(Mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Marianne Spit, Onno Dopper, Margaret Plomp, Ronald Becker, Jopie Spit, Carola Cloesmeijer, Tante Adrie Doesburg, Vera Dopper, Evelien Nanninga, Carine Lefeber en Ingrid van der Gaauw.

Zondag 1 januari 2006 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] We zijn deze ochtend brak. Geen kater in de zin van hoofdpijn of zo, maar een soort lamlendig gevoel. Het is buiig weer en er zit veel wind onder de buien. Zo nu en dan krijgen we 25 knopen over dek.

We doen alles op ons gemak en ik werk een achterstandje in de website bij. Straks gaan we naar de kant om ´m bij te werken.

En zojuist komen we tot de ontdekking dat de peddels van de bijboot gejat zijn. K*tzooi!!! Wanneer ze gejat zijn weten we niet, want we kunnen ons niet herinneren of ze er gisterenavond nog opzaten. Ik kan er slecht tegen dat sommige mensen niet met hun fikken van andermans spullen kunnen blijven. Kennelijk is het niet anders. Lokalen, medecruisers? Wie zal het zeggen.

Het Gastenboek is vol. We voelen er weinig voor om te gaan betalen voor het gastenboek, dus ik moet eens kijken of een creatieve oplossing mogelijk is. We gaan het zeker oplossen, want we vinden die berichten in het gastenboek nog steeds erg leuk.

 

Maandag 2 januari 2006 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] Wat de regenbuien betreft lijkt het deze ochtend wel Nederlands herfstweer, met dat verschil dat de temperatuur uiteraard on-Nederlands blijft.

Aan het begin van de middag wordt het droog en besluiten we ons op de romp te storten. Er heeft zich een grauwe, doffe laag op afgezet zodat Vagebond er niet uit ziet. We proberen van alles om de laag eraf te krijgen. Gewone azijn werkt uiteindelijk het beste, al moet het wel even intrekken. Met de bakboordkant zijn we al-met-al een paar uur bezig. Na het schoonmaken zetten ´m in de was en afgezien van wat doffe plekken midscheeps (de plek van de stootwillen), ziet de bakboord zijde er weer als nieuw uit. Stuurboord zal nog een paar dagen moeten wachten.

Net als ik met de bijboot een rondje om Vagebond vaar, om het verschil tussen stuurboord en bakboord te zien, komt Frank met iemand van de duikschool van het resort aangevaren met ... onze peddels! Frank had ze zien staan bij de duikschool. Of iemand wist van wie die peddels waren? Nee, ze hadden geen idee. Nou, had Frank gezegd, dan weet ik het wel. Blijkbaar heeft iemand van de duikschool ze even "geleend" en vergeten ze terug te leggen in onze bijboot. Met Frank en de jongen van de duikschool drinken we een biertje op de goede afloop en het herstelde vertrouwen in de lokale bevolking en/of onze mede-cruisers.

Aan het eind van de middag gaan we naar het resort en eten met Frank, Marjon, Fleur en Luuk.

Geen gering verschil!

 

Dinsdag 3 januari 2006 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] Een "dagje uit" vandaag. Geheel volgens de voorspellingen is het vandaag een stuk beter weer dan gisteren en eergisteren. We gaan ankerop met de familie Evers om een stukje te zeilen en elders te ankeren en te snorkelen. Er staat redelijk wat deining en Helga en ik maken ons zorgen of de halve familie niet weer binnen de kortste keren zeeziek zal worden. Maar een paar pillen doen wonderen en ze hebben nergens last van.

We vertrekken onder vol tuig, maar moeten al snel reven als gevolg van toenemende wind en de aandewindse koers. Sportief zeilen noemen we zoiets als we gasten aan boord hebben. Comfortabel is het niet, maar we hoeven gelukkig maar een paar mijl.

Net als we Buccoo Reef gerond hebben krijgen we bezoek van een stuk of tien dolfijnen. Fantastisch natuurlijk, zeker voor Fleur en Luuk. Ze kijken hun ogen uit! Kort daarop laten we het anker vallen in de Mount Irvine Bay. Het is een prachtige baai omzoomd door wit strand en hoge palmbomen. Volgens de pilot is het er goed snorkelen en dat blijkt te kloppen. Qua vis is het niet anders dan bij het resort, maar het koraal is divers en prachtig.

Ik heb de kids beloofd een keer pannenkoeken te bakken en aangezien we geen brood meer aan boord hebben besluiten we dat nu maar te doen. Luuk lust er wel "honderdduizend miljoen" Ik bak normale pannenkoeken afgewisseld met spek en Helga voorziet ze van suiker, stroop, jam, kaas etc, en dient ze op in de kuip. Smullen!!!

Tegen vieren gaan we weer ankerop en varen met een heerlijk bakstagwindje terug naar Store Bay. Onderweg zien we weer dolfijnen, waarschijnlijk dezelfde. Dit keer laten ze een paar mooie sprongen zien. Fleur en Luuk genieten er weer van, maar in hun ogen zie je dat de vermoeidheid heeft toegeslagen.

Eenmaal voor anker in Store Bay drinken we nog een borrel en het is al donker als we naar het resort tuffen voor de avondmaaltijd. We eten (niet voor de eerste keer) van het voortreffelijke buffet op het resort. Iedere avond is er een ander buffet: Italiaans, Lokaal Caribisch, Indisch, vis, BBQ. En ongeacht de keuken, zijn er iedere avond garnalen (sorry Joris...). Vooral met de mega-hete saus smaken ze heerlijk.

De dames genieten van

Vader en zoon genieten ook

Kapiteintje in de dop...

Woensdag 4 januari 2006 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] Vandaag wederom een dagje uit. We gaan naar het regenwoud onder de deskundige leiding van Christian, de Oostenrijkse gids waar we vorige week ook al mee op stap geweest zijn.

Om 6:00 worden we met het busje opgehaald bij het strandje waar we de bijboot achterlaten. Daarna halen we de familie op bij het resort en rijden naar de oostkant van het eiland. We wandelen de Gilpin trail, een 12 kilometer lang pad, dwars door het regenwoud.

We starten op circa 500 meter hoogte en dalen langzaam af. Vanwege de vele regen van de afgelopen dagen is het pad erg modderig. Zo nu en dan zakken we er tot onze enkels in. Het regenwoud is prachtig. Christian verteld vol enthousiasme over de vegetatie en hoe die veranderd naarmate we lager komen. We passeren watervallen, beekjes en prachtige uitzichten. We zien vogels, maar van de 40 verschillende slangen op het eiland zien we er geen een. Ze zijn overigens geen van allen giftig. Sommige zijn wel erg groot, want er leven vier soorten boa´s.

We voelen ons Tarzan en Jane als we aan echte lianen slingeren. Indrukwekkend is de tientallen meters lange stroom mieren die kleine stukjes blad vervoeren. Kleine stukjes, dat wel, maar in verhouding tot de mieren zijn de stukjes kolossaal! Discovery Channel, "live" and right in front of us!

De laatste paar kilometer zijn voor Luuk erg zwaar, want naar verhouding moet hij twee keer zoveel lopen dan wij, maar hij slaat zich er manmoedig doorheen.

Terug in de bewoonde wereld spoelen we onze modderige schoenen af onder een publieke kraan. Het is nog vroeg (11:00), dus gaan we eerst wat zwemmen in Englishman´s Bay. Daarna rijden we naar de restanten van een suikerrietplantage, waar vandaag de dag een restaurant gevestigd is. De suikerrietplantages op Tobago raakten midden 19e eeuw in verval toen in Europa suikerbieten gebruikt gingen worden voor de productie van suiker. Bij het restaurant staat nog een groot stalen waterrad en enkele ovens waarin het riet gekookt werd. We smullen van King Fish en diverse lokale bijgerechten. Verder verbazen we ons over de tientallen Gekko´s en vleermuizen om ons heen.

Tegen 15:00 zijn we terug in het resort. We gaan nog een paar uurtjes naar het strand en eten vervolgens een broodje in het dorp.

Fleur komt bij ons logeren. Het lijkt haar geweldig om een nachtje aan boord van Vagebond door te brengen. Vorige week werd ze al snel zeeziek, maar vanavond ligt Vagebond rustig achter haar anker te dobberen. Na het tochtje van een paar dagen geleden verwachten we ook niet dat ze veel last zal hebben. Tegen 21:00 tuffen we naar Vagebond. Aan tafel zat Fleur te knikkenbollen van de slaap, maar eenmaal aan boord is ze weer klaarwakker. We leggen uit hoe ze het licht aan kan doen en hoe het toilet werkt. Verder benadrukken we dat ze ons altijd wakker mag maken en dat we haar, zodra ze het niet meer leuk vindt, terug brengen naar het resort, ook al is het midden in de nacht. Dat is gelukkig niet nodig, want ze valt ondanks de warmte aan boord vlot in slaap. Wij trouwens ook.

Donderdag 5 januari 2006 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] We ontbijten gezellig met Fleur. Het brood is op, maar de crackers en het gekookte eitje smaken ook prima. Om af te koelen gaan we zwemmen en Helga maakt spectaculaire foto´s van ons als we in het water springen.

Rond 10:00 gaan we naar het resort waar we de rest van de familie Evers treffen. Met Frank ga ik naar Scarborough, want hij moet bij Immigration officieel van onze crewlist afgehaald worden, omdat hij met een vliegtuig het land gaat verlaten. Ondanks de rij met mensen, worden we snel en efficiënt geholpen.

De rest van de dag brengen we door op het strand. Helga maakt één van haar mooiste foto´s van Fleur en Luuk die net een rode en blauwe lolly gegeten hebben. Verder toveren we Fleur om in een gigantische zeemeermin.

Aanvankelijk wilden we buiten het resort gaan eten, het is immers onze laatste avond samen, maar de kids zitten er behoorlijk doorheen, dus het wordt het buffet. En dat is zeker geen straf! In plaats van bier drinken we (Frank en ik) een paar Tequila Sunrise´s en met de dames ook nog een Rum Punch. Oef!

And ... JUMP!

Een van de mooiste, zo niet DE mooiste, foto(s) tot nu toe

Wat je al niet tegenkomt op zo´n strand...

Vrijdag 6 januari 2006 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] Aan alles moet helaas een keer een eind komen. Vandaag is de laatste dag van de vakantie voor Frank, Marjon, Fleur en Luuk.

Fleur meldt zich via de handmarifoon: "Vagebond, Vagebond, hier Fleur...over". Voor ons het teken om naar de kant te gaan en nog even te genieten van het strandje bij het resort. We snorkelen en ravotten in het water en smullen van milkshakes die ons op het strandje gebracht worden.

In de loop van de middag vertrekt de familie naar de kamer voor een douche, schone kleren en om de laatste spullen in de pakken. Een klein uurtje later genieten wij op dezelfde kamer van onze voorlopig laatste echte douche.

De afgelopen dagen deden geruchten de ronde dat het vliegtuig zwaar overboekt zou zijn, dus ze gaan vroeg inchecken en komen daarna terug naar het resort. Het vliegveld is immers "om de hoek". Wij gebruiken de tijd om in het dorp onze e-mail op te halen en de spullen terug te brengen naar Vagebond. Daarna gaan we terug naar het resort.

Het vliegtuig is inderdaad overboekt, maar gelukkig heeft dat voor de Evers´ geen consequenties. Ze mogen allemaal mee. Het toestel heeft echter wel anderhalf uur vertraging, en dus eten we een laatste keer van het buffet. Indisch deze keer en ja, het smaakt wederom voortreffelijk.

Dan komt het onvermijdelijke afscheid bij de ingang van het resort. "Bedankt!", "Het was geweldig!", "We bellen en mailen", etc. Knuffels voor de kids. "Goede reis!". De taxi rijdt weg. Zwaaien. Nog een paar handen uit het raam van de taxi. En dan zijn ze uit het zicht verdwenen. Héél raar... Helga kan een traantje niet onderdrukken.

Frank, Marjon, Fleur en Luuk: wij vonden het GEWELDIG!!! Vanaf de dag dat Frank aan boord stapte, de oversteek, de aankomst met de cadeautjes, de vele uren op het strandje, het zwemmen, snorkelen en ravotten, het eten (en drinken!), de uitstapjes, de spelletjes Uno en Zwarte Pieten, de gesprekken, kortom alles! Bedankt en we zullen jullie missen!

We wandelen over het strandje van het resort terug naar de bijboot. We kijken nog even om naar alle luxe waar we twee weken zo intens van genoten hebben. Dan tuffen we richting Vagebond. Voor we aan boord gaan, varen we eerst even langs de Oceans4. Hun familiebezoek vliegt met hetzelfde toestel terug naar Nederland en ook zij zullen even moeten wennen aan de stilte. Ze zijn echter nog niet terug. Ik keer de bijboot, richt de steven weer op Vagebond en ... pruttel, pruttel, pruttel. De buitenboordmotor houdt ermee op. Baalt zeker ook, alhoewel het waarschijnlijker is dat de bobine weer stuk is. Shit! Nou ja, in ieder geval hebben we onze peddels terug...

Een half uurtje later krijgen we bezoek van Wilma en Nico van de Oceans4. We babbelen wat en drinken een paar biertjes. Iets voor 23:00 zien we het Martinair toestel opstijgen. Grote kans dat Fleur en Luuk al in dromenland zijn. Ze waren versleten. Rond middernacht gaan we te kooi.

Het Coco Reef Resort, gezien vanaf Vagebond

Zaterdag 7 januari 2006 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] The day after... Behalve het wegwerken van een mega achterstand in de website doen we niet veel.

Trouwens, stom, stom, stom, maar moeder Jopie heeft vlak voor haar vertrek van Gran Canaria nog een heel leuk stukje geschreven over haar verblijf aan boord. Ik had het nog niet gepubliceerd. Bij deze en nogmaals, sorry moeders!

En verder hadden we een overzicht van alle dagafstanden beloofd. Tenslotte hebben we een nieuw Gastenboek gemaakt.

Eind van de middag willen we naar de kant, om de website bij te werken en een hapje te eten.

 

(vervolg) Zaterdag 7 januari 2006 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] We werken de website bij in het dorp bij de wasserette/internetcafé combinatie. We zullen daar binnenkort eens een foto van maken, want we zitten daar wel grappig. We komen niet in de zaak, maar zitten onder een afdakje aan plastic tafels en daar hebben we dan een wifi verbinding.

Aansluitend laten we ons culinair verwennen bij Dillon´s Seafood Restaurant. Helga kiest voor garnalen in curry, ik voor de "seafood platter" die bestaat uit kreeft, garnalen en de "catch of the day". We spoelen het weg met een rumpunch.

Op de terugweg naar de bijboot zien we bij Bago´s Beachbar (daar waar we de bijboot op het strandje hebben liggen) de bemanning van de Oceans4 zitten met nog een heel stel. Met tegenzin laten we ons overhalen om erbij te komen . We bestellen een rumpunch, en nog een ... en nog een ... en ...

De rosé aan boord van de Oceans4 doet de das om en ver na middernacht gaan we "een tikkie vet" te kooi.

Van de Free Record Shop hebben ze hier nog niet gehoord

Zondag 8 januari 2006 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] Geen kater, wel een lamlendig gevoel. Een stevig ontbijt om de maag aan het werk te zetten. Ik maak roerei á la Evers met uien en zelfs nog een stuk prei van de Canarische Eilanden. Helga bakt een ei met de laatste tomaat. Onvoorstelbaar hoe lang sommige groenten goed kunnen blijven.

Ik ga de stuurboordromp schoonmaken, maar wordt onderbroken door stevige buien. Daar maken we gebruik van om de kuip eens goed schoon te maken. En zo borstelen we in de stromende regen het teak in de kuip.

´s-Avonds eten we zelfgemaakte pizza en kijken de DVD "Vet Hard", een erg leuke, absurde Nederlandse film. Vooral de scene waarbij de zoon uit de zwaar beveiligde Belgische gevangenis ontsnapt, doet ons schateren van de lach.

Een idee voor in het Vondelpark?

Maandag 9 januari 2006 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] Na de koffie gaan we naar de kant om de was weg te brengen. We hebben inmiddels weer een flinke stapel en het volledig uitbesteden van de was is hier goed betaalbaar. We verwennen onszelf vervolgens met een ontbijt "buiten de deur" en eten ons buikje rond aan vers fruit, cornflakes, een omelet met ham, toast, kaas en bacon.

Helga´s zwemvliezen zijn uitgescheurd en we gaan op zoek naar nieuwe. Er zit een goede zaak, maar die is vreemd genoeg gesloten. Navraag bij de buren leert ons dat de eigenaar afgelopen weekend vader is geworden. Waarschijnlijk is de winkel morgen weer open.

Voor het schoonmaken van de romp slaan we een voorraad azijn in en we gaan terug naar Vagebond. Deze azijn is veel sterker dan die we eerder gebruikten, want de grauwe laag is nu heel makkelijk te verwijderen.

Na het schoonmaken van de romp ga ik afkoelen door een rondje te snorkelen rond de breakwater van het resort. Helga is verkouden en blijft aan boord om binnen op te ruimen (na de oversteek hebben we de boot nog steeds niet echt op orde). Zoals ik al eerder schreef is het als zwemmen in het aquarium bij de Chinees, maar welke vissen tref je er zoal aan? Te veel om op te noemen, maar ik zal toch eens een poging wagen:

  • Trumpetfish, prachtige lange vis tot een halve meter lengte, nieuwsgierig
  • Squirrelfish, rood met grote zwarte ogen, erg schuwe vis
  • Copper Sweeper, typisch gevormde kleine vis, leeft in scholen
  • French Grunt, geel gestreepte kleine vis, leeft in scholen, bepaald niet schuw
  • (French) Angelfish, een van de mooiste vissen, donkerbruin tot zwart met fel gele streepjes, grote (30cm) ronde, vrij platte vis, erg nieuwsgierig
  • Foureye Butterflyfish, grappig klein visje, geel met een grote zwarte stip op het achterlijf, zodat het lijkt alsof de vis vier ogen heeft
  • Sergeant Major, prachige geel/grijs gestreepte vis
  • Bluehead Wrasse, klein, prachtig gekleurd visje; van kop tot staart: blauw, zwart-wit-zwart, groen/blauw
  • Parrotfish, ook zo´n prachtige vis, met 30-50cm een van de grotere vissen, verschillende soorten in verschillende kleuren, favoriet: de Stoplight Parrotfish
  • Blue Tang, klein (5-7cm) fel geel(!) gekleurd visje met een blauwe rand op de rug en buikvin
  • Ocean Surgeon, mooie blauw/grijze vis, meestal in scholen
  • Smooth Trunkfish, mooi van lelijkheid, van voren gezien heeft deze vis een driehoekige vorm, donkerbruin tot zwart met witte stippen, zien we niet zoveel
  • Redlip Blenny, grappig klein visje, bruin, lippen en rugvin oranje tot felrood, lijkt over rotsen te kruipen in plaats van te zwemmen

En nog véél en veel meer, maar die kan ik zo snel niet terugvinden in het "Fishes of the Caribbean Reefs" boekje, of er staat geen foto in.

´s-Middags belt Frank. Hij had gisteren een SMS op de Iridium gestuurd dat hij ons vandaag rond 17:00 zou bellen. Ze hadden in het vliegtuig goed geslapen, maar werden bij aankomst geconfronteerd met een omvangrijke controle door de douane. De vlucht was als verdacht bestempeld. Tsja Frank, dat krijg je ervan met een bijnaam als "bommetje"...

Aan het einde van de middag gaan we de was ophalen en eten aansluiten een broodje bij de Backyard Café. Mijn favoriete toetje: sinaasappel/chocolade cake met vanille-ijs.

 

Dinsdag 10 januari 2006 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] Vandaag klussen we verder. Ik zet de romp in de was en Helga ruimt de omvangrijke stapel schone kleren op. Aansluitend stort ik me op de kuiptafel. Tijdens de oversteek heeft iemand zich er een keer aan gestoten en daardoor zijn 2 van de 6 schroeven uit het hout gerukt. Ik draai het blad 180 graden, boor nieuwe gaten, en schroef en lijm het blad opnieuw op de steunen.

Dan een klusje waar ik met gezonde tegenzin aan begin. De buitenboordmotor. Gezien de eerdere problemen op Porto Santo ga ik ervan uit dat de bobine weer stuk is, maar het lijkt me handig om dat zeker te weten. Eerst maar eens kijken of de bougie vonkt. Dat doet ´ie niet, dus het zal inderdaad de bobine wel zijn. De bougie ziet er wel héél erg vuil en vet uit. Voor de zekerheid maar even schoonmaken en opnieuw proberen. Geen resultaat. Zou de bougie stuk zijn? Zou natuurlijk ook kunnen. Gelukkig heb ik een reserve, want op Porto Santo dachten we in eerste instantie aan een kapotte bougie. Dat bleek het toen niet te zijn en daarom heb ik nu een reserve. Andere bougie erin. Een ruk aan het startkoord en ... lopen als een zonnetje. Hoera!

We worden voor een borrel uitgenodigd aan boord van de Oceans4. Aansluitend gaan we met het hele gezin een hapje eten op de kant en sluiten we af met een borrel bij Bago´s Beach Bar. Daar mogen we morgen water tappen uit de slang in de tuin, want we zijn zo langzamerhand door ons water heen.

Woensdag 11 januari 2006 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] Na de koffie gaan we naar de kant voor boodschappen en water. We shoppen ook voor nieuwe zwemvliezen voor Helga, want de oude zijn uitgescheurd. Helaas hebben ze haar maat niet. We ontbijten bij The Pancake House. Het duurt allemaal bedroevend lang, maar het smaakt gelukkig wel.

Bij Bago´s vullen we de jerrycans en de waterkannen. Het is de eerste keer dat we op deze manier water aan de kant halen. Even later tuffen we met 80 liter terug naar Vagebond. Vanmiddag halen we nog een keer water. Dan zijn de tanks weer voor meer dan de helft gevuld.

We hebben besloten om morgenavond ankerop te gaan voor de 75 mijl naar Trinidad. Daar willen we kijken of we de kiel kunnen laten zandstralen (zie ook het verslag van 30 juli vorig jaar). Dan direct een nieuwe laag antifauling voor het onderwaterschip.

Tevens hebben we nieuwe accu´s nodig. De huidige accu´s zijn nog geen half jaar oud, maar nu al versleten. Het zijn startaccu´s. Dat waren onze vorige accu´s ook en die hebben het 5 jaar, waarvan 1,5 intensief, goed gedaan. Vandaar dat we het augustus vorig jaar geen bezwaar vonden om weer startaccu´s te kopen. Kennelijk zijn dit andere startaccu´s, want ze zijn nu al op. Na het laden van de accu´s daalt het voltage véél te snel. Na een etmaal en een netto verbruik van ca. 30Ah (ongeveer 10% van de totale accucapaciteit) schommelt het voltage zo rond de 12,2 volt. Als dan de koelkast aanslaat (6Ah), duikt het voltage zelfs onder de 12 volt. Balen, maar het is niet anders.

Tenslotte willen we twee grote zonnepanelen. Waarschijnlijk monteren we ze stuurboord en bakboord langs de kuip. Onder de panelen een uitschuifbare steun zodat we ze een beetje op de zon kunnen richten.

Genoeg te doen dus! Trinidad is het nautisch centrum voor de oostelijke Carib en we zijn nu zo dicht in de buurt dat we het beter nu kunnen doen, dan later. We willen ook niet te lang wachten, want eind februari is het carnaval en dat wordt met name in Trinidad nogal uitbundig gevierd. Het schijnt het mooiste carnaval op Rio de Janeiro na te zijn en volgens sommigen nóg mooier.

Water halen

Donderdag 12 januari 2006 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] We gaan met een taxi naar Scarborough om bij Immigration te melden dat we naar Trinidad gaan. Formeel uitklaren hoeft niet, maar je moet wel melden wanneer je van het ene naar het andere eiland vaart. We krijgen een formulier mee en dat is alles. Wat een onzin!

Vroeg vertrekken heeft weinig zin, want dan komen we in het donker aan en dat willen we juist niet. Tot aan de "Boca De Monos", een nauwe doorgang tussen het uiterste noordwesten van Trinidad en een klein eilandje is het 56 mijl. We gaan dus op ons gemak nog een broodje eten bij Bago´s Beach Bar en gaan rond 22:30 ankerop. Het is volle maan en het beloofd een mooie nacht te worden.

Met pijn in ons hart zien we achter ons de lichtjes van Tobago kleiner en kleiner worden.

[Helga>>] Om voor mezelf de indrukken van nu en Tobago vast te leggen schrijf ik een kort stukje.

We willen naar de kant om brood te kopen. De wolken hangen om ons heen. De zon die brand op je lijf. De constante wind zorgt voor verkoeling. In de dingy varen we weer langs het voor anker liggende open bootje waar vele pelikanen zich wiebelend op de rand schoonmakend gezelschap houden. Voor ons stort een pelikaan in het water om de vis die vanuit de lucht gezien is te vangen. Het is een geweldige klap en absoluut een prachtig gezicht.

Aan land weten we dat een regenbui ons nat gaat maken. Het asvalt is warm. De man met rastahaar zegt ons, net als iedere bewoner, vriendelijk goede morgen. De wind trekt aan en we weten dat het niet lang duurt of de donkere wolk vlak boven ons gaat ons verkoeling geven. Dan valt de wind weg en zie je de straat voor je nat worden en nadert de regen. Grote druppels denderen naar beneden. Rennen voor een regenbui heeft geen zin. De lokale bevolking rent er niet voor weg. De dametjes met mantelpakjes aan en wonderschone haar creaties hebben een opvouwbaar parapluutje bij zich en blijven droog. De panty, die blijkbaar nodig is om goed gekleed te zijn, plakt de onsgeschoren haren, wat ik erg veel zie hier, tegen de benen aan. Ze glimlachen ons toe vanonder hun paraplu. Voor je het weet voel je het water over je rug lopen en ben je tot op het bot kletsnat. De bui geeft iets verkoeling en het wordt ook niet koud of fris. De weg dampt en geeft een heerlijke geur af. Plotseling is de tropische bui voorbij en loop je zeiknat in de brandende zon. Achter je hoor je de bui verder trekken.

In de mini market kopen we de wat zoetige, dus langer houdbare, witte bolletjes. Waarom zelf geen brood bakken? Zonde, dit brood kan er best mee door. Op weg terug loop ik te dagdromen en alles wat ik gezien, gevoeld en geproefd heb een plekje te geven. Ja, een douche moeten we missen met de nodige andere luxe. De verse vis, de verse ananas, overige lokale producten en dit eiland met zijn mensen is onbetaalbaar. Wat zijn we ontzettend verwend als we terug komen in Nederland. Een kok zal dan met zeer vers eten moeten komen wil hij of zij deze verse producten overtreffen. Later in Nederland is het al snel oud of komt het uit blik.

Dagelijks ben ik me ervan bewust dat het heel bijzonder is om hier te zijn. Zeker Tobago is met haar witte stranden, vissende pelikanen, golfplaten daken, tropisch regenwoud, zeer vriendelijke en tevreden mensen niet te overtreffen. Ik zal het absoluut niet meer vergeten.

Vanavond als we uitvaren kijk ik zeker een paar keer om en zal met emotionele maar zeer tevreden gevoelens het eiland uit het zicht zien verdwijnen. Nu maar hopen dat de projectontwikkelaars van de Spaanse kust en Gran Canaria er met hun poten af blijven of zich eerst super verdiepen in de lokale bevolking met de charmante bebouwing en dit ten alle tijde wllen behouden.

Scarborough

Uitzicht op Vagebond vanaf Bago´s Beach Bar

Vrijdag 13 januari 2006 / Onderweg naar Trinidad

[René>>] Mooie nacht? Nou, dat valt tegen, want we zijn nog maar nauwelijks onderweg of we krijgen de eerste squall over ons heen. Daarna klaart het gelukkig op en lijkt het over met de buien.

We varen alleen op de genua en de wind is ZO 15-20 knopen. De stroom duwt ons met gemiddeld 1,5 knoop de goede kant op, dus we gaan gemiddeld 7 knopen over de grond. Enig minpuntje is het rollen en sinds lange tijd voel ik me wat katterig. Helga gaat rond 23:30 te kooi, maar slapen lukt maar matig. Om 2:30 wisselen we elkaar af en mag ik het gaan proberen. Ik slaap ook nauwelijks.

Met het naderen van de kust van Trinidad neemt de scheepvaart, de bewolking en dus ook de buien toe. Tijdens de schemering ga ik er maar uit, want van slapen komt verder toch niets. Helga is doorweekt. Ze waagt een tweede poging om te slapen (en dat lukt!) en ik zeil de laatste 10 mijl naar de Boca De Monos in de stromende regen. Dit is geen squall meer, nee dit is gewoon aanhoudende regen. Ondanks dat is de dik begroeide groene kust van Trinidad prachtig om te zien.

Bij het naderen van de Boca De Monos maak ik Helga wakker, want na die passage zijn we er bijna. We hebben forse stroom tegen en met 2,5 knoop over de grond sukkelen we door de nauwe ingang. Aan bakboord ligt Scotland Bay, een prachtige baai, waar we zeker nog een keer gaan ankeren. Daarna is het nog maar 2,5 mijl naar Chaguaramas, het nautisch centrum van de oostelijke Carib.

We waren er al voor gewaarschuwd, en inderdaad, het contrast met Tobago kan niet groter! De baai van Chaguaramas ligt bezaaid met boten. Oude roestige coasters en naar schatting zo´n 100 zeilboten in diverse staat van onderhoud. Op de kant is het een en al bedrijvigheid. Een handvol werven, een paar marina´s, letterlijk ontelbare boten op de kant en tientallen (honderden?) nautische bedrijfjes. Troep en olie op het water. Bah! Heuvelachtig regenwoud op de achtergrond. Wel weer mooi!

We kiezen een plekje uit en laten in de regen rond 9:30 ons anker vallen. Het stroomt in de baai en er staat weinig wind. De boten om ons heen liggen met hun boeg in verschillende richtingen. Een langkieler naast ons komt wel erg dichtbij. Nee, hier blijven we niet liggen. We ontbijten en gaan weer ankerop. Dichter bij de kant pakken we een mooring en voelen ons daar veel veiliger.

We zoeken Immigration en melden onze aankomst. Daarna zoeken we Alan Dowden op, een man die ons via-via was aanbevolen. Het is een geschikte vent, maar hij kan niets voor ons doen, want hij is gespecialiseerd in polyester. Wel krijgen we een paar tips waar we wat aan hebben.

We zijn brak en besluiten terug te gaan naar Vagebond voor een paar uurtjes slaap. Aan het eind van de middag worden we wakker, maar om nu te zeggen dat we ervan opgeknapt zijn, nee.

We filosoferen over een goede plek voor 2 grote zonnepanelen en dat valt nog niet mee. Waarschijnlijk gaan we voor een constructie boven de biminitop, maar het is de vraag of we dat stevig genoeg kunnen krijgen, zonder een wirwar van rvs buizen.

´s-Avonds eten we op de kant ons buikje rond aan kip, sla en frietjes. Rond 22:00 gaan we te kooi.

Tobago => Trinidad

Zaterdag 14 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Vandaag gaan we de omgeving verkennen. Eerst melden we ons bij Power Boats, een van de grootste werven hier, waar we vlak voor de deur liggen. Door ons te melden mogen we tegen een kleine vergoeding o.a. van hun dingydock en douches gebruik maken. Daarna wandelen en varen we langs een paar werven en kijken rond. Je kunt het zo gek niet bedenken of het is er, of ze kunnen het bestellen, of ze maken het, of ze hebben wel een alternatief. Er is hier zoveel, niet normaal meer!

Jammer genoeg is niet alles op zaterdag geopend, dus echte afspraken kunnen we nog niet maken. Is ook niet zo erg, want we willen eerst de enorme hoeveelheid informatie uit de pilot een beetje rangschikken, zodat we een beeld hebben van wat we waar kunnen (laten) doen. Dat laatste doen we ´s-middags onder het genot van een zelfgemaakte rumpunch, die prima smaakt!

´s-Avonds kijken we de DVD "The forgotten" met Madeleine Stowe in de hoofdrol. Een superspannende film, maar met een onbevredigend einde waarin niet alle gebeurtenissen in de film verklaard worden.

 

Zondag 15 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Het is een vrijwel onbewolkte dag en bloedheet. Toch krijgt Helga het in haar bol om de binnenboel schoon te maken. Ze neemt de kussens af met water en azijn, laat ze buiten drogen en sopt binnen al het houtwerk. Ik ga al zweten als ik er naar kijk...

Het is weekend en dat merken we aan de voorbij varende boten. Naast alle zeilboten hier, zijn er ook talloze motorboten. Het merendeel zijn grote sloepachtige boten met een hoge boeg. Twee keer 100pk is eerder regel, dan uitzondering, en twee keer 200pk zien we ook regelmatig. Ze scheuren soms op volle snelheid vlak achter ons langs. De Coastguard, met vier(!) keer 150pk, doet trouwens vrolijk mee. Niet leuk, maar het is niet anders. We slikken de verwensingen maar in, want het zijn er teveel en we kunnen er toch niets aan veranderen

Per "toeval" ondekken we dat de WereldOmroep om 18:00 lokale tijd te ontvangen is. Zo leren we dat Raymond van Barneveldt in de Lakeside finale van een 21-jarige landgenoot verliest. Wat een sensatie zal dat geweest zijn! En dat de Nederlandse schaats(t)ers er tijdens het EK weinig van bakken. Is ook wel eens goed, voor de verandering. Verder maken Feyenoord en PSV geen fouten en laat Ajax punten liggen. We zijn op sportgebied dus weer helemaal op de hoogte.

 

Maandag 16 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Om 8:00 luisteren we naar het lokale netje op marifoonkanaal 68. Dit is een professioneel opgezet radionet met informatie over het weer, lokale gebeurtenissen, te koop aangeboden en gevraagd etc.

Helga hoort na afloop een Nederlandse oproep en we schakelen mee naar een ander kanaal. We horen de ene boot de andere vragen om een waterpas, maar die hebben ze niet. Ik breek in en bied onze waterpas aan. Zodoende maken we een halfuurtje later kennis met Jan. Hij vaart al 12 jaar op zijn aluminium Bollemaat rond in de Carib en weet verschrikkelijk veel van het gebied. Omdat hij en wij vandaag nog genoeg te doen hebben, spreken we af om woensdag te borrelen.

We gaan naar de kant, lopen van hot naar her, en spreken met verschillende mensen. Resultaten tot nu toe:

  • Waarschijnlijk gaan we a.s. donderdag de kant op bij Peaks. Voordeel bij Peaks is dat ze een grote kraan hebben en dat we de hekstag niet los hoeven te maken en de windgenerator kan blijven staan. We herinneren ons de kraan in Tunesië waar we zelfs bijna de windgenerator moesten demonteren.
  • Bij Peaks, of liever gezegd bij Jayblast, kan de kiel en het het roer gezandstraald worden. Er schijnt verschil te zijn tussen zandstralen en "gridblasting". Het laatste is duurder, maar schijnt beter te zijn. Wat het gaat worden, weten we nog niet.
  • Er is iemand die de kiel en het roer vervolgens kan plamuren.
  • We weten welke antifauling we willen en voor het uurloon hier gaan we niet zelf smeren.
  • Qua accu´s zijn we er nog niet uit. Het beste zijn "deep cycle" accu´s van 6 volt, 225Ah. Daar zouden we er dan 4 van nodig hebben en dan hebben we 450Ah. Die accu´s mag je best eens 80% ontladen. Probleem is dat 2 van die accu´s naast elkaar net iets breder zijn dan onze huidige accu´s en die passen precies in een stalen frame. Kortom, die passen niet. We gaan uitzoeken of we dat frame iets breder kunnen laten maken. Alternatief zijn nieuwe accu´s in hetzelfde formaat (maar dan wel deep cycle of "marine"), maar dan blijven we steken op 2x130Ah.
  • We hebben twee zeilmakers bezocht voor UV-stroken op de voorzeilen en reparatie van de sprayhood (stiksels laten her en der los). De ene had pas tijd na de carnaval, maar de andere kan de klus op korte termijn uitvoeren en tegen een redelijke prijs.
  • Ondanks dat onze buitenboordmotor het weer doet, blijft het een oud en onbetrouwbaar beestje. Bij hogere toerentallen houdt ´ie er soms spontaan mee op. We zoeken een nieuwe van 3-3,5pk. We hebben een nieuwe Tohatsu gezien van 3,5pk en de prijs viel ons niet tegen.
  • We hebben nog weinig resultaat geboekt op het RVS project (t.b.v. zonnepanelen).

En zo vliegt de dag voorbij. Het is al aan het schemeren als we terug komen aan boord van Vagebond. Morgen gaan we wat zaken concretiseren, nog meer mensen spreken en nog meer shoppen.

Vagebond ligt links in het midden achter de mooring

Dinsdag 17 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Nadat we het netje om 8:00 beluisterd hebben gaan we naar de kant om bij Peaks de formaliteiten te regelen die nodig zijn om de kant op te gaan. Vervolgens gaan we bij Jayblast bevestigen dat we donderdag komen. We krijgen duidelijkheid over het verschil tussen zandstralen en gridstralen. Zandstralen mag niet (meer) zonder water en dus vormt zich vrijwel direct een dun laagje roest op het zojuist gestraalde staal. Bij gridstralen heb je dat nadeel niet. Ik ben geen expert en heb dit wellicht niet correct beschreven, maar zo hebben wij het in ieder geval begrepen. In principe worden alleen de kiel en het roer gestraald, maar we houden de mogelijkheid open om het gehele onderwaterschip te laten stralen, mocht daar aanleiding toe zijn. We kunnen dat nu niet besluiten. We moeten eerst het onderwaterschip zien. Direct na het stralen wordt uiteraard een primer aangebracht.

Een andere contractor komt plamuren, waarna JayBlast, na nog een laag primer, twee lagen antifauling (SeaHawk Cukote) aanbrengt. De antifauling wordt trouwens niet gerold, maar gespoten.

Verder doen we niet zo heel veel vandaag. Eerst maar eens de kant op, dan is het ook makelijker afspraken maken met mensen, want dan kunnen ze direct komen kijken. Bijvoorbeeld als het gaat om een RVS-frame voor zonnepanelen.

Ik bezoek een internetcafé om wat administratieve zaken te regelen en een paar rekeningen te betalen. Tegelijkertijd doet Helga wat boodschappen bij één van de twee lokale supermarktjes. Helga vindt het heerlijk om schap voor schap zo´n supermarkt door te struinen en als ik na 40 minuten de supermarkt binnen kom is ze net aan het afrekenen...

[Helga>>] De vis die we tijdens de oversteek gevangen hebben was geen baracuda maar een wahoo en de pilotwhale is een "false killer whale geweest. Toch leuk als je na het lezen van de nodige folders er achter komt wat je daadwerkelijk gevangen hebt of bij je boot hebt gehad. Hier in Trinidad heb ik een boekje meegekregen waarin vele soorten dolfijnen en walvissen beschreven, gefotografeerd en getekend staan. Zo kun je ze beter herkennen. Zie ook www.ocean-observatory.org of www.delfhinia.org.

Zomaar een vogeltje

Woensdag 18 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] We hebben voor TT$ 35 (Trinidad/Tobago $, 7TT$ 7,5 is ongeveer € 1), een koptelefoontje met microfoon gekocht. Vooral dat microfoontje is belangrijk, omdat onze laptop geen ingebouwde microfoon heeft. Op de stoep bij het internetcafé van Peaks downloaden en installeren we Skype. We nemen er direct een beltegoed bij, zodat we ook vaste lijnen kunnen bellen. Daarna bellen we met familie in Nederland. Leuk om te bellen, zonder je druk te maken over de kosten, want het kost maar een paar Eurocent per minuut.

De rest van de dag doen we niet zo gek veel. Aan het eind van de middag komt een dingy langszij en de twee mannen aan boord vragen of ze aan onze mooring een lege kan met de naam van hun boot mogen hangen. Daarmee claimen ze onze mooring, wanneer wij morgen de kant op gaan. We maken een praatje, bieden ze een biertje aan en dan blijkt het om Balu te gaan, een boot die we tijdens de oversteek veelvuldig op het "Diederik netje" gehoord hebben. Het is een Ierse boot, maar ze kennen verschillende Nederlandse boten, waaronder Antares, Catch22 en Lady Jean. We bieden ze nog een biertje aan en maken nader kennis. Kort daarop komen ook Jan en zijn lokale vriendin Kadisha op de borrel. Het bier vloeit rijkelijk. Van koken aan boord komt niets meer, dus eten we tussen de biertjes door een boterham. De rest heeft namelijk al gegeten. Gelukkig wordt het niet overdreven laat en liggen we rond 23:00 in bed.

 

Donderdag 19 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Na koffie, ontbijt en het uitluisteren van het lokale netje maken we Vagebond klaar om uit het water te gaan. We melden ons "stand by" op kanaal 69, het werkkanaal van Peaks. Keurig op tijd krijgen we iets voor 10:00 bericht dat we kunnen komen.

Het gaat allemaal bijzonder professioneel. Bij het invaren van de box staan vier man klaar om onze lijnen aan te nemen. "We will take it from here, sir", en we gaan van boord. De kraan wordt in positie gebracht en er gaat zelfs een duiker te water om te controleren of de banden wel op de goede plaats zitten. Dat hebben we nog nooit meegemaakt.

Eenmaal op de kant wordt Vagebond zeer grondig met een hogedrukspuit afgespoten. Bij het schoonspuiten van de kiel vliegen de stukken verf in het rond... In mindere maten komt ook verf bij het roer los. Op de romp blijft het verfsysteem gelukkig goed zitten.

Vervolgens wordt Vagebond "overgeladen" op een soort dieplader en worden we naar Jayblast gereden. Daar wordt de boot gestut en komt Caton, de manager van de werf, een kijkje nemen. De kiel en het roer moeten gestraald worden, daar kan geen twijfel over bestaan. Op de romp vinden we een tiental blaasjes. Het blijkt lucht/water te zijn, tussen de plamuur en het staal. Gelukkig is de rest van de romp in prima staat. In overleg besluiten we het hele onderwaterschip te laten stralen, maar voor wat de romp betreft niet tot op het kale staal. Alleen bij de blaasjes wordt tot op het kale staal gestraald. Voor de rest wordt alleen de antifauling weggestraald. Morgenochtend om 7:00 gaan ze beginnen.

Het is op de kant veel warmer dan op het water, dus huren we een airconditioner. Helaas kan het apparaat pas morgen gebracht en geïnstalleerd worden. De kosten vallen enorm mee: US$ 30 per week. Ja, het is soms verwarrend, maar er wordt hier afwisselend in TT$ en US$ gesproken en onderhandeld.

Bij Budget Marine, een van de grootste watersportzaken in de Carib, met vestigingen op verschillende eilanden kopen we twee kleine ventilatoren. Daar hebben we straks ook profijt van wanneer we weer in het water liggen. Terug aan boord ga ik ze direct monteren. Een komt er aan het voeteneind van ons bed. Het ding verbruikt nauwelijks stroom (0,2-0,3Ah) en genereert behoorlijk wat wind. De tweede monteer ik in de kombuis. Als ik ´m aansluit blijkt hij veel stiller te zijn dan de andere. En niet alleen stiller, hij produceert ook veel minder wind. Huh? Shit, het blijkt een 24V versie te zijn. Staat in héééle kleine lettertjes op de doos. Morgen ruilen...

Ondanks de warmte slapen we prima, dankzij de ventilator.

Vrijdag 20 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Om 6:30 loopt de wekker af. We hebben onze koffie nog niet op, of we horen beneden al stemmen van de mannen die aan het werk gaan. Ze plakken de waterlijn af. We hebben trouwens besloten om Vagebond tot en met de waterlijn in de antifauling te zetten. Ja logisch, zul je zeggen, maar we bedoelen tot en met die mooie witte band. Met volle water- en dieseltanks komt de witte band bij het achterschip deels onder water en we kunnen ´m niet schoon en mooi houden. Zonder witte band is natuurlijk minder mooi, maar het is wel praktisch!

Rond 8:00 komt de "master blaster" en kan het stralen beginnen. Er wordt gestraald met "Black Beauty" een gridsoort die nota bene uit Nederland komt. Het stralen maakt een oorverdovend lawaai en we krijgen oordopjes aangereikt. Er wordt niet "effe" gestraald, nee, het gebeurt zeer zorgvuldig en dat moet ook, want voor je het weet wordt de complete plamuurlaag weggestraald. Met handgebaren vraagt de straler zijn collega´s om meer druk, meer grid, minder druk, minder grid. Erg professioneel!

Het stralen duurt tot 12:00. Tot die tijd zijn daar 5 man mee bezig. Naast de straler is er iemand om de druk te regelen, iemand om de hoeveelheid grid te regelen, iemand om het grid uit de zak in de container te scheppen en iemand die de grid en luchtslang in goede banen leidt. Niet efficiënt, wel goed voor de werkgelegenheid!

Direct na de lunch wordt de eerste laag epoxy opgespoten. Ook daar zijn vier man voor nodig, maar net als het stralen, gebeurt ook dat naar onze bescheiden mening erg professioneel. Dat kan ook niet anders, want er worden hier veel commerciële schepen behandeld en als het niet goed zou gebeuren, zouden ze hier niet komen. Tenminste, dat is onze redenatie.

Tussendoor wordt de airconditioner gebracht, geïnstalleerd en aangesloten. Met wat schuimplastic en duktape past ´ie precies boven het luik. Binnen is het 36C graden, maar we voelen het met de minuut afkoelen. Heerlijk!!!

Aan het einde van de middag komt ene Nicolas, om een indicatie te geven voor het plamuren. We hebben die jongen al eerder ontmoet, en vinden het eigenlijk maar een arrogante kwast. Als ik het zelf zou doen denk ik dat ik er maximaal een dag mee bezig zou zijn en daarna nog een paar uurtjes schuren. Iemand met ervaring is denk ik met een halve dag klaar. "Nou, dat valt reuze mee", is het eerste wat hij zegt. Hij is al bezig om iemand te regelen die morgen (zaterdag!) kan komen plamuren en dan geeft hij morgen ook een prijs. Nee, daar trappen we niet in. We willen nu een prijs, of op zijn minst een indicatie. Bevalt het ons niet, dan kunnen we nu nog iemand anders regelen. Morgen lukt dat natuurlijk niet meer. Hij kijkt erg moeilijk, maar na enig aandringen wil hij dan wel een grove indicatie geven: arbeidsloon US$ 500, materiaal US$ 200. Ik moet moeite doen om niet in lachen uit te barsten. En hoe lang zijn ze daarvoor dan wel niet aan het werk, wil ik weten. Dat komt overeen met wat ik zelf al dacht: een dag plamuren en een ochtendje schuren. Omdat we een beetje weten wat de lonen hier zijn, weten we dat zijn prijs echt absurd is. "That´s a no-go", maak ik Nicolas duidelijk. De lul draait zich om, mompelt wat, en loopt weg zonder een woord. Eikel!

Later spreken we Caton. Hij probeert iemand anders te regelen om morgen te komen plamuren. Nota bene iemand die normaal gesproken ingehuurd wordt door Nicolas, dus we zijn heel benieuwd.

We maken een praatje met de eigenaar van een groot jacht, dat ook gestraald wordt. Het lijkt wel een soap, want zijn boot wordt gestraald vanwege een verkeerd verfadvies afgegeven door ... inderdaad, Nicolas. Kosten van het stralen zijn uiteraard ook voor Nicolas. Nee, die jongen is momenteel niet erg populair.

Twee mensen vanachter het hek roepen naar ons. Het blijken Ilona en Michael te zijn van de Catch22. Wat leuk! We hebben ze voor het laatst gezien op La Gomera. We wisten dat ze na het weekend deze kant op zouden komen, maar ze hebben vanwege de voorspellingen besloten iets eerder te komen. We borrelen eerst aan boord van Vagebond en borrelen later verder in het Peaks restaurant.

Nog een douche en om 22:00 gaan we te kooi.

Een zak vol

De master blaster aan het werk

Het begint erop te lijken

Jah mán!

Verf mengen

De epoxyverf wordt erop gespoten

En het staal is weer beschermd!

De airco past precies boven het luik

Zaterdag 21 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Een grappig ritueel, zo 's-ochtends bij de koffie. Een plas doen we gewoon aan boord. We hebben immers een vuilwatertank. Maar voor de grote boodschap gaan we liever naar een echt toilet. Die eerste kop koffie 's-ochtend stimuleert de stoelgang nogal, dus Helga drinkt haar koffie al wandelend richting het toilet. Ik loop meestal maar direct mee.

Een paar dagen geleden hebben we geprobeerd de website bij te werken, maar toen wilde het niet lukken. Vandaag wagen we een nieuwe poging. Kun je dit lezen, dan is het dus gelukt!

 

(vervolg) Zaterdag 21 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Dit keer lukt het wel om de website bij te werken, al duurt het uploaden van de foto´s lang (zo´n 45 minuten). Tussendoor skypen we met familie. Mooi hoor, al die techniek!

Tijdens het skypen komen Michael en Ilona voorbij. De Lady Jean is zojuist binnengelopen en ze gaan ze verwelkomen. We spreken af om vanavond een paar frisdrankjes met elkaar te drinken...

Tsja, we hebben van iemand, ik noem geen namen, het advies gekregen om wat minder het woord "borrel" te gebruiken, omdat de buitenwereld toch op zijn minst de indruk moet hebben dat we zwaar alcoholist zijn. Laat iedereen gerust zijn, dat zijn we beslist niet. Maar ik moet ook eerlijk bekennen dat we, of ik in ieder geval, absoluut meer drinken dan thuis. Thuis dronk ik eigenlijk nauwelijks. Door de week op een enkele uitzondering na zowieso nooit en in het weekend alleen met/bij vrienden en familie. Nu drinken we, op een enkele uitzondering na, iedere dag. Ik schat gemiddeld zo´n 2 biertjes, maar het zijn er wel eens meer...veel meer.

Anyway, ´s-avonds eten en drinken we gezellig wat in "The Bight", het restaurant hier op het Peaks terrein. Leuk om Esther en Imre van de Lady Jean weer te ontmoeten. We leerden ze kennen in Pasito Blanco (Gran Canaria), maar dezelfde dag moesten ze al weg, dus het was toen wel erg kort. We smullen van een "BBC", een coctail van bananenlikeur, baileys en cocosmelk. Het is weer eens wat anders dan een biertje...

Oh ja, dat vergeet ik nog bijna te schrijven. Vanochtend kwam er inderdaad iemand langs voor het plamuurklusje. Hij zou weggaan om na te gaan of hij vandaag nog materiaal kon krijgen en zou dan na de lunch terugkomen. Op mijn vraag of hij iets specifieker kon zijn dan "na de lunch" was zijn antwoord "Één uur, 10 over één", dus ik dacht nog "Zo, dat is specifiek". We hebben de beste man niet meer gezien

Met uitzondering van Jayblast, moeten we echt overal zelf achteraan. Je maakt afspraken met mensen, maar je mag al blij zijn als ze uberhaupt langskomen, laat staan op de afgesproken tijd. We maken ons er niet zo druk om. Het schijnt er bij te horen, hier.

Skypen

Zondag 22 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Na de koffie, de dagelijkse wandeling naar het toilet en het ontbijt spoelen we met overvloedig water het dek van Vagebond af. Met het stralen is er een dikke laag stof en grid op het dek gekomen. Het stof zit zelfs vastgeplakt op de witte lak van de opbouw en met water krijgen we het er niet eens af. Het voelt aan als schuurpapier. Dat moet later met een of ander middeltje aangepakt worden, maar inmiddels is het te warm geworden en gaan we een paar boodschappen doen.

Da´s wel mooi hier, dat de twee supermarktjes in de baai ook op zondag open zijn. We kunnen gaan lopen, maar met de bijboot is het een stuk sneller. Die hebben we speciaal voor dit soort gelegenheden in het water laten liggen (op slot uiteraard). De supermarkten liggen aan het water en hebben een dingy-dock (een plek speciaal voor bijbootjes).

Op de terugweg maken we een praatje met Balu en later komen we Michael en Ilona tegen. Ze willen wat telefoontjes plegen, maar alle internetcafé´s zijn gesloten. Ze maken van ons aanbod gebruik om via onze laptop te bellen / skypen. Ondertussen doet Helga een paar wasjes.

Terug aan boord bakt Helga kletskoppen en speculaas. We willen de koekjes maandag uitdelen onder de jongens die aan onze boot werken. Vooral de speculaas is goed gelukt en ik kan er maar met moeite vanaf blijven.

Nee, we b*r*l*n niet vandaag.

 

Maandag 23 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] De Catch22 wordt vanochtend om 9:00 op de kant gezet. Helga gaat kijken en foto´s nemen met hun toestel. Ik ga bij Caton langs om te overleggen over de plamuurklus, omdat de door hem aanbevolen jongen zaterdagmiddag niet meer teruggekomen is. Die jongen blijkt Davy te heten en Caton legt me uit waar ik hem kan vinden.

Als ik Davy tref biedt hij direct zijn excuses aan voor het feit dat hij zaterdagmiddag verstek heeft laten gaan. Hij sprak zaterdag Nicolas en die verbood hem de klus aan te nemen. WÁÁÁT??? Ik blijf bij Davy uiteraard rustig, maar inwendig kook ik van woede. Davy is een onafhankelijke contracter, maar hij krijgt kennelijk veel werk via Nicolas. Lekker is dat...

Ik ga informeren bij KNJ, een ander bedrijfje op het Peaks terrein dat plamuurklussen uitvoert. KNJ lijkt me een concurrent van Nicolas. Een vriendelijke dame staat me te woord en ik leg haar uit wat mijn wensen zijn. Ze kan degene die moet komen kijken niet bereiken en ik beloof over een half uurtje terug te komen.

Ondertussen ga ik bij Caton langs om de situatie uit te leggen. Hij is uiteraard ook zeer verbaasd over de gang van zaken. Ik snap dat Caton in een lastig parket zit, want hij moet verder met Nicolas (ze hebben nu eenmaal regelmatig met elkaar te maken), maar Caton heeft Davy ingeschakeld, niet wij. Ik vertel dat ik bij KNJ langs geweest ben voor een prijsopgave. Caton hoopt maar dat Nicolas nog niet met KNJ gesproken heeft. HUH??? Zijn dat geen concurrenten van elkaar dan? Ja, dat wel, maar toch... Caton belt met KNJ en vraagt of ze nu iemand langs kunnen sturen. Dat kan, dus ik ga terug naar Vagebond.

Na drie kwartier wachten ga ik zelf maar eens informeren bij KNJ of er nog iemand komt. Dan blijkt het wel snel te kunnen, want vijf minuten later komen twee heren een kijkje nemen. Na de lunch kan ik langskomen bij KNJ voor een prijs.

Samen met Helga gaan we naar Tardieu Marina, waar twee RVS bedrijfjes zitten. Een van die jongens zou afgelopen vrijdag langskomen, maar is ook niet op komen dagen. We maken nieuwe afspraken en de één komt langs om 14:30, de andere om 15:30. We zullen zien...

Intussen is het 13:00 en lopen we langs bij KNJ voor de prijs. We krijgen een dichtgeniet A4´tje aangereikt. Ik maak het open, zie de prijs, en kan een lach maar nauwelijks onderdrukken. KNJ wil de klus wel aannemen voor US$ 1.196. Rustig vraag ik hoelang ze daar dan wel niet mee bezig zijn. Nou, toch zeker een dag of 3. "Bedankt, we zullen er eens over nadenken, doei!". Nicolas heeft met KNJ gesproken, daar kan geen twijfel over bestaan.

Dit is toch niet normaal meer! Nou ja, eerst maar lunchen. We hebben afgesproken om met de Lady Jean en de Catch22 (die inmiddels naar volle tevredenheid op de kant gezet zijn) te lunchen. Die lunch is kort, want ik wil met Caton overleggen hoe nu verder met dat plamuren en moet om 14:30 terug zijn bij Vagebond.

Caton baalt ook als een stekker, maar kan verder weinig doen. Daar baal ik weer van, want ik vind het ook zijn probleem. Hij heeft immers Davy ingeschakeld, en als gevolg daarvan krijgen wij nu de rekening gepresenteerd (letterlijk!). EN we hebben inmiddels drie dagen verloren. Als Davy zaterdag had kunnen plamuren en gisteren had kunnen schuren, dan had vandaag de tweede laag epoxy en de eerste laag antifauling opgebracht kunnen worden. Caton heeft nog één suggestie. Hij legt uit waar we de betreffende man kunnen vinden. Deze zit in geen geval in Nicolas´ "circuitje", zo verzekerd hij me.

We kunnen die man helaas niet vinden. Wel maken we een praatje met Jason, onze buurman hier. Hij is een Engelsman met een kneiter van een stalen jacht dat een kleine 60 ton weegt. Hij beveelt ons ene Ronnie aan, een jongen die de afgelopen jaren veel werk voor hem gedaan heeft. Hij belt hem en Ronnie beloofd om 17:00 een kijkje te komen nemen.

Wonder boven wonder komen beide "RVS-mannen" op de afgesproken tijd langs. We leggen uit wat we precies willen:

  • Een 2 inch RVS paal aan bakboord en een horizontale verbinding van 1,5 inch tussen die nieuwe paal en de bestaande paal met de radar en windgenerator.
  • De 6 "losse" verbindingen van onze in Spanje gekochte "out of the box" bimini willen we vastgelast hebben.
  • Tenslotte moet het stalen frame waar de accu´s in staan iets groter gemaakt worden, zodat de 4 6V deep-cycle accu´s passen.

Iets over vijf arriveert Ronnie, een vriendelijke "Trinnie". Hij komt op het eerste gezicht betrouwbaar over. We maken een praatje en het klikt. Hij is geïnteresseerd in de klus. Over de prijs worden we het eens: US$ 500, inclusief materiaal (ca. US$ 200) en dan wordt er woensdag, overmorgen, met twee man gewerkt. We vinden de prijs nog steeds stevig, maar veel keus hebben we inmiddels niet meer. Het enige probleem is dat Ronnie hier niet mag werken. Peaks hanteert een lijst van contracters die op de werf mogen werken, en hoewel we formeel niet op de Peaks werf staan, moet Jayblast zich ook aan die lijst houden. We spreken af dat we de klus "zelf" doen, met Ronnie en zijn collega als "vrienden". Mocht Caton vragen stellen, dan kan ik me niet voorstellen dat hij er een probleem van maakt. Hij is op zijn minst medeverantwoordelijk en hij moet maar een oogje dichtknijpen.

´s-Avonds eten we gezellig met de bemanningen van Balu en Catch22. Voor ons doen wordt het laat, want pas tegen middernacht gaan we te kooi.

 

Dinsdag 24 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Helga gaat langs de "RVS-mannen" voor de prijsopgave. Ik blijf aan boord, want als het goed is worden de zeilen en de sprayhood opgehaald voor UV-stroken en een kleine reparatie. Ondertussen begint het te regenen. Niet fijn nu we de sprayhood al weggehaald hebben.

 

(vervolg) Dinsdag 24 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[Helga>>] Het blijft regenen dan wel het blijft met bakken uit de lucht komen. Overal ligt het werk stil. Het water is niet meer buiten te houden. De airco zit met duktape vastgeplakt en begint ondanks het zeiltje dat we er overheen gespannen hebben water door te laten. Omdat we de sprayhood weg gehaald hebben wordt ook de ingang kletsnat. Dweilen met de kraan open. Binnen is René druk bezig met het losmaken van de accubak en andere klusjes. De accubak zit gelukkig geschroefd waardoor die er heel gemakkelijk uit gehaald kan worden en het vergroten ervan vele malen simpeler maakt.

René heeft het warm terwijl ik met sokken en mijn zeiltrui aan binnen zit. De airco staat op zijn werktemperatuur wat voor mij absoluut veel te koud is. We besluiten met de PC naar het terrasje te gaan. Eerst even langs Catch22 om onze plannen door te geven. Catch22 geeft de Lady Jean weer een seintje en voor we het weten zijn we druk in overleg tijdens onze ´aftersails meeting´. Eerst maar met de PC Jopie bellen om haar te feliciteren. De verbinding is helaas niet goed dus houden we het kort. Ik krijg de kans om met Chantal te communiceren via Skype. Geweldig! Ze heeft helaas geen microfoon waardoor we later afspreken weer contact met elkaar op te nemen.

De ´aftersails meeting´ loopt uit omdat we elkaar, ondanks dat we niet gezeild hebben, veel te vertellen hebben. We dineren en voor we het weten is het weer laat. De meeting wordt beëindigd zonder een vervolg afspraak omdat de nodige agenda´s ontbreken. Via de VHF op kanaal 68 nemen we wel weer contact met elkaar op. De ´aftersails meetings´ is in gezamenlijk overleg zeer nuttig bevonden en besloten is deze frequenter te laten plaats vinden.

We lopen over het terrein van Peaks naar het hek. Dit is dicht. De bewaker hoort ons zeker niet? We lopen een heeeel eind om zodat we uiteindelijk aan de andere kant van hetzelfde hek een weggetje oversteken en bij ons hek van Jay Blast aankomen. Bij aankomst van ons hek waar Vagebond achter staat en de bewaker zit die voor ons de hekken normaliter open maakt is er niet. De boel zit op slot. Althans de ketting met slot is weer aanwezig zoals altijd. Een kwestie van de bewaker roepen die voor ons de hekken even open maakt. Wie gaat er nu een slot proberen terwijl er niemand is. Dan mag je aannemen dat deze op slot zit! Nu heb ik het helemaal gehad en schiet uit mijn pantoffel. Fluiten, schreeuwen, niets helpt. We besluiten een bewaker van een terrein verderop te benaderen zodat er geregeld kan worden dat we wel bij ons huis kunnen komen. Het is inmiddels tegen elven. Dit is laat voor deze regionen en na zo´n zware meeting voor mij ook. De bewaker gaat met zijn auto naar het hek en toetert of zijn leven er vanaf hangt. Ik vrees dat iedereen op het terrein nu wel wakker geworden is. Terug bij zijn werkplek belt de vriendelijke bewaker de manager Caton die op zijn beurt de grote baas O´Corel (of zoiets) belt. Oeps! Ach, had de bewaker maar op zijn plaats moeten blijven. Die hoort per slot van rekening ons huis te bewaken! Inmiddels is het een uur of één en kan ik mijn ogen met moeite open houden. We gaan eens kijken of er iemand is. Het is niet te geloven de bewaker die zeurt dat het slot aan de ketting niet op slot zat met dat we gewoon naar binnen konden. Dan voel ik het stoom uit mijn oren komen maar weet mijn mond te houden. De sukkel is dus gewoon weggegaan met het hek open! Als er ´s avonds een ketting met slot aan hangt is het op slot en komt de bewaker het open maken. Deze heeft blijkbaar zijn eigen manier van bewaken.

 

Woensdag 25 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Net als gisteren is het vandaag druilerig weer, al regent het niet de hele dag. Toch is het zo nat, dat we niet kunnen plamuren en dus schuift alles weer een dag op. Dan doen we maar andere nuttige dingen.

Met ene Mitchel worden we het eens over een prijs voor de RVS klus. Vervolgens bestellen we twee 85 watt Shell zonnepanelen bij de "Marine Warehouse". Daar zitten twee vriendelijke dames, die met laptop en telefoon van alles en nog wat kunnen bestellen in de US, meestal tegen zeer concurrerende prijzen.

Bij Budget Marine kopen we voor een zacht prijsje een set walkietalkies. Handig om met elkaar in contact te blijven, wanneer we geen van beiden aan boord zijn (anders kunnen we de handmarifoon gebruiken). Die walkietalkies zijn ook handig voor de wintersport, zo hebben we een paar jaar geleden gemerkt. Ze zijn uiterst klein en hebben onder ideale omstandigheden een bereik van 13 kilometer.

´s-Middags maken we kennis met de Ben en Sabrina van de Gaya. Ze liggen bij IMS op de kant en zijn een paar dagen geleden teruggekeerd na een bezoek van vier maanden aan Nederland. We drinken een frisdrankje aan boord van Vagebond en aansluitend gaan we met Catch22 en Lady Jean een hapje eten bij Powerboats.

Dit keer zit er een bewaker die zijn werk serieus neemt en we hebben geen problemen om terug te komen bij Vagebond.

Stoere man van een paar dagen geleden

Donderdag 26 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] In afwachting van Ronnie begin ik rond een uur of tien maar zelf met schuren. Ondertussen gaat Helga op stap voor de zeilen (die nog steeds niet opgehaald zijn), aceton en een paar boodschappen. (Helga: Ik ben maar ver weg gegaan bij dat heetgebakerde schurende mannetje onder Vagebond ;))

Rond de lunch begin ik zelf met het plamuren van kleinere vlakken. Dat lukt aardig, alhoewel het later maar iets bijgewerkt wordt door Ronnie, ben ik huiverig om met de grote vlakken te beginnen. Na het mengen van de twee componenten is het spul maar een klein half uur verwerkbaar.

Bij de boeg, net onder de waterlijn, heeft Helga een paar gaatjes in het staal ontdekt waar roestwater uit lekt. Op advies van Caton vragen we "Panther", een lasser die aan onze buurboot werkt, om de gaatjes tegen een kleine vergoeding te dichten. Uiteindelijk is hij daar vier(!) uur mee bezig, maar dan hebben we weer een mooi glad staaloppervlak.

Om de romp tijdens het gridstralen te beschermen is er afgeplakt met duktape. Bij het verwijderen van de tape zijn er een paar stukjes blauwe verf losgetrokken. En tijdens het afspuiten is er met zoveel waterdruk gespoten, dat er via een gaatje in de verf van het onderwaterschip, net onder de spiegel, een bel ontstaan is in de blauwe verf van het bovenwaterschip. We moeten dat repareren zegt Helga die dit gelukkig weer constateerd. Caton heeft twee mannetjes voor ons geregeld, nota bene medewerkers van Davy (zie afgelopen maandag), die dat kunnen en willen doen. We mogen niets zeggen bij Peaks en ook Davy weet van niets. Met behulp van een waaier kiezen we exact de goede kleur blauw (Flag Blue) en ze beloven eind van de middag terug te komen.

Pas na de lunch komt Ronnie opdagen. Ik weet toch vrij zeker dat we gisteren 9:00 - 9:30 afgesproken hebben, maar volgens hem heb ik dat verkeerd begrepen. Ik laat het maar zo, want ik ben al lang blij dat hij en zijn hulpje er zijn. Dan gaat het hard en krijg ik een spoedcursus plamuren. (Helga: Als René even uit de buurt is laat Ronnie me een klein stukje doen. Hij voelt goed aan dat ik het ook wil leren. Echt moeilijk is het niet. Het is een kwestie van gewoon doen waardoor je voelt hoe je het aan moet brengen! Niet echt moeilijk, duss. ;))

Als Panther eindelijk klaar is met lassen zetten we snel een laag epoxyprimer op het kale staal. Een goed uur later is de verf voldoende gedroogd om ook dat stuk te plamuren. Ondertussen zijn "Davy´s mannen" zowaar gearriveerd en ze gaan voortvarend te werk. Naast voornoemde beschadigingen nemen ze direct een paar andere stukken van de romp mee, die we eerder bijgewerkt hebben met verf in een iets afwijkende kleur blauw. Ze werken vlot en netjes. Rond 18:30 wordt het te donker om verder te werken, dus komen ze morgen rond lunchtijd terug om de laatste stukjes te spuiten en aan het eind van de middag om te polijsten.

We gaan douchen en een hapje eten. Om 21:30 gaan we te kooi en vallen met een voldaan gevoel in slaap.

Vrijdag 27 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Wat zullen wij blij zijn wanneer we hier weg kunnen. Ieder ochtend wordt er weer iets gezand- of gegridstraald en de laag stof op het dek van Vagebond wordt dikker en dikker. Ook binnen is het behoorlijk stoffig en zanderig. De airco doet er nog een schepje bovenop door alles letterlijk naar binnen te zuigen. Schoonmaken is als dweilen met de kraan open. Ook de herrie is regelmatig oorverdovend en soms zitten we met oordoppen in de kuip

Alles duurt langer dan we aanvankelijk gedacht hadden. Ons humeur leidt er niet onder, want het is nu eenmaal zo. We staan nu iets meer dan een week op de kant, maar overal zit schot in. Met een beetje geluk kunnen we aanstaande woensdag terug naar het Peaks terrein, zodat we de boot eens grondig kunnen schoonmaken. De zonnepanelen komen midden volgende week en het RVS frame is eind volgende week klaar. Ook de zeilen zijn eind volgende week klaar en normaal gesproken moeten ook de nieuwe accu´s dan in het aangepaste stalen frame op hun plek staan. Dan zouden we dinsdag of woensdag over een week weer in het water kunnen liggen. Als er niets tussenkomt natuurlijk...

[Helga>>] Vandaag worden alle plamuur plekken mooi gladgeschuurd. Het is veel meer werk dan het aanbrengen ervan en duurt dan ook de hele dag. Het zandstralen maakt enorme herrie. Dan kun je je terugtrekken in de boot. Nu is men ook nog eens op de romp aan het schuren waardoor het ook daar een behoorlijke herrie is.

We zijn altijd zo eerlijk met het beschrijven van onze gemoedstoestand en dergelijke. Ons humeur leidt er wel onder. Zeker gisteren toen men niet op tijd kwam opdagen. De herrie maakt communiceren niet gemakkelijk waardoor de woordjes ´he?¨´ en ´wat zeg je´ gewoon irritant worden. Herrie werkt nu eenmaal altijd op je gemoedstoestand of je nu wilt of niet. Ik ben de herrie, al dat stof en gruis, het modderige terrein, het knisperen van het zand en stof tussen mijn kiezen aardig zat. Het is al die tijd al zo maar vandaag ben ik het helemaal zat. René ook omdat hij naar mij toe is gekomen terwijl ik in een winkel bezig was en hij van ellende ook rond ging snuffelen. DAT heet winkelen en daar heeft hij normaal een behoorlijke hekel aan.

We worden via de VHF net als de Lady Jean door de Catch22 uitgenodigd voor een aftersails meeting. We spoelen eerst al het stof onder de douche af. We willen allemaal buiten de deur eten en gaan na het beluisteren van wat CD´s ieder met eigen dingy in collone op pad om wat te gaan eten. De restaurantjes zitten aardig vol waardoor we heel wat af varen. We eindigen bij een pizzeria. Inmiddels hebben we allemaal behoorlijke trek. De pizza´s smaken ons erg goed. Voldaan en moe vertrekken we terug naar de boten. Gelukkig blijft tijdens het varen de rest bij ons in de buurt omdat we niet precies weten hoeveel benzine we nog in ons tankje hebben.

Schuren van de geplamuurde stukken

Polishen van de opnieuw gespoten

Zaterdag 28 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[Helga>>] De wekker loopt af. Op het laatste moment is er gisteren nog wat plamuur aangebracht op bepaalde plaatsen. René schuurt deze plekken zodat vandaag verder gewerkt kan worden. De tweede laag primer gaat er vandaag op en als het droog genoeg is dan komt de eerste laag antifouling erop. Het regent een beetje. Als dit maar geen roet in het eten gooit.

Ik besluit voor het voedsel te gaan zorgen. Het geeft me echt zo´n rollenpatroon gevoel. Het bier moet ook aangevuld worden voor de jongens die aan onze boot werken. We willen ze na het werk, net zoals ze bij ons gedaan hebben, verrassen met een lekker koud biertje. Met benzine en rugzak vertrek ik naar de dingy. Omlopen met een tray bier is te ver en dus te zwaar. Na het bijvullen van de buitenboordmotor speer ik met de 2pk over het water richting het kleine supermarktje.

Vanmorgen vroeg hebben ze eerst het onderwaterschip met hogedruk afgespoten, de romp afgeplakt en alles netjes afgenomen met aceton. Bij terugkomst wordt de laatste hand gelegd aan de tweede laag grijze primer. Het ziet er keurig uit. Nu is het ongeveer drie uur wachten tot de antifouling erop gespoten kan worden. Overigens is het inmiddels warm en kurkdroog buiten. De windvlagen doen het zand en stof van het terrein hoog opblazen. Als dat maar geen consequenties heeft voor de verf.

Gisteravond werden we na vertrek uit de pizzeria voor vandaag uitgenodigd voor een BBQ. Vanavond gaan we dus ergens met een groep Nederlanders BBQ´en. Catch22 gaat uitzoeken wat er van ons, qua eten en aanvangstijd, verwacht wordt. Het lijkt ons gezellig, alleen vier uur is een beetje aan de vroege kant voor ons. We zijn per slot van rekening keihard bezig met een inhaalslag van tijd. Vanavond kunnen we namelijk de hogedruk spuit gebruiken zodat we alle zooi van dek, lijnen, lieren, mast etc. etc. af kunnen spuiten. Daarna kunnen we de romp even afsoppen zodat die morgen, na de tweede laag antifouling, in de pollish gezet kan worden. Dit zou allemaal heel mooi passen omdat er op dit terrein de komende dagen niet gestraald wordt. Als het qua tijd uitkomt willen we bovendeks dan ook direct alles laten pollishen. Ronnie kan het poetsen alleen op dit terrein doen en niet op het terrein van Peaks. We hebben bovendeks kleine stukjes gepoetst. Dat gaf geen enkel resultaat. Bagger zit erop. Het moet er helaas met machines afgehaald worden.

Ach, als we nog puf hebben dan schuiven we gewoon aan bij de BBQ. Dat kan volgens mij prima. Vandaag lukt het ook weer niet om de website bij te werken. Volgens mij is ons wifi abonnement al verlopen. Dinsdag gaan we, als alles meezit, naar het andere terrein. Dan liggen we tenminste ook niet meer zo ver weg en hoef je ook niet het hele terrein over met de laptop. Leuk dan is er weer meer tijd om even te mailen of te bellen.

[René>>] In verband met de droogtijd van de antifauling, kunnen we beter pas morgen Vagebond afspuiten. We gaan dus BBQ´en. Helga maakt een grote pan rijst en pindasaus. Onderweg naar Coral Cove (een van de kleinere werven hier in de baai) stoppen we bij de supermarkt en kopen een paar diepgevroren hamburgers en blikken vruchten voor een vruchtensla. Vruchtensla met pindasaus vind Helga zo lekker.

Coral Cove heeft een terras met een klein zwembad erbij. Het terras is voor algemeen gebruik en er is dus geen bar en bediening. Een perfecte locatie voor deze "Nederlandse" BBQ. We maken kennis met de bemanningen van een stuk of drie Nederlandse boten die we nog niet eerder ontmoet hebben. In totaal zijn we met een man of 25, inclusief een handvol kinderen. Het is bere gezellig!

Wie we eerder deze week heel kort ontmoet hebben is de Suwaru Blues. Ze zijn een paar dagen geleden aangekomen na een niet geheel vlekkeloos verlopen Atlantische oversteek. Onderweg is hun voorstag gebroken en als gevolg van waterslag deed de motor het niet meer. Gelukkig hebben ze een kotterfok, waardoor hun mast is blijven staan. Met hulp van de kustwacht hebben ze de laatste paar mijlen afgelegd.

Voor ons doen wordt het erg laat, want we liggen pas om 13:30 in bed. De hekken leken trouwens wel op slot, maar waren het niet, en een bewaker hebben we niet gezien...

De romp wordt weer netjes afgeplakt

Tweede laag epoxy: grijs

Roeren van de antifauling

Caton, the boss himself, spuit de eerste laag antifauling

Caton

Zondag 29 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] De heren beginnen vroeg deze morgen, want als ik om 7:30 de trap af klim voor een bezoek aan het toilet, beginnen ze net met het spuiten van de rode antifauling. Da´s mooi, want dan kunnen we later vandaag Vagebond schoonspuiten en kan de romp wellicht vanmiddag gepollisht worden.

Met een rood onderwaterschip ziet Vagebond er direct veel mooier uit. Caton is tevreden en trots op zijn werk. Het zou hem niet verbazen wanneer we de komende 2-2,5 jaar niet uit het water hoeven. Dat lijkt me sterk, maar we zullen zien.

[Helga>>] Ik heb van het bovenstaande project helemaal niets meegekregen. Op het moment ik de ladder af ben en vaste grond onder mijn voeten voel zie ik dat Vagebond een andere kleur heeft. Nog slaperig flitst er door mijn hoofd wat er in de wijn van gisteravond gezeten heeft. Tot ik René zie lopen die me een goede morgen wenst. Gelukkig mankeer ik niets en hebben de mannen wederom keihard gewerkt. De mannen hier werken goed, weten de lol erin te houden (goed management: biertje na het werk of bij een verjaardag een grote lunch neerzetten) en daardoor een goed werkend tevreden team. Dit sfeertje met de tevredenheid richting hun baas heb ik op de andere terreinen nog niet kunnen constateren. Er wordt eerder geroddeld over de bazen, door medewerkers die hier kleine klusjes doen, dan dat er met lof over gesproken wordt.

We kunnen na de lunch Vagebond gaan wassen. Eerst maar eens ontbijten. Dan Ronnie zoals afgesproken bellen dat hij vanmiddag kan komen om de romp te doen. Tussendoor is de lakreparateur langs geweest om voor de lunch zijn werk af te maken. Als alle puzzeltjes passen kunnen ze morgen en overmorgen de laatste stukken, waar Vagebond nu op rust, doen en gaan we woensdag verplaatsen.

Ze heeft weer een rode buik

Maandag 30 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Aangezien Ronnie ´s-ochtends niet verschijnt, begin ik zelf maar met het pollishen van de bakboord romp. Ik kan de poetsmachine gebruiken van Tony, de jongen die de lakreparaties heeft uitgevoerd. Pas na de lunch verschijnt Ronnie. Ik ben niet blij, maar laat niks merken, want ik kan wel wat hulp gebruiken. We komen een nieuwe prijs overeen, want ik heb immers al bijna de hele bakboordromp gepoetst. Ronnie wil een ander poetsmiddel gebruiken dan ik. Hij laat zien hoe snel het gaat en hoe mooi de romp ervan gaat glimmen. Ja, allemaal waar, maar da´s geen poetsen. Dat is in de wax zetten. Ik poets met een pasta die nat aangebracht wordt en waarmee je een héél dun laagje verf verwijderd, waardoor doffe plekken er weer bijna als nieuw uitzien. Ik krijg sterk de indruk dat Ronnie die methode te veel werk vind, maar krijg hem toch zover. Ik heb het helemaal gehad met die jongen.

In de loop van de middag moet Ronnie ineens even weg om iets te controleren bij een andere klus. Daar wordt ik ook niet blij van en dat maak ik hem ook duidelijk. Als hij niet binnen de beloofde 20 minuten terug is, betaal ik niet.

Ondertussen wil ik aan de bakboordromp beginnen...

Aan stuurboord waren twee of drie kleine plekken met een paar minuscule druppeltjes epoxyverf. Waarschijnlijk spray, als gevolg van een windvlaagje of zo. We kregen ze redelijk eenvoudig weggepoetst, na eerst geschuurd te hebben met korrel 1200.

Maar... bakboord zit vol met spray en ook de spiegel zit helemaal onder. "·$%&/()!!! Vanaf een afstandje zie je het niet, maar als je van dichtbij kijkt zitten er duizenden kleine druppeltjes verf. Dat ga ik dus niet zelf doen, dat moet Jayblast oplossen. Inmiddels is het 17:00 en Caton kan ik niet meer te pakken krijgen. Morgen dan maar.

Nat poetsen met pasta

Dinsdag 31 januari 2006 / 11°40'64N 061°38'24W (Chaguaramas, Trinidad)

[René>>] Vandaag gaan we een dagje uit met de bemanningen van de Catch22, Lady Jean, Pelican en de Suwarrow Blues. Om 9:00 worden we bij Coral Cove verwacht. Maar eerst trek ik Caton aan zijn jas, en laat hem de spray op het lakwerk zien. Hij erkent gelukkig dat het een fout is van Jayblast en zorgt dat het opgelost wordt.

De tocht met het gehuurde busje (inclusief chauffeur) is aardig, maar niet spectaculair. We zitten te veel in het busje naar onze zin. Trinidad is dan ook veel groter dan Tobago. We rijden het regenwoud in en stoppen bij een restaurant dat veel gebruikt wordt door vogelspotters. We maken een wandeling van een klein uur en lunchen vervolgens in het restaurant. Vanaf de veranda heb je een mooi uitzicht op het regenwoud en we zien prachtige vogeltjes in alle kleuren van de regenboog. Ook zien we een linguaan en een lange dunne slang.

Op de weg terug stoppen we bij een strand waar een enorme branding staat. We gaan zwemmen, maar eten eerst een broodje haai! Het schijnt er het seizoen voor te zijn en het is hier een lokale specialiteit. Het smaakt een beetje als een lekkerbekje, maar dan iets steviger vis. Erg lekker. Er komt een man voorbij met een boa om zijn nek. Voor een kleine bijdrage mogen we met het dier op de foto. Erg toeristisch natuurlijk, maar wel leuk!

Weer terug in Chaguaramas drinken we bij het zwembadje van Coral Cove nog een drankje en later op de avond laten we drie grote pizza´s brengen.