(Mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Lieve Mamma Kouwenhoven, Gabriëlle Kouwenhoven, Erik van Uden, Daan Plomp, Lotte Webster, Neef Maxime Doesburg, Ad Webster, Kim Dijk, Femke Webster, Hans Sura, Annemarie Koppelaar.

Zaterdag 1 oktober 2005 / 32°44'48N 016°42'69W (Quinta do Lorde Marina, Madeira)

[René>>] Tegen 11:00 gooien we los voor de 13 mijl naar Funchal, de hoofdstad van Madeira. We hebben de wind stevig in de rug. We zijn lui en rollen alleen de fok uit. We passeren het vliegveld van Madeira, een architectonisch hoogstandje, zoals de baan een aantal jaren geleden verlengd is, half boven zee. Op ongeveer die hoogte trekt de wind aan tot ruim 30 knopen en we rollen de fok zelfs een stukje in. De invloed van het land is enorm, want als we Ponta Do Garajau passeren valt de wind van het ene op het andere moment volledig weg. 200 meter achter ons zien we nog een windsurfer over de golven stuiven, terwijl onze zeilen staan te klapperen.

Vlak achter de kaap zien we de Sepia dobberen. Het lijkt ons geen geschikte ankerplek, dus we gaan even polshoogte nemen. Ze wachten op het vertrek van een motorbootje, dat vast ligt aan een mooring. Dit schijnt DE duikstek van Madeira te zijn. Er zitten Groupers (héle grote vissen met héle dikke lippen) en nog veel meer bijzondere vissen. Marijke en Frank willen even snorkelen (hoewel ze een complete duikuitrusting aan boord hebben) en vragen of wij zin hebben om mee te gaan. Nou, dat hoef je ons geen twee keer te vragen. Na ongeveer een kwartiertje vertrekt het motorbootje, pakt de Sepia de mooring op, en gaan wij langszij. Ik lig als eerste in het water, wat me mooi de gelegenheid geeft om de afsluiter voor de afvoer van de gootsteen even schoon te maken, want die zit zo goed als verstopt.

Marijke en Frank gaan toch duiken, dus Helga en ik nemen alvast een kijkje onder water. Het is 15-20 meter diep, maar we kunnen de bodem goed zien. Het water is waanzinnig helder! Als ik me omdraai blijkt dat we ineens omringt door een school van een stuk of 50 Amberjacks (voor zover ik heb kunnen identificeren m.b.v. onze visbijbel). Het zijn grote grijze vissen van 40-60 centimeter. Ze zijn erg nieuwsgierig en komen tot op een halve meter van mijn duikbril. Erg gaaf! Ook Helga is onder de indruk. (Helga: Het zijn roofvissen en die hebben tandjes!!)

Inmiddels zijn Marijke en Frank afgedaald tot 12-15 meter diepte en we volgen ze. Zo nu en dan ga ik naar beneden, als ik denk dat ze iets interessants gevonden hebben. Het duiken tot een meter of 12-13 gaat me goed af en ik kan nog 10-20 seconden op die diepte blijven alvorens ik weer omhoog moet. Na een goed half uur krijgen Helga en ik het een beetje koud en gaan terug naar de boot. Wij zitten al aan een drankje als Marijke en Frank weer aan de oppervlakte komen. Ze hebben grote Groupers gezien en zijn razend enthousiast. Ik baal een beetje, want die had ik natuurlijk ook wel willen zien, maar ja, je kunt niet alles hebben. We drinken nog een kop koffie en als Frank de compressor start om de flessen weer te vullen houden wij het voor gezien. We varen de laatste paar mijl naar Funchal en gaan voor anker tussen de andere boten. De Kind of Blue ligt er ook, maar Anita en Dick zijn niet aan boord.

Laat in de middag komen Anita en Dick met de bijboot even gedag zeggen. We vragen ze aan boord en drinken een borrel. Al die Nederlanders ook... Zwaar afzien hoor!

Het vliegveld van Madeira

Dit keer niet zeeziek geworden. De pleisters helpen.

De Sepia

Zondag 2 oktober 2005 / 32°38'69N 016°54'38W (Funchal, Madeira)

[Helga>>] We doen het rustig aan vandaag. Lekker uitgebreid ontbijten, wat lezen en om je heen turen. Rond een uur of twaalf gaan we van boord. Op dat moment stappen Dick en Anita (Kind of Blue) ook in hun dingy. We krijgen een lift naar de haven, klaren in en gaan naar de botanische tuin. Het is al aardig warm. Ook zij gaan vaak te laat van boord om dan precies in de warmste periode van de dag actief te gaan doen. We zien veel mooie bloemen en planten. We hebben allemaal het idee dat er meer moet zijn dan we hier zien. Morgen maar eens naar het toeristenbureau om meer informatie te krijgen. Anita heeft hoogtevrees maar wil toch ook wel een wandeling gaan maken of eventueel met de gondel mee. Grote uitdagingen voor haar. Wellicht dat we overwegen met z'n allen een auto te gaan huren mocht blijken dat de busverbindingen niet gunstig zijn.

Na de botanische tuin wandelen we rustig verder. Rustig omdat het aardig steil is. We hebben een fort in zicht en willen proberen daar te komen om een kijkje te nemen. Het valt tegen. Het uitzicht is prachtig. De expositie die met mooi verzorgde bordjes aangewezen wordt, stelt helemaal geen bal voor. Er liggen kleden op de vloer omdat de tegels stuk zijn en er hangen een paar reproducties aan de wand. Even later zien we een knul met racefiets, wielrenbroekje en tassen met boodschappen een deur openmaken met sleutels. Die woont daar dus gewoon. Het maakt niet uit. De wandeling er naartoe is mooi geweest.

We vallen in de stoelen van een terrasje en bestellen het goddelijke gouden vocht. Althans ik neem een ijsthee (ook geel). Van het wandelen hebben we trek gekregen en we bestellen een broodje. We knappen er allemaal van op en durven de start te maken richting haven. Anita en Dick hebben ook geen avondmaaltijd aan boord. Tenminste ook zij willen geen blik open trekken. Al die blikken zijn voor de oversteek.

Bij de haven aangekomen worden we door de bediening van de restaurantjes uitgenodigd om bij hen te komen eten. Anita en ik maken er een sport van om bij ieder restaurant langs te gaan om te vragen wat het dagmenu is en welke korting we kunnen krijgen. Iedereen speelt er leuk op in en ze maken grappen naar elkaar dat zij de beste en de goedkoopste zijn. Uiteindelijk, omdat we geen van allen vis willen eten, nemen we een besluit. Uiteindelijk ben je natuurlijk niet veel minder kwijt dan bij andere restaurants. Zij begonnen ons uit te nodigen met als reden dat ze goedkoop en beter waren dan de anderen! Kan ik met een gerust hard zeggen. We hebben het spel gewoon meegespeeld, lol gehad en daar gaat het om.

Na het eten krijgen we weer een turbo-lift achter de dingy van Kind of Blue. Alleen nu zit Anita achter het stuur. Haar lach gaat van oor tot oor. Ik verwacht ieder moment een geintje. Gelukkig, ze heeft het goed met ons voor, we blijven droog en komen veilig aan bij Vagebond.

Eén ding is zeker. Madeira is mooi met veel mogelijkheden tot actie, bezienswaardigheden of je te laten overdonderen omdat het zo mooi is. Soms doen de straatjes met de kerkjes een beetje Oostenrijks aan. Vooral 's avonds met de straatverlichting die schijnt op de met kleine steenjes ingelegde straatjes. Het lijkt dan af en toe of er hier en daar sneeuw ligt. De straatjes zijn met ronde steentjes in motief vormen ingelegd. Hier kon men vroeger met (koets- sledes overheen glijden. Als toeristische attractie wordt het nog ergens gedaan. We hebben het nog niet gezien.

(We zijn er achter gekomen dat het geen botanische tuin is maar gewoon een park waar we geweest zijn. Dit is al mooi.)

En daar liggen we dan...

Prachtig!

Is dit nu die vleesetende plant?

Vier kleine kleutertjes...

Maandag 3 oktober 2005 / 32°38'69N 016°54'38W (Funchal, Madeira)

[René>>] Om 9:30 geeft Dick me een lift naar de kant, zodat ik de buitenboordmotor voor reparatie weg kan brengen. Volgens het havenkantoor zit de Yamaha dealer aan de overkant van de straat. Die hebben we dan ook snel gevonden, maar is dicht. Volgens de watersportzaak die ernaast zit gaat de winkel ook niet meer open. Niet vandaag, niet morgen, nooit meer... Hebben wij weer! Gelukkig schijnt er een andere dealer te zijn, en op de achterkant van een visitekaartje wordt een route getekend. Het is gelukkig niet ver weg, want hoewel de buitenboordmotor niet zwaar is, is het wel een lastig ding om mee te sjouwen.

Het straatje is snel gevonden, maar de winkel niet. We proberen een zijstraat. We vragen het in een bar. We worden weer naar het oorspronkelijke straatje terugverwezen. We vragen het nog een keer. Zo lopen we een minuut of 10 straatje in, straatje uit, maar iedere keer als we het vragen worden we weer naar "het straatje" terugverwezen. Eindelijk zie ik een brievenbus met de naam van het bedrijfje. Een trap leidt ons naar de tweede verdieping. Je zal maar een 150pk moeten meezeulen. Een dame achter een bureau kijkt verbaasd als we met een buitenboordmotor haar kantoortje binnenkomen. Hier wordt alleen de administratie gedaan. De werkplaats zit elders. Gelukkig mogen we het ding wel achterlaten. Een monteur zal hem later ophalen. Ik maak afspraken omtrent prijs en ze belooft te bellen, zodra ze meer weet.

De rest van de dag voeren we niet zo gek veel uit. Helga is druk met het reorganiseren van al haar recepten in een nieuw schriftje en ik leef me helemaal uit op de zaterdageditie van de Telegraaf. Anita en Dick gaan naar de kant en willen voor ons wel een vleesje meenemen uit de supermarkt. Wat een service!

's-Avonds krijgen we bezoek van Marijke en Frank. We spreken af om woensdag gezamenlijk een auto te huren en het eiland te gaan verkennen. Frank is jaren geleden al eens op Madeira geweest en weet een paar mooie plekjes.

Madeira met het Oostenrijkse tintje

Dinsdag 4 oktober 2005 / 32°38'69N 016°54'38W (Funchal, Madeira)

[René>>] Na de koffie nemen we een duik in het water. We wassen ons haar en spoelen ons daarna af met zoet. Vervolgens gaan we ankerop, om Vagebond iets verderop te ankeren. Daar liggen we hopelijk meer beschut lvoor de (voor vrijdag en zaterdag) voorspelde zuidenwind. Kind of Blue doet hetzelfde.

Na de brunch gaan we naar de kant. We liggen nu maar een meter of 50 van het strand, dus dat kunnen we prima peddelen. We gaan op zoek naar een internetcafé om de website bij te werken en om Sailmail te bestellen.

(vervolg) Dinsdag 4 oktober 2005 / 32°38'69N 016°54'38W (Funchal, Madeira)

[René>>] De laten het strandje voor wat het is. De branding is van dichtbij serieuzer dan van een afstand en we denken niet dat we droog kunnen landen. We roeien dus het hele eind naar de marina. We vinden een internetcafé en werken de website bij. Daarna doen we wat boodschappen en keren terug naar de Vagebond, waar we een rustige avond hebben.

Woensdag 5 oktober 2005 / 32°38'69N 016°54'38W (Funchal, Madeira)

[René>>] Vandaag ontdekken we de schoonheid van Madeira. We komen tot de conclusie dat dit verreweg het mooiste eiland is, dat we tot nu toe gezien hebben.

We staan vroeg op en worden om 8:45 opgehaald door Marijke en Frank. Ze slepen ons naar de marina. Bij de bushalte nemen we de blauwe Renault Clio in ontvangst. Frank moet nog even terug naar de Sepia om zijn rijbewijs te halen. Ondertussen krijgen we van Marijke koffie.

Een half uurtje later gaan we dan echt op weg. We volgen de kustweg naar het westen. Eenmaal uit Funchal kronkelt de weg omhoog en omlaag langs de steile kust. We passeren Camara de Lobos, een pitoresque dorpje aan een kleine baai, omgeven door steile rotswanden. Een stukje verderop stoppen we bij Cabo Girao, een steile klif, 500 meter boven zee. Vlak voor de tunnel naar het schilderachtige Ponta do Sol zien we aan onze linkerhand een spiksplinternieuwe marina. Die onthouden we, voor het geval we de ankerplaats in Funchal moeten verlaten.

Bij Calheta gaan we rechtsaf en rijden landinwaarts. De weg voert steil omhoog en zo nu en dan tuffen we in de eerste versnelling traag omhoog. Het uitzicht op de groene ruige bergen is adembenemend. We stoppen bij Rabacal om daarvandaan te lopen naar de "25 fontes" (de 25 watervallen). Het eerste stuk is een voor auto's afgesloten asfaltweg van circa twee kilometer. Daarna voert het pad deels langs de beroemde "levadas" van Madeira.

De levadas zijn een ingenieus systeem van smalle kanaaltjes in het binnenland om het droge land langs de zuidkust te voorzien van water. De noordkust van Madeira krijgt gemiddeld 200mm regen per jaar, terwijl de zuidkust soms 6 maanden geen druppel regen krijgt. De levadas werden in de 15e eeuw door slaven aangelegd. Vandaag de dag vormen de levadas aantrekkelijke wandelroutes, veelal zonder noemenswaardig hoogteverschil.

Onze wandeling heeft genoeg hoogteverschil, want voordat we bij de levada aankomen zijn we al 250 meter gedaald. Daarna voert het pad langs de levada. Hier moet je geen last hebben van hoogtevrees, want op sommige stukken is het pad hooguit 40 centimeter breed. Naast het pad gaat het tientallen meters steil omlaag. Na ongeveer twee kilometer komen we bij de 25 Fontes. Het is een smalle, bijna ronde, kloof waar het water in tientallen stroompjes naar beneden komt langs de verticale rotswand. Het is er prachtig en de wandeling meer dan waard.

Een half uur later gaan we op de terugweg. Als we de levada verlaten moeten we de 250 meter die we gedaald zijn weer omhoog lopen. Gelukkig staat er wat wind die voor verkoeling zorgt. Rond een uur of vier zijn we weer terug bij de auto.

We rijden naar Porto Moniz, in het noordwesten van Madeira. Het dorp heeft een in de lavarotsen aangelegd natuurlijk zwembad. Hoog water zorgt voor verversing. Op Guernsey, een van de Kanaaleilanden, hebben we eerder soortgelijke zwembaden gezien.

Na Porto Moniz volgen we de kustweg naar het oosten. Er zijn de afgelopen jaren tunnels aangelegd om het verkeer sneller te laten doorstromen. De oude kustweg is natuurlijk veel mooier, maar voor oostgaand verkeer afgesloten. Zo nu en dan keren we om, en rijden een stukje terug naar het westen. Bij Sao Vincente verlaten we de kust en rijden door de bergen terug naar het zuiden. Ook hier een tunnel, maar Frank navigeert ons naar de oude weg, die veel mooier is.

Vlak voor het donker zijn we weer aan de zuidkust. We stoppen in Camara de Lobos om een hapje te eten. Het is er ontzettend druk. In het centrum staat een enorme feesttent waar naar schatting 1000 mensen zitten te eten en drinken, zo te zien op kosten van een politieke partij. We horen over gemeenteraadsverkiezingen aanstaande zondag. We overwegen even om ons als kiezers te melden, maar vrezen dat we snel door de mand zullen vallen, dus kiezen we voor een restaurantje een paar honderd meter verderop.

Het eten is een verhaal apart. Ondanks dat we allevier een verschillende keuze uit het menu maken, weet de leuke eigenaar ons over te halen om voor het varkensvlees in wijnsaus met knoflook te kiezen. Volgens hem is het de beste keuze en eten ze dit op Madeira met kerst. Helga vraagt wat we er verder bij krijgen, maar hij gebaart dat het allemaal goed komt. Even later haalt hij hetzelfde uit bij het stel dat een tafel achter ons zit. In de keuken horen we de ping van een magnetron en even later wordt ons eten opgediend. Gekookte aardappelen en stukjes varkensvlees in vocht, wat kennelijk witte wijn is. Het smaakt redelijk, en daar is echt alles mee gezegd. We vinden de eigenaar ineens een stuk minder leuk. Ronduit vervelend wordt het als we de rekening gepresenteerd krijgen. De menukeuze was redelijk geprijsd, maar wat we voor het brood en de salade moeten betalen is ronduit schandalig. We laten het onze dag niet verpesten, want we hebben verder een topdag gehad en lachen er daarom maar om.

We drinken in de haven nog een biertje en zijn rond middernacht weer terug aan boord.

[Helga>> René schrijft dat het pad naast de levada soms erg smal is met een behoorlijke diepte ernaast. Soms heeft men er een soort hekje gemaakt en vaak is dit er niet. Erg spannend wordt het dan ook als je een tegenligger hebt. Dan klim je op de levada om de tegenligger de gelegenheid te geven te passeren. Het water stroomt niet altijd even hard door de Levada. Ik zou er nooit zomaar een slokje water uit drinken of mijn gezicht ermee opfrissen. Dat het water niet altijd even rein is werd bevestigd toen ik een dode rat aantrof in het water.

Het eiland heeft een groot OH gehalte. Normaal betekend dit ouwehoergehalte. Dit keer betekend het veel Oooo's en AHHH's. Het is onvoorstelbaar mooi. Hoe ziet dit eiland er in het voorjaar er uit. Dit is niet te bevatten. Zoveel bloemen zijn er nu nog aanwezig. Je ziet veel uitgebloiede bloemen. Het moet een kleurenpracht zijn die je voorstellingen te boven gaat. HET eiland voor de liefhebber van bloemen, vogels, wandelingen in de natuur en met dorpjes vol mooie huisjes in sierlijk bestraatte steegjes.

Donderdag 6 oktober 2005 / 32°38'69N 016°54'38W (Funchal, Madeira)

[René>>] Met enige regelmaat refereren we in dit dagboek aan zogenaamde "gribfiles". Niet iedereen zal begrijpen wat een gribfile precies is. Welnu, een gribfile is een bestandje dat je via een e-mail kunt aanvragen en vervolgens via een e-mail ontvangt. In dat bestandje bevindt zich de voorspelde windinformatie voor een te kiezen zeegebied over een bepaalde periode. Hoe groter het gebied, hoe groter de gribfile, maar normaal gesproken is een gribfile zo tussen de 5-15Kb. De informatie uit de gribfile kan met behulp van speciale programma's bekeken worden. Een van de voordelen van Maxsea (het navigatieprogramma dat wij gebruiken) is dat het ook gribfiles kan tonen. Het plaatje is een (deel) van het scherm zoals we dat zien in Maxsea en toont de windverwachting voor zaterdag 8 oktober 2005 om 7:00. De "pijltjes" zijn zogenaamde windveren. Ze geven de windrichting en kracht aan. Een volledig zijstreepje betreft 10 knopen wind. Onderin het midden van het plaatje zie je rood gekleurde windveren met 2,5 zijstreepjes. Het betreft dus een zuidwestenwind van ca. 25 knopen. Aan de linkerkant kun je mooi het centrum van het lagedrukgebied zien, waar de wind tegen de wijzers van de klok in omheen draait.

Ons proces van geleidelijk aan wakker worden onder het genot van een handvol bakken koffie wordt ruw verstoord als we gevraagd worden of we mee gaan naar de groente-, fruit- en vismarkt. Omdat we niet willen peddelen, zijn we afhankelijk van een sleepje. Dat sleepje is niet eens nodig, want ik mag meevaren met Anja en Hans, en Helga met Anita en Dick. De markt is erg toeristisch, maar verder geweldig. We zien en proeven vruchten waar we het bestaan niet van wisten. Ook de vismarkt is prachtig. De lokale specialiteit, een zwarte angstaanjagend uitziende diepzee vis van 1-1,5 meter, is overvloedig aanwezig.

We lessen onze dorst op een terras en doen aansluitend boodschappen. Ik moet vroegtijdig afhaken, want ik wordt om 15:00 in de haven verwacht, want ons buitenboordmotortje is gerepareerd. Per sms krijg ik door dat de monteur wat later komt. Na een half uurtje verschijnt hij en legt in gebrekkig Engels uit wat hij gedaan heeft. Voor zover ik het begrijp heeft hij het afgebroken schroefje uitgeboord, nieuw schroefdraad getapt en een nieuw boutje erin gedraaid. Hij loopt weer als een zonnetje. De prijs van nog geen 60 Euro valt me alles mee.

We worden uitgenodigd voor een borrel op de Kind of Blue, die we met de gebruikelijke tegenzin accepteren...

Vrijdag 7 oktober 2005 /32°38'69N 016°54'38W (Funchal, Madeira)

[René>>] We worden midden in de nacht wakker van de regen. Eerst nog wat motregen, maar later valt het met bakken uit de hemel. 's-Ochtends staat er minstens 5 centimeter water in de bijboot. Gedurende de ochtend blijft het druilerig, maar langzaam maar zeker trekt het iets open en wordt het droog.

We krijgen bezoek van Hans en Anja. Anja heeft een mooi (en groot!) boek meegenomen over de Middellandse Zee en de diverse lokale keukens. Helga wist van het bestaan van dat boek af, maar heeft het nooit kunnen vinden. Even later komt Dick even langszij met de bijboot. Hij gaat informeren of er plek is in de haven, want hij vertrouwd het weer niet helemaal. Eigenlijk doen we dat geen van allen. Het is niet zozeer de voor morgen voorspelde wind van 20-25 knopen waar we ons zorgen over maken, als wel de swell die gaat toenemen tot 3 meter. Die gaat ongetwijfeld langs de breakwater krullen en enig comfort aan boord is dan ver te zoeken. De swell is nu al aan het toenemen en we rollen behoorlijk. Even later komt Dick terug met de mededeling dat de haven vol is. Na rijp beraad besluiten we om in een nieuwe haven, een mijl of 10 west van Funchal, beschutting te zoeken. Marijke en Frank (Sepia) zijn op de wal, dus we laten een briefje achter in de kuip.

Na een kleine twee uur tuffen bereiken we de gloednieuwe haven "Marina do Lugar de Baixo" nabij Ponta Do Sol. Deze marina hebben we afgelopen woensdag vanuit de auto zien liggen. Vanaf zee is de haven goed de zien, maar de ingang absoluut niet. Pas vanaf honderd meter zien we dat de ingang aan de oostzijde zit. Gelukkig maakt Fiddlesticks het ons makkelijk, want we hoeven eigenlijk alleen maar te volgen. De omgeving is in één woord spectaculair. Steile, deels begroeide rotswanden reizen op uit zee. Een honderd meter hoge waterval loost het overvloedige regenwater van de afgelopen uren. De kustweg, die langs de marina loopt, boort zich tweehonderd meter verder in een tunnel in de rotswand.

Het complex is nog niet helemaal af, want het bijbehorende hotel moet nog gebouwd worden. Het zwembad is wel klaar, en daar mogen we gratis gebruik van maken. Met aan de ene kant de zee en aan de andere kant de waterval beklagen we ons over ons armzalige bestaan...

We betalen hier per nacht 23 Euro. Niet goedkoop, maar wel redelijk, gezien de lokatie, de nieuwe en uitstekende faciliteiten, en het gebruik van het zwembad. Water en stroom zijn inclusief.

Na een verfrissende douche gaan we in het dorpje wat eten. Onderweg komen tientallen auto's luid toeterd voorbij, opgesierd met vlaggen van de Portugese socialistische partij. De gemeenteraadsverkiezingen van aanstaande zondag leven hier enorm. We kunnen ons een dergelijke stoet met PVDA vlaggen in een willekeurig dorpje in Nederland niet voorstellen. We treffen een prima restaurant waar we voor een redelijke prijs overvloedig te eten krijgen. We sluiten af met een borrel aan boord van Fiddlesticks. Scheepskat "Mazzel" doet zich tegoed aan de restjes kip.

Helga>> Hoe is het mogelijk. Ik baal ervan dat het kookboek van de Med achteraf toch blijkt te bestaan. Vele mensen hebben met mij mee gezocht naar dit boek. Zelfs de wel bekende grote boekenhandel in Rotterdam kon me destijds niet helpen. Het is, zoals ik al verwachtte, een pracht boek. Ze heeft er ook één van de Carieb. Dit wordt een bestelling!

Op weg naar beschutting voor de verwachte swell

Hollands glorie, v.l.r. Fiddlesticks, Kind of Blue en Vagebond

Iets mooier dan het Combibad in Dordrecht...

Marina do Lugar de Baixo. Ponta do Sol

Zaterdag 8 oktober 2005 / 32°40'78N 017°05'62W (Marina do Lugar de Baixo, Madeira)

[René>>] De swell neemt toe, ook in de haven. Wind van betekenis is er nauwelijks. Zo nu en dan trekt er een stevige bui over. Helga doet een paar wasjes op de hand, maar hoe die te drogen met die buien? Uiteindelijk zetten we de kuiptent er maar op en fabriceert Helga een ingenieus systeem van waslijnen onder het lage dak van de tent.

Ik werk een achterstand van de website bij en ga aansluitend naar het havenkantoortje om de boel te uploaden. Echte internetfaciliteiten zijn er nog niet en daarom mogen we (gratis) gebruik maken van de pc van het meisje achter de receptie. Als Anita en Dick klaar zijn, mag ik achter de pc. Al die tijd kan het meisje van de receptie niet werken en staat ze buiten te wachten tot we klaar zijn. Erg druk heeft ze het niet, want behalve onze drie Nederlandse boten en één Franse boot is de haven onbewoond. Niet dat de haven leeg is, want de complete vloot van een Franse regatta ligt hier afgemeerd. In januari steken ze over naar Martinique. Families Wepster, Koppelaar en Verhoef: na anderhalf jaar zien we weer zo'n mooie J-109...

Behalve een paar boodschappen in het dorp doen we vandaag verder weinig. Onze middagborrel wordt opgeluisterd door sfeervol accordeonspel van Anita die in de kuip van de Kind of Blue Hollandse liedjes speelt. Erg leuk!

Ik expirimenteer wat met de website, omdat het me handiger lijkt als de foto's in een afzonderlijk window openen. Van een andere website heb ik een klein Java scriptje geleent en dat werkt. Het is wel iets meer werk, want in plaats van wat knippen en plakken met de muis, moet er voor iedere foto iets in de HTML code aangepast worden.

Anita speelt nog een extra nummer omdat mamma jarig is

In de bergen staan ze gewoon langs de weg

Zondag 9 oktober 2005 / 32°40'78N 017°05'62W (Marina do Lugar de Baixo, Madeira)

[René>>] Gedurende de nacht is de swell flink toegenomen, ook in de haven. De boten hebben behoorlijk liggen rukken aan de lijnen. 's-Ochtends wordt de balans opgemaakt. Doorgeschavielde lijnen op de Kind of Blue en de Fiddlesticks en een uit het dek gerukte kikker op de Fiddlesticks. Gelukkig zijn de bouten afgebroken en valt de schade aan het dek mee. Vagebond ligt iets verder van de ingang van de haven en krijgt het daardoor wellicht minder voor haar kiezen. De hele dag wordt er driftig geëxperimenteerd met lijnen, om het rukken zoveel mogelijk te voorkomen. Zo zijn we lekker bezig...

We zijn unaniem in ons oordeel dat we onder deze omstandigheden hier beter af zijn, dan voor anker in Funchal. Het enige nadeel van deze haven is dat het met deze zee onmogelijk is om eruit te gaan, zou je dat al willen. De zee staat dwars op de haveningang. Zou je naar buiten varen, dan krijg je de zee van stuurboord en heb je aan bakboord geen ruimte. Een onverwacht brekertje en je ligt op de rotsen.

Ik heb Kind of Blue en Fiddlesticks enthousiast gemaakt voor Flexwindow, de webservice die het mogelijk maakt om website content aan te leveren via e-mail. Zo kunnen ze straks, net als wij, vanaf de oceaan korte berichten op de website plaatsen. 's-Middags geef ik uitleg aan Hans en Anita, terwijl Hans het direct uitprobeert op zijn laptop met GPRS verbinding.

We gaan zwemmen en aansluitend borrelen op de Kind of Blue. De bekende tijdmachine komt weer om de hoek zetten en ineens is het 21:00 en moet er nog gegeten worden. We besluiten snel naar het restaurantje in het dorp te gaan, in de hoop dat de keuken nog open is. Dat is gelukkig het geval en we laten het ons weer goed smaken. We sluiten de dag af met een borrel op de Fiddlesticks. Hans proost zoals altijd "op betere tijden..."

Oh ja, voor wie het interesseert, de gemeenteraadsverkiezingen zijn met een overweldigende meerderheid gewonnen door de rechts democratische partij PSD. In het restaurant horen we dat deze partij op Madeira al 30 jaar aan de macht is.

Wat een uitzicht!

Het zwembad met onze bootjes op de achtergrond

Maandag 10 oktober 2005 / 32°40'78N 017°05'62W (Marina do Lugar de Baixo, Madeira)

[René>>] De swell begint af te nemen. Het tegenovergestelde met de wind en de buien. Vlagen van 30+ knopen doen ons de bimini weghalen. De navtex van de Kind of Blue ontvangt een bericht waarin gesproken wordt over orkaan "Vince", ten noorden van Madeira, met windkracht 8-11. De depressie trekt naar het NO, dus we maken ons geen zorgen. Onze naxtex zwijgt in alle talen.

Een medewerker van de marina brengt ons ongevraagd printjes van de WindGuru verwachting voor de komende dagen. Wat een service! De swell gaat naar het NNW draaien en daarmee liggen we aan de zuidkant van het eiland weer beschut. De wind gaat de komende week het klokje rond. Waarschijnlijk gaan we morgen terug naar Funchal.

's-Middags wandelen we met z'n zessen door de tunnel die Lugar de Baixo verbindt met Ponta do Sol. De tunnel heeft een smal voetpad, waar het verkeer met oorverdovend lawaai langs raast. Je moet hier geen last hebben van claustrofobie. Na tien minuten stappen we de buitenlucht weer in, waar we prompt een bui over ons heen krijgen. We schuilen onder een paar bomen. Daarna wandelen we naar de Ponta do Sol, een honderden jaren oude brugconstructie die een minuscuul klein rotseilandje verbind met Madeira. Helga en ik zijn hier vorige week woensdag geweest met Frank en Marijke van de Sepia. Het ziet er nu beduidend minder schilderachtig uit met het buiige weer en de hoge golven. In de lounge van een hotel drinken we wat en eten een tosti. We overwegen een taxi terug te nemen naar de haven, maar zien daar toch maar vanaf en duiken de tunnel weer in.

De zo langzamerhand traditionele borrel wordt vandaag gehouden aan boord van Vagebond. Ik heb daar vanochtend al op geanticipeerd door extra bier en witte wijn in te slaan. Het wordt etenstijd. Op alle drie de boten is al eten voorbereid en het toeval wil dat de diverse pittige rijstgerechten prima bij elkaar passen. Onze gasten gaan even terug naar hun eigen boot om de laatste voorbereidingen te treffen en Helga en ik doen hetzelfde. Om 21:45 is het gezelschap weer terug op de Vagebond en smullen we van elkaar's culinaire hoogstandjes. Anita, Hans en ik storten ons na afloop op de mega-afwas en aansluitend drinken we nog een afzakker in de kuip.

En zo begint dit dagboek langzaam maar zeker de vorm te krijgen van een handleiding "Hoe wordt ik zo snel mogelijk alcoholist"...

[Helga>>] Wederom, voor we er erg in hebben is het half twee. Wat hebben we elkaar toch allemaal veel te vertellen? De tijd geeft een goede reden om de gezelligheid buiten in de kuip te stoppen en Vagebond voor vandaag gedag te zeggen.

De tunnel .....

Deze vrucht hangt hier gewoon in de straat. Is ook te koop op de markt. Smaakt naar banaan en annanas.

Dinsdag 11 oktober 2005 / 32°40'78N 017°05'62W (Marina do Lugar de Baixo, Madeira)

[René>>] De swell is verdwenen en de zon schijnt vandaag weer uitbundig. Er staat een prima windje om terug te zeilen naar Funchal. We hebben geen haast en doen alles op ons gemak. Helga is druk met het overschrijven van recepten uit hele mooie kookboeken van Anja en ik doe nog wat boodschappen (met name de biervoorraad weer aanvullen...).

Helga doet een paar laatste wasjes, en ook op de andere boten hangt was te drogen. In de loop van de middag wordt geopperd om morgen pas te vertrekken. Dat komt ons ook beter uit, want dan hoeven we ons niet zo te haasten met het drogen van de was, zwemmen, douchen, etc. Ieder is natuurlijk vrij om te gaan en te staan waar ze willen, maar wij vinden het erg gezellig met dit clubje.

[Helga>>] In Nederland is in het NOS journaal tijdens het weerbericht melding gemaakt van een tropische storm boven Madeira. We vinden het juist lekker rustig worden. In de middag vermaken wij ons in het zwembad. René heeft koud bier in een thermosfles meegenomen. We proosten op de storm en leggen het vast met een foto.

Nog steeds ben ik druk met het overschrijven van tips en recepten uit de kookboeken van Anja (Fiddlesticks). Vele vruchten worden getoond met uitleg hoe te maken en wanneer je het allemaal kunt gebruiken. Jammer dat ik niet voldoende tijd heb. Het is onzettend leuk om achtergrond informatie te krijgen van de producten, de bewoners en de geschiedenis van het gebied waar we naar toe gaan. Dan heb ik nog niet eens het boek van de Med goed bekeken. We gaan naar de Carieb dus dat boek heeft meer prioriteit. Alles valt en staat met keuzes maken. Wat is het leven toch moeilijk als je een cruiser bent.

Anja vind het een goed idee dat ik melding maak van de kookboeken. Voor de mensen die ook graag deze, kostbare, boeken zouden willen hebben geef ik hiermee de informatie. Zie hierbij een foto van de voorkant. Als je de foto aanklikt (vergroot) zie je één van de vele pagina's.

Culinaria De Cariben, "Een culinaire ondekkingstocht". ISBN-nummer 3-89508-904-4. Eén kookboek uit de 1000 tellende serie van Uitgeverij Könemann. Het boek is 30 cm lang, 25 cm breed en 3,5 cm dik.

De Middellandse Zee, "Koken en reizen". ISBN 90-5426-885-9 NUGI-code 421. Geproduceerd door Weldon Owen Inc San Fransico. Ongeveer de zelfde maten als het vorige kookboek.

Het grote boek met Vis & Zee vruchten. ISBN 0-05426-291-5, NUR 440. Overzicht van vissen, hoe schoon te maken en recepten. Uitgeverij DE LANTAARN. Het boek is 29 cm lang, 22 cm breed en 2 cm dik.

Het Brood(-machine) bakboek. ISBN 90-5920-078-0. Veltman Uitgevers. Het boek is 31 cm lang, 24 cm breed en 2,5 cm dik.

Hoe het komt weet ik niet, maar we gaan weer uit eten. Nu alleen met Anja en Hans. Anita en Dick zitten namelijk al in de kuip hun zelf klaargemaakte maaltijd te eten. Terug op de steiger lopen we natuurlijk niet Anita en Dick voorbij. We vragen of ze ook nog wat willen drinken. Voor we het weten zitten we met z'n allen bij Anita en Dick in de kuip die voor onze komst binnen, genietend van de rust, een boek lagen te lezen. Boeken lezen kun je altijd nog wordt er geroepen. De rust is over en het is weer gezellig. Voor de verandering maken we het niet te gek en vertrekken na een drankje naar eigen boot.

We proosten op de stropen storm. PROOST!

 

 

 

Kookboek Culinaria De Cariben De Middellandse Zee kookboek

Vis en zeevruchten kookboek Het brood(machine) bakboek

Woensdag 12 oktober 2005 / 32°40'78N 017°05'62W (Marina do Lugar de Baixo, Madeira)

[Helga>>] We spoelen alle lijnen die in het water gehangen hebben met zoet water. Na het ontbijt brengt René de pasjes terug naar het Havenkantoor. Alles ligt weer vast om te varen. Het is maar een klein stukje. De vlagerige wind is op de kop. Voor dit stukje gaan we ons niet in het zweet werken en tuffen terug naar Funchal. Voor de haveningang zien we Johan op de Enjoy wegzeilen. We varen naar hem toe om hem een goede reis naar de Azoren te wensen. Om vier uur ligt het anker rotsvast in de grond en gooien we alle ramen open. Het is warm. Zojuist nog even Anita gesproken over de VHF. Ze zijn gaan zeilen en vermaken zich prima. Het koude biertje komt uit de koeling en de ijsthee wordt ingeschonken. Tijd om bij te komen van deze zware overtocht zonder visvangst.

We willen de tijd om op het pakketje te wachten goed besteden door nog zoveel mogelijk van het eiland te zien. Helaas trekt In de middag trekt de wind aan waardoor we besluiten aan boord te blijven. Ik pak de informatie van Madeira om voor morgen een leuk uitstapje te bedenken. De wandeling langs de levada's vonden we erg mooi en zouden het best nog een keer willen doen. In de loop van de avond hebben we contact met de anderen waarmee besloten wordt aan wal een pizza te gaan eten. De boten liggen, ondanks de golven en de wind, goed en kunnen achter gelaten worden. Anita en Dick besluiten toch nog even hun boot te verleggen. Helaas pakt het anker niet op de plek waar ze het neergooien. Hans en Anja zijn inmiddels bij ons aan boord. Weer wordt het anker ergens neergegooid en weer gaat het niet naar wens. Je wilt wel dat je boot goed ligt als je het achterlaat. Na enkele pogingen wil het allemaal meewerken. Kind of Bleu heeft ook geen automatische ankerlier waardoor Dick alles lekker met de spiertjes kan doen. Uiteindelijk beslutien ze maar niet mee te gaan omdat ze ook nog niet lang genoeg op de nieuwe plek liggen waardoor ze nog niet met zekerheid kunnen zeggen dat de boot echt goed ligt. Heel verstandig lijkt me. Helaas moet ik constateren dat het helaas vaker anders gaat. Wij gaan met z'n vieren op de wal een pizza eten.

Donderdag 13 oktober 2005 / 32°38'69N 016°54'38W (Funchal, Madeira)

[René>>] Na het ontbijt ga ik naar de kant om een gasfles om te wisselen en te kijken of ons pakje (met Pactor modem) inmiddels aangekomen is. Dat laatste is niet het geval Het pakje is vorige week dinsdag verstuurd en zou zo langzamerhand hier moeten zijn. De wind draait ondertussen naar het oosten en trekt aan. Tegen de tijd dat ik terug vaar naar Vagebond, kan ik het in de dingy maar nauwelijks droog houden. Met de oostenwind die nog verder aantrekt tot 20 knopen. liggen we niet meer beschut. Het anker ligt stevig ingegraven en we hebben voldoende ketting uitgebracht, maar echt leuk is het aan boord niet meer, nu Vagebond op de golven op en neer rijdt.

Na overleg via de VHF besluiten we 's-middags met Anja en Hans naar de kant te gaan. Anite en Dick blijven aan boord. We wandelen naar de gondel (een onvervalste Doppelmayer) die vanuit het centrum van Funchal naar het 600 meter hoger gelegen Monte gaat. Een retourtje kost 14 Euro. Dat vinden we schandalig duur en dus nemen we de bus voor 1,90 Euro. Het duurt een kwartiertje voor we buslijn 20 vinden, maar dan gaat het snel. Letterlijk! Het schijnt dat de buschauffeurs van Maderia bekend staan om hun 'vlotte' rijstijl en onze chauffeur is daarop geen uitzondering. Vol gas scheurt hij van halte naar halte over smalle en veelal steile weggetjes. De bus is overvol en met handen en voeten proberen we ons staande te houden, zonder andere passagiers ruw omver te werpen. Kortom, een bijzonder ritje.

Na 20 minuten zijn we boven. We stappen per ongeluk een halte te vroeg uit en lopen het laatste stukje. Begin vorige eeuw liep hier een stoomtreintje naartoe en er zijn een paar gebouwtjes die aan die tijd herinneren. Maar het mooiste van Monte zijn de Keizerlijke Tuinen. Ze werden begin 19e eeuw aangelegd door de Engelsman Webster Gordon, maar kregen pas echt bekendheid toen Quinta do Monte in 1921 uitgeleend werd aan de uit Oostenrijk verbannen laatste keizer Karl I von Hapsburg (de opvolger van Franz Josef). Hij kon er slechts kort van genieten, want hij stierf een jaar later aan longontsteking. Hij werd begraven in Monte Church, een fraai klein kerkje. In 2004 werd hij door de Paus zalig verklaard. Zo, dan weten jullie dat ook weer.

We zijn te laat om een bezoek aan de officiële tuinen te brengen, maar de rest van de omgeving is ook prachtig aangelegd en het kerkje is nog open. Een nis in het koor is helemaal gewijd aan de Keizer. Vanaf een enorm schilderij lijkt hij bewonderend naar zijn kist te kijken. We houden het voor gezien en nemen de bus terug. Het ritje is zo mogelijk nog enerverender dan de heenreis. Hoe steil het ook naar beneden gaat, na iedere bocht geeft de chauffeur vol gas, om vlak voor de volgende bocht stevig af te remmen. Eventueel tegemoetkomend verkeer wordt gewaarschuwd door even te toeteren. De gondel mag dan stukken duurder zijn, hij is wèl stukken veiliger.

We willen nog brood en vlees kopen in de grote supermarkt waar we een paar dagen geleden geweest zijn. Ons gevoel voor richting laat ons volledig in de steek en tegen de tijd dat we 'm eindelijk gevonden hebben is de gezonde trek omgeslagen in een reuze honger. We besluiten tot een broodje hamburger. De eerste twee barretjes die we uitkiezen gaan net sluiten (om 20:00 nota bene), maar dan vinden we een soort van snachbar die ons met open armen verwelkomt. We bestellen een broodje hamburger met friet, althans dat is wat we denken te bestellen. Eerst storten we ons op het knoflookbrood. Een paar minuten later krijgen we alle vier een bord friet. De broodjes zullen zo wel komen, denken we... Wel, de broodjes komen helemaal niet, maar wel een bord met een hamburger met ei en tomaat ... en een berg rijst ... en gebakken aardappeltjes ... en sla... Stom, stom, stom, want op de kaart stond ook "hamburger plate", dus we hadden het kunnen weten. Kennelijk werd ons beoordelingsvermogen aangetast door de honger. We kunnen er in ieder geval hartelijk om lachen.

In de haven treffen we Anita en Dick en we besluiten de avond met een borrel op een terras. Wordt het toch nog laat... (de wind is trouwens gaan liggen, al staat er nog wel een vervelende swell).

Vrijdag 14 oktober 2005 / 32°38'69N 016°54'38W (Funchal, Madeira)

[René>>] Het afgelopen jaar, zo attendeerde zwager Erwin ons, zijn we nogal al eens verast. Wees gerust beste lezer, wij zijn niet gecremeerd en zeker niet meerdere keren. Onze beheersing van de Nederlandse taal laat in deze(n?) te wensen over en Word heeft geen enkel probleem met verast of verassing. Wij zullen ons leven beteren. Tot mijn verrassing kwam ik deze spelfout niet minder dan 10 keer tegen. Uiteraard heb ik e.e.a. gecorrigeerd. Shit, en nu maar hopen dat we geen tientallen mailtjes gaan krijgen over ongetwijfeld tientallen, zo niet honderden, andere spelfouten.

Na de koffie ga ik naar de kant voor een tankje benzine en om te kijken of ons pakje inmiddels gearriveerd is. Als het er vandaag niet is, dan moeten we minimaal wachten tot maandag, want op zaterdag en zondag wordt er hier geen post bezorgd. Gelukkig hoeven we niet te wachten, want gisteren, 10 minuten nadat ik was langs geweest, werd het pakketje afgeleverd.

Terug aan boord gaat uiteraard direct het mes in het verpakkingsmateriaal en komt het mysterieuze apparaat tevoorschijn, inclusief handleiding, cd-rom en kabels. Ik wil natuurlijk direct aan het werk, maar MOET van Helga eerst ontbijten. Ik schrok de broodjes op en begin met de voorbereidingen. Eerst maak ik de ruimte onder de zitting van de navigatiehoek leeg. Daar zit, naast de marifoon, ook de radio en daar moeten de kabels op aangesloten worden. Vervolgens leeg ik de navigatietafel, want daar moet ik bij voor het doortrekken van de USB kabel naar de laptop zijn. Tenslotte verwijder ik de drie lades van de navigatietafel, want ook daar moet ik zijn voor het doortrekken van de kabel. Als ik klaar ben is de chaos binnen compleet, want ook het gereedschap heb ik inmiddels tevoorschijn gehaald. Helga heeft nog een vrij plekje kunnen vinden en gaat stoïcijns verder met het overschrijven van recepten uit de boeken van Anja.

We hebben geen geschikte plek in het zicht voor het Pactor modem, dus besluit ik dat het kastje bij de marifoon en de radio komt, onder de zitting van de navigatiehoek. Verder lijkt het allemaal te simpel om waar te zijn. De stekkers passen en het is hooguit nog het installeren van wat software en dan zou het moeten werken. Kan niet waar zijn, toch? Murphy zal ergens wel weer om de hoek komen kijken...

Eerst maar even testen, voordat ik de kabels netjes wegwerk en de boel opruim. Ik start de pc en zet de radio aan. De diverse ledjes op het modem komen tot leven. Windows herkent het modem direct (hoe is het mogelijk!). Het Sailmail programma heb ik een paar dagen geleden al geïnstalleerd en globaal verkend, dus dat is niet nieuw meer. Bij de opties moet ik een paar instellingen wijzigen, en that's it. Het kan toch niet zo simpel zijn?

Wel, zo simpel is het inderdaad. Ik selecteer een geschikte frequentie. Dat gaat heel eenvoudig met het in Sailmail geïntegreerde progagatieprogramma. Luister of de frequentie vrij is en druk vervolgens op de Connect knop. De radio, aangestuurd door de laptop en het modem, begint met korte tussenpozen te zenden en te ontvangen en de ledjes op het modem lijken feest te vieren. Ik vier ook feest, want we ontvangen het "Welcome to Sailmail" bericht.

Nog helemaal onder de indruk van dit staaltje van techniek werk ik de kabels netjes weg en ruim de boel op.

Inmiddels is de Sortilege gearriveerd, vrienden van Hans en Anja. Ze liggen achter ons voor anker. Of voor ons, het is maar net waar de wind vandaan waait, natuurlijk Ik tuf er even naartoe met de Telegraaf. Altijd een goede gelegenheid voor een praatje. Even later maak ik kennis met Paula en Gijs en hun hond, waarvan de moeilijke naam me alweer ontschoten is. Waarom heet zo'n hond niet gewoon "Rakker" of zo?

Een half uurtje later keren de bemanningen van de Kind of Blue en de Fiddlesticks terug van hun rondrit over het eiland en zit de kuip van de Sortilege vol. Er is nog één plaatsje vrij, dus ga ik Helga even halen. En zo wordt het weer erg gezellig. Rond de schemering beginnen hier en daar wat magen te knorren. Een aantal van ons wil nog steeds een broodje hamburger, na het hamburger-avontuur van gisteren. We nemen geen risico en gaan dit keer naar het restaurant met de grote "M". Nog een borrel in de haven en het is middernacht voor we het weten.

Foto van gisteren. Een kiekje van het park bij het kerkje.

Zaterdag 15 oktober 2005 / 32°38'69N 016°54'38W (Funchal, Madeira)

[René>>] Het is bewolkt en zo nu en dan valt er een spatje regen. Volgens de voorspellingen gaan we wind uit het zuiden krijgen. Het is nog rustig, maar de swell is duidelijk aan het toenemen en we liggen vervelend te rollen. Rondom ons krijgen een paar tieners les op jetski's. Nee, voor een rustig en romantisch ankerplekje moet je niet in Funchal zijn.

We gaan naar de kant voor een douche, boodschappen en een internetcafé, zodat jullie dit allemaal weer kunnen lezen.

(vervolg) Zaterdag 15 oktober 2005 / 32°38'69N 016°54'38W (Funchal, Madeira)

[René>>] We lopen terug langs de boulevard naar de haven. We zien Vagebond en de andere voor anker liggende boten zwaar rollen op de swell die nog meer is toegenomen. Ik schat dat de boten in 2 seconden van 30 graden stuurboord naar 30 graden bakboord rollen en dan weer terug. Kind of Blue heeft achter een lijn uitgebracht naar een boei en ligt aanmerkelijk rustiger. We besluiten om straks direct een achteranker uit te brengen, want anders doen we vannacht geen oog dicht.

Als we met de bijboot bijna bij Vagebond zijn, zien we hoe Gijs probeert om hond Merak (inmiddels kan ik de naam onthouden) vanuit de bijboot aan boord van de Sortilege te krijgen. Paula is aan dek en probeert Merak aan te pakken. Het ziet er allerminst prettig uit. Sortilege ligt zwaar te rollen en Gijs heeft al moeite genoeg om zichzelf staande te houden, laat staan de hond aan dek te zetten. Hans en Dick zijn met hun bijboten paraat om eventueel assistentie te verlenen, maar kunnen weinig doen. Merak kiest zijn eigen, verkeerde, moment en belandt in het water. Gijs reageert perfect door de bijboot af te duwen, zodat Merak niet tussen de boten kan komen. Gelukkig weet Gijs Merak bij zijn halsband te pakken en weer aan boord van de bijboot te slepen. Een tweede poging lukt gelukkig wel, met hondenzwemvest aan, en we slaan een zucht van verlichting.

Nog voordat we de boodschappen opruimen, brengen we eerst een achteranker uit. We liggen direct stukken rustiger en kunnen ons binnen weer normaal bewegen. Voor de andere boten is het uitbrengen van een achteranker riskant, omdat ze minder dicht op de kant liggen. Daardoor is het risico groter dat een andere boot, die tussen de voor anker liggende boten doorvaart, verstrikt raakt in de lijn of ketting van een achteranker. We benijden Fiddlesticks en Sortilege absoluut niet.

Eergisteren, toen het zo stevig waaide, hebben we contact gehouden via kanaal 77. Ik gebaar de andere boten hun marifoon aan te zetten en de boodschap komt over. We nodigen ze uit voor een borrel bij ons aan boord. Sortilege en Fiddlesticks hebben aan een half woord genoeg. Kind of Blue, die ook relatief rustig en recht op de swell ligt, zit al aan de borrel, maar wil hem graag bij ons voortzetten. Een half uurtje later zit de kuip vol.

Tegen de schemering gaan we naar de kant. De boten rollen dan wel enorm, maar er staat nauwelijks wind, dus gevaar voor krabbende ankers is er niet. We kiezen voor het toeristenmenu bij het terrasje waar we de afgelopen dagen al een paar keer een drankje gedronken hebben. We hebben leuk contact met de jongen die klanten naar binnen probeert te lokken. Voor het nu volgende verhaal noem ik hem voor het gemak maar even Onze Vriend. Onze Vriend heeft een collega en haar noemen we voor het gemak even "De Bitch"...

Welnu, we eten allemaal een heerlijk toeristenmenu. Vooraf meloen met madeira, als hoofdgericht vis met banaan of een spies, en toe een fruitsalade. Bijzonder lekker allemaal. Vervolgens komt Onze Vriend met de mededeling dat als we nog koffie willen, we die nu moeten bestellen, want de kassa moet opgemaakt worden (het is inmiddels 23:30). Geen probleem natuurlijk, dus we bestellen koffie. Een minuut later komt Onze Vriend terug. De Bitch blijkt het koffieapparaat inmiddels uitgezet te hebben, en weigert de knop nog een keer in te drukken. Onze Vriend verontschuldigd zich duizend maal en maakt even later, voor ons duidelijk zichtbaar, De Bitch duidelijk dat zoiets dus echt niet kan. Even later krijgen we toch nog onze koffie. Tegen de tijd dat we de koffie op hebben, komt Onze Vriend weer langs en gebaart ons om toch vooral nog iets te bestellen, al was het alleen maar om De Bitch te stangen. Nou, dat hoeft hij natuurlijk geen twee keer te zeggen. We bestellen nog wat bier en madeira, dit tot groot ongenoegen van De Bitch. Een kwartiertje later komt De Bitch in eigen persoon en vraagt héél vriendelijk of we willen betalen. We mogen nog blijven zitten als we willen, maar de kassa moet echt afgesloten worden. We betalen tot op de cent nauwkeurig. Als we weglopen roept Helga Onze Vriend om hond Merak even te komen bewonderen en laat een fooi in zijn broekzak glijden. Normaal heb ik het niet zo op Helga's hand in andermans broekzak, maar dit keer was ik het er helemaal mee eens!

[Helga>>] Voordat we naar de kant gaan om wat te gaan eten gaat ieder nog even naar hun eigen boot om af te sluiten of iets warmers aan te trekken. Paula roept dat er een hele grote Halo om te maan te zien is. Niemand van ons heeft ooit zo'n mooie grote scherp getekende Halo gezien. Een Halo is een (grote) cirkel om de maan. Als ik het goed heb ontstaat dit door kristallen hoog in de lucht. En als ik het helemaal bij het rechte eind heb betekend dit een weersverandering. Niemand weet zeker of de betekenis die ik eraan geef correct is. We gaan het uitzoeken is het antwoord. Ik ben toch wel heel benieuwd of ik het goed heb.

Zondag 16 oktober 2005 / 32°38'69N 016°54'38W (Funchal, Madeira)

[Helga>>] Uitslapen mag op zondag en dat doe ik dan ook dubbel en dwars. Om elf uur geef ik een teken van leven. Met een kopje koffie ga ik direct uitzoeken of er vandaag nog iets te bewandelen is. We nemen het er van en ontbijten uitgebreid in de kuip. Morgen willen we verder varen waardoor ik nog even wat meer van Madeira wil zien.

Ondanks dat Fiddlesticks deze morgen al op avontuur is geweest met Hans en Anja, zijn ze in voor een volgend avontuur met ons. Zou het komen omdat ik zo hard kan fluiten? Wil je het echte avontuur weten? Hou dan de komende tijd de Fiddlesticks website in de gaten, maar kom snel weer terug bij ons! Ik ga verder met het tweede avontuur:

Gelukkig treffen we op de valreep nog Paula, Gijs en de hond Merak. Iedereen wil wel mee. Leuk. Eerst op een terrasje een drankje en dan met de openbare bus naar het plaatsje Camacha.

Van het vorige busritje weten we dat de busrit op zich al een groot avontuur is. Omhoog wordt in al die smalle straatjes aardig doorgescheurd. De lokale bevolking is het gewend en kijkt niet op of om als er weer een haarspeldbocht gereden wordt. Camacha ligt hoog in de bergen. Er staan hele hoge eucalyptusbomen, laurierbomen, appel- en perenbomen en nog veel meer. Zelfs kerstster staat hier mooi in bloei tussen de orchideeën en de trompetplanten in. De wandelingen op Madeira zijn best pittig. Voordat je bij een levada bent moet je aardig klimmen of dalen. Niets aan de hand als je het rustig aan doet, water bij je hebt, een regenjas voor als het gaat regenen of een appeltje voor de dorst. We beginnen natuurlijk veel te laat aan de drie uur durende wandeling. We besluiten een stukje te gaan lopen zodat de anderen ook weten hoe het is om langs zo'n levada te lopen. Je loopt direct midden in de natuur.

In het wandelboekje staat heel goed beschreven hoe je moet lopen, welke afslagen je moet nemen om bij de levada te komen. Eerst wandelen we steil naar beneden om vervolgens bij een bar af te slaan. Helaas ben ik verziekt en lees iedere keer weer over het woordje "rechtsaf", omdat in dezelfde zin het woordje 'bar' staat. Resultaat: we lopen te ver naar beneden om vervolgens de zeer steile weg weer terug te nemen. Gelukkig is de bar gesloten en wandelen we verder. De wandeling begint langs het hele hoge riet op een zeer modderig trapje. We hebben het trapje nog niet genomen of we moeten door een stikdonkere tunnel. Gelukkig hebben we ons hoofdleeslampje meegenomen en kunnen anderen bij schijnen. Een avontuur op zich natuurlijk omdat de levada ook door de tunnel gaat en er voor ons maar een klein, glad, glibberig en modderig paadje over blijft. We overleven de tocht en lopen een stukje langs de levada. Na een half uurtje besluiten we terug te gaan om voor het donker in het dorpje terug te zijn. Zodra we uit de tunnel willen stappen regent het pijpenstelen. Dan is zo'n tunnel zo gek nog niet. In het dorpje duiken we een koffiebar in. Drinken koffie, biertje, madeira of anders en bestellen een stuk cake erbij. Helaas heeft niemand gekeken hoe laat de bus terug gaat naar Funchal. Het resultaat is dat we nog maar weer een drankje moeten nemen om vervolgens pas om negen uur de bus terug te nemen. Inmiddels is het al donker en koud buiten. Het uitzicht is door alle lichtjes beneden in het dal in het stadje Funchal erg mooi. Een foto maken in de bus is er niet bij. Je bent al blij dat je kunt zitten en je met beide handen vast kunt houden. Overigens rijd deze buschauffeur keurig. De vorige keer gaf de chauffeur op de steile helling naar beneden nog even gas bij. Je moet er niet aan denken om hier een scooter te huren. Gelukkig hebben we een hele andere route gereden toen we zelf een auto huurde. Nooit de bergen in gaan met een gehuurde auto. Neem de bus is mijn advies. Je zult zo'n bus op je af zien komen..pffff. Daar moet je toch niet aan denken?

Ik heb me laten vertellen dat er ergens op een site, die je als zeer serieus kunt betitelen, staat dat cruisers meer ongelukken krijgen op de wal, dan op zee. Ik denk dat hier wel iets van waarheid inzit.

In Funchal eten we een overheerlijke pizza, nemen een kopje koffie toe en varen ieder met eigen dingy naar de boot om vervolgens in een heerlijke slaap te vallen.

Maandag 17 oktober 2005 / 32°38'69N 016°54'38W (Funchal, Madeira)

[Helga>>] Uitslapen is er niet bij. De René-wekker loopt vroeg af. Er moeten boodschappen gedaan worden. Nog even gebruik maken van de douche. Een fax moet verstuurd worden. De website nog even bijwerken en om uiterlijk één uur moet het anker uit het water zijn.

Het lukt. We zijn zelfs nog op de koffie geweest bij Paula en Gijs. Gijs heeft overigens ook een heel mooi kookboek. Veel over rauwe vis en hoe je het kunt klaarmaken. Als het meezit krijg ik hier ook het ISBN nummer van. Ik ben erg enthousiast over dit boek, omdat er veel recepten in staan met rauwe vis. Dat is perfect voor de oversteek natuurlijk!

We bellen ons Portugese beltegoed even op. De mamma's zijn weer bijgekletst.

Fiddlesticks is nog niet helemaal klaar als we voorbij varen. Er wordt driftig gezwaaid op de Sortilege. Het was kort maar erg gezellig. "We mailen!", wordt er nog geroepen. Dat gaan we zeker doen. Dan zien we als we Madeira verlaten hebben Fiddelsticks al in ons kielzog. Voor een zeilboot is het niet een optimaal window. Sterker nog, helemaal geen goed window. Er komt gewoon weinig tot geen wind de komende dagen. Toch hebben we besloten uit te varen. Madeira is mooi, maar aan alles komt een eind. Op naar het volgende avontuur. Het is wel gezellig dat we zo samen opvaren. Regelmatig hebben we via de VHF contact.

Ik heb zojuist Hans via de VHF gesproken. We gaan een tandje meer gas geven anders komen we in het donker aan en dat willen we geen van allen. Hans heeft aan boord de informatie over een halo rondom een maan opgezocht (zie 15 oktober). Een halo is een cirkel om de maan die tot stand komt door ijskristallen, heel hoog in de lucht. Hoe groter de halo hoe minder wind er op die grote hoogte is. De ijskristallen weerkaatsen de maanstralen waardoor je een cirkel te zien krijgt. Wat kun je er uit op maken? De komende dagen geen weersverandering.

We sluiten de VHF babbel af omdat de 5 in de kloktijd zit. Tijd voor happy hour. Biertje voor René, een ijsthee voor mij met wat te knabbelen. Het is weer een feestje aan boord van de Vagebond.

[René>>] Nadat we om 21:00 samen met Fiddlesticks even contact hebben met Kind of Blue gaat Helga te kooi. Ik schrijf wat mailtjes en kan ze nu direct versturen. Helemaal geweldig, dat Sailmail! Tegen middernacht maak ik nog een keer verbinding en ontvang een mail van Marianne, mijn zus. We gaan het druk krijgen de komende weken, want zuslief komt ook nog even langs. Afgelopen weekend had ik haar aan de telefoon en toen gaf ze aan dat ze misschien op korte termijn een paar dagen langs wilde komen. Dat leek me moeilijk worden, want toen had ik nog geen idee wanneer we op de Canaries zouden aankomen. Vannochtend sprak ik mijn moeder en gaf aan haar door, dat als ze nog wilde komen, dat dat dan heel snel zou moeten zijn, en dan naar Lanzarote of Fuerteventura. Nou, snel komt ze! Aanstaande zondagochtend op Fuerteventura. Donderdagavond vliegt ze weer terug en dan kunnen we de zondag daarop Jopie afhalen van het vliegveld van Las Palmas. Druk, druk, druk, dat cruisersbestaan...

[Helga>>] De baas van Marianne hoeft alleen nog maar JA te zeggen en ze is weg. Nog even in spanning het antwoord afwachten.

Kerstster.....

Dinsdag 18 oktober 2005 (onderweg van Madeira naar Graciosa)

[Helga>>] Het is half negen. De zon geeft het water mooie kleuren. Van donker paars naar diep rood. De tweede kleur deed me even aan een griezelfilm denken. René ligt lekker te slapen. Hij heeft zelfs vannacht geslapen. Ik vreesde even dat hij de mast eraf lag te zagen. In de verte zie ik tegen het licht van de zonsopgang een grote vis uit het water springen. Het leek op een dolfijn. Je hoeft dan niet lang te wachten of ze zwemmen al weer om de boot. Helaas blijven ze ook nu maar kort bij ons. We varen veel te rustig door het vlakke water. We zijn helemaal niet spannend voor die brutale rakkertjes. De lange deining doet Fiddlesticks helemaal verdwijnen. Het is een prachtig gezicht. Wat zijn het dan kleine zeilsbootjes op dit grote water. Ik ben benieuwd welke dieren we nog meer gaan zien. De lure ligt op een behoorlijke afstand achter de boot in het water. We hebben nog lasagne in de koeling. Normaal vangen we alleen vis als we het echt nodig hebben. We zullen zien of de vissen meewerken.

Nu eerst maar de Sailmail e-mailtjes lezen. Ik ben nog niet helemaal bekend met Sailmail waardoor ik nog niet op berichten kan antwoorden. Misschien is het helemaal niet verstandig om te antwoorden vanwege de 90 minuten per week die we hebben voor de verbinding. Gelukkig komt nooit de tijd die we nodig hebben om weerinformatie binnen te halen in gedrang omdat dit los staat van de 'normale' e-mails.

[René>>] Het is een saaie tocht. Geen wind van betekenis en de hele tijd het gedreun van de motor. Natuurlijk, we wisten het van tevoren, maar toch. Op een lange deining uit het noorden na, is de zee vlak als een spiegel, alsof er een laagje olie op drijft. Erg mooi.

Tijdens de (korte) schemering horen we Hans ineens over de VHF: "Help, help, help, help, help". Aan zijn stem horen we direct dat er NIETS aan de hand is. Ze hebben een dorade gevangen en vragen wat te doen. Helga komt 'aan de lijn' en legt nauwgezet uit hoe de vis gefileerd kan worden. Ze ziet groen van jaloezie, want ze had ook graag zo'n lekkernij gevangen.

We gaan onze tweede en laatste nacht in van deze tocht. De volgende nacht die we in gaan zal de eerste zijn van een stuk of 25...

Zus lief komt 100% zeker a.s. zondag naar Fuerteventura, zo lezen we in haar e-mail. Leuk!!!

Nu is alleen de romp van Fiddlesticks niet te zien.

Woensdag 19 oktober 2005 (onderweg van Madeira naar Graciosa)

[Helga>>] Het is kwart over zeven. Ik heb een kopje koffie gekregen en zit het in de zwoele wind bij zonsopgang te drinken. Direct ruik ik land en pak de verrekijker. Jawel 'LAND IN ZICHT". Toch jammer dat je dat niet hard kunt roepen omdat René nu probeert te slapen.

Wat hebben we gezien deze oversteek: 4 keer dolfijnen van korte duur en 3 schildpadden.

René wordt wakker en kan heel hard "Land in zicht" roepen. Hé dat had ik wel willen doen voor de grap.

Het is half drie. We zijn nu dichtbij land. Althans als je over land kunt spreken. Het ziet er erg dor en vulkanisch uit.

Ik kom buiten en denk dat de vislijnen door elkaar gegaan zijn. Ik heb vanmorgen nog een extra handlijn uitgebracht. Dit door gewone frustratie dat Fiddlestickswel iets gevangen heeft en wij niet. Ik haal de handlijn binnen maar constateer dat het prima in het water hangt. Oei!! We hebben gewoon beet! YES....een goudmakreel. Geweldig. Alles stond al netjes klaar dus fileren maar. Dan zie ik, of het onkruid is zoveel, dolfijnen zemmen. Ze lagen denk ik te zonnen. Omdat ik de restantjes van de vis overboord gooi komen ze in ons kielzog zwemmen. We waarschuwen Fiddlesticks maar daar hebben de dolfijnen helemaal geen intresse in. Dus toch de resten vis waar ze op af gekomen zijn. Ze blijven ook maar echt heel even.

[René>>] Het bijwerken van het Oceaanlogboek, zoals aangekondigd op hoofdpagina, is niet gelukt. Ik weet bijna zeker dat ons Flexwindow account verlopen is, omdat we dat sinds februari niet meer gebruikt hebben. We zullen wel een waarschuwing per e-mail ontvangen hebben op mijn oude hotmail adres, maar dat lees ik al maanden niet meer uit. In het volgende internetcafé maken we een nieuw account aan, zodat het straks tijdens de oversteek naar de Carib wél werkt.

Rond 16:00 varen we de kleine haven van La Sociedad binnen. Dick en Anita (Kind of Blue) zwaaien naar ons vanaf de pier. Fiddlesticks besluit buiten voor anker te gaan. Wij vinden de afstand tot de haven te groot voor ons bijbootje, dus we gaan naar binnen. Dick en Anita nemen onze lijnen aan, want assistentie vanuit de marina is er niet. Groot is de paniek als ik even later ontdek dat het bier op is, dus maken we gretig gebruik van het aanbod voor een drankje aan boord van Kind of Blue. Een uurtje later voegen ook Hans en Anja zich bij ons. De 'familie' is weer compleet.

Tegen de schemering gaan we terug naar Vagebond en smullen van de goudmakreel met mie en sla. Om 21:30 gaan we te kooi om vervolgens het klokje rond te slapen.

Een lekker Goudmakreeltje voor twee. Ongeveer 40 cm.

Graciosa met op de achtergrond Lanzarote.

Madeira => Graciosa

Donderdag 20 oktober 2005 / 29°13'64N 013°30'18W (La Sociedad, Graciosa)

[René>>] Graciosa is werkelijk een verhaal apart! De haven ligt goed beschut met pieren aan de oost en zuidzijde. De 'marina' bestaat uit twee nieuwe steigers met fingerpontoons. Aansluitingen voor stroom en water zijn aanwezig, maar niet aangesloten. Volgens zeggen zouden we 5-6 Euro per nacht moeten betalen, maar niemand komt dat controleren of vragen of je je op het kantoortje wilt melden. Bewaking is er wél, zelfs 's-nachts. Ik heb de indruk dat bijna niemand zich op het havenkantoortje meldt, laat staan betaald...

Het dorpje zelf is prachtig. Het doet Grieks en Arabisch aan. Lage spierwit gepleisterde huisjes met helblauwe deuren en sponningen. Verharde wegen zijn er niet, op een paar stukjes op het haventerrein na. De wegen die er zijn bestaan uit rul zand. De enige auto's die we zien zijn Landrovers. Tegen de verwachting in, zijn er niet minder dan 3 supermarktjes met een behoorlijk assortiment. Ook zijn er een paar restaurantjes. Als je door het plaatsje loopt begin je haast automatisch de muziek van Enio Moriconi te neurieën (The Good, the Bad and the Ugly; Once upon a time in the west). Het kerkje zou zo in een van die films kunnen figureren. Binnen is de inrichting nautisch. De preekstoel is afgewerkt met een houten stuurwiel en de basis van het doopfont bestaat uit een kreeftenfuik. Het kruis aan de achterwand is tegelijkertijd de mast van een bootje. Heel bijzonder!

De lokale bevolking draagt rieten hoedjes met een bijzondere vorm. Anita informeert in een winkeltje naar de prijs van zo'n hoedje: niet minder dan 121,80 Euro!

Na de lunch gaan we met Dick en Anita naar het strand om te snorkelen. Het is leuk snorkelen in ondiep water en we zien veel vis. Na afloop douchen we in een vervallen toiletgebouw aan de rand van het strand.

Een het eind van de middag borrelen we aan boord van Vagebond. De dames gaan nog even het dorpje in om foto's te maken. Ondertussen discussiëren Hans, Dick en ik over de zin en onzin van het dragen van pakken in de zakenlijke dienstverlening. Tsja, je moet het èrgens over hebben... We eten een hapje op de kant en tegen de tijd dat we de dag afsluiten met een afzakkertje op de Kind of Blue begint het te miezeren.

Vrijdag 21 oktober 2005 / 29°13'64N 013°30'18W (La Sociedad, Graciosa)

[René>>] Om tien uur gooien we los voor de 35 mijl naar Marina Rubicon. Van verschillende kanten hebben we positieve verhalen gehoord over die nieuwe marina aan de zuidkant van Lanzarote. Fiddlesticks en Kind of Blue hebben ook verplichtingen de komende dagen, dus we varen met zijn drieën op. Er staat geen wind van betekenis, dus onze japanner mag zich weer inspannen.

De westkust van Lanzarote loopt aan de noordkant stijl omhoog, maar naarmate we zuidelijker komen loopt de kust minder stijl omhoog. We zien diverse uitgedoofde vulkanen en uitgestrekte vlakten van gitzwarte lava. Mooi!

We horen via de VHF dat Fiddlesticks een goudmakreel van niet minder dan 75 gevangen heeft. Helga is stikjaloers. Ze nodigt zichzelf uit voor het diner van vanavond en de uitnodiging wordt zowaar geaccepteerd. Direct na dit gesprek worden we opgeroepen door de Schorpioen, een vertrekkersboot van dit jaar, waar we eerder e-mail contact mee gehad hebben. Ze liggen aan de noordkant van Fuerteventura en komen vanavond wellicht onze kant op (de zuidkant van Lanzarote).

Tegen 16:30 laten we het anker vallen in de baai tussen Playa Blanca en de nieuwe marina Rubicon. Het contrast met Graciosa is groot. Hier appartementen en hotels, jet-ski's, parasailing achter speedboats, etc. Toch is het uitzicht en met name het landschap adembenemend.

Hans hijst de blauwe vlag met het witte wijnglas in normale positie. Dat wil zeggen: kom maar langs voor een borrel. Je kunt dezelfde vlag ook op zijn kop hijsen wat wil zeggen: drank is op, nodig ons a.u.b. uit voor een borrel. We hebben aan een woord (lees: vlag) genoeg en een kwartiertje later klimmen we aan boord van Fiddlesticks. Niet veel later komt de Schorpioen aanvaren. Hans nodigt ook hen uit voor een borrel en even later maken we kennis met Saskia, Wouter en opstapper Marjolein. Kort daarop voegen ook Anita en Dick zich bij ons en zit de kuip vol. Gezellig? Ja, kun je wel zeggen...

Inmiddels is het donker geworden. De Schorpioen vertrekt en wij gaan terug naar Vagebond, om een half uurtje later weer terug te keren met een pan vol mie en een bak sla. Anja heeft de filets gepaneerd en gebakken. Het smaakt voortreffelijk. Na afloop zorgt Dick voor koffie met slagroom en een scheutje whisky. Het wordt later ... en later ... en later en pas om 3:30 liggen we in ons mandje.

De westkust van Lanzarote, Kind of Blue op de voorgrond

Zaterdag 22 oktober 2005 / 28°51'60N 013°49'52W (Playa Blanca, Lanzarote)

[René>>] De golven van een passerende ferry maken me om 8:30 wakker. Twee koppen koffie verdrijven een beetje het versufte gevoel. Een uurtje later ontwaakt ook Doornroosje. We peddelen naar de Fiddlesticks om gedag te zeggen en voor de jerrycan die Hans van de hand wil doen. Bij hun past 'ie niet, maar voor ons is 'ie perfect. Het is een 10 liter jerrycan met kraantje. We hebben aan boord geen watermeter, dus moeten we altijd schatten hoeveel water we nog in de tanks hebben. Tijdens de oversteek willen we ons waterverbruik uiteraard niet schatten, maar precies weten. We hebben 320 liter in de tanks. Als we 10 liter per dag verbruiken kunnen we 32 dagen over de oversteek doen. Dat moet ruim voldoende zijn. Daarnaast zullen we ook nog de nodige liters aan flessenwater meenemen. Just in case...

Rond half een gaan we ankerop. Bestemming het 28 mijl verder gelegen Puerto del Castillo, halverwege de oostkant van Fuerteventura. Volgens Marianne is dat vlak bij het vliegveld. Dat moeten we dan maar geloven. Eenmaal uit de luwte van het land kunnen we de zeilen hijsen. Het gaat niet hard, maar we zeilen tenminste. In ons kielzog zien we de veel snellere Kind of Blue dichterbij komen.

[Helga>>] Ik hoop dat ze zo dicht bij komen dat we mooie foto's kunnen maken. Ze hebben hun genaker gehesen. Wij volgen hun voorbeeld. We gaan niet hard maar we genieten volop. De hengel is natuurlijk weer uitgebracht. Hans heeft beloofd voorlopig géén vis te vangen en als hij er één vangt verteld hij het me niet. Zou hij me echt sparen? Als je Hans kent dan geloof je die belofte niet. We zullen zien :). Er komt een speedboat aangevaren. Ik wijs naar mijn hengel. De drie inzittenden zwaaien enthousiast terug. Nog een keer wijs ik naar mijn hengel. Ze zijn al heel dichtbij de lijn. Omdat ze hengels aan boord hebben verwacht ik dat ze dit teken wel begrijpen. Op het allerlaatste moment begrijpt de bestuurder van het snelle bootje mijn demonstratief wijzen naar de hengel. Hij gooit letterlijk het stuur om waardoor de overige twee inzittenden door de boot rollen. Ik steek uit dankbaarheid mijn duim op. Hij zwaait nog eens enthousiast en lacht hard om wat er bij hem in zijn bootje gebeurd.

[René>>] Half in de schemering arriveren we in de kleine haven van Puerto del Castillo. Dick en Anita nemen onze lijnen aan en daarna gaan we naar het kantoortje. Er staan hoge hekken rondom de steigers, dus met de beveiliging zit het hier wel goed. Sommige hekken zijn voor het zicht afgeschermd en we kijken verbaasd op als we achter het hek een zeeleeuw horen. Er wordt hier een dagelijkse zeeleeuwenshow gegeven, zo verteld de havenmeester. Het haventje is niet goedkoop (30 Euro), maar zo op het eerste gezicht erg leuk. Je kunt trouwens ook redeneren dat de haven erg goedkoop is, want gasten kunnen gratis naar de zeeleeuwenshow, terwijl niet-gasten 10 Euro per persoon betalen.

We ruimen de achterkajuit op, zodat Marianne daar de ruimte heeft. Ik spoel de boot af met zoet en Helga geeft de boel binnen een schoonmaakbeurt. Ondertussen weet ze ook nog een heerlijke bami-variant op tafel te zetten. Tegen 23:00 gaan we moe, maar voldaan te kooi.

De horizon tegemoet

Kind of Blue onder genaker

Graciosa => Playa Blanca => Puerto del Castello

Zondag 23 oktober 2005 / 28°23'50N 013°51'38W (Puerto del Castillo, Fuerteventura)

[René>>] Om 7:30 loopt de wekker af. Na een kop koffie en een douche nemen we een taxi naar het vliegveld. We zijn vroeg en dat is maar goed ook, want het vliegtuig is een half uur te vroeg geland. Tien minuten later begroeten we Marianne. Ze heeft er inmiddels een dag opzitten, want ze moest héél vroeg op. Een kwartiertje later zitten we in de kuip van Vagebond en komen de verassingen tevoorschijn. Prachtige tekeningen en een vouwkunstwerk van neefje Sander, kruidnootjes (voor aanstaande Sinterklaas), drop, een DVD en nog veel meer. Hartstikke leuk!

Van Anita horen we dat de supermarkt om 12:00 sluit, dus we gaan snel nog wat boodschappen doen. Als we terugkomen in de haven is de eerste zeeleeuwenshow van vandaag begonnen. We hebben inderdaad gratis toegang en dat kan ook niet anders, omdat een deel van de show gewoon op de steiger gegeven wordt. Er zijn vier zeeleeuwen, drie vrouwtjes van twee en een mannetje van vier jaar oud. Op de steiger vertonen de vrouwtjes hun kunstjes en duiken op commando het water in. Ze kunnen hun vrijheid tegemoet zwemmen, maar doen dat niet. Ze zijn in gevangenschap geboren en weten niet eens wat die vrijheid betekend. Het tweede deel van de show is 'binnen', op het piratenschip. Hier vertoont het mannetje zijn kunsten. Hij is veel groter en voor 6 Euro (die naar de opvang van gewonde schildpadden gaat) kun je een natte kus van hem krijgen. Tenslotte worden we langs een handvol bassins geleid en krijgen een toelichting op diverse in de baai voorkomende vissen. Al met al een erg leuke ervaring.

Inmiddels is de temperatuur aardig opgelopen en willen we het ruime sop kiezen. We eten nog een broodje, nemen water in en rond 14:00 gooien we los. We gaan naar het 15 mijl verder gelegen Gran Tarajal, met een haven en een grote baai met volgens de pilot goede ankergrond. De wind is NO4. We koersen ruime wind. Halverwege zouden we eigenlijk pal voor de wind moeten varen, maar we hebben geen zin in gedoe met bulletalies en bomen, dus we varen een flink stuk door en gijpen. Bijkomend voordeel is dat we in dieper water komen, waar we misschien meer kans maken om een visje te vangen. Wij hebben echter geen geluk. Kind of Blue wel, want ze vangen een klein visje voor bij de borrel.

Rond 18:00 laten we het anker vallen in de ondiepe baai van Gran Tarajal. Volgens het door Marianne meegebrachte Fuerteventura-boekje, is het de op één na grootste stad van het eiland. Toch is het niet groter dan een flink dorp met slechts 4000 inwoners. Toeristen zijn er nauwelijks. Hotels en appartementen ontbreken geheel. Dick en Anita komen bij ons op de borrel en brengen de mini-tonijn van 30 centimeter en een rook oventje mee. Helga en Marianne zijn vol lof over het oventje en Dick demonstreert enthousiast de mogelijkheden. Dat het goed werkt blijkt uit het gerookte visje, dat voortreffelijk smaakt.

De supermarkt waar we vanochtend boodschappen deden verkocht geen vlees, dus we gaan eten op de kant. We landen de bijboot op het grote zwarte strand, waar een heel klein beetje branding staat. Onze eerste "beach landing" bezorgt mij een deels natte broek, maar verder gaat het goed. We eten een prima pizza en krijgen onder het eten het laatste nieuws uit Nederland te horen van Marianne. Iemand, we noemen geen namen, vraagt aan onze (schoon-)zus of Maxima inmiddels bevallen is van de tweede... Wij houden het droog bij het wegkomen van het strand met de bijboot, maar Anita haalt een nat pak. Dat wordt nog wat, straks in de Carib, waar de beach landingen eerder regel, dan uitzondering zijn.

Terug aan boord blijken we aardig te schommelen op de deining en brengen we een achteranker uit om recht op de golven te liggen. Marianne is inmiddels bijna 23 uur op en gaat direct te kooi. Helga en ik nemen nog een afzakkertje en volgen haar voorbeeld kort daarop.

[Helga>>] Ik vrees dat ik niet goed zal slapen vannacht. René is vreemd gegaan. Het was alleen maar een zoen. Maar wat voor een zoen! Waar ligt de grens? Ik ben stik jaloers. Die zeeleeuw nam er echt wel de tijd voor. Aan René kon ik zien dat hij er volop van genoot. Weer is wat anders zeker. Het doet me pijn dat René na dit incident niet even naar me toe is gekomen om me gerust te stellen. Al zou hij maar een heel klein beetje om bestwil gelogen hebben. Eén ding is zeker. Zeeleuwen zijn niet te vertrouwen. Ze zoenen je vent waar je bij staat! U bent gewaarschuwd.

Maandag 24 oktober 2005 / 28°12'55N 014°01'09W (Gran Tarajal, Fuerteventura)

[René>>] We slapen uit, voor zover dat lukt op de schommelende boot. Marianne heeft redelijk geslapen, maar het hield niet over. Tsja, als je een stabiel bed gewend bent, is het aan boord even wennen natuurlijk.

Kind of Blue vertrekt in de loop van de middag naar Gran Canaria, waar Anita's moeder aanstaande woensdag op bezoek komt. Wij blijven vandaag liggen en zijn lui. We gaan een poging wagen om de website hier bij te werken. Op Lanzarote lukte dat niet, omdat het internetcafé daar geen USB stick accepteerde.

 

(Vervolg) Maandag 24 oktober 2005 / 28°12'55N 014°01'09W (Gran Tarajal, Fuerteventura)

[Helga>>] Ik kan het niet laten en heb toch met terugwerkende kracht, via een notitie op de 23e, mijn hart gelucht.

[René>>] In de loop van de dag krijgen we te maken met sterke valwinden. We liggen min of meer in de luwte van een berg en de ene valwind komt van rechts en de andere van links. Ook de swell bouwt zich op en het wordt minder plezierig aan boord.

Dick en Anita gaan voor wat laatste boodschappen naar de kant en wij houden Kind of Blue in de gaten. Als we in de loop van de middag Kind of Blue uitgezwaaid hebben, gaan we ankerop en duiken de haven in. Er zijn twee steigers, maar erg aanlokkelijk zien ze er niet uit. Er zijn geen fingerpontoons en hoe de boten precies vast liggen is onduidelijk. Ook een hoge kademuur charmeert ons niet, maar we hebben weinig keus. Een Fransman assisteert ons met de lijnen. We liggen er in ieder geval rustig. De kademuur is te hoog om van boord te kunnen, en er is geen trap. We gaan dus met de bijboot naar een van de steigers.

Het stadje ligt op ongeveer 10 minuten lopen. Daar vinden we een internetcafé waar de werkplekken extreem klein zijn. Jammer dat we geen fototoestel bij ons hebben, want dit zou je moeten zien. Afijn, het werkt in ieder geval en de website is sinds lange tijd weer bijgewerkt.

In een grote supermarkt doen we boodschappen en gaan vervolgens terug naar Vagebond. Onderweg spot Marianne een klein restaurantje achter de visafslag. Een goed uur later gaan we in het eenvoudige tentje aan tafel. Een menukaart is er niet. De vriendelijke serveerster heeft een briefje bij zich met de vangst van de dag. Ze spreekt alleen Spaans, dus de communicatie is lastig. We besluiten ons te laten verrassen met tapas-achtige gerechten. We smullen voor een habbekrats van octopus, inktvis, morene en garnalen en spoelen het weg met een droge witte wijn.

Nog een afzakkertje aan boord en rond middernacht gaan we te kooi.

[Helga>>] Marianne stoot of valt in het dagelijks leven regelmatig. Vele vrienden van haar kunnen dat beamen. Ik ben dan ook extra alert als ze zich verplaatst op de bewegende boot. Het verbaast me hoe soepel ze zich beweegt. Er is vast iemand die altijd in haar buurt is en haar laat struikelen. Ze stoot af en toe een teen maar daar is alles mee gezegd.

 

Dinsdag 25 oktober 2005 / 28°12'55N 014°01'09W (Gran Tarajal, Fuerteventura)

[Helga>>] We gaan zeilen. Natuurlijk wil ik Marianne verrassen met een heerlijke zelf gevangen vis. Zodra de kans zich voordoet zet ik de hengel in de beugel en gaat de lure te water. WAAUWIE. Na nog geen half uur horen we de hengel. Jemig het is een kanjer omdat de hengel flink gebogen is. Rustig binnenhalen. Ja, het moet voor Marianne ook een beetje spectaculair gebracht worden natuurlijk. Intussen knikken mijn knieën van de adrenaline. Ik roep opdrachten naar René om de nodige spullen te pakken en dat het niet op een goudmakreel lijkt. Dat is tot nu toe de lekkerste vis die we gegeten hebben. Naarmate het dichterbij komt zakt de moed in mijn blote voeten. Snotver. Het is een plasticzak die vol met water is gelopen. Marianne kan er wel om lachen. Ze heeft in ieder geval meegemaakt wat er bij komt kijken voordat de vis aan boord is. Teleurgesteld laat ik de lure, nu met een stuk lood ervoor, weer in het water zakken. Ik begin er wel van te balen. Al die andere cruisers vangen vis. De lieverds hebben hun geluk wel met me gedeeld. Ik weet niet wat ik op mijn hals haal als ik dit schrijf. Toch doe ik het. Al is het maar om te plagen. Het moet nu toch wel afgelopen zijn met dat beginnersgeluk. Die beginners hebben er erg veel schik in, als ze vis vangen, om mij via de VHF of via de zender ervan op de hoogte te brengen. Gelukkig en tot mijn opluchting hoor ik ze vandaag niet. Is dit de kift of ben ik nog steeds erg jaloers op hun beginners geluk.

Er staat een lekker windje om te zeilen. Het is wel een aan-de-winds koersje maar niet oncomfortabel. Marianne weet haar plekje in de kuip goed in te richten zodat ze er volop van kan genieten. De bimini heb ik voor haar weggehaald zodat ze volop zon krijgt. We kletsen veel. René kijkt rond en ziet op nog geen tien meter afstand een haai zwemmen. Gelukkig door goed aangeven van hem kunnen ook wij de griezel zien zwemmen. Het dier zwom aan de oppervlakte en was ongeveer twee meter lang. Met zijn vin trok het een streep door het water. Van de man die de zeeleeuwen demonstratie gaf (zie de 23e) hebben we te horen gekregen dat er veel haaien rondom het eiland zwemmen. Gelukkig komen de haaien niet in de baai van Puerto del Castillo waardoor de groupers en pijlstaartroggen, die de haai als enige vijand hebben, niet opgegeten worden en zeer groot zijn.

Er is hier aan de wal helemaal geen normaal leven te bekennen. De huisjes waar we tussendoor lopen, op zoek naar een restaurant, zijn allemaal bestemt voor vakantiegangers. Marianne heeft haar zinnen op paella gezet. Gelukkig staat het op het menu. We worden verwent en krijgen een overheerlijk diner aangeboden van Marianne. Paella met vooraf gefrituurde garnalen in de olie. Aan boord kletsen we nog wat na en gaan te kooi.

Fuerteventura: kaal, dor en droog

Woensdag 26 oktober 2005 / 28°51'43N 013°48'86W (Lanzarote, Marina Rubicon)

[Helga>>] Na het ontbijt vertrekken we richting het eiland Lobos. Als het qua windrichting kan, dan willen we daar een nachtje voor anker gaan. Het doel is er op tijd aan te komen zodat we ook nog wat kunnen zwemmen. Het maakt Marianne helemaal niets uit wat we gaan doen. Ze vermaakt zich prima. Er is weinig wind maar net voldoende voor de genaker. De kustlijn is dor en droog. Het eiland is levenloos. Geen bomen of begroeiing. Het is bergachtig van de oude vulkanen. Op sommige momenten is het mooi van lelijkheid. Deze vulkaaneilanden zijn leuk om even te bekijken maar dan snel weer weg. Ik vind ze saai.

Onderweg, met de handlijn en de vishengel uit, vang ik rare visjes. Die gaan direct terug in het water. Het lijken visjes die op de zandbodem leven. Het is vlakbij het eiland Lobos erg ondiep. Gelukkig begint Marianne nu eindelijk vis-vertrouwen in mij te krijgen. Ze heeft veel verhalen gehoord, maar mij in het echt nog niet in actie gezien. We hebben zelfs een keer aan iedere lijn zo'n raar beestje hangen. We gaan niet ankeren bij het eiland Lobos. De wind is ongunstig om er te ankeren. We varen door naar Marina Rubicon op Lanzarote waar we goede verhalen over gehoord hebben. In de verte zie ik veel vogels en wil het risico niet lopen de echte lekkere vis aan mijn neus voorbij te laten gaan. Dus toch, ondanks de rare visjes, weer de lijnen uitgebracht. Ik denk hardop en zeg: "wat als we net als die twee kleine enge visjes nu twee grote overheerlijke vissen vangen?". Welke lijn gaan we eerst binnen halen? Er wordt niet op gereageerd. Mmm, word ik hier niet serieus genomen? Het lijkt me een realistische situatie. Na nog geen kwartier later. Jawel, op alle twee KLABABBER beet. Niet het minste hangt aan iedere lijn. We zijn door een school goudmakrelen gevaren. De handlijn haal ik eerst binnen omdat daar geen slip op zit. Die goudmakreel is snel binnen. Marianne vraagt iedere keer wat ze kan doen en volgt de opdrachten, zonder vallen of zich stoten, op het bewegende schip uitstekend op. Omdat ik de andere goudmakreel niet wil verliezen moeten we snel handelen. De hengel heeft wel een slip waardoor de lijn niet onder te grote spanning komt en hopelijk niet breekt. We halen de vis tot bij het hekwerk binnen. DOM! We wilen te snel en pakken niet het visnet. Helaas, de wilde grote goudmakreel springt letterlijk van de haak. Weer wat geleerd. Doordat de vis zo wild tekeer ging en eraf schoot, schoot ook de lure weg. Gelukkig is deze niet onze kant op geschoten. Al doende leert men. De volgende keer zijn we hierop berekend. Ik loop te jubelen in de kuip. De vis ga ik later in de haven wel schoonmaken. Dat is stukken makkelijker.

Als ik het verlies van de 2e vis als geintje in René zijn schoenen wil schuiven is het heel snel duidelijk dat ik dit geen leuke grapjes zijn als zijn zus(je) aan boord is. Kom niet aan haar broer hoor! (lief he?)

We komen aan in de luxe Marina Rubicon met zoetwater zwembad. Aan de bezoekerssteiger kunnen we direct tanken. René gaat met alle paperassen naar het havenkantoor. Het duurt wel drie kwartier eer hij terug is. En dan te bedenken dat er maar één persoon voor hem was. Je moet er toch niet aan denken dat er meerdere boten in of uit willen schrijven? Ik baal dat het zo lang duurt. Het wordt kouder, donker en de vis moet nog gefileerd worden. Geen fijn idee om in het donker op de steiger aan het werk te zijn. De Fiddlesticks ligt nog in de haven. We krijgen een plekje naast hun. Tijdens het fileren, bij een steigerlamp, wordt er op mijn vingers gekeken door Mazzel de kat, Hans, Anja, Marianne en René. Wel leuk dat ik complimenten krijg over hoe ik het doe. Voor Mazzel blijft er niet veel vis over. Toch weet Hans nog restjes weg te snijden om Mazzel een pleziertje te doen. De kat heeft moeite om aan dek van de Fiddlesticks te blijven. Het liefst zou het dier de stukjes vis zelf op komen halen en nog liever de hele vis voor zichzelf nemen. Het is ook zo'n lekkere vis. Er is ruim voldoende voor vijf personen. Eindelijk kan ik een ander uitnodigen om bij ons de zelf vers gevangen vis te komen eten. Met de door Marianne gemaakte sla, de door René gebakken vis en de rijst met gebakken uitjes is het weer een heerlijk maaltje . De koffie wordt aangevuld met likeurtjes van de Fiddlesticks. Iedereen geniet van het weerzien en het eten. De mannen wassen af en laten de kombuis weer glimmend schoon achter. Marianne heeft een echte ontbijtkoek uit Nederland meegenomen waar ze Anja mee verrast. Die is er zo blij mee dat ze de verpakking van de koek enkele keren een kusje geeft. Wat is het leuk om iemand zo te zien genieten. De klok tikt door. Marianne trekt het niet langer. Haar ogen vallen dicht en we moeten morgen vroeg op. We besluiten een eind aan de gezelligheid te maken en gaan te kooi. Anja, de bikkel, is nog actief en hangt haar wasgoed aan de lijn.

Even helemaal bijkomen van de hectiek thuis

Zo trots als een pauw!

Donderdag 27 oktober 2005 / 28°51'43N 013°48'86W (Lanzarote, Marina Rubicon)

[Helga>>] Pff, we staan vroeg op. Je kunt wel merken dat Marianne nog niet in ons ritme zit. Die is alweer op en is koffie aan het zetten. Na de koffie ga Ik aan de slag met het ontbijt terwijl Marianne en René nog even snel boodschappen doen. Ook zoek ik even uit welke boeken Marianne mee naar Nederland kan nemen. Scheelt weer in de ruimte aan boord. Na het gebakken eitje met ham en kaas gaan we in de actie. Hans en Anja zijn vroeg opgestaan om ons gedag te zeggen. Ze helpen losgooien en zwaaien de armen bijna uit hun lijf. Wat zijn het toch gezellige lieve mensen.

Het is bewolkt. De zon is ver te zoeken ondanks dat de temperatuur goed is. In Nederland schijnt de zon en is het negentien graden. Ik val in herhaling maar het moet toch niet gekker worden. Wat is het weer toch in de war.

René is wat slaperig en daardoor erg flexibel. Hij laat mij allemaal speldjes en elastiekjes in zijn veel te lange haar aanbrengen. Dit omdat Merel, dochter van Marianne, momenteel erg in de weer is met speldjes. Marianne had een filmpje meegenomen die ze in de afgelopen twee weken tijd thuis heeft opgenomen. Erg leuk om het reilen en het zeilen thuis met de kinderen en haar man Joris te kunnen zien. We hebben Joris en de kinderen al anderhalf jaar niet gezien. Terug naar de haarspelden activiteiten van kleine Merel. Joris moet tijdens deze haarspeld-perrikelen van het kleine hummeltje lijdzaam ondergaan dat er van alles in zijn haar gestoken wordt. Zelfs haar broer Sander loopt regelmatig met een speldje in zijn haar dat vakkundig door zusje lief is aangebracht. Marianne heeft beloofd met een filmpje over ons weer thuis te komen. Dus dit spelden-tafereel aan boord van de Vagebond heeft een goed doel. Solidariteit met Joris en Sander. Dit is aardig gelukt denk ik.

Het is een saaie tocht. De wind is op de neus waardoor we op de motor terug naar Puerto del Castillo varen. Marianne zit lekker een boek te lezen. Dit is voor haar ontspanning dus dat zit wel goed.

Tegen vieren komen we aan in Puerto del Castillo. Met gehakt uit de koeling, sla, tomaat, ui en opgepiepte broodjes maken we heerlijke hamburgers. De zon schijnt nog steeds niet. Dit is jammer voor Marianne. Het begint zelfs te waaien waardoor het droge zand van het land je in de ogen waait. Marianne heeft onderweg, op de bewegende boot, haar tas gepakt. Vanavond gaat ze weer naar huis. Ze heeft haar broer weer gezien en vindt het niet erg om terug te gaan naar Joris, stoere Sander en het hummeltje Merel. Het is leuk om weer helemaal op de hoogte te zijn van het reilen en zeilen bij Marianne thuis. We hebben regelmatig de kinderen via de speaker van haar portabel telefoon kunnen horen.

Jammer dat de vliegtuigen vanwege de verkeerde windrichting niet over de haven vliegen. Toch heb ik alle lichten van de Vagebond, zoals beloofd, aangezet. 's Avonds word ik wakker om even te controleren of Marianne veilig thuis is aangekomen. Gelukkig. Alles is goed gegaan.

Voor de lezers die met ons in contact staan via mail op het adres devagebond@planet.nl. We hebben sinds enige tijd een extra e-mail adres aan boord dat niet via een telefoon werkt, maar via de korte golf. Met dit extra adres kunnen we ook ver van het land e-mailen zodat we tijdens de oversteek in contact kunnen staan met mensen op de wal en op zee. Omdat er een beperkte e-mail zendtijd per week aan verbonden is hebben we niet iedereen van dit extra adres op de hoogte gebracht. Omdat we dit nieuwe adres hebben hoeven we niet iedere keer nieuw lokaal beltegoed te kopen om aan boord te kunnen e-mailen. Hierdoor is er het een en ander gewijzigd in het frequent lezen van de andere adressen. Ons 'oude' e-mail adres aan boord van de Vagebond (devagebond@planet,nl) lezen we vanaf HEDEN in internetcafé's. Soms, als we wat lokaal beltegoed hebben op onze GSM, lezen we het aan boord. De voorwaarden waaraan het mailtje moet voldoen, plain text (zie butten 'contact'), blijft gelijk. Wees niet bedroeft als we niet meer zo snel reageren. Het is niet omdat we jouw mailtje niet leuk vinden. We vinden het heel leuk als je een berichtje stuurt of een berichtje zet in ons gastenboek. Berichten in ons gastenboek kunnen we alleen maar uitlezen in internetcafé's. Dit is dus onveranderd. Blijf vooral e-mails schrijven of berichten achterlaten in ons gastenboek!

Leuk voor thuis

Ook leuk voor thuis?

Vrijdag 28 oktober 2005 / 28°23'50N 013°51'38W (Puerto del Castillo, Fuerteventura)

[Helga>>] Vanmorgen staan we bijtijds op. Zo rond een uur of negen om eerst een douche te nemen, boodschappen te doen en los te gooien voor de trip naar Gran Canaria. Er staat niet veel wind. We doen het rustig aan. Het gemiddelde van vijf knopen per uur gaan we denk ik niet halen. Als we maar met daglicht aankomen, dan vinden we het wel best. Zodra we wat verder uit de kust zijn ga ik weer vissen. Duimen maar dat de goudmakrelen me goed gezind zijn.

Niemand gelooft me als ik de hengel totaal vergeten ben op het moment dat zich het aanmeld door het heerlijke ratelende geluid te maken. Op dat moment zit ik de krant te lezen. Dit is al heel bijzonder. Die dingen vind ik onhandig groot en je krijgt altijd vieze vingers. Aan boord is het helemaal een toestand om een krant te lezen omdat er altijd wind staat. Ik heb op dit moment mijn bril niet op waarmee ik op afstand alles wat beter kan zien. De spullen, voor als we een vis vangen, liggen natuurlijk klaar zoals, handschoenen, een teiltje, een snijplank met messen erin, de altijd aanwezige vieze oude doeken en binnen handbereik het visnet. De gaffel, een grote stok met een grote haak eraan, hangt gewoon op het veilige plekje binnen.

René ziet in de verte een groot spektakel. De vis aan de lijn springt uit het water en vecht voor zijn leven. Zonder bril kan zelfs ik zien dat er wat aan de hand is. Rustig, rrrrrrustig blijven. Eerst aan de boot denken. De genua rollen we in en vieren het grootzeil. We minderen vaart. Jemig de pemig het is een joekel van een vis met in zijn kielzog nog een grote vis. Ik krijg de opdracht om binnen de gaffel te gaan pakken. Ik krijg het ding niet uit de beugel. Ik neem het binnenhalen van de vis over en René pakt de gaffel. Nu komen de spierballen van mijn sterke Prins goed van pas. Ik doe rustig een stap opzij zodat René de ruimte krijgt voor deze moeilijke klus. Alles haal ik uit de kuip zoals lijnen en kussens. Niets aan het toeval overlaten, anders komt alles onder de vis te zitten.

Dan hoor ik René dingen zeggen die ik een tijdje niet meer gehoord heb. Hij klinkt allerminst vrolijk wat niet helemaal past bij dit leuke geweldige spektakel. Hij heeft de gaffel uit zijn handen laten vallen. De grote vis hangt inmiddels op nog geen meter achter de boot. We starten de motor om de gaffel (gelukkig blijft het handvat boven water dobberen omdat er lucht in de buis blijft zitten) uit het water te vissen. Nee, wij halen een grote vis niet gewoon uit het water. We willen het graag nog spectaculairder maken dan het al is. Na drie rondjes kan René, hangend in het gangboord, de gaffel pakken. Hij weet de gaffel door de kieuw te krijgen en met grote kracht de vis in de kuip te tillen. Nu wordt het spannend. De haak en de gaffel zitten nog in de vis maar hij moet snel uit zijn lijden gehaald worden. Met een grote klap weet René hem bewusteloos te krijgen. Dan snel de centimeter erbij anders gelooft niemand ons. JAWEL de goudmakreel is110 cm groot. Nu ben ik aan de beurt. Er staat niet veel swell wat het fileren van de vis vergemakkelijkt. In de maag van het dier tref ik nog een soort geep aan die ook al aardig aan de maat is. Hoe heeft de goudmakreel die kunnen vangen? Er is geen schrammetje op de geep aan te treffen. Het is nog kersvers. Toch gaat de geep overboord.

De koeling staat nu vol met bakjes vis waar olie overheen gegoten is. De olie sluit de vis af waardoor er geen lucht bij kan komen en daardoor verser blijft. Dit wordt vanavond, morgen middag en morgen avond vis eten. We zullen Anita en Dick, die we wellicht morgen zullen treffen, alvast een mailtje sturen dat ze geen vlees of vis hoeven te kopen.

Om acht uur UTC hebben we via de SSB contact met de Fiddlesticks. Vol trots vertellen we over onze vangst. Hans is erg blij voor ons. Hij vraagt: "Een vis van 110 centimeter is wel erg groot, heb je die terug gegooid?" Hans weet dat ik zoiets nooit zou doen. Er is dan ook minimaal vis verloren gegaan. Dat wordt smullen! Nu we zoveel vis hebben ga ik ze op verschillende manieren klaar maken. Mocht het fout gaan dan heb ik nog genoeg om het wel te laten slagen.

We eten vis met sla met een lamp in de kuip. Het is aardedonker en er staat weinig wind. De sterren zijn helder en het water fosforescerend. Zojuist weer een dolfijn bij de boot gehad. Ik vind dat zo'n geweldig gezicht in het donker met fosforescerend water. Weer zie ik vallende sterren die mooie strepen trekken. Er zijn nog genoeg wensen, al zijn ze niet altijd voor mezelf of voor ons bestemd. Nu moeten de wensen alleen nog maar uitkomen. Het is inmiddels alweer bijna vijf uur. Ik had eigenlijk René om half vijf moeten roepen. Zo zie je maar dat het bijwerken van de Website tijdens de nachtelijke uurtjes een goede afleiding is. Weet je wat het is. Ik ben klaar wakker. Omdat het maar één nachtje doorvaren is, vindt René het vast niet erg dat ik de tijden ietsje verplaatst heb. Snel mijn sterke prins wakker maken en een kopje koffie voor hem zetten.

Zie je die tweede!

Niet zo eenvoudig om in de kuip te krijgen

De buit is binnen!

En dit troffen we in zijn maag aan

Hoezo trots?

Zaterdag 29 oktober 2005 (onderweg van Fuerteventura naar Gran Canaria)

[René>>] Om 11:15 varen we de Puerto Rico binnen. Dick, Anita en Merel (Anita's moeder) staan ons op de kade toe te zwaaien. Leuk! Een korte begroeting en dan zijn ze er alweer vandoor, want ze hebben een auto gehuurd en gaan het eiland verkennen. Op het kantoortje horen we dat er geen plek is. Ook kan niet gegarandeerd worden dat er morgen plek is. We mogen wel aan de kade blijven liggen. We vergeten muntjes te kopen voor de wasmachine, dus ik loop even later terug naar het kantoortje. Plots heb ik een helder moment en vraag of, en zo ja hoeveel, we eigenlijk moeten betalen voor het liggen aan die kade zonder water, elektra en gedoe met lijnen i.v.m. hoog en laag water. Dat blijkt hetzelfde te zijn als wanneer je aan een drijvende steiger ligt. Ja, we zijn Gekke Henkie niet! Vijf mijl terug naar het oosten hebben we een andere marina gezien, dus gaan we het daar proberen. We sms'en Dick en Anita onze plannen en vertrekken.

Een uurtje later arriveren we in Marina Pasito Blanco, op een paar kilometer afstand van Playa del Ingles, een van de bekendste bestemmingen op de Canaries. We krijgen voor twee nachten een plaatsje aangewezen. Nadeel is dat de marina wat afgelegen ligt, dus we kunnen er geen auto huren. Verder hebben we geen cash en geen beltegoed meer, dus we moeten hoognodig naar de bewoonde wereld. Een van de havenmedewerkers gaat om 15:00 naar Playa del Ingles en we mogen meerijden. De toeristenstad is een en al hotels, appartementen, restaurants, café's en noem maar op. Je kunt veel van die Spanjaarden zeggen, maar niet dat ze niet weten hoe ze een oerlelijk ... Nou ja, vul het zelf maar verder in. En trouwens, ieder zijn ding natuurlijk.

We worden afgezet bij een autoverhuurbedrijf, maar de auto's zijn op voor vandaag. Gelukkig is er aan de overkant van de straat een andere verhuurder. Daar hebben we wel succes. We rijden weg met een vrijwel nieuwe Hyundai Getz. Nog nooit van gehoord, maar het karretje heeft airco en rijdt prima. Het lukt om ons beltegoed op te waarderen en pinnen lukt uiteraard ook.

Terug aan boord spoel ik de boot af met zoet en maakt Helga de koelkast schoon. Dat laatste was hoognodig, want een paar dagen geleden was een bak gehakt gaan lekken.

's-Avonds expirimenteert Helga met diverse goudmakreel recepten. Dit resulteert in allemaal kleine, maar oh zo lekkere, hapjes.

[Helga>>] Niet vergeten morgen de klok een uur terug te zetten. Anders staat Jopie moederziel alleen op ons te wachten en dat willen we niet.

Zuidoostkust van Gran Canaria. Erg mooi!

Morro de Colchas, de zuidpunt van Gran Canaria

Fuerteventura => Gran Canaria

Zondag 30 oktober 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] We slapen we een beetje uit, pakken een douche en ontbijten met de lekkere "Old Amsterdam" lookalike kaas, die Marianne voor ons meegebracht heeft. Smullen! Onze bejaarde alleenstaande Duitse buurman draait klassieke muziek en luisterd naar een kerkdienst. Wij mogen meegenieten...

We gaan het eiland verkennen en vanavond om 19:10 Jopie ophalen van het vliegveld. Onderweg komen we vast wel ergens een internetcafé tegen, zodat we de website bij kunnen werken.

 

(vervolg) Zondag 30 oktober 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] We kiezen een min of meer willekeurige route naar het noorden. Het gaat al snel omhoog en we wanen ons in een wildwest scene, zo grillig zijn de bergen en rotspartijen. Hoe hoger en noordelijker we komen, hoe groener het wordt. Onderweg krijgen we een sms van Marianne. Het toestel dat Jopie deze kant op komt brengen heeft anderhalf uur vertraging. Het maakt ons niet uit, want we hebben alle tijd. Wanneer we aan de noordoostkant van het eiland gaan dalen, rijden we de wolken in en begint het zelfs een beetje te spetteren. Het uitzicht is er ongetwijfeld ook prachtig, maar we zien geen barst.

We besluiten een kijkje te nemen in Las Palmas. We komen op de snelweg terecht die langs de marina loopt en in een oogopslag zien we Fiddlesticks voor anker liggen. Zouden ze aan boord zijn? Het lijkt ons leuk om ze even gedag te zeggen, dus we gaan op zoek naar de ingang van de marina. Dat lijkt eenvoudiger dan het is, want we komen tot drie keer toe op de snelweg terecht. Terug is een ramp, want bijna alle wegen in de buurt van de haven zijn eenrichtingsverkeer. Uiteindelijk vinden we parallel aan de snelweg een andere weg, waarop we borden vinden die de marina aangeven. Daarna is het simpel.

We parkeren de auto vlakbij de plek waar de boten voor anker liggen en Helga fluit knetterhard op haar vingers om de aandacht van Hans of Anja te trekken. Tegelijkertijd zien we iemand vanuit een opblaaskano aan boord van Fiddlesticks gaan. We herkennen Pieter van de Holender. Hij reageert en met de verrekijker herkennen ze ons uiteindelijk. Hans haalt ons op met de bijboot en fluisterd ons in dat het Anja's verjaardag is. Wat een toeval! In de kuip treffen we naast Pieter ook Petra & Jan Willem van de Witte Raaf en opstapper Marten. We zingen Anja toe.

Pieter vraagt of we die catamaran al hebben zien liggen. Caramaran? Welke dan? En dan blijkt de Garabes op een steenworp afstand te liggen. Met Ruud en Araksi hebben we de winter doorgebracht in Alghero op Sardinië. We proberen hun aandacht te trekken, maar dat gaat weer moeizaam. Uiteindelijk herkent Araksi Helga. Even later komen ze in de bijboot aangespeerd en is het een enthousiast weerzien. Jammer dat we niet lang kunnen blijven, want rond 19:00 moeten we toch echt terug naar de auto. We nemen afscheid en Ruud en Araksi brengen ons terug naar de kant.

Met een half uurtje zijn we op het vliegveld. We willen een hapje eten, maar tot onze verbazing zijn de restaurants gesloten. We moeten het doen met een kop koffie en een broodje. Iets over 21:00 landt de HV765 en 20 minuten later omarmen we een stralende moeder.

Aan boord van Vagebond komen alle verassingen tevoorschijn. Niet minder dan 12 ingevroren haringen. Een fles héééle lekkere whisky en een fles Pineau. Twee Zeilen, en nog veel meer. Na een paar borrels gaan we rond 1:00 naar bed.

Een Hyundai Getz... nog nooit van gehoord

Maandag 31 oktober 2005 / 27°44'82N 015°37'37W (Pasito Blanco, Gran Canaria)

[René>>] We ontbijten met broodjes haring. Helga is door het dolle heen. Er zijn weinig dingen waar je haar zo'n groot plezier mee doet als met een broodje haring.

We hebben de auto tot 16:00 en we willen 'm optimaal benutten. We nemen een andere route het binnenland in. De benzinemeter nadert "leeg", maar ik heb er het volste vertrouwen in dat we nog een pomp gaan tegenkomen. Een probleem is immers pas een probleem als het probleem er is Er doet zich echter een ander probleem voor, en dat is dat het asfalt na een kilometer of 20 overgaat in een onverharde weg. Er komt net een auto vandaan en Helga informeert of de weg begaanbaar is. Het antwoord is ontkennend, dus we besluiten terug te rijden naar de kust. Daar tanken we in Puerto Rico. Jopie verbaasd zich over de talloze hotels en appartementen, over het algemeen afgewerkt met schreeuwerig wit pleisterwerk. Mooi is anders, wat ons betreft.

We hebben gehoord en gelezen over Mogan, het "Venetië" van de Canarische Eilanden. We gaan er een kijkje nemen, want met de boot komen we er waarschijnlijk toch niet om dat de haven naar verluid altijd vol is. De vergelijking met Venetië is lachwekkend, want die is slechts gebaseerd op een riviertje met een handvol, overigens wel mooie, bruggetjes. Verder is het een aardig dorp, maar verschrikkelijk toeristisch.

We rijden terug naar Playa del Ingles en leveren de auto in. Bij een Nederlands eetcafé eten we een onvervalste frikandel speciaal, die we wegspoelen met een biertje. We vinden geen internetcafé, maar wel een speelhal waar ze in een hoekje wat pc's weggestopt hebben. De USB-stick werkt zowaar, dus we kunnen de website bijwerken. Na afloop kan ik de verleiding niet weerstaan om met een buikschuiver het virtuele circuit op te gaan. Helga wordt met ieder rondje fanatieker en helpt me met: "scherpe bocht naar links", "flauwe bocht naar rechts". Leuk! Een taxi brengt ons terug naar Pasito Blanco.

Ons diner bestaat net als het ontbijt uit broodjes haring. Helga staat heel bewust stil bij de aller- allerlaatste hap.

Morgen steken we over naar Tenerife. De afstand is ruim 60 mijl, net te veel voor een tocht bij daglicht. We besluiten morgenochtend om 4:00 los te gooien. Dan kan Jopie ook eens ervaren hoe het is om in het donker te varen.

Niet bepaald de motor die ik gewend ben...

november 2005