(Mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

De volgende pretletters zijn deze maand jarig en geven een feestje 'zonder' ons!

Xander W. Anbeek, Karin van Miltenburg, Sander M. Eversdijk, Patricia Bresser, Wicherd Kouwenhoven, Bianca de Boef, Edwin Dopper, Hans & Nel Baas, George Doesburg, Ellen Groeneveld, Bas de Frel.

20 jaar getrouwd zijn deze maand mijn lieve broer Wicherd en lieve schoonzus Suzanne. Getrouwd op 23 augustus 1985.

Ook willen wij Ingrid & Joost feliciteren en hun een hele fijne trouwdag toewensen. Op 19 augustus gaan ze er voor!

Maandag 1 augustus 2005 / 38°53'61N 008°48'19O (Malfatano, Sardinië)

[Helga>>] René gaat uit bed omdat hij dichtbij stemmen hoort. Een zeilboot met Fransen, die gisteren zijn aangekomen, liggen vlak naast ons. Eigenlijk tegen ons aan. Ik schiet in mijn T-shirt en korte broek om mee te helpen.

Sommige zeilers blijven lomp. Ze duwen hun boot af aan onze scepters. Zeilers moeten toch weten dat ze dat niet moeten doen! Eikels. Afijn, ze beweren dat wij aan het krabben zijn geweest en te dicht bij hun boot zijn komen liggen. Gelukkig nemen zij het initiatief door te gaan verliggen. Mmmm, wij liggen als een huis en onze positie is niet gewijzigd. Altijd direct naar een ander wijzen, laat maar denk je dan.

Nog slaperig nemen we een oploskoffie. Er komt een andere zeilboot aan, lag een stuk buiten de baai te rollen op de golven, die ver genoeg voor ons het anker in het water plonst. Nee, niet even de motor in zijn achteruit om te kijken of het anker goed houdt. Ze gaan gewoon direct te kooi. Binnen een half uur ligt de boot alweer vlak voor ons. We wekken ze lekker subtiel met onze harde scheepstoeter. En nee, ze leren er niets van. Weer gaan ze direct te kooi na het uitbrengen van hun anker. Gelukkig ligegn ze nu een stuk van ons vandaan.

Het waait behoorlijk uit het oosten. Goede wind om naar Carloforte te gaan. Eerst rustig ontbijten en lekker kijken naar achter het anker krabbende boten.

[René>>] Om 9:30 gaan we ankerop. Er staat een stevige bries uit het oosten, perfect voor de 35 mijl naar Carloforte. We zeilen voor de wind, met 20-25 knopen in de rug. De wind draait mooi met ons mee, tot 'ie even helemaal wegvalt halverwege het eilandje S. Antonio. Daarna draait de wind naar het NW en zeilen we het laatste stuk aan de wind. Een heerlijk tochtje!

Rond 16:00 leggen we Vagebond vast aan de kade van Carloforte, ongeveer op dezelfde plek als waar we drie maanden geleden vertrokken. Als we even later een borrel drinken zeggen we tegen elkaar dat het lijkt alsof we niet weg geweest zijn.

Volgens de Guardia Costiera krijgen we de komende 4-5 dagen een stevige Mistral (NW7). Eerst maar eens naar het internetcafé om het met eigen ogen te zien.

Onderweg naar Carloforte

Malfatano => Carloforte

Dinsdag 2 augustus 2005 / 39°08'56N 008°18'51O (Carloforte, Sardinië)

[René>>] De gribfile die ik gisteren opgehaald heb, toont inderdaad een stevige Mistral, maar als we deze ochtend vertrokken waren, was het niet eens een slecht window geweest. Maar Helga is een beetje grieperig, dus hebben we besloten te blijven liggen.

's-Ochtends ga ik voor de noodzakelijke formaliteiten naar de Guardia Costiera. Ik koop de noodzakelijke postzegels en die worden weer op de formulieren geplakt. Voor een kleine 30 Euro mogen we nu 3 dagen blijven liggen. Drie maanden geleden, toen het nog laagseizoen was, mochten we voor 22 Euro twee volle weken blijven liggen. Ach, in vergelijking met de marina is het nog steeds goedkoop.

Ik poets wat roestvlekken weg op de romp. Aan bakboord lekt op twee plekken wat roestwater weg bij het potdeksel. Het geeft lelijke strepen op de romp, maar ze zijn makkelijk weg te poetsen.

Dat het weer niet meer stabiel is, is duidelijk. Het is bijna de hele dag bewolkt en het waait stevig. Zo nu en dan vallen wat spetters regen. Het bevalt ons wel, zo'n dag zonder zon. Lekker koel.

Op de wereldomroep hoorden we dat Big Brother op zoek is naar een zwangere kandidaat, die dan in het BB-huis gaat gevallen. Wat ons betreft een dieptepunt in de walgelijke strijd om de kijkcijfers. Wat volgt? Een terminale patiënt waarvan het vrijwel zeker is dat hij het einde van het programma niet haalt? Waarop Helga fijntjes opmerkte dat hij (of zij) dan ook niet kan winnen.

[Helga>>] Natuurlijk wil ik weer een voorraadje Grano Padano hebben. De meisjes bij de kaas spreken geen Engels dus heb ik met handen en voeten voor morgen enkele stukken, in de aanbieding, vacuüm verpakte kaas besteld. Overige lekkere dingen, zoals geroosterde amandelen, nemen we alvast mee, zodat ik morgen nog meet lekkers mee kan nemen om weg te stouwen.

Vanuit Tunesië heb ik natuurlijk ook de lokale lekkernijen meegenomen zoals de zeer dunne deegbladen om "brick" te maken en de heerijke sambal Harissa. Brick is een grote pannenkoek van zeer dun deeg. De pannenkoek wordt gevuld met ei en tonijn. Dan vouwen ze het dubbel en bakken het in de pan of de olie. De Brick wordt heel snel gaar en zeer knapperig. Ik maak er kaas of gewone loempia's mee. De sambal eet je met wat olijfolie en wat tonijn en olijven.

 

Woensdag 3 augustus 2005 / 39°08'56N 008°18'51O (Carloforte, Sardinië)

[René>>] Vandaag zet de Mistral stevig door. Gemiddeld 25 knopen uit het noordwesten. Maar de zon laat zich weer uitbundig zien, dus is het al met al heerlijk weer.

's-Ochtends gaan we naar de markt voor groente en fruit. Helga vindt zo'n markt prachtig en ik slenter er plichtsgetrouw achteraan... Terug aan boord controleren we de accu's en halen het naar binnen gesijpelde water bij de schroefas weg. Het is geen puur water, maar een vieze combinatie van schroefasvet en water. Er komt gelukkig maar weinig water en vet binnen, dus is het een klusje dat maar eens in de paar maanden voorkomt.

Oh ja, ons Tunesische telefoonnummer werkt hier niet (stel je voor!), dus zijn we teruggevallen op ons Maltese nummer: +356 992 36 466. Dat werkt in ieder geval wel, al hebben we niet veel beltegoed meer.

's-Middags weer naar het internetcafé voor een gribfile.

[Helga>>] De flamingo's zijn er nog steeds. Volgens onze achterbuurman zijn het er zelfs heel veel. Ik vind het vreemd dat ze er nog steeds zijn. Wanneer trekken ze dan verder?

Ik voel me nog steeds een uitgekauwd stukje kauwgom. Wellicht iets opgelopen in Tunesië toen ik nog even boodschappen ging doen in de drukke supermarkt?

De markt in Carloforte

Donderdag 4 augustus 2005 / 39°08'56N 008°18'51O (Carloforte, Sardinië)

[Helga>>] Zoals het er vandaag naar uitziet kunnen we pas de 8e hier weg. Ik vind het geen probleem. Het bevalt me hier prima. De Italiaanse Grano Padano kaas is gehaald en opgeborgen.

Het is alweer de 4e. Stefan en Natascha komen als het goed is op de 6e aan in Scheveningen. René heeft voor mij vanuit het internetcafé de laatste verslagen meegenomen. Het lijkt me heel raar om zo dichtbij het einde van je reis te zijn. Ze hebben de avontuurlijke reis gedaan en intens beleeft. Dat neemt niemand van hun af. Ik ga hen missen met hun verhalen en het e-mail contact. E-mailen kunnen we blijven doen maar ik heb al ervaren dat zodra er weer op de wal geleefd wordt het e-mail contact snel minder wordt.

Ik hoop voor ze dat heel veel mensen hen komen verwelkomen en dat het Nederlandse weer meewerkt. Zo'n weerzien lijkt me best pittig, leuk en emotioneel. Ik denk dat ik het niet droog kan houden. Nu ben ik natuurlijk ook wel een emotioneel mutsie en moet dan ook wel een traantje wegpinken hier en daar. Ik ben benieuwd hoe het hen vergaat zo die laatste mijlen. Eén ding is zeker: vast zitten aan de grond of op een drempel, in de knoop zitten met visserboeien, creatief met blik zijn, slopende en saaie nachtwacht diensten en het moeten repareren van weer een kapotte generator zit er voor hen voorlopig (?) niet meer in. Wij wensen jullie vanuit Italië alvast WELKOM THUIS en geniet er van!

[René>>] Ik doe vandaag een paar kleine klusjes. Zo monteer ik een schakelaar waarmee we de booster uit kunnen zetten. De booster laadt de accu's tot 14,8 volt en gaat dan gedurende een uur het amperage terugregelen, en houdt gedurende dat uur de accu's op 14,8 volt. Pas daarna zakt het voltage terug tot om en nabij de 14,0 volt. Voor een keer is dat niet erg, maar als de motor gedurende een dag verschillende keren loopt, worden de accu's naar mijn bescheiden mening iets te veel aan het hoge voltage van 14,8 volt blootgesteld. Nu kunnen we de booster uitzetten.

De accu's hebben trouwens hun beste tijd gehad en dat mag je na 5 jaar ook wel verwachten, zeker met het intensieve gebruik van het afgelopen jaar. Als de accu's nog 70% vol zijn en er wordt 5ah gevraagd, zakt het voltage soms al onder de 12 volt. We hopen het nog uit te zingen tot Gibraltar, maar ik heb de indruk dat ze hard achteruit gaan.

Verder monteer ik twee ogen op het dek ter hoogte van het babystag en ogen op de houten spiegel van de dingy. Nu kunnen we dingy echt stormvast aan dek vastsjorren. Voorheen gebruikten we een lange lijn die we kriskras via de scepters over de dingy heen spande. Dat ging best aardig, maar bij helling ging de dingy soms schuiven en die horizontale lijnen in de gangboorden droegen ook niet bepaald bij aan de veiligheid.

Aan het eind van de middag drinken we een biertje (en nog een paar) aan boord van de Uhuru, een scheepje van 9 meter (een Albin Marine?) van Anki en Rudi, een Oostenrijks stel van onze leeftijd. Het zijn rasechte avonturiers en ze hebben al veel van de wereld gezien. Zo zijn ze ooit in de 2CV vanuit Wenen gestart met als doel Kaapstad. Halverwege hield de 'eend' het voor gezien en gingen ze verder op een motor, om die later te vervangen voor een 20 jaar oude Landrover. Ook hebben ze ontwikkelingswerk gedaan in Afghanistan en de Indonesische wateren bezeild. Bijzonder stel en erg vriendelijk.

Anki is lerares en heeft twee jaar onbetaald verlof. Rudi is zelfstandig architect en moet eind van de maand terug zijn in Wenen voor een laatste klus. Daarna gaan ze via de Kaap Verden ook op weg naar de Carib, dus wellicht treffen we elkaar nog eens.

Achter de Uhuru ligt een zelfbouw catamaran, ook bemand door een Oostenrijks stel met een zoontje van 5 (en ook op weg naar de Carib). Ze komen erbij en de kleine kuip van de Uhuru zit bommetje vol. Erg gezellig! Tegen 22:00 bedenkt Helga zich dat er nog vis in de koelkast ligt. Die zal morgen niet meer goed zijn, dus taaien we af en smullen om 22:30 nog van in Parma ham gebakken vis met roccola en pasta.

 

Vrijdag 5 augustus 2005 / 39°08'56N 008°18'51O (Carloforte, Sardinië)

[René>>] De Uhuru vertrekt vandaag met bestemming Mallorca, maar het zou net zo goed Gibraltar kunnen worden, zeggen ze. Wij vinden het window nog verre van ideaal en met de straffe NW wind van de afgelopen drie dagen, zal er nog een behoorlijke swell staan. We hebben weinig trek om daar tegenin te gaan hakken. We kijken het nog even aan en hopen dat de voorspellingen voor maandag en verder uitkomen. Vandaag maar weer een gribfile ophalen.

Helga gaat 's-ochtends shoppen voor slippers, maar kan niet slagen. Het paar dat ze leuk vind, hebben ze niet in haar maat. Ik maak de boot schoon, want Vagebond zit onder een dikke laag zand en stof, die vanaf de parkeerplaats, grenzend aan de kade, de afgelopen dagen aan boord gewaaid is. Het maakt een verschil van dag en nacht.

Vrijdag 5 augustus 2005 (vervolg)

[René>>] 's-Middags ga ik naar het internet voor een nieuwe gribfile. Terug aan boord constateren we dat we morgen misschien kunnen vertrekken. Er zit een nieuwe mistral aan te komen, en die lopen we dan mooi mis. Morgenochtend haal ik nog een laatste gribfile en besluiten we definitief. Omdat het waarschijnlijk onze laatste avond in Italië is, gaan we 's-avonds op de wal een pizza eten. Ze smaken voortreffelijk en een beter culinair afscheid kunnen we ons niet wensen.

Zaterdag 6 augustus 2005 / 39°08'56N 008°18'51O (Carloforte, Sardinië)

[René>>] De voorspellingen zijn niet gewijzigd, dus we vertrekken vandaag naar Cartagena. We ruilen nog een gasfles om (tot mijn verbazing wordt onze Griekse fles omgeruild voor een echte Camping Gaz fles), en doen de laatste boodschappen. Helga maakt twee maaltijden klaar, zodat we de eerste twee avonden niet hoeven te koken. Ondertussen wil ik een SMS naar mijn zus en Helga's broer sturen met de mededeling dat we vertrekken, maar ons beltegoed blijkt op. Nog een keer naar het internetcafé, om het dan maar per e-mail te doen. Voor de 5 minuten computergebruik mag ik het standaardtarief per kwartier van 1,5 Euro afrekenen...

Om 12:45 gooien we los. We varen de eerste 1,5 uur op de motor, omdat de wind rond het eiland erg variabel is, en om de accu's op te laden. De rechtstreekse koers is met de NW wind niet helemaal bezeild, maar dat wisten we. Er staat nog een forse deining en de wind is net niet voldoende om Vagebond er lekker overheen te varen. Gelukkig trekt de wind op open zee aan tot NW5 en met een rif in het grootzeil gaat het dan een stuk beter.

Dit zijn van die momenten dat we ons afvragen of we dit wel leuk vinden. Dat gehak in die golven, dat liggen op één oor. En de koers is nog niet eens bezeild. Bij alles wat je doet is het één hand voor jezelf en één hand voor het schip. Lezen durven we nog niet, want we hebben beiden het gevoel te moeten inslingeren, al zijn we niet ziek. Nee, we zijn deze middag niet blij.

De stemming slaat om als we 's-avonds de tevoren (gelukkig!) door Helga bereide maaltijd eten en een fantastische zonsondergang beleven. Als een stel kleine kinderden zeggen we de zon gedag en "tot morgen!". (Helga: geïntroduceerd door Jopie. Wie anders!) Als de zon achter de horizon verdwenen is, kleurt de hemel van donkerbruin naar rood, oranje, geel, groen, blauw en donkergrijs. Het maansikkeltje laat zich nog een kwartiertje zien en verdwijnt dan ook achter de horizon. Als de schemering voorbij is openbaart zich een waanzinnig heldere sterrenhemel.

Zondag 7 augustus 2005 / (Onderweg van Carloforte naar Cartagena)

[René>>] De hele nacht is het prima zeilen bij een NW4 en een afnemende zeegang. Helaas niet recht op ons doel af, maar dat mag de pret niet drukken. "Mario" en "Monkey" zijn zoals gewoonlijk weer van de partij op de VHF (marifoon) en de meest obscene teksten vliegen door de ether. Het blijft een wonderlijk fenomeen.

's-Ochtends ruimt de wind naar noord en is de koers weer bezeild. De hele dag is het heerlijk zeilen. Het eerste volle etmaal sluiten we af met 125 mijl. Niet spectaculair, maar we zijn tevreden. Andere scheepvaart zien we niet.

Aan het begin van de avond draait de wind naar het oosten en neemt af tot kracht 2-3 en later zelfs 1. We starten de motor. Dat is nodig ook, want de accu's zitten alweer op 12 volt. Die dingen zijn nagenoeg overleden, dus in Cartagena gaan we shoppen voor nieuwe.

We smullen van de tweede door Helga voorbereide Indische maaltijd en de zonsondergang is zo mogelijk nog fraaier dan gisteren. Om 21:00 gaat Helga te kooi. Ik werk de website bij, terwijl ik zo nu en dan een blik werp op de radar.

Tegen middernacht trekt de wind aan vanuit ZW en kunnen we weer een paar uur zeilen.

[Helga>>] Het is vreselijk dat geluid van het grootzeil tijdens René zijn eerste wacht om negen uur. Ondanks dat hij zijn uiterste best doet het zeil niet te veel te laten klapperen. Iedere keer vraag ik hoe laat het is en of hij al slaap heeft. Ik kan de slaap niet vatten. Na elven ben ik blijkbaat toch in slaap gevallen. Rond half twaalf is het 'ietsje' gaan waaien. We zeilen weer. Alles beter dan dat gerollebol. Je voelt je dan net een speelgoed eendje in een zwembad vol met spelende kinderen. De sterrenhemel is weer spectaculair mooi. De melkweg zakt in het water als een fonkelende waterval. Hier en daar tref ik een mooi getrokken streep van een vallende ster. Dat blijft mooi om te zien. Tijdens mijn tweede wacht, van drie tot zes, lees ik wat en vermaak me prima. Als we niet meer lopen dan twee knopen start ik maar weer de motor en is het René zijn dienst.

Maandag 8 augustus 2005 / (Onderweg van Carloforte naar Cartagena)

[Helga>>] Helaas, het is niet anders. Zoals voorspeld is er geen wind. De zee wordt steeds vlakker. Ik heb tussen 3:00 en 6:00 geslapen als een roos. Niets heb ik meer meegekregen. Met veel geeuwen, tranende ogen en een kopje koffie zit ik wakker te worden in de kuip. René ligt er alweer in. We liggen helaas nog wel wat te rollen. De zon schijnt haar eerste lichtstralen over mijn schouder de kajuit in terwijl ik dit zit te typen. Het ochtend en avond licht is altijd erg mooi en sfeervol. Zojuist heb ik een schildpad uit zijn ochtend slaapje gehaald. We voeren er vlak langs. Het is dat het dier niet kan praten, want anders had ik er van langs gekregen. Het stak heel geagiteerd zijn kop hoog uit het water.

Mijn lenzen wilden er deze morgen niet meer lekker in. Mijn ogen zijn geïrriteerd. Even weer een dag mijn bril op en ze kunnen er weer tegen. Als ik het dan over ogen heb, bedenk ik me opeens iets heel anders. Beter een beetje geïrriteerde ogen, dan je hoofd stoten als je wilt gaan plassen. René weet niet meer hoe het kwam. Hij ging even plassen voordat hij naar bed ging om drie uur. Boink, hoor ik in de kombuis. Ik vraag nog 'gaat het?' Er was niets aan de hand, hij had alleen zijn hoofd gestoten. Wat blijkt, hij heeft precies op de rand van de sponning zijn hoofd gestoten. Het is best een mooi scherp sponninkje. Er zit nu een verticaal sneetje boven zijn linker wenkbrauw. Ik mocht er natuurlijk niet goed naar kijken. Zoiets als even goed schoonmaken en eventueel met een pleister of een vlindertje zorgen dat het goed dicht gedrukt wordt, is er dan natuurlijk niet bij. En ja, het bloedde een beetje om het nog spectaculairder te maken. Gelukkig dat het een beetje bloedde, dan is het misschien een beetje schoon gebloed. Ik ben benieuwd hoe of het er uit gaat zien en of het pijn doet. Vandaag met daglicht even inspecteren, als het mag :)

Het is zalig weer. Flinke wind. We hebben niets te klagen.

De happy hour wordt door ons opgeleukt met muziek galmend uit de radio. Al kletsend en zeilend zien we aan stuurboord een flinke vissersboei aan ons voorbij gaan. Hier? Het is hier gigantisch diep! Het enige wat ik nog kan uitbrengen is "nee, he!". En? Jawel, we haken heerlijk in de lange en dikke lijnen. Inmiddels staan er al behoorlijke golven. We zeilen met de genua uitgeboomd en het grootzeil over de andere boeg voor de wind. Ondanks dat we de visserboei aan de haak hebben geslagen speren we gewoon door het water. Met een boeggolf zien we het grote blok achter ons aan komen. Balen, het blijft nog hangen ook!

We draaien Vagebond half op de wind en de golven en na enige tijd zien we de polsdikke lijnen van ons af drijven. Pff, gelukkig. Het lijkt me niet leuk in deze omstandigheden, hobbelend en rollend over de golven, René aangelijnd in het water te hebben om de boel los te snijden.

Zwaargewond...

Dinsdag 9 augustus 2005 / (Onderweg van Carloforte naar Cartagena)

[Helga>>] De wacht van vanavond is wat verandert. Dit zal ik uitleggen. Terwijl ik met mijn wacht bezig ben van twaalf tot drie uur gebeurt er het volgende. Ik ben heerlijk aan het zeilen. Genua uitgeboomd en het grootzeil als een groot oor over stuurboord, beveiligd met de bulletalie. Terwijl ik de wacht over neem, klaagt René over de wind die iedere keer van sterkte en van richting veranderd. Dat wordt dus opletten geblazen.

Ook ik ben druk bezig te zorgen dat de wind zoveel mogelijk schuin van achter bij ons binnen komt, zodat de zeilen netjes gevuld blijven. Het is erg vervelend. Dan is de wind erg aan het afnemen en dan weer erg aan het toenemen met ook nog eens een verandering van richting. Dan opeens uit het niets draait de wind gigantisch. Ik heb het er al niet op om bij een voor-de-windse-koers met golven die je graag op andere koers willen brengen te zeilen. Laat staan een zeer variabele wind. En jawel! De wind komt dus bij mij verkeerd in het grootzeil..(René: 35 knopen, min of meer vanuit het niets!) De stress schiet er bij mij behoorlijk in en de adrenaline giert door me heen. Het zeil wil overslaan naar bakoord terwijl het zeil aan stuurboord met bulletalie vast staat. Als dat maar houdt, want anders krijg ik een giga klapgijp en dat is geen pretje. In gil naar mijn reddende engel dat het helemaal fout gaat. In zijn Adam tenue met daarover zijn zwemvest staat René binnen een mum van tijd bij me. We halen de uitgeboomde genua binnen en draaien Vagebond in de wind om de druk uit het zeil te halen. Pff, gelukkig dat is goed afgelopen. Door de grote kracht die op de neerhouder is gekomen is de bevestiging van het blok afgebroken. Zoals een nuchtere Hollander betaamd wordt het gereedschap gepakt en de neerhouder met een tijdelijke maar sterke oplossing gerepareerd. Dan nog even de bimini, die tijdens het neerhalen van het grootzeil om een extra rif erin te doen uit een beugel geschoten is. De wind komt weer van achter en duwt gemeen tegen de bimini. Met kracht houd ik het zoveel mogelijk op zijn plaats en wacht geduldig tot René klaar is met de neerhouder. Ook het probleem met de bimini wordt in een mum van tijd opgelost door mijn handyman.

We besluiten dat ik maar even moet gaan liggen. Alle twee zijn we klaar wakker. Toch moet één van ons gaan liggen. De wind is nog steeds erg vervelend, draaierig en zeer vlagerig. Ik heb het even nog niet zo naar mijn zin. Na twee uurtjes doezelen en toch ook nog wat slapen neem ik de wacht van René weer over. Zo spectaculair als het was toen ik naar bed ging zo rustig is het nu. Er staan nog wel golven maar de wind is erg veranderlijk en niet echt om te zeilen. We gaan motorsailen en René kruipt in zijn mandje.

De Med op zijn best! Het is een ratjetoe met de wind. Hoe verloopt mijn wacht? Ik probeer het te beschrijven. De wind trekt aan dus ik ga weer zeilen. Het blijft ook in kracht erg variabel waardoor Vagbond dan weer wel en dan weer niet loefgierig is. Met twee riffen in het grootzeil en de genua bij zeil ik verder. Dan weer de genua uitrollen en dan weer in rollen. Dan valt de wind weer weg en liggen we weer te rollebollen op de golven. Motor maar weer aan. Zo ben je dan echt continue bezig. Ook een golf die doodleuk tegen de romp opspat weet ik te ontwijken. Alles is kletsnat. Gelukkig is het niet koud. Dat scheelt enorm. Opeens staat René met rooddoorlopen ogen in de kajuit ingang. Of het goed met me gaat. Ik ben druk en heb geen tijd om slaap te krijgen. Omdat we weer over de ander boeg zeilen met een pittig windje gaat René met zijn bedje verkassen naar stuurboord. Voor hem is het zo ook geen pretje om te slapen, als hij kan slapen tenminste van al dat gedoe van mij in de kuip. Dan valt de wind weer weg en varen we weer op de motor. René gaat van ellende maar met kussens en al op de grond liggen. Het is vermoeiend maar voor mij toch wel weer de sport om alles snel en soepel te laten verlopen. Ik denk dat ik hetgeen ik vannacht fout heb gedaan goed wil maken met mezelf. De wolken zien er zo bizar uit dat ze erg mooi zijn. We naderen een zeer donkere wolk. Tussendoor naar het weerbericht luisteren, even op de pc kijken of het naar wens gaat en even mijn regenjack pakken. Je weet maar nooit. Tja, en dan vaar je ruime wind en speert Vagebond door het water en voor je het weet komt de wind pal van voren. Deze verandering onder de donkere wolk geeft een heel mooi beeld. De toppen van de golven worden teruggewaaid waardoor er spontaan allemaal fonteintjes om me heen ontstaan. René is inmiddels ook op en roept dat er dolfijntjes bij de boot zijn. Daar ga ik eens lekker van genieten.

Woensdag 10 augustus 2005 / (Onderweg van Carloforte naar Cartagena)

[René>>] Het laatste etmaal blijft de wind variabel in kracht en richting. Afwisselend zeilen we en varen we op de motor. Iets na middernacht passeren we de 0-merediaan en bevinden we ons weer op het westelijk halfrond. Als ik om 3:00 de wacht van Helga overneem, lijkt het erop dat we weer kunnen gaan zeilen. Ik kijk het een kwartiertje aan. Gelukkig maar, want de wind valt alweer weg. De lichtjes op het land komen in zicht. Ook krijgen we weer te maken met andere scheepvaart, voornamelijk vissersboten. Boven land zit onweer. Altijd prachtig om (vanaf een afstand) te zien.

Als Helga om 6:00 de wacht van me overneemt, zitten we dicht bij het onweer. Op de radar zien we hoe we precies tussen twee zware buien doorvaren. Het spettert een beetje, maar zware regen krijgen we niet. Wel jammer, want dan zou het want en het tuig een keer schoon kunnen spoelen. We hebben al een maand of 3 geen regen van betekenis gehad en het want ziet bruin van het stof en zand.

Met nog een mijl of 10 te gaan, probeert Helga nog een keer te gaan zeilen. Het gaat goed voor een kwartiertje, maar dan draait de wind weer en krijgen we 20 knopen op de neus. De fok wordt weer ingedraaid en de motor gestart. Het is de nabijheid van het land en de diverse buien om ons heen die de wind extreem variabel maken.

Om 10:30 varen we in druilerig weer de haven van Cartagena binnen. Vol verbazing zien we campers en zelfs tenten op de kade staan. Het lijkt wel een camping. Later ontdekken we dat hier van 4 tot 12 augustus het Europese kampioenschap Laser gevaren wordt. Door het water hebben we 485 mijl afgelegd, waarvan naar schatting 75% gezeild. Onze langste tocht tot nu toe. Dat 'record' gaan we trouwens snel verbeteren, want de oversteek naar Madeira is ongeveer 600 mijl.

ik heb vorig jaar tijdens de oversteek naar Sardinië vliegende vissen gezien, maar Helga wilde me niet geloven en verklaarde me voor gek. Maar vandaag wordt het bewijs geleverd, als ik een dode vliegende vis bij de mastvoet vind.

Na de papierwinkel op het havenkantoortje duiken we ons mandje in om het tekort aan slaap een beetje aan te vullen. Om 15:00 loopt het wekkertje af, en ik biedt weerstand aan de verleiding om hem nog een keer in te stellen op 15:15. De laatste keer dat ik dat deed, hoorden we hem niet en werden we 's-avonds pas om 22:00 wakker.

We liggen aardig te rollen. De marina lijkt door de betonnen kade goed beschut, maart hij breekt alleen de golven en niet de deining. De buien zijn weggetrokken en de wind is fors toegenomen en staat recht in de haven. Ik moet er niet aan denken om nu op open zee in een Laser te zitten. Later horen we van de havenmeester dat veel deelnemers zeeziek zijn geworden.

We gaan de stad in voor een nieuwe telefoonkaart. Bij de Vodafone winkel zijn de prepaid kaarten uitverkocht, maar bij de Phonehouse hebben ze gelukkig nog Vodafone op voorraad. Voor ons alleen nog maar Vodafone, na de "drama's" in Griekenland en Tunesië. Ons nieuwe nummer: +34 66 72 32 818.

Helga heeft nog steeds een geïrriteerd oog. We laten een opticien er naar kijken. Het is ontstoken volgens haar, en voor een goed recept moet ze eigenlijk eerst naar een dokter. Ze pleegt een paar telefoontjes, maar in de buurt kunnen we vandaag of morgen nergens terecht. Kunnen we niet een paar dagen wachten? (dan zijn we waarschijnlijk bij Helga's ouders, die stukken beter Spaans spreken dan wij). We begrijpen dat, zolang de toestand niet verslechterd, het geen kwaad kan om een paar dagen te wachten. Helga kan er momenteel best mee leven, dus we vkijken het even aan.

Van Helga "moet" ik een korte broek kopen. Ik verdenk haar er sterk van dat ze daarmee goodwill wil kweken voor aankopen voor haarzelf, want al een aantal dagen hoor ik haar over jurkjes en slippers (en dan met name "Birkenstock" slippers). We eten 's-avonds een sublieme paella en gaan om 10:30 te kooi.

Ik zag ze vorig jaar dus echt vliegen...

Carloforte -> Cartagena

Donderdag 11 augustus 2005 / 37°35'77N 000°59'09W (Cartagena, Spanje)

[René>>] De boerennacht heeft ons goed gedaan en we worden actief. Deels gedwongen, want een boot die weg wil varen, raakt verstrikt in mooringlines en we helpen de havenmeester om hem vrij te krijgen. Er staat veel druk op de waterleiding hier, dus we hijsen het grootzeil en spuiten het met zoet water af. Ik voel me een beetje bezwaard, omdat we op de wereldomroep hoorden over de extreme droogte dit jaar in Spanje. De stuwmeren zijn nog slechts voor 45% gevuld en er dreigt een groot tekort aan drinkwater. In deze haven merk je er weinig van, want iedereen gebruikt overvloedig water en niemand die daar raar van opkijkt. Nou ja, ons grootzeil is in ieder geval weer schoon. Er kwam bagger vanaf!

Helga doet wasjes en ik ga informeren naar nieuwe accu's, een internetcafé en de mogelijkheden om met het openbaar vervoer naar Benidorm te gaan, omdat we een paar dagen bij Helga's ouders op bezoek willen. We kunnen hier Bosch accu's krijgen, maar voordat we tot aanschaf overgaan wil ik eerst op internet nog e.e.a. uitzoeken.

 

Vrijdag 12 augustus 2005 / 37°35'77N 000°59'09W (Cartagena, Spanje)

[René>>] Het wordt me deze ochtend duidelijk dat accumaten de uiterste maten betreffen, dus inclusief randen en handvatten. Dat maakt de kans erg groot dat de Bosch accu’s die we hier kunnen krijgen passen. De dame van de watersportwinkel geeft de garantie dat ze ze terug neemt, mochten de accu’s niet passen. Een uurtje later (!) worden de accu’s bij de winkel afgeleverd en wordt het een paar uur zweten. Met een steekwagentje rij ik de accu’s naar Vagebond. Een voor een til ik de accu’s (van ca. 40 kilo per stuk) op het anker, om ze daarna vanaf de boeg aan dek te tillen. Samen, met Helga, brengen we ze in de kajuit.

Onze accu’s staan achter de motor, boven de schroefas. Via een luik in de achterkajuit kunnen we erbij. We kunnen er zelfs heel goed bij, alleen niet als je ze eruit moet tillen. Het plafond van de achterkajuit is nogal laag, en dus moet je onder een vervelende hoek tillen. Uiteindelijk lukt het met hulp van Helga, al verrek ik wel een spiertje in mijn rug.

Nu de accu’s eruit zijn, kan ik heel goed bij de gland die de schroefas met vetkoord waterdicht maakt. Ik maak dus direct van de gelegenheid gebruik om het vetkoord te inspecteren de boel daar goed schoon te maken. Daarna plaatsen we samen de nieuwe accu’s. Vervolgens kan de hoofdschakelaar weer om en kunnen de accu’s geladen worden. Met de nieuwe accu’s hebben we 40Ah extra. Deze accu’s zijn 140Ah (per stuk), en de oude waren 120Ah per stuk. We zijn er erg content mee, temeer daar we e.e.a. zo snel hebben kunnen regelen.

Helga is de hele dag druk in de weer met de was, die in de felle zon en wind als een tierelier droogt. Als in de loop van de middag de accu’s geplaatst zijn en de wasjes gedaan, zitten we elkaar uitgeteld, maar voldaan, aan te kijken in de kuip.

Aan het eind van de middag lopen we naar het busstation om te informeren naar de mogelijkheden om morgen met de bus naar Benidorm, of mogelijk Altea te gaan. We hebben al telefonisch contact gehad met Helga’s ouders in Polop en we zijn van harte welkom. Bij het informatiebureau worden we door een vriendelijke jongen geholpen die ons in detail uitlegt wat, waar en hoe. We kopen kaartjes voor de trajecten Catagena – Murcia en Murcia – Benidorm.

De Lasers keren terug na een wedstrijd

Zaterdag 13 augustus 2005 (Polop, in de buurt van Benidorm)

[René>>] We worden om 9:30 wakker, iets te laat naar onze zin, omdat we om 10:45 willen vertrekken. We pakken de weinige spullen in, die we mee willen nemen naar Polop, doen de afwas, en maken de boot verder klaar om een paar dagen onbeheerd achter te laten.

In 25 minuten wandelen we naar het busstation, waar we ‘ontbijten’ met een kop koffie en een doughnut. Om 11:30 vertrekt de bus naar Murcia, waar we 40 minuten later arriveren. Een half uurtje later vertrekt de bus naar Benidorm. Onderweg hebben we veel file vanwege het vakantieverkeer. De Spanjaarden hebben een lang weekend, want maandag is het Maria-hemelvaart. Een half uur te laat arriveren we in Benidorm. Een taxi brengt ons in een klein kwartiertje naar Polop. Het koude biertje smaakt heerlijk en even later liggen we in het verkoelende zwembad.

’s-Avonds smullen we van konijn met pruimen en abrikozen, en gekookte aardappelen.

 

Zondag 14 augustus 2005 (Polop, in de buurt van Benidorm)

[René>>] Een duik in het zwembad, beetje lezen, ontbijt, duik, lezen, warme lunch (draadjesvlees, bloemkool met een sausje en gekookte aardappelen), duik, lezen, middagdutje, duik, lezen, beetje babbelen, stokbroodje, babbelen, tukkie doen. Je zou er moe van worden…

[Helga] Mijn ouders hebben ieder een PC. Op deze pc’s staat skype geïnstalleerd. Al mijn broers en zussen hebben dit programma op hun pc geïnstalleerd en voorzien van een webcam. Geweldig. We babbelen wat zinnige en onzinnige dingen en kunnen elkaar zien. Je krijgt haast de neiging dit ook aan boord te willen hebben. Dan bedenk ik me dat je ook iets moet missen als je zo’n reis doet zoals wij doen. Tegenwoordig heb je al zo gemakkelijk contact en hoef je al bijna niets te missen. Nee!!! Niet denken dat we of ik het niet leuk vind als je belt of een gezellig e-mailtje schrijft! Dat blijft ontzettend leuk en vergeet er vooral niet mee door te gaan!! Alleen dit contact via skype gaat me iets te ver. Als we weer een vast stekkie hebben dan lijkt het me heel leuk om zo met mijn ouders te kunnen communiceren. Dat is natuurlijk iets heel anders. Familie, vrienden, kennissen en beeldbuiskinderen: “We vinden het heel leuk en blijven het iedere keer erg interessant vinden wat er zoal in jouw dagelijks leven gebeurt. Vooral doorgaan!” Het zal je maar gebeuren dat je helemaal van niemand berichten krijgt. Dan voel je je wel verlaten en heeeeel erg onbelangrijk!! J

We eten hier tussen de middag warm. Bloemkool, kaassaus en draadjesvlees. Mmm lekker!

Maandag 15 augustus 2005 (Polop, in de buurt van Benidorm)

[René>>] Zie gisteren…

Oh nee, niet helemaal. Andere lunch natuurlijk. Verder zijn de dames bijna de hele dag in de weer geweest met het restaureren van onze favoriete spijkerbroeken. Het zijn ware kunstwerken geworden!

[Helga] Ik had eigenlijk verwacht dat mijn moeder niets meer aan mijn spijkerbroek zou willen doen. Het ding ligt werkelijk van voor en van achter uit elkaar. Overal scheuren en de stof is dun. Geen probleem. Er wordt een lapje gevonden waar het mee hersteld kan worden en we gaan aan de slag. Een nieuwe broek maken is minder werk volgens mijn moeder. Toen dacht ik, oeps! Geweldig mijn lievelings-zeil-broek kan ik weer aan!

Dinsdag 16 augustus 2005 (Polop, in de buurt van Benidorm)

[René>>] Ik pas op het huis en de rest gaat boodschappen doen en naar de oogarts. Helga blijft last houden van haar rechteroog en het lijkt beter om er even naar te laten kijken.

Het blijkt een wijs besluit geweest te zijn om naar de oogarts te gaan, want ze heeft een bacterie in haar oog. Volgens de arts is ze er gelukkig vroeg bij. Niet behandelen kan in het uiterste geval tot blindheid leiden. (Helga: Of hoornvliestransplantatie als dat nog mogelijk is) Ze krijgt twee soorten oogdruppels en een zalfje mee. We stellen een heel dagschema op, want de ene druppel moet 3x per dag en de andere 7x. Aanstaande donderdag moet ze terugkomen voor controle.

Voor de rest? Zie gisteren en eergisteren…

[Helga] We kletsen wat af. Via Skype krijg ik weer de nodige broers of zussen te zien en te spreken. Het blijft leuk om te kunnen giebelen met je broer of zus. Ik zou ze voor geen goud willen missen.

Voordat we naar de oogarts gingen hebben we nog een bezoekje gebracht bij een groot warenhuis. Daar hebben ze vele handdoeken in vele maten en kleuren te koop. Ik wil soort kussenslopen maken voor onver de kussens in de kuip. Eigenlijk zijn de kussens versleten. Met een nieuw hoesje kunnen de kussens er weer een tijdje tegenaan.

Pappa heeft voor ieder een stuk zalm gekocht. Klaargemaakt op de gril met een bechamelsaus aangemaakt met basilicum en verse zoete worteltjes.

Zalm op de BBQ

Woensdag 17 augustus 2005 (Polop, in de buurt van Benidorm)

[René>>] We wilden deze ochtend boodschappen gaan doen in La Nucia, waar een internationaal georiënteerde supermarkt is, met specifieke producten uit Nederland, Duitsland en andere Noord Europese landen. Voor mij hoeft het niet zo, want in alle landen eten we andere lekkere specialiteiten, maar Helga heeft toch wat speciale wensen wat betreft Nederlandse producten. Het “feest” gaat uiteindelijk niet door, want om diverse redenen wordt het te laat om nog te gaan. We wilden namelijk vroeg gaan, omdat het dan niet zo druk is.

Nog meer te melden? Nou ja, het heeft vandaag een beetje geregend en verder … zie afgelopen zondag.

[Helga] Na de overheerlijke bami, helemaal klaargemaakt door Pap, gaan we onze zonden overdenken en de binnenkant van onze oogleden bekijken. Het wordt een spannende avond en daar moeten we helemaal fit voor zijn.

Mamma en ik gaan aan het meten en het knippen. De kussenslopen van de gekochte handdoeken worden nog leuk ook. Binnen een half uurtje weten we de boel in elkaar te zetten en ligt de huiskamer vol met plukjes handdoek. Wat geeft dat een rotzooi zeg! Helaas heeft het mamma wel twee naaimachine naalden gekost. Volgens haar is het geen probleem en kan ze deze wel weer in Nederland kopen.
We eten ’s avonds brood in de pauze van het voetballen. Dat Rene er niets over meld is misschien een beetje logisch. Het eindresultaat is 2 – 2. Jammer maar helaas. Ik heb tijdens het voetballen alle mail weer eens gelezen. De TV kon ik goed horen en als het spannend werd ging ik even kijken. Het werd alleen steeds stiller in de huiskamer

Moeder en dochter maken een dansje...

Donderdag 18 augustus 2005 (Polop, in de buurt van Benidorm)

[Helga] We hebben een strak plan voor deze morgen tot de lunch. Eerst naar Nucia de nodige producten kopen die lang houdbaar zijn en zeer gemakkelijk voor aan boord. Dan direct door naar de oogarts en daarna snel naar huis zodat Rene pannenkoeken kan bakken.

Alles loopt gesmeerd. Alleen moet ik maandag weer terug voor de laatste controle. Pfff, wat is dat toch. We hebben het prima naar ons zin maar zo lang van Vagebond is toch ook weer wat. Toen we in ZA waren hebben we precies het zelfde gevoel gehad. Je moet e er even overheen zetten. Mamma en Pappa vinden het helemaal niet erg dat we langer blijven. Sterker nog voordat we bij de arts waren geweest hadden ze heel lief gezegd dat ze het heel gezellig vinden dat we er zijn en dat ze het heel leuk zouden vinden als we er nog enkele dagen aan vast wilden plakken. Geen probleem. Wij vinden het ook leuk dus waarom niet. We zitten iets ruimer in de tijd qua planning. Toen kwam de arts met de mededeling dat ik maandag terug moest komen voor een laatste controle. Alles past dus precies en iedereen is tevreden mee. Ik mag alleen nog steeds niet in het zwembad zwemmen, bluhhh.

Op de valreep word nog even door Pap anderhalve kilo garnalen gekocht. Voor een garnalen cocktailtje?

De pannenkoeken smaken als vanouds. Heerlijk!

Verder babbelen we wat af, lezen, luieren en doen ook af en toe iets actiefs. We hebben de stenen die nog bij de vijver gelegd moesten worden netjes op de plaatsen gestapeld. Het is met meerderen niet zo’n zwaar klusje. Als je dat met twee man moet doen is het wel zwaar. Mam en Pap zijn erg blij dat de zware stenen nu op de aangewezen plekjes rondom de vijver liggen.

We liggen in bed nog wat te lezen. Ik hoor een beest op het dak. Vogels kunnen en komen niet op het dak van de caravan omdat er een schaduwnet boven is gespannen. Ik sla met mijn boek een paar keer aan de binnenkant van de caravan. Er verandert ‘helemaal’’ niets qua geluid buiten. Tot ik tot de ontdekking kom dat een van de slierten, deze hangen aan de binnenkant van de deuringang om de vliegen buiten te houden, buiten flappert. Door de wind is het uiteinde van de sliert op het dak gewaaid en krabbelt en tikt aan de buitenkant van de caravan. Ik dacht toch echt dat het een muis of een grotere broer was op het dak. Pffoei. Dat is ook weer opgelost.

Vrijdag 19 augustus 2005 (Polop, in de buurt van Benidorm)

[Helga] De blauwe regen snoei ik even voor mijn moeder. Dan moet je op een trapje staan en dat gaat mij momenteel ietsje gemakkelijker af.

Dan komt het moment van de garnalen. Een grote pan met olie wordt op het vuur buiten op het terras gezet. De garnalen die al een nacht in de knoflook, zout en piri-piri hebben gestaan worden per partij in de hete olie gebakken. Met stokbrood, knoflookboter, sauzen, wijntje, biertje smullen we ongegeneerd van de grote berg garnalen. We zitten te jubelen van plezier. Dit kun je nergens anders in zulke hoeveelheden te eten krijgen. Subliem!

De garnalen, de wijn en het biertje doen hun werk en vragen om een siësta.

Het regent als we naar bed gaan. Het tikkende regen op het dak van de caravan klinkt heel gezellig en we vallen als een blok in slaap.

René geniet van de siësta

Zaterdag 20 augustus 2005 (Polop, in de buurt van Benidorm)

[Helga] Na het stenen verplaatsen naar de vijver ben ik begonnen wat aan te harken. Mamma heeft klimop geplant. Daar hark ik vandaag nog even wat grove stenen naar toe. Deze houden het vocht een beetje vast. Verder hark ik de hele tuin weer egaal. Jammer dat we niet genoeg stenen hebben om het laatste stukje rondom de vijver af te dekken.

We rommelen wat aan. Mamma en Pappa gaan samen even nog wat bij de winkel halen. Wij verdedigen het fort. Het is bewolkt en het regent zo nu en dan. Door de warmte geeft dat een heerlijke geur. De saté die een nacht in de marinade gelegen heeft wordt vakkundig op de stokjes geregen. We eten buiten op het terras.

Of we niet genoeg uitgerust zijn. We hebben allemaal weer behoefte aan siësta. Vanavond gaan we film kijken. Via internet (www.filmtotaal.nl) kijken we welke film het meest in ons straatje valt. Gebruik makend van de storende, altijd qua geluid harder gebrachte, reclames eten we het heerlijke stokbrood uit de oven. De gekoelde, lang houdbare, melk genaamd Asturiana (blauwe pakken / semidesnatada) smaakt goed en wordt volop gedronken. Na de film praten we nog wat na en gaan met een voldaan gevoel naar bed.

Saté op de speciale saté-BBQ

Zondag 21 augustus 2005 (Polop, in de buurt van Benidorm)

[Helga>>] Het heeft vanmorgen vroeg erg hard gewaaid. De wind is koel en komt met flinke vlagen over de vlakte aan. De lucht is nu strak blauw. Het lijkt wel een wintersport lucht. Mamma wil even een foto van ons maken in de gerestaureerde spijkerbroeken. Nee, niet gewoon even op het terras. Het wordt een heel foto feestje. Pappa vraagt of Rene een foto wil maken vanaf het bouwterrein (waar ze huizen aan het bouwen zijn) zodat hun huis met de baranca erop komt te staan. Met dat Rene over dat terrein loopt zie ik weer een stapel stenen. Dat is nu precies wat we nog nodig hebben om het laatste stukje bij de vijver af te dekken. Zo gezegd en gedaan. De mand komt te voorschijn en we halen er nog zo’n vier emmers met stenen vandaan. Nu is het rondom de vijver helemaal netjes afgedekt met stenen.

Mamma en ik ontkalken de vaatwasser nog even. Deze is de laatste tijd erg veel gebruikt en heeft even onze aandacht nodig. Dan is het tijd voor een kopje koffie. De strategie rondom het middagmaal wordt besproken.

Twee bijna nieuwe spijkerbroeken!

Casa NN, voor ons een soort Villa Felderhoff

Maandag 22 augustus 2005 (Polop, in de buurt van Benidorm)

[René>>] Om 12:15 kijkt de Nederlandse oogarts weer in de poppetjes van Helga's ogen en hij is tevreden. De ontsteking is nog niet helemaal weg, maar voldoende genezen om haar te "ontslaan". De komende week moet ze de volle dosis van de druppels blijven nemen, de week daarop halveren, de week daarop nogmaals halveren en dan stoppen. Verder adviseert hij Helga om de komende tijd nog niet te zwemmen en pas over een maand of twee weer lenzen te gaan dragen. Op de terugweg naar huis kopen we bij de apotheek de medicijnen.

Thuis wacht ons gebraden kippenpoten. Hmmmmm!

's-Avonds "Skype'n" we met Jopie, Marianne, Joris, Sander en zelfs Merel. Ons kleine nichtje raakt helemaal opgewonden als ze de door ons gemaakte dierengeluiden hoort. Ze raadt een poes, een hond, afijn, je smapt het verder wel...

Dinsdag 23 augustus 2005 / 37°35'77N 000°59'09W (Cartagena, Spanje)

[René>>] Een laatste duik in het zwembad, een laatste ontbijt met z'n vieren en dan rijden we tegen 11:00 weg met de camper. Tegen 1:30 zijn we bij de haven in Cartagena. Er wordt even moeilijk gedaan over de camper op de pier, maar Helga weet het met haar charme op het havenkantoor snel te regelen. De camper rijdt tot aan de steiger en daarna sjouwen we alle spullen aan boord. Op de kade nemen we afscheid ("Opschieten hoor, want ik hou niet van afscheid nemen...") en daarna zijn we na bijna 1,5 week weer met zijn tweeën.

We besluiten om maar direct in de actie te gaan en alle spullen aan boord een plekje te geven. Dat betekent bij Helga meestal een complete reorganisatie van alles wat onder de vlonders ligt. Ook spuiten we de boot schoon, die door de regen van de afgelopen dagen smerig is geworden van het saharazand.

[Helga>>] Het is even afzien. We eten nu geen 5 sterrenlunch. Gewoon een cracker met kaas. Wat zijn we verwend. Alle kleding die we bij ons hadden is gewassen. Even met de auto naar de dokter of even een pan ruilen die niet goed bleek te zijn. Tijdens de reis ben ik door meer aandacht aan koken te besteden beter gaan koken. Aan de kookkunsten van Ma en Pa kan ik niet tippen. Voorlopig kunnen we alleen maar weer dromen van de 5 sterrenmaaltijden, het zwembad, de heerlijke schommelstoel bij de vijver, de avonden kletsen met op de achtergrond heerlijke muziek en, voor mij heel belangrijk, het knuffelen. Ons met de camper terugbrengen naar de boot omdat we zoveel boodschappen hebben gekocht is verwennerij. Jammer dat ze niet even een nachtje mochten blijven staan. Ze zijn niet meer zo piep waardoor het voor hen een aardige trip is geweest. Ze blijven ergens in de buurt een nachtje slapen en rijden dan langzaam, genietend van de omgeving, terug naar huis. Wellicht plakken ze er nog een nachtje bij. Wij vonden het heel gezellig en knus. Pappa en Mamma, bedankt voor alle verwennerij! Ik ga even kijken of we ze nog aan de telefoon kunnen krijgen om te horen waar ze nu zijn.

 

Woensdag 24 augustus 2005 / 37°35'77N 000°59'09W (Cartagena, Spanje)

[René>>] Toch lekker om weer in je eigen bed te slapen, ook al schommelt het een beetje. We doen 's-ochtends rustig aan. Er staan wel wat klusjes op het programma, maar we kunnen ons er nog niet toe zetten. Wel maak ik een update voor de website klaar, zodat die vanmiddag in het internetcafé online gezet kan worden.

 

(vervolg) Woensdag 24 augustus 2005 / 37°35'77N 000°59'09W (Cartagena, Spanje)

[René>>] 's-Middags worden we toch nog actief (hoewel Helga een luie dag wilde) en geven de motor een kleine beurt. Dat wil zeggen we verversen de olie, vervangen de brandstoffilters (grof en fijn), het oliefilter en de impeller. Al met al zijn we er een paar uur mee bezig. Het is niet moeilijk, maar er zit altijd van alles tegen, zoals een schroefje dat valt of gemorste olie. We proberen het kleine onderhoiud tijdig uit te voeren en houden het daarom nauwgezet bij in een spreadsheet (en een kopie op de USB stick).

Aan het eind van de middag gaan we op zoek naar een supermarkt. Omdat we na aankomst in Cartagena al na twee dagen naar Helga's ouders gingen, hebben we hier nog geen boodschappen gedaan. Op het havenkantoor is me een supermarkt aangewezen op een stadsplattegrond. Het is best een eind lopen en bij aankomst blijkt het een (gesloten!) overdekte markt te zijn. We vragen aan de balie van een museum naar een supermarkt in de buurt. We komen terecht bij een kleine Marokaanse kruidenier. We kopen brood en yogurt. Een stuk verderop kopen we kipfilet bij een slager. De filets worden door de slager vers van het karkas gesneden. We zijn nog op zoek naar groente en fruit en vinden uiteindelijk een Spar vlak bij de haven...

Helga maakt 's-avonds kipshoarma en van de zelfgemaakte knoflooksaus stinken we een uur in de wind ... heerlijk!

 

Donderdag 25 augustus 2005 / 37°35'77N 000°59'09W (Cartagena, Spanje)

[René>>] De wind zit vandaag niet in de goede hoek. De gribfile laat de komende dagen zwakke variabele wind zien, meestal uit de verkeerde hoek. Volgens de voorspellingen bij het havenkantoor kunnen we echter misschien morgen een ruk naar het zuidwesten maken. Morgenochtend de laatste voorspellingen bekijken en dan nemen we een besluit.

We willen snel naar Gibraltar om daar ons reddingsvlot een servicebeurt te geven. Het Plastimo Offshore vlot is nu bijna vier jaar oud en voor we die oceaan gaan oversteken willen we zeker weten dat 'ie doet wat 'ie moet doen. Je zult zo'n ding maar nodig hebben, je gooit de container overboord en vervolgens gebeurt er niets! Klassiek geval van "vette pech"...

Over die oceaanoversteek gesproken. De afgelopen dagen heb ik de verslagen van de Atlantische oversteek van de Pinical en de Mercator (sinds afgelopen zaterdag weer thuis in België) nog eens gelezen. Ik weet niet of ik er erg vrolijk van moet worden. De Pinical heeft voornamelijk te maken gekregen met zwakke en variabele wind, terwijl de Mercator het de eerste dagen flink voor de kiezen heeft gekregen met zwaar weer (afgezien van dramatische gebeurtenissen bij andere ARC deelnemers). Uit die verslagen zou je kunnen concluderen dat je van alles kunt verwachten, behalve een stabiele passaatwind die je "eventjes" naar de overkant blaast. Wie trouwens van mooie foto's houdt, moet echt de site van de Mercator bezoeken. Kies "wat is wat" en dan helemaal naar beneden scrollen. Ansichtkaarten!!!

Vandaag krijgt Helga haar luie dag. Ik doe 's-ochtends nog wat boodschappen bij de Spar, maar verder is het een dag van luieren en lezen. Aan het eind van de middag gaan we de stad in om te "winkelen", en ik "mag" mee van Helga. Ze koopt wat ze zelf noemt een "slobberbroek". Een wijde, makkelijk zittende broek om haar te beschermen tegen zonneallergie.

 

Vrijdag 26 augustus 2005 / 37°35'77N 000°59'09W (Cartagena, Spanje)

[René>>] Het is niet veel soeps met de wind. Vandaag O-ZO 3. Toch besluiten we te gaan varen. Dan maar een dagtochtje. Bestemming Aguilas, waar we als het een beetje meezit voor anker kunnen. Tegen 11:00 gooien we los, maar voor we het ruime sop kiezen nemen we eerst nog diesel in. De in Monastir schoongemaakte schroef heeft duidelijk effect. Was ons verbruik de laatste tijd 3 liter per uur, het is nu terug op het oude gemiddelde van circa 2,2 liter per uur. Zeilen zit er voorlopig nog niet in, dus varen we op de motor tussen de voor de kust van Cartagena voor anker liggende zeeschepen.

Na een goed uur trekt de wind aan tot ZO4. Grandioos zeilweer en we koersen halve wind op ons doel af met zo'n 5,5 knoop. De zee is vrijwel vlak en beter kunnen we het ons niet wensen! Tegen vieren houdt de wind het jammer genoeg voor gezien en starten we de motor voor de laatste 6 mijl.

Om 17:30 laten we het anker vallen achter het eilandje El Fraile, nabij Aguilas. Afgezien van wat kleine Spaanse motorbootjes liggen we er als enige zeilboot. Zoals we wel vaker meegemaakt hebben, vertrekken de motorbootjes tijdens de schemering en blijven we alleen achter. Op het eilandje El Fraile, niet meer dan een grote rots, huizen honderden meeuwen. Ze krijsen de hele wereld bij elkaar, en we vinden het prachtig. Om dit mooie plekje te vieren trekken we een fles witte wijn open.

Onderweg naar Aguilas

Zaterdag 27 augustus 2005 / 37°24'45N 001°33'63W (Aguilas, Spanje)

[René>>] Er wordt weinig wind voorspeld, en ook nog uit het ZW, precies de kant die we op willen. We blijven liggen. Het laatste stokbrood gaat op bij het ontbijt en Helga besluit weer eens een brood te bakken. Het wordt het beste brood dat ze tot nu toe gebakken heeft. Volgende keer nog een snufje meer zout, maar verder is het perfect!

Tegen de middag arriveert een armada van Spaanse motorbootjes, zo nu en dan afgewisseld door een voorbij scheurende jetski. Het weekend zal ook debet zijn aan de drukte. Ik zie een karakteristiek motorsailertje van het type "Fisher"(?) de baai invaren. Je ziet ze ook in Nederland regelmatig, variërend van 30 tot een kleine 50 voet als ik me niet vergis. Pas als hij dichtbij is zie ik vol verbazing dat het een catamaran is. Een heel grappig en bijzonder bootje! (Helga: Ik ben helemaal weg van dit bootje. Super rondingen wat het een lief uiterlijk geeft. Geweldig. Weet iemand wat voor een catamaran het is?)

Omdat de wind vanuit het ZW misschien nog gaat aantrekken en er daardoor wellicht een oncomfortabele golfslag komt te staan, verhalen we Vagebond aan het eind van de middag naar de andere kant van de baai, waar we beter beschut liggen tegen wind uit die hoek. Helaas trekt de wind niet aan, maar krijgen we wel te maken met wat swell uit het NO. Daarvoor liggen we hier weer niet beschut. Misschien hadden we beter kunnen blijven liggen. Het is ook altijd wat!

Zoiets hebben we nog niet eerder gezien, een Fisher catamaran

Zondag 28 augustus 2005 / 37°24'45N 001°33'63W (Aguilas, Spanje)

[René>>] Na een onrustige nacht gaan we iets voor tienen ankerop. De wind is NO 3-4, en volgens de voorspellingen trekt hij later aan tot 4-5. Een mooi windje om een slag te maken richting Gibraltar. We zeilen ruime wind met een knoop of 4-5 richting Cabo de Gata, waar de Spaanse kust naar het westen buigt.

Helga verstevigt onze kuipkussens. Ze vallen van ellende nog net niet uit elkaar. Optisch doet het er niet zoveel toe, want samen met haar moeder heeft ze fraaie badstof hoezen gemaakt.

We luisteren op de Wereldomroep naar het live verslag (met Jack van Gelder!) van Ajax - Feyenoord. Ons happy hour om 16:30 is met de meer dan terechte uitslag van 1-2 nog "happier" dan anders

We horen ook op de Wereldomroep dat New Orleans wordt begreigd door orkaan "Catharina". Ze is van de 5e categorie en in de kern zijn windsnelheden gemeten van 260 kilometer per uur, oftewel 144 knopen! In Alghero hadden wij een stormpje met een piek van 56 knopen en dat vonden we al knap indrukwekkend. Onvoorstelbaar wat een geweld, zo'n orkaan. Ik denk niet dat je kunt blijven staan bij een dergelijke wind. Stel je voor dat je op het dak van een auto staat, die 260 kilometer per uur rijdt. Onmogelijk.

Er wordt hard gewerkt vandaag

Maandag 29 augustus 2005 (Onderweg naar Fuengirola)

[René>>] Vlak na middernacht, als we Cabo de Gata inmiddels achter ons gelaten hebben, zakt de wind in tot een knoop of 8. Het is onvoldoende om te zeilen nog een beetje gevuld te houden op onze voordewindse koers. Ook hebben we een dikke knoop stroom tegen, dus ik start de motor.

[Helga>>] We zijn gisterenavond een uurtje later begonnen met de wacht. Ik ben om tien uur gaan liggen en neem René om één uur over. Er is geen hond te bekennen. We zijn helemaal alleen. De stormvogels zijn niet blij met mij. Ze liggen te dobberen in hun slaap op het water en wachten veel te laat met opvliegen. Ik heb de wind in de rug en die wind hebben zij nodig om op te kunnen vliegen. Met wat gefladder komen ze uit het water om nog eens stampvoetend vaart te krijgen tegen de wind in. Ze scheren rakelings langs de verstaging. Ik bedenk zelf het commentaar dat de klunzige stormvogel mij naar het hoofd smijt. Ach, zo ben je lekker bezig.

Rond twee uur zie ik allemaal lichtjes. Het lijkt wel een tonijnnet. Mijn bril is vettig van de zoute lucht en ik kan het nog niet goed zien. René, onderweg naar de wc, steekt zijn koppie om het hoekje om te vragen of alles OK is. Het zijn allemaal vissersbootjes. Leuk dat heb ik weer. Onze koers is dwars door dat gespuis heen. Het gaat allemaal perfect. Een zeer groot vissersboot heeft een stuk of vijf onverlichte kleine snelle bootjes om zich heen varen. Dit heb ik vaker gezien en vraag me af waar dat voor is.

Na mijn slaapje van vier tot zeven uur los ik René weer af. Er is nog steeds geen wind. De zon komt al om het hoekje kijken. Dan komt een solo dolfijn me vergezellen. Het dier blijft minstens tien minuten bij de boeg zwemmen. Ik ga niet uit de kuip, zoals de afspraak is als de ander slaapt, en zit ondanks de vlakke zee netjes aangelijnd. Dan zie ik plots op ongeveer honderd meter afstand een grote groep vissen uit het water springen met daar achteraan de dolfijn. De dolfijn had een oranje rode gloed door de opgaande zon. Het spektakel herhaalde zich nog twee keer in het verlengde van de boot waardoor ik het goed kon zien. Daarna vluchten de vissen van ons af met de jager achter hen aan. Super spectaculair om dit te zien.

Er vlucht iets over het water van ons vandaan. Het lijkt of het trippelt over het water maar dan neemt het een duikvlucht en vliegt meters verder om onder het water oppervlakte te verdwijnen. Zou ik dan nu echt een vliegende vis gezien hebben in de Med? Het water wordt steeds gladder door de weinig wind en ik zie iets in het water liggen wat begint te bewegen als we er langs varen. Dan springt het uit het water en met een gekletter van vleugels krijgt het vaart en hoogte waarna het een super duikvlucht neemt van wel vijftig meter. Het is een vliegende vis. Nu heb ik het heel goed kunnen zien. Nooit geweten dat die beesten ook bij vlak water zomaar uit het water konden komen.

Ver aan stuurboord zie ik een walvis zwemmen. Nu moet ik René wakker roepen om te komen kijken. Na enkele minuten zien we dat het een grote griend is en dat er om ons heen nog meer zwemmen. Als René weer ligt komt er een griend vlak naast de boot boven. Ik schrik me rot en vind het tegelijk heel gaaf. Achter de grienden aan komt een vissersboot ons tegemoet. Vreemd denk je dan. Die grienden verjagen toch alle vis? Voor ik me er verder over kan verwonderen zwemmen tussen de vissersboot en ons heel veel kleine spartelende en dartelende dolfijntjes. Wat een contrast zo over de vlakke zee.

Ik laat René lekker liggen tot hij vanzelf wakker wordt. Rond elven komt hij zich melden en snakt natuurlijk naar een kopje koffie dat ik met liefde voor hem maak.

[René>>] Volgens de Navtex voorspellingen voor Alboran (het zeegebied waarin we ons bevinden) zou er afgelopen nacht en vandaag een oostenwind van kracht 5-6 staan. Niets is minder waar, want meer dan kracht 2 hebben we niet gezien. Nu is de wind in de buurt van land vaak anders dan op open zee, maar ook op ruim 10 mijl uit de kust, nada, nopes, niks. De wind die er staat varen we dood op de motor, en daardoor is het, zelfs in de schaduw van de binimitop, heet in de kuip.

Sommige boeken zijn het waard om een tweede keer (of nog meer) te lezen. "Het raadsel van de Wadden" (The riddle of the sands) van Erskine Childers is er zo een. Ondanks het prachtige weer hier, doet het me verlangen naar een gure oktoberdag in Nederland; de regen kletterend op het dek en de wind die door het want huilt; binnen genietend van een warme Irish coffee...

Wat is de kust hier, in de buurt van Torremolinos, toch verschrikkelijk verkracht (sorry...) door al die appartementen en hotels. Droevig!

Om 18:30 lopen we de Puerto de Fuengirola binnen. We leggen aan de wachtsteiger aan, waar we naar later blijkt een nachtje mogen blijven liggen, want er schijnt in de haven geen plaats te zijn. Waar hebben we dat soort taferelen toch eerder meegemaakt... Morgen worden we om 9:00 in het havenkantoor verwacht en dan kunnen we héél misschien nog een nachtje blijven.

Na zonsondergang gaan we de wal op om een hapje te eten en daarna vroeg naar bed. Hoe anders verloopt het. We kiezen voor een Nederlands(!) eetcafé, genaamd "The Family Bar". Bij het zien van de kaart en het dagmenu loopt ons het water in de mond. Het dagmenu bestaat uit draadjesvlees, bloemkool, witlof met kaas en ham en gebakken of gekookte aardappelen. Op de kaart staan belegde broodjes (halfom, tartaar, etc), spareribs, shoarma, en het typisch Nederlandse snackbar assortiment. Helga gaat voor de spareribs met knoflooksaus en gebakken aardappelen. Ik kies voor een patat speciaal en een bal gehakt met pindasaus. Het liefst had ik het geserveerd gezien in een plastic bakje met een houten vorkje, maar het wordt keurig op een bord met salade geserveerd. Het smaakt er niet minder om! (Helga: Hij vergeet te melden dat het bier geserveerd word in fluitjes.)

Er is ook live muziek en dat is de reden dat het toch nog laat wordt. Tijdens het opbouwen van het keyboard en de luidsprekers kijken we, eerlijk is eerlijk, wat laagdunkend naar de Engelsman, een wat onverzorgde vijftiger met zijn armen vol met tatoeages. Een zwaarlijvige vrouw helpt hem met opbouwen. Als hij begint met spelen blijkt het een vakman. Zijn stem heeft wel wat weg van Joe Cocker, alleen een tikje minder ruig. De zwaarlijvige vrouw heeft ook een mooie stem. Naast keybord speelt de Engelsman ook saxofoon ("Picking up the peaces", geweldig!). Plotseling vliegt de tijd. Een Irish Coffee ... en nog een. Dan een Tequila Sunrise (Salou 1984, weten jullie nog, Roland en Herman?) ... en nog een. Prettig aangeschoten zoeken we na middernacht Vagebond weer op, maar niet nadat ik een Nederlandse medewerker gecomplimenteerd heb met de zaak en de muziek. Hij verteld ons dat die Engelsman (Andy Clarence) nog bij Genisis gespeeld heeft en ook meegespeeld heeft op de laatste albums van René Froger.

[Helga>>] Het lijkt me leuk en lekker om er morgen een broodje kroket met mosterd en mayonaise te gaan halen. Normaal ben ik echt geen snackbar eter. Nu is het gewoon ff bijzonder en grappig. We hebben Marianne, nadat we eten besteld hadden, een sms gestuurd met de mededeling wat we gingen eten. Haar reactie vond ik erg origineel "Leuk hé zo'n wereldreis. Geniet er maar lekker van!". Normaliter gaan we juist niet naar een voor dat land buitenlands tentje. Ik wil dan de cultuur en de mensen van het land zien, spreken of proeven. Het was eigenlijk voor de grap dat we het terrasje op stapten en gingen zitten. Dat we behoorlijke trek hadden speelde ook een belangrijke rol.

Wat een lelijke kust!

Dinsdag 30 augustus 2005 / 36°32'50N 004°36'96W (Fuengirola, Spanje)

[Helga>>] Je zou toch denken dat je laat wakker wordt na een nacht doorzeilen en de alcohol van gisterenavond. Niets is minder waar. We hebben heerlijk geslapen en zijn goed uitgerust. René gaat naar het havenkantoor om te vragen of er voor ons een plekje is. Hij blijft lang weg. René heeft de mededeling gekregen dat het vol is. Op de terugweg naar de boot ziet hij een Engelsman lopen die op weg is naar het havenkantoor. René knoopt een gesprek aan en vraagt of ze vandaag gaan vertrekken. Gelukkig die gaan weg en ook nog voor 11:30 als de ferry daar moet zijn waar wij nu liggen. Beter kan het niet.

Zo gezegd zo gedaan. We liggen netjes aan een steiger en rommelen nog wat aan. Ik doe weer de broodnodige handwasjes. Rond een uurtje of twaalf hebben onze lichamen brandstof nodig om de dag door te komen. Het Hollandse tentje zou om 11:00 uur open gaan. We gaan een broodje kroket halen. Het moet echt niet gekker worden met ons!

Het is niet alleen bij een broodje kroket gebleven. Een frikandel speciaal en een broodje half om gaan er zonder moeite in. De curry is hemels. Ik zit ter plekke te bedenken dat ik aan boord natuurlijk ook makkelijk een bal met pindasaus of broodje warm vlees zou kunnen maken. Alleen mis ik dan de curry. Juist! René ziet de bui al hangen:)

Ik vraag gewoon of ze een fles aan mij willen verkopen. Nee, daarvoor moest ik naar de grote supermarkt die erg ver weg is. We bestellen nog een frikandel speciaal om het af te leren. Dat kan er nog NET bij :). En je moet Helga heten om toch nog een balletje op te gooien. Ik vraag aan de serveerster of ze het voor mij toch nog aan de eigenaresse, die momenteel in de keuken bezig is, zou willen vragen. De Rotterdamse eigenaresse komt helemaal de keuken uit om uit te leggen waar ik die curry kan halen. Dan leg ik uit dat we al langer uit Nederland weg zijn en niet beschikken over een auto en dat we morgen verder gaan varen. Ze staat op om haar warme bal gehakt te halen omdat ze graag alle verhalen van ons wil horen. Het wordt een heerlijk Rotterdams gesprek. Tussendoor wordt gemeld dat de curry voor me klaar staat. Het is een echt Rotterdams stoer mens en heeft geen blad voor haar mond. Geweldig. Omdat haar keukenpersoneel eerst last had van haar hoofd en nu van haar knie moet ze zelf in de keuken staan "Ik heb daar zo'n pleuris hekel a(a)n" zei ze fijntjes. Ze heeft de zaak al 15,5 jaar en denkt er nu toch echt aan om over 1,5 jaar te stoppen. Ze wil een Amerikaanse camper. In ieder geval een waar alles op en aan zit. Nee, niet naar Canada daar is geen reet a(a)n. Lekker langs de kust toeren. Dat is wat ze wil. Is het niet moeilijk om de zaak te verkopen omdat je het zelf hebt opgestard? Haar antwoord is. "Geen problemen mee. Al dat emotionele gedoe. Wat een onzin. Nee, net als een ringetje van je overleden moeder in een doosje bewaren. Je draagt het toch nooit, kan je het aan anderen laten zien en erbij zeggen, kijk deze ring is van mijn moeder. Wat een onzin." Verhalen gaan over en weer. Het is duidelijk dat deze vrouw weet wat ze wil en niet met zich laat sollen. Ik heb me kostelijk vermaakt en beloof vanavond terug te komen. "Is goed meisje, kzieje" hoorde ik bij vertrek uit de keuken komen.

[René>>] Aan het eind van de middag doen we wat boodschappen en betalen de haven, zodat we morgenochtend bijtijds kunnen vertrekken. Waar we 's-avonds gaan eten, laat zich uiteraard raden. Andy Clarence treedt weer op. Het laatste half uur speelt een Nederlandse saxofonist mee. Helemaal geweldig! Pas tegen 1:30 gaan we te kooi, met wederom een tikkie te veel alcohol in ons bloed.

 

Dinsdag 31 augustus 2005 / 36°32'50N 004°36'96W (Fuengirola, Spanje)

[René>>] Om 7:00 loopt de wekker af. We blijven nog even liggen, want het is nog donker. Een kwartiertje later begint het echt te schemeren en gaan we eruit. We voelen ons allebei brak. Na een kop koffie gooien we los voor de 45 mijl naar Gibraltar. Alboran O5-6 is de ideale voorspelling voor vandaag. Maar het zal zo langzamerhand niemand meer verbazen dat we het hele stuk op de motor varen, bij gebrek aan wind. Er staat een vevelende swell, dwars op onze koers, dus elders zal het wel waaien, maar niet hier. Het gereefde grootzeil gaat het slingeren grotendeels tegen, maar niet helemaal en het zeil krijgt het aardig te verduren. Om kort te gaan, een waardeloze tocht. Toch één lichtpuntje: onze planning was maanden geleden al om eind augustus in Gibraltar te zijn. Vandaag is het... juist ja!

Bij het naderen van "The Rock", worden we uitgeleide gedaan door tientallen dolfijnen. Zoveel hebben we er nog niet eerder gezien. Het lijkt alsof ze willen zeggen: "Tot ziens, veel plezier op de Atlantische Oceaan".

We klaren in bij het kleine kantoortje aan de Waterfront. Dit keer geen bezoek aan boord (zoals vorig jaar) en 5 minuten later sta ik weer buiten. Via de marifoon roep ik één voor één de drie marina's in Gibraltar op voor een plekje, maar ze zijn allemaal vol. We gaan dus voor anker naast het vliegveld. Erg spectaculair, want vliegtuigen komen op ca. 150 meter afstand voorbij. Gelukkig zijn het er maar een paar per dag.

Door het vele scheepvaartverkeer in de haven liggen we erg onrustig, maar gelukkig wordt het in de loop van de avond kalmer.

Mooi hè

september 2005