(Mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat we je alsnog kunnen feliciteren.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Edwin Haksteen, Marion (Seebeart), Yara Plomp, Astrid Kouwenhoven, Mark Kamphuis, Jan v.d. Gaauw, Frank Evers, Erwin Kouwenhoven, Hans (Fiddlesticks).

 

Donderdag 1 juni 2006, 18:45 UTC

Onderstaande tekst werd eerder in het Oceaanlogboek gepubliceerd, maar nu met foto´s

[René>>] We zijn onderweg! Om 11:45 (LT) zijn we ankerop gegaan. Fiddlesticks en Kind of Blue toeterden ons luidruchtig uit. Erg leuk, temeer daar we dat uittoeteren vorig jaar bij vertrek vanaf de Canaries hebben moeten missen.

Gisterenavond hebben we voor het laatst gezamenlijk gegeten met Fiddlesticks, Kind of Blue en de Silencio. Laatstgenoemde hebben trouwens ook een website: www.silencio.biz. Bij het dingydock afscheid genomen, want het leek ons geen goed idee om dat vanochtend nog te doen. Kost allemaal veel te veel tijd en we hadden nog zoveel te doen: website bijwerken, brood kopen, uitklaren, bijboot schoonmaken, leeg laten lopen en opbergen, een laatste duik in het heerlijke water (van 30 graden!) en nog wat kleine dingen.

Maar goed, nu zijn we dan onderweg. Na het passeren van Anguilla en het Dog Island Channel ligt er nu alleen nog maar oceaan voor ons. Achter ons zien we nog de contouren van Anguilla en daarachter het hogere St. Maarten. We nemen afscheid van de Carib. Maar we komen terug, dat is zeker!

We gaan als de brandweer. Ruim 6 knopen over de grond met uitschieters van 7. Wind zuidoost 20 knopen. Perfect zeilweer. Nog 845 mijl te gaan. Bermuda, here we come!

Tot morgen!

Snel nog even wat dingen regelen

Uitklaren, eenvoudig, maar helaas geen tafel om aan te schrijven

Vrijdag 2 juni 2006, 16:00 UTC

[René>>] Nog steeds is het heerlijk zeilweer. We koersen halve wind bij een zuidoostenwind van ca. 15 knopen. De zon schijnt en de zee is nagenoeg vlak. Wat wil een mens nog meer!

Gisteren onze gebruikelijke "eerste-dag-op-zee-maaltijd" van spageroni op. Smaakte goed en tijdens het eten kregen we even bezoek van een paar dolfijnen.

De nacht was rustig. Helga kreeg een korte bui over zich heen en moest de motor na afloop even starten omdat de wind weg viel, maar verder geen bijzonderheden. Of het moet het gebruik van onze draadloze koptelefoon zijn. Voor het eerst gebruiken we 'm intensief. Vannacht passeerden de soundtrack van Turks Fruit, "All this time" van Sting en een conference van Harry Jekkers. Lachûûh!!!

Om 11:45 (LT) maken we ons eerste 24-uurs bestek op. Bijna 142 mijl afgelegd. Geen record, maar wel een afstand waar we dik tevreden mee zijn. Nog 723 mijl te gaan.

De laatste gribfile laat voor dinsdag en woensdag een fors toenemende wind zien ten zuiden van Bermuda. Het is nog ver weg, maar we gaan deze ontwikkeling even scherp in de gaten houden, want 40 knopen wind vinden we iets te veel van het goede, ook al zou 'ie van achteren komen.

Vanochtend hebben we met de Iridium kort met de Schorpioen gebeld. We waren benieuwd waar ze uit hingen, in relatie tot een storm die over de Azoren trekt. Ze dobberen met nog een paar boten achter de depressie en wachten tot 'ie voorbij is getrokken. Toch wel een geruststelling. Ze houden op hun website www.schorpioenopreis.nl trouwens ook een oceaanlogboek bij.

Iedereen bedankt voor de SMS'jes! Mooi dat Nederland van Mexico gewonnen heeft en Erwin, we varen op COG, dus we houden ons niet zo bezig met de variatie... sorry.

Nou, dat was het weer. Adios!

Voorspelde wind bij Bermuda voor 7 juni 08:00

[René>>] Gisterenavond 22:15 (LT). Huh? Wat maakt die stuurautomaat een raar geluid (er staat weinig wind, dus de elektrieke stuurt). Ik hoor de automaat werken, maar zie geen reactie. Ook de roerstandaanwijzer doet vreemd. Het roer maakt rare uitslagen naar stuur- en bakboord. Er klopt iets niet! Er klopt iets HELEMAAL NIET! Ik schakel de stuurautomaat uit en probeer zelf te sturen. Ik draai aan het wiel, maar zie geen reactie op de roerstandaanwijzer en ook Vagebond reageert niet. We kunnen niet meer sturen!!!

"Helga, wakker worden, want we hebben een probleem". Even later steekt ze een suf en slaperig hoofd in de kajuitingang. Ik leg uit wat er aan de hand is en ze is direct klaarwakker.

Gelukkig staat er weinig wind en nauwelijks golfslag, zodat ik zonder al te veel inspanning via de achterkajuit bij het roerkwadrant kan gaan kijken. Ik sla een zucht van verlichting als ik zie wat er aan de hand is: de hydraulische stang heeft zich als gevolg van een losse borgmoer los weten te werken van het kwadrant. "Geen probleem, kan ik oplossen!", roep ik geruststellend naar Helga die inmiddels in de stromende regen staat.

Vijf minuten later is het klusje geklaard en zijn we weer onderweg. De borgmoer zit letterlijk weer moervast. Leermoment: vaker controleren!

De rest van de nacht verloopt rustig en zonder incidenten. Wel hebben we inmiddels de motor gestart, want van de wind is weinig meer over. Als ik om 5:00 de wacht overdraag aan Helga zijn we omringt door buien. Toch duurt het nog een paar uur voordat het echt losbarst. Maar dan is het ook echt raak en komt het met bakken uit de hemel. De hele ochtend blijft de ene bui na de andere over ons heen trekken. Op de radar wijken we uit voor een bui met onweer. Bah!

Het lukt niet om een nieuwe gribfile binnen te halen. Op de een of andere mannier krijg ik niets binnen. Op zich geen probleem, want we hebben ook weerkaartjes, Herb en ´s-avonds een gesprek met de "achterblijvers" in St. Maarten en die hebben toegang tot internet. Toch balen we een beetje, want we zijn héél benieuwd naar de ontwikkelingen rondom dat lagedruk gebied dat midden volgende week over Bermuda lijkt te trekken, zo rondom het tijdstip van onze aankomst...

Onze 24-uurs afstand is 113 mijl. Op de motor varen we niet zo hard. Nog 610 mijl te gaan. Wie trouwens onze positie wil zien moet op "huidige positie" klikken op de homepage. Sinds vertrek vanaf St. Maarten is de zeewatertemperatuur inmiddels 1,5 graad gedaald, al is 28,7 graden natuurlijk nog niet echt koud.

Groeten vanaf een regenachtige oceaan!

Roerkwadrant en borgmoer voor de hydraulische besturing

Buien

 

Zondag 4 juni 2006, 16:00 UTC

[René>>] Gisteren werd het pas in de loop van de middag droog. Maar wat een regen is er gevallen zeg. Niet normaal meer!

Tot begin van de avond voeren we op de motor. Die kreeg trouwens kuren, want ongeveer ieder kwartier viel het toerental gedurende 10-20 seconden even terug, om dan weer op te lopen. Waarschijnlijk een brandstof of luchtprobleem, maar we hadden gisteren geen puf meer om het uit te zoeken.

De hele nacht heerlijk gezeild. Met 4,5 knoop niet hard, maar wel comfortabel. IJsselmeercondities, zo kalm was de zee gedurende de eerste helft van de nacht. Daarbij goed geslapen en daar waren we wel aan toe.

Vanochtend de koe maar direct bij de horens gevat en de brandstoffilters vervangen. Die zagen er niet meer zo fraai uit, dus ik vermoed dat het probleem opgelost is. Later vandaag gaan we de motor een tijdje laten draaien en dan weten we het zeker.

Ook ben ik er achter waarom het niet lukte om gribfiles binnen te halen. Voor de echte kenners: een gribfile van "chopper" moet je zonder compressie aanvragen, anders weigert Sailmail het bericht omdat hij het attachment niet herkent als gribfile. Ik schat dat 99,9% van de lezers hier dus totaal niets van begrijpt ;-)

Het weer voor de komende dagen ziet er goed uit met overwegend zuidenwinden. Van de depressie die volgens de voorspellingen woensdagochtend noord langs Bermuda trekt krijgen we misschien 25 knopen wind, maar meer niet. ETA Bermuda donderdag.

Momenteel hebben we wind uit ZZO ca. 12 knopen. Grootzeil over bakboord, genua op de boom aan stuurboord. We gaan niet hard, maar hebben stroom mee, zodat we over de grond toch nog ruim 4,5 knoop doen.

Het dagelijks bestek van 11:45 lokale tijd (=15:45 UTC): 123 mijl afgelegd en nog 487 te gaan. Vanavond zijn we op de helft!

Doei!

Ons uitzicht

Maandag 5 juni 2006, 16:00 UTC

[René>>] Grijs, grauw en druilerig. Het lijkt de Noordzee wel. Tijdens mijn wacht vanochtend van 2:00 tot 5:00 is het niet droog geweest. Het viel niet met bakken uit de hemel, maar het regende wel gestaag door. Erg saai! En wat doe je dan? Achter de laptop kruipen, radar bij en zo nu en dan je kop even buiten de kajuit steken en om je heen kijken. Er stond (en staat) ook maar nauwelijks genoeg wind om de zeilen gevuld te houden. Trouwens, statistisch gezien heeft Helga tijdens haar wacht vaker regen dan ik.

Wat een geklaag hè? Nou, gisteren hadden we weinig te klagen hoor. Heerlijk zeilweer en overwegend zonnig. We hebben ons uitgebreid aan dek gewassen met zout water en ons daarna met zoet afgespoeld. Lekker!

De motor loopt weer als een zonnetje. Toch wel een geruststelling dat het ding het (normaal) doet, wanneer we 'm nodig hebben.

Wat dat verhaal over die gribfiles van gisteren betreft (voor wie het snapte). Vergeet het maar weer, want afgelopen nacht kregen we ineens 5 gribfiles binnen. Meer dan 60.000 bytes, dus dat was erg fijn ;-(

Het rekenen is begonnen. Wanneer gaan we aankomen en in hoeverre willen en kunnen we invloed uitoefenen op dat tijdstip. In principe willen we een onbekende haven niet 's-nachts aanlopen. Bermuda is omgeven door riffen, maar de aanloop van Saint George's Harbour lijkt ons onder normale omstandigheden niet al te lastig. Toch proberen we aan te koersen op donderdagochtend bij het krieken van de dag.

Nog een paar weet-je-dat-jes: tot op heden 3 zeeschepen gezien, geen van drieën dichtbij en de zeewatertemperatuur is gezakt tot 25,8 graden. Nog geen vis gevangen, maar we hebben dan ook nog niet gevist...

Dit is trouwens de langste oversteek tot nu toe die we met z'n tweeën maken. Gran Canaria - Tobago was natuurlijk veel langer, maar toen was Frank erbij en dat scheelde meer dan een slok op een borrel, vooral wat betreft het wachtlopen (en natuurlijk ook de gezelligheid!). Toen sliepen we overdag nauwelijks. Nu is dat noodzakelijk omdat we geen van beiden aan 5,5 uur per nacht voldoende hebben. We lopen wacht van 20:00 tot 8:00 in een 3-3-3-3 schema. Overdag pakken we waar mogelijk nog een uurtje (of meer) extra.

Het 11:45 bestek: 125 mijl afgelegd, nog 362 te gaan.

De wind is inmiddels conform de voorspellingen aangetrokken. De komende twee dagen krijgen we een stevige bries. We willen de dagafstanden niet te hoog laten oplopen, want anders komen we midden in de nacht aan (van woensdag op donderdag). Vandaar dat we inmiddels het tweede rif gezet hebben en de genua een stuk ingerold.

Groeten vanaf een saaie, grijze oceaan.

Dinsdag 6 juni 2006, 16:00 UTC

[René>>] En zoals altijd loopt het anders dan je verwacht. Schreef ik gisteren nog dat we snelheid uit de boot haalden, omdat we 2 dagen stevige wind zouden krijgen en wilden voorkomen dat we 's-nachts zouden aankomen. Nu staat de motor bij om nog een beetje snelheid te behouden. Voordeel is dat de accu´s dan weer lekker vol zijn, want aan de zonnepanelen hebben we deze dagen niets.

Ik herinner me een verslag van de Pinical die na diverse misrekeningen uiteindelijk besloten om pas in het laatste etmaal (of nog minder?) eventueel snelheid uit de boot te halen, maar nooit eerder. Wij wisten het natuurlijk weer beter...;-)

De voorspelde wind gaan we krijgen hoor, maar niet twee dagen lang. Zoals het er nu naar uitziet gaat de wind komende nacht aantrekken tot 25 knopen uit het zuidzuidwesten. Morgenavond zwakt de wind dan weer af tot 10-15 knopen.

Afgelopen etmaal hebben we geen regen van betekenis gehad, maar zon, maan en sterren hebben we ook nauwelijks gezien. Het blijft grauw en grijs.

En hoe komen we de dagen door? We doen tukkies, lezen Yachting Monthly's (met dank aan Fiddlesticks) of een boek, doen een spelletje Sudoku, snacken wat, eten, checken het weer, luisteren naar Herb, en hebben de dagelijkse babbel met andere Nederlandse boten om 19:00 LT. De dagen vliegen voorbij. Saai, maar daarom niet onaangenaam.

We hebben 105 mijl afgelegd, nog 257 mijl te gaan en de zeewatertemperatuur is 25,4 graden. ETA Bernuda: donderdag bij daglicht.

Ciao!

Een Portugees Oorlogsschip, een dodelijk giftige kwal

[René>>] Vermoeiend. Zo kun je de afgelopen nacht wel typeren:

Gezien de voorspelde toenemende wind van 20-25 knopen gaan we de nacht in met dubbel gereefd grootzeil over stuurboord en de uitgeboomde genua over bakboord. Rond 22:00 nadert een donkere lijn van buien. De wind ruimt van Z naar ZW en trekt aan tot 25 knopen. Ik draai de genua (met boom) weg en alleen op het gereefde grootzeil doet Vagebond nog ruim 5 knopen.

Helga wordt wakker van de veranderende omstandigheden. Ze kleedt zich aan, want haar wacht begin over een kwartier. Terwijl ze in de kajuitingang met een kop koffie wakker wordt, ga ik naar het voordek om de boom op te bergen. Inmiddels begint het te regenen. Terug in de kuip zetten we een stukje genua bij. We gaan als de brandweer. Ik ga naar dromenland.

Maar niet voor lang, want even later word ik wakker van klapperende zeilen. Waar is toch die voorspelde 20 knopen wind? Helga start de motor, want het schiet zo niet op.

Om 2:00 is het mijn beurt weer. Er staat nog niet genoeg wind om de motor uit te zetten, maar wel genoeg om de genua bij te zetten. Binnen kruip ik achter de laptop met de radar bij. Het barst van de buien, maar wind van betekenis, ho maar.

Plotseling wordt ik me bewust van toenemende snelheid en helling. Oeps, in deze bui zit kennelijk wel wind en veel ook! Snel een windjack aan en een harnas. Even later sta ik in de stromende regen een genua van 44m2 weg te draaien bij 30+ knopen wind. Helga vraagt of het goed gaat. Ja hoor, maar een handdoek is zo meteen wel welkom. Als bonus krijg ik ook nog een kop koffie. Tegen de tijd dat ik de zeilvoering heb afgestemd op de omstandigheden ben ik doorweekt. De wind stabiliseert zich rond een knoop of 20. Prima zo! Wel ben ik ontzettend moe. Maar ja, dat is Helga ook en die heeft ook haar slaap hard nodig. Dan maar ff op mijn tanden bijten tot 5:00.

Tussen 5:00 en 8:00 slaap ik ook maar matig, want de zeegang is niet bepaald bevorderlijk voor een goede nachtrust. Helga gaat om 8:30 nogmaals te kooi en ik om 10:45 nog een keer. Nog één nacht op zee en dan een heerlijke "boerennacht"!

Om 11:45 hebben we 117 mijl afgelegd en nog 140 mijl te gaan, zeewatertemperatuur 24,2 graden. Aankomst Bermuda morgen eind van de middag.

Komend weekend is het trouwens feest! Ten eerste zijn we zaterdag 11 jaar getrouwd. We kunnen er helaas niet bij zijn, maar is er dan in Rotterdam ook niet een aardig feestje? Is het er niet omgedoopt tot de SOYC, de Stop Over Yacht Club? De zeilers zullen precies weten wat ik bedoel. En dan hopen we zondag natuurlijk ook op een feestje als Nederland de eerste wedstrijd speelt op het WK. Ja, ja, we houden het allemaal bij!

Gegroet!

Zonsopgang achter een flinke onweersbui

[René>>] De laatste loodjes wegen het zwaarst? Nee hoor, juist niet in dit geval. Wind is er nauwelijks meer, dus varen we op de motor.

Afgelopen nacht, een half uur nadat we de motor gestart hadden, zakte het toerental weer in, tot twee keer toe. Het vreemde is, dat de motor sindsdien (inmiddels 10 uur) probleemloos draait. Misschien een vuiltje dat nu verdwenen is? Ik hou er niet van als zoiets "ineens" vanzelf opgelost is. Negen van de tien keer is het niet opgelost, maar kun je erop wachten tot het weer mis gaat.

Met het naderen van Bermuda klaart het op. Sinds een dag of 3 zien we de zon weer. Wel zo leuk natuurlijk om op een zonnig Bermuda te arriveren. We hebben er zin in!

Om 11:45 klokken we 117 mijl te gaan en hebben we er nog een kleine 20 te gaan. Het eiland zelf is nog niet in zicht, maar wel de karakteristieke bewolking boven een eiland in zee. Oh ja, de watertemperatuur (vindt Helga zo belangrijk): 24,2 graden. Brrrr ;-)

Een half uurtje later melden we ons via de marifoon bij Bermuda Harbour Radio. Zoals we al gehoord hebben zijn ze zeer vriendelijk en professioneel, maar willen ze alles, maar dan ook echt alles weten. Dingen waar ze ons nog nooit om gevraagd hebben, zoals ons MMSI nummer, het unieke nummer van de Epirb en ook ons satelliet-telefoonnummer. Nou, van ons mogen ze alles weten hoor!

Nog een paar uurtjes en dan schommelt de boot niet meer. Nog een paar uurtjes later en dan een min of meer stabiel bed. Hmmmmmmmmmmmmm.

Misschien later vandaag nog een korte update wanneer we aangekomen zijn.

Hasta La Vista!

[René>>] Om 17:00 lokale tijd zijn we aangekomen in Saint George'S Harbour, Bermuda. Het ziet er zo op het eerste gezicht "very British" uit. Inklaren ging soepel en inmiddels ligt Vagebond achter haar anker. We hebben ons zojuist uitgebreid gewassen en gaan zo direct de wal op om een hapje te eten. Daarna gaan we vroeg naar bed, zeker weten!

We blijven hier naar verwachting 1,5 week. Daarna gaan we naar Lunenburg of Halifax, Nova Scotia, Canada(!).

Ergens de komende dagen zullen we de website "normaal" bijwerken, inclusief foto´s van de afgelopen week.

Voorlopig is dit de laatste update in het oceaanlogboek. Ik hoop dat jullie het leuk gevonden hebben om een beetje met ons mee te varen.

Adios!

Hmmm, wat moet je daar nou van zeggen...

Vrijdag 9 juni 2006 / 32°22'36N 064°40'54W (Saint George'S Harbour, Bermuda)

[René>>] Bermuda, niet meer dan een rots midden in de Atlantische Oceaan. Of liever gezegd het topje van een 4.500 meter hoge berg die rust op de bodem van de oceaan. Een soort Mont Blanc, maar dan anders. Het heeft de vorm van een vishaak, 13,5 mijl lang en gemiddeld ca. 2 mijl breed (vergelijkbaar met Ameland).

En het is niet eens een rots. Feitelijk zijn het 150 kleine eilandjes waarvan de grootste met elkaar verbonden zijn door kunstmatige dammen en bruggen. Het eiland werd aan het begin van de 16e eeuw ontdekt door de Spanjaard Juan Bermudez. Er vergingen in die tijd zoveel schepen op het eiland en op de omringende riffen dat het eiland ook bekend stond als "Isles of the Devil" (Eilanden van de Duivel).

Bermuda is een van de oudste zelfstandige Britse kolonies. De belangrijkste bron van inkomsten is toerisme. De levensstandaard is extreem hoog en het gemiddelde inkomen van de 60.000 inwoners is het hoogste ter wereld. Het zal dus niemand verbazen dat Bermuda een duur eiland is.

En dat brengt ons op gisterenavond. Een hapje eten een op de kant. We hebben trek in pizza en na wat rondwandelen in het werkelijk prachtige stadje vinden we een leuk, eenvoudig restaurantje. Bij de ingang raken we aan de praat met Alex, een 67 jarige Canadees. Als we eenmaal aan tafel zitten komt hij langs en vraagt of we het leuk vinden als hij bij ons aanschuift. Nee hoor, geen probleem. Alex werkt een paar maanden op het eiland als luchtvaartconsultant in verband met uitbreiding van het vliegveld. Hij heeft zijn hele leven voor de Canadese luchtmacht gevlogen. Eerst transporttoestellen, later straaljagers en ook nog helikopters. Hij heeft veel van de wereld gezien, vooral in Navo verband. Hij vertelde dat hij in zijn leven twee personen ontmoet heeft waarvan hij zéér onder de indruk was: Margaret Thatcher en... Jozef Luns (voormalig Secretaris Generaal van de Navo).

De pizza´s zijn kleiner dan we ooit in een restaurant gezien hebben. Zelfs de kleinste pizza uit de AH vriezer is groter. Eerlijk is eerlijk, de pizza's zijn wel erg lekker. Verder drinkt Helga twee wijntjes, ik twee biertjes en drinken we nog een kop koffie. Kosten: US$ 75,-. Kassa!!!

Afgelopen nacht hebben we beiden het klokje rond geslapen. 21:30 gingen we te kooi en ik werd vanochtend pas om 9:45 wakker. Heerlijk! De temperatuur is een stuk aangenamer dan in de Carib. Helga was vanochtend zelfs helemaal verbaasd toen ze zag dat er damp van de koffie kwam

Rust wordt ons vandaag niet gegund, want op de navtex lezen we:

STRONG GUSTY WINDS ARE EXPECTED LATER TODAY AND TONIGHT AS A TROUGH MOVES THROUGH THE AREA... TONIGHT WINDS SOUTH-SOUTHWESTERLY 20 TO 30 KTS GUSTS TO 35 KTS POSSIBLE

Met andere woorden, we kunnen komende nacht windkracht 6-8 verwachten. We besluiten aan de andere kant van de baai te gaan liggen, want waar we nu liggen, liggen we lagerwal. Het is aan de overkant wel iets dieper, maar als we daar gaan krabben hebben we niet direct een probleem, en dat hebben we hier wel.

Maar eerst gaan we naar de kant om boodschappen te doen. Misschien gaan we hier nog wel een keer uit eten, maar daar gaan we zéker geen gewoonte van maken. We vinden een supermarkt met een uitstekend (lees: westers) assortiment. We kopen twee stukken mooi rood vlees en twee pakken verse melk.

Terug aan boord gaan we direct ankerop, om het anker weer te laten vallen aan de overkant van de baai. Niet alleen liggen we hier hogerwal, we hebben ook veel meer ruimte ten opzichte van andere boten. Prima plek hier!

's-Avonds eten we broodjes shoarma. Smullen! Met de wind valt het allemaal mee. In de loop van de avond een vlaag van 30 knopen, maar verder komt de wind nauwelijks boven de 20 knopen uit. Wel véél regen!

[Helga>>] Ik ben volop aan het genieten. De geur van naaldbomen heb ik al heel lang niet meer geroken, de temperatuur is, zo rond de 26 graden, zeer aangenaam, de omgeving is heel anders dan in de Carib. Dit alles maakt dat je weer nieuwsgierig bent naar wat is en wat komen gaat. Heel blij ben ik met de keuze dat we naar Canada gaan. Het voelt super avontuurlijk. Uiteraard een keertje klagen dat het koud is komt gegarandeerd. Dat is ook wel weer eens leuk dan alleen maar puffen van en klagen over de warmte. Zojuist heb ik een bord havermoutpap gegeten. Echt iets wat je eet als het wat koeler is. Het smaakte verschrikkelijk lekker!

Een soort Mont Blanc, maar dan anders...

Zaterdag 10 juni 2006 / 32°22'36N 064°40'54W (Saint George'S Harbour, Bermuda)

[René>>] De eerste tropische depressie is een feit. Nu nog naamloos "nummer een", maar later op de dag gaat 'ie mogelijk "Alberto" genoemd worden.

Afgelopen nacht heeft het stevig gewaaid, maar zeker geen windkracht 6-8. We hebben dan ook heerlijk geslapen. Na het ontbijt gaat de bijboot weer te water (die hadden we preventief aan dek gehaald) en doen we een paar kleine klusjes. Helga is niet lekker en ligt een groot gedeelte van de dag op bed.

Besloten we eerder hier te blijven liggen vanwege een stevige bries van ca. 20 knopen (windkracht 5), aan het eind van de middag gaan we toch maar ankerop en laten het anker 10 minuten later weer vallen vlak voor het stadje. Mochten we morgenochtend naar de kant willen om naar Nederland - Servië-Montenegro te gaan kijken dan hoeven we niet eerst ankerop.

We eten aan boord. Een soort babi-ketjap. Smullen! Aansluitend kijken we de dvd "Lady Killers" met Tom Hanks. Een soort Oceans11, maar dan "anders". Grappige film.

Het was vandaag trouwens onze trouwdag (11 jaar). Normaal gesproken doen we dan iets bijzonders, maar vandaag zat het er even niet in. We hadden wel naar de kant gewild om een hapje te eten, maar dan hadden we met onze kleine bijboot vrijwel zeker een nat pak gehaald.

Saint George's Town

Zondag 11 juni 2006 / 32°22'36N 064°40'54W (Saint George'S Harbour, Bermuda)

[René>>] De wedstrijd Nederland - Servië-Montenegro begint om 15:00 (Europese tijd). Hier is het dan 9:00. We vragen ons serieus af of we op zondagochtend wel een café gaan vinden dat én open is én de wedstrijd vertoond. Om 8:00 begint er een verslag op de Wereldomroep, maar we hebben geen idee of we het kunnen ontvangen en wat dan de kwaliteit van de ontvangst is. We laten het van het laatste afhangen of we naar de kant gaan of niet. In ieder geval hijs ik onze "Hup Holland" vlag. Die staat stevig te wapperen in de 20-25 knopen wind.

De ontvangst op 11.725 kHz is kraakhelder. Zelden de wereldomroep zo helder ontvangen. We luisteren vanaf 9 uur gespannen naar het verslag van good old Jack van Gelder. Als je je ogen sluit heb je geen tv meer nodig, maar zie je de wedstrijd voor je. Prachtig! Met z'n tweeën bouwen we een feestje als Robben de 1-0 schoort. Mooi, mooi, mooi!

Het blijft de rest van de dag 20-25 knopen waaien. We gaan niet naar de kant. Niet omdat we geen vertrouwen hebben in het anker, maar omdat het een natte tocht zou worden met de golven, wind en onze kleine dingy.

's-Avonds eten we pannenkoeken en kijken de dvd "Love actualy". Wat een wereldfilm! Beste comedy / "feel good movie" die we in jaren gezien hebben. Een beetje in de stijl van "Four weddings and a funeral" and "Notting Hill". Een aanrader!

Maandag 12 juni 2006 / 32°22'36N 064°40'54W (Saint George'S Harbour, Bermuda)

[René>>] We houden tropische storm Alberto scherp in de gaten. Niet dat we ons zorgen maken, maar je kunt nooit weten. De statistieken voorspellen een noordoostelijke route, min of meer langs de Amerikaanse kust. Leuk die statistieken, maar gelukkig voorspelt NOAA hetzelfde. Hij zal naar verwachting op ruime afstand west van Bermuda passeren (donderdag). Berbuda ligt in de zogenaamde hurricane belt, het gebied waar hurricanes kunnen voorkomen. Vanaf 1 juli a.s. zijn we hier voor "named storms" ook niet meer verzekerd. Dan moeten we ons boven 35 noord bevinden.

De wind is afgenomen tot 15-20 knopen, en hoewel het nog steeds een nat tochtje zal worden, gaan we toch maar naar de kant. De vraag is of er veel te doen is, want het is vandaag "Queens birthday", een officiële feestdag. We zullen wel zien. In ieder geval gaan we een poging wagen om de website bij te werken.

Eenmaal op de kant blijkt inderdaad alles gesloten, maar het internetcafé beloofd een uur later open te gaan. We doden de tijd op een terrasje en zien een cruiseschip binnen komen. De eerste passagiers staan nog niet op de kant of her en der openen winkeltjes hun deuren. In twintig minuten tijd bevolken honderden passagiers de voorheen uitgestorven straatjes van Saint George's Town. Geamuseerd bekijken we het winkelende "cruise-publiek". Grappig!

Het internetcafé is inmiddels ook open. Helaas kunnen we onze USB-stick niet gebruiken (we hebben de laptop niet bij ons). Gebruik van een (antieke) pc kost US$ 7,- per half uur. Nou, dan komen we morgen wel terug met de laptop.

Te voet verkennen we Saint George's Town. We bezoeken de "Unfinished church" en het Fort Saint Catherine, een prachtig oud fort, een beetje in de stijl van de forten op de Kanaal Eilanden. Bermuda doet sowieso denken aan de Kanaal Eilanden. Erg Engels, maar toch anders.

's-Avonds eten we aan boord een T-bone met uien "tropical style". Dat wil zeggen dat ik vlak voor het opdienen een flinke scheut rum aan de jus toevoeg en een paar schijven ananas. Erg lekker!

Dinsdag 13 juni 2006 / 32°22'36N 064°40'54W (Saint George'S Harbour, Bermuda)

[René>>] Vandaag wagen we een nieuwe poging om de website bij te werken. Verder gaan we uitzoeken waar we de was kunnen (laten) doen en waar we onze gasflessen kunnen laten vullen.

(Vervolg) Dinsdag 13 juni 2006 / 32°22'36N 064°40'54W (Saint George'S Harbour, Bermuda)

[René>>] Mensen vragen wel eens: "Wat doen jullie nou zoal de hele dag?". "JA, dat zou ik ook wel eens willen weten", hoor ik nu minstens de helft van de lezers denken... Nou, gelukkig is niet iedere dag zoals vandaag, maar het geeft wel een aardig beeld van hoe ogenschijnlijk simpele dingen voor een cruiser vaak een stuk tijdrovender zijn.

Eerst gaan we naar het internetcafé om de website bij te werken (gisteren ook al tijd aan besteed). Met onze eigen laptop is het zo gepiept. Wel duur: US$ 7,- voor een half uur!

Vervolgens gaan we te voet naar het bedrijfje waar we volgens de lokale VVV gasflessen kunnen laten vullen. We hoeven niet lang te zoeken (is ook wel eens anders), en inderdaad ze vullen flessen. Helaas geen butaan (CampingGaz), maar wel propaan. Wat kost het vullen van een 7 liter fles? Omstreeks US$ 40,-. Uhhhh, brbrbr, blubblub, Duhduhduh, nou ja, uhhhhh, vooruit dan maar. We willen niet het risico lopen halverwege de oversteek naar Nova Scotia zonder gas te komen zitten. Morgenochtend ga ik de fles brengen.

Dan gaan we shoppen voor een telefoonkaart, want we moeten wat lokale telefoontjes plegen. Blijkt dat we voor lokaal bellen geen telefoonkaart nodig hebben, maar gewoon met muntjes kunnen bellen. Mooi! Eerst bellen we met "Rosie", die volgens de VVV voor ons de was kan doen. Antwoordapparaat. Schiet niet op. Dan bellen we met het Amerikaans Consulaat om te informeren of we op Bermuda een visum voor de VS kunnen regelen. Hun website is niet helemaal duidelijk of het als niet-ingezetene (van Bermuda) mogelijk is om een visum aan te vragen. Eerst horen we een opgenomen boodschap van minstens 5 minuten, voordat we horen dat je met een "0" met de telefoniste doorverbonden wordt. Die verbindt ons vervolgens door met de visa-beambte, maar die is kennelijk niet op haar plek, want we krijgen... jawel, een antwoordapparaat. GRRRRRRRR!

Voor wie het een tijdje geleden gemist heeft en denkt "Huh? Voor Amerika heb je als Nederlander toch geen visum nodig?". Nee, normaal gesproken niet, maar wél indien je met een privé vliegtuig of boot Amerika binnen komt. Wij hebben dus wel degelijk een visum nodig. Idealiter regel je een visum in het land van herkomst, maar dat is in ons geval wat lastig. Vandaar dat we het hier alvast proberen te regelen, en lukt dat niet, dan in Canada. Lukt het helemaal niet, dan rest ons geen andere route dan na Nova Scotia weer terug te zeilen naar Bermuda.

Na de lunch proberen we het nog een keer. En zowaar we krijgen iemand aan de lijn. Tot onze verbazing kunnen we hier een visum aanvragen en we hoeven niet eens een afspraak te maken. We kunnen gewoon tijdens het "spreekuur" langskomen op het consulaat in Devonshire, halverwege het eiland. Langskomen met ingevulde formulieren, pasfoto´s en US$ 100,- per persoon... De komende drie dagen willen we een scooter huren, dus gaan we donderdagmiddag naar het consulaat. Als alles dan in orde is, kunnen we vrijdag de visa ophalen.

We gaan terug naar het internetcafé om formulieren te downloaden en te printen die we moeten invullen voor de visumaanvraag. Printen kan, maar niet vanaf onze laptop. Geen probleem, dan neem ik wel één van de desktops. Die zijn met speciale software beveiligd waardoor .pdf documenten niet geopend kunnen worden. De eigenaar is niet erg behulpzaam en heeft ook geen verstand van zijn eigen spullen. Dat schiet dus niet op. Dan maar downloaden naar de laptop en kijken of we ze morgen ergens kunnen printen.

We bellen opnieuw met Rosie, de "wasjufrouw" en ook die krijgen we nu aan de lijn. We spreken af dat ze de was morgenochtend om 10:00 op de kade komt ophalen.

En voor we het weten is het 16:00, doen we nog wat boodschappen en gaan we terug naar Vagebond.

Geen film vanavond, maar een goed boek. Ik heb vanmiddag een boek kunnen toevoegen aan mijn "Shackelton, Scott & Amundsen" collectie (Antarctica expedities aan het begin van de vorige eeuw). "The last place on earth" van Roland Huntford, eerder uitgegeven als "Scott and Amundsen". Het boek deed in Engeland in de jaren 70 veel stof opwaaien omdat het één grote karaktermoord is op Scott, een van Engeland's grootste helden. Fascinerend om te lezen, met in de andere hand de biografie "Captain Scott" van Ranulph Fiennes die structureel alle aantijgingen van Huntford weet te weerleggen.

Hier leggen we de bijboot aan

Gewoon mooi

Toepasselijk...

Woensdag 14 juni 2006 / 32°22'36N 064°40'54W (Saint George'S Harbour, Bermuda)

[René>>] Om 8:15 ga ik met onze gasfles naar de kant. Eerst huur ik een scooter. Zo gepiept. Dan ga ik de gasfles wegbrengen. Hij past mooi in het mandje, achterop de scooter. Nu ze de fles zien, blijkt hij toch niet gevuld te kunnen worden. De aansluiting is (hier) niet standaard, dus dat gaat niet lukken. Balen! Nou ja, geen drama want we hebben nog een volle CampingGaz fles, en daarmee redden we het wel tot Nova Scotia.

Terug naar Vagebond. Een snel ontbijt, want om 10:00 wordt de was op de kade opgehaald. Ik drop Helga op de afgesproken plek en ga zelf naar het internetcafé voor een overboeking. Als ik om 10:20 terug ben zit Helga er nog steeds... met de was. Bellen dan maar. Antwoordapparaat. @#·$%&/(¿. Terug naar Vagebond om de 3 zakken was weer aan boord te gooien.

Tegen 11:00 rijden we weg met de scooter. Het links rijden valt me weer 100% mee. Een half uurtje later arriveren we in Hamilton, de hoofdstad van Bermuda. Net als in Saint George's Town liggen hier ook cruiseschepen. We vinden vlot een internetcafé waar we de formulieren kunnen printen die we nodig hebben voor de visumaanvraag. Daarna laten we pasfoto's maken op US-paspoort formaat. Dat zijn pasfoto´s van 5x5 centimeter waarvan ook de compositie nog aan diverse voorwaarden moet voldoen. Ook die hebben we nodig voor de visumaanvraag. Kosten voor 4 lullige fotootjes (2 voor ieder): US$ 24,-. Hadden we al gemeld dat Bermuda een "beetje" duur is?

We rijden door naar Somerset, waar we lunchen met een heerlijke hamburger. Volgens Helga de lekkerste die ze ooit in een restaurant gegeten heeft. Dat mag ook wel voor dat geld.

We tuffen verder naar het puntje van "de haak" (de vorm van Bermuda), Ireland Island. Naast Saint George's Town en Hamilton, zien we ook daar weer een cruiseschip liggen. We schatten dat er op ieder moment zo'n 5 cruiseschepen in Bermuda liggen. Een gigantisch aantal voor zo'n klein eiland.

Het uiterste puntje is, hoe kan het ook anders, een fort, de Royal Naval Dockyard. Een prachtig fort dat vandaag de dag onderdak biedt aan Bermuda's Maritiem Museum. Een fraai museum dat een beeld geeft van Bermuda door de eeuwen heen. Het fort zelf, de slavenhandel, de verdediging van het eiland, de relaties met de Azoren en de Carib, de zeilraces, WOI en WOII, maritieme kunst, enzovoort. Een aanrader!

Voer Henk Bezemer niet met een Waarschip 570 (of zoiets) naar de Azoren? Uiteraard een prestatie van formaat, maar in 1935 voeren twee man met de "Spirit of Bermuda" (zie foto) van Bermuda naar New York City!

Om 17:00 sluit het museum en dat komt goed uit, want we krijgen korte beentjes. We rijden terug naar Saint George's Town en zien wederom het hele eiland aan ons voorbij trekken. Nogmaals, Bermuda is een prachtig eiland. Wel erg gecultiveerd, en soms zelfs steriel. Maar wat een mooie huizen! Niet alleen groot, maar ook fraai qua architectuur en kleuren (veelal wit of pasteltinten). En tientallen kerken, de een nog mooier dan de ander. Niet alleen het gras op de (zes!) golfbanen is kort gemaaid, al het gras dat we zien ziet eruit alsof het op een golfbaan ligt. Vuil op straat? Is er gewoon niet. Nergens!

Oh ja, nog iets. Bermuda, niet alleen een eiland, maar ook de naam van de iets langere korte broek. Die wordt hier uiteraard veel gedragen, alleen dragen de lokale mannen er kniekousen onder. Wij moeten er een beetje aan wennen en dat is een groot understatement

Tegen 18:00 zijn we terug in Saint George's Town. We bellen met "de wasjufrouw" en dit keer wordt er opgenomen. Vanochtend was een misverstand, maar morgenochtend komt ze de was hoogstpersoonlijk ophalen. Zelfde tijd, zelfde locatie.

's-Avonds vullen we de DS-156 formulieren in voor onze "nonimmigrant visa application". Neem me niet kwalijk, maar die Amerikanen zijn niet helemaal snugger hoor! Zo is één van de vragen de volgende:

Do you seek to enter the United States to engage in export control violations, subversive or terrorist activities, or any other unlawful purpose? Are you a member or representative of a terrorist organization as currently designated by the U.S. Secretary of State? Have you ever participated in persecutions directed by the Nazi government of Germany; or have you ever participated in genocide? YES/NO

Ik bedoel, het heeft toch geen enkele zin om zoiets te vragen?!

Als man tussen de 18 en 45 moet ik ook nog een DS-157 invullen. Op dat formulier wordt, naast vragen over werkgevers, genoten opleidingen, bezochte landen in de afgelopen 10 jaar(!), o.a. gevraagd:

Do You Have Any Specialized Skills or Training, Including Firearms, Explosives, Nuclear, Biological, or Chemical Experience? YES/NO If YES, please explain

Have You Ever Performed Military Service? YES/NO If Yes, Give Name of Country, Branch of Service, Rank/Position, Military Specialty, and Dates of Service

Have You Ever Been in an Armed Conflict, Either as a Participant or Victim? YES/NO If YES, please explain. YES/NO

Alsof een terrorist deze vragen naar waarheid zou beantwoorden... Nou ja, wij beantwoorden ze in ieder geval wel naar waarheid en hopen maar op het beste.

Waar de Amerikanen ook doodsbang voor zijn is dat je blijft. Daarom willen ze graag dat je duidelijk maakt dat je sterke banden hebt met het land van herkomst. Bij voorkeur toon je zoiets aan met het bezit van onroerend goed. Maar ja, dat hebben we niet. Behalve een auto en wat spullen in de opslag is er niets dat ons fysiek aan Nederland bind. We stellen daarom maar een document op met de familierelaties (ouders en broers en zussen in Nederland). Ook hebben we een schermafdruk gemaakt van het saldi-overzicht van onze rekeningen, zodat we kunnen aantonen over voldoende financiële middelen te beschikken. Ook iets waar ze prijs op stellen.

En dan te bedenken dat we met een vliegtuig zonder poespas het land binnen kunnen...

Lekker ding!

Hamilton

Een beeld van Neptunes in het Matitiem Museum

Van Bermuda naar NY, in 1935!!!

Het werkt bij Helga op haar lachspieren.

 

Donderdag 15 juni 2006 / 32°22'36N 064°40'54W (Saint George'S Harbour, Bermuda)

[René>>] Klokslag 10:00 zitten we weer met drie zakken was op de afgesproken plek. Een kwartier later hebben we nog steeds niemand gezien. Ik ga weer bellen en je raadt het al... Inderdaad, antwoordapparaat. Moe wordt je ervan, droevig gewoon. Helga gaat naar de lokale VVV (die ons deze wasjufrouw aanbeveelde). Daar wordt nogmaal gebeld, maar nu naar een ander nummer waar wel wordt opgenomen. Degene die de was komt ophalen schijnt vast te zitten in het verkeer, maar om 11:00 is hij er. Echt waar! Ja, ja... Tegen beter weten in wachten we, want het alternatief is de was weer terug naar Vagebond brengen en da's een nat tochtje, want er staat redelijk wat wind. Ik ben trouwens al terug geweest, want we waren de portemonnee vergeten. Iets over 11:00 wordt dan toch de was opgehaald. We spreken af dat de was morgen om 17:00 wordt teruggebracht. Duimen maar dat dat goed gaat.

We kunnen pas om 13:30 terecht op het consulaat, dus gaan we eerst shoppen voor een pilot over Nova Scotia. Kaarten en de belangrijkste informatie hebben we, maar we willen ook graag een pilot. In Saint George's Town is niets te vinden, dus rijden we naar Hamilton. Tegen de tijd dat we daar aankomen is het 12:30 en besluiten we eerst wat te eten. In een klein eetcafé eten we een kipburger en zien we de aftrap van Engeland - Trinidad & Tobago. Duimen maar dat Leo Beenhakker met zijn team gaat stunten.

Iets voor 13:30 melden we ons aan de poort van het Amerikaans Consulaat. Zelfs op zo'n klein en vriendelijk eilandje als Bermuda is het een ware vesting. Eén voor één mogen we naar binnen. Daar gaat onze rugzak door een scanner en wij door een poortje. Net als op een vliegveld. Dan mogen we doorlopen naar het hoofdgebouw, een prachtige villa. We hebben ons trouwens voor de gelegenheid wat netter gekleed dan normaal. In ieder geval dragen we allebei een lange broek en dat vinden wij al héél netjes. Binnen worden onze formulieren in ontvangst genomen, betalen we de vereiste US$ 100,- per persoon, en worden we verzocht plaats te nemen op één van de stoelen.

Terwijl wij wachten horen we hoe een Turkse man een visum geweigerd wordt, omdat hij geen ingezetene is van Bermuda. Wat zullen we nou krijgen? Ik heb juist daarvoor speciaal gebeld en expliciet uitgelegd dat we Nederlanders zijn op "doorreis" en of het mogelijk is om hier een visum te regelen. "Ja", was het meer dan duidelijke antwoord. Toch kan ik me niet voorstellen dat ze ons om die reden een visum weigeren. Helga heeft begrepen dat de Turkse man bemanning is op een boot en dat dat ook een rol speelde bij de weigering. Dat hopen we dan maar. De man krijgt zijn US$ 100,- ook niet terug. Dat zijn nu eenmaal de regels. Ook wij krijgen het geld niet terug, mocht ons het visum geweigerd worden. De Turkse man verlaat zichtbaar teleurgesteld en niet begrijpend het pand. Toch zielig...

Na drie kwartier mogen wij aan het loket komen. Een vriendelijke mevrouw staat ons te woord. Afgezien van het uitwisselen van wat beleefdheden stelt ze slechts één inhoudelijke vraag: waarom we in Nederland geen visum geregeld hebben? Nou, dat is heel simpel: omdat we toen niet van plan waren om naar de VS te gaan. Onze vingerafdrukken van de wijsvingers worden genomen en "that's all". Saldi van rekeningen? Binding met Nederland? Niet van belang. Morgen mogen we de visa ophalen.

Nou ja, hebben we ons daarvoor zo druk gemaakt?

We rijden naar Hamilton en bezoeken daar twee adressen waar we misschien een pilot van Nova Scotia kunnen kopen. Helaas, geen succes. Wel horen we dat T&T (Trinidad & Tobago) de Engelsen tot de 84e minuut op 0-0 hebben gehouden, maar in de laatste paar minuten toch met 2-0 verloren hebben. Jammer!

En dus crossen we met onze scooter verder over het eiland. We belanden bij Spanish Point, ten noordwesten van Hamilton. Er is een "Boat Club". "Members only, but tourists welcome" staat er op een bord. We vallen met onze neus in de boter want vandaag is de "International Light Tackle Tournament", een viswedstrijd met licht materiaal. Het gaat er om een zo groot mogelijke vis te vangen met slechts een "12-ponds" uitrusting. Dat is inderdaad licht, want ter vergelijking, wij vissen met een 50-ponds uitrusting. De eerste twee boten zien we binnen komen. De vangst bestaat uit vissen die wij liever niet aan ons haakje krijgen. Barracuda´s van tegen de 15 kilo, een yellow fin tonijn van bijna 20 kilo. En met die 12-ponds uitrusting wordt ook wel eens een 50 kilo vis gevangen, zo verteld een insider ons.

We gaan terug naar Vagebond, want de kans op een bui wordt met het uur groter. Rond 17:00 zijn we terug aan boord.

Voor anker inj Saint George's Harbour

Zomaar een huis op Bermuda

Een dam die twee eilanden met elkaar verbind

Deze mannen hebben in ieder geval NIET gewonnen

Vrijdag 16 juni 2006 / 32°22'36N 064°40'54W (Saint George'S Harbour, Bermuda)

[René>>] Grijs, grauw, saai, druilerig. Kortom, het regent. Balen, want we willen onze visa ophalen voordat Nederland - Ivoorkust begint. Met onze zeiljassen aan scheuren we naar Hamilton waar we onze paspoorten terug krijgen met een fraaie visumsticker erin geplakt.

Het regent nog steeds, maar gelukkig niet zo hard. We besluiten de wedstrijd in Hamilton te kijken. Het tentje waar we gisteren geluncht hebben is ons goed bevallen, dus gaan we daar weer heen. We genieten samen met de eigenaar van het eerste halfuur waarin Nederland 2-0 scoort. Na de 2-1 zitten we het vervolg van de wedstrijd, waarschijnlijk net als de rest van Nederland, met dichtgeknepen billen. Maar goed, het resultaat is het enige dat telt, en de rest maar heel snel vergeten. Kan een leuke wedstrijd worden, tegen Argentinië.

We rijden terug naar Saint George´s Town. We moeten een klein uur wachten voordat de was om 17:00 wordt teruggebracht. We doden de tijd met een drankje en kijken wat voetbal (Mexico).

Om 17:00 geen was. Om 17:30 geen was. Om 17:45 geen was... Bellen, antwoordapparaat, ander nummer, een dame aan de lijn. Waar onze was blijft. Om een lang verhaal kort te maken, we hebben onze was dus nog niet terug en gaan morgen maar weer bellen. We hebben een hoop meegemaakt de afgelopen 2 jaar, maar dit slaat werkelijk alles!

's-Avonds eten we een soort broodje frikandel, met veel ui, curry en mayo. In de supermarkt vonden we lamsvlees aan een stok, dat de vorm had van een frikandel. Ok, een héle luxe frikandel, maar het smaakt er niet minder om!

Zaterdag 17 juni 2006 / 32°22'36N 064°40'54W (Saint George'S Harbour, Bermuda)

[René>>] Gisterenavond is de wind gaan liggen en momenteel is het nagenoeg windstil. Dat hebben we hier nog niet eerder meegemaakt. E.e.a. heeft te maken met een zwak lagedruk gebied dat precies boven Bermuda ligt.

Vandaag willen we water en diesel in gaan nemen, de website bijwerken en het weer bestuderen. Oh ja, en de was zien terug te krijgen natuurlijk.

Voor dat laatste ga ik om 9:30 naar de kant. Ik zal jullie de details besparen, want anders wordt het een héél lang en vooral vermoeiend verhaal, maar na diverse telefoontjes en zelfs dreigen met de politie krijgen we uiteindelijk de was terug. De absurd hoge rekening van US$ 78,- weiger ik te betalen. Om van al het gezeur af te zijn bied ik US$ 50. Dat komt dan neer op US$ 16 per was, nog veel te veel, maar toch. In eerste instantie wordt zelfs dat niet geaccepteerd, maar ik hou voet bij stuk en uiteindelijk gaan ze akkoord. Voor wie zijn was ooit in Bermuda wil laten doen: doe het niet bij Quicky Licky!!! (de naam alleen al trouwens...)

We gaan ankerop om water en diesel in te nemen. Diesel, ook zoiets, US$ 1,45 per liter! Dat komt aardig in de buurt bij een Nederlandse prijs lijkt me.

Het internetcafé is gesloten. We hebben het sterke vermoeden dat dit verband houdt met de afwezigheid van cruiseschepen. Vervelend, want we willen ons een goed beeld vormen van het weer voor de komende dagen.

's-Middags melden we ons via de SSB aan bij het Southbound2 net van Herb. Herb is de onder cruisers wereldberoemde Canadees die cruisers op de noordelijke Atlantische Oceaan dag-in-dag-uit van weeradvies op maat voorziet. Ons gaat het niet zozeer om de wind, als wel om advies waar en wanneer de Golfstroom over te steken. Zit je verkeerd, dan kun je zomaar twee knopen stroom tegen hebben, terwijl je 50 mijl verderop diezelfde 2 knopen mee kunt hebben. Wat de wind betreft is Herb net als wij van mening dat we beter nog even kunnen wachten met vertrekken.

's-Avonds eten we pizza aan boord en kijken we een DVD uit de oude doos, "The Breakfast Club". Jullie zullen wel denken, "Die kijken ook iedere avond een film". Inderdaad, het scheelt niet veel. En we vinden het een welkome afwisseling na maanden van socializen, avond in, avond uit.

Het gemeentehuis van Saint George's Town

Bermuda, 150 eilandjes

Zondag 18 juni 2006 / 32°22'36N 064°40'54W (Saint George'S Harbour, Bermuda)

[René>>] Een luie dag vandaag. We lezen en doen een paar kleine klusjes. Zo maken we de pitten van het gasfornuis schoon, want één van de pitten begon weigerachtig gedrag te vertonen. Aan de binnenkant zit roest. Een staalborstel doet wonderen en daarna doen ze het als nieuw.

We bestuderen het weer en komen tot de conclusie dat we morgen best kunnen vertrekken. Misschien de eerste 2 dagen weinig wind (uit O-ZO), maar we hebben in ieder geval wel de zekerheid van rustig en stabiel weer.

Het lastige is dat er regelmatig een depressie van het Noord Amerikaanse vaste land over Nova Scotia trekt en dan zuid van Nova Scotia voor veel wind zorgt. Wij komen pas 4-5 dagen na vertrek in die buurt, zodat het onmogelijk is om te vertrekken met de zekerheid van rustig weer bij aankomst. In ieder geval toont de gribfile tot aanstaande zaterdag geen depressie. De te overbruggen afstand is 720 mijl, zodat we er een dag of 6 over zullen doen.

En verder is het vandaag fantastisch lekker weer. Veel zon, een graadje of 28, een verkoelend windje (kracht 3), kortom weer waar we straks in Nova Scotia misschien wel eens met weemoed aan terug zullen denken...

's-Middags bevestigd Herb onze analyse. Ook hij ziet de komende dagen geen storingen op onze route. Aanstaande donderdag laat een krachtig "Azoren Hoog" zien dat vrijwel de complete Noordatlantische Oceaan bestrijkt. Storingen vanaf Noord Amerika volgen daardoor een meer noordelijke koers. Dat Azoren Hoog ligt erg noordelijk en zorgt er ook voor dat de Oceans4 en de Silencio momenteel tegenwind hebben op hun route naar de Azoren. Helaas voor hen blijft dat dus nog wel een aantal dagen zo

Na de radiobabbel van 19:00 (LT) gaan we op de wal een hapje eten. Helga smult van een biefstuk en ik van spareribs. De koffie is niet te z**pen en sturen we terug. We gaan vroeg te kooi (21:30).

Voorspelling voor donderdag 22 juni 2006, 12:00 UTC

Maandag 19 juni 2006 / 32°22'36N 064°40'54W (Saint George'S Harbour, Bermuda)

[René>>] We gaan! Nog even naar de kant om de website bij te werken, boodschappen doen en tenslotte uitklaren. Daarna Vagebond klaar maken voor vertrek. Met een beetje geluk gaan we rond de middag ankerop (bij jullie is het dan 18:00). Uiteraard proberen we weer dagelijks een verslagje te schrijven in het Oceaanlogboek.

De lange broeken, truien en zeilkleding liggen al klaar...

 

Maandag 19 juni 2006 / 17:23 UTC

Onderstaande tekst werd eerder in het Oceaanlogboek gepubliceerd, maar nu met foto´s

[René>>] We zijn weer onderweg. Om 10:45 (LT) wilden we ankerop gaan, maar Bermuda Harbour Radio wilde ons geen toestemming geven om te vertekken i.v.m. de aankomst van een cruiseschip, 40 minuten later. We hebben de tijd nuttig besteeds door een laatste duik in het water te nemen. Dat zullen we in Nova Scotia niet meer doen, want daar is de watertemperatuur slechts 9 graden!

Om 12:15 mochten we van de autoriteiten door het Town Cut Channel.

Het is prachtig weer. Weinig wind uit het zuidoosten. We motorzeilen en doen ongeveer 5 knopen over de grond. Nog te gaan: 710 mijl.

Oh ja, vanochtend hadden we een school jagende tonijnen rond de boot. Kennelijk zat er een school kleine visjes onder de romp van Vagebond. Wat een veldslag! Duurde ongeveer een half uur. Foto´s volgen later.

Tot morgen!

Een ware veldslag naast Vagebond

Dinsdag 20 juni 2006 / 16:30 UTC

[René>>] "Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr", doet onze Yanmar al sinds vertrek uit Bermuda gisteren. Zoals voorspeld is er nauwelijks wind, en voorzover er wind is komt 'ie van achteren en varen we 'm dood. Maar als het goed is krijgen we in de loop van vandaag wind uit het zuidwesten.

Gisterenavond hadden we een paar dreigende buien in de buurt, maar op een paar spetters na hielden we het droog en kort na zonsondergang losten de buien op.

Rustige nacht gehad. Allebei goed geslapen op het dreunende geluid van de motor. Sinds vanochtend komen we veel racejachten tegen. Ze zijn onderweg van Newport naar Bermuda en proberen iedere tiende knoop eruit te persen in de lichte tegenwind. Met een van de jachten hebben we marifooncontact gehad. De schipper kon het racecomité niet te pakken krijgen op de korte golf en wilde zijn SSB even testen. Nou, die deed het prima. We hebben ze een goede reis en wat meer wind gewenst.

Het is prachtig weer en er is nauwelijks bewolking. We genieten ervan, want als we over een paar dagen de Golfstroom gepasseerd zijn zal het een stuk kouder worden.

Dankzij een half knoopje stroom mee kunnen we om 12:15 (LT) nog een respectabele dagafstand van 130 mijl noteren en hebben we nog 586 mijl te gaan. De watertemperatuur: 26 graden.

Ciao!

Elk zuchtje wind benutten!

Helga spot een walvis (soort?)

Woensdag 21 juni 2006 / 16:30 UTC

[René>>] Sinds vanochtend 7:00 (LT) zeilen we. Onder bijzonder onfomfortabele condities, dat moet ik er wel bij zeggen. De wind is ZW 15-20 knopen. We "vlinderen", d.w.z. het grootzeil over stuurboord en de genua uitgeboomd over bakboord. Er staat een vervelende korte en steile deining uit het westen en daardoor liggen we stevig en onregelmatig te rollen.

Als gevolg van die vervelende zeegang hebben we beiden slecht geslapen. Je probeert je schrap te zetten in een soort van stabiele zijligging, maar het is verre van optimaal. Nu is het zo dat, als je maar moe genoeg bent, je overal en onder alle omstandigheden slaapt. Nou, dan zijn we kennelijk nog niet moe genoeg...

Wat een geklaag hè? Is er dan niets positiefs te melden? Ja hoor, want de motor is uit en dat is wel zo prettig. En we gaan straks natuurlijk naar Nederland-Argentinië luisteren.

En dan hebben we gedurende de wedstrijd ook nog contact met Herb. Die gaat ons waarschijnlijk vertellen dat we vanavond de Golfstroom invaren, NO weggezet worden, en er 40 mijl verderop weer uitvaren. Een mijl of 60-70 verderop varen we er dan weer in en hebben we stroom mee tot ca. 42 noord. De Golfstroom maakt hier een paar rare kronkels, vandaar. En als we er dan definitief uitvaren dan daalt de zeewatertemperatuur over een afstand van ca. 20 mijl van 22 naar 10 graden. Dan gaan we de lange broeken, truien en zeilkleding tevoorschijn halen. Brrrrr!

Sinds een uurtje hebben we de zeilen over stuurboord, want de wind is naar WZW geruimd. Vagebond ligt daardoor wat rustiger. We hebben nog 449 mijl te gaan. Onze dagafstand: 137 mijl. Watertemperatuur: 24,2 graden.

Voor ons trekt het helemaal dicht. Een voorteken van de Golfstroom? Morgen ongetwijfeld meer daarover.

Gegroet!

En weer een mooie lucht

[René>>] We lijken verdorie wel een motorboot! Sinds vanmorgen 3:00 varen we weer op de motor. Nauwelijks wind en ook nog uit het zuiden. Wel een strak blauwe lucht en dat is ook wat waard, toch?

Ik sloot gisteren af met de mededeling dat het voor ons helemaal betrok. Nou, dat hebben we geweten. Een front trok over ons heen, de wind ruimde 90 graden en we kregen me daar toch een paar buien over ons heen. Niet normaal meer! Met vlagen van tegen de 40 knopen zat er ook serieus wind onder. Nou ja, we gingen wel hard!

Tijdens de buien begon om 14:00 (LT) de uitzending van de Wereldomroep met een voorbeschouwing en het verslag van Nederland - Argentinië. Net als vorige keer was de ontvangst kraakhelder. We luisterden op onze portabel ontvanger (onder de sprayhood), want de SSB hadden we later nodig voor de dagelijkse babbel met Herb. Precies tijdens de rust waren wij aan de beurt, dus dat kwam goed uit. Herb had ons gelukkig geen schokkende ontwikkelingen te melden. De vooruitzichten zijn nog steeds goed.

Tegen zonsondergang klaarde het op en we zagen zelfs die koperen ploert achter de horizon zakken. Tot 3:00 vanochtend hebben we heerlijk halve wind gezeild. Een half knoopje stroom mee van de Golfstroom en de zee bijna zo vlak als het IJsselmeer. Maar, zoals gezegd, daarna was de wind op :-( Beiden bijzonder goed geslapen. En dat was nodig!

Tussen 9:30 en 10:30 vanochtend veranderde de kleur van het water van donkerblauw, naar donkergroen. Tegelijkertijd daalde de zeewatertemperatuur van 24 naar 18 graden. Erg bijzonder! Het is de voorbode van onze tweede "rit" in de Golfstroom. Als het goed is gaan we de komende 180 mijl achtereenvolgens stroom mee krijgen richting het NW, N en NO.

We besluiten ons uitgebreid aan dek te wassen. Het water mag dan wel koud zijn, de zon schijnt uitbundig. En je wassen met zeewater van 18 graden is nog te doen. Overmorgen 10 graden is ff wat anders! Uiteraard spoelen we ons met (warm) zoet water.

Om 12:15 werken we de dagelijkse statistiekjes weer bij. 129 mijl afgelegd en nog 321 te gaan. ETA ergens tussen zaterdag 18:00 en zondag 12:00. In ieder geval ruim op tijd voor Nederland - Portugal.

Het zeewater is trouwens weer wat blauwer van kleur geworden, de temperatuur is opgelopen tot 22,6, en zoals verwacht worden we naar het NW weggezet.

Later!

Een front trekt over ons heen

Een

Vrijdag 23 juni 2006 / 16:30 UTC

[René>>] Op 150 meter zag ik 'm uit het water springen. Naar schatting zo´n 1,5 meter lang, misschien zelfs wel iets langer. Een marlin? Geen idee, want de vis heeft weten te ontsnappen. Gelukkig maar... Hoewel we 'm wel graag even naast de boot gehad hadden natuurlijk! Helga baalde als een stekker, want ze lag te slapen. Zonder bril kwam ze de kuip in en heeft 'm dus ook niet uit het water zien springen.

Dat gebeurde gisteren, zo rond de klok van enen. Direct daarna trok de wind aan tot 15-20 knopen en konden we zeilen met de genua op de boom aan loef. Tot de wind begin van de avond weer inzakte tot een irritante 10-12 knopen. Prima wind om te zeilen, tenzij de wind van achteren komt en er deining staat. Dan redt Vagebond het met haar 11 ton niet, zonder dat het materiaal naar de kl*ten gaat. En dus hebben we de motor maar weer gestart.

Gisterenavond bleek te Golfstroom niet NW, maar ZW en zelfs een tijdje Z, dus tegen! Al met al een dikke anderhalve knoop. Balen, want daar hadden we niet op gerekend. Met de wisseling van de wacht om 2:00 konden we weer zeilen en kregen we weer stroom mee. Genua op de boom aan bakboord. Toch altijd weer een avontuur zo´n boom optuigen, 's-nachts op een schommelend voordek.

We genieten trouwens van onze voorlopig laatste zwoele nacht, want de volgende nacht gaat zeker weten een stuk kouder worden, als we de golfstroom uit zijn.

In de loop van de ochtend worden we opgeroepen op kanaal 16. Het is een tonijnvisser van Nova Scotia. De boot heet "Nova Blue" en de schipper zit verlegen om een praatje. Hij is moeilijk te verstaan en hij zit kauwgum te smakken. Toch een leuk gesprek. Zij vissen met 1500-1800 haken! Wij slechts met één. Ze vangen deze tocht weinig en hebben dus niet zo veel te doen. Meestal blijven ze 10-15 dagen weg. We wensen ze een goede vangst en zij ons een goede vaart.

Tegen 12:00 betrekt de lucht en even later krijgen we een bui over ons heen. Vanuit de bui zien we een containerschip bakboord naderen. Uit voorzorg roepen we 'm op. Hij past zijn koers aan naar stuurboord en gaat op een halve mijl achterlangs. Altijd weer een belevenis, zo'n "close encounter" midden op de oceaan.

En een kwartiertje later maken we ons middagbestek op. Ondanks de tegenstroom van afgelopen nacht zijn we toch nog 123 mijl dichter bij ons doel gekomen. Nog 198 mijl te gaan en de watertemperatuur is 20,9 graden en dalende. ETA nacht van zaterdag op zondag. Lunenburg is in het donker goed aan te lopen.

A demain!

Zaterdag 24 juni 2006 / 16:30 UTC

[René>>] Alsof je op een zwoele zomeravond ineens een koelkast binnen zeilt. Een bizarre vergelijking, ik weet het, maar zo moet je je het ongeveer voorstellen. En natuurlijk moet je het woordje "ineens" niet al te letterlijk nemen. In slechts een paar uur tijd daalt de zeewatertemperatuur van 20 naar 12 graden en de omgevingstemperatuur daalt net zo hard mee.

Sokken, schoenen, lange broek, meerdere lagen, we moeten er op zijn zachtst gezegd even aan wennen. HET IS KOUD!

Echt mistig is het (nog?) niet, maar het zicht is zeker niet optimaal. Het toplicht is 's-nachts in een lichte nevel gehuld. De radar speurt voor ons iedere 5 minuten de horizon af op zoek naar ander leven en eventueel gevaar. Tijdens onze wacht zitten we binnen, want buiten is het maar 10 graden en daar zijn we nog niet aan toe... Slapen doen we prima, diep weggedoken in onze slaapzak.

Vanochtend bleek het zicht zo´n halve mijl. Wat is radar dan een zegen! Hier varen zonder radar en het zou me dun door de broek lopen.

We hebben de hele nacht kunnen zeilen, maar het hield niet over. De door de gribfile en Herb voorspelde wind van ZW 20-25 knopen hebben wij in ieder geval (nog?) niet gezien. In de loop van de ochtend starten we de motor maar weer...

Rond de middag trekt de wind aan en kan de motor weer uit. Terwijl ik het middagbestek maak zit Helga nog in haar slaapzak met een kop koffie. Harry Jekkers vermaakt ons. "Met een goudvis naar zee", een absolute aanrader! Dat middagbestek laat zien dat we 124 mijl opgeschoten zijn en nog 74 mijl te gaan hebben. Zeewatertemperatuur 12,2 graden. ETA Lunenburg morgenochtend vroeg ergens tussen 2:00 en 6:00.

Morgenochtend, na aankomst, een laatste bericht in dit Oceaanlogboek.

We zijn er bijna!

Beperkt zicht

Zondag 25 juni 2006 / 7:20 UTC

[René>>] We zijn er! Zojuist, om 3:00 hebben we een mooring opgepikt in Lunenburg Harbour. Het is spiegelglad en regenachtig. We gaan nog een borrel drinken op de aankomst en dan heerlijk naar bed. Wat zullen we slapen!

Nadat ik gisterenmiddag het laatste verslag verstuurd had, trok de wind verder aan tot 20-25 knopen. We gingen als de brandweer met een gemiddelde snelheid van rond de 6,5 knoop over de grond. Jammer genoeg zakte de wind begin van de avond wat in, maar we konden nog steeds prima zeilen. Pas twee uur voor aankomst werd de wind te zwak om nog met een fatsoenlijke snelheid te zeilen. Ook werd de mist dikker en begon het te regenen. De laatste paar mijlen voor de kust voeren we op de radar en MaxSea. Verlichte betonning op minder dan een mijl afstand zagen we niet. Uiteraard wél op de radar. Met het binnenvaren van Lunenburg Bay trok de mist op en werd het, afgezien van wat spetters regen, helder.

Moe, slapen...

 

(vervolg) Zondag 25 juni 2006 / 44°22'44N 064°18'69W (Lunenburg, Nova Scotia)

[René>>] Om 8:45 wordt ik wakker. Ik ben nog niet helemaal uitgerust, maar ben te benieuwd naar onze omgeving om me nog een keer om te draaien. Ik schuif het luik open, kijk naar buiten en waan me in een ansichtkaart. Wat een uitzicht! Oude, perfect gerestaureerde of bewaard gebleven houten loodsen en huizen, in alle kleuren van de regenboog. Hier en daar een kerktoren. Een enkele vissersboot ligt afgemeerd aan één van de kades. Een krijsende meeuw. Het water is spiegelglad en het regent zachtjes. Het is fris, maar niet onaangenaam koud. GEWELDIG!

Helga wordt wakker van mijn gerommel als ik verse koffie zet en komt ook uit bed. "Wat gááf!", fluistert ze, als ze de omgeving in haar opneemt. Onder de beschutting van de bimini drinken we koffie in de kuip en genieten van het uitzicht. Een groter contrast met de Carib is haast niet denkbaar. Nu al weten we zeker dat we geen seconde spijt gaan krijgen van het besluit noord te gaan, in plaats van zuid.

Het gaat harder regenen. Helga ruimt binnen de boel op, terwijl ik aan dek in volledig zeilpak de bijboot opblaas. We moeten immers naar de kant om ons te melden. Trouwens, we willen natuurlijk ook een kroeg opzoeken waar we Nederland - Portugal kunnen kijken.

Rond de middag tuffen we naar de kant. Het regent nog steeds, maar niet meer zo hard. We pinnen Canadese dollars en vinden een publieke telefoon. We bellen met 1-888-CANPASS, het algemene nummer dat je overal in Canada bij binnenkomst moet bellen. We worden doorverbonden met een lokaal kantoor en krijgen een vriendelijke man aan de telefoon. Hij stelt de voor de hand liggende vragen en vervolgens krijgen we te horen dat we met 1,5-2 uur bezoek gaan krijgen. F*CK!!! Dat is precies tijdens de wedstrijd. Nou ja, het is niet anders...

We doden de tijd met een lunch. Twee uur later (de wedstrijd is net begonnen) zien we niet minder dan 4 douanebeambten in vol tenue, inclusief kogelvrije vesten, uit een busje stappen. Inderdaad, ze komen voor ons. Ze stellen zich netjes voor en zijn bijzonder vriendelijk. En ja hoor, ze willen aan boord komen. Hebben wij dat?! Onze kleine bijboot is geen bezwaar, al kijkt de leider van het stel wat angstig. Hij blijkt niet te kunnen zwemmen en trekt een zwemvest aan. In twee keer breng ik het gezelschap naar Vagebond. Daar valt de hele procedure 100% mee. Helga trekt binnen wat luiken open en laat zien waar we onze bescheiden drankvoorraad hebben en ik beantwoord in de kuip nog wat vragen. Na 20 minuten hebben ze het wel gezien en gaan we terug naar de kant. We krijgen een formulier wat ons het recht geeft tot eind oktober in Canada te verblijven. "Thank you very much and have a nice day!".

We sprinten nog net niet naar het restaurant waar we eerder op de middag een tv gezien hebben. Behalve twee Duitse backpackers zijn wij de enigen. Laat ik over de wedstrijd verder maar geen woorden vuil maken behalve het volgende. Met voetbal had het niets, maar dan ook helemaal niets meer te maken en Vigo gaat wat mij betreft door naar de finale van "Grootste Eikel Van Het Toernooi".

We verkennen het centrum van Lunenburg, sinds 1995 een UNESCO "World Heritage Site". Sommige huizen en gebouwen dateren van 1753. We vinden het adembenemend mooi.

Bovenop de heuvel waartegen het stadje gebouwd is, ligt een campground en daar lopen een Nederlands stel tegen het lijf. Het zijn Elly en Hendrik. Ze trekken een paar weken rond door noordoost Canada met een camper. We besluiten gezamelijk te eten. We smullen van diverse visgerechten in het restaurant dat hoort bij het visserij-museum. Dat gaan we morgen bezoeken.

Moe, maar meer dan voldaan gaan we om 22:00 te kooi.

Aan een mooring in Lunenburg Harbour

De Bowdoin van de Main Maritime Academy (www.mma.edu)

En waar is de fietser gebleven?

Maandag 26 juni 2006 / 44°22'44N 064°18'69W (Lunenburg, Nova Scotia)

[René>>] Nog duf van de lange nacht ga ik naar de kant voor vers brood en om Elly en Hendrik op te halen voor de koffie. De bakker blijkt gesloten en de supermarkt die we gisteren zagen kan ik zo snel niet meer vinden, dus zonder brood, maar mét onze gasten keer ik terug naar Vagebond.

We bezoeken het visserij-museum, oorspronkeljk een visafslag. Behalve het museum binnen liggen er ook twee schepen buiten, de trawler "Cape Sable", in 1962 gebouwd in Leiden(!) en de schoener "Theresa E. Connor". Binnen, verdeelt over drie verdiepingen, tentoonstellingen over vistechnieken, boten, motoren, het zware leven, de "August gales" van 1926/27 waarbij vier Lunenburgse schoeners met man en muis vergingen, en nog veel meer.

We zien een film over de schipper die de "Bluenose" wereldberoemd maakte. De Bluenose is een schoener die in de jaren 30 furore maakte in onderlinge zeilwedstrijden tussen vissers uit Amerika en Canada. De Bluenose staat afgebeeld op de 10-cent munt. In de jaren '60 is een replica van de Bluenose gemaakt, de Bluenose II. Het schip hoort bij het museum en maakt tochten om Nova Scotia te promoten. Vanaf 1 juli a.s. is ze weer terug in Lunenburg, maar dan zijn wij waarschijnlijk alweer weg.

In het stadje hadden we gisteren al een Noord monument gezien dat herinnert aan WOII. In het museum leren we van "Camp Norway". Na de Duitse invasie kwam de Noorse koopvaardijvloot in Halifax terecht. In Lunenbrug werd Camp Norway ingericht waar Noren een militaire training volgden om te helpen bij de bevrijding van Noorwegen.

We vinden het één van de mooiste en leukste musea die we de afgelopen twee jaar bezocht hebben en pas tegen sluitingstijd staan we weer buiten.

Elly en Hendrik hebben we in het museum niet meer gezien en we willen ze graag nog even gedag zeggen. Dus wandelen we naar de campground. Het uitzicht vanaf "hun stekkie" is fenomenaal. Een waterig zonnetje beschijnt de schijnbaar eindeloze reeks baaien noord van Lunenburg. Prachtig! We nemen afscheid, wisselen e-mail adressen uit en wensen elkaar een goede reis.

We eten aan boord en gaan bijtijds naar bed.

Adembenemend...

 

Dinsdag 27 juni 2006 / 44°22'44N 064°18'69W (Lunenburg, Nova Scotia)

[René>>] In bed hoor ik de misthoorn al. We vinden het (nog) niet vervelend, maar juist knus en "lekker Hollands". Het verschil met mist in Nederland en hier, is dat het in Nederland bij mist meestal windstil is. Dat is hier niet het geval. Mist én wind is heel normaal. In deze periode is mist een frequent verschijnsel als gevolg van het koude water van de Labradorstroom en de relatief warme zomerse lucht.

Hoog tijd om wat aan de website te doen, want we hebben weer genoeg te schrijven over de afgelopen twee dagen. Wat dat betreft is het onderweg een stuk makkelijker. Je maakt niet zoveel mee, tenminste als het goed is niet!

We gaan naar de kant om de website bij te werken.

(vervolg) Dinsdag 27 juni 2006 / 44°22'44N 064°18'69W (Lunenburg, Nova Scotia)

[René>>] Op de kade, zittend tegen een houten versterking, hebben we een prima wifi-verbinding. We halen de mail op en werken de website bij. Daarna wandelen we naar de St. John's Anglican Church die ons door Elly en Hendrik aanbevolen was. De kerk, oorspronkelijk uit 1753, is in 2001 bijna tot aan de grond toe afgebrand. De oorzaak van de brand is nooit achterhaald. Na een gigantische restauratie is de kerk vorig jaar weer geopend. Het is een mooie kerk en je hebt niet in de gaten dat het een min of meer nieuw gebouw betreft. Vervolgens lopen we naar de Lunenburg Academy, een enorm, ook weer prachtig gerestaureerd, gebouw, toen en nu in gebruik als lagere school.

We smullen van een milkshake en gaan op zoek naar een chandler ("watersportwinkel") voor een pilot over Nova Scotia, want die hebben we nog niet. Onderweg passeren we diverse kunstgalerieën, waaronder Anderson. Elly en Hendrik hebben ons erover verteld. Het is de galerie van Mariëtte Roodenburg, een Nederlandse die hier in 2003 is komen wonen. Ze is fotografe en heeft (o.a.) schitterende landschapfoto´s van Nova Scotia gemaakt. Echt prachtig! We maken een praatje en ze verteld enthousiast over Nova Scotia en het leven hier. Leuk!

We vinden een chandler, maar een pilot over Nova Scotia hebben ze niet. Nou ja, dan moet dat maar wachten tot Halifax. Daar willen we trouwens donderdag heen, zodat we daar zaterdag de nationale feestdag Canada Day mee kunnen maken.

We eten aardappelen-groente-vlees (puree-bloemkool-steak) aan boord en kijken "The Perfect Storm". Ja, ja...

Woensdag 28 juni 2006 / 44°22'44N 064°18'69W (Lunenburg, Nova Scotia)

[René>>] Net als gisteren klinkt de misthoorn als we wakker worden. Vooral in de maanden juni en juli is er veel mist langs de kust van Nova Scotia. We zullen er dus aan moeten wennen.

Rond het middaguur gaan we naar de kant. We nemen de laptop mee voor de e-mail en om een actueel weerbericht op te halen, omdat we morgen naar Halifax willen, een kleine 50 mijl varen.

We hebben trouwens plannen gemaakt voor de komende maanden. Oorspronkelijk dachten we op ons gemak zuidwaards te gaan. De Bay of Fundy te bezoeken (grootste verval ter wereld; bij springtij 16 meter!!!), dan de kust van Maine, New York, Washington, etc. Maar we hebben een wilder plan. We gaan noord... Jawel, noord.

Naar de noordkant van Nova Scotia, vervolgens tussen Nova Scotia en Cape Breton Island door of om Cape Breton Island heen. We komen dan in de Golf van Saint Lawrence. Dan gaan we naar Prince Edward Island en/of de Iles de la Madeleine. Verder noord, west en uiteindelijk zuidwest gaat de Golf bij Quebec over in de rivier de Saint Lawrence. Vanaf Quebec tot aan Lake Ontario bevaren we dan 270 mijl rivier en passeren halverwege Montreal. Zuidoost van Lake Ontario varen we dan de Oswego rivier op, die ons naar Oneida Lake brengt. Daarvandaan loopt het ca. 100 mijl lange Erie Kanaal naar de Hudson die 140 mijl verderop bij New York de Atlantische Oceaan instroomt.

Tussen Montreal en Lake Ontario krijgen we te maken met sluizen en voor het Erie Kanaal moet de mast plat. Tussen Quebec en Montreal kunnen we nog profiteren van de vloedstroom, maar eenmaal voorbij Montreal hebben we stroom tegen tot aan Lake Ontario. Totale afstand ca. 1550 mijl. Eind september willen we in New York zijn.

We hebben inmiddels een pilot, de "Down East Circle Route". Die beschrijft de route met de wijzers van de klok mee, en start in New York. Dat is ook logischer, want dan heb je stroom mee op de Saint Lawrence en je bent veel later in het seizoen bij Nova Scotia en dan is de kans op mist veel kleiner. Maar ja, daar hebben we nu niet meer zoveel aan.

Eenmaal op de kant motregent een beetje, dus drinken we wat in een restaurantje. We besluiten direct maar te lunchen. De eigenaar komt een praatje maken. Hij is ook een zeiler. Op onze vraag of het met een jacht te doen is om de Saint Lawrence stroomopwaarts te bevaren, loopt hij weg, pleegt een telefoontje met een goede vriend (kapitein op een vierkant getuigde klipper) en komt terug met het bevestigende antwoord. Dat is min of meer het moment waarop we definitef besluiten om noord te gaan.

We doen wat boodschappen en gaan terug naar Vagebond. We gaan redelijk bijtijds naar bed, want morgen hebben we bijna 50 mijl voor de boeg.

Donderdag 29 juni 2006 / 44°22'44N 064°18'69W (Lunenburg, Nova Scotia)

[René>>] Om 7:45 gooien we de mooring los en en varen op de motor Lunenburg Harbour uit. Zodra we "buiten" zijn zitten we in de mist. Er staat een lekker windje van 20 knopen uit het zuidwesten. Met 1 rif in het grootzeil en de volle genua gaan we bijna 7 knopen over de grond... in dichte mist! Uiteraard zit één van ons continue achter de radar. Twee keer passeert een vissersboot ons op 0,3 mijl aan stuurboord. Gedurende een halve minuut zien we de contouren van de schepen, maar daarna lossen ze weer op in de grijze brei. Spooky!

Helaas laat de wind het na 1,5 uur afweten en moeten we de motor starten. En zo wordt het een saaie en vervelende tocht. We zien geen r**t en liggen te rollen op de golven. Helga buiten op de uitkijk, want binnen wordt ze misselijk en ik achter de radar.

We melden ons bij Halifax Traffic Control. Nadat we precies hebben uitgelegd waar we zitten zien ze ons op hun radar. Er zijn geen bijzonderheden en zo naderen we met zicht nul-comma-nul Halifax Harbour. Een groot schip komt naar buiten en we worden keurig door Halifax Traffic op de hoogte gehouden van zijn positie. Op het moment dat Helga 'm ziet horen we "We got a visual on Vagebond". Daarna trekt de mist op en kunnen we na uren weer iets van onze omgeving zien.

In plaats van Halifax Harbour, waar ook de grote zeeschepen afmeren, kiezen we voor de Northwest Arm. Het is een smalle inham van 2,5 mijl diep, die west van de stad uitkomt. Je ligt er veel rustiger. We hopen er ook de Long White Cloud te vinden, waarvan we weten dat ze gisteren in Halifax aangekomen zijn.

Aan het einde van de inham bevindt zich de Armdale Yacht Club en... ligt de Long White Cloud voor anker. Er ligt nog een Engels schip voor anker en verder zijn er moorings. We begroeten Steve en Paula die ons weten te vertellen dat een mooring $25 per nacht kost. Dat doen we dus niet. We droppen het anker. Een uurtje later zitten we aan de borrel op de Long White Cloud en maken kennis met Allen en Janet van de Coral Moon.

Op de Arm wordt ook gezeild. Aan het begin van de avond passeert een R20, een klasiek, fraai gelijnd kajuitbootje van een meter of 8-9. Het is van dezelfde ontwerper als de Bluenose. De eigenaar stelt zich direct voor als Al en hij is een "senior member" van de Yacht Club. Jawel, het restaurant van de club is vanavond open, en we zijn meer dan welkom.

En zo eten we met Steve en Paula in het gezelschap van Al op "de Club". Al is een stevige, om niet te zeggen dikke, Canadees met een grijze bos haar, dito baard, en kleine pretoogjes verscholen achter een bril. Hij kunstschilder van beroep en er hangt wat van zijn werk aan de muur. Werkelijk prachtig! Hij weet ons behoorlijk te entertainen met geschiedenisles en politiek. Nee, fan van Amerika en George Bush in het bijzonder, is hij bepaald niet. Eén leuke anekdote wil ik jullie niet onthouden: Hij vertelt dat tientallen vliegtuigen op 9/11 gedwongen moesten uitwijken naar Halifax, omdat ze in Amerika geen toestemming kregen om te landen. Niemand wist op dat moment of die vliegtuigen geen gevaar vormden, dus dat was nogal wat. Bush heeft Halifax later bezocht om de bevolking te bedanken. En wat geeft de gemeente aan Bush als herinnering? Juist ja, een schilderij van Al... Al kan er inmiddels wel om lachen, als een boer met kiespijn.

Tegen 23:30 gaan we te kooi.

Voor anker in de Northwest Arm, Halifax

Een R20, van dezelfde hand als de Bluenose

Vrijdag 30 juni 2006 / 44°38'13N 063°36'44W (Halifax, Nova Scotia)

[René>>] Vanochtend worden we niet wakker van een misthoorn, maar... van stromende regen. Het komt echt met bakken uit de hemel.

We bellen met Frans, een ex-collega, die vier jaar geleden naar Halifax geëmigreerd is. Via e-mail wist hij al een tijdje van onze komst. Om 12:00 komt hij ons ophalen. Dat geeft ons mooi de gelegenheid om bij de jachtclub te douchen. Een echte douche! De laatste keer dat we onder een echte douche gestaan hebben was in Trinidad, een maand of vier geleden. En ja, we hebben ons sinds die tijd echt wel gewassen hoor!

Na de douche drinken we een kop koffie in het clubhuis en iets voor het middaguur spotten we Frans, zijn vrouw Ilse, en de twee kinderen op de steiger. Ze turen over het water op zoek naar Vagebond. We lopen ze tegemoet. Ontzettend leuk om ze na vier jaar weer te begroeten. Geen spat veranderd!

We rijden naar hun huis in Lower Sackville, 20 minuten rijden vanuit Halifax. Op de snelweg is nauwelijks verkeer, eigenlijk nooit, zo vertellen ze ons. Ze wonen in een fraai huis aan een laan, zoals we die kennen uit Amerikaanse films, met aan weerszijden vrijstaande huizen met een korte oprijlaan. Tuin? Nou, wij zouden het eerder een park noemen. Prachtig!

Het is mooi weer en we kunnen buiten zitten. Frans zet ze BBQ aan en een kwartiertje later smullen we van broodjes hamburger. Ondertussen praten we over de verschillen en overeenkomsten tussen hun buitenlandse avontuur en het onze.

Nadat Ilse en Helga boodschappen hebben gedaan brengt Frans ons begin van de avond terug naar de Armdale Yacht Club. Hij komt nog even mee voor een drankje en om Vagebond van dichtbij te zien.

Ilse, Frans, Timo en Katie

juli 2006