[René>>] De wind is ingezakt en naar het zuidwesten gedraaid. We drinken een kop koffie en gaan rond 9:30 ankerop. Bestemming Ballantynes Cove, een kleine 20 mijl verderop.

Als we halverwege zijn ruimt de wind naar noordwest en trekt aan tot 20 knopen. Precies op de neus. Hebben wij weer... Terwijl de voorspelling toch echt zuidwest is. We zetten een rif en draaien de genua weg tot formaat werkfok.

Rond 14:00 maken we vast aan de kade in Ballantynes Cove, een kunstmatig klein haventje aan de noordwestkant van St Georges Bay.

Tijdens het vastmaken verlies ik mijn zonnebril. Nummer drie en de laatste van een stel "goedkope" brillen die we in St. Maarten gekocht hebben. "·$%&/(@#!!! Ja, ja, ik weet het, een touwtje doet wonderen, maar ik haat die dingen! Ik laat het er niet bij zitten. Duikbril, zwemvliezen en hup, te water. Brrrrr, 18 graden. Niet echt warm. Tevergeefs, want het water is een beetje troebel en op de bodem liggen grote keien en rotsen.

Helga bakt pannenkoeken. Terwijl we zitten te eten wordt er geklopt. Twee jochies bieden makreel aan. Moeder kijkt op de achtergrond toe. Ze hebben zoveel gevangen, dat ze er geen raad mee weten. Nou, wij wel hoor. Ze maken ze nog voor ons schoon ook. Morgen makreel op de BBQ!

 

augustus 2006