(Mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Fleur Haksteen, Gabrielle Valks, Trouwdag Mirjam en Edwin, Oome Jan In 't Veld, Anouk Kouwenhoven, Bruno Lefeber.

Donderdag 1 december 2005, 17:56 UTC

[René>>] Gisteren vergeten te schrijven dat we onze positie hier niet vermelden. Klik voor onze positie op "Huidige positie" op de homepage.

Op de SSB hoorden we gisterenavond de Witte Raaf, Fiddlesticks, Antares en Kind of Blue. Laatstgenoemde is al op de Kaap Verden. De rest is gisteren van La Gomera vertrokken met dezelfde bestemming. We hebben heel even gesproken met Fiddlesticks, maar we werden slecht ontvangen, dus later maar een mailtje gestuurd aan het hele stel.

In de loop van de avond werd de wind zwakker en zwakker. Wat te doen tijdens de eerste nacht? Nu al de motor starten, terwijl we die later misschien nog hard nodig gaan hebben? Dilemma! Uiteindelijk toch maar de motor gestart, want het klapperen van de zeilen is niet bepaald goed voor het materiaal. Gelukkig trok de wind rond middernacht weer aan en konden we weer zeilen.

Tussen 21:00 en 0:00 had Helga geen oog dichtgedaan, dus mocht ze een uurtje langer blijven liggen. Toen sliep ze gelukkig wel. Voor de verandering heb ik ook redelijk geslapen tijdens de eerste nacht op zee. Frank heeft ook behoorlijk geslapen en heeft ons met onderbrekingen gezelschap gehouden. Hij is trouwens weer helemaal opgeknapt.

Het is de hele dag bewolkt en er vallen een paar spettertjes. Rond het middaguur een vervelend incidentje, want het blok van de neerhouder breekt. Identiek aan wat ons een maand of vier geleden overkwam toen we onderweg waren naar Cartagena. Dit keer maak ik met een harpje een noodoplossing. Ik denk dat ´ie het wel uithoudt tot de overkant.

Om 14:00 hebben we ons eerste volledige etmaal afgelegd en klokken we 113 mijl. In een rechte lijn nog 2645 mijl te gaan, maar aangezien we eerst nog wat meer zuid gaan, zal de werkelijk te varen afstand ca. 150 mijl langer zijn.

Frank krijgt vandaag een spoedcursus "Zeilen voor dummies". Hij leert een kikker beleggen, de paalsteek en het verschil tussen loef en lij. Voldoende om komende nacht een volle wacht mrr te draaien. We gaan 3 wachten draaien: 20:00 - 0:00 (moi), 0:00 - 4:00 (Helga) en 4:00 - 8:00 (Frank). Uiteraard assisteren we Frank waar nodig!

Vanaf heden eten we ´s-middags warm, want dat is veel praktischer. Helga overtreft zichzelf met rijst, prij, boontjes gewikkeld in rauwe ham en vlees met paprika. Een peer als toetje en we hebben onze vitamines wel weer binnen, dacht ik zo.

We zijn bepaald niet de enigen die gisteren vertrokken zijn, want de hele dag hebben we andere zeilboten in het zicht. Als we over een paar dagen "rechtsaf" slaan, zal het wel minder worden.

Ik ga nog even van de laagstaande zon genieten (de hele dag nog geen zon gezien). Tot morgen!

Vrijdag 2 december 2005, 17:15 UTC

[René>>] We hebben een rustige nacht gehad. Wat een luxe om met 3 personen een 4-uurs wachtsysteem te draaien. Ik geloof niet dat ik ooit zo lekker en lang geslapen heb op een varende boot. Uiteraard ben ik zo nu en dan wakker geweest tussen 0:00 en 8:00, maar alles bij elkaar heb ik zeker 7 uur geslapen. Ook Helga en Frank hebben goed geslapen.

Gisterenmiddag toen we een conference beluisterden van Theo Maassen, ontvingen we dit SMS bericht op de Iridium: "Wij zien NIET, ik herhaal NIET, ik herhaal nogmaals NIET, maar dan ook totaal NIET, echt waar NIET jaloers! Pinical". Theo is leuk, maar dit bericht was zo mogelijk nog leuker, temeer daar je het bericht op het kleine Iridium schermpje niet in één keer kunt lezen. Je leest eerst "Wij zijn NIET..." en dan denk je: "Huh?", vervolgens lees je de volgende paar woorden en je snapt het nog steeds niet. Erg leuk!

Denken jullie er trouwens aan om een afzender op te nemen in de Iridium SMS´jes. We hebben inmiddels twee berichten ontvangen zonder afzender. E-mail adres hoeft niet, maar gewoon je naam is wel handig.

Frank heeft een Sudoku boekje meegenomen. Ik heb begrepen dat dit in Nederland een grote rage is en we snappen het helemaal, want het heeft ons ook te pakken. We vechten nog net niet om het boekje, maar het scheelt niet veel. Ook een leuk tijdverdrijf tijdens de nachtwacht.

Om 14:00 UTC klokken we onze dagafstand op 128 mijl en nog 2550 mijl te gaan (in een rechte lijn). We zeilen momenteel onder vol tuig, ca. 130 graden aan de wind, snelheid over de grond 6 knopen. Om voor de kerst in Tobago te zijn moet ons gemiddelde zo rond de 120 mijl per dag zijn. We liggen dus op schema, maar het ziet ernaar uit dat we het vanaf zondag een paar dagen met wat minder wind moeten gaan doen.

Frank is vandaag de kok. Hij maakt een preischotel. Ik val in herhalingen, maar ook dit smaakt perfect. In de loop van de middag krimpt de wind iets en halen we de fok naar loef. Jammer, want daardoor liggen we meer te rollen. Aan de andere kant hebben we weinig reden tot klagen, want we gaan nog steeds 6 knopen over de grond en de zon heeft zich vandaag uitbundig laten zien.

Langzaam maar zeker komt er ritme en regelmaat in dit bestaan. Morgen misschien meer over onze dagindeling. Ciao!

Een Sudoku puzzeltje

Ocean sunset

Zaterdag 3 december 2005, 15:22 UTC

[René>>] Gisterenavond hoorden we op het SSB-netje dat de passaat de komende weken met 15-20 knopen gaat doorstaan. Als dat zo is, is dat natuurlijk geweldig. Ook hoorden we via-via dat het Pieter (Hollender) goed gaat. Later ontvingen we ook een korte e-mail van Pieter met de bevestiging dat het hem goed gaat. Hij heeft nog zo´n 1600 mijl te gaan.

Het waaide gisterenavond lekker, maar tijdens het wisselen van de wacht om 0:00 zakte de wind iets in, om tijdens Frank zijn wacht weer aan te trekken tot ONO 20-22 knopen. We gingen hard, maar het werd er door het gerol niet comfortabeler op. Nadat Frank de wacht van Helga overnam heb ik nauwelijks nog geslapen en tijdens de schemering ben ik er maar uitgegaan.

We hebben de hengel in stelling gebracht en duimen voor een mooie goudmakreel. Tijdens het uitbrengen van de lijn hadden we direct beet, maar de vis wist te ontkomen :-(

Nu we zuidelijker komen, merken we dat aan de temperatuur. Niet alleen de watertemperatuur is twee graden gestegen, ook de luchttemperatuur wordt steeds aangenamer. ´s-Nachts hebben we nog wel een trui en eventueel een windjack aan, maar dat zal niet lang meer duren.

We nemen aan dek een zoute douche en maken ons daarna zoet met een washandje en een klein beetje zoet water. Goed, een douche in de haven is comfortabeler, maar dit heeft toch ook wel wat.

Om 14:00 maken we ons dagelijks bestek op en hebben een record dagafstand van 148 mijl afgelegd. Gemiddeld ruim boven de 6 knopen over de afgelopen 24 uur. Nog 2418 mijl te gaan in een rechte lijn. Het gemiddelde tot op heden is 5,4 kopen. Daar zijn we meer dan tevreden mee.

We eten hamburgers (met veel uien en kaas), stokbrood en een witlofsalade. Ja, ik weet het, we hebben het slecht ;-) Toch hadden we liever vis gegeten!

Oh ja, die dagindeling. Nou, daar kom ik een andere keer nog wel eens op terug. Gegroet!

Helga pijnigt haar hersens over een Sudoku puzzel

Zondag 4 december 2005, 15:22 UTC

[René>>] Stel je de volgende scene even voor. Een zeilbootje midden op de oceaan. De zee is vrij vlak. De zeilen over stuurboord en een bakstagwindje van een knoop of 12. Geen wolkje aan de lucht. Aan boord drie volwassenen die luidkeels meebleren met een CD (van Fleur) met Sinterklaasliedjes. Ik zeg het wel vaker: van dit leven wordt je een klein beetje seniel ;-)

Helga heeft vanochtend speculaasdeeg voorbereid. Dat moet een nachtje in de koelkast en dan hebben we morgen eigengebakken speculaas. Dat wordt smullen!

We hebben een rustige nacht gehad en daardoor alledrie goed geslapen. In de loop van de ochtend is de wind wat afgezwakt en de snelheid teruggelopen tot iets meer dan 4 knopen over de grond. Om 14:00 klokken we een dagafstand van 120 mijl, en nog 2316 mijl te gaan. De komende dagen krijgen we minder wind en zullen we een gemiddelde van 5 knopen waarschijnlijk niet halen. Daarom hebben we vanochtend de fok van 33m2 vervangen door de genua van 44m2.

Wel is het weer aanmerkelijk verbeterd. De bimini zorgt voor de nodige schaduw en de t-shirts gaan uit. In de zon is het nog net niet heet, maar het scheelt niet veel. Nee jongens, geen afzien, geen ontberingen, geen spannende verhalen over slecht weer. Nee, niets van dat alles. Dit is gewoon geweldig zeilen!!!

Terwijl Frank al halverwege de voorbereiding van een pan macaroni is hebben we beet. Het is een goudmakreeltje van het formaat "borrelhapje". Daartoe wordt hij dan ook veroordeelt.

Zo´n beetje alle ons bekende Nederlandse boten horen we ´s-avonds op het Nederlandse SSB netje. De meeste zijn nu onderweg naar diverse bestemmingen aan de overkant. We horen de Catch22, de Noorderzon, de Schoonheyt, de Lady Jean en de J&B. In onze buurt zitten Antares (weten nog niet of ze naar de Kaap Verden gaan of direct naar de overkant), Fiddlesticks en de Sepia. De Diederik treedt als netcoordinator. Hij gaat alle "aangemelde" boten af en vraagt hun positie en bijzonderheden. Wij melden ons bewust niet, want dan wordt het direct een verplichting om je iedere avond te melden. Het is (tot op heden) wel leuk om iedere avond te luisteren. Na afloop praten we soms even met Fiddlesticks, Antares of de Sepia.

Oh ja, die dagindeling. Morgen misschien? Adios!

Zwaar hoor, wat oceaanzeilen!

Maandag 5 december 2005, 17:00 UTC

[René>>] Een kort verslagje vandaag, want we zijn druk, druk, druk. Afgelopen nacht heel weinig wind gehad, maar we zijn toch blijven zeilen. Vooral Helga verdient een pluim dat ze de motor niet gestart heeft, want gedurende een groot deel van haar wacht liepen we nog maar nauwelijks 2 knopen (door het water).

Gisteren hebben we trouwens geen goudmakreel bij de borrel gegeten, want we vingen een tweede. Vandaag dus vis op het menu. Lekker neutraal klaargemaakt en "aangeklede" rijst erbij en sla. Smullen natuurlijk! Vandaag weer twee goudmakrelen gevangen (relatief klein), dus morgen wederom vis op het menu.

Over eten gesproken (waar moet je het anders over hebben...), de speculaas smaakte bij de koffie prima!

Vanochtend hebben we het even geprobeerd met de genaker op de boom en dat ging een half uurtje goed, tot de wind weer aantrok. We durfden het niet aan om hem te laten staan, omdat we de sterkte van de boom niet helemaal vertrouwen. Wel met de fok, maar niet met de 100m2 van de genaker.

Om 14:00 UTC ons middagbestek weer opgemaakt en een dagafstand van 100 mijl geklokt, en nog 2223 mijl te gaan. Dat viel ons heel erg mee. We hebben meer stroom mee, dan dat we dachten (bijna een knoop). Of ons log is niet goed gecalibreerd, dat kan natuurlijk ook. Voor de statistici onder jullie: ons gemiddelde tot nu toe is nog net boven de 5 knopen.

Veel mail ontvangen en dat kost tijd om (voor) te lezen en te beantwoorden. Het is happy hour tijd, dus ik brei er een eind aan.

Oh ja... Morgen?

Wie oh wie ligt daar toch te ronken?

Happy hour!!!

Dinsdag 6 december 2005, 16:35 UTC

[René>>] Het lukte gisteren niet om het dagverslagje aan het einde van de middag te verzenden, simpelweg omdat ik geen goede radioverbinding kon maken.

Tijdens ons happy hour bleek dat Sint en Piet de Vagebond niet overgeslagen hebben. Hoe de cadeautjes aan boord gekomen zijn is ons een raadsel. Zo kregen Frank en ik een héél klein flesje whisky, en Helga een flesje kruidenbitter. Verder werden we verrast met kruidnootjes, een noodrantsoen (had Sint ons via de Kind of Blue laten bezorgen), een letterspelletje (via de Garabes) en een echte chocoladeletter (via de Schorpioen). Zo zien jullie maar, aan boord van Vagebond geen stoute kinderen!

Oh ja, en van de Noorderzon ontvingen we een e-mail met een prachtig lang Sinterklaasgedicht.

Afgelopen nacht was onrustig. Vlak voor 20:00 besloten we de fok over te halen naar bakboord, want de wind was bijna noord. Toen Helga´s wacht in ging voeren we pal naar het westen en soms zelfs iets noord. Dat was niet de bedoeling, dus de fok weer naar stuurboord op de boom. Later in de nacht nam de swell toe en de wind af, dus rollen maar!

Goed dan, de dagindeling. Ik wordt zo rond 8:00 wakker, dan is het bij jullie 9:00, en maak koffie voor Frank. Helga slaapt meestal een uurtje langer, en dat is haar gegund, want zij heeft een gebroken nacht. Rond 9:30 ontbijten we. Tot op heden deden we dat met "vers" brood dat we even oppiepten in de oven. Vanaf vandaag moeten we het doen met lang(er) houdbaar "normaal" brood en/of zelf gebakken brood. Rond het middaguur wassen we af (met slechts 2 liter zoet water!). Om 14:00 maken we het middagbestek en is de voorbereiding van de warme maaltijd meestal al in volle gang, die we tussen 14:00 en 15:00 opeten. Happy hour is rond 17:00 en om 19:00 luisteren we naar het Nederlandse netje op de SSB. De dag sluiten we af met een laatste kop koffie en soms nog een crackertje en dan gaan Helga en Frank te kooi.

Vandaag zetten we voor het eerst de klok aan boord een uur terug. Het verschil met "jullie" is nu 2 uur (bij ons 2 uur vroeger).

We proberen een andere zeilvoering. We laten de grote genua op de boom aan bakboord en hijsen de kleinere fok (33m2) vliegend aan stuurboord. Het lijkt wel passaatzeilen... oh ja, dat is het ook. Het bevalt goed en we kunnen pal voor de wind varen. Er zou iets meer wind mogen staan, maar met 4,5-5 knoop over de grond mogen we niet ontevreden zijn.

Om 12:00 (UTC) hebben we marifooncontact met Jasper van de Antares. Hun positie is ongeveer 20 mijl west van ons. Grote kans dat we de komende dagen nog redelijk dicht bij elkaar in de buurt blijven.

14:00 UTC: 119 mijl afgelegd, Tobago nog 2106 mijl te gaan. We zijn tevreden.

En hoe hebben we onszelf vandaag weer culinair verwend? Goudmakreel in een roomsaus met cocos, witte rijst met wat prij daardoorheen en een "aangeklede" salade, omdat Frank daar zo van houdt.

Gegroet vanaf de gezelligste boot van de hele Atlantic!

Passaatzeilen!

Proost!

Helga moet weer eens gek doen

Woensdag 7 december 2005, 14:31 UTC

[René>>] Een kort verslag deze keer, want het verzenden en ontvangen van e-mails gaat de afgelopen twee etmalen erg moeizaam. Hierbij dus tevens het verzoek om e-mails kort en bondig te houden. Waarvoor dank!

Onrustige nacht gehad, vanwege toenemende wind en passaattuig. Het leek ons niet verstandig om de vliegend gehesen fok midden in de nacht te strijken. We hebben dus wat extra aandacht aan de besturing moeten geven, en tijdens Frank zijn wacht hebben Helga en ik achtereenvolgens geassisteerd. Bij het krieken van de dag de fok gestreken en het grootzeil weer gehesen. We koersen nu 220 met beide zeilen over stuurboord.

Dit resulteerde overigens wel in onze op één na beste dagafstand: 140 mijl en nog 1977 mijl te gaan.

Alles goed aan boord, behalve wat slaaptekort bij Helga en ondergetekende. Frank was om 4:00 met nog geen kanon wakker te krijgen. Die slaapt werkelijk overal doorheen!

Doei

En we doen maar weer eens een Sobuko puzzeltje

Donderdag 8 december 2005, 14:11 UTC

[René>>] We hebben een rustige nacht gehad. Met de fok aan loef legde Vagebond braaf haar mijltjes af. Dit keer heeft Frank niet best geslapen, maar Helga en ik des te beter.

Gisterenmiddag een mooie goudmakreel gevangen, ik schat zo´n 70 centimeter. Frank heeft ´m binnengehaald en ik heb ´m op aanwijzingen van Helga gefileerd. Vandaag (straks) dus weer vis op het menu.

Frank is zo langzamerhand een volwaardig bemanningslid geworden. Hij begint gevoel te krijgen voor de stand van de zeilen, de roerstand en de Windpilot (onze mechanische stuurautomaat).

Vanochtend een HELE grote vis verloren. We hebben het beest niet gezien. Met de slip op de molen konden we weinig uitrichten. Gelukkig brak de lijn (bij de knoop) en niet de hengel!

14:00 UTC: 129 mijl afgelegd en nog 1865 te gaan. Bijna ongemerkt komen we steeds dichterbij. Op de papieren kaart wordt de koerslijn langer en langer (de rest van de navigatie doen we op de laptop). De komende 2-3 dagen gaan we te maken krijgen met lichte winden, veroorzaakt door de tropische storm Epsilon. Wellicht dat we daarom nog zuidelijker proberen te komen, om daar betere wind te vinden.

Verder weinig te melden. Het leven aan boord wordt langzamerhand routine, maar is daarom niet minder plezierig.

Mazzel!

Shit, hier krijg ik dus vieze handen van!

Vrijdag 9 december 2005, 17:07 UTC

[René>>] HET leermoment van gisteren: RTFM, wat staat voor Read The Fucking Manual! We krijgen regelmatig klachten over het zendbereik van onze SSB. Fiddlesticks bijvoorbeeld, kon ons op 200 mijl afstand nog maar nauwelijks horen. Boekje gepakt, en wat blijkt? Er zit een zogenaamde Speech Compressor in. Als je dat ding aanzet (en inregelt) scheelt dat niet zo´n heel klein beetje. Gisterenavond hadden we contact met de Diederik (netcoordinator van het Nederlandse Netje) en dat ging over een afstand van ruim 1000 mijl. Now we´re talking! Letterlijk.

Op dit moment schalt de kerstmuziek uit de radio. Is toch wel surrealistisch, midden op de oceaan, 28 graden en dan kerstmuziek. Maar ja, je moet wat om een beetje in de stemming te komen, toch?

Rustige nacht gehad en alledrie goed geslapen. Ik moest er om 3:30 nog wel even uit, omdat we inmiddels pal west koersten en dat is (nog) niet de bedoeling. Boom eruit, fok weer aan lij, en terug in mijn mandje.

Liet de zon gisteren verstek gaan, vandaag schijnt de koperen ploert weer een put in je r**t. De wind is wat afgezwakt, maar we zeilen nog. De zee is kalm en het is goed toeven aan boord. Tot op heden gaat het voortreffelijk. Inmiddels hebben we ruim 1100 mijl afgelegd en alle mijlen gezeild. We gebruiken de motor wel om stroom te draaien, maar voor de voorstuwing had het niet gehoeven.

En wat zien we zoal de hele dag? Nou, vooral veel water natuurlijk, maar ook een enkele andere boot, een paar vogels, vliegende vissen en soms een losgeslagen vissersboei. Ik heb dit nog niet geschreven, of we hebben twee grienden (kleine walvissen) bij de boot. Ze blijven een minuut of 10 in de buurt en zwemmen soms pal naast de romp, op hooguit een meter afstand. Geweldig!!!

Om 13:00 UTC hebben we onze dagelijkse babbel met Antares. Ze bevinden zich al drie dagen op een afstand van 25-30 mijl van ons.

14:00 UTC: 127 mijl afgelegd, nog 1760 te gaan. Beste dag tot op heden 148 mijl, "slechtste" 100 mijl. Gemiddelde tot op heden is exact 5,2 knopen.

Toedeledokie!

Wijzen, zodat Helga weet waar ´ie boven water komt

Je neemt zo´n jongen mee, maar...

Zaterdag 10 december 2005, 17:39 UTC

[René>>] Gisteren zakte de wind in de loop van de middag verder in. Voor de nacht hadden we twee riffen in het grootzeil (om het klapperen te verminderen) en de genua op de boom aan loef. Het ging niet hard, maar met stroom mee toch nog 3-3,5 knoop over de grond. Het was vrijwel onbewolkt en de meer dan halfvolle maan scheen tot 1:00. Alledrie uitstekend geslapen, want Vagebond schommelde zachtjes op de deining.

Vanochtend hebben we de genaker gehesen. Tot het middaguur liepen we op ons "rode monster" nog een knoop of 2,5-3 (door het water), waar toen zakte de wind helemaal weg en moesten we de motor wel starten.

Het is heet, maar we vermaken ons nog steeds opperbest. Gisteren hebben we mevrouw Clijssen gegeten. Nee, we zijn geen kanibalen geworden, zo heet het recept van Frank. Ik kan er ook niets aan doen. Je neemt zo´n jongen mee, maar verder... Het was trouwens wel erg lekker!

Oh ja, gisteren heeft Helga een brood gebakken, voor het ontbijt van vanochtend. Het resultaat was niet optimaal, maar eetbaar. Vandaag waagt ze een nieuwe poging.

Ons middagbestek laat slechts 89 mijl zien, en nog 1674 mijl te gaan. De minste dag tot nu toe. Ons gemiddelde zakt in één klap tot nog maar net 5 knopen. Het komende etmaal zal ook geen 120 mijl brengen, want we varen dan wel op de motor, we houden het toerental laag om diesel te sparen. We moeten immers nog een stukje.

We wassen ons uitgebreid vandaag. Grote emmer en puts op het voordek en maar kliederen met zout water van 27 graden. We spoelen ons af met zoet en heet water uit de douchezak.

Totmorrûgû!

Blonde nimph

Lekker hoor! Zo´n zoute douche

Daar moet toch ergens die pot met goud zijn?

Zondag 11 december 2005, 14:15 UTC

[René>>] Een vlakke zee. Een blauw bootje. De zon werkt zich in recordtempo omhoog en brandt al behoorlijk. Een grote rood-wit-blauwe genaker die er zo nu en dan slapjes bij hangt. Snelheid door het water 0,8 knoop. Uit de kajuit schalt Al Jarreau, Live in London. Tijdens het ontbijt blèren we mee met "Roof Garden".

Tot 8:30 hebben we op de motor gevaren. Toen leek de wind aan te trekken vanuit het noorden en hebben we een uurtje op grootzeil en genua gezeild. Toen de wind weer inzakte hebben we de genaker gehesen, maar dat schoot dus ook niet op. De motor weer gestart.

Gisterenavond hebben we na zonsondergang ons "home entertainment dolby surround high tech video system" in de kuip geinstalleerd en de film "Oceans 12" gekeken. Viel zwaar tegen, zeker gezien de voortreffelijke cast.

Bijzonder rustige nacht gehad en alledrie goed geslapen. Frank is van de achterkajuit naar de punt verhuisd, in verband met de motor onder zijn bed en de herrie en warmte die dat ding maakt.

Om 12:00 (LT) hebben we onze dagelijkse babbel met Antares. Later praten we ook nog even met Michael van de Catch22. Ze liggen 400 mijl op ons voor en passeren vandaag het halverwege-punt. Wij bereiken dat punt waarschijnlijk morgen in de loop van de dag. Reden voor een feestje!

14:00 UTC: 109 mijl afgelegd, nog 1566 te gaan. Geen spectaculair etmaal, maar het is niet anders. Volgens de voorspellingen mogen we morgen een zeilbaar windje verwachten van tegen de 10 knopen. Daarna ziet het er een paar dagen behoorlijk goed uit met 12-15 knopen uit het noordoosten.

Tot morgen!

Een bioscoop is er niets bij!

Vagebond´s keukenprinsesje

Maandag 12 december 2005, 14:15 UTC

[René>>] Vlak nadat we gisteren het dagverslag verstuurden begon de wind aan te trekken en konden we weer zeilen. Eerst op grootzeil en genua, later op de genaker. De zee was vlak en we gingen als een speer. Tegen zonsondergang stuurde Frank een tijdje op de hand en liepen we 6 knopen (door het water, dus over de grond bijna 7).

We vonden het niet verstandig om de genaker gedurende de nacht te laten staan, dus hebben we de 100m2 doek in de schemering weggehaald en vervangen door grootzeil/genua. We liepen nog steeds een mooie 4,5 knoop. Aan het einde van mijn wacht zakte de wind in, draaide van NO naar O, en de zee werd onrustig, om niet te zeggen een regelrechte klotsbak. Helga heeft nog een uurtje geprobeerd te zeilen, maar om een beetje snelheid te behouden moest ze boven de 300 graden koersen, terwijl we 260 willen sturen. We maakten nog maar nauwelijks voortgang en de zeilen sloegen genadeloos hard heen en weer. Kortom, onze Japanner maar weer aan het werk gezet en twee riffen in het grootzeil om het slingeren een beetje tegen te gaan. Balen!

Gisteren zwommen een paar goudmakrelen uren lang met ons mee. Soms onder de boeg, soms een paar meter naast de boot. Zo nu en dan sprongen ze ook uit het water. Beetje vreemd. We konden ze niet vangen, dus moesten er wat potten en blikken open getrokken worden. Frank toverde in no-time een Hollandse pot op tafel. Worstjes, rode kool, appelmoes en aardappelpuree. Smaakte goed! Trouwens, de broodjes die Helga eergisteren gebakken had, waren ook prima.

Gisteren viel ook de eerste gewonde aan boord. Frank stootte tijdens het opruimen van de afwas zijn teen aan een scherpe, koperen deurklem. Ik stond direct klaar met het "First Aid Manual" en de morfine, maar dat vond Helga wat overdreven. Betadine en een pleister bleken voldoende. Frank heeft niet gehuild ;-)

De deining is hoog en komt uit het noorden. Het is prachtig om te zien hoe de hoge, lange golven aan komen rollen. Sommige schatten we op minstens drie meter hoog.

We proberen, tegen beter weten in, te zeilen met 1 rif in het grootzeil en de fok een stuk ingerold, maar meer dan 1,5 knoop door het water halen we niet. De motor blijft voorlopig aan :-(

14:00 UTC: 107 mijl afgelegd, nog 1460 te gaan. Nog 15 mijl en dan zijn we op de helft. Dat zal tijdens ons happy hour zijn, dus ondanks de omstandigheden, toch reden voor een feestje.

Adieu!

Dinsdag 13 december 2005, 14:36 UTC

[René>>] Squalls, squalls en nog eens squalls. Zo zou je de afgelopen 18 uur kunnen typeren. Een squall is een lokale bui, die soms gepaard gaat met (veel) wind, en meestal met héél veel regen. Gisterenmiddag zagen we ze om ons heen ontstaan, maar pas aan het eind van mijn wacht kregen we er een over ons heen. Helga viel dus met haar neus in de boter. Verder viel het vannacht wel mee, maar toen ik vanochtend om 6:30 (lokale tijd, gisteren de klok weer een uur terug gezet) Frank in de kuip gezelschap ging houden zaten we er midden in. Sindsdien hebben we de zon niet meer gezien, tot een kwartiertje geleden. Tot dat moment was het squall in, squall uit. Een paar keer kwam het met bakken uit de hemel. De wind trok zo nu en dan aan, maar niet zorgwekkend. Wel veel zeilwisselingen, want de wind kwam van alle kanten. Na de dagelijkse babbel met Antares, die 55 mijl NW van ons in hetzelfde schuitje zit, zagen we zuidwest van ons een gebied met opklaringen. Daar zijn we op af gegaan en het lijkt erop dat we er nu even vanaf zijn.

Frank en ik in onderbroek en regenjack in de kuip en Helga binnen, om ons te voorzien van koffie en een soepje. De handen en voeten van Frank en ondergetekende lijken op die van een 90 jarig omaatje.

Al met al, wel een leuke afwisseling.

Gisteren passeerden we tijdens het happy hour (even voor domme blondjes: dat is ons dagelijks borreluurtje) het halverwege punt. Dat hebben we gevierd met een extra biertje bij de bami, want vis was ons niet gegund. Nou ja, eentje dan, maar die was het predikaat borrelhapje nog niet waardig. Het was een goudmakreeltje van een centimeter of 20.

14:00 UTC: een teleurstellende dagafstand van 106 mijl, maar dat komt omdat we een nogal slingerende koers gevolgd hebben. Nog te gaan 1352 mijl. Zo nu en dan beginnen we al te rekenen. Als we zoveel per dag varen, dan komen we de zoveelste aan. Het is nog erg vroeg, maar we gokken voorlopig op de 24e. De voorspellingen voor de komende dagen zijn gunstig: 15 knopen wind uit NO. De passaat?

Tot morgen!

Je ziet de squalls goed op de radar

Woensdag 14 december 2005, 14:49 UTC

[René>>] We willen een rif zetten, of misschien wel twee. We willen de fok indraaien. We willen 15-20 knopen wind uit het noordoosten. We willen dagafstanden van 130-140 mijl. We willen gemiddelden van 5-6 knopen. We willen record dagafstanden. We willen snelheid. We willen de passaat, DE PASSAAT. We willen...

Maar we kunnen zoveel willen. De realiteit is anders en die is er een van weinig wind. Wind van 7-8 knopen uit het oosten, waarbij het bijna onmogelijk is om ruime wind te zeilen. Waar is toch die passaat? Al vijf dagen halen we iedere dag een gribfile op die nog twee dagen weinig wind voorspeld, maar daarna, daarna krijgen we de beloofde 15-20 knopen uit NO.

Gisterenmiddag hebben we een paar uur lekker kunnen zeilen bij een wind van 10 knopen uit ZO. Tijdens mijn wacht zakte de wind weer eens in en sleepte Vagebond zich voort met 2-2,5 knoop door het water. Gelukkig gaan we dan nog 3/4 knoop harder over de grond, maar het blijft behelpen. De zeilen zijn niet genoeg gevuld om klapperen te voorkomen. Tijdens Helga haar wacht hield de wind het helemaal voor gezien, en moest de motor weer gestart worden.

Vanochtend bleek de wind in ieder geval naar de goede hoek gedraaid, het NO. Even leek de wind aan te trekken en hebben we de genaker gehesen. Die staat nog steeds, maar de snelheid komt niet boven de 3 knopen. Volgens de gribfile zouden we 12 knopen wind moeten hebben, maar met 7-8 houdt het wel op.

Maar goed, we houden de stemming erin, al moet ik eerlijk bekennen dat dat gedobber zo nu en dan op mijn gemoedsrust werkt.

En verder? Helga bakt brood, we vangen een barracuda (70cm), we lopen onze wachten, we eten pizza, en we turen uren en uren naar de gribfiles.

14:00 UTC: 92 mijl, 1261 te gaan.

Tabé

Heerlijke verse warme broodjes!

Volgens ons is het een barracuda

Donderdag 15 december 2005, 18:56 UTC

[René>>] Is dit DE passaat? Gisterenmiddag hebben we 4 uur op de genaker gevaren. In die 4 uur legden we niet minder dan 9 mijl af door het water. Een dieptepunt. MAAR... aan het eind van de middag begon de wind aan te trekken vanuit het NO. De hele nacht waaide het gemiddeld 15 knopen en we gingen als de brandweer! Zwager Erwin had helemaal gelijk toen hij een Iridium SMSje stuurde met het bericht dat het vanaf 40 graden west iets harder zou waaien. Thanks, Erwin!

Terwijl we gisteren onder genaker lagen te dobberen, spotte Frank achter de boot een vin. In eerste instantie dachten we aan een haai, maar het bleek een Blue Marlin van een metertje of twee te zijn. De vis was erg nieuwsgierig en zwom een kwartier met ons mee, op een afstandje van een meter van de romp.

Tijdens Helga haar wacht werden we opgelopen door een andere zeilboot. Helga heeft ´m opgeroepen via de marifoon. Het bleek een Amerikaan met bestemming Barbados.

Bij het happy hour hebben we gisteren een whisky gedronken. We vonden dat we dat wel verdiend hadden na vijf etmalen van < 110 mijl. Jopie, hij smaakte perfect!

14:00 UTC: 121 mijl afgelegd, ondanks de eerste vier uur met slechts 9 mijl. Nog 1140 mijl te gaan. Morgenmiddag passeren we naar verwachting de 1000 mijl grens.

Adios!

Een nieuwsgierige Blue Marlin van ca. 2 meter

Vrijdag 16 december 2005, 14:33 UTC

[René>>] Zoals Jasper (Antares) het treffend uitdrukte tijdens onze dagelijkse babbel over de radio: "IJsselmeercondities!". De zee is nagenoeg vlak, 15 knopen wind uit NO en een paar wolkjes aan de hemel. Perfect!

Vagebond glijdt onvermoeibaar door het water. De ene golf na de andere glijdt onder haar romp door. De Windpilot (stuurautomaat) is net zo onvermoeibaar en stuurt haar feilloos op koers 265. Beide zeilen over bakboord en de snelheid ligt op zo´n 5,5 knoop over de grond. Life is good!

Frank heeft van Helga een bijnaam gekregen: "bommetje". Hij heeft die bijnaam te danken aan hoe hij de kombuis achterlaat na zijn culinaire avonturen. Wat mij betreft is dit een voorbeeld van "de pot verwijt de ketel..", want Helga kan er ook wat van. En zolang Frank zulke lekkere boerenomeletten blijft maken, zoals vanochtend, mag hij de kombuis van mij misbruiken.

Wat de houdbaarheid van groente en fruit betreft: we hebben nog bergen uien, nog wat prei, een paar paprika´s, groene pepers, witte kool, wortelen, boontjes, bananen, en appels. Aan vitamines dus nog geen tekort.

Verder weinig bijzonderheden. Het leven aan boord is van een aangename saaiheid.

Om 14:00 UTC blijkt uit ons middagbestek dat we 132 mijl hebben afgelegd. Nog 1007 mijl te gaan. Vanmiddag een bescheiden feestje vanwege het passeren van de 1000 mijl grens. De vooruitzichten voor de komende 4-5 dagen zijn goed.

Ciao!

Werkoverleg, midden op de Atlantic

Gewoon mooi...

Zaterdag 17 december 2005, 14:25 UTC

[René>>] Het grote rekenen is begonnen. Frank en ik rekenen ons de hele dag suf. Het middagbestek is nog niet opgemaakt of we slaan al aan het rekenen over de mogelijke te behalen volgende etmaalafstand. Welke gemiddelde snelheid door het water moeten we dan hebben, en wat doet de stroming (we hebben gemiddeld zo´n 3/4 knoop stroom mee). En uiteraard berekenen en herberekenen we onze ETA (Estimated Time of Arrival). Die staat op dit moment op zaterdag de 24e. En het moet wel raar lopen willen we dat niet halen, zeker gezien de voorspellingen van de gribfile die we gisteren binnen haalden. De komende 4 dagen een strakke NO wind van 15-22 knopen. Als dat de passaat niet is, nou dan weet ik het ook niet meer.

Gisteren hebben we met zijn drieën een uurtje op het voordek gezeten. Met de benen over de rand werden onze voeten zo nu en dan nat van het opspattende water. Wat mij betreft een speciaal moment. Waar je jaren later nog eens aan terugdenkt: "Weet je nog, toen op het voordek, midden op de oceaan...".

Van Joely, een ex-collega, kregen we bij vertrek een "Message in a bottle kit". Op het voordek hebben we een begeleidend briefje geschreven en het verzoek contact op te nemen, mocht het bericht ooit gevonden worden. Tijdens happy hour hebben we het flesje ceremonieel over boord gegooid. Heel benieuwd of we daar ooit nog eens iets van zullen horen.

Een uurtje na zonsondergang kwam een prachtige rode maan op. Schitterend! Jammer dat de wind het gisterenavond een beetje liet afweten, want daardoor was onze etmaalafstand om 14:00 UTC "slechts" 131 mijl. Nog 876 mijl te gaan.

Gegroet!

Op de foto met de

Zondag 18 december 2005, 14:33 UTC

[René>>] De rauwe stem van Melissa Etheridge vult de kajuit als ik voor ons drieën een omelet met ham en kaas bak. We gaan als de brandweer. Gisterenavond zakte de wind wat in, maar sinds vanmorgen 5:00 komt ´ie weer met 20 knopen uit NO. Het is zwaar bewolkt, maar droog.

Helga heeft zich gisteren op culinair vlak weer overtroffen: een zuurkoolschotel met spek, ananas en banaan. Knakworst ter vervanging van de rookworst. Onvoorstelbaar hoe lekker we nog eten na 2,5 week op zee.

We konden de zon gisteren niet in de "see sien sakken", maar de kleuren van het wolkendek waren van een betoverende schoonheid. Jammer dat zoiets haast niet op een foto is vast te leggen. Vandaag is het wolkendek bijzonder. Moeilijk te beschrijven hoe zoiets eruit ziet, maar het is in ieder geval bewolking die je in Nederland nooit zult zien. Echt prachtig!

Inmiddels hebben diverse bekende boten hun bestemming bereikt, veelal Barbados, een enkeling Tobago of Antigua. Andere boten arriveren binnen twee etmalen (Catch22 en Lady Jean), weer anderen hebben nog een kleine week te gaan, zoals Antares en ons scheepje. En de Kind of Blue is eergisteren van de Kaap Verden vertrokken met bestemming Barbados. Het blijft erg leuk om contact te houden via de SSB.

14:00 UTC: niet minder dan 142 mijl afgelegd. Ons op één na beste etmaal. Nog te gaan 734 mijl. Wat lijkt het nog weinig...

Ciao!

Even een berichtje aan thuis tikken

Maandag 19 december 2005, 14:12 UTC

[René>>] De golven spelen krijgertje met Vagebond. Volgens Helga wint Vagebond, maar aangezien de golven haar elke keer inhalen, zie ik dat toch anders ;-) Afgelopen nacht hebben we de fok naar loef overgehaald, omdat we anders onze koers van ca. 260 niet konden behouden. Sindsdien is de wind, hoewel vlagerig, in kracht toegenomen en heeft de zee zich opgebouwd. Afgezien van het rollen zijn de omstandigheden perfect. Strak blauwe lucht, mooie wind, mooie zee en een prima voortgang.

Het menselijk lichaam zit vernuftig in elkaar, want hoe is het anders mogelijk om op een zwaar rollend schip toch nog te kunnen slapen. Je wordt wel regelmatig wakker, als Vagebond een schuivertje op de golven maakt en het water nog net niet in het gangboord komt. Bij alle activiteiten moet je constant alert zijn op zo´n schuiver, want anders vlieg je letterlijk door de kajuit. Ondanks dat, hebben we het prima naar onze zin.

Frank heeft Helga een bijnaam gegeven: "Miss pyama". Helga slaapt namelijk nogal veel. Een paar keer is ze al om 19:30 te kooi gegaan en meestal komt ze niet voor 9:00 uit bed. Nu heeft ze natuurlijk als enige een gebroken nacht, maar toch...

We zien nog iedere dag een paar (storm)vogels en iedere ochtend vinden we een paar kleine vliegende vissen aan dek. Zo´n grote oceaan en dan eindigen op het dek van zo´n nietig klein bootje. Sneu!

De vers gebakken broodjes van Helga doen inmiddels niet meer onder voor die van de warme bakker. Ook maakt ze er perfecte pizzabodems van. Ja, we eten en drinken nog steeds bovengemiddeld goed!

14:00 UTC: 129 mijl afgelegd en nog 605 te gaan. Da´s net zoveel als van Gibraltar naar Porto Santo, onze langste tocht voordat we aan deze begonnen.

Doei!

Mens business

Dinsdag 20 december 2005, 14:24 UTC

[René>>] Afgelopen nacht was de meest oncomfortabele tot nu toe, maar we gingen wél hard! Tijdens mijn wacht van 20:00 tot 0:00 trok de wind aan tot 25 knopen met uitschieters richting de 30. Met twee riffen in het grootzeil en de genua een heel eind ingedraaid speerden we over de korte steile golven. En rollen dat we deden, niet normaal meer! Zo nu en dan werden we door een golf een paar meter opzij gezet, en dat ging dan gepaard met veel helling.

Tijdens Helga´s wacht zakte de wind iets in en werden de golven langer, waardoor het relatief gezien iets rustiger werd aan boord. Ik geloof dat ik de enige ben die nog een beetje normaal geslapen heeft. Frank heeft naar eigen zeggen blauwe plekken van het heen en weer gesmijt in de achterkajuit.

Maar we zeilen, en we maken een prima voortgang, dus we klagen niet. Liever dit, dan die dagen van nauwelijks wind, die ons nog vers in het geheugen staan.

Vanmorgen hadden we dolfijnen rond de boot. Het was een groep van een stuk of 20. Geen spectaculaire sprongen, maar leuk om ze na lange tijd weer te zien.

Van het rollen van de boot en de zeegang heb ik vanmorgen met de kleine camera een paar korte filmpjes gemaakt. We zullen ze na aankomst op Tobago op de website zetten.

Op de Iridium is het stil de afgelopen avonden. SMS´jes zijn nog steeds gratis hoor! Zie de Contact pagina, mocht je de details niet weten.

Ons middagbestek om 14:00 UTC laat een etmaalafstand zien van 136 mijl. Nog 469 mijl te gaan. De laatste loodjes zijn begonnen en zwaar vinden we ze allerminst. ETA zaterdag bij het krieken van de dag.

Mazzel!

Een groep dolfijnen, midden op de oceaan

Woensdag 21 december 2005, 14:24 UTC

[René>>] Zomaar een conversatie dezer dagen:

René: "Dus morgen zijn we drie weken onderweg".
Frank: "Huh huh"
René: "Drie weken oceaan, zee, water, H2O, nattigheid"
Frank: "Huh huh ... (stilte) ... Fish fuck in it"

Gisteren hebben we gegijpt, omdat we niet pal voor de wind kunnen zeilen, en dat zouden we moeten voor een rechtstreekse koers naar Tobago. We kruisen een beetje voor de wind. Vandaar dat we dit etmaal een stuk zuidelijker gekomen zijn. Tegelijkertijd temperen we de snelheid een beetje, want anders komen we in de nacht van vrijdag op zaterdag aan en we willen bij daglicht aankomen.

De wind is behoorlijk aangetrokken en komt al een tijd niet meer onder de 20 knopen (windkracht 6). Sinds vanochtend zitten we middenin de squalls, maar een echte plensbui hebben we (nog) niet gehad. Er zit dit keer wel een puist wind in de squalls. Uitschieters van achterin de 30 knopen. De zee heeft zich behoorlijk opgebouwd en rond 11:00 vanochtend misten we op een haar na een grote breker in de kuip. Tijdens mijn wacht gisterenavond kregen we een klein brekertje in de kuip. Frank zijn raam stond nog open, maar gelukkig stroomde er geen water naar binnen.

Frank heeft gisteren (Unox) hamburgers gebakken, met ui, bacon en kaas op door Helga vers gebakken broodjes. Erg lekker, zo´n vette hap!

De oproep tot meer Iridium SMS´jes heeft zijn effect gehad. Gisteren kregen we er niet minder dan 10! Ga zo door, hartstikke leuk!

Comfort aan boord is momenteel ver te zoeken, maar we maken er het beste van. De sfeer is goed en we fantaseren over de aankomst over minder dan 3 dagen.

14:00 UTC: 124 mijl afgelegd en nog 352 te gaan.

Tabé!

Ik sta op wacht...

Donderdag 22 december 2005, 14:07 UTC

[René>>] "Hou je vast!!!". Hoe vaak we dat niet tegen elkaar geroepen hebben gisteren. De zee bouwde zich op een vervelende manier op, waarschijnlijk onder invloed van de vele squalls. Qua wind viel het best mee met 20-25 knopen, maar de golven waren hoog, steil en braken veelvuldig. Gemiddelde golfhoogte schatten we op 3-4 meter, maar er zaten er ook van 5 meter bij. Een mooi gezicht, maar de bewegingen van Vagebond werden ronduit vervelend.

Op een gegeven moment besloten we te gijpen (giek naar de andere kant), want we kwamen wel erg zuidelijk. Na de gijp loefden we iets te ver op, waardoor we dwars op de golven kwamen te liggen en ja hoor, een breker over de volle lengte van de boot. Gelukkig waren alle ramen en luiken dicht, maar we waren alledrie drijfnat.

De afwas was gisteren ook zo´n uitdaging. Alsof je in een geblindeerd karretje over een achtbaan rijdt. Frank en ik konden wel lachen om onze kapriolen om de boel en onszelf een beetje heel te laten.

In de loop van de middag maakten we een keer een schuiver als gevolg van een dwars inkomende golf. Daardoor maakten we zoveel helling, dat het einde van de giek in het water kwam. Op de bulletalie komt op zo´n moment enorm veel kracht te staan, omdat de giek, door de druk van het water, naar achteren gedrukt wordt, en de bulletalie dat juist voorkomt. Toen dit aan het eind van de middag binnen 5 minuten nog twee keer gebeurde besloten we het grootzeil weg te halen en verder te varen op de genua. Het laten zakken van het grootzeil was al een avontuur op zich. Met de motor op volle kracht in de wind en golven, en snel naar beneden gehaald. De truc is om bij het indraaien in de wind, en na afloop weer wegdraaien van de wind, niet verrast te worden door een brekende golf wanneer je net dwars op de zee komt te liggen. Gelukkig ging het allemaal goed, maar een volgende keer zouden we een stuk fok laten bijstaan.

Daarna lag Vagebond een stuk rustiger en konden we ook nog eens beter koers houden, omdat we meer voor de wind konden zeilen.

Kortom, gisteren was een enerverende dag.

De nacht was relatief kalm. Tijdens mijn wacht een paar squalls met een puist wind (40 knopen), maar de zee werd kalmer en de brekers verdwenen. Helga en Frank hadden ook een rustige wacht, dus we hebben alledrie goed geslapen.

Zojuist een mooie dorade gevangen van 75 centimeter. We hadden al een dag of 5 geen succes gehad, dus een welkome afwisseling op het menu. Ondanks alle hi-tech Rapala lures hebben we nog het meeste succes met ons zelf gefabriceerde inktvisje. Het bestaat uit een stukje hout (van een bezemsteel), wat sliertjes geknipt uit een pak koffie en een afwashandschoen en een haak. Simpeler kan haast niet.

14:00 UTC: 124 mijl afgelegd, nog 228 te gaan. Tobago, here we come!

Adios!

Een vervelende zee

Méér dan genoeg voor ons drieen

Frank fileert met instructies van Helga

Simpeler kan het niet, effectiever ook niet

Vrijdag 23 december 2005, 14:22 UTC

[René>>] Paul Mcartney zingt "Wonderfull Christmas time". We hebben nog niet ontbeten. Helga en Frank in de kuip, ik sta in de kajuitingang. We zijn in afwachting van de zoveelste squall van het afgelopen etmaal. We hebben de genua al een fors eind ingedraaid, want onder de meeste squalls zit een gemene wind. Helga had afgelopen nacht een vlaag van 45 knopen. Da´s toch serieus wind. De zeegang is net zo vervelend als twee dagen geleden. De meute komt recht van achteren, maar zo nu en dan komt er ook een dwars in.

Als we de oversteek analyseren dan hebben we de eerste week perfecte omstandigheden gehad. De tweede week stond in het teken van een handvol kalme dagen en de laatste week is ronduit onrustig met veel winderige squalls en een vervelende zeegang. Wat zal het een voldaan gevoel geven als we over minder dan een etmaal het anker laten vallen voor Scarborough!

Om 14:00 UTC klokken we 125 mijl en hebben we er nog 103 te gaan. Naar verwachting komen we morgenochtend tussen 7:00 en 9:00 (lokale tijd) aan. Voor Nederland is dat dan tussen 13:00 en 15:00. Na het inklaren varen we misschien direct door naar Store Bay, aan de zuidwestkant van het eiland. Daar staat het hotel waar Frank, Marjon, Fleur en Luuk tot 6 januari verblijven.

We kijken de laatste mijlen haast letterlijk van de teller. Nog maar één nachtje! Waarschijnlijk draaien we een aangepast wachtschema, zodat we alledrie wakker zijn bij de nadering van Tobago. Raar, maar oh zo welkom, idee om morgen weer vaste grond onder de voeten te voelen.

Morgen nog een laatste verslag in dit oceaanlogboek. Daarna gaan we weer over op de ´reguliere´ updates van ongeveer één keer per week.

Doei!

 

Zaterdag 24 december 2005, 16:47 UTC

[René>>] WE ZIJN ER!!! Om 8:00 lokale tijd hebben we ons anker laten vallen in de baai van Scarborough. Nog geen tien minuten later zaten we al aan de whisky en de pineau. Het smaakte goed en wat een voldaan gevoel!

Eerst wat statistieken (een overzicht van alle dagafstanden etc. volgt later). Op twee uur na hebben we er 24 dagen over gedaan. De rechtstreekse route was 2715 mijl. Wij hebben 2901 mijl gevaren, omdat we eerst zuid richting de Kaap Verden zijn gegaan. We hebben dus een kleine 200 mijl omgevaren. Gemiddelde dagafstand was net geen 121 mijl. Niet slecht, maar het kan beter. Beste dag 148 mijl, slechtste dag 92 mijl. Gemiddelde snelheid: 5,04 knopen.

De laatste nacht was er wederom één van squalls. Gelukkig was het iets minder dan de twee voorafgaande nachten en de wind was goed. In plaats van een 4-uurs wachtsysteem hebben we ieder 3 uur wacht gehouden, zodat we op een mijl of 10 afstand van Tobago alledrie wakker waren. Jammer genoeg was het zwaar bewolkt, maar daar stond een prachtige lucht tegenover direct na zonsopgang (foto´s volgen later). Tobago zag eruit als een groene heuvelachtige oase. Machtig mooi! Voor Helga was het plaatje helemaal compleet toen ze de eerste pelikaan zag.

Vanochtend zijn we bij Immigration en Customs geweest. We moesten een paar keer heen en weer lopen, want Immigration leek gesloten, maar bleek later toch bemand te zijn. Na de formaliteiten bij Immigration heeft Frank een taxi genomen naar het hotel en hij zal zich inmiddels bij Marjon en de kids gevoegd hebben.

Scarborough ademt de Caribische sfeer. Kleurrijke mensen, luide muziek, toeterende auto´s, overal kraampjes, stalletjes en noem maar op. Relaxed!

Inmiddels zijn we onderweg naar Store Bay, iets meer dan 10 mijl verderop. Daar gaan we voor anker en ik denk dat we daar tot en met de eerste week van januari zullen blijven liggen.

Iedereen hartstikke bedankt voor alle SMS´jes op de Iridium de afgelopen weken, ook de berichten van mensen die we helemaal niet kennen, maar die het leuk vonden om onze belevenissen te volgen. Enne ... blijven sturen hoor! De Iridium zetten we minimaal één keer per dag aan, alleen niet meer op vaste tijden.

Dit was het voorlopig met de dagelijkse verslagen. Er staat een ´reguliere´ website update klaar met alle foto´s en een stuk of wat filmjes. Ik weet niet of het met de kerstdagen lukt, maar dan in ieder geval kort daarop.

Iedereen hele prettige kerstdagen toegewenst en alvast ook een prettig uiteinde! Nog even en we zitten op een terras aan het strand met uitzicht op Vagebond voor anker. Ze heeft ons probleemloos naar de overkant gebracht. Wat een schip!

Groetjes!

 

(vervolg) Zaterdag 24 december 2005 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] We laten ons anker vallen in Store Bay, aan de zuidwestkant van het eiland, vlakbij het vliegveld. We liggen "voor de deur" van het Coco Reef Resort, waar Frank en familie de komende twee weken verblijven. Het is hier prachtig. Op een mijl afstand zien we de zee breken op een rif. We zien witte stranden, palmbomen, pelikanen "all over the place" en het fraaie gebouw van het resort (laagbouw). Er liggen ca. 15 boten voor anker, maar de baai is groot, dus er is plek genoeg. Ook de Oceans4 ligt er en we maken even een praatje.

We hebben Frank onze handmarifoon meegegeven. We liggen nog maar net achter het anker of we horen het "Vagebond, hier Bommetje" op kanaal 16. We varen met de bijboot de aangelegde lagune van het resort binnen. Het zal wel niet mogen, maar dat merken we dan vanzelf wel. Frank, Marjon, Fleur en Luuk komen ons al tegemoet lopen. Leuk om ze weer te zien na anderhalf jaar!

Een halfuurtje later zitten we in een setting, zoals ik tijdens de oversteek gefantaseerd heb, maar dan nog luxer! Een terras met grote rieten stoelen onder wuivende palmbomen, uitzicht op strand en zee en Vagebond zachtjes wiegend achter haar anker. Dit is het paradijs!!! Het gedroomde biertje moet nog even wachten, want Frank besteldt eerst een fles champagne. We proosten op de succesvolle oversteek en worden vervolgens verrast met cadeautjes. Het lijkt Sinterklaas wel! Helga krijgt een Linda. en een Sudoku schuurkalender, ik een Sudoku spelcomputertje en een CD van "Onno en Theo", een Brabants duo met hilarische, vrouwonvriendelijke teksten. Dit alles gecompleteerd met tekeningen van de kids, waaronder één met een kerstboom, zodat we toch een kerstboom aan boord krijgen. En dan volgt nog een verrassing: een muzikale kaart in de vorm van een champagnefles met de felicitaties van Jopie, Marianne, Joris, Sander en Merel. Geweldig! Als je de kaart open klapt, klikt de knal van de kurk en hoor je champagne in een glas gieten. Fleur en Luuk vinden dat natuurlijk prachtig.

Het restaurant gaat pas om 19:00 open, dus we overbruggen de tijd met het nuttigen van de nodige alcoholische versnaperingen. Klokslag zeven uur gaan we aan tafel en laten ons verwennen met een flink stuk vlees. Het smaakt voortreffelijk en ook de wijn is niet verkeerd. Na afloop storten we niet zo´n klein beetje in. We nemen afscheid van de familie Evers en tuffen met de bijboot terug naar Vagebond. Het zal zo´n 22:00 geweest zijn. Ik geloof niet dat ik mijn bed nog bewust gezien heb...

Land in zicht!!!

Zonsopkomst deze morgen, vlak voor aankomst

Uitzicht vanaf het resort

Zondag 25 december 2005 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] Na een boerennacht worden we rond 8:00 wakker. Helga eet een paar krackertjes en ik verwen mezelf met eieren met spek op geroosterd Bimbo brood (lang houdbaar brood).

We gaan met de bijboot naar het resort. Inmiddels is duidelijk geworden dat onze bijboot daar gedurende de dag niet op prijs gesteld wordt. Pas na 17:30 mogen we de bijboot op het strandje leggen. Geen probleem, dan leggen we ´m buiten het resort en wandelen via de hoofdingang het resort binnen. Dat blijkt toch iets meer voeten in de aarde te hebben, want ook al ligt de bijboot hemelsbreed 50 meter verder, het is een fors eind lopen naar het resort. Nou ja, je kunt niet alles hebben, want verder genieten we mee met de familie Evers van alle geneugten van het resort.

Zo mogen we douchen op hun kamer en genieten we s-avonds van een voortreffelijk kerstdiner. Het is een buffet met talloze heerlijkheden. We doen ons tegoed aan garnalen, gegratineerde vis, lasagne, en nog veel en veel meer. Afgezien van de fraaie kerstverlichting waarmee het resort versierd is en de bediening met kerstmutsen, hebben we geen van allen een echt Kerstgevoel.

Evenals de voorgaande avond storten we vroeg in en liggen we rond 22:00 alweer in ons mandje.

Het strandje, waar we overdag niet mogen komen (met de bijboot)

Kerstdiner

De bediening draagt kerstmutsen

 

Maandag 26 december 2005 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] Van de Oceans4 heb ik begrepen dat er in het dorp een internetcafé/wasserette combinatie is, en daar kun je draadloos internetten. Ze zijn met kerst gesloten, maar de verbinding werkt gewoon. Dat blijkt inderdaad het geval en ik kan de foto´s en filmpjes van de oversteek uploaden.

Een dagje strand vandaag, in het resort uiteraard. We bouwen zandkastelen met Fleur en Luuk en snorkelen langs de rotsen die het privé strandje beschutten. Ik heb spijt dat ik mijn eigen snorkelspullen niet meegenomen heb, want de oude duikbril van Frank is zo lek als een gieter. Desondanks is het snorkelen fantastisch. De ene vis is nog mooier dan de andere, heeft nog meer kleuren dan de andere, en is nog fraaier van vorm dan de andere. Waanzinnig mooi!

We eten buiten het resort in Dylan´s Seafood Restaurant. Een aanrader! Luuk zit er helemaal doorheen en er worden 2 stoelen tegen elkaar aangeschoven, zodat het voor hem een soort bedje wordt. Wij genieten van garnalen, kreeft en "the catch of the day". Smullen met een hoofdletter "S". Na afloop zijn beide kids onder zeil en dragen Frank en ik ze terug naar het resort.

Mutiny on the Bounty

We bouwen zandkastelen

Dinsdag 27 december 2005 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] Het wordt een saai verhaal. Ik zou haast zeggen: zie gisteren. Verschillen? Frank, Fleur en ik gaan met de bijboot snorkelen op het rif dat een paar honderd meter verderop ligt. Het is mooi, maar zo´n 5-6 meter diep en daardoor voor Fleur (7 jaar) minder leuk. Dan hebben de rotsen van het resort meer te bieden.

We gaan weer een zandkasteel bouwen. Het moet natuurlijk mooier en nog groter dan de kastelen van gisteren. Waar houdt dit op, vraag ik me stilletjes af...

We liggen dubbel van het lachen als een paar lokale zwaargewichten snorkelles krijgen in de beschutting van de lagune van het resort. Ze zijn de lagune binnengevaren op een waterfiets. Ze komen zeker geen drijfvermogen tekort, maar dragen toch reddingsvesten van het model "oertijd".

We eten ´s-avonds in een leuk, maar wat afgelegen restaurantje. We zijn de enige gasten en krijgen daardoor alle aandacht. Fleur en Luuk houden het de hele avond vol en lijken te wennen aan het klimaat-, tijds, en omgevingsverschil.

Waar gaat dit eindigen...?

Grappig!

Woensdag 28 december 2005 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] Vandaag even geen strand. We gaan een paar boodschapjes doen. We hebben eieren nodig, want de familie Evers komt pannenkoeken eten aan boord. De laatste eieren van Gran Canaria zijn trouwens gisteren opgegaan en waren (ingevet met vaseline en regelmatig gedraaid) na een maand dus nog goed. Er is een klein buurtsupertje met een beperkt assortiment, maar gelukkig hebben ze wel brood en eieren.

Net wanneer we in de bijboot willen stappen breekt er een bui los. We schuilen onder een boom, maar veel beschutting geeft het niet. Wanneer de ergste stortregen voorbij is, wagen we het er maar op.

Het is sowieso erg buiig vandaag en er staat behoorlijk wat deining. We vragen ons af of het wel zo´n goed idee is om vandaag pannenkoeken aan boord te eten. Maar ja, Fleur en Luuk zijn natuurlijk niet te houden, dus het feest gaat toch door. Fleur blijft trouwens aan boord slapen, want dat lijkt haar geweldig.

Rond half vijf haal ik de familie op met de bijboot. Eenmaal aan boord voelt Marjon zich na een paar minuten al niet lekker. Fleur volgt even later. Luuk heeft nergens last van en doet zich tegoed aan de borrelhapjes, waaronder stukjes salami. Dat is voor hem de druppel, want even later is hij ook misselijk. Dan maar geen pannenkoeken en logeerpartij. Wat in het vat zit, verzuurd niet, zo verzekeren we de kids.

We eten in het resort en liggen weer vroeg (22:15) in bed.

Paradijs

Donderdag 29 december 2005 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] Afgezien van de afstand is Tobago wat ons betreft DE perfecte vakantiebestemming. Het is een prachtig groen eiland met regenwouden, palmbomen en witte stranden. Overdag is het aangenaam warm, maar niet te heet. ´s-Nachts koelt het voldoende af om lekker te slapen. De sfeer is relaxed en de mensen zijn haast zonder uitzondering vrolijk, vriendelijk en behulpzaam. De temperatuur van het zeewater zit net onder de dertig graden en het snorkelen is als in een aquarium. En last, but not least, het eten is fenomenaal!

Dat relaxte sfeertje bevalt ons wel, en dus doen we vandaag niet zo gek veel. We werken de website bij en gaan ´s-middags buiten het resort lunchen. We smullen van vers gebakken broodjes met vliegende vis, garnalen en kip. Naast het eetcafé zit een kledingwinkel en Helga slaagt voor een nieuwe bikini. Ik moet er ook aan geloven en sta een uurtje later buiten met twee korte broeken en een t-shirt.

´s-Avonds eten we van het voortreffelijke buffet in het resort. Zoals inmiddels gebruikelijk liggen we vroeg in bed.

 

Vrijdag 30 december 2005 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] Vandaag maken we een toer over het eiland. Gids Christian en chauffeur Ray pikken ons om 8:30 op bij de ingang van het resort. Het busje is prachtig. De verchroomde velgen glimmen als een spiegel en binnen is alles bekleed met skai. Het plafond is bekleed met allemaal hartjes.

Christian is een Oostenrijker en hij woont inmiddels 5 jaar op Tobago. Hij is professioneel sport- en natuurfotograaf geweest en heeft ontzettend veel van de wereld gezien. Buiten Europa heeft hij niet minder dan 80 verschillende landen bezocht. Vogels zijn zijn hobby en daar weet hij verschrikkelijk veel vanaf. Buiten dat is het een geschikte kerel die duidelijk lol heeft in zijn werk.

We volgen de hoofdweg naar het oosten en stoppen in Scarborough bij fort George. Het mooie fort is in de 18e eeuw gebouwd en afwisselend in handen geweest van de Fransen en de Engelsen. Tobago wisselde sinds begin 17e eeuw 24(!) keer van eigenaar. Samen met Trinidad werd Tobago in 1962 zelfstandig.

We blijven de hoofdweg naar het oosten volgen en stoppen bij King´s Bay, een prachtige, goed beschutte baai. Er is verder niets en dat zal de reden zijn dat er slechts één boot voor anker ligt.

We rijden door naar Charlotteville (Man ´O War Bay) aan de noordoostkant van het eiland. Het slaperige Charlotteville is de op één na grootste "stad" van het eiland. Er liggen een stuk of 20 boten voor anker, waaronder de Risho Maru van Peter en Alexandra, Oostenrijkers die we eerder op Sardinië en Gibraltar ontmoet hebben. We wisten dat ze in de Man ´O War Bay voor anker lagen, maar helaas zijn ze niet aan boord. We zwemmen en snorkelen. Dat laatste valt tegen, want het water is erg troebel. Luuk en Fleur vermaken zich in de golven van de branding.

We hebben goede trek gekregen en gaan lunchen in Batteaux Bay. Het restaurant staat deels op palen in het water. Het lijkt erop dat er geen menukaart is. Het is vis, garnalen of kip dat besteld kan worden. Wij krijgen Kingfish en die smaakt voortreffelijk.

Op de terugweg stoppen we bij de Argyle Waterval. Om bij de waterval te komen moeten we een kwartiertje lopen over een deels modderig pad. Het is de wandeling meer dan waard, want we zien veel vogels, enorme bamboestruiken en ook de waterval is prachtig.

Net als vanochtend stoppen we bij een zoetwaterrivier waar kaaimannen leven, maar we zien ze wederom niet. Jammer! Twee keer per jaar loost de Orinoco rivier (Venezuela) zoveel zoet water dat de oceaan tot voorbij Tobago tot op één meter diepte zoet wordt (zoet water is lichter dan zout water). Sommige kaaimannen laten zich meedrijven met de stroom en belanden zo in Tobago.

Aan het eind van de middag zijn we weer terug bij het resort. We nemen een borrel en gaan ´s-avonds een broodje eten in het dorp.

Oh ja, volgende week woensdag gaan we nog een dag op stap met Christian. We staan dan heel vroeg op en gaan het regenwoud in.

Zaterdag 31 december 2005 / 11°09'48N 060°50'50W (Store Bay, Tobago)

[René>>] De laatste dag van het jaar!

Rond de middag komen Frank, Fleur en Luuk aangepeddeld met een kano van het resort. Ze komen aan boord voor een drankje. Na een uurtje gaan ze terug naar het resort en wij volgen kort daarop.

Zoals bijna alle dagen maak ik een snorkelrondje rond de stenen pier die het strandje van het resort beschermt. Keer op keer is het snorkelen als in het aquarium bij de Chinees. Vissen met de vreemdste vormen en de felste kleuren. Je kijkt je ogen uit! Vandaag zie ik een pijlstaartrog aan de buitenkant van de pier. De staart schat ik op 1,5 meter. Indrukwekkend! Als ik ´m van dichtbij wil bekijken (uiteraard niet TE dichtbij), zwemt hij met een paar sierlijke slagen weg.

Voor we oudejaarsavond gaan vieren drinken we eerst nog een borrel op het terras van het resort. We plegen wat telefoontjes met de Iridium om de diverse ouders alvast een gelukkig nieuwjaar te wensen. In Nederland (en Spanje) is het 23:15 en we willen niet het risico lopen dat we na 24:00 geen verbinding meer krijgen.

Naast onze tafel wordt een tafel voor zes personen gedekt. Het is duidelijk een bijzondere tafel en even later horen we dat de eigenaar van het resort er komt dineren. Naast de tafel wordt een enorme fles champagne (Moët) op ijs gezet. Van de bediening leren we dat de inhoud van die fles gelijk staat aan 12 normale flessen! Het mag een paar centen kosten...

Oudejaarsavond vieren we in een restaurant, waar we eerder deze week voortreffelijk gegeten hebben. Fleur en Luuk hebben ´s-middags een paar uur geslapen, zodat ze het vanavond als het een beetje meezit uithouden. De zaak is prachtig versierd en op iedere tafel staat een doos met toeters, maskers, hoedjes, kralenkettingen en nog veel meer. Fleur en Luuk vinden het uiteraard prachtig. Slechts een paar tafels zijn door toeristen bezet, de rest zijn allemaal lokalen. Leuk! Een lokaal duo zorgt voor prima live muziek die in de loop van de avond steeds opzwepender wordt.

In tegenstelling tot Kerst hebben we vanavond een echt oudejaarsgevoel. De sfeer zit er goed in. Aan diverse tafels wordt getoeterd alsof levens ervan afhangen. Het eten (buffet) is weer perfect en na het desert gaan wij als eerste de dansvloer op. De rest van de zaak volgt vrijwel direct. Zo brengen we het laatste uurtje van 2005 swingend door. Plotseling wordt er afgeteld en ineens zitten we in 2006. We proosten met champagne en wensen elkaar een gelukkig nieuwjaar.

Luuk zit er helemaal doorheen, ondanks de spelletjes Uno, en we besluiten ons feestje voort te zetten in het resort. De kids gaan naar bed en wij vermaken ons nog een paar uurtjes met de rest van de gasten en de uitstekende band. Helga krijgt zelfs nog een glas champagne aangeboden van de eigenaar (jawel uit die héle grote fles) en een van de tafelgenoten moet en zal een foto van ons maken met die fles. Ze beloofd de foto te e-mailen. We zijn benieuwd... Helga heeft maar niet verteld dat we geen gasten van het resort zijn

Geen idee, hoe laat we weer aan boord klimmen, maar het zal een uur of 3:00 zijn.