(Mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Simone Abel, Ernst Jan Wepster, Anneloes Wepster, Gijs J. van der Graaf, Niek A. Wepster

Donderdag 1 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[René>>] Sheppard's Marina, een van de drie marina's in Gibraltar, wordt volledig verbouwd en laat momenteel geen bezoekers toe. We bellen met Marina Bay en de Queensway Quay Marina, waar we vorig jaar gelegen hebben. Beiden hebben geen plaats, maar Marina Bay adviseert om later in de middag nog eens te bellen. Tenslotte bel ik met Undery & Son, een bedrijf dat reddingsvlotten test en keurt. De vriendelijke George staat me te woord. Geen enkel probleem. Zodra we in een marina liggen even bellen, en ze komen het vlot ophalen. Ik vraag of ik erbij mag zijn, want ik wil de inhoud van die polyester container wel eens zien, en ook dat is geen probleem.

Het was trouwens nog lastig om met ons Spaanse nummer in Gibraltar te bellen. Gibraltar is zo ontzettend klein, dat we hier nog steeds binnen het bereik van de Spaanse GSM masten zijn. Gibraltar is buitenland en het landennummer is 350. Dus ik belde braaf +350 en dan het nummer. Maar dat bleek niet te werken. Toen heb ik de klantenservice van Vodafone gebeld, en zowaar ik kon daar met Engels terecht. Het hielp echter geen snars. De dame begreep in eerste instantie niet eens waar ik was, zelfs niet toen ik "Gibraltar" zowel met een Spaanse (jaja) en een Engelse tongval uitsprak. Pas toen ik het ging spellen begreep ze het, de sufmuts. Vervolgens adviseerde ze me om de telefoon aan en uit moeten zetten, zodat het toestel het lokale netwerk zou uitkiezen. Dat kon de oplossing niet zijn, want ik kan vanuit Spanje naar Nederland bellen, dus waarom niet naar Gibraltar. Uiteindelijk heb ik het gesprek maar afgebroken, want het schoot niet op. En toen vond ik in de Imray Pilot de oplossing. Kennelijk is Gibraltar voor de Spaanse telecom-maatschappijen geen buitenland, maar een stad. Geen "+" of "00" voor een buitenlands gesprek, maar gewoon een kengetal "9567". Dat zo'n, nota bene Engels sprekende, muts bij Vodafone dat niet weet!(Helga: Gutte gutte gut wat maakt hij zich toch weer druk.)

Rond het middaguur gaan we met de dingy naar de kant. Bij het douane kantoor mogen we de dingy aanleggen, na weggestuurd te zijn bij Marina Bay (we zijn netjes gaan vragen of we daar mochten aanleggen, maar dat mocht dus niet). We gaan op zoek naar een nieuw bandje voor mijn horloge, want dat heeft zijn beste tijd gehad. Het is geen alledaags horloge, maar het barst in Gibraltar van de exclusieve juweliers, dus dat zal geen probleem zijn. Eerder was het in Cartagena ook al niet gelukt. En in Gibraltar lukt het helaas ook niet. Er is slechts één juwelier (met twee vestigingen) die mijn merk voert en het bandje in mijn maat hebben ze niet.

Twee jaar geleden is er bij mij een kies getrokken. Linksboven, de kies voor de verstandskies. Het afgelopen jaar heb ik zo nu en dan last van die verstandskies. Ik kan er een paar maanden geen last van hebben, en dan ineens speelt 'ie weer op. Vandaag krijg ik er weer eens last van. Helga heeft een kies met een scherp randje, waar ze zich aan irriteert. Redenen genoeg om eens een tandarts te bezoeken. Op het complex van Marina Bay zit een tandarts en we kunnen een afspraak maken voor morgen 9:00. In het Engels is het toch iets makkelijker uit te leggen dan in een andere vreemde taal.

Terug aan boord bel ik weer met Marina Bay, waar we op een wachtlijst gezet zijn, en zowaar ze hebben plek. Net als we ankerop willen gaan komen er drie straaljagers laag over. We zien ze een bocht maken en even later landen ze. Erg gaaf om dat van zo dichtbij te zien. Eenmaal aan de steiger in Marina Bay (net aan de andere kant van de baan) komen er weer straaljagers over en vanaf het einde van de steiger kunnen we mooie foto's maken als ze even later ook landen.

De kiespijn trekt overigens in de loop van de middag helemaal weg.

... ter zee en in de lucht

Vrijdag 2 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[René>>] De tandarts is laat, want hij komt pas om 9:15 de praktijk binnen, maar dan worden we ook direct geholpen. Het is een aardige vent met een gezonde dosis humor. De praktijk ziet er strak uit. De kies blijkt los te zitten. Hij maakt voor de zekerheid ook een foto en daarop blijkt een ontsteking. Hij schrijft antibiotica en mondspoelwater voor. Uiteindelijk zal de kies eruit moeten, maar hij laat die beslissing aan mij over. Het kan nog een jaar duren, en misschien wel drie jaar. Hmmmm, wat is wijsheid? Ik zit natuurlijk straks midden op de oceaan niet te wachten op kiespijn, maar trekken is zo drastisch en definitief. De pijn die ik er zo nu en dan aan heb is niet ondragelijk. Het is met paracetamol tot nu toe prima te bestrijden en zo nodig hebben we veel zwaardere pijnstillers. Ik besluit er het weekend over na te denken. Eventueel kan hij hem maandag of dinsdag trekken. Toch neig ik er momenteel naar om hem te laten zitten.

Terug aan boord bel ik met George (voor het reddingsvlot). Hij kan het vlot morgen inspecteren en komt het deze ochtend om 11:00 ophalen. We tillen de loodzware container met hulp van een voorbijganger op de steiger en met een verroest winkelwagentje rijden we het naar de parkeerplaats van de marina. Ook onze reddingsvesten zal hij controleren. Wanneer ze de container morgen gaan inpakken geeft hij een belletje en komt ons ophalen, zodat we erbij kunnen zijn.

 

(vervolg) Vrijdag 2 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[René>>] 's-Middags stijgt een kleine straaljager op (een "Hawk"). Het blijkt een stuntvlucht te zijn en ik sta te gieren in mijn tuig als de ene looping de andere volgt, de ene rol de andere. Later komen meer militaire toestellen binnen, waaronder een toestel dat uitgerust is om straaljagers in de lucht bij te tanken. Twee straaljagers moeten op het allerlaatste moment (hooguit 10 meter boven de baan) hun landing afbreken en moeten nog een rondje om de rots. Later horen we dat het morgen "open dag" is bij de Royal Air Force.

We gaan naar de stad om geld te halen en op zoek naar een apotheek voor mijn antibiotica. Het mondspoelwater hebben we in onze boordapotheek. Voor de antibiotica (15 tabletten) rekenen we 2,40 Euro af. Volgens mij is dat erg goedkoop. Enig nadeel: ze mogen absoluut niet met alcohol gecombineerd worden...

Als voorbereiding op onze oceaanoversteek heb ik een mailtje gestuurd naar Correct Marine om te informeren of onze Iridium SIM kaart nog geldig is (we hebben hem een jaar niet gebruikt). Dat blijkt niet het geval. Nu kan ik daar na een jaar best begrip voor opbrengen, maar het blijkt dat een SIM kaart, zodra er geen beltegoed meer is, vrijwel direct geblokkeerd wordt. Sterker nog, zelfs al is er nog beltegoed, dan kan de SIM kaart geblokkeerd worden wanneer de telefoon niet zo nu en dan aangezet wordt. N.b. een nieuwe SIM kaart kost 160 Euro (ex. BTW). Dus je koopt een SIM kaart a 160 Euro en 75 belminuten die slechts een maand geldig zijn a 150 Euro. Inclusief BTW komt dat op zo'n 370 Euro. Daar kun je dan een maand voor bellen, maar als je na die maand niet opnieuw een beltegoed aanschaft dat vervalt de SIM kaart. Kassa voor France Telecom!!! Correct Marina valt niets te verwijten, want zij zijn slechts dealer, al had ik deze informatie op voorhand natuurlijk wel op prijs gesteld. Stom van mezelf dat ik het vorig jaar niet in detail uitgezocht heb.

Voor die ene maand tijdens de oceaanoversteek willen we dat geld nog wel uitgeven, maar de terugweg betreft twee langere oversteken met een tussenstop op de Azoren van minimaal een week of 3 (nog afgezien van een eventuele tocht naar Bermuda). Dan praat je ineens over 3x 370 Euro en dan wordt het toch serieus geld. Een alternatief is om 500 belminuten te kopen a 765 Euro, maar dat is weer veel te veel voor ons. Een ander alternatief is een andere provider, bijvoorbeeld Globalstar, maar dan moet je weer een nieuw toestel kopen en zijn we nog meer geld kwijt. Verder kan e-mail via de SSB een oplossing zijn (we hebben dan een Pactor modem nodig). Tenslotte is er de mogelijkheid van een "kastje" waarmee je via een satelliet kunt e-mailen. Ik heb er afgelopen winter iets over gelezen en herinner me dat het redelijk betaalbaar is. Een dezer dagen ga ik e.e.a. uitzoeken op internet.

We hebben onszelf opnieuw de vraag gesteld of we het midden op de oceaan noodzakelijk vinden om te kunnen communiceren. In geval van nood hebben we de SSB en de Epirb, dus qua veiligheid is het niet nodig. Toch zijn er situaties denkbaar waarbij het verrekte handig zou zijn. Een van ons zou ziek kunnen worden, niet direct levensbedreigend, maar medisch advies zeer welkom. We blijven op de hoogte van gebeurtenissen aan het thuisfront en ook de mogelijkheid om weerberichten vanaf het thuisfront te ontvangen (sms) onderschat ik niet. Kortom, niet noodzakelijk, maar wel wenselijk, echter niet tegen elke prijs.

Zaterdag 3 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[René>>] Om 11:00 belt George en een kwartiertje later haalt hij ons op. Tien minuten later staan we in de loods van zijn bedrijf. Ons reddingsvlot is volledig opgeblazen en ziet er nieuw en indrukwekkend uit. De rest van de inhoud van de container ligt ook uitgestald: peddels, drinkwater, visgerei, zaklamp, EHBO doosje, noodrantsoenen, noodseinen, pomp, sponsjes en een hoosvat. We bewonderen het vlot en zeggen tegen George dat we hopen het nooit meer te zien. Alles is in orde en behalve de noodseinen is er niets over de datum. Ook onze reddingsvesten zijn in orde bevonden. We krijgen een stel noodseinen die over de datum zijn voor oud-en-nieuw en een oranje rookpot, ook over de datum, maar mits droog bewaard kan 'ie nog jaren mee. Maandag wordt het vlot terug gebracht.

's-Middags krijgt Helga het op haar heupen en geeft met cleaner de kuip en de kajuitopbouw een beurt. Het was nodig, maar het ziet er aan het eind van de dag weer als nieuw uit.

Vandaag houdt de RAF open dag en in de loop van de middag genieten we weer van de straaljagers en bijbehorende herrie.

[Helga>>] Ik raad het iedereen aan om eens naar een uitgestald reddingsvlot te gaan kijken. Zelf heb ik het ook niet gedaan. Natuurlijk zit er een gebruikshandleiding in het vlot. Zodra je het vlot nodig hebt ga je niet eerst op je gemak de beschrijving lezen. Ik weet nu waar wat zit. Hoe ik het licht aan kan doen, waar de zakken voor zijn en hoe alles eruit ziet. Natuurlijk hoop ik het nooit meer te zien. Toch ben ik, achteraf, erg blij om het gezien te hebben en allemaal vragen heb kunnen stellen. Zoals je het vlot op de foto ziet zo is het als het uit de box komt die je in het water gegooid hebt, open!

Helga in nood ;-)

Zondag 4 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[René>>] Vandaag wat klusjes. Helga geeft de binnenboel een schoonmaakbeurt en ik kit twee lelijke randen van de garage (de verhoging op de kajuitopbouw waar het luik inschuift). Ook kit ik twee raampjes. Ik ben niet tevreden over het resultaat, maar Helga gaat met terpentine en engelengeduld de kit te lijf. Een uurtje later ziet het er weer prachtig uit.

Eigenlijk moet ik ook nog twee wantputtings (daar waar de verstaging op dekhoogte vast zit) opnieuw kitten, maar daarvoor heb ik RVS primer nodig. De primer die ik had is volledig uitgehard.

Verder doen we niet zo gek veel vandaag. Zondag rustdag, hè!

 

Maandag 5 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[René>>] De militaire toestellen vertrekken deze ochtend, wat weer met veel herrie gepaard gaat. Ik vind het prachtig, maar Helga zit met oordoppen in.

Ik ga naar de watersportwinkel voor diverse zaken en Helga stort zich weer op het poetsen van het RVS. De dingen die ik nodig heb (maar gelukkig niet direct), hebben ze niet. Terug aan boord gaat de telefoon. Het is George en een kwartier later krijgen we ons reddingsvlot terug. Met de spinakerval krijgen we de zware container weer betrekkelijk eenvoudig aan boord. Daarna storten we ons gezamenlijk op de BBQ, die nodig een keer schoongemaakt moet worden. Na een goed uur glimt hij weer als nieuw.

We nemen de grabbag weer eens onder handen. Voor de niet-cruisers: een grabbag is (in ons geval) een plastic waterdichte container die we, indien Vagebond ooit mocht zinken, meenemen in het reddingsvlot. We hebben de grabbag na de oversteek van Biskaje vorig jaar schandelijk verwaarloosd. Zo zit de hand GPS er niet meer in, en alle snacks zijn er in de loop van de tijd opgegeten. We inventariseren de inhoud, vullen aan en maken een lijstje met dingen die we nog moeten kopen.

Dit zit er zo'n beetje in:

  • Hand GPS (en extra batterijen)
  • Hand marifoon (en extra batterijen)
  • Vuurpijl
  • Handstaak
  • Oranje rookbom
  • Visgerij
  • Diverse medicijnen, verband en de been-/armspalk
  • Vitaminepillen
  • Pinda's
  • Candybars
  • Suikerklontjes
  • Dropjes
  • Kauwgom

Ook maak ik een actielijstje dat we ophangen in de kajuitingang. Mochten we ooit Vagebond moeten verlaten dan is er waarschijnlijk zéér weinig tijd en dan is de volgorde waarin we handelen van levensbelang. Dit staat erop:

Bij schip verlaten:

  1. Reddingsvlot
  2. EPIRB (activeren en meenemen)
  3. Grabbag
  4. Water
  5. EHBO
  6. Overig (voedsel, kleding, papieren)

Ik hoor het commentaar al: "Had je dat niet eerder kunnen/moeten doen?!". Ja, inderdaad...

Nu het reddingsvlot weer terug is, gaan we de weersvoorspellingen weer in de gaten houden. Om de Straat van Gibraltar uit de gaan hebben we wind uit de oosthoek nodig. Afgezien van het getij is de stroming in de straat van west naar oost. Het water dat in de Middellandse Zee verdamt, wordt aangevuld met water uit de oceaan. De straat in (de Med in) is dus eenvoudiger, dan de straat uit. Met wind, stroom en getij tegen is het vrijwel niet te doen. Als je drie uur na hoog water Gibraltar vertrekt kun je 9 uur getijstroom mee hebben, want in het midden van de straat begint de westgaande stroom pas 6 uur na hoog water Gibraltar te lopen. Of de optelsom van getij en 'normale' stroming nog steeds positief is, weet ik niet helemaal zeker. Dat zal misschien afhangen van de maanstand. Kortom, het is zaak het vertrek uit Gibraltar goed te plannen. De komende dagen krijgen we in ieder geval wind uit het westen, dus we kunnen nog niet weg. Donderdag lijkt de wind verwaarloosbaar, dus wellicht dat we dan op de motor de straat uit kunnen.

[Helga>>] Het lijkt net of we altijd onvoorbereid rondgevaren hebben. Dat is niet het geval hoor. Dan ken je ons nog niet. We zijn nu meer de puntjes op de i aan het zetten voor de grote oversteek naar de Carieb. De tocht naar Madeira is ook langer dan we gewend zijn. We hebben samen heel vaak de volgorde van handelen doorgenomen. Dat er nu een lijstje hangt met volgorde van handelen maakt het af. Dat je regelmatig alles weer eens naloopt is ook niet onbelangrijk.

Er zit hier een videotheek die gaat sluiten en hun films verkoopt. We kunnen het niet laten daar gebruik van te maken.

 

Dinsdag 6 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[Helga>>] Vannacht heeft het behoorlijk gewaaid. Een zeilschool die met hun boten aan deze steiger ligt heeft vannacht plezier gehad en mij uit mijn slaap gehouden. Iedere keer liepen ze over hun aluminium loopplank die met een harde knal op de steiger klapte.

De zon is fel. Met een heerlijk koel windje is het goed toeven hier. René is even geld halen en ik ben de was aan het verzamelen. Ze hebben verschillende maten plastic zakken om de was aan te leveren. Iedere maat heeft een kleurtje en een ander prijsje. Ik vouw alles netjes op en stouw alles in de kleinste zak. De goedkoopste natuurlijk. Hihi, ze kijkt me wel bedenkelijk aan als ik de zak op de toonbank zet. Tja, het past erin :)

René is inmiddels terug. De twee componenten verf hebben ze hier niet, de primer ook niet. Balen, hadden we weer wat af kunnen strepen van de 'to do' lijst. Ach, er staan genoeg kleine klusjes om te doen. We vervelen ons niet.

Het is leuk om te kijken en te luisteren naar de les van de zeilschool. Ze krijgen knopen les, uitgebreide instructies waar allemaal rekening mee te houden als ze de ligplaats gaan verlaten en wat te doen.

Dit doet me terugdenken aan de periode dat ik veel op de zeilschool Aquavitesse in Bruinisse te vinden was. De zus van mijn vriendin Gabriëlle (Gab) en haar man waren de eigenaar. Gab en ik zijn zelfs een week intern geweest. We noemden ons toen Gabelga. Wat hebben we een lol gehad. Voor donderdagavond, bonte avond, hebben we een liedje gecomponeerd. Gab is later bij de zeilschool gaan werken en werkt er nog steeds. Ze heeft me verteld dat het refreintje van ons liedje nog steeds gezongen wordt:

Ik heb toch zoiets geks.

Ik heb een zeilcomplex.

Als ik dat vaantje zie dan denk ik potverdrie,

waar komt de wind vandaan,

hoe moet dat zeil nu staan,

de schoot raakt in de klem,

ik voel al dat ik zwem.

Blub blub blub.

Toch wel grappig dat je zo overal je sporen achter laat.

 

Woensdag 7 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[René>>] Vanochtend de laatste pil van de antibioticakuur geslikt. Ik ben sinds het vertrek uit Nederland niet meer zo nuchter geweest... Daar gaan we vanmiddag snel verandering in brengen. Van de kies heb ik geen enkele last meer gehad en ik heb besloten om 'm voorlopig te laten zitten. Mocht ik er de komende 2 maanden aanzienlijk last van krijgen, dan gaat 'ie er op de Canarische Eilanden uit.

De wind blijft de komende dagen in de westhoek zitten, maar het lijkt erop dat de wind morgen zwak is. Wellicht benutten we de mogelijkheid om in ieder geval de straat uit te varen en aan de andere kant (in Barbate) een goed window voor Madeira af te wachten.

(vervolg) Woensdag 7 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[Helga>>] René is met de weersvoorspellingen van het Havenkantoor terug gekomen. Lokale weerberichten willen we op dit soort trips graag even weten. We gaan morgen niet door de straat. De voorspellingen lokaal zijn 15 knopen wind tegen. In de straat tunnelt de wind nog eens waardoor schijnbare wind ongeveer op 20 tot 25 knopen gaat komen.

René gaat naar het internetcafé om de website bij te werken en ook daar de weerberichten te controleren. Daarna nog even langs een watersportwinkel. Ik ben weer druk met kleine handwasjes, maak al het rubber (raampjes e.d.) goed schoon om ze vervolgens weer eens in het vet te zetten. Dat is wel nodig. Je ziet de vaseline erin trekken. Gisteren heb ik aan het bakboord hekwerk een stuk oud zeil genaaid. Dit is om te voorkomen dat met ruime koersen de genua beschadigd of snel slijt. René is bezig geweest met RVS rondom de kuip. Het glimt ons weer allemaal tegemoet. Nu alleen nog wat scepters, lieren en de spanners van de verstaging. Dan is Vagebond weer helemaal door de poetsmolen gegaan.

Met een tas vol spullen komt mijn ridder weer aan boord. Hij wil van de nood een deugd gaan maken. Omdat we zeker 4 dagen niet weg kunnen wil hij de stuurkolom onder handen gaan nemen. Eerst al de verf eraf, schuren, behandelen met speciale primer, grondverf en dan pas de lak in vele lagen erop. Pfff, waar hij zin in heeft. Ik vraag me af of hij wel weet waar hij aan gaat beginnen. Zal nodig zijn :). Ik wacht liever tot al de verf eraf gebladderd is wat blijkbaar niet goed is voor het aluminium. Hij valt aan of het zijn eerste liefde is. Moet ik nu jaloers worden?

Aan het eind van de middag komt er een Frans jong stelletje aangelopen. René loopt naar de boeg om te vragen wat ze willen. Ik hoor hem in het Engels zeggen dat moet ik eerst aan mijn vrouw vragen. Mmmm? Is dit nieuw of zo? (geintje). Ik loop maar gelijk naar voren om te weten te komen waar ik wat van zou moeten vinden. Het meisje, Liza en 22 jaar, neemt de leiding in het gesprek. Haar vriend, Simon 24 jaar, heeft achteraf alleen maar gedag gezegd. Ze zoeken een boot om mee verder te varen als crew (bemanning) naar Madeira. René is niet echt enthousiast en wenst ze veel succes na het korte gesprek. Heel verstandig geeft ze ons een uitgeprint stukje papier met gegevens met hoe we ze kunnen bereiken. Ach, waarom niet dacht ik. Het laat ons niet los en bespreken de voor- en nadelen. Wel leuk zo'n jong stel vol avonturen, toch? Liza en Simon zijn met een Deen en zijn zeilbootje vanuit Portugal in dagtrips hierheen gekomen. Eerst maar eens met die mensen praten. Het blijkt een solo zeiler te zijn, Mark 25 jaar. Na het gesprek met Mark staan we nog steeds open voor het idee om die twee mee te nemen. Temeer ze bij ons leuk overkwamen en Simon een kok is. We hebben het stelletje een e-mailtje gestuurd waarmee we ze uitnodigen voor een gesprek (borreltje) bij ons aan boord om ze wat beter te leren kennen. Het lijkt me wel grappig. Hopelijk worden ze niet zeeziek (oef) dan heb je er een probleem(pje) bij. En dan nog maakt dat natuurlijk niets uit.

Na een overheerlijke douche, die zijn hier erg goed, zijn we naar een restaurantje gegaan waar een groot TV-scherm staat om het voetballen te kunnen volgen. Er zitten Ieren en Engelsen door elkraar. Ieder naar hun eigen team te kijken. Ondanks dat de Ieren winnen blijft het gezellig. Als afsluiter nemen we nog een kopje koffie. Inmiddesl is er een behoorlijk fris windje opgestoken waardoor buiten zitten te fris wordt (voor mij tenminste). Onderweg komen we langs een barretje waar ze de samenvattingen van de voetbalwedstrijden laten zien. Daar maar weer een drankje nemen om de uitslagen te kunnen zien. We zien het Franse stelletje lopen. René gaat even naar ze toe om te vragen of ze hun e-mail al gelezen hebben en of ze zin hebben morgen bij ons langs te komen. Wat blijkt, ze hebben alles al geregeld. Erg snel is het wel allemaal gegaan. Gisteren zijn ze rond een uur of drie pas van het Deense zeilbootje af gestapt. Er ligt hier ergens een grote catamaran. De kapitein wilde wel twee personen erbij hebben voor de delivery naar de Bahamas. Het paste hem prima omdat hij voor de verzekering twee mensen erbij moet hebben. Ze hadden zelfs de sleutel al van de Catamaran. Eén klein probleempje is dat ze nog niet weten welke Catamaran het is of waar het ligt. Grappig! René wenste ze namens ons veel plezieir toe in hun verdere reis. Misschien dat ze de komende dagen nog even langs komen maar dat zal wel niet.

 

Donderdag 8 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[Helga>>] Vanmorgen wordt ik met een goedemorgen kusje wakker gemaakt met direct er achteraan een gedag kusje. Mmmm? Hij gaat nog even naar die zeilwinkel. Na het lezen van de instructies van alle verf spullen moet er nog iets bij wat ze zijn vergeten te geven. Je moet ook altijd zelf meedenken. Waar is de tijd van de TOP specialist, de vakman/vrouw, met de juiste instelling en de correcte service die met de klant mee denkt, waar je blindelings de adviezen van kunt opvolgen zonder er zelf achter te moeten komen dat er weer iets vergeten is? Het vraagt meer geduld van de klant omdat de vakman/vrouw de tijd voor je neemt. Hebben klanten dat eigenlijk nog wel? Is dat de reden waarom, voor mijn gevoel, nooit meer iets gewoon direct goed gaat? Of is het gewoon snel willen verkopen en niet verder denken dan je neus lang is (geen after sales). Onpersoonlijke niet geinteresseerde verkopers, bha.

Ik zit nog wakker te worden in de kuip als hij alweer terug komt en direct aan de slag gaat. Nu is het spulletje waar je de verf mee af haald niet echt vriendelijk voor mens, dier en teak. Dus ik ben druk met de waterslang om overvloedig water te spuiten door de kuip en over René. Alles spatter ik lekker nat. Het is inmiddels kwart voor twee, we hebben nog niets gegeten. Er wordt nu druk geschuurd om het laatste restje verf weg te krijgen. Wat een doorzetter. Tja, nu moet je wel. Er is geen terugweg meer. Het ziet er wel al heel netjes uit en het gaat er alleen maar mooier op worden.

De broodjes liggen in de oven. Daar zal de schilder inmiddels wel trek in hebben.

Resume wat betreft de werkzaamheden van de schilder. Met een sterk goedje de verf eraf gehaald, met veel water alles weggespoeld, geschuurd met schuurpapier, speciale primer erop (Etch primer voor aluminium), dan vijf lagen Interprotect, vervolgens twee lagen Pre-kote (grondverf) en tenslote twee lagen Toplac. Alle verf van International. Hoe bedoel je doorzetter. In sommige dingen ben ik een doorzetter maar hier neem ik mijn petje voor af. Het ziet er al heel mooi grijs uit. De toplac is natuurlijk wit.

Hoog tijd dat we dit gaan aanpakken!

Vrijdag 9 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[Helga>>] Als ik wakker word zit de eerste verf laag er alweer op. De hele dag is in het teken van het wachten, mengen, schilderen, wachten, mengen en schilderen. Zelfs de vlaggenstok wordt onderhanden genomen.

Door al die activiteiten kan ook ik niet echt stil zitten. Ik kom er achter dat de plastic Silvo kruiden potjes, als je de sticker eraf haalt, open kunnen. De inhoud van de potjes doe ik in plastic zakjes zodat ik lege potjes krijg. Voor ik het weet is het een totale reorganisatie. Het resultaat mag er zijn. Nu nog twee mooie hangbakjes maken en dan is er weer veel ruimte gecreëerd.

Aan het eind van de dag komt het Franse stelletje nog even langs. Ze vertellen dat ze de Catamaran gevonden hebben en al druk bezig zijn geweest met de nodige boodschappen. Ze vertrekken, als het goed is, zondag. Omdat het een delivery is krijgt de kapitein voor de overtocht betaald. Ze krijgen zelf ook wat geld omdat ze geen retourticket nodig hebben. De boodschappen hoeven ze ook niet te betalen. Het ziet er voor hen erg goed uit.

We komen tot de ontdekking dat morgen vele winkels dicht zijn terwijl maandag een bankholiday . We hebben de laatste dagen iedere keer naar een winkel gebeld waar ze campinggas leveren. Iedere keer krijgen we het antwoordapparaat. René besluit de gok te nemen en speurt op de fiets weg naar de winkel. Onderweg vraagt hij aan twee mensen de weg. Ieder zegt dat het geen zin heeft verder te fietsen omdat de zaak al gesloten is. Dan maar dinsdag snel op de fiets naar die campinggaswinkel. Daarna speurt ik ook nog even naar de winkel om de nodige boodschappen te doen voor de komende dagen. Bij aankomst vraag ik eerst of ze inderdaad morgen niet open zijn. Gelukkig. Na vier uur gaat de winkel gewoon open. Met wat kleine dingetjes vertrek ik weer naar de boot om eens Indisch te gaan koken.

Na het eten besluiten we naar de stad te gaan omdat er veel muziek vandaan komt. We hebben grote tribunes gezien en denken dat het er wel gezellig zal zijn. Zodra we onderweg zijn wordt het steeds stiller om ons heen. De muziek is ermee gestopt. Bij aankomst in de stad is het op enkele mensen uitgestorven. We besluiten nog wat verder te wandelen en keren dan terug naar de Vagebond waar we een borreltje drinken en naar bed gaan.

Nog even dit over de communicatie voor de oversteek eind November 2005. Wat we gaan doen. Wordt het de Iridium, de pactor modem of het kastje. Het plaatje met informatie is nog niet compleet. Over het kastje heeft René niets meer kunnen vinden op internet. Het is niet zo dat je even naar de winkel loopt en even een pactormodem koopt waarmee de problemen opgeloste zijn. Zo werkt het nooit met dat soort dingen. Eerst moet je jezelf zowat omscholen voordat je ergens aan begint. Goed gefundeerde adviezen met voor en tegens is nergens te vinden. Het is wikken en wegen, kosten tegen baten. Als we in Lasd Palmas zijn gaan we verder uitzoeken wat allemaal nog mogelijk is met de spullen die we al hebben. We hebben per slot van rekening ook geen haast om het nu op te lossen. Eind november is het pas echt belangrijk. Vandaar dat we nu alvast het e.e.a. uit aan het zoeken zijn zodat we genoeg tijd hebben. Tevens gaan we steeds meer vertrekkers tegen komen en misschien ondekken we bij een van hen een nog wel veel beter communicatie middel.

Interprotect laag 5 ...

Zaterdag 10 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (National Gibraltar day)

[Helga>>] Wederom als ik wakker word is René druk met de eerste verflaag van vandaag. Nu zitten de twee grondverflagen erop. Morgen mag er geschuurd worden en dan komt de laklaag erop. Geduld is een schone zaak, maar het duurt iedere keer wel lang.

Er wordt al aardig muziek gemaakt in de stad. Daar gaan we vandaag nog een kijkje nemen.

De vlaggenstok krijgt weer een laklaag en het log wordt eruit gehaald. De weersvoorspelling is nog steeds dinsdag vertrekken.

 

(vervolg) Zaterdag 10 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (National Gibraltar day)

[Helga>>] We gaan de website bijwerken, geld halen en direct even van de gezelligheid in de stad proeven. We lopen de steiger af en de gezelligheid komt je tegemoet. Iedereen is, zoveel mogelijk, gekleed in wit en rood. Als we op één van de pleinen in de stad aankomen is de sfeer overweldigend knus. Het samen feest vieren gevoel voert de boventoon. Niemand doet vervelend of is vervelend dronken. Van jong tot oud heeft zich aan de kledingregels gehouden voor de National Gibraltar day. Ik krijg er de feestkriebels van en kan het niet helpen dat mijn lach niet van mijn gezicht te krijgen is. Wat een plezier om me heen, heerlijk!

Waarom is 10 September de National Gibraltar day? Omdat tijdens een referendum ergens in 1960 belsloten is, door het stemmen van 98% procent van de burgers, dat Gibraltar bij Engeland blijft horen en niet bij Spanje. En dit vieren ze nog steeds erg uitbundig in een saamhorige sfeer in de rood en witte kleuren.

Snel halen we wat geld, gaan naar het internet café en storten ons weer in het feest gedruis. Zo rond een uur of vijf loopt de stad langzaam leeg. Wij halen nog wat boodschappen en gaan aan boord eten. Vanavond gaan we naar een ander plein waar we van verwachten dat het er spectaculair aan toe zal gaan. En natuurlijk hebben we alle twee een rood Gibraltar T-shirt gekocht om niet uit de toon te vallen.

Geheel in stijl gaan we naar het grote plein. Het is stil. We vragen ons af waar iedereen is. Aangekomen op het plein is de jazz band al lekker aan het spelen. Er worden folders uitgedeeld zodat je weet wie en tot hoe laat er vanavond gespeeld wordt. Belangrijk! Er wordt gespeeld tot 02:00 uur vannacht. Vanaf tien uur komt of komen er, na drie tot vier nummers gespeeld te hebben, een andere zanger of band. Als het niet zo leuk is weet je dat het snel voorbij is. Het plein loopt inmiddels aardig vol. Het is niet dringen of duwen er blijft ruimte zat over om te dansen. René ziet Alexandra lopen. Alexandra, Peter en hun zoontje Finn zijn we eerder tegen gekomen in Carloforte. Grappig dat we ze nu hier tussen al die mensen weer tegen komen. Ze zijn vandaag gearriveerd met hun, zelf gemaakte, Catamaran. Het wordt er alleen maar gezelliger op. Om elf uur wordt er een spectaculair vuurwerk afgestoken. De sfeer blijft gezellig en het publiek is nog steeds van jong tot oud.

Om twaalf uur moet ik echt naar de WC. Aangezien er geen toiletgelegenheden in de buurt zijn besluiten we maar direct naar Vagebond te gaan. Kleine Finn is ook nodig aan nachtrust toe waardoor Peter en Alexandra ook vertrekken. Misschien zien we elkaar morgen weer.

 

Zondag 11 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[Helga>>] Ondanks dat de muziek tot twee uur door is gegaan hebben we goed geslapen. We slapen zelfs een beetje uit. De schilder gaat direct aan het schuren. Als hij bezig is met de eerste aflaklaag komen Alexandra, Peter en Finn met hun bijbootje aangevaren. Oepsie!

We hebben ze gisteravond aangeboden dat als ze aan wal willen, ze liggen nl. nog voor anker, dan kan hun dingy bij ons liggen. De verhalen gaan de ronde dat die bootjes erg gewild zijn. Nu kunnen ze ook gelijk gebruik maken van de douches.

Afijn, we moeten met z'n allen van bakboord naar stuurboord in de kuip of v.v. De schilder neemt geen genoegen met minder. Stil zitten of opzij. Iedereen volgt de opdrachten netjes uit. René kan natuurlijk niet even stoppen. Na wat gekletst te hebben vertrekken ze naar een terrasje waar ze met anderen afgesproken hebben om gezamenlijk naar het museum te gaan. Of we mee willen. Deze keer sla ik een bezoekje museum af. Volgende keer weer. Zelfs René gaat niet mee en dat is bijzonder.

[René>>] Aan het eind van de middag breng ik de tweede en (voorlopig) laatste laklaag aan. Ik ben niet helemaal tevreden, want de lak trekt niet zo strak als ik gehoopt had en het is wel héél erg wit geworden. Het is in ieder geval een 100% verbetering ten opzichte van de oude situatie. Misschien dat ik het later nog een keer heel egaal schuur en dan nog een laag aanbreng, maar voorlopig heb ik er na 10(!) lagen even genoeg van.

Even wat anders. Zegt Helga laatst tegen mij: "Jij bent eigenlijk wel een beetje raar!". Dit als reactie op mijn fascinatie voor de hogere breedtegraden en in het bijzonder de vroegere expedities naar de noord- en zuidpool. Ik heb net het dagboek gelezen van Kapitein R. F. Scott van zijn laatste en fatale expeditie naar de zuidpool. Hij bereikte de pool in januari 1912, een maand nadat de Noor Amundsen als eerste de zuidpool bereikte. De vijf Engelsen, waaronder Scott, stierven op de terugweg. Een fragment dat gaat over Lawrence Oates, één van die vijf, die weet dat hij kansloos is om het nog te overleven, en de kansen van de anderen in gevaar brengt: "He slept through the night before last, hoping not to wake; but he woke in the morning - yesterday. It was blowing a blizzard. He said, 'I am just going outside and may be sometime.' He went out into the blizzard and we have not seen him since". Wat een held!

's-Avonds drinken we een borrel aan boord van de Rishu Maru, van Peter en Alexandra. Hun catamaran is van een heel ander type dan bijvoorbeeld de Garabes van Ruud en Araksi, hoewel hij zeker zo lang en breed is. De drijvers van de Rishu Maru zijn twee gescheiden compartimenten. Het dek is ontzettend ruim, maar binnen is het stukken kleiner dan de Garabes, maar wel erg knus. Een mooie, aparte boot en bijna helemaal zelf gebouwd door Peter. Peter is van beroep "gebitsprothesemaker" en uiteraard hebben we het over mijn kies. Iedere dag goed schoonmaken met een speciale tandenborstel is zijn advies. Ze gaan ook naar de Carieb, maar via de Kaap Verden. Grote kans dat we ze nog treffen op de Canarische Eilanden en anders op Tobago waar ze begin januari willen zijn. Rond middernacht gaan we terug naar Vagebond.

Niet helemaal tevreden

De Risho Maru

Maandag 12 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[René>>] Grote kans dat we morgen in de loop van de dag vertrekken naar Porto Santo. De wind draait morgen naar oost, en eenmaal uit de Straat draait de wind naar NO en N. Het ziet ernaar uit dat die wind een dag of 5 uit die hoek blijft waaien met een kracht van 10-20 knopen. Ideale omstandigheden voor de oversteek naar Madeira.

Helga gaat verder met haar project om de scherpe randen op de preekstoel, die de fok beschadigen, te beschermen met een stuk zeildoek. Halverwege krijgt ze van een passant die verderop ligt een mooi stuk leer. Nog beter, alleen moet ze wel overnieuw beginnen. Al met al is ze er toch een paar uur mee bezig.

's-Avonds eten we zuurkool! Helga maakt er een heerlijke schotel van met aardappelpuree, spek en rookworst (die we gekocht hebben tijdens ons bezoek aan Helga's ouders).

Een secuur werkje

Dinsdag 13 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[René>>] NO GO! Toch maar niet !@#$%^&*. De gribfile van deze ochtend laat een heel behoorlijk window zien voor een oversteek naar Madeira. De eerste 24 uur een stevige wind van 20-25 knopen, maar in de rug, dus geen probleem. Een dag wachten is niet gunstig, want dan gaan we een dag later te maken krijgen met wind op de neus en daar zitten we natuurlijk niet op te wachten. Toch vertrouw ik het niet helemaal en bekijk de lokale voorspelling op het havenkantoor: E3-4 toenemend 5-6. De vooruitzichtend voor de volgende 12 uur (van 0:00 tot 12:00 morgen) voorspellen voor het westelijk deel van de straat (waar we ons dan ongeveer zouden bevinden) "possible severe gale 9, sea rough to very rough". We balen als een stekker, maar het is niet anders. We gaan het natuurlijk niet opzoeken en we hebben alle tijd. Morgen lijkt het wat te kalmeren en kunnen we in ieder geval de straat uit, maar dan direct door naar Porto Santo zit er niet in. Overmorgen draait de wind weer naar west...

 

(vervolg) Dinsdag 13 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[Helga>>] Eerst Mam en Pap gebeld om ze te feliciteren met hun 54-ste huwelijksdag. Bij hen is het ook fris. Jullie weten het nog niet maar ik heb een lange broek en een vest aan. De wind is behoorlijk fris.

Nadat René een gasfles is wezen halen stap ik op de fiets. Niet ver weg is een klein supermarktje waar ze de lang houdbare melk hebben die we lekker vinden. Met twaalf pakken melk in mijn rugzak waag ik het niet om op de fiets de rotonde te nemen en loop een behoorlijk stuk. Je moet er toch niet aan denken dat je met zo'n zware rugzak gaat slingeren. Ja, ik weet het dat ik te veel pakken in mijn rugzak gedaan heb.

We worden uitgenodigd op de Risho Maru voor een overheerlijk kopje koffie met opgeklopte warme melk en een toefje kaneel. Alexandra heeft in Italië een elektrisch, op batterijen, melk kloppertje gekocht en wil dit graag even demonstreren. Ook wil ze graag (met name Hollandse) recepten van me hebben. We zijn er lang mee bezig. Ze heeft een heel mooi receptenboekje waar ze alles netjes in opschrijft. Ik kom tot de ontdekking dat het boekje wel erg leeg is. Gelukkig weet ze nog wel een recept uit haar hoofd. Visrecepten heeft ze helaas niet. Ach, de volgende keer is er weer iemand met veel recepten die goed toepasbaar zijn aan boord van een boot.

We hebben gehoord dat er nog een grote zeer goed gesorteerde supermarkt is. Eerst de laatste wijzigingen van de website bijwerken in het internetcafé en dan door naar de supermarkt. Voor we het weten hebben we weer genoeg om je een bult te sjouwen. Met twee rugzakken overvol en wat tasjes moeten we minimaal een half uur terug lopen naar de boot. Dan alles uitpakken, etiketten eraf, erop schrijven wat erin zit met de uiterste datum, index van onze voorraad bijwerken en dan stouwen, verschuiven om alles een plekje te kunnen geven.

's Avonds eten we de 2e helft van onze zuurkoolschotel op en later komen Peter, Finn en Alexandra op visite. Binnen is het lekker warm. De truien gaan al snel uit.

Peter, Alexandra en Finn van de Risho Maru

Woensdag 14 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[Helga>>] Het is niet te geloven. Weer een lange broek en een vest aan. De wind komt uit het oosten. Perfect, maar veel en veel te veel. We blijven. Dat jullie het allemaal meer even weten. Ik heb zelfs SOKKEN aan. Nou, dat is toch niet te geloven?

Na twaalf uur vanmiddag gaat het zelfs regen en nog harder waaien. We moeten in de regen staan om de bimini in te klappen. Het lijkt of het af en toe hagelt of zou het zo hard regenen? Ik steek mijn koppie even buiten. Getverrrrrr je word nat, roep ik. René kan een lach niet onderdrukken en geeft een verklarend antwoord. Als je in de regen staat word je nu eenmaal nat of ben je dat vergeten? Getverdegetverdegetver. Het moet niet gekker worden. Weet je wat René aan het klaarmaken is? Warme anijsmelk!! Het is er echt weer voor vind hij. Als René maar niet door slaat, anders zit ik binnen de kortste tijd aan de Irish koffie. (Sla ik niet af natuurlijk)

Warme anijsmelk. Hoe komt hij erop. Het smaakt wel lekker. Dat krijg je nu van al die boeken over kou, ontberingen en bikkels van een mannen met hun expedities die dood zijn gegaan door de kou of honger en in hun laatste levensfase een briefje naar huis gaan zitten schrijven in de hoop dat het ooit aankomt. Getverdegetverdegetverrrr. Ik zie het al helemaal voor me. Niks voor mij. Ben je net over de ellende heen van het wachten en hopen op een terugkomst, eindelijk berust in het feit dat hij niet meer komt, komt die brief door je brievenbus. Oeps, leuk hoor!

[René>>] 's-Avonds kijken we een DVD. Het is "The Terminal" met Tom Hanks en Catherine Zeta-Jones (fijn, fijn, fijn...). Erg leuke film. De hele film speelt zich af op een vliegveld. Als we na afloop nog "The making of..." kijken, zien we dat speciaal voor de film een complete terminal is nagebouwd in een oude vliegtuigfabriek. Het wegbewijzeringssysteem hebben ze gekopiëerd van Schiphol.

 

Donderdag 15 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[René>>] De Levante (de stormachtige oostenwind van de afgelopen dagen) neemt deze ochtend af. De gribfile voorspelt, afgezien van de eerste 24 uur, een perfect window om over te steken naar Porto Santo. Die eerste 24 uur krijgen we in het zeegebied Cadiz te maken met variabele wind, maar daarna steekt er een mooie Portugese Noord op, waarmee we halve tot ruime wind rechtstreeks op onze bestemming af kunnen koersen. Kortom, we vertrekken. Om 14:00 is het hoog water en de beste tijd om dan te vertrekken is drie uur later, maar we nemen het allemaal wat ruimer en willen 15:00 de trossen los gooien. Nog even tanken en dan de baai uit. Eenmaal in de straat hebben we dan nog een uurtje stroom tegen en daarna gaan we 'm mee krijgen. Op zijn vroegst verwachten we maandagavond aan te komen, maar dinsdag ligt meer voor de hand.

 

(vervolg) Donderdag 15 september 2005 / 36°09'17N 005°21'76W (Gibraltar)

[René>>] Na getankt te hebben, gooien we om klokslag 15:00 los van het tankstation. Tien minuten later zien we ook de Risho Maru in ons kielzog. Zij gaan naar de Canarische Eilanden. De baai van Gibraltar uit hebben we stroom mee, maar eenmaal de bocht om hebben we 'm nog een goed uur tegen. De snelheid over de grond is zo'n 3,5 knoop. De wind is oost (in de rug), een knoop of 12. De Levante van de afgelopen dagen heeft voor behoorlijke golven gezorgd.

Verderop in de straat trekt de wind aan tot ruim 20 knopen en gaat de motor uit. Als we Tarifa voorbij zijn, strijken we het grootzeil en gaan pal voor de wind verder op alleen de fok, goed voor ruim 6 knopen door het water. Dat water is overigens aanmerkelijk kouder, dan aan de 'andere kant', slechts 17,8 graden. Brrr, voorlopig maar even niet zwemmen.

De Risho Maru speert ons op een paar mijl afstand onder spinaker voorbij. We hebben marifooncontact en ook zij koersen pal west, om zo snel mogelijk de wind uit het noorden te pakken te krijgen en het gebied met variabele winden grotendeels te omzeilen.

Een half uur voor middernacht zetten we het grootzeil bij (eerste rif), want de wind ruimt naar zuidwest en neemt wat in kracht af. Als ik een uurtje later net te kooi lig, moet Helga de motor starten, want de wind valt bijna helemaal weg.

Voor het slapen gaan nog even van de zonsondergang genieten.

Vrijdag 16 september 2005 (Onderweg naar Porto Santo, tweede dag)

[René>>] Aan het einde van mijn wacht van 3:00 tot 6:00 kan de motor weer uit. We varen aan de wind pal west. De Risho Maru krijgen we in de loop van de ochtend weer in zicht. Op de een of andere manier zijn ze achter ons gekomen. Nu varen ze iets harder dan wij, maar minder hoog aan de wind. Ze passeren ons op een paar honderd meter afstand. Helga maakt foto's en we babbelen even over de marifoon.

De wind is aangetrokken tot een kleine 5Bf. De golven zijn kort en steil. Niet erg comfortabel, maar gelukkig mogen we aan het eind van de middag een noordwestenwind verwachten. Om 12:00 nog 468 mijl te gaan.

We varen op met de Risho Maru. Soms liggen wij voor, soms zij. We krijgen 's-middags twee buien over ons heen met een hoofdletter "B". Het regent gedurende een paar minuten zo hard, dat de zee wordt afgevlakt. Om 16:30 is de wind inmiddels zover gedraaid (we varen 330, terwijl de bestemming 245 is), dat we overstag gaan. We koersen 200, maar de wind draait in de daaropvolgende uren langzaam naar NW en wij stampen met ruim 20 knopen op de neus met de ruiming van de wind mee. Erg comfortabel is het niet (ik maak mislukte tosti's) en we krijgen veel water over dek. Pas tegen middernacht neemt de wind af tot een knoop of 15.

Een vrachtschip dreigt wel heel erg dicht in de buurt te komen. Op 1,5 mijl afstand besluit ik hem op te roepen om te vragen of hij ons gezien heeft. Het blijkt een Nederlands schip te zijn, de "Spaarne Diep", en ik maak een praatje met kapitein Kroes. Hij had ons op 8 mijl afstand al op de radar gezien. Dat is voor ons een geruststelling na ons 'avontuur' vorig jaar in de Golf van Biscaje, toen een schip claimde ons op minder dan een mijl nog steeds niet op de radar te zien. Volgens Kroes waren we ook op zicht goed te zien. We babbelen wat over de wederzijdse bestemmingen (zij gaan naar Casablanca) en hij doet ons de suggestie om na deze reis de Zeevaartschool te gaan doen. Er zijn meer koppels die op één en hetzelfde schip varen. Wie weet...

Zo nu en dan komt de bijna volle maan achter de bewolking tevoorschijn en dan is het net of iemand het licht aan doet. Prachtig!

[Helga>>] Omdat ik me tijdens deze reis niet lekker genoeg voel om iets op de website te schrijven, te lezen of te koken maak ik korte aantekeningen op een briefje. Met deze aantekeningen zit ik nu achteraf de website bij te werken.

Wat een verschil is het om op een catamaran of een zeilboot te zitten in deze omstandigheden. Je ziet Peter of Alexandra gewoon over dek lopen. Niet dat het voor hen, met deze korte hoge golven, nu erg comfortabel is. Het ziet er veel comfortabeler uit dan bij ons het geval is. Ze zijn aan het vissen waar wij op dit moment niet aan moeten denken. Vis vangen is geen probleem. Het schoonmaken is op deze aan-de-windse koers een hele toer. Alexandra roept ons op via de VHF om te melden dat ze een tonijntje gevangen hebben.

Ik ben niet zeeziek in de zin van overgeven. Het is meer een lamgeslagen gevoel met een raar hoofd en strakke kaken. Of ik geniet? Op dit moment niet. Ik vraag me af wat hier nu leuk aan is. Ook weet ik dat dit is wat ik wil. Het komt door mijn gemoedstoestand. Momenteel ben ik voor mijn gevoel alleen maar aanwezig. Genieten is er niet bij. Als ik me zo voel moet ik aan het werk. Met name bezig zijn om afleiding te zoeken. Met de zeilen bezig zijn, de koers in de gaten houden, wat rommelen in de kuip, staan en veel om je heen kijken. Als ik in een hoekje ga zitten en niets meer doe dan is het gebeurd. Je blijven richten op andere zaken dan je gemoedstoestand. Het is keihard werken, vraagt veel discipline maar het helpt. Wederom een banaan met hele kleine hapjes eten doet bij mij wonderen. Overigens een kiwi eten of kauwgom kauwen helpt ook.

Het is op de catamaran toch niet zo comfortabel als het er uitziet. Gemeen eigenlijk dat het doet me goed doet te horen dat Alexandra vraagt of ze de vis in de schaduw kan laten liggen om hem morgen pas schoon te maken. Mijn advies is nu schoonmaken. De temperatuur is te hoog om hem zo te laten liggen.

Dan komt het moment dat ik alleen in de kuip de nachtwacht heb. René kan niet slapen. Ik hoor hem af en toe kuchen of zuchten als ik in de ingang luister of hij slaapt. Sta ik hier de wacht te doen met dat lamlendige gevoel zodat hij kan slapen, slaapt hij niet. Pfff. De avond is fris. De wind zorgt ervoor dat ik beschutting zoek onder de sprayhood. Dus beland ik toch in het hoekje. Ik moet me er echt toe zetten om vaak op te staan, rond te kijken en onder de genua door te kijken. Uiteindelijk besluit ik toch maar weer te gaan staan. Ik heb me per slot van rekening helemaal ingepakt om het niet koud te krijgen. Dan opeens is er iets op het dek. Het spettert en spattert in het gangboord en wel richting mij (de kuip). Ai, dit is niets voor mij. Vol spanning wacht ik af wat het is. Hier houd ik niet van. Het is een vliegende vis van ca. 15cm. De vis blijft gelukkig in het gangboord onder een schoot vast zitten. Met de lamp beschijn ik het mooie blauwe visje en besluit hem te laten liggen om er morgen mee te gaan vissen.

De Risho Maru blijft de hele dag in de buurt

 

Zaterdag 17 september 2005 (Onderweg naar Porto Santo, derde dag)

[René>>] Knettergek wordt ik van het slapen in de eerste twee nachten. Zit je te knikkenbollen in de kuip, is het eindelijk jouw beurt om te kooi te gaan, hup.... klaarwakker lig je daar. Om helemaal tureluurs van te worden. Pas wanneer ik om 6:00 te kooi ga, kan ik een paar uur goed slapen. Ik voel me daarna dan ook een stuk beter.

De wind is verder geruimd en we varen nu bijna halve wind. Prima koers en de zee is relatief kalm. Wel is het bewolkt en buiig, maar op de Wereldomroep hoorden we van 9 graden in Nederland, dus we klagen niet!

Helga was afgelopen nacht en vanochtend flink katterig, maar in de loop van de dag knapt ze op. Net als het weer, want 's-middags trekt het helemaal open. We koersen halve wind op een NW wind van 15-20 knopen. Prachtig zeilweer!

Omdat Helga het nog niet ziet zitten om binnen te gaan koken, speel ik voor kok. Het wordt een Conimex rijstmaaltijd en het smaakt super.

Alexandra en Peter van de Risho Maru hebben in Oostenrijk een band gehad. We hebben twee cd's van ze gekregen. Als ik 's-avonds de eerste wacht neem beluister ik ze in de kuip met de discman. Een cd is opgenomen met de band, de andere is 'unplugged' met alleen Alexandra (zang) en Peter (gitaar). Vooral die laatste is fraai.

Sommige zaken zijn nauwelijks in woorden te vatten. Een nachtwacht onder een volle maan, die hier en daar een witgrijze wolk beschijnt, terwijl het scheepje zijn mijlen weg tikt. In de discman zit "Jazz in Barcelona" van Frank Boeijen. Hij zingt over "het slachthuis van gevoelens". Mooi gevonden. Mijn wacht vliegt voorbij.

[Helga>>] Op het moment ik wakker gemaakt word voor mijn nachtwacht vraag ik of hij nog wel van me houdt. Waarom? Jij slaapt toch niet. Toen ik na mijn grapje dat slaperige koppie zag met een glimlach om zijn mond was het voor mij duidelijk. Daar ga ik de nachtwacht voor doen zodat hij kan slapen.

Zo rustig als bij René de wachten verlopen zo druk ben ik bezig. Er is bij mij altijd wel iets. Nu heb ik een aardig emmertje water in mijn nek gekregen. De schat roept nog of ik erg nat geworden ben en reikt me een handdoek aan. Ach, denk ik dan, dat kan ik er ook nog wel bij hebben. Ik ben vannacht eerder naar bed gegaan om bij te tanken en omdat ik hoofdpijn had. Dat niet lekker voelen kost veel energie. Morgenochtend blijft René langer liggen om zijn slaapuurtjes in te halen. Zo krijgt ieder de kans bij te tanken zonder de ander te kort te doen.

Het is vervelend om zeeziek te zijn. Er zijn verschillende vormen. Ik zeg maar zo, vele vormen heb ik meegemaakt. Van licht katterig, beetje wee, slap, alles langs je heen willen laten gaan (apathisch maar qua zeilen wel alert), mooie dingen wel zien maar niet voelen, overgeven of heel veel overgeven. Welke ik nu heb weet ik niet. Het lijkt of er een sluier over me heen hangt. Mijn kaken en hoofdhuid staan strak en de kracht weg is. In de middag knap ik wat op. Ik registreer weer de dingen om me heen zoals de kleur van het water. Ik probeer René uit te leggen hoe het is om je zo te voelen. Niet dat hij er wat aan kan doen. Ik leg uit dat het alleen maar is om het kwijt te zijn door het gezegd te hebben. Nu wordt het tijd om uit te rusten. Ik heb wel geslapen maar dit is weer een genadeslag geweest op mijn energiebron.

Om vier uur is het happy hour. Ik voel me nog steeds wat beter waardoor we er een feestje van maken. Net als we aan het genieten zijn van ons drankje krijgen we bezoek van dolfijnen. We zien ook een stukje verder grotere spetters en denken dat het wel eens een walvis zou kunnen zijn. Gelukkig zien we verder niets. Het zal wel verbeelding geweest zijn. Na het biertje probeert René languit in de kuip om een uurtje te slapen. Ik spot drie schildpadden. Ik begin me steeds beter te voelen. Echt lekker ben ik nog niet geweest en baal hier verschrikkelijk van. Het word tijd dat ik er werk van ga maken en op zoek ga naar de juiste zeeziektabletten. De lol is er anders snel af.

De tandjes worden braaf gepoetst

De zonsondergang op zee verveelt nooit

Zondag 18 september 2005 (Onderweg naar Porto Santo, vierde dag)

[René>>] Tussen 0:00 en 3:00 weet ik een half uur te slapen Zo brak als wat, ben ik om 3:00 weer aan de beurt. Helga heeft inmiddels de motor gestart, want de wind laat het een beetje afweten. Het komt wel goed uit, want dan kunnen we de accu's bijladen.

Na een goed uur kunnen we weer zeilen, maar iedere 10 minuten moet er iets aan de stand veranderd worden, want de wind is variabel in richting en kracht. Pas aan het begin van de ochtend wordt de wind stabiel met 15 knopen uit het NO. Het is bewolkt en het lijkt erop dat we een bui gaan krijgen vandaag.

Niets is minder waar, want in de loop van de dag trekt het helemaal open en is het wederom prachtig zeilweer. De wind is iets afgenomen, maar we maken nog steeds een prima snelheid van 5-6 knopen over de grond. Het verse vlees is op, dus we gaan vissen. Na een uur hebben we al succes met een kleine "Common Dolphin". Nee, dat is geen dolfijn, maar een prachtige goudgele vis. Ik dacht dat de Nederlandse naam "Goudmakreel" is. Helga gaat de uitdaging aan om het beest te fileren, in plaats van in moten te hakken en dat lukt erg goed. Vanavond verse vis op het menu!

Helga spot op honderd meter aan stuurboord een haai. Even later zie ik de donkere schaduw en de karakteristieke rugvin ook, bovenop een hoge golf. Is hij afgekomen op het visafval dat we overboord gegooid hebben?

Helga voelt zich goed, maar wil het risico van koken nog niet nemen, dus ik maak de vis klaar in olie met peper en zout. Verder rijst met uien (met ketjap en een scheut piri-piri). Smullen! Deze vis vinden we véél lekkerder dan tonijn. Helga roept keer op keer uit: "Wat een verrassing!".

[Helga>>] Ik voel dat ik prikkelbaar ben en gevoelig voor alle geluiden, wind en de zon. Uitkijken geblazen dat ik dit niet op René ga afreageren. Hij ligt zojuist in de kuip wat te doezelen. Geduld, geduld en nog eens geduld. Wachten tot hij wakker word. Dan klappen we snel de bimini weer uit zodat ik in de schaduw kan zitten. Alles heb ik al geprobeerd om mijn kribbige gevoel kwijt te raken. Insmeren, lange broek aan (veel te warm), slobberbroek aan (ook te warm), petje op, petje af. Dan nog dat irritante gedoe met de bril, met daar overheen de zonnebril of het zonneklepje van mijn bril. Alles wordt snel vettig. Zodra ik in de schaduw zit voel ik me wat rustiger worden. Ik voel me vandaag wel beter maar het echte goed voelen is er gewoon nog niet. De wind in mijn nek en vooral langs mijn oren voelt niet fijn. Ik zie er niet uit omdat ik een wollen petje op mijn kop heb met daaronder een shawl die over mijn oren zit. Het maakt me niet uit, als het maar helpt.

Toch is het zeilen niet oncomfortabel. De zee is prachtig met lange diepe dalen en hoge toppen. Als je boven op de top bent kun je heel ver kijken. Het is net zo mooi als het uitzicht in ZA vanaf een berg zodat je over de grote vlakte kan kijken. René is lekker een boekje aan het lezen. In de loop van de middag voel ik me beter maar durf het lezen niet aan.

De afleiding door het vangen en schoonmaken van de vis doet me goed. Nogmaals, de vis smaakte echt heel lekker. Echt een grote verrassing dat deze vis zo lekker smaakte. Het maakte me weer even vrolijk.

Die haai was echt dicht bij. De volgende keer hoop ik dat ik een haai zie die ietsje verder weg is. Brrrr, ik ben toch al zo'n miep als het om haaien gaat. Hopen dat als we een walvis zien deze heel ver weg is.

Klein, maar niet minder mooi en lekker!

Maandag 19 september 2005 (Onderweg naar Porto Santo, vijfde dag)

[René>>] Ik begin echt chronisch slaaptekort te krijgen, want ook tussen 0:00 en 3:00 slaap ik maar nauwelijks. Ik weet niet hoe het komt, want de vermoeidheid is er wel, maar zodra ik ga liggen wil de slaap niet komen. Ik lig niet te tobben of zo en probeer me bewust helemaal te ontspannen, maar Klaas Vaak komt niet langs. Erg frustrerend.

Gelukkig slaap ik tussen 6:00 en 9:00 als een roos en dat was nodig ook. Ik voel me direct een stuk beter. Ondertussen zijn we de "Seine seamount" aan de zuidkant gepasseerd. Het is een berg die vanaf 4,5 kilometer diepte oprijst tot slechts 86 meter diepte. Met zwaar weer zal daar wel een gevaarlijke zee staan.

Om 10:30 hebben we nog 90 mijl te gaan, dus we komen aankomende nacht aan. In de luwte van Porto Santo kun je prima ankeren en we zien geen bezwaren om het eiland 's-nachts aan te lopen. Helga heeft de hengel weer in stelling gebracht in de hoop op nog zo'n Common Dolphin.

Rond een uur of vier trekken we de conclusie dat we voor onze laatste avond op zee waarschijnlijk een blik open moeten trekken. Prompt hebben we beet en halen een kleine tonijn van ongeveer 45cm binnen. Helga's fileerkunst levert vier mooie (graatloze) moten op.

Deze tocht is al-met-al de mooiste sinds ons vertrek uit Nederland. De eerste 30 uur was wat oncomfortabel, maar daarna waren de zeilomstandigheden nagenoeg ideaal. Zo willen we die oceaan straks wel oversteken! Alleen de tocht naar Noorwegen, nu twee jaar geleden, was nog mooier: drie dagen oostenwind kracht 3-4 en geen wolkje gezien. Om 17:00 hebben we nog 53 mijl te gaan.

De tonijn smaakt prima, maar is niet zo lekker als de vangst van gisteren. Na het eten zakt de wind in, en de snelheid neemt af tot iets meer dan 3 knopen. We hebben nog 25 mijl te gaan en starten de motor. Zo liggen we iets eerder in bed en arriveren we met volle accu's.

Allebij slapen we nog een paar uur en om 3:00 laten we het anker vallen tussen ca. 6 andere boten, naast de haveningang van Porto Santo. We nemen een afzakker van formaat en een uurtje later ... Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz.

[Helga>>] Ik zit om me heen te kijken naar al het water en ben op zoek naar een walvis. Eén zien is leuk. Als 'ie maar een beetje ver is. Dan kijk ik naar René en betrap me erop dat ik een beetje jaloers op hem ben. Hij is de hele reis niet ziek of katterig geweest. Dat het even oncomfortabel is geweest dat weten we alletwee. Dat vond hij vervelend. Ik dacht toen als dat alles is? De schat heeft de hele reis gekookt en is heel lief voor me geweest. Nu ligt hij in de kuip lekker een boekje te lezen. Dat hij zo aan het genieten is doet me goed en maakt alles weer goed. De volgende keer met zeeziekte tabletten kan ik (meer) mee genieten van de reis.

Het rond turen over de watervlakte wordt beloond. Op drie uur zie ik een grote walvisspuit de lucht in gaan. Helaas, en ook een beetje fijn, is het daarbij gebleven. Het is maar een klein tonijntje en wil de lure direct weer het water in gooien. De kapitein vindt dat het genoeg vis is voor twee. Hij heeft gelijk , want het was zelfs een beetje veel. En wat ben je snel verwend als je grotere vissen gevangen hebt.

Ik voel me zelfs zo goed dat ik wat mee kokkerel. Het zijn iedere keer goede en slechte periodes. Maar het zit er aan te komen!

De laatste nachtwacht voor aankomst. Met de motor aan vaar ik richting land. Stuur wat sms-jes naar het thuisfront. Marianne had zeker haar telefoon naast haar hoofdkussen liggen. Na nog geen 5 minuten kreeg ik een sms van haar terug. Het water is een klein beetje fosforescerend waardoor ik de kleine dolfijntjes die langs, onder, voor de boot zwemmen goed kan zien. Ik krijg applaus! Eén dolfijntje heeft het helemaal naar zijn zin. Het dier komt met de staart klappend op het water langs de boot en speert klappend voor de boot verder. Dit herhaald het dier nog een paar keer. Het maakt me aan het lachen. Wat is het reizen toch mooi met alles wat erbij komt kijken.

Is alles nog in orde? ... ff checken ...

Gibraltar -> Porto Santo

Dinsdag 20 september 2005 / 33°03'59N 016°19'15W (Porto Santo)

[René>>] Ondanks de gebrekkige en onregelmatige slaapjes van de afgelopen dagen wordt ik prompt om 8:45 wakker. Eigenlijk is het 7:45, want het is hier een uur vroeger. Ik ga er maar uit en zet koffie.

Nu het licht is kan ik de omgeving in me opnemen. Het eilandje, qua oppervlakte vergelijkbaar met Schiermonnikoog, is heuvelachtig en kaal. We liggen dicht bij de ingang van de haven en het stadje ligt een kilometer of twee verderop. Porto Santo werd in 1418 (her)ontdekt door de Portugezen, toen een schip door een storm uit koers geraakt was. Ze moesten wel erg blij zijn geweest met de beschutting die het eiland bood, want ze noemden het "Heilige haven". Columbus heeft er gewoond en trouwde met de dochter van de eerste gouverneur van het eiland. Tot zover een stukje geschiedenis.

Inmiddels hebben we een e-mail van Erwin ontvangen (als reactie op ons korte verslag per e-mail vanochtend aan het 'thuisfront') met nadere informatie over de "Common Dolphin (fish)", oftewel Goudmakreel, oftewel MahiMahi, oftewel Dorade, oftewel Lampuga. Tsja, als je zo goed smaakt heb je recht op veel namen.

Na de brunch nemen we een duik, want echt fris voelen we ons niet meer na vijf nachten op zee. Daarna ga ik inklaren op het haventerrein. Eerst langs customs, dan langs de port police en daar krijg ik tenslotte opdracht om nog langs een derde kantoortje te gaan. Daar moet ik langs omdat Vagebond 10 ton weegt en als je buiten de haven voor anker ligt schijn je te moeten betalen vanaf 10 ton. In dat geval lig je goedkoper voor anker in de haven (beter beschut en met toegang tot douches e.d.). Een hele vreemde regeling die we ook al vernamen van de Lady Jean waar we sinds een paar weken e-mail contact mee hebben. Bij binnenkomst wordt me naar de papieren en het gewicht van de boot gevraagd. Ik kan weinig smokkelen, want uit de papieren blijkt immers 10 ton. Twee officials smoezen even met elkaar en dan krijg ik te horen: "It's ok" en hoef niets te betalen. Da's mooi, want dan blijven we liggen waar we liggen.

De kademuur is hier, net als op Horta (Azoren), beschilderd met logo's, namen, etc. van de boten die hier geweest zijn. Het ziet er vrolijk uit en sommigen zijn ware kunstwerkjes. Als je geen schildering achterlaat op Horta schijnt dat ongeluk te brengen. Ik weet niet of dat hier ook zo is. Misschien moeten we het risico maar niet nemen?

Op de terugweg begint de buitenboordmotor te sputteren en even later houdt het ding er helemaal mee op, zodat ik het laatste stuk aan lichaamsbeweging mag doen. Klusje voor morgen: de carburateur schoonmaken, want dat zal wel weer het probleem zijn.

De rest van de dag doen we lekker helemaal niets, behalve wat lezen en een update voorbereiden voor de website.

 

Woensdag 21 september 2005 / 33°03'59N 016°19'15W (Porto Santo)

[Helga>>] Gisteravond hotdogs in de kuip gegeten. Het smaakte ons goed. Vroeg naar bed om weer een heerlijke boerennacht te maken.

Omdat we hier een uurtje later leven heeft René vanmorgen de wereldomroep (nieuws) gemist. We gaan kijken of we deze nu in de middag kunnen beluisteren. Anders moeten we (lees: René) er om 08:00 uur uit. Dat zijn geen tijden voor cruisers die het nieuws willen horen.

Het is bewolkt. Vannacht heeft het weer wat geregend. Na ons kopje koffie wordt de buitenboordmotor uit elkaar gehaald. We willen vandaag een kijkje nemen in het stadje.

[René>>] FRUSTRATIE!!! Rond het middaguur halen we (Helga pakt 'm altijd van me aan) de buitenboordmotor aan boord en zetten hem op de steun. Ik haal het gereedschap tevoorschijn en haal de kap eraf, de startspoel en vervolgens de carburateur. Die haal ik op de tafel (bijna) helemaal uit elkaar, maak onderdeeltjes schoon en blaas alles door. Een vuiltje of iets dergelijks kom ik niet tegen, maar je kunt natuurlijk iets over het hoofd zien. Ik zet alles weer in elkaar, ruim het gereedschap op, en het ding wordt weer achter de bijboot gehangen. Proefvaart. Na twee minuten is het weer raak. Pruttel, pruttel, niks meer. K*tzooi. Misschien is er vuil in het benzinetankje gekomen? Het hele circus herhaalt zich en dit keer maak ik ook het tankje leeg en filter de benzine door een koffiefilter weer terug. Niets te zien, de benzine is zo schoon als wat. Nieuwe poging, zelfde resultaat. Wel @#$%^&*!!! Wat kan het nu toch zijn? Op de een of andere manier hapert de brandstoftoevoer, daar ben ik van overtuigd. Ik waag een laatste desperate poging en haal voor de derde keer het ding uit elkaar. Dit keer haal ik alles wat er maar los geschroefd kan worden van de carburateur uit elkaar. Ik maak ieder minuscuul onderdeeltje minutieus schoon. Schoner kan niet! Als ik de kap er weer op zet begint het te motregenen. Het deert me niet en we hangen het blok frustratie weer achter de bijboot. Eigenlijk ben ik niet eens meer verbaasd als het resultaat weer hetzelfde is. Gelaten laat ik de boel de boel, want het begint door te regenen. Het is inmiddels 16:00 en we laten het plan om naar de wal te gaan varen.

Is het wel de brandstoftoevoer? Na drie keer de carburateur schoongemaakt te hebben, begin ik toch te twijfelen. Dan krijg ik ineens een helder moment. Ja, ik weet het, die komen niet vaak voor, maar nu had ik er een! Altijd wanneer ik aan de motor gesleuteld heb, start ik hem even terwijl hij nog aan het blok hangt. Zo voorkom ik dat ik er pas achter kom dat 'ie het niet doet, wanneer 'ie al achter de dingy hangt. Zodra hij dan loopt, stop ik hem direct, want hij krijgt uiteraard geen koeling wanneer de staart niet in het water hangt. De laatste keer kreeg ik hem met de stopknop niet direct gestopt. Stel dat de stopknop gecorrodeerd is en door trillingen van de motor soms wel en soms geen contact maakt? Zou dat niet min of meer dezelfde symptomen geven als een haperende brandstoftoevoer? Ik kan het niet laten en duik in de bijboot met de leatherman (zo'n all-in-one tool). Ik haal de kap eraf, demonteer de stopknop, start de motor, en ... lopen. Meer gas, minder gas, stationair, meer gas, etc. Als een zonnetje. EUREKA! (oh ja, de stationair is zo slecht afgesteld, dat de motor ook stopt als ik het gas volledig terugneem, en anders kan ik ook nog de stekker van de bougie eruit trekken natuurlijk).

Aan de stopknop kun je verder niets zien, want die zit in een rubberachtig plastic omhulsel, wat je niet open kunt maken. Het enige dat ik kan constateren is dat ik nauwelijks weestand voel bij het indrukken van de knop, dus dat moet het wel zijn.

 

Donderdag 22 september 2005 / 33°03'59N 016°19'15W (Porto Santo)

[René>>] Tijdens het ontbijt arriveert een Nederlandse boot. De schipper roept ons "goedemorgen!" toe. In de vertrekkerseditie van de Zeilen zien we dat het om de "Kerewin" gaat, een Noorse Jol, solo geschipperd door Peter.

Na het ontbijt gaan we naar de kant. Na tweehonderd meter sputtert de motor twee keer en houdt er vervolgens weer mee op. Ik wordt gek! Het lijkt een afstand van niks naar de haven, maar als je het in een dingy moet peddelen is het een roteind. Langs de kade ligt een stalen Nederlands schip, de "Odysseia". We zien de schipper net aan boord stappen met zijn verfspullen. Kennelijk heeft hij zojuist een muurschildering gemaakt. We beginnen een praatje en even later zitten we in de kuip aan de koffie met Ton en Marjo en hun twee zoontjes. Ze doen ook een rondje Atlantic, maar gaan via de Kaap Verden.

Na de koffie leggen we de dingy aan de steiger. Vervolgens raken we aan de praat met een Nederlander die hier woont. Hij heeft tijdens zijn werkzame leven veel van de wereld gezien, maar werd verliefd op Porto Santo. We blijken met onze neus in de boter te vallen, want 22-24 september wordt het Columbus Festival gevierd. Nu snappen we ook waarom die replica van de Santa Maria (het schip waarmee Columbus naar Amerika voer) in de haven ligt.

We wandelen naar het dorp en gaan op zoek naar een internetcafé. De eerste locatie die we vinden is meer een spelletjes-, dan een internetcafé, en de pc's zijn zo streng beveiligd dat we de USB stick niet kunnen benaderen. De beheerder kan ons niet helpen, behalve dat we ons geld terug krijgen. We gaan op zoek naar een andere locatie. Die hebben we snel gevonden en daar geen extreem strenge beveiliging. We halen de mail op en werken de website bij. We mailen momenteel niet vanaf de boot, want met ons Spaanse nummer is dat een prijzige bedoeling. Misschien dat we toch een Portugees nummer nemen, ook al is het maar voor een week of twee. Het kan dus iets langer duren voordat we op e-mail reageren.

In de supermarkt treffen we Peter van de "Kerwin" en Michiel en Ben van de "Pas de Deux". Gezamenlijk wandelen we terug naar de haven. We peddelen terug naar Vagebond en wachten daar op het uitvaren van de Santa Maria, want volgens het festival-programma land Columbus vanavond op het strand. Jammer genoeg vaart hij pas tijdens de schemering uit, waardoor we geen haarscherpe foto's kunnen maken. Toch is het een mooi gezicht, zeker als hij even later ook de zeilen hijst (in feite laten ze de zeilen zakken...). Het is maar een klein bootje. Zeker in vergelijking met de Nederlandse "Batavia". Wat een helden om daarmee het onbekende tegemoet te zeilen.

De grote frustratie...

Op de achtergrond de haven en Vagebond voor anker

De Santa Maria

Vrijdag 23 september 2005 / 33°03'59N 016°19'15W (Porto Santo)

[René>>] Vandaag een druk programma. We gaan een muurschildering maken en vanmiddag willen we een busrit rond het eiland maken. We peddelen weer naar de kant. Ik heb inmiddels het vermoeden dat het de bougie is. Het lijkt erop dat 'ie soms wel, en soms niet vonkt. En anders is het een kapotte bobine, wat erger zou zijn. Eerst maar eens kijken of ik hier een nieuwe bougie kan krijgen. Ik schat die kans niet groot in, want veel is er op het eiland niet te krijgen. Bij het aanleggen van de dingy treffen we Ben en met hem overleg ik het buitenboorddrama. Hij doet de suggestie dat het ook water in de benzine kan zijn. Ik heb eergisteren de benzine wel gefiltert, maar dat was voor vuil en niet voor water. Mocht een nieuwe bougie de oplossing niet zijn, dan maar nieuwe benzine proberen.

Een halfjaar voor vertrek uit Nederland vond ik in de Telegraaf een uiterst toepasselijke "Liefe is...". Helga wil dit als onze muurschildering. Helga heeft hem gisteren als oefening in A5 formaat nagetekend, en nu gaat 'ie op de kademuur. Het valt niet mee om een vrij stukje kademuur te vinden. We vinden een oude, niet meer leesbare of herkenbare schildering en daar gaat de onze overheen. Aan mij het grove werk om een witte achtergrond te verven en daarna gaat Helga met twee zwarte markeerstiften aan het werk. Ze heeft veel bekijks van voorbijgangers en krijgt evenveel complimenten. Anderhalf uur later zijn we klaar en meer dan tevreden met het resultaat.

We lopen naar het stadje en stappen om klokslag 14:00 op de open bus, die ons over het eilandje gaat rijden. Per toeval zitten ook de bemanningen van de "Odysseia", de "Pax de Deux" en de "Kerewin" in de bus. Erg gezellig. De bus stopt telkens na een minuut of 20 en dan worden we 10 minuten "uitgelaten". We krijgen in twee uur tijd een goed beeld van het eiland en stoppen een paar keer op erg mooie plekjes. Na afloop vinden we zowaar in een scooterwinkel de juiste bougie. We treffen de andere vertrekkers op een terrasje en sluiten ons natuurlijk met tegenzin aan. We nemen afscheid van de "Pas de Deux" en de "Kerwin". Ze varen vanavond naar Madeira, maar de kans is groot dat we elkaar de komende tijd nog wel ergens zullen treffen. Wij blijven in het stadje omdat we uit eten willen. We vinden een leuk restaurantje bij de pier en laten ons verrassen door een soort soepachtige paella. Erg lekker!

Terug in de haven schroef ik de nieuwe bougie in het motortje, maar zonder resultaat. Het beïnvloed mijn humeur niet eens meer, kun je nagaan. Na een halfuurtje peddelen zijn we weer aan boord van Vagebond. We gaan vroeg te kooi, in mijn geval als gevolg van de biertjes.

[Helga>>] Goed voor je huwelijk, zo'n motor die het iedere keer niet doet. Gelukkig kan ik om de uitbarstingen wel grinniken. Meedenken doe ik maar niet meer, wat een erg moeilijke opdracht is voor mij. Iedere keer als ik met een meedenk idee kom dan is het een reden om daarover zijn frustratie omtrent de motor aan mij te uitten. Tijd voor een goed boek, zullen we maar zeggen....

Zaterdag 24 september 2005 / 33°03'59N 016°19'15W (Porto Santo)

[René>>] Terwijl ik bezig ben met de website, zit Helga in de kuip aan de koffie. "Zo, die boot ligt dicht bij de kant", hoor ik haar zeggen. Even later wordt duidelijk dat hij al half op het strand ligt. Met de verrekijker zien we dat het om een Duits aluminium schip gaat, de "Leon De Mar". Hoe krijgen ze dat in hemelsnaam voor elkaar bij een permanent aflandige wind? We snappen er werkelijk niets van. Misschien hebben ze te ondiep geankerd en zijn ze met laag water aan de grond gelopen. Vervolgens heeft de branding het schip op het strand gezet. Een andere oorzaak kan ik zo snel niet bedenken.

Slechter kunnen ze het trouwens niet treffen, want het is afgaand tij en pas om 13:00 is het laag water. Volle maan is nog niet zo lang geleden en het verschil tussen hoog en laag water bedraagt 1,3 meter. Pas om 19:20 is het weer hoog water en het lijkt me dat het dan pas zin heeft om het schip vlot te trekken. De branding is hier in de luwte van het eiland niet spectaculair, maar hij is er wel. Zo nu en dan zien we het water over het dek slaan. Bepaald geen plezierig gezicht!

[Helga>>] Veel actie heeft de bemanning van het aan de grond gelopen schip niet ondernomen, lijkt me. De zeilen zitten lekker ingepakt en dat met een aflandige wind. Het moet toch niet zo heel erg moeilijk zijn om je boot snel vlot te trekken. Op het moment dat ik het schip zag liggen lag het nog te rollen. Zeilen vol hijsen, anker een stuk uit (als je de dingy tenminste opgeblazen hebt om het anker uit te brengen, wat ook niet het geval is) en gaan met die banaan. Ik weet het, de beste stuurlui staan aan wal. Er zal wel een goede reden zijn dat dit heeft kunnen gebeuren. Een wonder is het in mijn ogen wel. Zou het een bewuste actie zijn? Zo ja, dan leg je je boot toch niet overdwars tegen het land aan of vergis ik me. Ik vraag me af of we de toedracht nog te horen krijgen. Je leert er altijd van.

Au, het is niet te geloven. René stapt zojuist in de dingy en start het apparaat. Het doet het weer! Het is echt te bizar aan het worden. Toch begint het meer op water in de tank te lijken. We zullen zien. Ok, het apparaat stopt weer, gelukkig?

[René>>] Vol "enthousiasme" stort ik me weer op de buitenboordmotor. Eerst maar eens kijken of de bougie vonkt. Dat doet 'ie. Dan de benzine eruit en in een glazen pot, om te kijken of er water in zit. Het ziet er goed uit. Ik haal de carburateur weer eens uit elkaar en kijk of het vlottertje doet wat 'ie moet doen. Ziet er ook goed uit. Dan maak ik nieuwe mengsmering, want wie weet is deze mengsmering niet goed. Heeft ook geen resultaat. Dan probeer ik (opnieuw) of ik bij de bobine kan komen, maar net als eergisteren krijg ik het omhulsel (vliegwiel) er niet af. Door twee uitsparingen kan ik wel aan de binnenkant kijken en hier en daar ziet het er gecorrodeerd uit. Ik probeer een schroefje aan te draaien, dat prompt afbreekt. Einde verhaal...

Ik zet de boel weer in elkaar en drink een biertje op de droevige afloop. Dan roep ik de marina op om te vragen of ze een plaatsje voor ons hebben, en dat hebben ze. We gaan naar binnen, want dat gepeddel ben ik helemaal zat. In Funchal (op Madeira) gaan we kijken of het ding nog gerepareerd kan worden en anders wordt het weer een diepte-investering.

Ik neem de fiets naar het dorp om de website bij te werken, maar het internetcafé is dicht. Morgen zal 'ie ook wel gesloten zijn, dus wordt het maandag.

Rond een uur of vijf wordt de "Leon de Mar" van het strand vlot getrokken. Schijnbaar zonder serieuze schade, want hij vaart op eigen gelegenheid naar de marina. Hij ligt twee ligplaatsen verderop. We weten de oorzaak van de stranding nog niet, maar daar komen we nog wel achter.

In de marina ontmoeten we Pieter van de Holender. Hij vaart solo op zijn zelf ontworpen houten boot van 9 meter. Hij heeft hem in Polen laten bouwen. Het is een mooi, uniek en apart scheepje. Hij is pas een maand geleden uit Nederland vertrokken en heeft dus in korte tijd flink wat mijlen gemaakt. 's-Avonds drinken we een borrel bij hem aan boord. Oer Hollandse Berenburger, net als de pannenkoeken die we vanavond gegeten hebben.

Geen plezierig gezicht!

Volle mond

De Holender

Zondag 25 september 2005 / 33°03'59N 016°19'15W (Porto Santo)

[René>>] We kunnen morgen een monteur aan boord krijgen, en die zal het probleem ongetwijfeld vinden (ik kan het hem zo goed als aanwijzen). De vraag is echter of het probleem dan ook opgelost kan worden, want zijn hier wel onderdelen te krijgen? We denken van niet, dus we gaan het in Funchal proberen. Volgens de pilot zit er een Yamaha dealer.

Consternatie op de betonnen pier van de marina, als een groepje vissers (met een handlijn!) een rog vangen. Paparazzi fotograaf Helga is er natuurlijk als de kippen bij om het tafereel op de digitale gevoelige plaat vast te leggen. Zo snel als ze is, toch is ze te laat, want het mes is er al in gezet. Voor de foto worden de stukken vis als een puzzel weer bij elkaar gelegd.

[Helga>>] Zal ik een praatje gaan maken met die Duitsers? Echt vlot zien ze er niet uit. De vrouwen hebben grote plukken haar onder hun armen, brrr. Misschien zijn het van die plakkers waar je nooit meer vanaf komt als je een praatje maakt. Ik kan zeggen dat ik een mooie foto van hun boot (Leon de Mar) heb gemaakt en vragen of ze er intresse in hebben met aansluitentend de brandende vraag. Misschien zitten ze niet op een confronterend herineringsplaatje te wachten. Mijn oprechte excuses voor deze (hokjes) gedachtengang. Zou mijn nieuwsgierigheid gaan winnen...?

Mijn nieuwsgierigheid heeft het gewonnen van bescheidenheid. De kapitein van Leon de Mar heeft zijn boot expres aan de grond laten lopen zodat hij de anode van zijn schroef kon vervangen. Volgens hem had hij met zijn anker het schip zelf vlot kunnen trekken maar de authoriteiten gaven hem daarvoor geen toestemming. Hij vertelde dat ie met deze actie de lokale TV gehaald heeft. Al eerder heeft hij op een vergelijkbare manier zijn anode vervangen. Morgen moet hij op het matje komen bij de politie. Ons raadsel is hiermee opgelost. En ja, hij wil graag de foto per e-mail ontvangen.

Met een grote lach om mijn mond, omdat bij een reis als dit natuurlijk alles geweldig is, begin ik aan de handwasjes. Voor ik het weet ligt er weer een berg omdat René nu pas zijn vuile spulletjes erbij legt. Mijn lach verbreedt zich het, bij een reis als deze, heel leuk is om handwasjes te doen. Alles hangt nu vrolijk in de wind te wapperen. Mijn armen wapperen ook heerlijk van al dat geschrob. We willen weer eens een doekje door de bunnen halen. Veel kruimels en dergelijke wat op de grond valt, valt via de spleten in de bunnen onder de vloer. De klus is natuurlijk een geweldig grote leuke klus. Uiteindelijk ga ik maar douchen en wil de geweldig grote leuke klus graag bewaren voor een andere keer. Leuke dingen moet je een beetje verdelen over verschillende dagen, dat maakt het zo bijzonder allemaal. Van ellende stort ik me op mijn zeer saaie boek en wacht met smart op het moment dat we de geweldig grote leuke klus kunnen gaan doen. Mijn handen jeuken.......

We gaan in een restaurantje iets eenvoudigs eten. Na tien minuten gewacht te hebben zonder drankje ga ik maar eens informeren. De keuken is al vanaf zes uur dicht. Dan ga ik maar even iets in elkaar knallen. Binnen nog geen kwartier zitten we opgepiept brood met een tonijnsalade te eten. Pieter geniet mee met een koud glas melk. Daarna een kopje koffie, de drank komt te voorschijn en voor we het weten is het alweer morgen (26e).

Als stukjes van een puzzel

Maandag 26 september 2005 / 33°03'59N 016°19'15W (Porto Santo)

[Helga>>] Ik doe mijn ogen open en zie dat het al licht buiten is. We zouden vroeg vertrekken naar Funchal. Ik heb zeker de wekker niet gehoord. Omdat het best hard waait heeft René zeker besloten te blijven liggen en draai me nog eens heerlijk om. We wisten dat het vandaag wat harder zou gaan waaien. Dan zouden we alleen op de fok de 40 mijl kunnen varen en tussendoor visjes fileren. Dat leek ons een leuk vooruitzicht.

Om halfnegen stapt René uit bed. Hij heeft de wekker niet gehoord, zegt ie. Tijdens de koffie evalueren we de situatie. Morgen gaat het nog harder waaien. We besluiten toch maar te blijven liggen omdat we geen zin hebben in capriolen om de box uit te komen. De wind komt van bakboord in. Aan stuurboord (rechts) liggen we op een paar meter van de met betonblokken gemaakte kade af. Als je achteruit weg wilt varen moet het in één keer goed gaan, anders lig je binnen een mum van tijd op de blokken te hakken. Mede omdat er pittige windvlagen zijn hebben we er geen zin in. De haven waar we heen willen is Funchal. Die staat bekend als een drukke haven. Je kunt er goed beschut ankeren, alleen de ankergrond is niet perfect. Met dit weer vertrekt er niemand uit Funchal en morgen zeker niet, want dan gaat het nog harder waaien. Eerst maar bellen of we er overmorgen terecht kunnen. René is maar weer aan het inklaren. Hopen dat hij niet het hele circus weer opnieuw moet doen.

 

(vervolg) Maandag 26 september 2005 / 33°03'59N 016°19'15W (Porto Santo)

[Helga>>] Het houdt maar niet op. In het internetcafé komen we Esther en André van de Sandettie tegen en natuurlijk komen we aan de praat. Ook zij zijn nog niet lang onderweg en zijn klaar voor het avontuur. Momenteel liggen ze met hun mooie blauwe boot met nog twee Nederlandse boten (Fiddlesticks en Kind Of Blue) buiten voor anker. Misschien dat we ze later nog een keertje spreken. Pieter (Holender) komen we op de terugweg tegen. Hij heeft een actieve radarreflector besteld die over een weekje vanuit Engeland hier in Porto Santo afgeleverd wordt. Het is een diepte investering maar hij is er blij mee (en ik ook wel) omdat hij op zijn houte zeilboot nog geen radarreflector of radar had.

Aan boord freubel ik weer een maaltijd in elkaar. We lezen wat en babbelen over hoe leuk het is om al die enthousiaste mensen tegen te komen. Je merkt dat velen nog niet lang onderweg zijn. Alles is nog super spannend of nieuw. Erg leuk om te horen. Ik ben er al wat nuchterder onder. Dit zal te maken hebben met het feit dat we al anderhalf jaar onderweg zijn. De gesprekken gaan van de een naar de ander zijn ervaring. Ik wil de verhalen van de starters horen, maar zij willen graag onze ervaringen horen. René haalt zijn hart op en verteld honderduit. (Er is soms geen speld tussen te krijgen:) Ik vul hier en daar wat van ons verhaal aan. We komen nog zoveel vertrekkers tegen. Het hebben over het avontuur aangaan met de voorbereidingen in plaats van over het (verre) verleden te spreken is wat we toch wel in de Med gemist hebben. Begrijp me niet verkeerd, de ervaringen, de verhalen van anderen uit het verleden, de belevenissen en met name de culturele rijkdom van alle landen zou ik voor geen goud gemist willen hebben. Het is het verschil wat het zo leuk maakt.

Vagebond in de marina van Porto Santo

Dinsdag 27 september 2005 / 33°03'59N 016°19'15W (Porto Santo)

[René>>] Ik maak een collage van alle Nederlandse muurschilderingen die ik kan vinden. Ongetwijfeld heb ik ze niet allemaal. Soms is een schildering helemaal verweerd en niet meer herkenbaar. Soms ook is uit de schildering niet af te leiden dat het om een Nederlandse boot gaat. Ik kom veel bekende namen tegen (van internet, Zeilen): Gabber, In Viam, Bouskoura, Arpeggio, Adagio, Crossroads.

Helga krijgt het op haar heupen en gaat de bunnen onder de vlonders schoonmaken. Ik assisteer voor zover mogelijk. Daarna ga ik op de fiets naar het dorp voor wat boodschappen. Bij terugkomst hebben we bezoek van Hans en Anja van de Fiddlesticks. Even later sluiten ook Pieter (Holender) en Dick en Anita van de Kind of Blue zich aan en zit de kuip vol. Dick en Hans had ik 's-ochtends al even gesproken tijdens het fotorondje en uitgenodigd voor een drankje. Het worden een paar gezellige uurtjes. Zo gezellig, dat de tijd om uit te klaren ongemerkt verstrijkt, dus we blijven nog een dag liggen. Morgen waait het trouwens toch nog stevig en pas vanaf donderdag wordt het iets rustiger.

Nadat de bemanningen van de Fiddlesticks en Kind of Blue terugkeren naar hun voor anker liggende boten, eet Pieter een hapje met ons mee.

Schaduwen uit het verleden...

Woensdag 28 september 2005 / 33°03'59N 016°19'15W (Porto Santo)

[René>>] Het waait stevig vandaag. Zo nu en dan lezen we 30+ knopen op de windmeter. We zijn er dus niet zo rouwig om dat we vandaag niet zijn vertrokken.

Het water uit de gootsteen loopt niet meer goed weg. Ik zet de loodgieterspet op, en maak slangen en koppelstukken schoon. Echt veel vuil kom ik niet tegen, laat staan een verstopping, maar toch lijkt het iets te helpen.

De bemanningen van de Fiddlesticks en de Kind of Blue maken vandaag de busrit over het eiland. Voor ze naar het dorp wandelen maken we een praatje met Hans en Anja. Ze hebben e-mail via SSB (Sailmail) aan boord en in plaats van pre-paid Iridium, bellen ze met een 'normaal' abonnement. Ik vraag ze naar hun ervaringen en de voor- en nadelen. Een rekensommetje met betrekking tot de Iridium leert ons dat een normaal abonnement voor ons goedkoper uitpakt dan 70 belminuten voor een maand of 500 belminuten voor een jaar. Over Sailmail zijn ze erg enthousiast. Michiel van de Pas de Deux gebruikt ook Sailmail en was ook erg enthousiast. Afgezien van een Sailmail jaarabonnement en de aanschaf van een Pactor modem zijn er geen verdere kosten aan verbonden. We kunnen dan ook vanaf de oceaan e-mails verzenden en ontvangen.

's-Middags fiets ik naar het internetcafé voor meer informatie over Iridium abonnementsvormen, Sailmail en Pactor modems. Met megabytes aan informatie op de USB-stick keer ik terug naar Vagebond. Inmiddels heeft Helga met hulp van de havenmeester een anker uitgebracht, want we liggen wel erg te rijden tegen het dwarssteigertje (een zgn. "fingerpontoon"). Bij meerdere boten wordt een anker uitgebracht, want er wordt meer wind verwacht.

Net Lego, maar dan anders...

Donderdag 29 september 2005 / 33°03'59N 016°19'15W (Porto Santo)

[Helga>>] Ik heb vannacht, dankzij het uitgebrachte anker, beter geslapen. Eergisteravond ben ik van frustratie maar op de bank gaan liggen. Door de valwinden werden we iedere keer tegen de stootwillen gedrukt en rukten de lijnen. Dank aan de havenmeester omdat het vannacht ook harder gewaaid heeft.

Ik wil hier weg. Het is leuk geweest. René wilde eerst een en ander hier bestellen. Daar moet je dan weer een week of meer op wachten. Op Madeira hebben we meer kans om onderdelen te vinden voor de buitenboordmotor en bij een eventuele bestelling kun je de tijd leuker besteden. Volgens zegge is het op Madeira erg mooi met veel wandel mogelijkheden. We willen misschien een auto huren om het eiland onveilig te maken. Nog beter is als de winkels dichterbij zijn zodat ik rond kan neuzen. Ik ben langzaamaan met de bevoorrading bezig voor de oversteek zodat we niet alles op het laatste moment moeten doen.

Ja, ja, de klus waar ik me zo op verheugde is gedaan (bunnen met zoetwater schoonmaken). Echt iets om zo lang mogelijk uit te stellen. Je weet dat waar het ietsje zout is blijft het vochtig en dat is niet goed. Het werkt wel op mijn gemoedstoestand waardoor ik er dan toch maar aan begin. Het zou mooi zijn als we weer primer hebben en dit probleempje opgelost kan worden. Heel vervelend. Nu kan René de klus om dat beetje water wat via de wantputtings, die eerder al gekit zijn zonder eerst met primer te behandelen, niet oppakken. Hoe langer dit duurt deste meer kans bestaat er dat ik mijn uitdagende bunnenklus, als er weer zoveel liters water over het dek gaan, weer op moet pakken. Balen.

Wat een klasse en wat een service. Dit vraagt natuurlijk om uitleg. René heeft gisteren een mailtje naar Jugo Baya (Shiptron) gestuurd. Vandaag hebben we alweer antwoord. Jugo vergeet niets, het bericht is kort en krachtig, goed leesbaar en super snel binnen. Het is ons al eerder opgevallen dat als we op dit soort service stuiten we achterover vallen van verbazing. Dat het nog bestaat?! Onze complimenten.

 

(vervolg) Donderdag 29 september 2005 / 33°03'59N 016°19'15W (Porto Santo)

[René>>] We gaan naar het internetcafé om een driver te downloaden. Sinds we onze oude (reserve) pc gebruiken kunnen we de ICOM SSB niet meer vanaf de pc besturen en dat is lastig. Met de driver die Jugo van Shiption ons heeft aangewezen zou het probleem opgelost moeten zijn. We doen nog wat boodschappen en treffen daarna Pieter (Holender) en Marijke & Frank van de Sepia aan op een terras op het plein. Er is daar een wifi netwerk en het terras lijkt wel een internetcafé met de laptops op tafel. Met tegenzin slepen we er een paar stoelen bij en bestellen een drankje. Een halfuurtje later sluiten Anja en Hans van de Fiddlesticks zich aan en weer even later ook Anita en Dick van de Kind of Blue. Tenslotte maken we kennis met Johan van de Enjoy. Johan woont op de Azoren en is maar 'gewoon' op vakantie. Het ene biertje (of wijntje) volgt op het andere en het wordt erg gezellig.

In het internetcafé hebben we antwoord gekregen van Jugo inzake een paar laatste vragen over een Pactor modem en ik overleg met Helga om het modem te bestellen. We moeten eerst de centjes overmaken voordat Shiptron de spullen kan opsturen. Daar gaan uiteraard een paar dagen overheen, dus lijkt het ons beter om nu alvast het geld over te maken, dan hoeven we daar op Madeira niet meer op te wachten. Ik mag Pieter zijn laptop gebruiken om het geld over te maken, maar ik heb geen rekeningnummer. Pieter heeft een beltegoed bij Skype en daarmee bellen we voor iets meer dan een cent per minuut met Shiptron. Geweldige ervaring om met een laptop, op een terras in de zon, te bellen met een vastelijn telefoonnummer in Nederland. Zodra ik de bankrekening heb, maak ik het geld over. Waar het modem precies naartoe gestuurd moet worden weten we nog niet, maar dat vinden we op Madeira wel uit.

De zon zakt verder en verder en hier en daar beginnen wat magen te knorren. Anita en Dick houden het voor gezien, maar met de rest eten we een hapje in de lokale snackbar. Een taxi terug naar de haven komt op 1 Euro per persoon en daar laten we 'm niet voor staan. We drinken koffie aan boord van Vagebond, die met 6 gasten aan boord een stuk dieper in het water komt te liggen. Pas tegen middernacht verlaten de laatste gasten Vagebond.

Een terras vol Nederlanders in Porto Santo

Vrijdag 30 september 2005 / 33°03'59N 016°19'15W (Porto Santo)

[René>>] Na het afhandelen van de formaliteiten gooien we rond 11 uur los. Buiten de haven varen we even langs de Enjoy en de Fiddlesticks om ze gedag te zeggen. Daarna zetten we koers naar Madeira, in het kielzog van de Sepia en de Kind of Blue en die voor ons vertrokken zijn. De koers is bijna pal voor de wind, die met 13-18 knopen uit het NO komt. Soms is de wind net te weinig om de zeilen goed gevuld te houden Er staat een forse swell en we rollen behoorlijk. Geen ideaal tochtje vandaag. Wel ideaal is de plijster die Helga gisteren achter haar oor heeft geplakt. Het werkt perfect, want ze heeft nergens last van, terwijl de zee daar vandaag alle aanleiding toe geeft.

Na het ronden van Sao Lourenco (de zuidoostpunt van Madeira) komen we in rustig vaarwater. We varen parallel aan de ruige, kale rotskust. Het gesteente heeft prachtige kleuren geel, rood, bruin, grijs en zwart.

We willen voor anker in Baia da Abra, maar de locatie staat ons niet aan, ook vanwege een soort fishfarm die er ligt. Een stukje verderop treffen we een marina, die niet op onze kaart en ook niet in onze pilot staat. Het blijkt de gloednieuwe Quinta do Lorde Marina te zijn. We hebben het na al het gerol een beetje gehad en besluiten de marina in te gaan. De marinafaciliteiten zijn allemaal klaar, maar aan de omringende gebouwen wordt nog druk gebouwd. Het beloofd een mooi (en erg commercieel) complex te worden. Zelfs met korting betalen we nog 23 Euro voor een nacht. Stroom en water zijn extra, dus daar maken we geen gebruik van. Het personeel is wel erg vriendelijk.

Sao Lourenco

Porto Santo => Madeira

oktober 2005