(Mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Claire de Vrel, Frank Francis, Arjan, Nicole Kamphuis, Holle, Miranda Schalks en lieve pappa Kouwenhoven.

Woensdag 1 maart 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Een dag van bijkomen en dat is nodig! We luieren de hele dag en aan het eind van de middag gaan we naar het zwembad (waar anders...) om met alle andere boten foto's uit te wisselen. Het terras lijkt wel een internetcafé met alle laptops op tafel. Honderden foto's gaan per USB stick van de ene laptop naar de andere.

Ben en Sabrina van de Gaia hebben filmpjes gemaakt van de Grand Parade. Ze hebben de filmpjes gemonteerd tot één film van een kwartier en er toepasselijke Soca muziek onder gezet. Een waar kunstwerkje. Jammer dat de film 250Mb in beslag neemt, want anders zouden we 'm publiceren.

Als we in de bijboot stappen om terug naar Vagebond te gaan verlies ik mijn zonnebril. Balen, maar geen drama, want die kan ik morgen wel weer opduiken.

 

Donderdag 2 maart 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Helga ligt nog te slapen, als ik de foto´s van de camera over wil halen naar de laptop. Probleem is dat ik de camera niet kan vinden. "Helga, waar is de camera?". "In de rugzak...", mompelt ze zachtjes. "Daar heb ik al gekeken en daar ligt 'ie niet". In een fractie van een seconde is Helga klaar wakker. Fuck, fuck, fuck, de camera is weg! Denk, denk, denk. Waar hebben we 'm voor het laatst gezien? Twijfel. Paniek!

We roepen Pelican op via de marifoon, maar daar ligt 'ie niet. De Suwarrow Blues misschien? Daar hebben onze spullen gelegen tijdens J'ouvert. Hun marifoon is stuk, dus springen we in de bijboot en scheuren naar Coral Cove. Het is een pak van ons hart als Jan de verlossende woorden spreekt dat er nog een blauwe zak aan boord ligt waarvan ze niet weten van wie die is.

Van alle spanning hebben we trek gekregen en we besluiten tot een ontbijtje bij "de Fransman", een eetcafé op het terrein van Coral Cove, waar we nog niet eerder geweest zijn. Het smaakt goed!

Als we weer in de bijboot stappen zien we mijn zonnebril op de bodem liggen. Ik wil 'm vanmiddag pas opduiken, maar op aandringen van (verstandige) Helga, doe ik het maar direct. Ik spoel me af onder de douche bij het zwembad.

De rest van de dag is Helga bezig de ca. 1300 foto´s door te nemen en weg te gooien wat niet echt bijzonder is. Ondertussen scheur ik van hot naar her om een tour naar de swamps (moeras) te regelen, een startknop voor de motor, een speedboor (voor grote gaten in hout), reserve filters voor de motor en nog wat zaken.

Startknop voor de motor? Hoezo zullen jullie wellicht denken. Wel, nog steeds komt het voor dat de motor niet in één keer start. Het lukt altijd om de motor binnen 1-2 minuten te starten, maar echt prettig voelen we ons er niet bij. Vorig jaar dachten we dat probleem opgelost te hebben, maar dat bleek later niet het geval. Hans van de Fiddlesticks denkt aan corrosie in het element van de startsleutel. De startmotor (of het relais) krijgt soms waarschijnlijk net niet voldoende stroom. Het probleem zou opgelost kunnen worden met een losse startknop. In plaats van de sleutel door te draaien, druk je dan op de startknop.

 

Vrijdag 3 maart 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Aanstaande maandag gaan we met bijna alle Nederlanders naar de swamps. Daar vliegen aan het eind van de middag honderden Rode Ibis'en over. Dat is Trinidad's nationale vogel. Van diverse kanten hebben we gehoord dat die tour de moeite waard is. Ik heb de organisatie op me genomen en dat is een heel gedoe. Het regelen van de tour is een fluitje van een cent, maar gezien de omvang van de groep ga ik niet het hele bedrag voorschieten. Daarom ga ik alle boten af om geld op te halen. Dat hoeft natuurlijk niet veel tijd te kosten, maar het is een kop koffie hier, een praatje daar en voor je het weet is de ochtend alweer bijna voorbij.

Helga gaat 's-middags met Saskia (Schorpioen) naar Port of Spain om voor Birkenstock slippers te shoppen. Die staan al maanden op haar verlanglijstje en ze heeft een adres waar ze te koop zijn. Ondertussen monteer ik de startknop en doe een paar kleine kitklusjes (mag je ook rustig k*tklusjes noemen).

Aan het eind van de middag, hoe kan het ook anders..., gaan we naar het zwembad voor een BBQ. Dit keer ter gelegenheid van de verjaardag van Esther, de oudste dochter aan boord van de Suwarrow Blues. Daar tref ik Helga weer en ze is geslaagd voor de felbegeerde slippers. Ze is zo trots als een pauw.

Door een discussie over democratie, Balkenende, Nederland, buitenlanders en snelheidsovertredingen wordt het toch nog laat en liggen we pas om 23:30 in bed.

 

Zaterdag 4 maart 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] "Lang zal ze leven, lang zal ze leven...", zing ik voor Helga als ze rond 9:00 wakker wordt. Ik heb een mooi cadeau voor haar geregeld, maar ze moet nog even geduld hebben. Jullie trouwens ook, want ik kan dat hier natuurlijk niet schrijven, omdat Helga dit ook leest.

's-Ochtends werk ik een achterstand in de website bij, want sinds afgelopen zondag hebben we geen letter meer geschreven.

 

(vervolg) Zaterdag 4 maart 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Met Ruud (Pelican) heb ik afgesproken dat hij ons op rond 16:50 op de VHF oproept met de smoes dat er een pakje op het postkantoortje van Coral Cove voor ons ligt. Dat moet dan zogenaamd een cadeautje voor Helga zijn, en dat gaan we dan samen ophalen...

En zo gebeurt het ook, maar Helga ruikt al direct onraad, de slimmerik. Dat gevoel wordt nog versterkt als ze bij Coral Cove diverse bekende bijboten ziet liggen, maar niemand bij het zwembad. We lopen naar het postkantoortje, dat op zaterdag uiteraard gesloten is. "Nou, dan gaan we maar wat drinken bij dat Franse cafeetje op de hoek". "Ja, ja...", mompelt ze ongelovig.

Binnen treffen we conform afspraak de bijna complete Nederlandse groep hier Chaguaramas. "Lang zal ze leven" wordt uit volle borst voor Helga gezongen. We eten een compleet crêpes menu. Héél erg lekker. De Franse eigenaar heeft het ook helemaal naar zijn zin. De tent is pas twee maanden geleden geopend, maar draait al behoorlijk en wij zijn het eerste grote gezelschap. Hij beloofd de geweldige muziek die hij draait voor ons op een CD te branden.

Met Fiddlesticks en Schorpioen sluiten we de avond af achter de bar. Rond middernacht gaan we te kooi.

 

Zondag 5 maart 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] We maken plannen om te vertrekken. Woensdag misschien? Bestemming wordt waarschijnlijk Carriacou, een eilandje noord van Granada. Misschien gaan we eerst nog een nachtje voor anker in Scotland Bay, een prachtige baai een paar mijl verderop.

Ik stort me op het aansluiten van de startknop en hoop daarmee het startprobleem opgelost te hebben. Niets is minder waar, helaas... Balen! Wat is het dan wel? Toch een probleem in de startmotor of het startrelais? Joost mag het weten.

Helga heeft ondertussen aan de kant een paar wasjes gedraaid en als ik haar ga halen zie ik dat de mooring (ankerboei) waar we aan liggen een paar lelijke butsen in de boeg gemaakt heeft. Tijdens windstille periodes bonkt de mooring soms tegen de romp aan. Dat is niet zo erg, maar als er golfslag is, bijvoorbeeld als gevolg van een asociaal hard voorbijvarende boot, is kennelijk de harp waarmee onze lijn aan de mooring bevestigd zit tegen de boeg aangekomen. Shit, shit, shit! Net nu we de romp in nagenoeg perfecte conditie gekregen hebben. Precies op de boeg hebben we 3-4 deuken tot op het blanke staal. Allemaal te repareren, maar toch zwaar kl*te!

Ik baal als een stekker, 'to say the least' en moet echt mijn best doen om niet alles op Helga af te reageren, wat maar ten dele lukt.

 

Maandag 6 maart 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[Helga>>] René en Hans gaan vandaag winkelen. Wat een pret zullen die twee hebben vandaag. Mijn planning voor vandaag ziet er ietsje anders uit. Opruimen, schoonmaken, opruimen, weggooien, reorganiseren en de boeg bewerken zodat het niet gaat roesten etc. etc.

Rond half elf heb ik al aardig veel gedaan en wil net een ontbijtje voor mezelf gaan maken. Dan krijg ik onverwachts bezoek en loopt mijn hele planning in het honderd. De afwas is gelukkig al gedaan, maar verder komt er van mijn plannen niets meer terecht. Het onverwachtse bezoek (voor alle duidelijkheid GEEN Nederlandse) heeft huwelijksproblemen en wil daar met mij over praten . Alsof ik daarop zit te wachten!

We gaan rond drieën met de hele Nederlandse groep naar de swamps. Dit is het laatste evenement wat we georganiseerd gaan doen. Daarna willen we boodschappen doen en op het moment dat de wind meewerkt hier vandaan vertrekken.

[René>>] We willen onze muziek vanaf de laptop gaan draaien met behulp van iTunes. Probleem is echter dat onze autoradio geen externe ingang (aux) heeft. Er zijn twee mogelijke oplossingen: een mini FM-zendertje dat het signaal van de geluidskaart op de FM uitzend, zodat je de radio op die frequentie kunt afstemmen, of een nieuwe radio kopen. Een zendertje kunnen we niet vinden, maar een nieuwe radio wel en die is niet eens zo duur. Hans koopt een fraaie externe harddisk en we kopen beiden een stapel DVD´s.

Ik sta op het punt om ook een draadloze koptelefoon te kopen (ideaal tijdens de nachtwacht), maar bedenk me op het laatste moment. We drinken een kop koffie en die koptelefoon laat me toch niet los. Uiteindelijk besluit ik 'm toch maar te kopen. Benieuwd of ik Helga weet te overtuigen van het nut...

We zijn ruim op tijd terug in Chaguaramas voor het bezoek aan de swams. Helga is niet bepaald in haar hum, gezien het onverwachtse bezoek. Gelukkig duurt het niet lang voor ze weer kan lachen en ze kan de aanschaf van de koptelefoon ook wel waarderen.

Om 14:15 verzamelen we bij Coral Cove en rijden met twee busjes van Members Only in een klein uurtje naar de swamps. Daar stappen we met ruim 30 personen in een grote, ondiepe, boot. We varen door smalle kanalen tussen de begroeiing door. Het doet me in de verte denken aan de Biesbosch, maar dan anders. We krijgen uitleg over "black", "red" en "white mangroves". Aan het eind van de middag wordt de boot vastgebonden aan een paar takken aan de rand van een grote vlakte met een meer. Niet lang daarna komen honderden en nog eens honderden Rode Ibissen overvliegen om de nacht door te brengen op een eilandje, een paar honderd meter verderop. Het is adembenemend om de knalrode vogels te zien vliegen tegen de diepgroene achtergrond van het moeras. Ook trekken zwermen witte vogels voorbij. Prachtig!!!

We rijden terug naar Port of Spain en besluiten daar een hapje te eten. Als groep nodigen we Jesse James (de eigenaar van Members Only) en zijn vrouw uit om met ons mee te eten. Ze nemen het aanbod aan en we laten het ons smaken bij "Friday's". De toetjes zijn zo onwaarschijnlijk groot en lekker dat we geen 'paf' meer kunnen zeggen.

Het is toch net de Biesbosch

Adembenemend!

Hans en Anja zijn slim, ze nemen samen een ijsje

Dinsdag 7 maart 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[Helga>>] Met een kopje koffie stap ik in de kuip. René is druk bezig met het aansluiten van de headset. Na het doorknippen van een draadje steekt hij de stekker in de 12 volt aansluiting. Hij springt naar binnen terwijl ik een plof hoor en rook uit het apparaat zie komen. Met mijn nog niet wakkere hoofd zeg ik dit tegen René. Die gaat helemaal uit zijn dak. Er is helaas niemand anders aan boord waarop hij zich kan afreageren, oef. Het enige wat ik kan zeggen is dat hij van mij een nieuwe mag gaan kopen. Het is aan hem om hier verder over te schrijven. Het blijkt een goede therapie te zijn om van je af te schrijven .

[René>>] $%&/(¬€~#@ en nog eens $%&/(¬€~#@. Stom, stom, stom! Lomp, lomp, lomp!!! Bijna alles aan boord heb ik probleemloos aan kunnen sluiten: marifoon, navtex, radar, SSB en ook nog eens alle onderlinge verbindingen met bijvoorbeeld de GPS. En nooit is er iets mis gegaan. En nu, bij het aansluiten van een simpele koptelefoon maak ik zo'n kapitale blunder. Oh, wat ben ik kwaad op mezelf. Niet normaal meer!!! Uiteraard is er verschil tussen de + en de -. Ik heb er simpelweg niet aan gedacht. Dom, dom, dom!

"Ik doe helemaal niets meer aan die @#$%&()/!-boot", roep ik wanhopig uit. Een startprobleem dat maar niet op te lossen is, schade aan de boeg, en nu dit. GRMPFFFFFF.

Gelukkig krijgen we afleiding door een bezoekje van Martijn van de Rot Op (ja inderdaad). Martijn is solo de oceaan overgestoken. We hadden al diverse keren van hem gehoord, maar hebben hem hier pas ontmoet. Martijn is een superaardige jongen en misschien het beste te vergelijken met "Willy Wortel" uit de Donald Duck. Hij repareert zo´n beetje alles wat los en vast zit en helpt anderen waar mogelijk. Hij vaart "low budget", maar omdat hij zo handig is heeft hij toch een knappe boot "bij elkaar gescharreld". Uiteraard vertel ik hem van mijn frustraties.

Gedrieën bedenken we diverse scenario's voor de kapotte koptelefoon. Terug gaan naar de winkel en zeggen dat ik toch die duurdere wil hebben. Of de doorgeknipte draad weer "repareren" en zeggen dat het ding het niet doet. Van geen van de opties word ik erg enthousiast en ik besluit er eerst nog maar eens goed over na te denken.

Martijn biedt aan om een keer naar de startmotor te kijken en dat aanbod neem ik maar wat graag aan.

's-Avonds neem ik een besluit over de aanpak van de kapotte koptelefoon. Ik wil de boel niet belazeren, zeker niet als relatief rijke westerling bij een relatief arme lokale ondernemer. Ik ga eerlijk mijn verhaal doen en ik zie wel wat ervan komt.

 

Woensdag 8 maart 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[Helga>>] We gaan vandaag eerst bij de Fransman ontbijten en dan door naar de West Mall, de apotheek en dan de stad in om stof te halen voor de bimini. Hans en Anja gaan gezellig met ons mee. In Port of Spain is het druk. Hans maakt veel grappen en grollen met de meisjes in de winkel. We hebben met z´n viertjes veel pret in de stad.

Onderweg naar de maxi taxi bushalte komen we langs een plein waar men een demonstratie houdt. Het is internationale vrouwen dag. We staan te luisteren naar wat men het publiek verteld waardoor het lijkt of we terug in de tijd zijn gegaan. Er wordt gedemonstreerd dat meisjes niet alleen maar zwanger willen worden en de huishouding willen doen. Tussen de demonstraties door wordt erg veel humor gebruikt en gezongen.

Aangekomen bij de bushalte is het er heel erg druk. Ik vraag of er een vorm is hoe en wanneer men vindt dat iemand in de taxibus mag stappen. Het meisje lacht me vriendelijk toe en geeft te kennen dat het de weg van de sterkste is. Als wij hier op willen gaan stappen vrezen we dat we er morgen nog zullen staan. Dit is niet aan ons westerlingen besteed. In overleg pakken we een gewone auto taxi met airco. Geweldig luxe.

Bij Coral Cove nemen we nog wat te drinken en stappen om half acht aan boord bij Paula en Steve van de Long White Cloud. We zijn met Jaqueline en Ruud (Pelican) uitgenodigd om bij hen aan boord te eten.

Het is gezellig en het eten is heerlijk. Ze hebben de boot in zeven jaar tijd zelf gebouwd. Er mist niets. Alles is prachtig en tot in de puntjes verzorgt. Uiteraard door de gezelligheid wordt het weer laat. Op de terugweg zien we nog licht branden bij Fiddlesticks. Die twee zijn van die genieters. Ze zitten in de kuip nog wat met de computer te rommelen of een film te kijken. De genieters bieden ons nog een drankje aan! Het is al ruim twee uur in de nacht geweest. Hoe lief ook, we slaan deze ronde af en kruipen rond half drie in ons mandje.

[René>>] Tsja en hoe is het nu afgelopen met die koptelefoon? Wel, ik kom met Hans de winkel binnen en doe de verkoper mijn verhaal. Er staan nog een paar medewerkers achter de balie en allemaal liggen ze in een deuk van het lachen. Heb ik dat!? De verkoper vraagt een collega een nieuwe koptelefoon te pakken. Hij haalt de zender uit de doos en sluit die aan op mijn kabel (doorgeknipt, maar gerepareerd). De zender werkt en de kabel dus ook. Vervolgens probeert hij mijn (doorgebrande) zender. Die werkt dus niet. Hij stopt de goede zender in mijn doos en geeft me de doos terug. "Ehhhhh....ja, en nu?", vraag ik verbaasd. "Never seen you before in my life", antwoord hij met een glimlach. Geweldig toch!!! Ik weet niet hoe ik de beste man moet bedanken en loop een tikkie verbaasd de winkel weer uit.

En dan nog even over de Long White Cloud. Dat is zonder twijfel de mooiste boot die ik ooit gezien heb. Alles aan die boot is af en in perfecte conditie. Prachtige details, zoals een teak handvat op de gashendel en teak voetpompjes in plaats van rubber, de naam van de boot ingegraveerd in het glas van het luik, en ga zo maar door. Onvoorstelbaar fraai! En afgezien daarvan zijn Paula en Steve ook nog eens ontzettend aardige "kiwi's".

 

Donderdag 9 maart 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[Helga>>] Wakker worden met heerlijke muziek op de achtergrond. Wat wil een mens nog meer. René is al een tijdje wakker. Direct spring ik in de dingy om mijn kopie kookboek te halen. In de supermarkt hebben ze hele grote flessen water. Geweldig om te gebruiken voor watervoorraad en transport. Helaas heb ik te weinig geld bij me. Aan boord zet ik een kopje koffie en zie ik Martijn (Rot Op) aan komen peddelen in zijn kano. Hij biedt aan om samen met René nog een keer te kijken naar de startmotor. René wil graag met zijn muziek verder. Toch weet hij de moed weer te verzamelen om het op te pakken. Martijn is super enthousiast. Rond een uur of drie is het probleem eindelijk opgelost. De jongens hebben alles vele keren los gehaald en getest. Ongelooflijk hoe leuk die twee aan het samenwerken zijn.

In de baai zie ik weer een schildpad zwemmen. Al vele mensen heb ik geattendeerd op dit natuurschoon. In maart komen schildpadden naar Tobago om eieren te leggen. De afgelopen dagen heb ik al vaker een schildpad zien zwemmen. Het blijft een pachtig gezicht.

[René>>] Project Startmotor. Spanning meten. Bijna 13 volt. Kan het niet zijn. Startmotor los. Niet eenvoudig, want het ding zit ontzettend vast en we kunnen slecht bij de bouten. Startrelais los. Is die "bendex" wel goed? Ja, lijkt er wel op. Is het startrelais wel goed? Vertrouwen we niet. Hij doet het wel, maar heeft hij voldoende kracht om de bendex aan te drijven? Second opinion vragen aan Hans. Hij heeft wat bootjes betreft bijna overal verstand van, want hij heeft een eigen werf gehad. Nee hoor, dat startrelais is helemaal in orde, aldus Hans. Wat kan het dan toch zijn? Nog maar een keer inbouwen dan. Inmiddels voor de derde keer... Martijn vertrouwt één van de contacten niet. Hij stelt voor om het contact er met een boutje op te zetten, in plaats van met het klemmetje. Zal toch niet... We klemmen een oog op de draad en zetten dat oog met een bout vast. Testen. Ik start de motor voor de 1e keer, lopen, 2e keer, lopen, 3e,4e,5e,6e,7e,8e,9e,10e keer starten en direct lopen! Dit is het. Het kan bijna niet anders, want voorheen sloeg de motor in ongeveer de helft van de gevallen niet direct aan.

Dan denk je aan iets heel ingewikkelds en dan is het een simpel slecht functionerend contactje... Weer een hoop geleerd vandaag!

's-Avonds BBQ bij Coral Cove. Inderdaad, weer gezellig...

 

Vrijdag 10 maart 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] En zo is het alweer vrijdag, terwijl we afgelopen woensdag eigenlijk al hadden willen vertrekken. De tijd vliegt en er is iedere keer weer een reden om nog een dag (of wat) langer te blijven. Het is moeilijk om hier weg te komen! Maar morgen, zaterdag, gaan we echt, dat is zeker!

Althans, dat dachten we een paar dagen geleden. Maar inmiddels is er weer wat tussen gekomen. Morgen gaan we met Members Only naar een grote HiLo (lokale supermarktketen) om in te slaan voor de komende maanden. Hier is alles veel goedkoper dan op de andere eilanden, dus willen we stevig inslaan. Probleem is echter dat Members Only op zaterdag eerst naar de versmarkt gaat, daar heb je dan een uur om je boodschappen te doen, en daarna wordt er slechts een half uur gestopt bij de HiLo. Vertrek om 6:30. Ook al zo fijn

En daarom gaan Helga en Anja vandaag vast de HiLo verkennen, zodat ze morgen precies weten waar alles staat. Maar eerst gaan we met zijn vieren uitklaren bij Immigration en Customs. Dan hebben we dat tenminste vast gehad en hoeven we geen "overtime" te betalen. Dat moet namelijk als je buiten kantoren wilt in- of uitklaren.

Ondertussen doe ik de laatste nautische inkopen. 40 meter relingdraad, want die wil ik gaan vervangen, een paar extra brandstoffilters, een lijntje zus, een lijntje zo, beugeltjes om de tralies voor de luiken mee te bevestigen, en nog een rvs buis voor de tralies van de kajuitingang (moet ik nog een foto van maken en plaatsen), want we gaan het systeem verbeteren. Tussen het shoppen door raak ik tot twee keer toe doorweekt vanwege een paar zeer forse regenbuien. Er kan in een halfuur tijd zomaar 50mm vallen. Niet normaal meer!

Aan het eind van de middag ben ik voor alles geslaagd, behalve voor teak om rugleuningen te maken achter in de kuip. Nou ja, dan doen we dat maar een andere keer...vind ik.

Helga en Anja hebben de dag ook nuttig besteed. Ze hebben inkopen gedaan en de volle karren in de supermarkt laten staan. Het had wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk mocht het. Da´s morgen dus lekker makkelijk.

En na iedere bui staat de bijboot weer vol

Zaterdag 11 maart 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Als ik wakker word is het al licht. SHIT, dat kan helemaal niet, want ik heb de wekker op 5:45 gezet. F*ck, het is 6:25. Over vijf minuten moeten we bij Coral Cove zijn. Heb ik de tijd wel ingesteld, maar de wekker niet aangezet... We schieten in onze kleren en scheuren naar Coral Cove. We zijn op tijd, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Bij de versmarkt drinken we eerst een kop koffie. Daarna kopen we wat groente en fruit. De markt is prachtig en het is zonde dat we maar een uurtje kunnen blijven, want je kunt hier zonder problemen een paar uur doorbrengen.

We rijden naar de HiLo. De HiLo bij de West Mall? Nee, dat is niet de bedoeling! Helga en Anja hebben gewinkeld bij een andere HiLo. Je komt er ook langs als je vanuit Chaguaramas naar Port of Spain rijdt. Misverstand van de eerste orde. Gelukkig kan Jesse James er wel om lachen en hij regelt voor ons een andere taxi. Maar nu we hier toch zijn, slaan we hier bier in, want bij de andere HiLo hadden ze geen bier in blik. En zo hebben we voor we het weten nog een kar vol.

Bij de andere HiLo is het een kwestie van de kar ophalen, aansluiten bij de kassa en afrekenen. Met een onvoorstelbare hoeveelheid boodschappen zijn we rond 10:00 terug in Coral Cove. En we gaan niet eens een grote oversteek maken!

We mogen de grote bijboot van Pelican lenen om alles aan boord van Vagebond te brengen. Daarna begint Helga aan de klus van alles wassen en een plekje geven. Ik vaar ondertussen een paar keer op en neer om vers water te halen, zodat de tanks bijgevuld kunnen worden.

Pas in de loop van de middag hebben we de boot weer een beetje op orde.

Trouwens, we hebben inmiddels al onze muziek op de laptop staan, inclusief een geweldige "top 1200" dvd, die we van Hans gekregen hebben. Er staat van alles op, van Janis Joplin tot Krezip en van Ria Valk tot AC/DC. Héél erg leuk!

's-Avonds een BBQ ter gelegenheid van de komst van Nick, zoon van Jan van de Suwarrow Blues. Voor ons de laatste BBQ, want maandag gaan we echt weg. Ja, echt waar. ECHT!!!

Sommige voorraden zijn belangrijker dan andere...

Zondag 12 maart 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Een rustige dag vandaag. Ik doe een paar kleine klusjes, waaronder het aansluiten van de draadloze koptelefoon. Ja, dit keer gaat het wel goed. Lekker hoor, in de kuip genieten van onze favoriete muziek. Daar gaan we nog een hoop plezier aan beleven.

We luieren wat en werken de website bij. In de loop van de middag gaat Helga naar de kant voor een laatste geautomatiseerde was.

Morgen gaan we weg! Naar de rust van Scotland Bay en dan wachten op goede wind om noord te gaan.

Dit is genieten!

Maandag 13 maart 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] We doen de laatste boodschappen, waaronder teak hout voor rugleuningen in de kuip. Echt belachelijk goedkoop. Circa 12 meter (latten, formaat teak dek) voor TT$ 150 (ca. € 20). Diverse boten zeggen we gedag (en dat kost tijd!) en tegen 15:30 zijn we klaar om diesel in te nemen en daarna de paar mijl naar Scotland Bay te varen.

We staan op het punt om los te maken van de mooring als Anja (Fiddlesticks) met de bijboot langszij komt. Hans probeert in het internetcafé de website bij te werken, maar is tegen een ogenschijnlijk onoplosbaar probleem gestuit. Of ik wil helpen. Uiteraard wil ik dat en vijf minuten later zit ik naast Hans, die inmiddels zelf de oorzaak van het probleem gevonden heeft.

Het wordt (te) laat om nog te vertrekken. Nog één nachtje hier blijven dan maar? En dan Scotland Bay over slaan, want morgen is de wind oost en daarna draait 'ie weer naar noordoost.

Zoals ik al schreef: je komt hier niet weg!!!

Maar morgen gaan we echt..., zeker weten..., definitief..., 100%..., geen twijfel mogelijk!

Tegen aangroei en dieven

Op de uitkijk...

Dinsdag 14 maart 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Om 10:00 gaan we met Hans en Anja voor een laatste kop koffie naar de Meta. We nemen afscheid en gaan nog even snel langs Budget Marine voor een handvol schroefjes die ik nodig ga hebben voor de teak leuningen in de kuip.

Om 12:30 gooien we los van de mooring. We nemen diesel in en om 13:00 zijn we dan echt vertrokken. Op de motor varen we naar de Boca, de nauwe doorgang tussen het vaste land van Trinidad en een klein eilandje. Achter ons Fiddlesticks en een dreigende bui. We hijsen de zeilen en stoppen de motor. Wat een rust en wat een genot om weer te zeilen!

Trinidad goodbye! We hebben er een supertijd gehad. Vagebond is weer in nagenoeg perfecte conditie. Het carnaval was een onvergetelijke ervaring. Over de Trini's zijn we overwegend positief en wat hebben we een lol gehad met de andere Nederlandse boten.

We houden het langer droog dan Fiddlesticks, maar uiteindelijk moeten ook wij eraan geloven en begint het stevig te regenen. De wind is, zoals voorspeld, oost 15 knopen en we koersen ongeveer 70 graden aan de wind op de zuidwestpunt van Grenada af. Onderweg passeren we twee boorplatforms, waarvan er maar één op de kaart (2002) staat.

In de loop van de avond neemt de wind toe en zetten we een rif.

We zeilen weer!

Woensdag 15 maart 2006 / Onderweg van Trinidad naar Carriacou

[René>>] Helga ligt te slapen als we weer een bui over ons heen krijgen. De buien die we tot nu toe gehad hebben gingen gepaard met iets meer wind, maar hier zit echt een puist wind onder, meer dan 30 knopen. Tijd voor nog een rif, dus maak ik Helga wakker. 's-Nachts een rif zetten is niet echt mijn favoriete bezigheid, maar het is volle maan en ondanks de zware bewolking kan ik toch alles goed zien.

Met twee riffen in het grootzeil en de fok een stuk ingedraaid zeilen we de laatste 20 mijl naar de beschutting van Grenada. Daar ga ik te kooi en mag Helga het van me overnemen.

Tijdens de schemering komen we uit de beschutting van Grenada en blijkt de wind naar noordoost gedraaid. Jammer, want nu is Carriacou niet meer bezeild. Over de laatste 12 mijl doen we 4,5 uur(!), omdat we ook nog eens de stroming tegen hebben. Toch blijven we genieten van het zeilen.

Wouter van de Schorpioen vangt een gesprek op tussen Hans en ondergetekende en weet te melden dat ook de Garabes bij Hillsborough (Carriacou) voor anker ligt. Leuk!

Tegen 14:00 laten we het anker zakken in de vlagerige baai van Hillsborough. Fiddlesticks was een uurtje vroeger dan wij en ze hebben Ruud en Araksi van de Garabes al op bezoek. Een half uurtje later klimmen wij ook aan boord van de Fiddlesticks. Leuk om elkaar weer te zien na ruim 3 maanden.

Hoewel we tijdens onze huwelijksreis, 11 jaar geleden, Carriacou niet bezocht hebben, hebben we toch het gevoel "terug" te zijn in de Grenadines. Voor anker in kraakhelder water, achter een heuvelachtig en groen eiland met witte stranden en wuivende palmbomen. Heerlijk!!!

Zowel Fiddlesticks als wij hebben in Trinidad nog wat vlees ingeslagen en we besluiten... te BBQ'en aan boord van de Garabes. Alsof we in Trinidad nog niet genoeg BBQ's hebben gezien Uiteraard hebben we een gezellig avond en we praten elkaar bij over wat we de afgelopen maanden allemaal gezien en meegemaakt hebben.

Ruud en Araksi krijgen van ons 2 flessen wijn. Het was een weddenschap die we maakten op Sardinië over wie de grootste vis zou vangen. Ruud heeft met een zwaardvis die een lullige 5 centimeter langer was dan onze dorade van 110cm nipt van ons gewonnen.

We maken het niet te laat en liggen om 22:00 in bed. De GPS blijft aan met ankeralarm, want regelmatig krijgen we vlagen van 20-25 knopen.

Chaguaramas, Trinidad => Hillsborough, Carriacou

Helga ziet sterren

Donderdag 16 maart 2006 / 12°29'13N 061°27'61W (Hillsborough, Carriacou)

[René>>] Ik zit wat voor de website te schrijven als Ruud langs komt. We spreken af te gaan snorkelen bij Jack Adan Island, een eilandje in de baai, een halve mijl verderop. Fiddlesticks gaat ook mee. Helga en Araksi blijven aan boord. We tuffen met de grote bijboot van de Garabes naar het eilandje, dat feitelijk niet veel meer is dat een grote rots. We liggen bijna anderhalf uur in het water en bewonderen koraalvissen in alle soorten, kleuren en maten. Heerlijk om na 2,5 maand weer te snorkelen.

Helga is aan boord van de Garabes, dus ga ik daar ook heen. We hebben trek en Araksi maakt een "hapje" klaar. Zoals we gewend zijn van haar wordt het een complete maaltijd en een uurtje later smullen we van zuurkool en aardappelen met spek en uien. Lekker!

Rond zonsondergang gaan we met Fiddlesticks en Garabes naar de kant voor een onvervalste "sundowner". Het wordt een piña collada, en nog één, en voor Helga zelfs nog een derde. We eten wat en sluiten de avond af met een afzakkertje aan boord van Fiddlesticks.

Het leven is goed hier!

Tijd voor een sundowner

Vrijdag 17 maart 2006 / 12°29'13N 061°27'61W (Hillsborough, Carriacou)

[René>>] Na de koffie en het ontbijt gaan we weer snorkelen bij Jack Adan Island. Ruud blijft aan boord, want hij is druk met dvd's branden en kan zodoende de boten een beetje in de gaten houden. Het is weer een waar openlucht aquarium en ik zie twee morenes van bescheiden omvang, verborgen tussen de rotsen.

Garabes is van plan om morgen naar Grenada te zeilen en ze willen daarom vandaag nog wat van het eiland zien. Dat lijkt ons natuurlijk ook een goed plan. Met z'n zessen tuffen we naar de kant, waar een taxibusje ons al tegemoet komt rijden. Of we geïnteresseerd zijn in een tour over het eiland. Hans en Araksi onderhandelen een mooie prijs en even later stappen we in de ietwat oude bus van Thomas, onze chauffeur en gids. Op onnavolgbare wijze verteld Thomas ons over Carriacou, de historie, de mensen, flora en fauna, etc. Hij verteld alles op een hele typische manier waarbij hij de klemtoon op de verkeerde woorden en lettergrepen legt. Erg grappig. Als we hem zo nu en dan onderbreken met een vraag is hij helemaal de weg kwijt. Maar hij verstaat zijn vak, we zien een groot deel van het eiland en hebben een leuke middag.

Op de terugweg vragen we Thomas of hij een leuk restaurant weet. Na even nadenken wil hij ons wel ergens brengen. Voor niets, alleen de terugweg moeten we betalen en de prijs die hij vraagt is meer dan redelijk. We besluiten de gok te wagen. We rijden een kleine 10 minuten en komen tot stilstand voor een hek. "Private property", staat er op het hek. Hmmm, is dit wel een restaurant? Gaan we niet bij Thomas zijn tante of oma eten?

Niets is echter minder waar, want na ca. 100 meter komen we in een waar paradijsje terecht. Een schilderachtig cirkelvormig restaurantje, opgetrokken uit grove keien. De (open) ramen bestaan uit wagenwielen en stalen spinnenwebben. Er staan ook drie blokhutten op het terrein die als appartement verhuurd worden. Een kort gemaaid grasveld met houten stoelen geeft toegang tot het strand en uitzicht op de ondergaande zon. In één woord: prachtig!

We maken kennis met Phil en Roxanne, de uitbaters van The Round House Bogles. Even later zitten we op het grasveldje met een piña collada en zien we de "Son in de See Sakken". Het diner van drie gangen (met zelfs een spoon tussen het voor- en hoofdgerecht) is zondermeer perfect en goedkoop in relatie tot de kwaliteit.

Tegen 22:00 bellen we Thomas die ons luttele minuten later terug rijdt naar Hilsborough.

Thomas vertelt op geheel eigen wijze...

Het kan slechter...

Ik zal jou eens zeggen hoe het zit...

Zaterdag 18 maart 2006 / 12°29'13N 061°27'61W (Hillsborough, Carriacou)

[René>>] Gisteren schoot me te binnen dat we de accu´s nog niet met spanbanden geborgd hebben. Niet erg verstandig om zo te varen natuurlijk, en ik besluit er maar direct iets aan te doen. In Trinidad hebben we band en klemmen gekocht, maar e.e.a. moet nog aan elkaar genaaid worden. Een saai en tijdrovend karweitje. Twee uur later staan de accu´s met 2 inch brede banden geborgd. Die gaan nergens meer heen!

De rest van de dag doen we niet zo gek veel. Helga en Ruud hebben elkaar weer gevonden als het gaat om vissen en ze proberen een maaltje te verschalken. Garabes heeft trouwens besloten pas morgen te vertrekken, Ik brand ondertussen een paar dvd´s, zodat we weer een voorraadje films hebben.

Het lukt Ruud vanuit de bijboot een vis van redelijk formaat te vangen (merk onbekend). Helga experimenteert een voorgerecht bij elkaar en Araksi maakt spaghetti met de vis. We smullen met zijn zessen aan boord van de Garabes. Aan het eind van de avond nemen we afscheid van Garabes. Ze gaan morgenochtend ankerop en naar Grenada. We komen elkaar de komende tijd zeer waarschijnlijk weer ergens tegen, maar daarover later meer...

 

Zondag 19 maart 2006 / 12°29'13N 061°27'61W (Hillsborough, Carriacou)

[René>>] Garabes is vroeg, want om 8:00 gaan ze al ankerop. We zwaaien ze uit en al snel zijn ze uit het zicht verdwenen.

Wij doen op ons gemak. Na de koffie en het ontbijt gaan we rond het middaguur ankerop voor de wereldschokkende afstand van 6 mijl naar Union, of liever gezegd Frigate Island, een schiereilandje. Na ruim een uur laten we daar ons anker zakken en Fiddlesticks volgt een half uurtje later.

Een borrel bij ons aan boord en 's-avonds eten we heerlijk pasta aan boord van Fiddlesticks.

 

Maandag 20 maart 2006 / 12°34'87N 061°26'27W (Frigate Island, Union)

[René>>] Na de koffie en een snel ontbijt gaan we rond 10:00 ankerop, zodat we bijtijds in Clifton (ook op Union) zijn. Het schijnt er nogal druk te zijn en als we vroeg aankomen is het wellicht makkelijk een ankerplek te vinden. We tuffen de paar mijl op de motor. Onderweg worden we ingehaald door de Long White Cloud. We zwaaien naar elkaar. Ze gaan ook naar Clifton.

Met de drukte valt het gelukkig mee en we laten het anker vallen, vlak achter het kleine rif in het midden van de baai. We steken wat extra ketting, want na controle blijkt de bodem te bestaan uit slechts een dun laagje zand op een harde koraalbodem.

Hier zijn we 11 jaar geleden geweest tijdens ons huwelijksreis. We herkennen de gebouwen, de vorm van de baai en de omliggende riffen. Toen waren we "charteraars" met een gehuurde boot. Nu zijn we "cruisers" en zijn we er op eigen kiel gekomen.

(Helga: We zijn trots op onze boot. Onder de indruk is het juiste woord als we even later met z´n twee op het terrasje een drankje drinken zoals 11 jaar geleden. Woorden schieten te kort en het is dan ook even heel stil.)

We gaan naar het vliegveldje om in te klaren bij Customs en Immigration. Het is slechts een formaliteit en dat we ruim een week in niemandsland geweest zijn (in Carriacou / Grenada hebben we niet ingeklaard) valt niemand op.

Op de wal komen we Hans & Anja en Steve & Paula tegen. Bij de "Anchorage Yacht Club" lessen we onze dorst met een fruitpunch.

Een paar uur later gaan we naar Janti's Happy Island voor een sundowner. Happy Island is een paar jaar geleden door Janti op het rif gebouwd van "conch" schelpen. Dat zijn van die grote schelpen met zo´n prachtige roze binnenkant. Je ziet hier stapels van die schelpen die door de vissers, eenmaal leeggehaald, worden achtergelaten. Janti woont op het eilandje en serveert een prima rumpunch. Muziek is er vandaag niet, want de generator is stuk en voor reparatie weggebracht. Een paar olielampen zorgen voor sfeervolle verlichting. Als de blaas geleegd moet worden, pak je een olielamp en vind je achter een deur een echt toilet. Met open dak! We denken niet dat het toilet aangesloten is op de riolering...

Na drie rumpunches gaan we flink aangeschoten naar de kant voor een hapje, want we barsten van de honger. Tegen middernacht gaan we naar bed.

Inklaren op het vliegveld van Union Island

Dinsdag 21 maart 2006 / 12°35'71N 061°24'88W (Clifton, Union)

[René>>] Het wordt weer eens tijd voor een website update. Geen wifi netwerk hier, dus we moeten naar de kant met een usb-stick. Verder willen we vandaag boodschappen doen, omdat we morgen voor een paar dagen naar de Tobago Cays (Horseshoe Reef) willen.

 

(vervolg) Dinsdag 21 maart 2006 / 12°35'71N 061°24'88W (Clifton, Union)

[René>>] We kopen ingevroren kip en karbonades. Verder twee zakken groente en fruit. We zijn klaar voor een paar dagen "buiten de beschaving".

Tegen zonsondergang gaan we met de "Fiddies" weer naar Janti's Happy Island. We zien de zon dan wel niet ondergaan, gezellig is het wel en de rumpunches smaken zo mogelijk nog beter dan gisteren. Later eten we in Clifton een smakelijk lokaal gerecht, bestaande uit kip, gebakken banaan, aardappelpuree en groente.

Op de terugweg naar de bijboten passeren we een klein kroegje. OK, nog één afzakkertje dan... We raken aan de praat met lokalen en een stel Zweden. Wordt het toch nog laat.

Op de terugweg naar Vagebond voeren we een reddingsactie uit. De benzine van Hans en Anja is op en dus geven we ze een sleepje.

Janti's Happy Island

The man himself: Janti

Woensdag 22 maart 2006 / 12°35'71N 061°24'88W (Clifton, Union)

[René>>] Nog even met Hans naar de kant voor brood, internet en benzine voor de bijboten. Er is geen benzinestation op Union, maar, zo is me verteld, als je een bepaald straatje in loopt en je kijkt een beetje verdwaald, dan schijnt er vanzelf iemand met de vraag te komen "Benzine?".

En zo gaat het inderdaad. Achter een lokaal barretje gaat de deur van een gammel schuurtje open en de scherpe geur van benzine komt ons al tegemoet. Vanuit een grote jerrycan wordt een emmer gevuld met aan de binnenkant strepen per gallon. Een trechter op onze jerrycans en gieten maar. De benzine is hier veel duurder dan op Trinidad, maar toen we daar vorige week wilden tanken was de pomp stuk. Jammer dat we geen fototoestel bij ons hebben, want hier hadden we graag wat foto´s van genomen.

Rond de middag gaan we ankerop voor de 6 mijl naar de Tobago Cays, of liever gezegd het Horseshoe Reef. We zijn te lui om het grootzeil te hijsen en het waait trouwens hard genoeg om alleen op de fok te zeilen.

Een goed uur later laten we het anker zakken op één van de mooiste ankerplekken van de wereld. Ook hier zijn we 11 jaar geleden geweest. Voor anker achter een rif en achter dat rif niets dan oceaan tot aan Afrika. De kleuren van het water, de oceaanbrekers op het rif, de vier kleine onbewoonde eilandjes achter ons met witte stranden en palmbomen. We liggen voor anker in een ansichtkaart. Samen met nog een stuk of 40 andere boten, dat wel, maar het is hier ook zó mooi.

De rest van de dag doen we niet zo gek veel, behalve genieten van de omgeving. We eten sinds veel te lange tijd weer eens aan boord en kijken 's-avonds de DVD "Open Water". Die heb ik van Hans en Anja gekregen voor mijn verjaardag en gaat over twee duikers die als gevolg van een misverstand achtergelaten worden op de oceaan. Een gruwelijk, op feiten gebaseerd verhaal. Wil ik na het zien van die film mijn PADI nog wel gaan halen...?

Carriacou => Union => Tobago Cays

Ons uitzicht

Donderdag 23 maart 2006 / 12°37'76N 061°21'49W (Tobago Cays, Horseshoe Reef)

[René>>] Een rustig dagje vandaag? Nou niet bepaald.

Na het ontbijt gaan we op de thee bij Martijn van de Rot Op. De boot is een Schelde Schouw en Martijn heeft er in 11 jaar tijd een prachtige boot van gemaakt. Martijn is het levende bewijs dat je ook met een beperkt budget je dromen kunt realiseren.

Na de thee tuffen we naar de rand van het rif en snorkelen een uurtje. Het is mooi, maar niet zo mooi als 11 jaar geleden en ook niet zo mooi als op Tobago. De orkaan van vorig jaar heeft hier veel schade aangericht.

Terug aan boord duik ik de kombuis in. We gaan vanavond BBQ'en bij Fiddlesticks en ik maak een "New Orleans broodpudding" met een zoete whiskysaus. Helga marineert vlees en verzorgt een kalkoensalade als voorgerecht.

Hans & Anja en Steve & Paula (Long White Cloud) willen morgen gaan duiken en hebben iemand nodig om op de bijboten te passen. Of ik mee wil. Uiteraard wil ik dat en Helga wil mij wel gezelschap houden.

De volgende vraag is of ik het leuk vind om later deze middag met Anja (duikinstructeur!) een stukje te gaan duiken. Daar hoef ik natuurlijk niet lang over na te denken.

Steve & Paula komen in de loop van de middag even langs. Paula is de expert op het gebied van zelf yoghurt maken en Helga wil er alles van weten. Ze gaan morgenochtend bij Baradal (één van de vier kleine eilandjes achter het Horseshoe Reef) snorkelen. Er schijnen iedere ochtend schildpadden te grazen. We gaan mee en ze komen ons om 8:30 ophalen.

Hans en Anja hebben inmiddels hun duikuitrustingen te voorschijn gehaald en uitgeprobeerd bij de boot. Nu is het mijn beurt. We varen naar het strandje van Jamesby en daar ga ik met Anja het water in. Helga en Hans snorkelen boven ons. Erg leuk om na de introductieduik 11 jaar geleden weer eens onder water te kunnen ademen. Het onder water klaren van mijn bril wil alleen niet erg lukken. Tsja, je moet dan ook door je neus uitademen en niet door je ademautomaat. Sukkel dat ik ben! We gaan niet dieper dan 6 meter en na ruim 20 minuten komen we weer boven. Prachtig!

's-Avonds BBQ'en we bij Fiddlesticks. Voorgerecht, hoofdgerecht en een toetje. Wat een luxe!

[Helga>>] Vanmorgen na het samen snorkelen zijn we op de bodem van onze dingy gaan zitten met onze benen over de rand. Even op temperatuur komen. De dingy ligt vast achter het ankertje in het kraak heldere aqua blauwe water. Zo liggen we met z´n twee zeker een half uurtje te dobberen. Echt weer zo´n moment om nooit meer te vergeten.

De Rot Op

Het Horseshoe Reef

Vrijdag 24 maart 2006 / 12°37'76N 061°21'49W (Tobago Cays, Horseshoe Reef)

[René>>] Iets over 8:30 komen Steve en Paula ons ophalen. Met hun 15pk bijboot zijn we in no-time bij Baradal. We gaan te water maar zien lange tijd niets, behalve één rog. Dan zien we ineens een schildpad, en nog een, en nog een... We zien minstens zes schildpadden en kunnen ze tot op een meter of drie naderen. Ze zijn ongeveer 70 cm lang en eten op hun gemak het gras dat op de bodem groeit. Zo nu en dan zwemmen ze naar de oppervlakte om adem te halen. PRACHTIG!!!

Terug aan boord een snel ontbijt en dan gaan we met Fiddlesticks en Long White Cloud naar Snake Channel, halverwege het Horseshoe Reef en Mayreau. De vier duikers gaan te water en Helga en ik volgen het bellenspoor in de bijboot van de Long White Cloud (we slepen de bijboot van Fiddlesticks).

Later ga ik met snorkelspullen te water en duik een paar keer naar beneden om ze gedag te zeggen. De kleuren beneden zijn prachtig, maar veel vis zie ik niet. Ik krijg een hap lucht aangeboden, maar sla dat vriendelijk af, omdat ik niet gewend ben om uit te ademen bij het opstijgen. Zou je dat niet doen, dan kan dat fatale gevolgen hebben, omdat de op diepte ingeademde lucht uitzet tijdens het opstijgen. (Helga: Afijn, ik zit alleen in de dingy mezelf gezelschap te houden )

Na een uur komen ze boven en varen we terug naar het rif. We zijn nog maar net aan boord van Vagebond of Hans komt langs met de vraag of ik het leuk vind om vanmiddag nog een keer met Anja te duiken en trimmen te oefenen (trimmen: op dezelfde diepte blijven). Dat hoeft hij natuurlijk geen twee keer te vragen!

Aan boord van Fiddlesticks krijg ik van Anja te horen over zuurstof, stikstof, longen, drukverschillen, duiktabellen, etc. Daarna uitleg over de uitrusting en waar je op moet letten. Vervolgens gaan we het water in en laten we ons zakken naar de bodem op 7 meter diepte. Daar oefen ik het klaren van mijn masker, uit en weer in de mond nemen van de ademautomaat, en een paar keer ademen in elkaar's automaat. Daarna volgt de lastige taak om op te stijgen met een snelheid van maximaal 10 meter per minuut. De snelheid moet ik regelen met het trimvest waar je lucht in- of uitblaast. Volgens Anja doe ik het prima, maar zelf ben ik niet tevreden.

Na de duikles steld Helga voor om de vanmiddag gearriveerde Pelican gedag zeggen. We krijgen van Ruud een "Pelikaantje" aangeboden. Een Pelikaantje is net als een "Vagebondje" of een "Long White Cloudy" een huiscoctail, meestal op basis van rum. Erg lekker, maar o zo fout!

Het is al donker als we terug gaan naar Vagebond. Helga maakt een heerlijke nassi. We gaan bijtijds te kooi.

 

Zaterdag 25 maart 2006 / 12°37'76N 061°21'49W (Tobago Cays, Horseshoe Reef)

[René>>] Na de koffie gaan we de schildpadden weer bekijken. Dit keer nemen we de kleine camera mee, die past in een waterdichte hoes. De foto´s zijn niet briljant, maar goed genoeg om een beeld te krijgen hoe dichtbij je bij de dieren kunt komen. Als je maar rustig blijft, kun je ze tot op 2 meter naderen. Domme toeristen proberen ze wild zwemmend te volgen of zelfs aan te raken. Jammer, want dan zijn ze snel verdwenen.

We zien ook een "Flying Gurnard", een prachtige geel-bruine vis van een centimeter of 25 met hele lange zijvinnen. Wanneer hij zich bedreigd voelt spreidt hij die vinnen uit tot twee enorme felblauwe vleugels. We zien het een paar keer en het is prachtig om te zien!

Terug aan boord krijg ik een ontbijtje met een gekookt eitje. Daarna gaan we op de koffie bij Wouter en Saskia van de Schorpioen. Die nemen ons vervolgens mee op een "snorkel-excursie", want ze zijn hier al een tijdje en weten een paar leuke plekken. Zo snorkelen we net buiten het rif waar het barst van de vis. Ook snorkelen we binnen het rif, maar op een plek waar niet veel mensen komen. Om het koraal te beschermen liggen her en der touwen op de bodem waar je de bijboot aan vast kunt maken, zodat je het anker niet hoeft te gebruiken. Wouter en Saskia kunnen een bepaald touw niet vinden en dus hangen Saskia en Helga overboord met duikbril op. Helga roept ineens (door de snorkel) "Haai!". Ze heeft een haai gezien van ongeveer 1,5 meter, maar we kunnen 'm daarna niet meer vinden. Waarschijnlijk is het een zusterhaai geweest, totaal ongevaarlijk. Later vinden we het touw en zien we tijdens het snorkelen een prachtige rog.

Aan het eind van de middag verzamelen de Nederlandse boten zich op een strandje voor een sundowner. Iedereen neemt zijn eigen drankje mee. Wij hebben een "Vagebondje" bij ons, een cocktail van rum, grapfruit- en ananassap en een paar druppels Angostura.

Long White Cloud vertrekt morgen. Ze doen, net als de Schorpioen, mee aan de Antigua Classic Week (even Google'en voor degegen die meer willen weten). Die begint 20 april, maar ze krijgen gasten en die arriveren al op de 8e. Toen we gisteren terugkwamen heb ik Steve gevraagd of ik misschien hun derde duikfles een keer mag lenen, want Hans en Anja hebben diverse extra duikuitrustingen, behalve een extra fles. Dat was geen enkel probleem en nu biedt Steve aan of ik de fles aan boord wil hebben tot aan Antigua. Ik zou wel gek zijn om het aanbod niet te accepteren, want we waren sowieso al van plan om naar Antigua te gaan. Vervolgens biedt Steve me ook nog een plek aan als crew op de Long White Cloud tijdens de Classic. Dat ik geen enkele wedstrijdervaring heb, is geen enkel probleem. Gaaf, gaaf, gaaf!

We eten aan boord en kijken de DVD "Troy". Na een uur vallen onze ogen dicht en we gaan te kooi.

[Helga>>] Kent iemand de kreet ¨het komt allemaal aanwaaien¨? Duiken, fles, wedstrijd mee doen. Ik voel alleen maar wind! . Jaloers? Natuurlijk en heel gezond lijkt me! Dat we nu lol hebben en veel plezier gaan in het verschiet hebben staat vast. Erg gaaf allemaal.

Adembenemend!

Helga met rechtsonder een schildpad

Zondag 26 maart 2006 / 12°37'76N 061°21'49W (Tobago Cays, Horseshoe Reef)

[René>>] Vandaag dan echt een rustige dag. Het is tenslotte zondag. 's-Middags snorkelen we met Hans en Anja op de plek waar Helga gisteren een haai zag. Vandaag geen "close encounters", echter wel veel stroom waardoor het lastig snorkelen is.

´s-Avonds eten Hans en Anja bij ons. Anja heeft hete kip gemaakt, Helga kookt rijst en maakt een vruchtencocktail.

 

Maandag 27 maart 2006 / 12°37'76N 061°21'49W (Tobago Cays, Horseshoe Reef)

[René>>] Vandaag mijn eerste "echte" duik. Om 10:15 is het laag water en naar verwachting is er dan nauwelijks tot geen stroom achter het rif.

Aan boord van Fiddlesticks maak ik het "stabjack" (Stabalizing Jacket) en de fles klaar, sluit de ademautomaat aan en controleer of alles werkt. De drukmeter geeft slechts 150 bar aan. Dat klopt niet, want gisteren heeft Hans de fles gevuld tot 200 bar. Misschien een lekkende kraan? Voor deze duik is het geen probleem, zo verzekerd Anja me. We gaan niet diep en dan verbruik je niet veel lucht. In de kajuit van Fiddlesticks is het trouwens alsof er een bom ontploft is. Er moest voor mij een loodgordel gezocht worden en die bleek ergens diep onderin verstopt.

Rond 10:30 binden we de bijboten vast aan een touw dat op de bodem ligt, vlak achter het rif (aan de binnenkant). We hebben hier inmiddels twee keer gesnorkeld en dieper dan een meter of 4 is het er niet, dus vrijwel ongevaarlijk voor een beginner als ik.

We blijven ongeveer een uur onder water, terwijl Helga boven ons snorkelt. Het stabiliseren valt me reuze mee. Ik kan het voor het grootste deel regelen met mijn eigen ademhaling. Haal je diep adem en hou je die even vast, dan ga je omhoog. Adem je uit, zonder direct weer in te ademen, dan ga je omlaag.

Na ongeveer 3 kwartier ziet Helga op een paar meter afstand een haai voorbij zwemmen van minimaal 1,5 meter. Ze knijpt Anja in haar been en Anja trekt mij aan een van mijn vinnen. Hans is buiten bereik van mij, dus hij mist deze "close encounter".

Aangezien ik nog nooit gehoord heb van incidenten met haaien in dit gebied, heb ik niet het idee dat het gevaarlijk was. Wat voor haai het trouwens was, hebben we nog niet kunnen achterhalen.

De rest van de dag doen we weinig bijzonders. We eten aan boord en kijken de rest van de DVD "Troy". Onderhoudende film trouwens.

OK!

Dinsdag 28 maart 2006 / 12°37'76N 061°21'49W (Tobago Cays, Horseshoe Reef)

[René>>] 's-Ochtends weinig bijzonders te melden. Rond de middag duiken we op dezelfde plek als gisteren. Helga blijft dit keer aan boord omdat ze gisteren tijdens het snorkelen haar achterste heeft verbrand. Wat kan het hier op slechts 3-4 meter diepte toch mooi zijn!

Hans komt aan het eind van de middag een biertje drinken. Hij verteld dat Anja me wel wil opleiden tot DIWA Open Water Diver (= CMAS één ster). Als ik dat leuk vind natuurlijk. En uiteraard vind ik dat leuk!!! Een betere instructrice kan ik me immers niet wensen.

Ruud en Jaqueline (Pelican) doen overigens een PADI opleiding bij Ben van de Gaia. Of wij morgenochtend twee uurtjes op Matz en Jesse kunnen passen, zodat zij een gezamelijke duik kunnen maken. Geen probleem... voor een keertje!

Van Long White Cloud hebben we twee blikken zuurkool gekregen en daarvan heeft Helga een heerlijke ovenschotel gemaakt. Vooraf stokbrood uit de oven met zelf gemaakte knoflook boter. We smullen ervan met Hans en Anja.

Vuurkoraal

Woensdag 29 maart 2006 / 12°37'76N 061°21'49W (Tobago Cays, Horseshoe Reef)

[René>>] Na de koffie halen we Matz en Jesse op. We gaan naar het strandje met de schildpadden. De jongens hebben een eigen duikbril en snorkel. We nemen ze mee en zien verschillende schildpadden. Ruud en Jaqueline zijn echter snel terug, want er staat buiten het rif te veel deining, en dus gaat hun duik niet door.

We ontbijten en daarna komt Anja langs voor de nodige theorie. Ik leer te rekenen met duiktabellen, liters, druk, diepte, etc. Het is niet moeilijk, maar je moet het even weten. Daarna gaan we te water voor diverse oefeningen:

  • 25 meter "buddy snorkelen" zonder masker, d.w.z. met z´n tweeën slechts één snorkel gebruiken
  • van boord springen met alle spullen in de hand en pas in het water de vinnen, masker, snorkel en loodgordel omdoen
  • klaren van het masker op ca. 10 meter diepte
  • stijgen met een snelheid van (maximaal) 10 meter per minuut
  • idem, maar zonder ademautomaat
  • idem, maar met buddy breathing (= met z'n tweeën, maar met slechts één ademautomaat)
  • idem, maar met een stop van ca. 30 seconden op 3 meter diepte
  • idem, maar met drenkeling (Anja)
  • hoekduik maken naar de bodem (waar de fles en het masker liggen) en daar de ademautomaat in de mond nemen, masker opdoen en klaren en vervolgens het stabjack aantrekken
  • op kompas naar een bepaald doel zwemmen (het betreft een voor anker liggende boot die ik feilloos weet te vinden; op de terugweg mis ik helaas de Fiddlesticks op 20 meter)

Ontzettend leuk allemaal! De meeste oefeningen gaan best aardig, maar met name het opstijgen met een snelheid van 10 meter per minuut (en dat regel je met het stabjack) gaat nog niet goed genoeg, vind ik. Volgens Anja gaat het keurig.

´s-Avonds eten we pannenkoeken en kijken we de DVD "Finding Neverland",.een aardige film met Johny Depp en Kate Whinslet. Rond 23:00 gaan we te kooi.

Theorie met Anja

Donderdag 30 maart 2006 / 12°37'76N 061°21'49W (Tobago Cays, Horseshoe Reef)

[René>>] We ontbijten met een brood dat we kopen van een "boat boy". We vragen of hij vis heeft. Nu niet, maar hij beloofd later terug te komen. Dat doet hij rond de middag en voor EC$ 20 (Easteren Caribean Dollar; EC$ 3 = € 1) kopen we twee verse Red Snappers. Ook kopen we wat eieren, tomaten en bananen bij hem. Sommige boat boys vragen absurde prijzen (die door charteraars vaak nog betaald worden ook), maar deze vraagt hele reële prijzen.

Na het ontbijt varen we naar Jamesby voor een paar "Bounty foto´s". Het worden van die jaloezie opwekkende foto´s. En eerlijk gezegd: wij zouden ook jaloers worden...

Om 14:00 tuf ik naar de Fiddlesticks om weer te gaan oefenen met juf Anja. We herhalen bijna alle oefeningen van gisteren en ze gaan al stukken beter dan gisteren. Een van de eisen is een kilometer snorkelen met volle uitrusting. Dat mag ik als laatste doen... Ik vind juf Anja even niet meer zo aardig Hans en Anja blijven trouwens met hun bijboot in de buurt, zodat ik niet door een of andere zot overvaren wordt.

Redelijk verzuurd klim ik aan boord van Fiddlesticks en krijg daar van Anja te horen dat ik geslaagd ben voor het praktijk deel. Wow! Ik word er stil van. Nu alleen de theorie nog en dat moet met een week toch ook voor elkaar zijn...denk ik. (Helga: Het duurt even als René aan boord is voordat hij verteld dat hij geslaagd is voor prijktijk. Helemaal geweldig. Alle duiken staan in zijn boekje. Inlcusief de duik met de haai. Stoer hoor!)

Tijdens de schemering drinken we een biertje bij de Gaia. Daarna terug naar Vagebond waar we smullen van de Red Snappers met rijst.

Vrijdag 31 maart 2006 / 12°37'76N 061°21'49W (Tobago Cays, Horseshoe Reef)

[René>>] Na een week Horseshoe Reef is het mooi geweest en we besluiten vandaag een stukje noordelijker te varen. Het wordt Canouan, een tochtje van slechts 6 mijl dat we op de fok zeilen.

Achter het eiland liggen we veel rustiger dan in de volle wind, achter het Horseshoe Reef. Heerlijk om eens even niet continue 15-20 knopen wind te voelen, wanneer je je kop maar even buiten de beschutting van de sprayhood steekt.

's-Avonds eten we met Hans en Anja pizza in het restaurant van het Tamarind Beach Hotel.

Horseshoe Reef => Canouan

april 2006