(Mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Marjon Evers, Floyd Valks, Lars van Velzen, Noor Renes, Rommy, Manon van der Plank, Suzanne Kouwenhoven, Debbie Webster, Herman Nanninga, Amanda Vrakking, Rick van Uden, Tineke Plomp, Edmundo Doesburg, Dennis de Boef (en Leonidas).

Zaterdag 1 april 2006 / 12°42'46N 061°19'74W (Canouan)

[René>>] Hans heeft een klusje dat eigenlijk niet kan wachten en dus lassen we een klusdag in. Voor mij een mooi moment om de in Trinidad gekochte nieuwe zeereling te monteren. De oude is geplastificeerd en je kunt dus niet zien of en wanneer het staaldraad doorgeroest is. Verder zijn ze zodanig opgerekt dat er geen ruimte meer op de spanners zit en tenslotte willen we een zeereling die met een lijn opgespannen wordt, zodat je in geval van nood de zeereling eenvoudig met een mes kunt kappen. Bijvoorbeeld om een drenkeling aan boord te krijgen. Van Hans kan ik een klem lenen om ogen op het staaldraad te klemmen. Halverwege de middag is de klus geklaard.

Ondertussen doen Helga en Anja een paar boodschappen en de rest van de dag doen we weinig bijzonders.

Nieuwe zeereling

Pelican voor anker bij Canouan

Zondag 2 april 2006 / 12°42'46N 061°19'74W (Canouan)

[René>>] Na de koffie en het ontbijt gaan we rond 11:00 ankerop. We gaan naar Bequia, een kleine 20 mijl naar het noorden. Het is perfect zeilweer. Zon en een oostenwind van 15 knopen. Onderweg vangen we een barracuda van ongeveer 50cm. Het is alweer een tijd geleden dat we vis gevangen hebben.

Bij aankomst in de grote Admirality Bay zien we de Rotop liggen. We ankeren in zijn buurt aan de noordkant van de baai. Martijn komt ons direct met een bezoek vereren. Terwijl ik de barracuda schoonmaak horen we van Martijn, die hier al 4 dagen ligt, wat bijzonderheden over het eiland.

Fiddlesticks heeft een tonijn gevangen en nodigt ons en Martijn uit om mee te eten. Als voorgerecht maakt Helga van onze barracuda sushi. Ze maakt het voor de eerste keer en het smaakt prima, zeker in combinatie met de sausjes die ze erbij serveert. De tonijn van de BBQ smaakt trouwens ook perfect!

Vandaag roken we trouwens onze laatste sigaret. Ja, jullie lezen het goed. We kappen ermee! Na 23 jaar, 8.400 pakjes, 168.000 sigaretten en ca. 2.000.000 trekjes is het voor mij genoeg geweest. Voor Helga trouwens ook, zij het dat de getallen wat lager uitvallen. De afgelopen dagen hebben we afgebouwd. Vandaag nog slechts één, gisteren twee, eergisteren drie en de dag daarvoor vier. Met z´n tweeën precies één pakje. Ons laatste pakje... We nemen afscheid van een vriend, een slechte vriend. We zullen hem nog vaak missen, maar toch is het beter zo!

Wat een leven!

Maandag 3 april 2006 / 13°00'64N 061°14'50W (Bequia)

[René>>] Terwijl Helga de was met de hand doet, slijp ik een paar messen. Als er twee dingen zijn waarbij je vlijmscherpe messen moet hebben, dan is het wel bij het schoonmaken van vis en bij het snijden van sushi.

Om een beetje bezig te blijven geef ik de lieren bij de mast en de kleine lieren in de kuip een beurt. Vooral de stuurboordlier op de mast (voor de grootzeilval) moest hoognodig ingevet worden. Het gepiep werd oorverdovend wanneer we de bijboot 's-avonds ophesen.

's-Middags gaan we met Hans en Anja naar de kant voor een paar boodschappen en een wifi-abonnementje. Inmiddels staat aan boord weer bakken wasgoed in het water te weken. We komen Margriet en Edze van de Fly Away tegen. Bekenden voor Hans en Anja, nieuwe gezichten voor ons. We drinken gezamenlijk een sundowner en besluiten dan ook maar een hapje te eten. Vier kiezen voor kipfilet met patat. Het smaakt goed, maar de porties zijn echt lachwekkend klein. Zelfs als voorgerecht zou het nog weinig zijn. Later wordt gelukkig een extra portie patat gebracht.

Terug bij het dingydock lijkt de bijboot van Fiddlesticks gestolen. Hij is weg, ondanks de pinkdikke stalen kabel waarmee 'ie op slot zat... Herstel, zit, want met laag water is de bijboot onder de steiger geschoven en daar zit 'ie nu, met hoog water, opgesloten. Die is er met geen mogelijkheid onder vandaan te krijgen. De enige optie is wachten op laag water. We varen gevieren met onze bijboot naar Vagebond en checken daar het getij. Over een kwartier is het hoog water en vanaf vannacht 1:30 is het water waarschijnlijk voldoende gezakt om de dingy onder de steiger vandaan te trekken. Wij gaan naar bed en Hans en Anja nemen onze bijboot mee.

Vandaag niet gerookt. En we praten nog steeds met elkaar Eerlijk gezegd is het me meegevallen. Misschien omdat ik er als een berg tegenop gezien heb?

Een lokale zeilboot

Dit bootje komt het water en diesel aan huis brengen

Dinsdag 4 april 2006 / 13°00'64N 061°14'50W (Bequia)

[René>>] We activeren ons wifi abonnement voor 24 uur. Dat kost US$ 10,-. Niet echt goedkoop, dus we halen het onderste uit de kan en bellen met de halve wereld. En uiteraard werken we de site weer eens bij. In het Gastenboek kregen we zelfs een "klacht" dat het zo lang duurde. Ja, sorry jongens en meisjes, maar hier duurt het soms iets langer.

 

(vervolg) Dinsdag 4 april 2006 / 13°00'64N 061°14'50W (Bequia)

[René>>] Aan het eind van de middag drinken we een borrel aan boord van de Fly Away. Wat een mooi schip! Ze hebben een website, maar we hebben het adres (nog) niet. Even "google'en" en hij is vast zo gevonden.

We eten voor een schijntje een snelle pizza-hap op de kant en gaan bijtijds naar bed. 2e dag niet gerookt. Still going strong!

 

Woensdag 5 april 2006 / 13°00'64N 061°14'50W (Bequia)

[René>>] Na koffie en ontbijt gaan we naar de Fiddlesticks. Hans en Anja hebben "bergen" films aan boord en we willen graag een paar kopietjes trekken. Terwijl Helga druk in de weer is met de films neemt Anja bij mij een proefexamen af (theorie duiken). Ik slaag met een 8- en ben klaar voor het echte examen, over een paar dagen.

De rest van de middag doen we weinig bijzonders. 's-Avonds daarentegen doen we wel iets bijzonders. We gaan eten bij L'Auberge Des Grenadines, een van de betere restaurants hier in de baai en de enige met een basin met levende kreeft. Het seizoen loopt tot 30/4 en ik wil me voor die tijd minstens één keer ongegeneerd te goed doen aan verse kreeft. Anja en Helga bestellen een medium kreeft, maar ik vraag om een "big, fat, juicy and large lobster". Hans is niet zo dol op vis en schaaldieren, dus hij besteld een biefstuk. We zien hoe "onze" kreeften gevangen worden en vervolgens in de keuken verdwijnen. Een kwartiertje later worden de lekkernijen opgediend. Smullen, smullen en nog eens smullen. Het is zo veel dat we niet eens aan de groenten en frites toekomen.

Oef, een sigaret bij de koffie... Wat zou 'ie smaken... Maar we doen het niet! Al drie dagen niet.

 

Donderdag 6 april 2006 / 13°00'64N 061°14'50W (Bequia)

[René>>] Rond 9:30 gaan we ankerop voor de 20 mijl naar Chateaubelair op St. Vincent. Volgens de pilot is het er mooi duiken, dus dat staat voor vanmiddag op het programma. Onderweg komen we de Rotop en de Pelican tegen.

Bij aankomst in Chateaubelair komen de boatboys ons al tegemoet. Boatboys zijn lokalen met een boot (of laten we zeggen iets dat drijft, want het kan ook een surfplank zijn) die proberen iets te verdienen aan jachten. Ze wijzen je bijvoorbeeld de beste ankerplek, of brengen huisvuil naar de kant (NOOIT doen, want je weet nooit of ze het niet in zee of in het regenwoud dumpen), proberen fruit of brood te verkopen, etc. Ze zijn soms erg opdringerig en niet altijd even vriendelijk. Het neigt soms naar maffia-achtige praktijken. Wat doe je bijvoorbeeld als iemand aanbiedt om op je bijboot te passen? Natuurlijk, we leggen 'm op slot, dus hij zal niet snel gestolen worden. Nee dus, niet nodig denk je... maar die vervelende kinderen dan... ze gooien soms zand in bijboten...aldus de bijzonder vriendelijke man die maar wat graag op je bijboot wil passen. Wat doe je dan? Wij proberen ze in ieder geval te vriend te houden en vragen soms om een vers brood. Het is uiteraard duurder, dan wanneer je het zelf gaat kopen, maar je hoeft ook niet van boord.

Maar goed, zo komen ons bij het binnenvaren van de baai direct twee bootjes tegemoet. De eerste wil ons de beste ankerplek wijzen. We maken een praatje en varen achter hem aan. Het is inderdaad een prima ankerplek en we betalen hem een paar EC$. Hans van de Fiddlesticks noemt het ontwikkelingshulp en ergens is dat natuurlijk ook zo.

Een kwartiertje later laat Fiddlesticks het anker vallen. Het is inmiddels 14:30 en we laten het duiken maar voor wat het is. In plaats daarvan gaan we snorkelen bij Chateaubelair Island. De omgeving verkennen, zodat we er wellicht morgen een duik kunnen maken. Het is er prachtig. Verreweg de mooiste snorkel- en duikstek die we tot op heden gezien hebben. Alle koraal is 100% intact. Nergens is iets afgebroken en we zien nauwelijks rommel op de bodem. Over bodem gesproken, rondom het eiland is een drop-of (steile wand) van tientallen meters diep. Erg fraai! We besluiten er morgenochtend te gaan duiken.

's-Avonds eten we in het enige restaurant in de baai. Eenvoudig, maar lekker en spotgoedkoop.

Alleen maar Nederlanders: Pelican, Fiddlesticks, Vagebond en Rotop

Gezinswoning aan het strand.

In het dorp waar stroom is ziet het er allemaal heel anders uit.

Vrijdag 7 april 2006 / 13°17'61N 061°14'33W (Chateaubelair, St. Vincent)

[René>>] Na koffie en ontbijt gaan Hans en ik naar de kant om uit te klaren. In de pilot staat er niets over vermeld, maar volgens één van de boatboys kan het hier tijdens kantooruren. Het komt ons in ieder geval goed uit, want anders moeten we naar Willilabou Bay, 4 mijl zuidelijker. En daar kun je alleen tussen 17:00 en 18:00 uitklaren. Maar het witte huis, waar de douane gehuisvest zou moeten zijn, kunnen we niet vinden. Als we het aan een lokale vragen krijgen we te horen dat er wel plannen zijn voor een douanekantoor, maar dat dat nog wel een paar maanden kan duren. We vragen hem of er een taxi o.i.d. naar Willilabou gaat. Da's nou toevallig, hij is net op weg naar een vriend met een auto en die wil ons vanmiddag vast wel op en neer rijden. Dat lijkt ons wel wat en we spreken om 16:00 af bij de pier.

Rond 11:00 varen Hans, Anja en ik naar Chateaubelair Island om te duiken. Helga en Martijn volgen op korte afstand en gaan er snorkelen. We dalen een meter of 5 af en zwemmen naar de "drop of". Het gaat loodrecht naar beneden en we kunnen de bodem niet zien. We dalen af langs de wand. Het koraal is prachtig, zowel qua vorm als qua kleuren. We passeren de 20 meter grens. Nog steeds geen bodem in zicht. Anja gaat tot 27 meter. Ik blijf er een paar meter boven. Het daaropvolgende half uur stijgen we langzaam maar zeker op en genieten van al het moois, waaronder twee morenes. Na een klein uur komen we weer boven. Fantastische duik! Mijn zevende inmiddels.

Terug aan boord sta ik op het punt om twee eieren te breken voor een uitsmijter als Hans langs komt varen. Volgens één van de boatboys is de douane NU open en kunnen we uitklaren. Poging nummer twee. Hans, Ruud (Pelican) en ik naar de kant. Niet minder dan drie boatboys assisteren ons bij de beachlanding en de wandeling naar het douanekantoor. Het kantoortje blijkt inderdaad te bestaan en een bijzonder vriendelijke beambte klaart ons vlot uit. Daarna nog even naar de politie waar we ook vriendelijk en efficiënt behandeld worden. Toch aardig van die boatboys en we bieden ze een biertje aan.

Het is inmiddels 15:30 en, oh ja, da's waar ook, om 16:00 worden we misschien opgehaald om naar Willilabou te gaan. We kunnen het natuurlijk niet maken om niet op te komen dagen. Gelukkig is het de jongen niet gelukt om zijn vriend en auto te regelen, dus drinken we op ons gemak een biertje met de boatboys.

We eten aan boord, want we hebben nog kalkoen in de koelkast. Helga maakt er een pittige rijstschotel van. We kijken de DVD "Panic Room" met Jodie Foster. Goede film!

Al vijf dagen niet gerookt maar, eerlijk is eerlijk, vandaag wel een paar irritaties tussen Helga en deze niet-roker... Maar afgezien daarvan gaat het nog steeds hartstikke goed.

 

Alles wordt in het zoete rivierwater gewassen.

Ezeltjes worden hier veel gebruikt

Zaterdag 8 april 2006 / 13°17'61N 061°14'33W (Chateaubelair, St. Vincent)

[René>>] Om 9:00 gaan we ankerop. Bestemming Marigot Bay, St. Lucia, 42 mijl. De eerste paar mijl varen we op de motor, maar eenmaal buiten de beschutting van St. Vincent waait het lekker door. We verspelen een grote vis. Jammer! De haken van de lure waren krom getrokken.

Het getij zet ons de eerste helft van de oversteek naar het westen weg. Rond de middag kentert het tij en kunnen we beter koers houden. We zien de "wereldberoemde" karakteristieke Pitons van St. Lucia. 11 jaar geleden hebben we er voor anker gelegen. Deze keer niet. Misschien op te terugweg?

Ook zien we de Club Med I en de Club Med II. Het zijn oer-, maar dan ook OERlelijke "zeilende" cruiseschepen. We vragen ons af of die zeilen een economisch nut hebben.

Net voor zonsondergang laten we het anker vallen in Marigot Bay. Ooit één van de mooiste baaien in de Carib, nu te toeristisch om nog mooi gevonden te kunnen worden. Jammer, maar zo gaan die dingen...

Met de Fiddies gaan we pizza eten. Pelican wil wel, niet, wel, niet, toch maar niet mee. Zouden ze ook pizza's aan boord afleveren? We willen het wel even voor ze vragen. Dat doen ze helaas niet, maar de pizzeria heeft wel een marifoon en ik neem de bestelling van Ruud en Jaqueline op. Een kwartiertje later speel ik voor pizzakoerier. Lang geleden trouwens dat we zulke lekkere pizza's gegeten hebben!

De wereldberoemde Pitons van St. Lucia

Zondag 9 april 2006 / 13°57'94N 061°01'57W (Marigot Bay, St. Lucia)

[René>>] Haast hebben we niet, maar echt rustig aan kunnen we ook niet doen, als we zo rond de 17e op Antigua willen zijn. Daarom varen we vandaag de 30 mijl naar Le Marin, aan de zuidoostkant van Martinique. In Le Marin schijnt een supermarkt met dingydock te zijn, zo hebben we begrepen van de Garabes.

Het is wederom een heerlijk tochtje. Hoog aan de wind, dat wel, maar het waait niet TE hard en de zon schijnt uitbundig. Onderweg komen we de Rotop weer tegen. Aan het eind van de middag laten we het anker vallen in de enorm grote en commeriële baai van Le Marin, het nautisch centrum van Martinique.

We zijn in Frankrijk! Jawel, want Martinique is een provincie van Frankrijk. We eten in een restaurantje en betalen ouderwets met Euro´s.

 

Maandag 10 april 2006 / 14°28'02N 060°52'44W (Le Marin, Martinique)

[René>>] We staan bijtijds op en tuffen met de bijboot naar het dingydock van de Leader Price, een supermarkt aan het water. We slaan stevig in, want het assortiment is uitgebreid en de prijzen redelijk. Minstens 8 verschillende soorten kaasjes verhuizen van de koeling naar onze winkelwagen. Uiteraard een paar verse stokbroden. Ook kopen we diverse soorten sap, waaronder mijn favoriet ananas-cocos. Scheutje rum erbij en smullen maar!

Tegen 11:30 gaan we ankerop en op weg naar St. Pierre, aan de noordwestkant van Martinique. De grote baai van Fort-De-France slaan we over.

Aan het eind van de middag laten we het anker vallen bij St. Pierre, aan de voet van de vulkaan Mt. Pelée. Bij de laatste grote uitbarsting in 1902 vielen bijna 30.000 slachtoffers. Slechts twee inwoners van de stad overleefden de ramp. Een steenhouwer, die aan het werk was in zijn kelder, en een moordenaar die beschermd werd door zijn betonnen cel. Toentertijd was St. Pierre nog het commercieel, cultureel en sociaal centrum van Martinique, nu is het een schilderachtig dorpje.

We eten (stok)brood aan boord en smullen van de diverse kaasjes. Na het eten kijken we "The Godfather", een klassieker met Marlon Brando en Al Pacino.

Trouwens..., al een week niet gerookt!!!

 

Dinsdag 11 april 2006 / 14°44'44N 061°10'66W (Saint Pierre, Martinique)

[René>>] Om 9:00 trekken we het anker uit het zand en hijsen de zeilen. Bestemming Roseau op Dominica, het volgende (ei)land.

Het wordt saai, maar het is wederom fantastisch zeilen. Iedere dag 15-20 knopen wind uit N-NO. In de beschutting van de eilanden is de wind uiteraard wat variabel, maar eenmaal tussen de eilanden is het prachtig zeilen. Vandaag is de bestemming eindelijk een keer west van noord, zodat we halve wind varen. Een rif in het grootzeil en de fok een heel klein stukje weggedraaid. We gaan als een speer met regelmatig ruim 7 knopen over de grond.

Bij Roseau is het moeilijk ankeren. De bodem loopt erg steil omhoog en daar waar je eventueel zou kunnen ankeren liggen visnetten. We hebben weinig keus en nemen een mooring. Een stuk verderop zien we de Schorpioen liggen. We roepen ze op, maar krijgen geen antwoord. Een half uurtje later roepen zij ons op. Ze waren met een busje voorbij gereden en hadden ons zien liggen.

's-Avonds eten we met Fiddlesticks en Schorpioen bij een Taiwanees restaurant. Jawel je leest het goed, een Taiwanees restaurant... op Dominica! We laten ons door de kok verassen en eten onze buikjes rond voor een spotprijs.

 

Woensdag 12 april 2006 / 15°17'21N 061°22'62W (Roseau, Dominica)

[René>>] Koffie, ontbijt en iets over 9:00 gooien we los van de mooring. Bestemming Portsmouth, in de noordwesthoek van Dominica. Een korte tocht vandaag, slechts 20 mijl. We proberen een stukje te zeilen, maar in de luwte van het eiland wordt het niets. We varen het stuk op de motor.

Een paar uur later laten we het anker vallen in Prince Rupert Bay, vlak voor het stadje Portsmouth. Na ons arriveren ook Fiddlesticks, Schorpioen en de Pelican.

Er liggen een stuk of 5 verroeste wrakken van kustvaarders op de kant. Naar we later horen zijn het wrakken als gevolg van verschillende orkanen. Geen fraai gezicht. Zoiets zou op het strand van Noordwijk toch ondenkbaar zijn!

 

Donderdag 13 april 2006 / 15°34'71N 061°27'62W (Portsmouth, Dominica)

[René>>] De boatboys hier (op surfplanken) zijn er vroeg bij. Om 7:15 schalt het "Hé Skip!" al over het water. Of je nu in de kuip zit of niet, ze roepen net zolang "Hé Skip", tot je je gezicht vertoont. Erg irritant! Het is me een raadsel dat ze niet snappen dat zoiets dus niet werkt.

Vroeger is het hier nog véél erger geweest met opdringerige en agressieve boatboys. Op een gegeven moment heeft de overheid ingegrepen en een project opgezet waar boatboys zich konden laten omscholen tot officiële gids op de "Indian River", de langste zoetwater rivier van Dominica. Het werd een succesvol project en sindsdien is de situatie sterk verbeterd.

Schorpioen heeft voor ons een "dagje uit" georganiseerd. Om 9:00 worden we opgehaald door "Uncle Sam", een tot gids omgeschoolde boatboy. Ook Fiddlesticks en Pelican gaan mee. We varen de Indian River op, en zodra we onder de brug door zijn, gaat de motor uit. Er mag op de rivier alleen geroeid worden. Uncle Sam roeit en prikt ons zo´n 1,5 kilometer landinwaarts. Ondertussen verteld hij enthousiast over de flora en fauna in de prachtige omgeving.

Bij het keerpunt is een hut waar we een verfrissend drankje drinken. Na een klein uurtje gaan we weer terug. Het gaat sneller nu, want het is afgaand tij en dus hebben we stroom mee. We worden op de diverse boten afgezet om een uurtje later weer opgehaald te worden voor het middagprogramma.

We gaan met een busje de bergen in. Andy is onze chauffeur en tevens gids. De rit alleen al is de moeite waard. Wat is Dominica een ontzettend groen eiland. Prachtig! We stoppen en maken een niet al te lange wandeling door een stuk regenwoud en Andy verteld over de diverse bomen en waar het hout vroeger en nu voor gebruikt wordt. Daarna rijden we een stukje verder en wandelen dan naar de Sindicate waterval. Onderweg plukt Andy voor ons wat fruit. De waterval is een meter of 30 hoog en erg mooi. We hebben zwemspullen bij ons en nemen een duik in het koude, maar zoete water.

De hele middag geen mens gezien!

Het schemert al als we Portsmouth weer binnen rijden. We worden afgezet op onze boten en varen vervolgens met de bijboten naar een eettentje op het strand waar we smullen van kip en vis. Nog een afzakkertje bij ons aan boord en dan moe maar voldaan te kooi.

Hoeveel dagen hebben we nu eigenlijk al niet gerookt...?

[Helga>>] Het zijn geen mooie foto´s dit keer. Wel informatief. Inmiddels is duidelijk dat René meer de schrijver is aan boord van de Vagebond. René gebruikt woorden en ik schrijf met licht. Een goede foto heeft zoveel te vertellen, en vaak zit het in de de details.

Vrijdag 14 april 2006 / 15°34'71N 061°27'62W (Portsmouth, Dominica)

[René>>] We kopen een paar baguettes van een boatboy, ontbijten en gaan rond 10:30 ankerop. We doen het op zijn "Martijns", dat wil zeggen: zonder de motor te gebruiken. Martijn van de Rotop doet als het even kan alles onder zeil. Hij gebruikt zijn motor alleen wanneer het echt niet anders kan en dat is zelden.

Met nauwelijks wind zeilen we met een sukkelgangetje van 1,5 knoop de baai uit. En het is nog niet eens bezeild, dus we moeten nog kruisen ook. Het schiet niet op, maar we houden de moed erin. Eenmaal buiten de beschutting van het eiland zal de wind N of NO zijn...toch? Nou, niet dus. Vandaag geen passaat, maar wind uit het NW, precies de richting die we op gaan.

Uiteindelijk starten we toch maar de motor, want anders redden we die 20 mijl naar Des Saintes niet voor middernacht.

Rond 17:00 laten we het anker vallen achter het schiereilandje "Pain De Sucre" op Terre De Haut, het hoofdeiland van Iles Des Saintes, een kleine eilandengroep onder Guadeloupe. We hebben veel positieve verhalen gehoord over deze eilanden, maar voorlopig zijn we niet onder de indruk. Het is best een aardige baai, maar verder niets bijzonders.

De nootmuskaat die Andy de gids gisteren geplukt heeft ligt aan boord te drogen voor gebruik.

Zaterdag 15 april 2006 / 15°51'65N 061°36'08W (Pain De Sucre, Terre-De-Haut, Iles Des Saintes)

[René>>] Na de koffie en het ontbijt gaan we een uurtje snorkelen. Mooi, maar niet spectaculair. We lezen en luieren wat en Helga bakt in de erg warme kombuis pannenkoeken voor de lunch. In de loop van de middag gaan we ankerop en varen één mijl verder naar Anse Du Bourg, het centrum van de eilandengroep. Het is er druk met voor anker liggende boten, vooral van Franse komaf.

We drinken een sundowner op de Schorpioen en gaan vervolgens naar de kant om een hapje te eten. Het contrast met de andere eilanden is onvoorstelbaar groot. Het is hier echt Frankrijk, hooguit met een Caribisch tintje. Strak geasfalteerde wegen, fraaie huizen, verkeersborden, mooie pleinen, etc. Europese rijkdom en dito prijzen.

Het wordt een afhaalpizza, want de tafels buiten zijn bezet en binnen is het veel te warm om te eten.

[Helga>>] NIet meer roken is heel simpel. Gewoon geen sigaret meer opsteken. Iedereen weet dat het afkicken je gemoedstoestand beïnvloed. De sfeer is niet altijd even leuk tussen ons en we doen elkaar best wel pijn als er weer een snijdende opmerking gemaakt wordt. Een mens reageert in dit soort situaties emotioneel in de vorm van onredelijk, ongeduldig, achter gesteld voelen, egoïstisch, ongelukkig, intolerant en nog veel meer. De flexibiliteit is (even) erg ver te zoeken. We zullen er blijkbaar doorheen moeten. Soms vinden we elkaar nog wel aardig. Opeens heb ik af en toe heimwee. Ik weet dat dit absoluut niet klopt en dat dit iets is wat bij het afkicken hoort.

Grenadines -> Guadeloupe

Zondag 16 april 2006 / 15°51'99N 061°35'13W (Anse Du Bourg, Terre-De-Haut, Iles Des Saintes)

[René>>] Het is warm vandaag, want er staat nauwelijks wind. Het weer is van slag, want een stabiele passaat is al een paar dagen ver te zoeken. Rond de middag ga ik naar de Fiddlesticks waar Anja mijn (duik)theorie examen afneemt. Ik slaag en mag me nu DIWA "Open Water Diver" noemen (= CMAS 1 ster).

's-Middags snorkelen we wat bij de boot. Het is niet bijzonder mooi, maar we zien wel drie dikke morenes. Die beesten zijn mooi van lelijkheid.

Met Schorpioen en Fiddlesticks eten we 's-avonds in een leuk restaurant op de kant. Gelukkig zitten we overdekt, want de regen valt met bakken uit de hemel.

 

Maandag 17 april 2006 / 15°51'99N 061°35'13W (Anse Du Bourg, Terre-De-Haut, Iles Des Saintes)

[René>>] Om 2:30 loopt de wekker af. Vroeg, maar we hebben dan ook 75 mijl naar Antigua voor de boeg. We kiezen voor vroeg opstaan, in plaats van een nachtje doorvaren. Er staat nauwelijks wind, dus tuffen we op de motor richting de westkust van Guadeloupe. Helga gaat tot zonsopgang terug naar bed.

Als Helga rond 7:00 in de kuip stapt blijken we een tonijntje gevangen te hebben. Het beest is zo klein dat de slip van de molen niet eens in beweging is geweest. Helga fileert 'm en dan blijkt het net voldoende voor twee personen.

's-Middags zien we een grote school grienden. Later, Helga zit binnen foto's te bewerken, zie ik een grote zwerm vogels boven een school jagende vissen. Ik gooi het roer om en vaar erheen. Net als ik denk dat ik te laat ben begint de slip te ratelen. Beet! Helga komt naar buiten gestormd en gaat het gevecht aan. Ondertussen haal ik de snelheid uit de boot, want het lijkt een héle grote. Vijf minuten later blijkt dat enorm mee te vallen want het is een tonijn van "slechts" 60 cm. Hij is wel dik en daarom zal 'ie wel zo sterk geweest zijn. We besluiten 'm niet schoon te maken. We gaan proberen de vis vanmiddag in Antigua aan een restaurant te slijten. Iets waar Stefan en Natascha van de Espiritu regelmatig succes mee hadden.

Rond 15:30 varen we Falmouth Harbour binnen. Het is er druk, maar de baai is nog lang niet vol. Aan de kades liggen al een stuk of 15 imposante klassiekers van 20-40 meter lengte. Erg mooi! We laten het anker vallen achter de Long White Cloud.

Ik maak een praatje met Steve en Paula. Daarna gaan we naar de kant. Tonijn in de rugzak. Zijn staart steekt erboven uit. We wandelen naar English Harbour, de volgende baai. Onderweg zitten verschillende restaurantjes. Bij nummer twee hebben we succes. De kok weegt de vis (8 pond) en betaald ons er EC$ 80 voor, zo'n € 25. Hij blij, wij blij. Toch veel geld voor zo'n relatief kleine tonijn.

We bewonderen Nelson's Dockyard (later meer daarover) en eten op de terugweg een pizza. Terug aan boord kijken we "Finding Nemo". Grappig, maar we hadden er meer van verwacht. Om 21:30 gaan we te kooi.

Dinsdag 18 april 2006 / 17°00'95N 061°46'41W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Tijdens de koffie komt Fiddlesticks binnen gevaren. Ze zijn gisterenavond vertrokken en hebben een nachtje doorgehaald. Ze krijgen koffie van ons.

Rond de middag gaan we met Fiddlesticks naar de kant. We tuffen langs een paar prachtige klassiekers, waaronder een echte "J" en een imposante 140-voeter. Er liggen ook een paar kapitale moderne zeilschepen van een meter of 30-40, maar daarmee maak je hier geen indruk. Op bijna alle klassiekers wordt nog hard gewerkt. Het houtwerk wordt geschuurd en krijgt een verse laag vernis.

We gaan inklaren in English Harbour. We zijn twee weken geleden uitgeklaard uit St. Vincent en daarna nergens meer ingeklaard. Het scheelt een hoop gedoe, tijd, en niet te vergeten centen, want overal moet voor worden betaald. Uiteraard krijgen we bij Customs wat kritische vragen, maar een smoes over motorproblemen doet zoals altijd wonderen. Ze weten dat het een smoes is, maar kunnen niets doen, zouden ze dat al willen.

Op een terras drinken we een biertje om af te koelen. Daarna wandelen we terug naar Falmouth Harbour. Daar treffen we Nico en Wilma van de Oceans4. De laatste keer dat we ze zagen was op Tobago. Nog een biertje, en nog een...

We eten aan boord en smullen van de kleine tonijn die we gisteren vingen. We kijken de dvd "Ice Age". Geweldig!!!

En van de vele mooie schepen

Klein detail van een klassieker.

Woensdag 19 april 2006 / 17°00'95N 061°46'41W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Het wordt hoog tijd dat we de website weer eens bijwerken, want het is lang geleden dat er zoveel tijd tussen twee updates heeft gezeten.

 

(vervolg) Woensdag 19 april 2006 / 17°00'95N 061°46'41W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Zoals ik al eerder schreef is Nelson's Dockyard in English Harbour een prachtig gerestaureerde scheepswerf uit de tijd van Horatio Nelson. Op het terrein staan diverse prachtig gerestaureerde gebouwen en ook de tuinen staan er fraai bij. Uiteraard is er ook een museum en zijn er diverse boetieks, terrasjes en restaurants. Tot op heden hebben we iets dergelijks in de Carib nog niet gezien.

Er is een prachtige marina die plaats biedt aan de grootst denkbare jachten. Er ligt momenteel zelfs een motorjacht met een helikopter aan dek en niet zo´n kleintje ook. Antigua lijkt ons het Saint Tropez van de Carib.

Misschien moeten we ons helemaal niet druk maken, en wellicht zien we het wel verkeerd, maar toch. Antigua lijkt ons een van de rijkere eilanden van de gordel. Toch betaald de EU de restauratie van de zeewering van Nelson´s Dockyard. En dat vinden wij op zijn zachtst gezegd een beetje vreemd. Een eiland als Dominica kan dat geld naar onze bescheiden mening véél beter gebruiken. Jammer!

Tot zover...

Behalve het bijwerken van de website en een paar mensen bellen met Skype doen we vandaag niet zo gek veel.

Links Falmouth Harbour, rechts English Harbour

...

Donderdag 20 april 2006 / 17°00'95N 061°46'41W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Uitslapen, koffie, ontbijt. Alles op ons gemak. We wandelen wat rond over de steigers om de diverse boten te bewonderen. Vooral de J's "Ranger" en "Endeavour" maken indruk. Gigantische racers waarmee vroeger de America´s Cup gezeild werd. Ook de "Eleonora", een schoener van 140 voet (ca. 45 meter) is prachtig! Zowel Endeavour als Eleonora zijn trouwens in Nederland gebouwd. Hollands glorie in optima forma!

Onze siësta wordt "verstoord" door de aankomst van de Kind of Blue. We hebben Dick en Anita voor het laatst op La Gomera gezien, inmiddels bijna een half jaar geleden. Ze ankeren dichtbij en we zwemmen naar ze toe. We hebben maar weinig tijd om bij te praten, want om 18:00 worden we verwacht aan boord van de Long White Cloud voor een kennismaking met de rest van de bemanning . Voor die tijd willen we ons nog uitgebreid wassen en douchen (lees: afspoelen met zoet water).

Iets over zessen klimmen we aan boord van de Long White Cloud die inmiddels in de marina ligt. We maken kennis met een paar nieuwe gezichten. Voor de volledigheid meld ik maar even de voltallige bemanning, de nationaliteit en de verschillende taken:

  • Steve, NZ (Nieuw Zeeland), eigenaar, schipper, stuurman
  • Paula, NZ, eigenaar, voordekker
  • Ruud (van de Pelican), NL, voordekker
  • Paul, NZ, voordekker
  • Joe (vriendin van Paul), NZ, foto´s, hapjes en drankjes
  • Phil, AUS (Australië), tacticus (en zéér ervaren wedstrijdzeiler) en genua
  • Fay, AUS, geen specifieke taken
  • Gareth, UK (Engeland), navigator
  • Kit (vrouw van Gareth), UK, geen specifieke taken
  • Vivian, ZA (Zuid Afrika), bazaan
  • Ondergetekende, NL, grootzeil en kotterfok

Paul, Joe en Vivian slapen aan boord van Long White Cloud. Phil en Fay zijn hier met hun eigen Tramontana, een prachtige zelfgebouwde 53 voeter. Gareth en Kit zitten in een hotel, een paar baaien verderop.

Paula deelt de racekleding uit. Ze heeft er in samenwerking met Joe ontzettend veel werk van gemaakt. We (de bemanning) krijgen allemaal een broek, cap en niet minder dan 3 shirts. Een shirt voor op de steiger, een shirt voor op het water en een shirt voor de officiële gelegenheden en feesten. Erg fraai!

Na de borrel eten we een hapje in een lokaal restaurant. Het wordt niet al te laat en rond middernacht liggen we in bed.

 

Vrijdag 21 april 2006 / 17°00'95N 061°46'41W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] 's-Ochtends is het "Concours d'Elegance", een schoonheidswedstrijd. De juryleden gaan aan boord van alle boten en vellen over een aantal klassen een oordeel. De jury is net aan boord van Schorpioen als wij langs lopen. We horen Saskia en Wouter enthousiast vertellen over hun "kindje". Leuk!

Vandaag de eerste race, echter niet voor ons simpele bemanningsleden. De eerste race is een singlehanded race. Hoewel, niet helemaal singlehanded, want voor de veiligheid moet er een tweede persoon aan boord zijn. Steve besluit Gareth mee te nemen. Laatstgenoemde mag dan weliswaar niets doen, hij kan als navigator natuurlijk wel nuttig zijn.

Wij hebben aangeboden de rest van de crew met Vagebond mee naar buiten te nemen om de race van dichtbij te volgen. Rond 14:00 gaan we naar buiten. Het waait niet bijzonder hard, maar er staat genoeg wind om leuk te zeilen.

De start is om 15:00 en Long White Cloud is als eerste over de lijn, gevolgd door de grotere Maggie B, een gloednieuwe gaffelgetuigde schoener met een klassiek uiterlijk, maar met een modern onderwaterschip. Tien minuten later start ook de Schorpioen in de tweede groep. De race duurt maar een uur en tot op het laatst blijft het spannend. Steve finisht als 4e, maar hoe zijn klassering op basis van handicap uitvalt is nog niet duidelijk.

We ankeren Vagebond en daarna help ik bij het aanleggen van Long White Cloud. Als echte langkieler gaat ze gepaald niet gemakkelijk achteruit, dus duwen we de neus met de bijboot opzij.

We eten pizza en gaan vroeg naar bed, want morgen wacht dan de eerste echte race. We moeten vroeg op, want Steve wil voorafgaande aan de start wat manoeuvres oefenen, zodat we een beetje op elkaar ingespeeld raken en de boot leren kennen.

Vlak voor de start

Steve heeft een prima start

Maggie B

Vilona May, met 29 voet de kleinste deelnemer

Zaterdag 22 april 2006 / 17°00'95N 061°46'41W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] 6:30 loopt de wekker af. De ene bui volgt de andere op. Een snelle kop koffie en een cracker als ontbijt. We tuffen tussen twee buien door naar de Long White Cloud.

"We won, we won!!!", glundert Paula. Long White Cloud heeft in haar klasse het Concours d'Elegance gewonnen. Het is nog niet zeker, maar het lijkt erop dat Steve gisteren in de singlehanded tweede is geworden, achter de Tiger Maru, een niet zo mooie, maar wel erg snelle sloep. Tiger Maru is een klassieker, dat zeker, maar niet zo perfect onderhouden zoals bijvoorbeeld de Long White Cloud. Haar eigenaar is een stoere zeebonk met een dikke grijze baard. Dat is de charme van deze regatta. Het gaat niet om groot, groter, grootst, en ook niet om perfectie. Ook met een kleine klassieker die er misschien niet als nieuw uitziet kun je meedoen.

Rond 8:00 gooien we los en varen de baai uit. Onderweg worden de zeilen gehesen. Achter ons is de lucht gitzwart. Eenmaal buiten gaan we een keer of wat overstag en gijpen we een paar keer. Aanvankelijk stroef, maar na een paar keer gaat het allemaal vlot. De regen komt inmiddels met bakken uit de hemel en, stom, stom, stom, ik heb geen jack meegenomen. Ruud ook niet, dus spelen we voor "stoere Hollanders". "No, no no, not cold at all...".

Om 10:00 start de eerste groep, waaronder de Schorpioen. De wind is inmiddels nagenoeg weg en het hele veld ligt te dobberen. Tien minuten later starten wij en weer tien minuten later de laatste startgroep. Alles dobbert en zeilen klapperen doelloos heen en weer. Na drie kwartier weten we zeker dat we de startlijn over zijn! Na een uur komt de wind langzaam maar zeker terug en zet het veld zich eindelijk in beweging.

We lopen uit op kleinere, maar soms ook grotere boten, en worden ingehaald door grotere boten. Prachtig om te zien allemaal. De wind blijft aantrekken, maar vanwege de vertraging bij de start wordt de race ingekort. Dat is voor ons niet zo gunstig, want Long White Cloud is geen licht weer zeiler. Toch hebben we niet het idee dat we het slecht gedaan hebben.

Terug in de haven een welverdiend biertje. En nog een. En... Een hapje eten en daarna naar het door Mount Gay Rum gesponsorde feest. Een rum-cola. En nog een. En... Moet ook, want voor iedere drie rum krijg je een originele "Mount Gay Rum Barbados Antigua Classic Yacht Regatta 2006" cap. En die willen we natuurlijk allemaal!

Tiger Maru, niet zo mooi, wl snel!

Eleonora

Schorpioen

Long White Cloud. Met dank aan de Kind of Blue

 

 

Zondag 23 april 2006 / 17°00'95N 061°46'41W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Au? Nee, valt wel mee, maar wel een dof gevoel. Iets minder vroeg dan gisteren tuffen we naar de Long White Cloud. Helga gaat door naar de Schorpioen waarop ze vandaag als wedstrijd bemanning vaart.

We zijn gisteren tweede geworden, op 5 minuten (gecorrigeerde tijd) achter Tiger Maru. Het gaat naar nummer 3 is meer dan 20 minuten, dus daar hoeven we ons geen zorgen over te maken. Tiger Maru zouden we vandaag moeten kunnen kloppen, want er staat vandaag aanmerkelijk meer wind dan gisteren.

Voor wie onderstaand verslag nog beter wil begrijpen, hiernaast een kaartje van het "butterfly" traject. De wind is oost, zoals gebruikelijk hier.

De start is vandaag veel leuker dan gisteren, want nu zit er tenminste vaart in de boot. We weten ons dankzij navigator Phil in een goede positie te manoeuvreren en hebben een prima start. Aan de wind varen we naar de 4 mijl verderop gelegen buitenboei. Vlak voor het ronden van de boei halen we de 10 minuten eerder gestarte Schorpioen in. Zwaaien naar Helga, Saskia en Wouter natuurlijk. We ronden de boei probleemloos. Minder probleemloos gaat het de Schorpioen af, die samen met nog twee boten tegelijkertijd de boei rondt en niet direct overstag kan.

Bij de tweede boei, oostelijk van English Harbour, wordt het spannend. We varen aan de wind over bakboord. Voor ons drie boten, waaronder een kleine die tactisch in de problemen zit. Achter me hoor ik Phil in alle rust zeggen: "Ok guys, we're going to be in a potentially dangerous situation here". Oeps! Opperste concentratie. Phil: "Steve, just steer the boat. Don´t think of anything else". Bakboord voor ons een kleine witte boot die rond de boei wil gijpen. Hij heeft geen ruimte en krijgt die ook niet van de boot stuurboord van hem. Stuurboord van ons een nog grotere boot. Als het fout gaat, kunnen wij geen kant op. Maar gelukkig gaat het niet fout en ronden we probleemloos de boei. Paula en Steve slaan een zucht van verlichting. Niet ten onrechte.

Classic Regatta´s zijn "Gentleman´s races". Dat wil zeggen dat er niet op het scherpst van de snede geracet wordt. De spullen moeten heel blijven. Toch gaat het met enige regelmaat fout. Niet omdat er te aggressief gezeild wordt, maar omdat de regels onvoldoende bekend zijn. De meeste klassiekers worden immers niet bemand door ervaren wedstrijdzeilers.

Het ronden van boei nummer 3 is wederom spannend. Naast ons zijn Blue Leopard en Lions Welp, een schitterende schoener, in gevecht. Beide boten zijn een stuk sneller dan wij. Wederom neemt Phil de leiding op zich: "Steve, you think you can steer us behind Blue Leopard?". Twijfel. Ja? Nee? "Yes, now!". En zo kruipen we achter Blue Leopard en loeven op voor het vierde rak naar de buitenboei. Lions Welp zit nu schuin voor ons en probeert ons weg te drukken. "LIONS WELP, KEEP YOUR COURSE!", schreeuwt Phil. Gaaf! Adrenaline all over the place...

Afgezien van het derde voordewindse rak, zijn alle rakken tot nu toe aan de wind geweest. Onze grootste concurrent, de kleinere Tiger Maru, zeilt als de brandweer op die koers. Niet alleen is ze fractioneel sneller, ze zeilt ook hoger aan de wind. Zo gaan we haar niet verslaan. Na het voor de tweede keer ronden van de buitenboei hebben we eindelijk een ruimewinds rak en stormen we met bijna 9 knopen op de op een na laatste boei af. We halen Tiger Maru in, maar weten dat de voorsprong die we dan opbouwen waarschijnlijk niet voldoende zal zijn voor het laatste kruisrak.

We ronden de boei met op een paar honderd meter Tiger Maru in ons kielzog. Ze doet haar naam eer aan, want ze volgt ons als een tijger. Wij overstag, zij overstag. Tactisch slim natuurlijk. Vlak voor de finish denkt ze het beter te weten en gaat niet met ons mee overstag. Niet slim blijkt even later, want wij hebben vlak onder de kust meer wind en ook nog eens vanuit een gunstiger hoek. Zodoende finishen we vijf minuten voor Tiger Maru. Niet genoeg, maar het geeft toch een goed gevoel.

Na afloop van de race varen alle boten een rondje door English Harbour om het publiek aldaar te begroeten. Op de meeste boten staat de bemanning keurig in het gelid, zo ook op de Long White Cloud (foto met dank aan de Lady Jean).

Onder het genot van een biertje bespreken we de stand. Tiger Maru twee 1e plaatsen = 2 punten, Long White Cloud twee 2e plaatsen = 4 punten. Als wij morgen 1e worden komen we op 5 punten. Pas als Tiger Maru 4e wordt winnen we pas. Niet erg waarschijnlijk in onze klasse van slechts 5 boten. Nee, de eerste plek kunnen we waarschijnlijk wel vergeten.

Helga heeft een mooie race op Schorpioen gezeild. Gisteren waren ze 4e, maar vandaag denken ze het niet zo goed gedaan te hebben. Ze hebben wel weer veel lol gehad en blaren op de handen.

We eten een hapje en gaan naar het feest vanavond. We vinden er niet veel aan en gaan vroeg naar bed.

Eleonora onder spinaker

Paula geeft de afstand aan

Aschanti

Geen benen over boord, maar wel het gewicht op de hoge kant

 

Maandag 24 april 2006 / 17°00'95N 061°46'41W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Vandaag race 3: the Canon. Een simpel traject: 2x op en neer naar de buitenboei op zo´n 6 mijl uit de kust. Totale afstand derhalve ca. 24 mijl. Spectaculair omdat je alle schepen regelmatig van (héél) dichtbij ziet. Helga vaart vandaag mee op de Long White Cloud als fotograaf.

We hebben een droomstart en weten de voorsprong op de rest van het veld binnen onze startgroep (en dat zijn er meer dan alleen maar de 5 van onze klasse) de hele race te behouden. Vlak voor het ronden van de buitenboei halen we Schorpioen in. Op de terugweg zien we Ranger, uit de J-klasse, snel naderen. Wij lopen gemiddeld ruim 8 knopen, maar Ranger gaat minstens twee keer zo hard. Ronden we de boei nog voor Ranger?

Dat doen we, maar het scheelt niet veel. Ranger lijkt ons te gaan inhalen aan de loefzijde (waar de wind vandaan komt). De ongeschreven wet is dat de grote boten de "kleintjes" inhalen aan de lijzijde. Op de boeg van Ranger staat een mannetje met gebaren in contact met de stuurman. Wij gebaren hem dat we aan lij ingehaald willen worden en zo gebeurt het ook. Erg spectaculair.

We gaan deze race als de brandweer en varen bij wijze van spreken rondjes om Tiger Maru heen. We finishen ruim 20 minuten voor onze directe concurrent.

Vrijwel de gehele vloot verhuist vandaag van Falmouth Marina naar Nelson's Dockyard waar de vloot de komende twee nachten gratis ligt. Tijdens het aanleggen van Long White Cloud zien we de Catch22 binnen varen. We lenen de bijboot van Long White Cloud en gaan even bij Ilona en Michael langs.

Rond 18:00 gaan we naar de Eleonora. Alle eigenaren zijn uitgenodigd voor een borrel. Wij zijn geen eigenaar, maar wel brutaal en dus staan we even later met een glas champagne op het imposante dek. Zo groot dat je erop kunt voetballen. De giek is bijna twee keer zo lang dan Vagebond. Groot, groter, grootst. Indrukwekkend!

Na afloop eten we een hapje en gaan daarna naar een karaoke bar. Gezellig, maar we zijn versleten en gaan rond middernacht terug naar Vagebond.

Ranger in aantocht. Beetje stuurboord...

Gewoon GAAF!!! Ranger komt aan scheuren....

Rechts Ranger, links Aschanti

Nogmaals Eleonora

Dinsdag 25 april 2006 / 17°00'95N 061°46'41W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Terwijl Helga druk in de weer is met de foto´s die ze de afgelopen dagen geschoten heeft, lees ik wat oude kranten die we van de Oceans4 gekregen hebben. Heerlijk!

In de loop van de middag gaan we naar de kant. In English Harbour zijn roeiwedstrijden. Ludiek, maar niet erg interessant.

Des te interessanter is de prijsuitreiking ´s-avonds. Long White Cloud is verassend 1e geworden in haar klasse. Omdat we qua punten gelijk geëindigd zijn met Tiger Maru heeft de totaal gecorrigeerde tijd de doorslag gegeven en niet het feit dat Tiger Maru twee keer 1e is geworden en wij maar één keer. We zijn natuurlijk blij, maar hadden liever op een andere, meer overtuigende wijze, gewonnen.

 

Woensdag 26 april 2006 / 17°00'95N 061°46'41W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Schrijven, schrijven, en nog eens schrijven, want we lopen hopeloos achter met de website. Gedurende de racedagen hebben we gewoonweg geen tijd gehad. Tussendoor help ik Hans die een probleem met zijn website heeft. Wat blijkt, " is niet hetzelfde als ''. Inderdaad, het lijkt hetzelfde, maar het is toch anders. Héle fijne problemen zijn dat en het is een wonder dat Hans zijn laptop niet in duizend stukken gegooid heeft

 

Donderdag 27 april 2006 / 17°00'95N 061°46'41W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Ik schrijf de laatste stukken voor de website en Helga selecteert de foto´s voor publicatie. En zodoende hebben jullie dit verslag weer kunnen lezen...

 

Vrijdag 28 april 2006 / 17°00'95N 061°46'41W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Naar aanleiding van de prachtige foto´s (vinden we zelf...) van afgelopen Classic Regatta hebben we bedacht dat het misschien een aardig idee is om deze foto´s als wallpapers te publiceren op de website. Ik ben eens met Google op zoek gegaan naar nautische wallpapers, maar had moeite een paar fatsoenlijke foto´s te vinden. Al discussierend komen we tot de conclusie dat het een aparte website moet worden. Vagebond.net is alleen interessant voor Nederlanders, terwijl de wallpapers ook interessant zijn voor de rest van de wereld. Zodoende knutselen we Nautical Wallpapers in elkaar.

Met de site streven we 3 doelen na:

  • de beste foto´s van de afgelopen twee jaar overzichtelijk bij elkaar
  • een "platform" voor Helga´s foto´s
  • een "hit-generator" voor de website (niet dat we dat nou zó belangrijk vinden, maar het is wel leuk natuurlijk)

Terwijl ik de geselecteerde foto´s bewerk en voorzie van een "www.vagebond.net watermerk" stort Helga zich op een naaiproject. Ze heeft de naaimachine van Anja (Fiddlesticks) mogen lenen en maakt daarmee een zonwering voor tussen de bimini en de sprayhood.

In de loop van de middag ga ik naar de kant om Nautical Wallpapers te publiceren. Als ik terug kom aan boord van Vagebond schemert het al en is Helga bijna klaar met haar project.

 

Zaterdag 29 april 2006 / 17°00'95N 061°46'41W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Helga selecteert nog een stuk of 15 foto´s voor de Nautical Wallpapers. Vervolgens kruip ik een tijdje achter de laptop om de foto´s in alle formaten op de website te knutselen. Hup naar de kant en publiceren die handel.

De rest van de dag doen we niet zo gek veel. ´s-Avonds eten we met Kind of Blue en Fiddlesticks voor een appel en een ei in een lokaal tentje.

 

Zondag 30 april 2006 / 17°00'95N 061°46'41W (Falmouth Harbour, Antigua)

[René>>] Vandaag begint de Antigua Sailing Week. Een mooi moment voor ons om te vertrekken. Het wordt ook langzamerhand tijd, want 7 mei verwachten we Chantal op Sint Maarten. We brengen nog wat spullen naar de Long White Cloud, waaronder de duikfles en een mooie fles wijn als dank. We gaan Steve en Paula op Sint Maarten weer zien.

Om 10:00 gaan we ankerop. We gaan naar Dickinson Bay, 18 mijl verderop, waar ook de complete wedstrijdvloot van een kleine 200 boten naar toe gaat. Er staat net genoeg wind om lekker te zeilen. We volgen de wedstrijdbaan een beetje en Helga is uiteraard druk in de weer met de camera.

Rond 14:30 laten we het anker vallen, op z'n Martijn´s, d.w.z. zonder de motor te gebruiken. Ontelbare wedstrijdboten liggen al voor anker met grote Rolex (hoofdsponsor) vlaggen in het want. Een prachtig gezicht! Vanaf het strand klinkt vanaf twee kanten live muziek.

Aan het eind van de middag worden we voor een "aftersails meeting" uitgenodigd op de Kind of Blue. Fiddlesticks en Lady Jean zijn er ook. Nog voor de rondvraag besluiten we een taxiboot naar de kant te nemen, want zo te horen is het daar erg gezellig. Dat van die taxiboot blijkt een geweldig idee, want waar moet je je bijboot laten op een strand dat is omgetoverd tot een van de grootste beachparties ter wereld? Het strand van ca. een mijl lang wordt bevolkt door een paar duizend mensen. Een zeer gemengd publiek van yachties, toeristen en lokalen. Tientallen eettentjes zijn uit het zand gestampt en overal roken de BBQ´s. Prachtig! Jammer dat we geen fototoestel hebben meegenomen, want dit is uniek.

Geheel tegen de verwachting in eten we voor een spotprijs een bord vlees/vis met rijst en sla. Met z´n achten zijn we EC$ 162 kwijt, nog geen € 7 per persoon, inclusief drank! Hoezo duur, de Carib? Tegen middernacht (toch...?) nemen we een taxiboot terug. Het feest is dan nog lang niet afgelopen, maar we willen niet het risico dat we later geen taxiboot meer kunnen krijgen.

Twee vrijwel indentieke Swans

Opperste concentratie

Annegine, een Nederlandse Truly Classic, rokende Monserat op de achtergrond

mei 2006