[René>>] Tegen 11:00 gooien we los voor de 13 mijl naar Funchal, de hoofdstad van Madeira. We hebben de wind stevig in de rug. We zijn lui en rollen alleen de fok uit. We passeren het vliegveld van Madeira, een architectonisch hoogstandje, zoals de baan een aantal jaren geleden verlengd is, half boven zee. Op ongeveer die hoogte trekt de wind aan tot ruim 30 knopen en we rollen de fok zelfs een stukje in. De invloed van het land is enorm, want als we Ponta Do Garajau passeren valt de wind van het ene op het andere moment volledig weg. 200 meter achter ons zien we nog een windsurfer over de golven stuiven, terwijl onze zeilen staan te klapperen. Vlak achter de kaap zien we de Sepia dobberen. Het lijkt ons geen geschikte ankerplek, dus we gaan even polshoogte nemen. Ze wachten op het vertrek van een motorbootje, dat vast ligt aan een mooring. Dit schijnt DE duikstek van Madeira te zijn. Er zitten Groupers (héle grote vissen met héle dikke lippen) en nog veel meer bijzondere vissen. Marijke en Frank willen even snorkelen (hoewel ze een complete duikuitrusting aan boord hebben) en vragen of wij zin hebben om mee te gaan. Nou, dat hoef je ons geen twee keer te vragen. Na ongeveer een kwartiertje vertrekt het motorbootje, pakt de Sepia de mooring op, en gaan wij langszij. Ik lig als eerste in het water, wat me mooi de gelegenheid geeft om de afsluiter voor de afvoer van de gootsteen even schoon te maken, want die zit zo goed als verstopt. Marijke en Frank gaan toch duiken, dus Helga en ik nemen alvast een kijkje onder water. Het is 15-20 meter diep, maar we kunnen de bodem goed zien. Het water is waanzinnig helder! Als ik me omdraai blijkt dat we ineens omringt door een school van een stuk of 50 Amberjacks (voor zover ik heb kunnen identificeren m.b.v. onze visbijbel). Het zijn grote grijze vissen van 40-60 centimeter. Ze zijn erg nieuwsgierig en komen tot op een halve meter van mijn duikbril. Erg gaaf! Ook Helga is onder de indruk. (Helga: Het zijn roofvissen en die hebben tandjes!!) Inmiddels zijn Marijke en Frank afgedaald tot 12-15 meter diepte en we volgen ze. Zo nu en dan ga ik naar beneden, als ik denk dat ze iets interessants gevonden hebben. Het duiken tot een meter of 12-13 gaat me goed af en ik kan nog 10-20 seconden op die diepte blijven alvorens ik weer omhoog moet. Na een goed half uur krijgen Helga en ik het een beetje koud en gaan terug naar de boot. Wij zitten al aan een drankje als Marijke en Frank weer aan de oppervlakte komen. Ze hebben grote Groupers gezien en zijn razend enthousiast. Ik baal een beetje, want die had ik natuurlijk ook wel willen zien, maar ja, je kunt niet alles hebben. We drinken nog een kop koffie en als Frank de compressor start om de flessen weer te vullen houden wij het voor gezien. We varen de laatste paar mijl naar Funchal en gaan voor anker tussen de andere boten. De Kind of Blue ligt er ook, maar Anita en Dick zijn niet aan boord. Laat in de middag komen Anita en Dick met de bijboot even gedag zeggen. We vragen ze aan boord en drinken een borrel. Al die Nederlanders ook... Zwaar afzien hoor! |
|
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
Het
pakje is vorige week dinsdag verstuurd en zou zo
langzamerhand hier moeten zijn. De wind draait
ondertussen naar het oosten en trekt aan. Tegen
de tijd dat ik terug vaar naar Vagebond, kan ik
het in de dingy maar nauwelijks droog houden. Met
de oostenwind die nog verder aantrekt tot 20 knopen.
liggen we niet meer beschut. Het anker ligt stevig
ingegraven en we hebben voldoende ketting uitgebracht,
maar echt leuk is het aan boord niet meer, nu Vagebond
op de golven op en neer rijdt.)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)