(Mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Trouwdag E&N Renes, Trouwdag E&A Kouwenhoven, Annelies van Uden-Baas, Tim van Uden, Anneke Francis, Emma Kamphuis.

Dinsdag 1 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[Helga>>] De wekker maakt ons netjes om half vier wakker. In het donker drinken we nog een kopje koffie. Gisteravond hebben we een lijn tussen Vagebond en onze stuurboord buren gelegd. Het is hier erg krap om weg te varen. Met het schroef effect in de achteruit trekt de schroef de boot, en met de windvaan stuurinrichting achter de boot, direct naar bakboord (links). Met snelheid of klapjes naar voren kun je de boot recht trekken. Hier is weinig ruimte waardoor we met de lijn zorgen dat de boot niet naar links uitslaat. Rene vaart Vagebond perfect de krappe ruimte uit. Er staat weinig wind waardoor we eerst moeten motoren. Volgens de voorspelling komt de wind in de loop van de dag.

Normaal zouden we dit tochtje in de nacht maken. Nu Jopie aan boord is doen we het op deze manier. Nu kan ze ook een keertje meemaken hoe het is om in het donker te varen zonder helemaal uit het ritme te zijn. Het water is een heel klein beetje fosforiscerend. We zien ook nog een paar vallende sterren. De wensen zijn weer gedaan. In de loop van de ochtend trekt de wind aan en kunnen we zeilen. Het is een stralende dag. Met de bimini uitgeklapt is het smeren geblazen voor mij. Jopie zie je in de loop van de dag van doorzichtig naar een beetje roze kleuren. Het is een heerlijk half tot ruim windje waardoor het heel relaxed zeilen is. In de loop van de middag gaat Jopie even liggen. Het duurt nog geen minuut of we zien dat ze vertrokken is naar dromeland. Natuurlijk staat de hengel weer in de beugel en is de lure (het kunstaas) uitgebracht. Nu maar duimen voor een heerlijk visje.

Het anker plonst om half vijf in het water. Er staat een behoorlijke swell die de baai in komt. We leggen Vagebond zo ver mogelijk achter in de baai en brengen een achteranker uit. Met het achteranker voorkomen we dat we dwars op de swell komen te liggen. Des ondanks liggne we niet lekker. We rommelen wat aan en proberen veel uit om beter te gaan liggen. Niets helpt. Vlak voordat de zon onder gaat gaan we toch maar verkassen. We gaan gewoon verder naar buiten liggen zonder achteranker uit. Eindelijk. Hier liggen we lekker. Hier weerkaatsen de golven niet terug en lig je vele malen beter. Het is wel een eindje met de bijboot naar de kant maar dat nemen we voor lief. René wil eigenlijk aan wal wat gaan eten. Jopie en ik weten hem van dit idee af te brengen. Gelukkig lukt het. We zijn wel een beetje moe. Het wordt een broodje hotdog met sla en een glas melk. We nemen nog een afzakkertje en liggen rond een uur of negen al te kooi.

 

Woensdag 2 november 2005 / 28°02'59N 016°42'86W (Los Cristianos, Tenerife)

[René>>] We slapen alledrie het klokje rond. Het vroege opstaan gisteren heeft er toch wel ingehakt. Na de broodnodige koffie maak ik een uitsmijter ham/kaas als ontbijt. Als we zitten uit te buiken gaat de telefoon. Helga neemt op, maar hoort niets aan de andere kant. Even later gaat 'ie weer over. Volgens het display is het een lokaal nummer. Dit keer neem ik op, maar hoor ook niets. Ik heb het vermoeden dat het Mirjam en Edwin zijn. Ze hebben vakantie en zitten in een appartement in Los Cristianos. Ik roep "Zijn dit Mirjam en Edwin?" en heel in de verte hoor ik iemand "JAAAAAAA!!!" roepen. Ze blijken mij wel goed te kunnen verstaan, dus maak ik duidelijk dat we met een uurtje naar de kant komen. Niet veel later gaat de telefoon weer over en dit keer is de verbinding normaal. Met Mirjam maak ik verdere afspraken.

We pruttelen met de bijboot naar het strandje. De branding lijkt verwaarloosbaar, maar daar blijk ik me enorm in te vergissen. Op de eerste golf slaan we dwars, maar ik krijg de boot weer recht. De tweede golf is echter onverbiddelijk. We slaan nog net niet om, maar krijgen wel een enorme partij water over ons heen. We zijn alledrie nagenoeg doorweekt. Edwin staat zich rot te lachten en neemt foto's. We schamen ons diep, maar kunnen er ook wel om lachen. Gelukkig doet Helga de camera altijd in een waterdichte zak, maar de telefoon zat in mijn broekzak en is nat geworden. Het display doet het nog, maar op knoppen wil 'ie niet meer reageren. Het ding toonde de laatste tijd al kuren en ik vrees dat dit het einde is.

Ik vaar de dingy naar een betere plek, dieper in de haven. Ondertussen douchen de dames zich schoon onder een stranddouche. Ik heb nog wat droge stukken kleding aan mijn lijf en laat het in de zon drogen. We pakken een terrasje om bij te komen van alle consternatie.

Ook al ga je twee jaar zeilen, sommige mensen kun je gewoonweg niet ontlopen. Kwamen we Mirjam, Edwin en dochter Fleur vorig jaar al tegen op Mallorca, nu zijn ze ons 'gevolgd' naar Tenerife. Beide keren toeval, maar daarom niet minder leuk!

We spreken af om vanavond een hapje te gaan eten. We zijn inmiddels bijna opgedroogd en doen wat boodschappen. Daarna varen we in een verschrikkelijk smerige dingy (door al het zand) terug naar Vagebond. Daar spoelen we onze kleren en maken we de bijboot schoon. Vervolgens gaan de dames een middagdutje doen en lees ik in de pilot over La Gomera, waar we morgen naartoe willen.

Om 20:00 treffen we Mirjam, Edwin en Fleur op de wal. Ze hebben in het appartement onze telefoon geföhnd en het apparaat blijkt zowaar weer te werken. Dit dankzij Helga haar doorzettingsvermogen het ding te föhnen omdat ik werkelijk dacht dat het overleden was. We kiezen een leuk restaurantje uit en hebben een ontzettend leuke avond. Fleur, bijna 3, heeft het ook helemaal naar haar zin. Vooral als Helga haar het spelletje "wc schoonmaken" uitlegt. Ik zal jullie de details besparen... Bij de koffie krijgt Fleur van het huis een sorbet en wij een fles "champagne".

Rond middernacht nemen we afscheid en tuffen we terug naar ons drijvende huisje. Eenmaal aan boord wil ik de bijboot naar midscheeps trekken, maar laat het lijntje per ongeluk los. Ik ben te laat met de pikhaak, en dus rest me niets anders dan een duik te nemen. Lomp, lomp, lomp!!! Dit was niet mijn dag. Eerst een mislukte beachlanding en nu dit...

[Helga>>] Is het toeval dat deze dingen ons nu overkomen of is het weer "bad karma" van Jopie?

Jut en Jul...

Donderdag 3 november 2005 / 28°02'59N 016°42'86W (Los Cristianos, Tenerife)

[René>>] Nieuwe dag, nieuwe kansen! Op het middaguur gaan we ankerop. Er staat niet veel wind en ook nog eens uit de verkeerde hoek. Toch gaan we zeilen, want het is maar 20 mijl en de zon brandt een put in je r**t.

Na een goed uur besluiten we toch maar om de motor bij te zetten, want anders gaat het wel erg lang duren. Een toeristenboot ligt verdacht stil op het water. Helga ziet met de verrekijker dat er grienden (pilotwhales) in de buurt zijn. We gaan ook een kijkje nemen. We komen niet erg dichtbij, maar dat is een uurtje later wel anders, wanneer we midden in een school terechtkomen. We dobberen een tijdje mee met de zeer relaxte grienden van 3-4 meter. Zolang we niet te dichtbij komen, nemen ze niet eens de moeite om onder te duiken, maar blijven aan de oppervlakte. Pas als we ze tot minder dan 10 meter naderen, duiken ze traag onder, om enkele tientallen meters verderop weer boven te komen. Een prachtige ervaring, helemaal voor Jopie natuurlijk.

De pilot schrijft over de oversteek van Tenerife naar La Gomera: "Prepare well if sailing from Tenerife to La Gomera as strong winds are often encountered during the last third of the passage. Northern sector winds predominate around the island and acceleration zones have been encountered off its northwestern tip".

Geen loze waarschuwing, zo merken we wanneer we over de helft zijn. De golfslag neemt toe en Helga spot witte koppen op de golven in de verte. In een paar minuten tijd neemt de wind toe tot 20-25 knopen (6Bf). We zetten twee riffen en rollen later ook de fok een stuk in. "Sportief zeilen", zo leggen we Jopie uit, terwijl we de reddingsvesten tevoorschijn halen. Na anderhalf uur zijn we het land tot op twee mijl genaderd. Voor ons zie ik de zee afvlakken. Binnen een afstand van nog geen 100 meter zijn de golven van 1,5 - 2 meter compleet verdwenen. De wind veranderd niet qua kracht, maar de zee is compleet vlak. Zoiets hebben we nog niet eerder meegemaakt.

Rond 16:30 varen we de marina van San Sebastian binnen. Het ziet er druk uit. "Completely full", roept een marinero ons toe. Nou, helemaal vol? Volgens ons kunnen we nog wel ergens langszij. Het ligt nog maar drie dik en daar kunnen wij nog makkelijk bij. Er ligt alleen een bijboot in de weg en er is niemand aan boord van de Noorse boot waar we langzij willen. De marinero haalt zijn schouders op en doet niets. Helga weet toeschouiwers in de actie te krijgen. Gelukkig zijn er een paar behulpzame Engelsen die de dingy opzij trekken en onze lijnen aannemen. Zo, we liggen en gaan niet meer weg. Behalve deze goed beschutte haven zijn er nauwelijks alternatieven op La Gomera en voor het weekend wordt 25-30 knopen wind voorspeld. Dan liggen we liever niet ergens voor anker.

Ik ga me keurig melden op het havenkantoor. De dame schijnt erg vriendelijk te zijn, zo heb ik van verschillende kanten gehoord. "Buenos tardes", begroet ik haar met een brede glimlach en vraag vervolgens of ze Engels spreekt. Dat doet ze en ik leg uit dat we net aangekomen zijn. "Net aangekomen? En waar lig je dan?", vraagt ze me niet zo vriendelijk (ze zal ingeseind zijn door de marinero). Dus ik leg uit dat we als vierde boot in het rijtje liggen. "Onmogelijk! Je kunt daar niet blijven. Je moet weg!", zo bijt ze me toe. Ik blijf vriendelijk glimlachen en zeg vastberaden: "Ik ga helemaal nergens meer naar toe". Haar hand grijpt de hoorn van de telefoon. "Ok, dan bel ik nu de politie". Diverse vrouwonvriendelijke opmerkingen schieten me te binnen, maar ik hou me in. "Rustig nou maar, we komen er heus wel uit", probeer ik haar te kalmeren en dat lukt een beetje. Ze legt uit dat de haven echt helemaal vol ligt en dat ze vandaag al drie boten heeft moeten wegsturen. Andere boten hebben gereserveerd, terwijl ze geen plaats meer heeft. Haar werkdag loopt ten einde en de stress druipt van haar af. Ik leg uit dat we in mijn optiek veilig liggen. We liggen niemand in de weg en er zijn voldoende lijnen naar de kant uitgebracht. Via de VHF laat ze iemand controleren of we inderdaad goed liggen en als dat zo blijkt te zijn, mogen we één nacht blijven. De papierwinkel kan wachten tot morgenochtend 9:00, want ze gaat naar huis.

Er liggen hier veel andere Nederlandse vertrekkers. Zo zien we de Kerewin, Pas de Deux, Schorpioen, J&B, Myrdinn, Schoonheyt en Noorderzon. Ook de Witte Raaf van Petra en Jan Willem, die we afgelopen zondag aan boord van Fiddlesticks ontmoet hebben, ligt er. We maken een praatje met ze en Petra biedt aan om morgenochtend met ons mee te gaan. Ze kan het goed vinden met de dame op het kantoortje en kan misschien iets voor ons doen. Uiteraard maken we graag gebruik van dat aanbod.

We doen wat boodschappen en eten een prima pizza in een lokaal restaurantje. Rond 23:00 gaan we te kooi.

Pasito Blanco => Los Cristianos => La Gomera

Vrijdag 4 november 2005 / 28°05'33N 017°06'47W (San Sebastian, La Gomera)

[René>>] Klokslag 9:00 wandelen we met Petra naar het havenkantoortje. Ze legt aan de dame uit dat we vrienden zijn en vraagt of ze een beetje extra haar best voor ons wil doen. Ze reageert nauwelijks en vraagt me te gaan zitten voor de papierwinkel. Petra moet helaas weg, want om 9:30 moeten ze hun huurauto ophalen. Ik heb er eerlijk gezegd weinig vertrouwen in, want buiten liggen alweer drie boten voor anker (wat overigens niet mag), en misschien hebben die wel gereserveerd. Groot is mijn verbazing als ze plotseling vraagt hoelang we willen blijven. "Nou, ehhh, tja, ehhh, tot maandag of dinsdag?", breng ik hoopvol uit. "Nou, dan maken we er toch dinsdag van". Ineens is ze de vriendelijkheid zelve en is het geregeld. Toch wel een geruststelling met de voorspelde harde wind in het vooruitzicht.

We doen een stoelendans, want de eerste boot in het rijtje vertrekt vanmiddag naar de Kaap Verden. Wij worden eerste, want de andere twee boten vertrekken voor dinsdag. Inmiddels is ook Pieter van de Holender de haven binnengevaren. Hij komt op de koffie en doet zijn verhaal. Samen met twee opstappers is hij gisteren uit Las Palmas vertrokken en heeft onderweg een dikke acht om de oren gehad. Het is bepaald geen kalm tochtje geweest. Ondertussen maken we ook nog even kennis met Ab en Agaath van de Schoonheyt. We krijgen een stapeltje kranten van ze.

Nadat de dames hun middagdutje hebben gedaan, gaan we douchen en vervolgens het stadje in voor boodschappen. Inmiddels is de wind toegenomen, maar zijn het vooral de vlagen die indruk maken. Vanuit de omliggende bergen valt de wind bijna letterlijk naar beneden. In de haven lopen de vlagen op tot 40 knopen, en in de stad moeten we onze ogen tot spleetjes dichtknijpen tegen het opwaaiende zand.

Terug aan boord duikt Helga de kombuis in voor een pan spaghetti en zitten Jopie en ik in de kuip. Gebrul en geloei verderop in de haven kondigt weer een windvlaag aan. Plotseling een klap in de mast van de buurman en er valt iets zwaars op de steiger. In eerste instantie herkennen we niet wat het is. Dan blijkt het een bijna volwassen meeuw te zijn. Waarschijnlijk werd hij verrast door de vlaag en kon hij de verstaging van de buurman niet meer ontwijken. Het dier kan niet meer overeind komen en ligt te creperen op de steiger. Minstens een vleugel is gebroken. Verschrikkelijk zielig! De buurman, inmiddels ook op de steiger, kijkt me aan en vraagt: "Can you do it?". Ik sta niet te trappelen, maar gegeven de omstandigheden is het diervriendelijk om de vogel uit zijn lijden te verlossen. Met een handdoek draai ik het arme dier zijn nek om. Goed besluit, k*t gevoel...

's-Avonds komen Petra, Jan Willem en Marten bij ons op de borrel. Om 0:30 gaan we te kooi.

[Helga>>] Jopie en ik waren vol verwachting hoe of de douches zouden zijn. Iedere keer is dat weer een verrassing. Is het water wel warm of is de waterstraal niet voldoende. Terwijl ik onder de douche sta gebeurde het. Jopie kon haar geluk en genot van deze heerlijke douche niet onderdrukken. Ik geloof dat iedereen het aan de andere kant van het eiland ook gehoord moet hebben. Nu weten velen, die Jopie kennen, dat als Jopie iets lekker vind of leuk vind je het absoluut te horen krijgt. Maar een heerlijke warme douche doet de ramen springen en de bergen schudden!

 

Zaterdag 5 november 2005 / 28°05'33N 017°06'47W (San Sebastian, La Gomera)

[René>>] Na de koffie en het ontbijt wandelen we naar de bushalte, hier vlakbij op het haventerrein. We nemen de bus van 10:55 naar Valle Gran Rey, aan de andere kant van het eiland. Het is slechts 50 kilometer, maar we doen er bijna anderhalf uur over. De weg slingert zich omhoog langs steile hellingen. Net als Gran Canaria is de zuidkant van het eiland vrij kaal, maar wordt het groener naarmate we hoger en noordelijker komen. In tegenstelling tot de kamikaze-chauffeurs op Madeira rijdt deze chauffeur keurig. We genieten van de omgeving en de prachtige vergezichten.

Valle Gran Rey is een dorpje aan het einde van een grote valei. Er zijn wat toeristen, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. Het is een leuk dorpje met een klein zwart strand. Op een terrasje drinken we een kop koffie en vragen de serveerster waar de haven is en hoe laat er een boot vertrekt naar San Sebastian. Het is 13:30. De eerstvolgende en laatste boot van vandaag vertrekt pas om 17:10. Nou ja, het is niet anders. We wandelen naar de haven (die met 12 miljoen Euro Europese steun wordt uitgebreid) en doden de tijd met drankjes en hapjes op een terras. Ja, ik weet het, we hebben het zwaar...

Om 16:45 voegen we ons bij de wachtende passagiers. Het valt ons op dat iedereen een ticket in de hand heeft. Shit! We hadden gedacht een kaartje aan boord te kunnen kopen, maar dat blijkt niet het geval te zijn. Iemand wijst ons het kantoortje en weet te melden dat we ons moeten legitimeren. Da's een probleem, want we hebben niets bij ons. Gelukkig wordt er niet om legitimatie gevraagd en ruim op tijd stappen we aan boord van de snelle ferry. Na drie kwartier zijn we weer in San Sebastian.

Helaas geen foto's vandaag, want we waren de camera vergeten.

[Helga>>] Ik probeer te omschrijven wat ik gezien heb vandaag. Dit omdat ik de camera vergeten ben. De bergen zijn grillig met verschillende kleuren. Van glooiend tot heel steil. Als ik, zittend in de bus, over het randje kijk kan ik door het heldere weer heel ver zien. Tot zeer ver waar je geen mens verwacht zie je kleine plateau's. Deze plateau's, ook wel niveau's, zijn gemaakt met stenen muurtjes. Door mensen handen! Hierdoor kon of kan men er iets op verbouwen. Veel is niet in gebruik. Ik denk dat het ook water vast houdt, waardoor er tenminste iets op kan groeien. Voor geiten misschien? Dit uitzicht doet me denken aan de Inka's.

We rijden door een dorpje dat me de indruk geeft dat de mensen niet veel geld hebben. De daken zijn plat met een muurtje op het dak gemetseld. Velen hebben op hun dak de was uithangen. In dit dorpje waait het volgens mij altijd. Tussen deze huisjes zie ik vervallen lage gebouwtjes staan met een licht schuin dak met dakpannen. Omdat er mest naast opgestapeld ligt neem ik aan dat daar dieren in gehouden worden. Alleen René heeft tijdens de busrit een paar schapen gezien.

Boven in de bergen waar we in flarden van de bewolking rijden is het opeens begroeid. De bomen en struiken zien er heel luguber uit. Dit omdat ze een hele dikke laag mos op de stam en takken hebben. Ook in de takken hangen slierten mos. Deze mos doet me denken aan de ongewenste slierten algen in een aquarium of vijver en dan lichtgroen van kleur.

Aan de andere kant van het eiland rijden we door een vierkante tunnel en zie ik een hele diepe kloof voor me opdoemen. Hier zijn de bergen steiler en doen meer lava achtig aan. In het dal verwacht je een riviertje, maar dat is er niet. Ik denk dat de temperaturen aan deze kant beter zijn omdat je in de lager gelegen gebieden meer verbouwing ziet in de vorm van citrusvruchten en bananen plantages.

Het dorp waar we uitstappen komt onbedorven over. Je merkt dat hier geen massatourisme is. In ieder geval meer de sportieve types. Er wordt op dit eiland veel gewandeld. Je moet zeker een goede conditie en goed voorbereid aan een wandeling beginnen. De terugweg met de ferry vind ik prachtig. Deze raast over de hoge swell en de golven met schuimkoppen heen of het niets is. De ondergaande zon geeft een mooie gloed over de bergen. De ferry kan Jopie niet genoeg tekeer gaan. Als het aan haar ligt mocht er een nog hogere swell zijn waardoor de ferry meer met de neus op en neer dendert of springt. Die is nergens bang voor. Het is weer een dag genieten geweest. Nu even een wasje uitspoelen, ophangen en eten gaan koken.

 

Zondag 6 november 2005 / 28°05'33N 017°06'47W (San Sebastian, La Gomera)

[René>>] Rustig aan vandaag. Helga doet een paar handwasjes, Jopie spoelt de boot schoon en ik probeer de website bij te werken. Dat valt niet mee, want bijna alles is gesloten. Gelukkig mag ik gebruik maken van de laptop van Saskia en Wouter van de Schorpioen. Ze hebben een wifi kaartje en kunnen vlakbij een internetcafé een verbinding opzetten.

We kijken ook naar het weer voor de komende dagen. Net als wij willen ze in de loop van de week naar Pasito Blanco op Gran Canaria. Het ziet er niet erg florisant uit. De wind blijft voorlopig stevig uit de noordoosthoek waaien. Morgen is het even iets rustiger (maar nog steeds noordoost) en vanaf dinsdag wordt weer 20-25 knopen voorspeld.

Er liggen hier nog een aantal ARC deelnemers en die moeten zo langzamerhand naar Las Palmas. Een aantal van hen maakt gebruik van het gaatje van morgen en vertrekt. Wij kijken het nog even aan, want we hebben geen zin in 80 mijl aan de wind.

Er is nog een Nederlandse boot aangekomen, de Antares van Astrid en Jasper. We nodigen ze uit voor een borrel vanavond, net als Saskia en Wouter. Wordt het toch nog 'druk', want 's-middags borrelen we aan boord van de Witte Raaf. Tussen de borrels door eten we in het dorp een pizza.

Astrid en Jasper ook op bezoek bij Schorpioen. Varen met Trintella zeilboot Antaris.

Maandag 7 november 2005 / 28°05'33N 017°06'47W (San Sebastian, La Gomera)

[René>>] Na anderhalf jaar moet ik er dan eindelijk aan geloven en krijgt Helga haar kans. Ze gaat mijn haar knippen. Sinds ons vertrek ben ik een keer of 4-5 naar de kapper geweest. Helga heeft al die tijd beweerd dat ze het net zo goed zelf kan doen. Tot op heden heb ik die boot afgehouden, maar nu moet het dan maar eens gebeuren. Gewapend met kam, haarspeld en schaar gaat ze aan het werk. Na anderhalf uur stilzitten is ze klaar en ik moet eerlijk zeggen: het resultaat mag er zijn. Klasse!

[Helga>>] Jopie kent haar zoon. Ze is gedurende de anderhalf uur dat ik bezig ben met René zijn haar muisstil. Er wordt af en toe onder mijn hard werkende handen gezucht. Het is bijzonder dat hij zo lang geduldig blijft zitten. Is dit te danken aan een onthaastingsperiode van anderhalf jaar? Tijdens het knippen komen mensen langs lopen en die maken natuurlijk opmerkingen. Volgens mij vinden ze dat het wel goed gaat. Ik vertel maar direct dat het de eerste keer is dat ik zijn haar knip omdat er al snel verhalen komen dat hun haar ook nodig geknipt moet worden. Gelukkig druipen ze af na deze opmerking.

Ik heb mezelf overtroffen. De complimenten over mijn knipvaardigheden zijn overweldigend. Dat ik een redelijk kapsel kon knippen dat was en is voor mij altijd al zeker geweest. Hoezo eigenwijs? Maar dat ik van een verwaarloosde zeemanskop nog een redelijk koppie kon knippen is niet te bevatten. Ik kon mijn ogen al niet van mijn Kapiteintje afhouden maar nu helemaal niet meer. Zou hij nu eindelijk het vertrouwen hebben dat ik hem de volgende keer weer mag knippen? Ik stel hier wel een eis bij. Het moet niet weer zo'n langharige ragebol zijn eer dat ik het weer mag knippen tot een goed model.

Jopie en René gaan op autojacht. Morgen wordt de auto rond tien uur afgeleverd bij de haven. De website wordt bijgewerkt, betalingen gedaan en de e-mail wordt opgehaald. Momenteel is het in de haven, met alle bergen om ons heen, niet optimaal om via sailmail de mailtejs binnen te halen. We zitten al bijna aan de maxmale tijd om e-mails binnen te halen of te verzenden omdat het zo traag gaat. Vandaar dat René besloten heeft dan maar alles op te gaan halen in het internetcafé. Natuurlijk wordt ook de nodige aandacht besteed aan het weer voor de komende dagen. Helaas werkt het weer niet mee om terug te varen naar Gran Canaria. Geduld is een schone zaak. A sailor with time is a happy sailor........

Stil zitten!!!

Ze kan het echt!

Clio

Dinsdag 8 november 2005 / 28°05'33N 017°06'47W (San Sebastian, La Gomera)

[Helga>>] René gaat de auto halen. Ik maak het ontbijt en vul de rugzak met water en lekkers voor onderweg. We ontbijten en zijn pleite om op avontuur te gaan met onze bolide. Het is een iets andere auto dan we besteld hebben. Ach, ik denk dan altijd als hij maar vier wielen heeft, een stuur en een goede rem en handrem. Die remmen zijn niet onbelangrijk als je de bergen in gaat.

Vol verwachting trekken we de bergen in. Het beeld wat we krijgen is weer overweldigend mooi en heel verwarrend. De niveau's die door mensenhanden gemaakt zijn zien we overal, en op plaatsen waar je absoluut niet verwacht dat er uberhaupt iets verbouwd zou kunnen worden. Ik denk dat de niveau's ook gemaakt zijn ter voorkoming van vallende stenen of lawines. Dit naast de gedachte die ik al had om te zorgen dat het water vast houdt en er, het maakt niet uit, iets op groeit. Het word kaler en kouder naarmate we hoger komen. Ook rijden we door de wolken heen en zien bomen met een dikke laag mos voor ons opdoemen. Onderweg stoppen we regelmatig om de benen te strekken en van het uitzicht te genieten. Het valt ons op dat je een speld kunt horen vallen en het pijn aan je oren doet van de slite. Het maakt indruk, grote indruk. De grote rotspartijen, de branding, de bananenplantages in de baranco's (een bergkloof) of vlak langs de kustlijn, de zon die speelt met de wijde omtrek en de bergtoppen die zich af en toe verstoppen in de wolken.

Aan de noordkant willen we een hapje eten. We rijden naar de kust. Daar aangekomen rijden we zover mogelijk door om vervolgens via een doodlopend straatje op een oude, van rotsen en stenen gemaakte, steiger van de ruwe branding te genieten. Daar zien we een oud fort aan de andere kant van de baai. Dit fort is ondekt door een Duitse fotograaf. Deze wilde de geschiedenis van dit fort niet verloren laten gaan en heeft na twintig jaar een restauratie laten uitvoeren. De restauratie is door hem uit eigen zak betaald. Als ik het goed begrepen heb heeft hij het zelfs gekocht. Aangekomen in het fort, kosten 2 euro per persoon, kun je een film en de vele door hem zelf gemaakte foto's bekijken. Het is een prachtig en eigenaardig fort wat nu gebruikt wordt voor lokale feestjes en veel artistieke aangelegenheden. De functie van het fort met de uitloopbrug was voor het overslaan van de op het eiland verbouwde bananen. Omdat het fort aan de noordkant van het eiland ligt is dit destijds een heus spektakel geweest. Het is daar door de swell en de wind nooit een rustige zee. De roeiers van het te bevoorraden schip kwamen tot onder de brug waar men de bananen naar beneden in het roeibootje hesen. Voor de roeiers een zwaar en zeer moeilijk karwij. Na het zien van de film hebben we een eenvoudig hapje gegeten. Vol bewondering over de moedige mensen die de benanen kwamen halen vertrekken we om aan onze terugreis, via een andere weg natuurlijk, te beginnen. Na vele kilometers haarspeldbochten, zeer steile hellingen, steile afdalingen met uren achter het stuur bracht René ons om een uur of half zeven bij de haven veilig terug. We hebben de chauffeur een groot applaus gegeven voor de mooie dag en het veilig thuis brengen. We sluiten de dag af met een, we vallen weer in herhaling, pizza, een kopje koffie en een slaapmutsje.

La Gomera is mooi!

Woensdag 9 november 2005 / 28°05'33N 017°06'47W (San Sebastian, La Gomera)

[Helga>>] Er is helemaal geen wind in de haven. Het is daardoor erg warm. Het slaat echt als een moker op je kop. Je hoeft niets te doen om eruit te zien alsof je uren hebt gesport. Toch zijn René en Jasper actief. Er wordt het nodige aan handigheidjes uitgewisseld tijdens het klussen. Prettig is dat Jasper timmerman van beroep is. Er wordt bij ons een heel mooi stukje teak, gekregen van Hans (Fiddlesticks), op de bevestiging van het babywant gemaakt. Het lekt daar als we veel water over dek krijgen. Het lijkt allemaal zo makkelijk maar dat is het natuurlijk niet. Het houtje moet uitgeboord worden, uitgezaagd, geveild, uitgediept voor de kit, de stag moet los, drogen etc. etc.

Terwijl René druk is met het babystag gaan Jopie en ik kijken bij de havenmeester of onze gasflessen al gevuld zijn. De grote fles uit Nederland, gevuld met 5,5 liter butaan kost 4,40 en het kleine campingflesje van 2,5 liter kost 6,80. De havenmeester vindt het zelf niet leuk dat hij voor het kleine flesje meer moet vragen. Ik ben al lang blij dat het campingflesje geen 15 euro kost zoals in Nederland. Jopie wacht bij het havenkantoor tot ik de flessen heb weggebracht bij de boot waarna we wat boodschappen gaan doen. Ze klaagt niet maar het is voor haar toch wel erg warm.

In de supermarkt vind ik een ontbijtkoek. Ik weet dat deze minder lekker zal smaken dan de koeken uit Nederland. Het maakt me niet uit. Samen lopen we door ieder gangpad en onderzoeken ieder potje. We eten vis vanavond en vanmiddag een sardine salade op brood. Het kan slechter, al zeg ik het zelf.

Vanavond "moeten" we op de borrel bij Saskia en Wouter (Schorpioen). Ik ben heel benieuwd hoe hun houten huis er vanbinnen uit ziet. Het is iedere keer weer erg leuk om bij anderen een kijkje te mogen nemen. Omdat we misschien morgen gaan varen gaan we het niet laat maken. Dit is op zich al een moeilijke opgave. Die twee, Saskia en Wouter, zijn een leuk stel en zijn goed aan elkaar gewaagd wat voor mij, en misschien ook voor anderen in hun bijzijn, een leuk vermaak is. We hebben in ieder geval erg veel lol en daar gaat het om.

We gedragen ons netjes en zijn voor twaalven terug aan boord. Natuurlijk wordt er een slaapmutsje ingeschonken en kletsen we wat na. Dat nakletsen vind Jopie zo fijn. Ondanks dat soms je ogen niet meer open kunt houden is het altijd gezellig.

Als het nu nog lekt, dan weet ik het ook niet meer!

Saskia en Wouter met houten zeilboot Schorpioen

Donderdag 10 november 2005 / 28°05'33N 017°06'47W (San Sebastian, La Gomera)

[Helga>>] Het heeft vannacht weer behoorlijk gewaaid. Om beurten zijn we uit bed geweest om de stootwillen te controleren. Alhoewel Jopie weer als een os door alles heen geslapen is. Er is iemand langs geweest die een verloren stootwil bij ons aan dek heeft gelegd. Dit kwam goed uit omdat we aardig strak tegen de steiger aan geperst werden. Er liggen per slot van rekening nog drie zware boten tegen ons aan. De hardste windvlaag is 43 knopen geweest.

Er moet van lagerwal (dat is de kant waar de wind naar toe waait en dat is nu de steiger waar we aan liggen) een grote zeilboot verplaatst worden. De vrouw des huizes meldt dat het niet bepaald een goed moment is. Op de vraag waarom dan geeft ze te kennen dat juist vandaag haar man niet aanwezig is. Het gevolg van haar opmerking is dan dat Jasper, Astrid, René en ik haar gaan helpen. Uiteraard komen de marinero's (havenjongens) ook helpen. De marinero achter het roer weet wel wat hij doet maar die andere kan beter putjesschepper worden, is mijn mening. Afijn. De boot wordt gelukkig zonder schade naar de nieuwe ligplaats gevaren. En dan te bedenken dat het schip gewoon scheef hing in de windvlagen toen het even moest keren. Er zijn dan ook wel acht mensen bezig geweest om dit klusje te klaren.

Volgens de informatie blijft de wind nog steeds te hard of uit de verkeerde richting komen de komende dagen. We kunnen Jopie daardoor niet voor zondag naar Las Palmas terugvaren. Het terugbrengen van Jopie, in welke vorm dan ook, is een discussie die de afgelopen dagen al meer gevoerd is. Nu wordt het tijd om in actie te komen. We bellen met Transavia. Er kan overgeboekt worden maar dat moet natuurlijk wel betaald worden. Eerst maar eens naar het havenkantoor om te controleren hoeveel een vlucht van hier naar Las Palmas kost. Deze vlucht sluit niet aan op de geboekte vlucht van Jopie. Een ander alternatief is met ferry, bus, ferry om uiteindelijk op het vliegtuig te kunnen stappen. Het probleem is dan wel dat, omdat Jopie haar vlucht om half tien in de ochtend is, dat je dan ook nog eens een nacht moet overbruggen. Na lang beraad wordt besloten de vlucht om te boeken. Ze is helemaal in de wolken. Nu kan ze nog langer blijven. Haar terugvlucht is woensdag de 16e geworden in plaats van de zondag de 13e. Het thuisfront is op de hoogte gebracht en moet hierdoor ook het een en ander gaan plannen. Jopie past maandag altijd op de kinderen van Marianne en Joris. Toch is iedereen tevreden en één ervan heel blij met dit extraatje. Wie zou dat nou zijn? Of ik er blij mee ben wordt niet gevraagd. Beetje vreemd.

Het resultaat is dat we nu aan de slag gaan met de nodige klussen die we anders in Las Palmas zouden gaan doen. De gasfles wordt aan de onderkant geverfd en de dingy wordt schoongemaakt in de veronderstelling dat we deze niet meer nodig hebben. De latten in de dingy zijn nodig aan vervanging toe. Pieter (Hollender) weet een houtwinkel waar we de latten kunnen laten maken. Zo is er nu een start gemaakt met de lijst die we af moeten werken voor vertrek.

Het is gewoon niet te geloven. Vorige keer heeft Jopie op een haar na haar vlucht gemist. Ze heeft het nu voor elkaar om toch nog langer aan boord te zijn. Wie houdt nu wie voor de gek? Moet ik me nu bij de neus genomen voelen?

[René>>] Jopie heeft trek in pindasaus, dus maakt Helga 's-avonds een pan bami die bedoelt is voor twee dagen. We kunnen ons niet inhouden en (vr)eten de hele pan op. Moeders kan het zelfs niet laten om de allerlaatste restjes bij elkaar te schrapen.

Vier dik is inmiddels een geaccepteerd verschijnsel

Kennen we niet hoor!!!

 

Vrijdag 11 november 2005 / 28°05'33N 017°06'47W (San Sebastian, La Gomera)

[René>>] Vandaag een klusjesdag. Ik maak de bijboot schoon, laat 'm leeglopen, en berg 'm op. Daarna stort ik me op de ankerlier voor een servicebeurt. Na het nodige gepuzzel krijg ik 'm uiteindelijk helemaal uit elkaar. Ik maak alle onderdelen schoon en vet ze daarna opnieuw in. Ondertussen is Jasper op de Antares ook aan het klussen en komt Michael van de Catch22 een praatje maken. Een uitnodiging voor een borrel leidt tot de afspraak om vanavond met een wat grotere groep in het dorp wat te gaan drinken.

Op 27 november start vanaf La Gomera een Atlantische roei-race naar Antigua. Op het haventerrein staan al diverse boten klaar en zijn de bemanningen bezig met de voorbereidingen. De meeste boten zijn duo bemand, maar er zijn ook bemanningen van vier en zelfs twee solo roeiers. Ze rekenen op gemiddeld 50 mijl per dag en doen er dus naar verwachting ca. twee maanden over. Volgens mij moet je een paar miljard hersencellen missen om aan zo'n avontuur te beginnen. Tegelijkertijd dwingt het uiteraard ook respect af.

Vandaag is het de 11e van de 11e, en dus Sint Maarten. 's-Avonds komen Merlin, Juliette en moeder Magrita van de Myrdinn langs voor snoep. De kids hebben allebei een uitgeholde pompoen met een kaarsje en zingen een paar liedjes. Ontzettend leuk! We hebben nog niet veel contact gehad met de Myrdinn. Hemelsbreed liggen ze maar 30 meter verder, maar het is aan de overkant en die plek ligt niet op onze 'route' naar het dorp. Dat contact komt nog wel, want ze gaan ook naar Tobago.

Wat me op onze plannen voor de komende tijd brengt, want ik geloof dat we daar nog niet over geschreven hebben. Opstapper Frank Evers (zie ook onze oversteek van de Golf van Biscaje) arriveert zondag 27 november op Gran Canaria. Als de wind goed is vertrekken we de 28e of 29e met als bestemming Tobago. Als het een beetje meezit komen we net voor de kerst aan. Marjon (Frank's vrouw) en de kinderen vliegen 23 december naar Tobago.

Helga overtreft zichzelf weer met vis gestoofd in een kokossaus. Na de smulpartij gaan we naar het dorp waar we de bemanningen van de Antares, J&B, Witte Raaf, Schoonheyt, Noorderzon en Catch22 in een gezellige bruine kroeg treffen. Het bleef nog lang onrustig in San Sebastian.

De ankerlier krijgt een beurt

Twee maanden roeien!

Zaterdag 12 november 2005 / 28°05'33N 017°06'47W (San Sebastian, La Gomera)

[René>>] De koffie is nog niet doorgelopen of Pieter (Holender) komt langs. Hij heeft besloten aanstaande woensdag te vertrekken (onder voorbehoud van de wind uiteraard). Bestemming Sint Maarten. Hij is de eerste van de ons bekende boten die aan DE oversteek gaat beginnen. Jammer dat wij dan alweer op Gran Canaria zijn, want we hadden hem graag uitgetoeterd.

We gaan door met klussen. De ankerketting krijgt om de 10 meter een lik verf. Verder zet ik de latten voor de bijboot in de grondverf. Helga reorganiseert verschillende kasten aan boord en Jopie doet vol enthousiasme een was in de nieuwe zwarte emmers die Helga hier op de kop getikt heeft.

Het gebeurt niet zo vaak dat ik geen zin heb in het website "gedoe", maar vandaag dus wel. Toch zet ik me er overheen, want morgen is het zondag en maandag varen we waarschijnlijk terug naar Gran Canaria, dus dan wordt het dinsdag op zijn vroegst om de website bij tewerken..

Voor een broodje warme pindasaus kun je me wakker maken heeft ze verteld. Geheel verrast pakte ze haar ontbijt aan met broodje warme pindasaus.....mmmmm smullen!

Rene maak eens een foto van mij. Fijn dat we die manden hebben nu doet ze de was met veel plezier en iedereen kan het zien!

Zondag 13 november 2005 / 28°05'33N 017°06'47W (San Sebastian, La Gomera)

[René>>] Hiernaast een foto uit Jopie's archief van hoe het allemaal begon. Als negenjarige scheepsarchitect ontwierp en bouwde ik zelfstandig deze dwarsgetuigde eenmaster. Het moment vlak voor de proefvaart werd door de trotse ouders op de gevoelige plaat vastgelegd. Nonchalant en zonder een spoor van zenuwen laat de stoere schipper alle aandacht aan zich voorbij gaan. "Ik trek de wijde wereld in!", zie je hem denken.

Hoe de proefvaart verlopen is, weet ik niet meer. Maar wel dat we druk zijn met de voorbereidingen van onze eerste oceaanoversteek...

[Helga>>] Anita en Dick zijn inmiddels gearriveerd. Hebben zij de regen meegenomen? Of zijn het Anja en Hans die in hun kielzog de haven binnenvaren. Voor we het weten zit de kuip bomvol met mensen. Er kan nog meer bij en dat gebeurd. Om het af te leren spreken we met iedereen die kan komen af in de kroeg. Het wordt weer gezellig. We sluiten de avond af in de kuip van de Catch 22.

Ik probeer nog wat te leren van Ilona (Catch22). Die heeft één klein mandje waarin ze al haar kleding heeft zitten. Toch presteert ze het om iedere keer dat ik haar zie andere kleding te dragen. Iedereen denkt zeker dat ik haar wil plagen maar dat is niet het geval. Hoe flikt ze dat nou met dat trukendoos kledingmandje. We hebben veel plezier met elkaar en daar gaat het om. Jammer dat je sommige mensen maar kort leert kennen.

Kapiteintje in de dop

De kakkerlakkengekte is aangebroken. Schoenen uit voor je aan dek komt zodat de eitjes en resten niet overal verspreid kunnen worden.

Maandag 14 november 2005 / 28°05'33N 017°06'47W (San Sebastian, La Gomera)

[Helga>>] Het is een rustig window om te gaan varen. We vinden het jammer om bij La Gomera weg te gaan. La Gomera is een perfecte haven om te vertrekken voor de oversteek. Sinds kort is zelfs het vliegveld in gebruik genomen. Als we dat van te voren geweten hadden dan zou het anders gelopen zijn. De roeiers gaan de 27e starten met hun twee maanden durende oversteek met een gemiddelde van 50 mijl per dag. Het zou leuk geweest zijn dit spektakel mee te maken. Vertrekkers worden uitgezwaaid en uitgetoeterd. Jammer dat er geen verschillende soorten toeters zijn, zodat je kunt horen of ze naar de Kaap Verden gaan of DE overkant.

Voor de laatste boodschapjes lopen Jopie en ik even naar de supermarkt. Aangekomen bij de Vagebond zitten Dick en Anita al in de kuip. Die komen nog even gezellig gedag zeggen. Even snel nog de stootwillen afspuiten omdat die vol zitten met zeepsop tegen het piepen. Het is niet zo fijn om al dat sop in de bakskist te krijgen. Dan de spullen die in de koeling moeten in de koeling doen. He, he en dan nog even kletsen met Anita en Dick. Jopie, die niets wil missen, besluit niet meer te gaan douchen waardoor René de sleutel al terug kan gaan brengen naar de havenmeester. De schatten, Anita en Dick, hebben een presentje voor ons ingepakt. Dit mogen we pas uitpakken op 5 december. Wat een geweldig idee is dit. Ik ben wel de laatste dagen bezig geweest om wat presentjes te kopen en in te pakken zodat Jopie die mee kan nemen naar Nederland maar hieraan heb ik niet gedacht. Dat wij aan boord op 5 december ook een beetje Sinterklaas gaan vieren is wel zeker. Tot nog toe heb ik nog geen tijd gehad om het voor te bereiden.

Omdat wij met Vagebond aan de steiger liggen vindt er op het moment dat we willen vertrekken een zeilbotendans plaats. Antaris met Astrid en Jasper gaat een box in. Fiddlesticks gaat verleggen en de Fransman doet ook iets. Wat die Fransen met hun boten doen is altijd een beetje wazig. We varen rond een uur of vijf weg en zwaaien iedereen uit. Voor Jopie is het best spannend. Zij gaat voor het eerst een nachtje met ons mee varen.

Het slingerzeiltje heb ik al gemonteerd. Jopie kan rustig liggen vanavond. Het eerste stuk zijn er vervelende golven en wind vanwege de versnellingszones. Tussen de eilanden versneld de wind en wordt het water opgestuwd. De zones zijn bekend en heel goed zichtbaar, zodat je je kunt voorbereiden. Zodra we door de zone heen zijn valt de wind totaal weg en starten we de motor. Als dit maar niet een motortochtje wordt, hoewel er weinig wind voorspeld is.

Ik ga rond een uur of zes de kombuis in en maak een pan spageroni. Dit is zelfgemaakte spaghettisaus met macaroni. De macaroni eet namelijk wat makkelijk in de kuip. De bedden heb ik in de haven al gereed gemaakt zodat ik rond een uur of negen te kooi ga. Jopie en René blijven tot twaalf uur de wacht houden. Nadat ik net een beetje ben ingedommeld is het alweer mijn beurt om de wacht te houden. Ik krijg een heerlijk bakje koffie en constateer dat het pleistertje achter mijn oor, tegen zeeziekte, weer perfect werkt. Nu maar hopen dat ik niet ook, net als vele zeilers, allergische reacties ga krijgen van die dingen waardoor je ze niet meer kunt gebruiken. Mijn wacht verloopt soepel. De wind was net aangetrokken waardoor we eigenlijk al hadden kunnen zeilen. Ik wacht het nog even af. René valt sneller in slaap als de motor bij staat. Na een half uur besluit ik te gaan zeilen. En jawel! Het lijkt de Middellandse Zee wel. De wind trekt enorm aan en na een kwartier valt hij weer weg om na vijf minuten weer aan te trekken. Na een uur komt het slaperige hoofd van René naar buiten. Hij kan van dat zeilgerommel niet slapen en besluit om in de kuip te komen liggen. Ik vind alles best als hij maar slaapt, wat hem natuurlijk niet lukt. Uiteindelijk valt hij dan toch in slaap als een golf besluit ons een wippertje te geven en een bakje door de kombuis heen hobbelt. Afijn, René weer klaar wakker. Ik roep naar Jopie dat er niets aan de hand is. Na nog geen minuut ligt ze alweer te slapen. In overleg maak ik mijn wacht langer omdat ik klaar wakker ben en René weinig heeft geslapen. Nu kan hij samen met zijn moeder de zonsopgang meemaken. Om half zes ga ik dan toch maar slapen en ben heel snel weg. Dan hoor ik wat gerommel omdat Jopie René gezelschap gaat houden. Ze doet haar uiterste best heel zachtjes te doen. Het is geen normaal bootgeluid waardoor ik het wel registreer maar gelukkig niet echt wakker wordt. Jammer dat het bewolkt is waardoor de zonsopgang niet zo mooi is als we gewend zijn.

Eindelijk krijgt Jopie dan dolfijnen te zien. Ze is dolgelukkig. Zijn hiermee nu al haar wensen vervuld? Betekent dit nu dat ze niet meer komt of niet meer zo vaak bij ons op bezoek komt? Zijn we hier blij mee? De persoon die dit het beste weet is Jopie zelf. Iemand die zo kan genieten van alles om zich heen, van de gezelligheid en zich helemaal aanpast aan de huishoudregeltjes en de zeilregeltjes dan is het Jopie wel. Die mag nog wel een keertje komen. Hopen dat het dan niet zo druk is met andere zeilers omdat je dan met het gezellig nakletsen van Jopie niet aan rust toe komt. We zijn dan ook alweer een jaartje ouder en trekken het dan echt niet meer....

 

Helga wil je een foto van mij maken zoals ik hier lig? Hi hi

Dinsdag 15 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[Helga>>] Rond half tien komen we aan in Pasito Blanco. Het duurt even voor we ingeklaard zijn. Saskia en Wouter (Schorpioen) komen ons gedag zeggen. Zij zijn gisterochtend heel vroeg vertrokken. Helaas hebben ze er erg lang over gedaan en zijn pas om drie uur vannacht aangekomen.

We krijgen onze oude ligplaats terug. De Duitse buurman is in de tijd dat we weg zijn geweest niet veel verandert. Hij staat al heel dominant op de punt van zijn boot om de marinero in het Duits de commanderen. Er staat een behoorlijke swell waardoor het aanleggen niet gemakkelijk gaat. Vlak voor ons ligt op de steiger de brug waarmee je op de wal kunt komen. We haken ons met het anker op een haar na niet aan die trap. En de buurman maar commanderen naar de marinero. Afijn we laten ons niet gek maken en gaan gewoon door met het goed leggen van Vagebond. Ik maak met lijnen en dik elastiek twee landvasten. Hiermee worden de klappen van de lijnen op Vagebond en de steiger opgevangen. We worden door de swell naar voor en achter geduwd in het water. Het is als het ware een extra elastische landvast die net iets strakker zit dan de landvast waaraan je schip ligt. Zo voorkom je dat je ligt te rukken aan de lijnen omdat het elastiek de klap opvangt. René zegt tegen mij dat het niet lang meer gaat duren voor hij uit zijn dak gaat en de buurman eens flink op zijn nummer gaat zetten. Gelukkig denk ik. Meestal ben ik net een moment eerder en voel me er niet prettig bij dat ik weer de persoon ben die uit haar fontanelletje gaat. Fout. De buurman begint weer te wijzen en in het Duits te zeggen dat die elastieken niet goed zijn. Pieuuwwwie!!!!! Daar ga ik. Of de buurman niet zo wil zeuren en gewoon ons onze gang wil laten gaan en dat die elastieken wel goed zijn als je weet hoe je ze moet gebruiken. Dit doe ik natuurlijk in het Nederlands, wat de beste man naar ik aanneem prima verstaat. Waar ik het vandaan haal weet ik niet maar ik eindig door te zeggen dat ik zijn korte broek ook niet leuk vind. René vraagt na deze waterval van woorden heel rustig aan mij wat er mis is met het korte broekje van onze buurman. We hebben weer lol voor tien.

Eerst maar eens een stevig ontbijt maken. Gebakken ei met spek op brood. Dan een inhaal-slaapje van twee uur doen. Na ons slaapje gaat René een auto huren. Dan kunnen we Jopie makkelijk naar het vliegveld brengen en de boot bevoorraden.

René komt met een heel guitig rood bakkie terug. We besluiten aan wal wat te gaan eten. Na een overheerlijke douche vertrekken we met de auto. Terug aan boord pakken Jopie en ik haar tas in en nemen we nog een slaapmutsje voor we naar bed gaan. Morgen loopt de wekker vroeg af.

Gelukkig hebben we de loopbrug niet aan ons gehaakt.

Woensdag 16 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[Helga>>] Om 6:00 pakken Jopie en ik de laatste spullen in. We drinken een kopje koffie, eten nog een yoghurtje en vertrekken richting vliegveld. Voor Jopie is alles weer een laatste keer. Overal wordt heel bewust afscheid van genomen.

Aangekomen op het vliegveld wordt er bij het inchecken verteld dat ze eerder, om half negen, door de douane moet gaan. We drinken nog een kopje koffie en eten er wat lekkers bij. We zijn alle drie best wel moe van al de gezelligheid in La Gomera en het vele (na)kletsen. Op het moment dat we gedag zeggen krijg ik het toch wel een beetje te kwaad. Voorlopig zullen we haar niet meer zien en dat lees ik in haar ogen. Ik kijk nog vele malen over mijn schouder en zwaai in het wilde weg. Ze is niet meer te zien. Wij gaan naar de auto en dan richting Las Palmas. Daar liggen Ruud en Araksi (Garabes) en we willen hun verrassen met een bezoekje.

Aangekomen in Las Palmas wil ik nog iets lekkers meenemen voor bij de koffie. Helaas is het een waardeloze stad om met de auto te rijden. Alles éénrichtingverkeer of verboden om in te rijden. Dan denk ik een bakkertje te zien. René kan het wagentje dubbel parkeren naast een vuilcontainer. Hij blijft in de auto wachten. Ik sprint naar de winkel.die dicht blijkt te zijn. Balen, dit is wellicht onze enige kans om wat te kopen voor bij de koffie. Naast de bakker zit een leerverwerkingsbedrijfje. Het is open. Ik sprint naar binnen en vraag om een stuk onbewerkt leer. Het liefst afval. Ze heeft nog een restant liggen. Het stuk leer is best groot. Overleggen is niet mogelijk dus ik koop het en krijg een rol leergaren mee. Dit leer wil ik gaan gebruiken om bij de eerste zaling een beschermkap te naaien zodat het zeil wat er langs komt minder snel beschadigd.

Uitleg: Eerste zaling is vanaf het schip gezien de eerste dwarsbalk op de mast. Daar loopt aan het uiteinde de stag doorheen wat naar de tweede zaling gaat en vervolgens naar de masttop. Met deze stalen verstaging die begint op de boot blijft de mast rechtop staan. Tijdens de oversteek gaan we er vanuit dat we veel ruime wind koersen (wind van achteren of schuin van achteren) gaan varen. Dit betekent dat het grootzeil vaak langs of tegen de eerste zaling schuift. Door dit schuiven langs harde materialen slijt je zeil enorm. Dit ga ik dus voorkomen door op die plaatsen een stuk leer te naaien. Jawel, dit is dus in de mast op ongeveer 5 meter hoogte.

Aangekomen in de haven van Las Palmas zien we de Garabes al snel liggen. Het is niet te geloven maar mijn fluitje begint beroemd te worden. Ik fluit een paar keer en we zien Ruud de kajuit in stappen. Hij dacht letterlijk aan mijn fluitje maar verwachte ons niet.

Ruud komt ons ophalen met de dingy. We kletsen in alle rust met elkaar en delen elkaars ervaringen. Daarna gaan we naar de kant. Even nog langs een internetcafé, een terrasje gepakt en later met de auto naar de grote Media Markt. Ruud en Arkasi willen te zijner tijd ook een nieuwe laptop. Wij willen eigenlijk voor vertrek wel een nieuwe laptop zodat we de huidige laptop als reserve kunnen gaan gebruiken. Een nieuwe laptop is ook zuiniger in het gebruik qua energie. Aansluitend krijgen we een heerlijke restjesmaaltijd bij de Garabes aan boord. Ik ben vanavond de BOB. Het is alweer anderhalf jaar geleden dat ik achter het stuur gezeten heb. Gelukkig breng ik ons veilig terug bij de Vagebond ondanks dat de wegen onverlicht zijn en het kleine bakkie geen stuurbekrachtiging heeft.

We kruipen in bed en willen een gat in de dag gaan slapen. Ik ben benieuwd of het ons gaat lukken.

Als het goed is, is Pieter (Holender) vandaag vertrokken van La Gomera voor DE oversteek. Bestemming Sint Maarten.

 

Donderdag 17 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[Helga>>] Het lukt ons uit te slapen. Voor Saskia en Wouter (Schorpioen) heb ik een aardigheidje in een papieren servetje gepakt. Dit mogen ze pas op 5 december uitpakken. Ze zijn dan waarschijnlijk op de Kaap Verden. Terwijl ik naar voren loop om het te brengen komen ze net aanlopen. Ze zijn hierheen gekomen omdat Saskia haar ouders hier een appartement gehuurd hebben om voor vertrek nog bij te kletsen.

René heeft heerlijk verse broodjes gehaald bij het supermarktje dat hier op het terrein aanwezig is. Terwijl we ons ontbijt aan het klaarmaken zijn, het is inmiddels elf uur, komen Imre en Esther ven de Lady Jean aanlopen. Hun boot ligt net in het water. Ze hadden wat problemen met de schroefas. Al het werk is naar wens verlopen en ze willen nu vertrekken naar de Kaap Verden. Maar ze komen eerst nog even op de koffie om kennis met ons te maken. We hebben al enkele keren e-mail contact gehad maar elkaar nog niet 'live' gesproken. Esther is op een gezonde manier een beetje zenuwachtig voor de tocht naar de Kaap Verden. Zoals het er nu naar uitziet wordt het een geweldige tocht. Tijdens deze tocht gaan ze, voor het eerst, vissen. We wensen hen een goede reis en zullen via de VHF of via de SSB contact met hun zoeken vanavond.

René gaat aan de afwatering van de luchthappers werken. Van Jasper (Antares) heeft hij een mooi stukje teak gekregen om dit probleem op te lossen. Het is anderhalf jaar gelden dat we dit geconstateerd hebben. Nu moeten we er wel wat aan gaan doen voor we aan de oversteek beginnen. Op de achtergrond hoor ik het rommelen. Het gaat regenen. Balen, nu kan hij niet verder met zijn klus of andere klussen die ook buiten moeten plaatsvinden. Eerst maar eens een kopje koffie zetten.

[René>>] In de loop van de middag trekt het onweer weg en kan ik aan dek de klusjes doen die ik wil.

Die luchthappers zijn fijn, maar wanneer we over stuurboord liggen en veel water over dek krijgen, dan stroomt het water de bak van de bakboord luchthapper binnen via het gaatje voor de afwatering. Het water in de bak stijgt en vervolgens komt het de kajuit binnen. Liggen we over bakboord dan is het uiteraard andersom. Tot op heden deden we kurken in die gaten, maar dat is halfbakken oplossing. Ik ga nu een soort beschermkapje maken, waardoor het water niet meer naar binnen kan stromen.

's-Avonds eten we heel ongezond hotdogs en kijken voor het eerst sinds maanden weer eens een film ("Confessions of a dangerous mind", vreemde maar wel leuke film).

Door dat kleine gaatje wat er moet zitten kan heel veel water door naar binnen komen en dat wordt nu opgelost.

Het eerste stukje hout is gelijmd. Fase 1 is volbracht!

Vrijdag 18 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] Na het ontbijt stappen we in onze rode bolide en rijden naar Las Palmas. In de haven is het een drukte van belang. Aanstaande zondag vertrekt de ARC, de Atlantic Rally for Cruisers. 260 boten steken min of meer gezamenlijk de oceaan over. Nee, wij doen niet mee. We doen het liever zelfstandig en houden ook nog eens honderden euro´s in onze zak, want meedoen met de ARC kost een lieve duit.

Een telefoontje naar de Garabes en even later stappen Ruud en Araksi op de wal. We gaan eerst naar een apotheek waar Helga Blattanex koopt, een giftige gel om ongedierte mee te bestrijden. We hebben nog geen last gehad, maar verschillende andere boten wel, dus ook wij zullen wel een keer aan de beurt komen.

Vervolgens rijden we naar de Mediamarkt voor een nieuwe laptop. De nieuwste generatie laptops heeft een breed scherm en die modellen passen niet in het handige kistje dat ik in de navigatiehoek gemaakt heb. Uiteindelijk kiezen we voor een "traditionele" Vaio (Sony) met een 1,6Ghz processor, 512Mb intern geheugen en een 60Gb harde schijf. EN een ingebouwde wifi kaart, dus kunnen we straks ook draadloos internetten, want in de haven is een wifi netwerk. Helaas kan het ding alleen geleverd worden met een Spaanstalige Windows XP Home licentie.

Ruud en Araksi kopen een broodbakmachine. Gezien onze energiehuishouding aan boord is zo´n stroomvreter aan ons niet besteed.

We gaan naar de Garabes waar de dames zich op hapjes storten en Ruud en ik nog even Las Palmas ingaan voor een 12V adapter en een USB-Serieel converter. De nieuwe laptop heeft geen seriële poort en voor de GPS hebben we die wel nodig. We slagen gelukkig voor beide accessoires.

Als vanouds krijgen we aan boord van Garabes weer heerlijke hapjes geserveerd. Tegen 22:00 vaart Ruud ons terug naar de kant en rijden we terug naar Pasito Blanco. Nog een afzakkertje en te kooi.

ARC deelnemers met hun vlaggetjes

Las Palmas: huisjes in pasteltinten

Zoals gewoonlijk hebben Ruud en ik het weer zwaar...

Zaterdag 19 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] Vandaag gaan we inkopen doen bij de Al Campo, een mega-supermarkt in de buurt van Las Palmas. Maar voor het zover is moet er eerst een nieuwe laptop ingericht worden. Dat gaat, zoals valt te verwachten, niet zonder slag of stoot. Ik installeer mijn "eigen" Engelstalige XP Professional, maar mis natuurlijk diverse drivers. Gelukkig doen de belangrijkste functies het wel en kan ik alle software installeren.

Pas aan het eind van de middag gaan we naar de Al Campo. Het is inderdaad een MEGA supermarkt. Een soort Carrefour, maar dan in het kwadraat. We slaan hoofdzakelijk drank in. Voor de overige zaken gaan we volgende week nog een keer. Wat slaan we zoal in? 80 liter drinkwater in flessen, 30 liter houdbare melk, 10 liter vruchtensap, een tray Cola Light, 6 grote potten oploskoffie, 6 pakken filterkoffie, 5 potten aardbeienjam, en nog veel meer. De inhoud van de twee volle winkelwagens past zowaar in het kleine autootje. Het is al donker als we terug zijn in de haven.

´s-Avonds drinken we een borrel op de Schorpioen, want het is Saskia´s verjaardag. Ze hebben wifi, dus kan ik mooi de benodigde drivers downloaden. Terug aan boord installeer ik alle drivers en resteert nog slechts één probleem: ik krijg de wifi kaart niet aan de praat. Nou ja, dat zien we maandag dan wel weer, want morgen is het zondag, rustdag en we gaan de ARC uitzwaaien.

 

 

Zondag 20 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] Om kwart voor tien rijden we weg uit Pasito Blanco met Saskia en Wouter op de achterbank. Er staat een stevige wind uit het zuiden. Niet bepaald ideaal voor de ARC deelnemers. Dat is een ander bezwaar dat we hebben tegen de ARC: het vertrekken op een van tevoren bepaald tijdstip. Bij extreem slecht weer zal het vertrek best uitgesteld worden, maar toch.

Rond half elf staan we in de haven van Las Palmas. Ruud komt ons even later ophalen met de bijboot. Tientallen ARC deelnemers varen de haven al uit. Het is stralend mooi weer en er staat hier nauwelijks wind. Langzaam maar zeker wordt het drukker op het water. De startlijn ligt een paar mijl verderop, dus echt goed kunnen we het niet zien, maar de aanblik van ruim 250 boten is toch indrukwekkend. Om 12:30 klinkt het startschot voor de wedstrijdvloot, een half uur later gevolgd door de cruisers. Een goed uur later is de vloot vrijwel uit het zicht verdwenen en komt tot onze verbazing Hollands glorie de Stad Amsterdam binnengevaren. Wat een prachtig schip is het toch!

De hapjes en drankjes smaken uitstekend en tegen vieren brengt Ruud ons terug naar de kant, zodat we de auto voor vijven kunnen inleveren in Playa del Ingles. Onderweg zien we de ARC vloot aan de wind richting het zuiden koersen waar donkere wolken zich samenpakken. Mooi gezicht!

Saskia en Wouter zijn de volgende huurders van de kleine rode bolide, want zij willen morgen in gaan slaan. We willen in Playa del Ingles een hapje eten, maar het is nog erg vroeg. Om de tijd te doden wandelen we wat door het extreem toeristische stadje. Overal café´s, restaurants, winkeltjes, speelhallen, noem maar op. Ik daag Wouter uit voor een digitale Europacup finale. Ik win met 2-0 We eten ons buikje tonnetje rond in een Chinees restaurant waar we voor € 6,60 onbeperkt mogen opscheppen van het buffet. Erg lekker!

Onder de ruitenwisser van de auto vindt Wouter een parkeerbon. Dat moet als agent toch pijn doen... Er wordt hier minder streng mee omgegaan dan in Nederland. Een boete kan voorkomen worden, door alsnog € 1,80 te betalen bij de automaat en de bon en het betalingsbewijs in een envelopje te posten in de bijbehorende brievenbus. Kijk, da´s nog eens "klant" vriendelijk.

Maandag 21 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] Voordat Saskia en Wouter gaan shoppen, mag ik met hun wifi verbinding nog een paar drivers downloaden. Na installatie werkt de wifi kaart en hebben we direct verbinding met het netwerk. Wat een luxe, een snelle internetverbinding aan boord. Helemaal geweldig!

De rest van de dag doen we diverse klusjes. Ik ga verder met het luchthapper-lekkage-project en Helga gaat verder met het reorganiseren van de voorraden, zodat alles straks een logische plek krijgt. Ook pas ik het laptop-kistje in de navigatiehoek aan, zodat de nieuwe laptop er goed in past.

´s-Avonds luisteren we op de SSB naar gesprekken van boten op of onderweg naar de Kaap Verden. We horen diverse bekende boten, zoals de Noorderzon, de Catch22 en de Lady Jean. Ze hebben nauwelijks wind en verbruiken veel diesel.

De nieuwe laptop, een Sony Vaio

Dinsdag 22 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] We gaan verder met klussen en reorganiseren. Toch een berg werk, het voorbereiden van zo´n oversteek. Ik rond het luchthapper-lekkage-project af, en het resultaat mag er zijn, al zeg ik het zelf. Met dank aan Jasper van de Antares voor het idee en het stuk teak.

´s-Middags ga ik er eens goed voor zitten en werk de achterstand weg die we met de website hebben. Wel handig dat we nu de update vanaf de boot kunnen doen.

Project gereed, probleem opgelost

(vervolg) Dinsdag 22 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] Wel handig hoor, een snelle internetverbinding aan boord. Zo kunnen we Nederlandse radio luisteren en horen we op 538 de file-informatie. Ik kan me haast niet voorstellen dat ik zelf ook duizenden uren in files heb doorgebracht. Sterkte allemaal met dat dagelijks leed...

´s-Avonds eten we wentelteefjes met Saskia en Wouter. Ze vertrekken morgenochtend vroeg naar La Gomera. We nemen alvast afscheid en wensen ze een goede reis, want ze gaan wel héél vroeg weg morgenochtend. Wellicht zien we elkaar weer aan de overkant?

 

Woensdag 23 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] Helga staat vandaag voor een rotklus. Ze gaat de mast in om de zalinguiteinden te beschermen met een stuk leer. Er staat nauwelijks wind en de zon brandt een put in je r**t. Na anderhalf uur heeft ze één zaling gehad. Morgen doet ze de volgende. Het werk is niet zwaar, maar anderhalf uur in een bootsmanstoeltje hangen is niet bepaald een pretje.

Zo langzamerhand kijken we met bijzondere aandacht naar het weer op de oceaan. De afgelopen zondag vertrokken ARC heeft te kampen met nauwelijks wind en er wordt al flink wat diesel verstookt. Als we kijken op Weeronline (Surf en Zeil Sportweer, Europa, Atlantic-route), dan is een stabiele passaat nog ver te zoeken (letterlijk). Het lijkt op dit moment een verstandige keuze om eerst zuid te gaan en pas ter hoogte van de Kaap Verden rechtsaf te slaan.

We hebben de Volvo Ocean Race Virtual Spectator geïnstalleerd. Erg fraai om zo de race te volgen. Onze eigen "Virtual Spectator" bestaat natuurlijk uit de Huidige positie knop (op de hoofdpagina) en het Oceaanlogboek dat we normaal gesproken dagelijks gaan bijwerken. N.b. geen paniek indien we even niets van ons laten horen! De techniek is prachtig, maar er kan van alles stuk gaan, waardoor we niet meer in staat zijn om te e-mailen. En ondertussen is de kans groot dat we heerlijk aan het zeilen zijn.

Een rotklus

Donderdag 24 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] En weer een dag vol klusjes, inventariseren, reorganiseren en wasjes. Zo doet Helga de slaapzakken in de was(machine van de marina) en lak ik voor de laatste keer de nieuwe latten voor de bijboot.

´s-Middags ontvangen we een e-mail van Pieter (Holender). We weten niet wanneer hij precies vertrokken is (vorige week woensdag?), maar hij is onderweg naar Sint Maarten. Hij heeft een Inmarsat-C terminal aan boord en kan daardoor zelf wel mailen, maar een mail versturen naar Pieter is lastiger, want dan moet je een pre-paid saldo storten. Hij vraagt om advies, want tropische storm Delta baart hem zorgen. Het centrum van Delta ligt 700 mijl west van zijn positie, en zorgt bij hem voor een krachtige wind uit het zuiden. Hij is gaan bijliggen in afwachting van een andere wind. Hij heeft een user-id en password bijgesloten, zodat we hem een mailtje terug kunnen sturen. We kunnen hem gelukkig melden dat hij morgen wind uit het oosten kan verwachten en dat Delta voorlopig vrij stationair blijft en daarna waarschijnlijk naar het noorden gaat. Raar idee dat hij daar in zijn eentje midden op die oceaan zit.

Dat dit seizoen alle records breekt, blijkt ook uit deze quote die we op CNN vonden: "This year ranks as the busiest Atlantic hurricane season since records began 150 years ago with 25 named storms, 13 of which became hurricanes. The previous record was 21 named storms in 1933".

 

Vrijdag 25 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] Om 9:00 kunnen we onze auto ophalen, maar we verslapen ons een beetje. Vervolgens lezen we op Internet dat Delta waarschijnlijk zijn koers gaat wijzigen en over 48-72 uur naar het noordoosten gaat afbuigen. Relevante informatie voor Pieter, dus sturen we hem nog een mailtje. We krijgen vlot antwoord. Hij zeilt weer, koers zuid, wat goed is.

Ondertussen is het 9:15, dus bel ik het verhuurbedrijf met de mededeling dat we een uurtje later komen. Het komt goed uit dat ik bel, want de (gereserveerde!) auto is pas om 12:00 beschikbaar. Omdat we het autootjes heel goedkoop kunnen huren, maken we er verder maar geen punt van.

Iets voor 12:00 pikken we de, dit keer blauwe, bolide op. We gaan direct naar Las Palmas, waar een paar goed gesorteerde watersportzaken zijn. Dan blijkt de vertraging bij het huren van de auto toch consequenties te hebben, want de winkels sluiten om 13:00. Stom, stom, stom, want dat hadden we kunnen weten. We kunnen slechts een deel van ons boodschappenlijstje wegwerken, dus moeten noodgedwongen om 16:00 terugkomen. Balen, want we willen ook nog naar de Al Campo, om blikvoer e.d. in te slaan.

Wat staat er trouwens zoal op ons nautische boodschappenlijstje?

  • Een tweede bulletalie (zodat we na een gijp de bulletalie niet over hoeven te halen)
  • Extra fokkeschoten, omdat we wellicht met twee voorzeilen gaan varen
  • Lamp voor deklicht (stuk)
  • Reserve leuvers (want die krijgen veel te verduren bij weinig wind en veel swell)
  • Antislip matjes
  • Drijvende lijn voor de joon
  • Diverse RVS
  • Spanbanden
  • Plastic hulzen voor de babystagen (raken het zeil bij een voordewindse koers)
  • Sikaflex kit
  • Star Brite Biodiesel (ter voorkoming van bacteriën in de dieseltank)

We bellen met de Garabes. Toevallig komt Ruud net naar de kant en kunnen we even later meevaren. Araksi verwent ons, hoe kan het ook anders, alweer met een supermaaltijd. Na het uitbuiken gaan we weer naar de kant. Ruud en ik werken het nautische boodschappenlijstje af. Helga en Araksi gaan naar de biowinkel voor een "groententuin aan boord"... Na afloop treffen we elkaar in een café langs de haven. We drinken wat en nemen afscheid. Maandag zien we elkaar weer, want er worden een paar pilots gekopieerd en die zijn pas maandag klaar.

Via een SMS van Marianne worden we op de hoogte gebracht van het extreem slechte weer in Nederland. Zware sneeuwbuien teisteren het land en een nieuw file-record is het gevolg.

Pas na 20:00 komen we bij de Al Campo aan. Behoorlijk ongestructureerd scheuren we langs de tientallen schappen, maar wonder boven wonder weten we bijna alles te vinden wat we nodig hebben. Gingen we vorige keer voor drank, dit keer is het voornamelijk blikvoer. Ik zal geen opsomming maken, maar het is VEEL.

Om 22:30 rijden we bij de Al Campo weg en we hebben trek. In Playa del Ingles scoren we een broodje hamburger en het is bijna middernacht als we weer terug aan boord zijn. We laten alles in de auto liggen, checken het weer nog even (met name Delta) en gaan te kooi.

 

Zaterdag 26 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] We staan vroeg op en gaan aan het werk. Bij ons bed, in de voorkajuit hebben we een grote kast, waar we normaal gesproken de genaker in stouwen. Die kast gaan we ook gebruiken voor proviand. Planken hebben we, maar er zit maar een minimaal slingerlijstje op. Om te voorkomen dat er spullen uitvallen zaag ik een aantal latten die dat moeten voorkomen. Daarna kan Helga aan de gang om de kast te vullen. Maar niet voordat alle blikken ontsmet, ontdaan zijn van etiketten en met een watervaste stift voorzien zijn van de inhoud. Het is best een klus. Ondertussen stort ik me op diverse kleinere klusjes.

Voor zover we nog niet in de stemming waren, nu komen we het zeker. De boot raakt voller en voller en morgen komt Frank al. Het blijft echter een raar idee dat we straks een paar weken op zee zullen zitten. Als het even kan willen we dinsdag vertrekken, maar op basis van de huidige voorspellingen is het onzeker of dat gaat lukken. Voor maandag voorspelt de gribfile ZW 8 (staartje van Delta).

Onze Iridium SIM is gisteren geactiveerd. Ons (nieuwe!) Iridium nummer is + 8816 41424703. Bellen naar Iridium is heel erg duur! Via een vaste KPN aansluiting betaal je zo’n € 8 per minuut! Er kunnen echter gratis SMS berichten naartoe gestuurd worden via je mobiel of via http://messaging.iridium.com/. Let op: maximaal 160 karakters! Wij kunnen trouwens geen SMS terug sturen.

Tijdens de oversteek zullen we de Iridium niet 24/7 aan hebben staan, want anders kunnen we de batterij blijven opladen. We zullen de Iridium tussen 19:00 en 21:00 (Nederlandse tijd!) aanzetten en lezen dan pas de verstuurde SMS´jes. Tot het moment van losgooien hebben we de Iridium trouwens wel gewoon aan.

Het is vooral VEEL!

Blikken ontsmetten, etiketten eraf en met watervaste stift de inhoud erop schrijven

En ondertussen ook nog ontbijten

Zondag 27 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] Om 8:00 loopt de wekker af. Na een kop koffie en een douche stappen we in de auto en rijden naar het vliegveld. Het vliegtuig is keurig op tijd, al duurt het wat lang voordat we Frank kunnen begroeten. We rijden naar Playa del Ingles voor een terrasje in de zon. Gisteren heeft Frank nog een sneeuwpop met dochter Fleur gemaakt en nu ervaart hij ineens subtropische temperaturen. Het biertje smaakt goed met uitzicht op de oceaan die we over een paar dagen gaan oversteken. Leuk dat Frank er eindelijk is! Bijna twee jaar geleden maakten we dit plan en nu is het dan zover.

Terug aan boord komen er diverse verrassingen uit de tas van Frank, waaronder een waar kunstwerk van Luuk en Fleur. Na het uitpakken van de pakjes gaan we aan het werk. We verversen de olie, controleren de accu´s, maken de stootwillen schoon en Helga gaat de mast weer in voor de bakboord zaling.

Na gedane arbeid is het goed borrelen. Om 20:00 horen we op de SSB voor het eerst sinds een paar dagen geen enkele Nederlandse boot meer. Kennelijk is iedereen goed aangekomen op de Kaap Verden. We gaan een hapje eten in Arguineguin, een vissersdorpje een paar kilometer naar het westen. We smullen van de diverse vis en schaaldiergerechten.

De laatste voorspellingen laten een afgezwakte Delta zien die maandagnacht iets ten noorden van de Canarische Eilanden naar het oosten trekt. Dinsdag draait de wind naar het noorden, maar vrezen we nog een aanzienlijke swell, dus het wordt waarschijnlijk woensdag.

Snel die lange broek uit, want het is hier iets warmer dan

Kunst van Luuk en Fleur

Maandag 28 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] We staan weer bijtijds op. Na een uitgebreid ontbijt rijden we naar Las Palmas voor de laatste nautische boodschappen en nog wat zaken. Inmiddels hebben we definitief besloten om pas woensdag te vertrekken, dus gaan we morgen pas de bederfelijke waren inslaan.

In Las Palmas waait het inmiddels stevig. We slagen voor vrijwel alles op ons lijstje en bellen met de Garabes. Ruud en Araksi vinden het niet verstandig om van boord te gaan. Diverse boten slaan van hun anker af en ze blijven liever aan boord om Garabes te bewaken. Dat snappen we natuurlijk en dus gaan we voor de verandering weer eens naar de Al Campo. Dit keer voor de vleeswaren. Die zijn niet onbeperkt houdbaar, maar het merendeel is in de koelkast houdbaar tot eind december, dus het komt niet op een dag.

Terug in Pasito Blanco is het nog steeds opmerkelijk rustig. Van Delta is nog niets te merken, behalve misschien wat swell in de haven. Helga weet alle vleeswaren in de koelkast een plekje te geven. Onvoorstelbaar hoeveel er toch in zo´n klein koelkastje past.

Vanmiddag hebben we bedacht wat we vanavond willen eten. Ieder had zo zijn voorkeur en we hebben een maaltijd samengesteld waar we ons alledrie in kunnen vinden: shoarmavlees met knoflooksaus (mijn voorkeur), gebakken aardappelen (Helga) en een bak aangeklede sla (Frank). Frank en ik storten op ons de bereiding, maar Helga maakt haar onovertroffen knoflooksaus. Het smaakt voortreffelijk.

Tijdens het eten is de wind behoorlijk toegenomen en als we natafelen met Irish Coffee begint het serieus hard te waaien. Rond 21:30 klokken we een vlaag van 52 knopen. We zien het in de verte twee keer flitsen en vervolgens valt de stroom in Pasito Blanco uit. Zelfs in het donker zien we de zee spectaculair breken op de pier. De boten die achter de pier gemeerd liggen worden keer op keer bedolven onder duizenden liters zout water. We liggen goed, al dreigt het anker zo nu en dan de trap te raken die de steiger met de kade verbindt. Uit voorzorg haal ik het anker van de rol en leg het aan dek. Een goed besluit, want later liggen we zo erg te rijden, dat we zeker de trap geraakt zouden hebben.

Tegen 23:00 wordt het iets rustiger en ook de stroom is weer terug. Inmiddels hebben we gebeld met de Garabes, omdat we heel benieuwd waren hoe het hun, voor anker in Las Palmas, verging. Ze hadden de afgelopen twee uur nauwelijks wind gehad. Misschien dat de kern van de depressie recht over Las Palmas is getrokken?

Helga en Frank gaan naar bed. Ik blijf nog even op om aan de website te werken en de boel nog even in de gaten te houden. Onder dit soort omstandigheden slaap ik sowieso niet best, dus ga ik maar liever wat later naar bed.

 

Dinsdag 29 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] Iets na middernacht kruip ik onder de wol. Ik lig nog geen 5 minuten in bed als we plotseling een vreemd geluid horen. Helga heeft vrijwel direct door dat het een klapperend zeil is. Seconden later waait het aan flarden. Het is van een boot aan de andere kant van de steiger. We klokken een maximale vlaag van 56,7 knopen. Da´s toch wel hard! Uit voorzorg slaan we nog een lijn om de huik, zodat die niet kapot kan waaien.

Uiteindelijk val ik in slaap en als we ´s-ochtends wakker worden is het bladstil en schijnt de zon uitbundig. Er komt nog wel wat swell in de haven, maar verder is er van Delta niets meer te bekennen.

We rijden naar Las Palmas. Onderweg neemt de bewolking toe en in Las Palmas regent het. We hebben er geen van drieën aan gedacht om een regenjack mee te nemen. Stom! Gelukkig wordt het even droog. We wisselen een gasfles om en bellen met Garabes. Araksi komt naar de kant en gaat met Helga groente en fruit inslaan. Frank en ik gaan met de bijboot naar de Garabes (het waait nog stevig en Ruud blijft liever aan boord), maar moeten eerst nog water innemen in jerrycans. Terwijl we daarmee bezig zijn, begint het weer te plenzen. Binnen een paar minuten zijn we doorweekt. Het heeft één voordeel, want het opspattende water eenmaal buiten de pier deert ons niet. Sterker nog, het zeewater voelt warm aan. Aan boord van Garabes krijgen we van Ruud een handdoek en hete koffie om weer een beetje op temperatuur te komen.

In Las Palmas heeft het afgelopen nacht minder hard gewaaid dan in Pasito Blanco. Wel is aan de noordkant van Gran Canaria de "Dedo del Dias" (Vinger van God), omgewaaid. Het is een markante rots, die inderdaad de vorm van een vinger heeft. Het is voorpaginanieuws, want het is één van de meest gefotografeerde objecten op Gran Canaria. Verder hebben El Hierro en La Palma het zwaar gehad.

Rond het middaguur roept Araksi de Garabes op met de handmarifoon. Voor ons het sein om terug naar de wal te gaan. We nemen afscheid van Ruud en spreken af om elkaar weer te zien bij het Horseshoe Reef in de Grenadines . Op de kant nemen we afscheid van Araksi en brengen vervolgens voor de laatste keer een bezoek aan de Al Campo, waar we de laatste inkopen doen, waaronder een stuk of 50 eieren.

Terug aan boord wassen we de groente en worden de eieren met vaseline ingesmeerd. Vervolgens krijgt alles een plekje en hebben we zo langzamerhand het punt bereikt dat de boot ECHT VOL is. Frank en ik brengen de auto terug naar de verhuurder in Playa del Ingles.

Weer aan boord kijken we de DVD "Kids voor Vagebond", die Frank voor ons meegebracht heeft. Het is de film die Marianne van Sander en Merel gemaakt heeft. Toen Marianne aan boord was, konden we de film alleen maar op het kleine schermpje van de camera bekijken. Buurman Jos heeft de film op de DVD gebrand en voorzien van passende muziek (klasse gedaan Jos!!!).

We nemen een taxi naar Playa del Ingles voor onze laatste warme maaltijd aan de wal, tenminste voorlopig... We komen bij een goed Chinees restaurant uit en laten ons verrassen met diverse gerechten. Het smaakt super en we eten er bijna onze vingers bij op.

We ontvangen diverse SMS´jes en telefoontjes van vrienden en familie die ons een voorspoedige overtocht wensen. Moeder Jopie toetert ons op originele wijze telefonisch uit. Klasse actie, Moeders!

Aan boord nog een afzakkertje en dan volgt onze voorlopig laatste nacht op rustig liggende Vagebond.

Het zeil dat door Delta aan flarden ging

Frank geeft de eieren een laagje vaseline

Groente en fruit wordt gewassen en verpakt om lang goed te houden

Woensdag 30 november 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] D-Day! De aller-allerlaatste voorbereidingen. We slaan brood in, doen de laatste wasjes in de wasmachine en droger van de marina en nemen water in. Frank verwent ons met scrambled eggs en spek. We hebben er zin in!

Het is nu 11:15 en we hopen ergens tussen 13:00 en 14:00 los te gooien. We zijn er HELEMAAL klaar voor! De voorspellingen voor de komende dagen zijn uitstekend. We kunnen ons haast niet beter wensen.

De volgende updates vinden jullie in het Oceaanlogboek.

 

Onderstaande tekst werd eerder in het Oceaanlogboek gepubliceerd, maar nu met foto´s

[René>>]Klokslag 14:00 gooien we los. Een bootje van de marina helpt ons wegkomen. Er ligt namelijk een grote catamaran dwars achter ons, op nog geen tien meter van onze spiegel. Aan bakboord hebben we geen manoeuvreerruimte en de wind komt van stuurboord. Vandaar dat ik om assistentie heb gevraagd. Het gaat goed en vijf minuten later varen we tussen de havenhoofden door. We toeteren zelf maar, want niemand toetert voor ons ;-(

Er staat buiten niet veel wind, maar in de verte zien we de koppen op het water van de versnellingszone. Het ziet er heftig uit, dus zetten we uit voorzorg maar twee riffen in het grootzeil. Dat blijkt geen overbodige luxe, want een kwartiertje later hebben we 30 knopen wind. We speren met ruim 7 knopen naar het zuiden. Na anderhalf uur komen we uit de zone en kalmeert de wind tot 15-20 knopen uit het NNO. Perfect voor een koersje 225 dat ons NW van de Kaap Verden brengt.

Om 16:30 vieren we ons eerste happy hour met een biertje en een ijsthee (Helga). Ons feestje wordt opgeluisterd door een troep van zeker 30 dolfijnen. Nooit eerder zagen we dolfijnen zo veel en zo hoog springen. Sommigen naar schatting 3 meter hoog. Erg spectaculair!

Helga kookt een Indische maaltijd die we ons in de schemering goed laten smaken. Na de koffie blijkt de pleister achter Frank zijn oor niet het gewenste effect te hebben, want hij moet de vissen voeren. Nu is de koers ook niet erg comfortabel, want we liggen aardig te rollen met het grootzeil over stuurboord en de fok uitgeboomd aan bakboord.

We toeteren zelf maar...

december 2005