(Mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Evelyn Kouwenhoven, LInda Francis, Esther Mirer, Jaqueline Robbemond, Leo Mizelmoe, Ellen de Jong, Youri Valks, Chantal Weber, Norbert Kouwenhoven, Maxim van der Plank, Noa Naomi v.d. Zee.

Ook willen wij John en Natascha van Lopik feliciteren en hun een hele fijne trouwdag toewensen. Op 1 juli gaan ze er voor!

Vrijdag 1 juli 2005 / 36°57'30N 021°40'31O (Navarinou, Peloponesos)

[René>>] We worden wakker met een zwaar hoofd en nemen na de koffie een duik in het verkoelende water. We zwemmen naar de Esmeralda en maken een praatje. Terug aan boord maken we een ontbijtje. Helga peddelt nog even naar de Esmeralda om wat boeken te ruilen. Daarna gaan we ankerop naar het 10 mijl verder gelegen Methoni.

We gaan voor anker achter de breakwater en een gigantisch Venetiaans ford. Er liggen een paar andere boten voor anker, waardoor we net niet helemaal in de beschutting kunnen liggen en iets swell ondervinden, maar het is niet veel.

's-Avonds gaan we een hapje eten op de wal.

[DE VERSTEKELING>>] Een paar dagen geleden ben ik in Katakolo, vanaf de kade, stiekem aan boord gekropen van dit scheepje. Tot vanavond was ik nog niet ontdekt en heb ik alle tijd gehad om mij deze nieuwe omgeving eigen te maken. Een lastige omgeving, want ik kon bijna geen eten vinden, en na drie dagen begon ik natuurlijk wel een beetje trek te krijgen.

Maar vanavond deed ik een reuze ontdekking. Ik had het schip helemaal voor mijzelf, want de bemanning was van boord. Op de vloer, in de kajuit waar de schipper en schipperse slapen, vond ik een volle plastic zak waaruit allerlei heerlijke geuren kwamen. Alles was verpakt in doorzichtig plastic en ik kon "Koopmans", "De Ruyter" en "Conimex" lezen op de verpakking. Het water liep me in de mond en ik fluisterde "Yes baby, come to papa". Ik had me net door de eerste laag plastic heen gewerkt, het zal 22:45 geweest zijn, toen de bemanning terug kwam. Balen! Ik besloot me heel stil te houden, om later weer weg te sluipen.

Een paar minuten later kroop de schipperse in bed (vlak boven me). Plotseling viel er iets op mijn hoofd, waarvan ik later begreep dat het een paar sokken was. Ik schrok me helemaal het leplazarus natuurlijk, en kon me door de adrenaline die door mijn lijfje gierde niet meer stilhouden. "René, kom eens hier", hoorde ik haar even later met een angstige stem zeggen. Shit, nu ben ik aan de beurt, dacht ik. En even later torende de schipper boven me uit, die onderzoekend de plastic zak bekeek. Wegwezen! Dus ik nam een sprong en sprintte de kajuit in, waar ik me verstopte in het zeil dat onder de tafel lag.

Paniek allom. "Een muis, het was een muis!", riep de schipperse. Helemaal fout! Wat een belediging. Ik ben dan niet groot, maar zeker geen muis! "Die was snel weg", zei de schipper. Ja, daar had hij wel gelijk in, want snel ben ik inderdaad. Vervolgens probeerden ze me te vinden met een zaklantaarn, maar ik zat diep in het zeil verborgen en ze hadden sowieso geen idee waar ik zat. Gelukkig gingen ze een tijdje later weer terug naar bed. Ik hield me nog een paar minuten stil en ging weer op onderzoek uit. Ik keek natuurlijk wel uit om terug te gaan naar mijn eerdere ontdekking.

Dat was raar! Het deurtje waarachter de bemanning het huisvuil bewaart stond open. Wat een kans! De geuren van stukjes kaas en restjes macaroni kwamen me al tegemoet. Binnen de kortste keren deed ik me in de plastic zak tegoed aan al die lekkernijen. Smullen met een hoofdletter "S". Plotseling hoorde ik iets en keek omhoog, recht in het gezicht van de schipper. Ik kreeg bijna een hartverzakking! "Move you ass, honey", en met een sprong belande ik op de vloer van de kajuit en schoot weer richting mijn veilige bergplaats van het zeil. Maar dit keer had de bemanning gezien waar ik heen ging en gingen ze echt fanatiek op jacht. Heb ik weer!

Alle spullen om mij heen, zoals een lange lijn en een generator, werden verplaatst en vervolgens begon de schipperse als een wilde aan het zeil te schudden. Ik vloog alle kanten op en zag in een flits de schipper met een enorme schoen (het moet minstens maat 43 geweest zijn) klaar staan om me een mep te verkopen. Met een bovenratselijke inspanning wist ik me echter vast te houden en na een halve minuut hield het afgrijselijke geschud op. Ik hoorde de schipper en schipperse een paar minuten mompelen, maar kon ze, diep verborgen in het zeil, niet verstaan. En dat werd mijn noodlot!

Het werd weer stil aan boord. Om er helemaal zeker van te zijn dat de kust weer veilig was, hield ik me nog zeker 25 minuten gedeisd. Ik overwoog zelfs om te gaan slapen, maar het geknor van mijn maag was oorverdovend. En dus ging ik weer op pad. Ik kroop uit het zeil en trippelde over de kajuitvloer wederom richting de kombuis. Ik nam een sprongetje bij de verhoging van de vloer en ... daar lag het! Een mooi stukje geurende kaas. Het lag op een plastic zak onder een soort schaal die omhoog gehouden werd door een rolmaat. Ja, ik herken zo'n ding, omdat ik een tijdje op een bouwplaats gewoond heb. Dat die schaal omhooggehouden werd door die rolmaat was natuurlijk prachtig, dacht ik nog, want zo kon ik mooi bij dat stukje kaas komen. Ik trippelde over het plastic (tamelijk luidruchtig, maar ja, dat heb je met plastic) richting het onweerstaanbare stukje kaas. Ik nam net een eerste hap en ... klap, donker! De schaal was over me heen gevallen en de rolmaat was weg. Ik kon geen kant meer op. Als een rat in de val, letterlijk! Hoe had ik zo stom kunnen zijn. De honger had mijn beoordelingsvermogen beïnvloed. Een klassieke beginnersfout.

Ik hoorde de stemmen van de bemanning weer en hield me ratstil. "Hebben we 'm nou?", hoorde ik de schipperse opgewonden vragen. De schaal werd heen en weer geschud en ik vloog alle kanten op. "Ik weet het niet. Ik geloof van niet", zei de schipper. Plotseling werd de schaal opgetild. "Het plastic strak houden hoor!", zei de schipperse. Een fel licht werd op de plastic zak geschenen en toen zagen ze natuurlijk mijn pootjes. "Ja, we hebben 'm", riep de schipperse triomfantelijk. Vervolgens werd er een deksel, over het plastic heen, over de schaal gedaan. Shit, dacht ik, zo stik ik binnen het uur!

De schaal werd opgetild en weer neergezet. Verschillende keren. Ik werd er gek van. Toen hoorde ik het gebrom van een motortje. Ik schrok me in eerste instantie wild, want ik dacht dat ik levend de gehaktmolen in zou gaan, maar even later herkende ik het geluid als van een buitenboordmotor. Na een paar minuten kwam de motor tot stilstand en even later werd ik weer opgetild en neergezet. Het moest nu toch niet lang meer duren, want door gebrek aan zuurstof werd ik al licht in mijn hoofd. Plotseling werd de deksel opgetild en het plastic opzij geschoven. Voor de tweede keer die avond keek ik recht in het gezicht van de schipper, en ik moet zeggen, ik werd er niet vrolijk van. "Bye bye, zwaai zwaai" en ik nam een sprong op de kade en dook vervolgens met een reuzensprong het water in, mijn herwonnen vrijheid tegemoet. Ze schenen me nog even na met een zaklamp, maar ik zwom snel uit hun zicht.

En een paar meter vislijn geknoopt aan de rolmaat...

 

Zaterdag 2 juli 2005 / 36°48'88N 021°42'55O (Methoni, Peloponesos)

[René>>] De rest van de nacht hebben we gelukkig geen broertjes of zusjes van onze verstekeling gehoord, dus we nemen aan dat we, op wat muggen na, weer de enigen aan boord zijn.

We gaan voor een ontbijtje naar de wal en bezoeken daarna het Venetiaanse fort. De omvang en de vervallen staat waarin het fort verkeert zijn indrukwekkend. Er zijn zoveel van dit soort forten in deze regio dat het onbegonnen werk is om ze allemaal te restaureren. Binnen de muren van het fort is het één grote bloemenzee. In combinatie met de ruïnes levert het mooie plaatjes op. Uit de wind is het heet, maar zodra we in de buurt van de noordkant komen waait er een verkoelende bries van zee.

Terug aan boord nemen we direct een duik om het zweet af te spoelen. Daarna luieren en lezen we wat. Er vaart een klein zeilbootje van ca. 20 voet uit de beschutting van de haven. Er hangt een Nederlands vlaggetje in het want. We begroeten de man, die zowaar even gaat zeilen, terwijl het toch stevig waait. De windmeter registreert regelmatig 20+ knopen. We zien hoe het voorzeil uitgerold wordt en hoe het bootje een paar keer heen en weer vaart. Daarna komt het bootje weer terug in de beschutting van de havenkom. De man vaart naar ons toe en we maken een praatje. Het zeil was gerepareerd en hij wilde het even uitproberen. Achter de Vagebond, die giert achter het anker, is het lastig manoeuvreren met het bootje, dus hangen we wat stootwillen op en nemen het bootje langszij. Hij stelt zich voor als John en we drinken een kop koffie.

John en zijn vrouw Ivonne wonen hier sinds een paar jaar. Ze schilderen en musiceren. Tijdens het seizoen treden ze één keer in de week op in een taverna, waarbij Ivonne Griekse en Franse liedjes zingt, door John begeleid op keyboard. Hebben we geen zin om vanavond bij ze langs te komen? Nou, dat lijkt ons natuurlijk wel wat. Onder voorbehoud dat het niet harder gaat waaien, want anders laten we Vagebond liever niet onbeheerd achter. Hij wijst ons het huis, dat op de heuvel gebouwd is die de baai omringt. Aangezien het een half uur lopen is, biedt hij aan om ons rond 20:00 op te halen.

Iets over acht ontmoeten we John op het kleine betonnen piertje. Vijf minuten later staan we bij zijn huis en maken kennis met Ivonne. Nog maar net zijn we binnen, of ons vallen verschillende schilderijen op. Nou, dan moeten we eerst de galerie maar bekijken. Onder het huis is een fraaie galerieruimte ingericht, waar werk van John en Ivonne hangt. Olieverfschilderijen met als thema "de vier seizoenen" en "land, water en lucht" en tientallen zeer gedetailleerde aquarellen van ruïnes, huisjes en straatjes. Echt prachtig! Ze hebben ook een website: john.artex.nl.

Op het terras met een schitterend uitzicht op de baai genieten we van de zonsondergang en drinken een wijntje. John en Ivonne overleggen even waar te gaan eten. Ze willen de eigenaar van de taverna, waar ze één keer in de week optreden, verrassen met een extra optreden. Mits er voldoende gasten zijn. We stappen in de auto en rijden erheen. Helaas is de zaak uitgestorven, maar de vriendelijke eigenaar biedt ons een drankje en een hapje aan, dus we kunnen niet direct weer vertrekken. Inmiddels loopt het tegen 23:00 en dat is zelfs voor Griekse begrippen aan de late kant om nog te gaan eten. Met moeite lukt het om weg te komen. John rijdt ons vervolgens naar het dorp waar we in een drukke taverna terechtkomen. Er is vanavond live muziek en het klinkt goed. Rond 23:15 komen we er binnen en ... flits ... ineens is het 2:45, en hebben we iets te veel wijn en ouzo's achter onze kiezen. Maar wat was het gezellig en wat zijn John en Ivonne warme en vriendelijke mensen. In het straatje nemen we afscheid en spreken af om morgen telefonisch contact te hebben over een eventuele afspraak bij ons aan boord. We slaan het aanbod af om op de pier afgezet te worden en nemen de benenwagen om een beetje te ontnuchteren.

Venetiaans fort bij Methoni

...flits...en toen was het 2:45

Zondag 3 juli 2005 / 36°48'88N 021°42'55O (Methoni, Peloponesos)

[René>>] De wind is 's-nachts wat afgenomen, maar neemt 's-ochtends weer toe tot ruim 20 knopen. Ik voel me goed, maar Helga is zo brak als het maar zijn kan. Dat was gisterenavond één ouzo'tje te veel...

[Helga>>] Ik strompel de dag door. Het is een heerlijk saaie dag. Overal waar wat gehangen en geleund kan worden wordt vandaag benut. Er staat een stevige wind waardoor het lekker koel blijft. De goden zijn me goed gezind vandaag. Af en toe kan ik mijn hoofd even in de wind houden. Dat voelt heerlijk aan.

Een commercieel bootje komt aan zijn eigen mooring vlak achter ons liggen. We moeten toch nog iets actiefs doen. Pfff, het idee alleen al. In plaats van helemaal te verplaatsen korten we de ankerketting vijf meter in. We hebben alle ketting uit ondanks dat het hier ondiep is. We houden het makkelijk.

John belt wat de plannen zijn vandaag. Geen, is het antwoord. En ja hoor er ontwikkeld zich een plan. Ze komen in de loop van de middag even bij ons aan boord borrelen. Ik vraag nog lusten jullie ook een sappie?

De wind is nog niet gaan liggen. René haalt John en Ivonne met de dingy op. Het is even sturen tegen de wind in met een twee pk motor. Het tankje van de motor zit niet meer zo vol. Voor de zekerheid neemt hij de jerrycan met benzine mee. Ik maak popcorn, zet nootjes, wat kaas en olijven klaar met een sappie. Afijn de mannen nemen een biertje en een wijntje. Ivonne en ik houden ons aan het sapje. Rond negen gaan we naar de wal.

Met de auto worden we door smalle, steile, kronkelige, donkere en mooie straatjes gereden. Ik geniet. Dit is leuk. We eindigen in een leuk restaurant en smikkelen van de heerlijke gevarieerde salade met rauwkost er door heen, saganaki en overig. We krijgen van de eigenaar een ouzo als afsluiter. De wijn heb ik nauwelijks aangeraakt dus een beetje moet kunnen. De rest hevel ik over in het glas van René. Na het aan te lengen met water voel ik al snel dat het een fout spulletje is en besluit de rest te laten staan. De koffie is hier niet zo lekker volgens onze gidsen waardoor we in de auto stappen om naar een ander restaurantje te gaan. We komen uiteindelijk via vele omwegen uit op het centrale plein waar het er erg gezellig uitziet. Volgens Ivonne een strategisch 'verantwoord' plekje omdat het dicht bij de boot is en we zo in de gelegenheid zijn op tijd naar bed te gaan omdat we morgen verder willen varen.

De koffie is genuttigd en dan komt die ouzo weer om de hoek kijken. Ik hou het bij nog een kopje koffie en veel water. De rest stort zich op het foute spulletje, wat overigens erg lekker is. Er komt een Griekse dame, met bijnaam Tommy, bij ons zitten. Het is een ontzettend grappige vrouw met een voorraad moppen waar we heerlijk om kunnen lachen. Tommy is een hele apart maar een ontzettend leuk mens.

De batterijen van de tijdmachine zijn blijkbaar nog niet op. Voor we het weten is het alweer drie uur en besluiten we richting Vagebond te gaan. Het kan eigenlijk niet anders omdat de ouzo op is en het barretje inmiddels gesloten is.

 

Maandag 4 juli 2005 / 36°48'88N 021°42'55O (Methoni, Peloponesos)

[Helga>>] Vannacht heeft René me een opdracht gegeven. Hij sprak de wijze woorden "Helga zorg dat ik NOOIT meer ouzo drink". Zware taken worden mij midden in de nacht opgedragen. Kan ik deze verantwoording wel aan. Hoe moet ik hiermee om gaan?

We worden wakker, wassen af en gaan anker op, richting Kalamata. René is niet zoals hij gewoonlijk is. Hij heeft het zwaar. Er staat een lekker windje. We kunnen ruime koers gaan varen. Van swell hebben we in de beschutting van het land geen last. Kan niet beter. René is een beetje zielig. Hij krijgt koffie, wat te eten en veel water. Hopelijk helpt het. Er wordt niet veel gesproken. Raar he? Het woord kater is aan boord nog niet uitgesproken, al lijkt het er verdomt veel op.

[René>>] Hmmm, nou kater is een groot woord, maar een lamlendig gevoel is het wel, en het gaat pas in de loop van de middag over. Op een uurtje na, kunnen we de kleine 30 mijl naar Kalamata zeilen. De wind komt van alle kanten en varieert in kracht van 10 tot ruim 20 knopen. Perfect zeilweer. (Helga: Of dat hij er iets van heeft mee gekregen, gniffel.)

Rond 18:00 arriveren we in de marina van Kalamata. We nemen eerst bijna 200 liter diesel in, en daarna krijgen we een plekje aangewezen. We liggen naast een Nederlandse schip, een fraaie Van der Stadt, eveneens van staal. We maken kennis met Leen en Sanny, binnenvaartschippers die ieder jaar 2-3 maanden in de Med zeilen. 's-Avonds gaan we met ze eten in een restaurantje dat ons is aanbevolen door John en Ivonne. Het ziet er niet bijzonder aanlokkelijk uit, en normaal gesproken zouden we er voorbij gelopen zijn, maar het blijkt een prima tentje te zijn. Het wordt gelukkig niet zo laat als de afgelopen dagen en om 1:00 liggen we in bed.

 

Dinsdag 5 juli 2005 / 37°01'44N 022°06'34O (Kalamata, Peloponesos)

[René>>] Ik wordt pas om 9:45 wakker! Ik zal het wel nodig gehad hebben. Helga komt iets later ook uit bed. We luieren een uurtje, lezen de Telegraaf van afgelopen zaterdag (die we van Leen kregen) en willen dan in de actie. Helga koopt muntjes voor de wasmachines en op het moment dat we met de waszakken naar de machines willen lopen, staan John en Ivonne op de kade. Dat was ook min of meer afgesproken, alleen geen tijdstip. We drinken koffie en maken een soort van planning voor de rest van de dag. John en Ivonne regelen dat ze in de vooravond kunnen spelen (muziek) in de taverna waar we gisteren gegeten hebben. Leen en Sonny laten zich overhalen om ook mee te gaan, dus ik vrees dat het weer (veel te) gezellig gaat worden.

We draaien de wasjes en Vagebond wordt omgetoverd tot een uitdragerswinkel. Ik ga de website bijwerken.

 

 

[René>>] Ivonne en John gaan een paar uutjes relaxen op een nabijgelegen strandje, en komen tegen zessen nog even langs. Ze gaan vast naar de taverna om de boel voor te bereiden. Met Leen en Sonny volgen wij een uurtje later.

Het wordt een ontzettend leuke en gezellig avond. Ivonne zingt veel Griekse liedjes en die worden door personeel en gasten woordelijk meegezongen. We eten lekker en de drank vloeit natuurlijk weer rijkelijk. Het laat naar bed gaan wordt zo langzamerhand een gewoonte, want we liggen er pas om 2:00 in.

Sanny, John, Ivonne en Leen

Het dak gaat eraf ;-)

 

Woensdag 6 juli 2005 / 37°01'44N 022°06'34O (Kalamata, Peloponesos)

[René>>] We slapen uit en houden ons vandaag gedeisd. Helga doet nog een wasje en ik probeer Mscan op de reservelaptop aan de praat te krijgen, wat niet wil lukken. We gebruiken Mscan om via de korte golf weerkaartjes en berichten van de Deutsche Wetterdienst te ontvangen. Aan het eind van de middag gaan we naar een grote supermarkt, vlakbij de haven, en slaan een flinke voorraad van van alles en nog wat in. 's-Avonds gaan we een hapje eten met Leen en Sonny met het voornemen om het niet te laat te maken. Het wordt weer 2:00...

[Helga>>] De boot is keutelvrij gemaakt. Alles nagelopen en afgenomen. Duimen dat er nooit meer een verstekeling aan boord komt.

De Polyborus

Donderdag 7 juli 2005 / 37°01'44N 022°06'34O (Kalamata, Peloponesos)

[René en Helga>>] Wat moet je voor onbenulligheden schrijven, op een dag dat tientallen mensen een volstrekt zinloze dood vinden in het centrum van Londen.

 

Vrijdag 8 juli 2005 / 37°01'44N 022°06'34O (Kalamata, Peloponesos)

[René>>] Gisteren zijn Leen en Sonny met hun Polyborus vertrokken en 's-middags arriveerden Geert en Ineke met de Esmeralda. Zo krijgen we dus nooit rust!

Gisterenmiddag zijn we met Geert en Ineke naar een nabijgelegen parkje gewandeld dat min of meer is ingericht als een openlucht treinenmuseum. Er staan een stuk of acht stoomtreinen. Het moet er een paar jaar geleden heel mooi uitgezien hebben, maar de graffiti spuitende jeugd heeft het ontdekt en werkelijk alle treinen en wagons zijn ondergespoten. Heel erg zonde! Aansluitend hebben we aan boord van de Esmeralda heerlijk gegeten en zowaar we lagen al om 23:15 in bed!

Vanochtend maken we kennis met Nikos. Rond negenen staat hij op de kade en gebaart naar een octopus. We zien hem niet, maar hij zegt dat 'ie er zit. Zo raken we aan de praat en we nodigen hem uit voor een kop koffie. Het gesprek verloopt moeizaam, want hij spreekt nauwelijks Engels. We begrijpen dat hij fysiotherapeut is, getrouwd is en drie kinderen heeft. Met handen en voeten maken we een afspraak om vanmiddag om 14:30 te gaan vissen. Of hij nu een boot heeft of verwacht dat we met onze boot gaan, dat is niet helemaal duidelijk. Wij zijn in ieder geval niet van plan om los te gooien om even te gaan vissen.

Wat we wël van plan zijn is om morgenochtend vroeg te vertrekken naar Malta. De windverwachting is niet ideaal, maar het kan weken duren voor zich ideale omstandigheden voordoen voor een oversteek naar Malta. De wind zit hier nu eenmaal veel in de NO hoek. We verwachten veel aan de wind te moeten zeilen bij een matig windje, of op de motor te moeten varen bij gebrek aan wind. Het is in ieder geval rustig en stabiel weer. Meer dan windkracht 5 verwachten we de komende dagen niet.

Zonde van die mooie treinen

Nikos, die maar niet weg wil gaan...

 

[Helga>>] Geert en Ineke zijn bezig alles klaar te maken voor een tochtje van 15 mijl. In mijn ooghoek zie ik Nikos aan komen lopen. Onder zijn arm een handdoek en in de ander een plastic tasje. Hieruit concludeer ik dat hij denkt met onze boot te gaan vissen. Nog vreemder is dat hij helemaal geen hengel of iets anders bij zich heeft. Uit een pakketje aluminiumfolie komen twee stinkende gepekelde sardines. René maakt hem duidelijk dat wij niet met de boot gaan vissen. Nikos doet of zijn neus bloed en wil mijn visspullen om de sardines aan te kunnen doen. Alles aan boord is spik en span. Helemaal nerveus word ik van dat onhandige gedoe van Nikos met die stinkende sardines in de kuip. Overal vallen stinkende zoutkorrels. Nikos maakt binnen een record tempo van 3 kwartier een waardeloos vistuigje, doet er de sardines aan, loopt naar de boeg, gooit het vislijntje uit en komt gezellig in de kuip zitten om van zijn zelf meegebrachte bier te gaan genieten. Ik zag dat hij met die stink handen alles beet pakte om naar voren te lopen en weer terug. Getverrrrrr. Dit gaat niet helemaal goed voor mijn gevoel. We gaan toch niet de hele middag tegen Nikos aan zitten kijken die zogenaamd vissend in de schaduw in de kuip wil zitten. Communiceren is er natuurlijk niet bij, dat gaat voor geen meter. Eigenlijk moeten we er ook wel om lachen. Dat hebben wij weer.

Binnen de korste keren heeft René aan de werphengel een vistuigje gemaakt waarmee ik demonstratief op de kade ga staan en wil 'alles' daar hebben, inclusief Nikos. Het door Nikos mee gebrachte aardbeienijs schep ik in drie schalen zodat de grote bak direct leeg is. Het is al behoorlijk gesmolten. Na 1,5 uur heb ik het helemaal gehad in die knetterende zon. Om geen zonallergie te krijgen heb ik me helemaal ingepakt. Gelukkig heeft Nikos het inmiddels ook aardig warm. Zijn vistechniek is niet om over naar huis te schrijven en we vangen niets. We ruimen alles op waarna ik uitleg dat we boodschappen moeten doen om morgen te kunnen vertrekken. Het duurt nog een half uur voordat Nikos aanstalten maakt te vertrekken.

Na de boodschappen pak ik de waterslang om even alles uit de kuip te spoelen. Vanavond gaan we naar een restaurantje om ons Griekse galgenmaal te eten. We bestellen alles waar we tijdens ons verblijf in Griekenland zo van genoten hebben.

De wekker staat op halfzeven zodat we voor de echte warmte kunnen vertrekken. De verwachting is weinig wind. Als het goed is doen we er 3 dagen over. Als we ook nog willen zeilen met weinig wind dan kan het zijn dat we er langer over doen. Alles aan boord is weer gecontroleerd en afgetopt.

 

 

Zaterdag 9 juli 2005 / 37°01'44N 022°06'34O (Dag 1: Van Griekenland, Kalamata / Peloponesos, naar Malta)

[Helga>>] Dit is voor de komende dagen weer een volle nachtrust geweest. De drie uur op en drie uur af wachtdienst is de taak voor de komende nachten. Gelukkig hebben we beiden erg goed geslapen.

René brengt de sleutels terug naar de havenmeenster en int de borg. Ik ga aan de slag met de huik, de waterslang en zet alles binnen nog even vast. Het is al behoorlijk warm.

Na een kopje koffie gooien we los. We hebben genoten van Griekenland en trekken verder. Griekenland vinden wij alle twee erg leuk, mooi, het eten is lekker en de mensen zijn erg aardig.

[René>>] Het liedje "Go west" van de Pet Shop Boys speelt door mijn hoofd. We hebben met Kalamata het oostelijkste punt van onze reis bereikt en de komende maanden is de koers hoofdzakelijk west.

Op de motor varen we de golf uit en ronden de "vinger". Dan kan de motor uit en met een NW5 en het tweede rif in het grootzeil koersen we aan de wind 240 graden. Malta ligt op 263 graden, op een afstand van 360 mijl.

Aan het eind van de middag, als Helga in de kombuis bezig is met de voorbereidingen van ons eten en ik ook even binnen ben, hoor ik plots een raar geluid. Wat is dat dan? "Ja, HALLO!!! Dat is de hengel", zegt ze. In een fractie van een seconde sta ik in de kuip. We gaan door de wind en laten Vagebond bijliggen. Daarna halen we onze vangst binnen. Het is een mooie tonijn van ca. 60 centimeter. Helga maakt korte metten met het beest. Morgen eten we vis!

De wind neemt 's-avonds iets af, maar we lopen nog steeds een mooie 5 knopen. Op 30 mijl afstand hebben we nog GSM bereik. Onvoorstelbaar! Ik stuur nog maar een SMS naar mijn zus. Ik neem de eerste wacht van 21:00-0:00. (Helga: E-mail krijgen we niet verzonden.)

Op de marifoon zijn het continue NAVO schepen die vrachtschepen oproepen om te vragen naar identificatie, vracht, bestemming, etc. De oproep gebeurt (uiteraard) op kanaal 16, en daarna wordt overgeschakeld op een ander kanaal. Ik hoor een NAVO schip contact leggen met een vrachtschip en vervolgens stelt de marconist voor om over te schakelen naar kanaal 70. Kanaal 70 is het digitale DSC kanaal en kan helemaal niet gebruikt worden voor spraak. Die marconist heeft het nog niet helemaal begrepen.

Zondag 10 juli 2005 / 36°19'19N 020°57'83O (Dag 2: Onderweg van Griekenland naar Malta)

[René>>] Ik mag om 0:00 te kooi, en zowaar, ik val zomaar in slaap. Normaal gesproken doe ik zo'n eerste nacht geen oog dicht. Als ik om 3:30 door Helga gewekt wordt, kan ik nog wel uren blijven liggen. Ondanks het extra half uurtje. Maar helaas, zo werkt het niet.

Naast het reguliere marifoonverkeer en de NAVO schepen horen we ook "Mario" en "Monkey" weer. Daar wordt je dus echt hééélemaal gestoord van. Je zou het moeten horen, want het is lastig te beschrijven. Toch maar een poging: "Mariooooooooo, MAAAAAARRRRIIIIOOOOO". En dat met een kinderlijk stemmetje en in diverse variaties. Het gaat echt nergens over. Ook horen we diverse keren "Yankie go home", "F*ck the Americans", "Arabs are good" en andere retorische teksten die Arabieren verheerlijken en de Amerikanen beledigen. We hebben die onzin tot nu toe in de hele Med gehoord. Langs de Spaanse kust, bij Sardinië, etc. Ook Chantal en JG van de Pinical schreven er al over. Ik kan me haast niet voorstellen dat al die onzin vanaf een schip met een marifoon de ether ingeslingerd wordt, maar denk eerder aan sterke zenders ergens op de wal. Waarom doen de autoriteiten niets aan dit misbruik van kanaal 16? Je zal maar een "panpan" of een "mayday" willen doen uitgaan.

Ook van 6:00 tot 9:00 slaap ik als een roos. Even wordt ik wakker als Helga de motor start. Er staat nog wel iets wind, maar de wind, in combinatie met de golven, houdt de zeilen niet meer gevuld. De motor zal naar verwachting wel een tijdje aan blijven staan, want we varen de kern van een hogedrukgebied binnen. Nou ja, we varen nu in ieder geval recht op ons doel af.

[Helga>>] Het is nu 16:40. Het gehakt is gebraden en in de koeling gezet. De tonijn staat in de marinade. We gaan weer smullen.

Jammer dat ik vanmorgen tijdens mijn dienst uiteindelijk de motor moest starten. We hebben ons voorgenomen om zoveel mogelijk te zeilen. Daardoor kan de oversteek langer duren. Dat geeft niet. We komen niet om van de honger en anders vangen we toch gewoon weer een vis(je)?

De wind heeft het nu helemaal met ons gehad, zoals voorspeld. Voor het eerst vieren we om vijf uur happy hour (geleend van de Espiritu). Ik vrees dat hiermee de kogel door de kerk is. Geen probleem omdat 'happy hour' één biertje betekend. Waar een mens al niet gelukkig mee kan zijn.

[René>>] 23:45. De navtex stelt me soms voor een raadsel. Regelmatig ontvingen we in Griekenland zelfs nog de "PE" berichten uit Nederland (P=Nedelrand, E=Weerbericht), zodat we op de hoogte waren van de windrichtingen en kracht in de diverse Noordzee gebieden. En op sommige momenten, zoals vandaag en vanavond, notabene op open zee waar de ontvangst toch optimaal zou moeten zijn, ontvangen we helemaal niets. Geen Rome, geen Kerkira (Corfu), echt nada, nopes, niets. Iemand enig idee hoe dit fenomeen verklaard kan worden? Ik heb niet het idee dat het aan het apparaat of de antenne ligt.

Iets anders. Een prijsvraagje. Wie weet wat een "neuriebak" is. Onder de goede inzendingen verloten we een verrassende prijs (wat zoiets betekend als: we weten het zelf nog niet).

De wind is net niet voldoende om te zeilen. Nou ja, we zouden wel kunnen zeilen, maar zouden dan een voortgang maken van rond de 3 knopen en dat is te weinig, willen we dinsdag voor 19:00 arriveren in Malta. Het wordt namelijk geadviseerd om tijdens kantooruren aan te komen, want anders moet je inklaren in Grand Harbour en daar zijn ze niet ingericht op jachten. Het alternatief is er een nachtje langer over te doen, maar daar heb ik niet zoveel zin in. Zijn we nu slechte cruisers...? Liever nu even tempo maken, zodat we morgen wat slack hebben om bij minder wind toch te kunnen zeilen.

Ik ga koffie zetten voor Helga. Om 0:00 is het haar beurt.

[Helga>>] 01:30. Zo zie je maar. Het is niet alleen de vrouw die zo verandelijk is. We varen op de motor met de radar bij. Ik heb nergens problemen mee. Het maakt niet uit wat we doen. Vooralsnog is het een rustige tocht en dat vind ik ook wel weer eens lekker. Wat een genot om in T-shirt en korte broek, midden in de nacht, de wacht te kunnen doen.

Wist je dat je 's nachts op open zee de beroepsvaart (wordt broodpoeper genoemd aan boord) al op 12 mijl afstand kunt zien? Natuurlijk wel met helder weer. Volgens mij kun je ze zelfs eerder zien. Die 12 mijl heb ik namelijk net gecontroleerd aan de hand van de radar.

Overmorgen mag ik pas weer gaan vissen. We hebben nog gehakt. Ik denk dat ik het morgen toch nog even ga proberen als het mag van de kapitein. Het is en blijft erg lekker om verse vis te eten, en heel gezond natuurlijk! Het is aardedonker buiten met een heldere sterrenhemel en het water is licht forsforiserend. Mijn plicht roept omdat ik op de radar weer een broodpoeper zie. Slaap lekker nog allemaal.

Happy Hour!

Maandag 11 juli 2005 / 36°03'55N 018°28'73O ( Dag 3: Onderweg van Griekenland naar Malta)

[René>>] 10:50. Zowaar, we hebben weer wat navtex berichten ontvangen. Malta en Kerkira. Van de voorspelling worden we echter niet vrolijk: W-NW4, precies de kant die we opmoeten. Volgens de (inmiddels gedateerde) gribfile zouden we in de loop van de dag Z-ZO moeten krijgen. Ik vrees dat het er niet in zit, !@#$%^&*(. Helga heeft vanochtend nog geprobeerd een uurtje te zeilen, maar het schoot niet op.

Vannacht de halve wereld een e-mail gestuurd. Nou ja, nog niet verstuurd, maar gedicht. Versturen kunnen we pas vanaf Malta. De wacht gaat dan lekker snel voorbij, met een schuin oog op de radar en zo nu en dan een visuele controle in de kuip.

De gribfile is dan gedateerd, maar ver zit 'ie er niet naast, want in de loop van de middag krijgen we inderdaad wind uit ZO. Niet voor lang, want daarna draait 'ie naar NW en neemt weer in kracht af.

[Helga>>] 16:30 uur. We hebben vandaag nog behoorlijk lang kunnen zeilen. Heerlijk. Helaas is dat nu niet meer het geval. Vol verbazing heb ik vanmiddag naar het dek zitten kijken toen er plotseling enkele grote druppels uit de lucht kwamen vallen. Gelukkig is het daarbij gebleven.

Nee, ik mag vandaag niet vissen. Ik heb het er even erg moeilijk mee gehad. Zeg maar zo ' ik heb zitten gieren in mijn tuig'! Op nog geen honderd meter van de boeg af sprong tot twee keer toe een zwaardvis als een pijl twee meter hoog uit het water. Het dier was ter grootte van een dolfijn. Niet te geloven wat een prachtig dier. Jammer dat het allemaal zo snel gaat. En ja, natuurlijk is dat veel te groot voor ons.

[René>>] Als Helga om 21:00 te kooi gaat, proberen we weer te zeilen. Ik hou het een uurtje vol. De zee is een enorme klotsbak met swell uit het zuiden en wind van 8-10 knopen uit het noordwesten. Telkens loopt de snelheid op tot 3,5-4 knopen om vervolgens door een golf weer terug te vallen tot 2 knopen of minder. Ik start de motor maar weer. Nog 75 mijl te gaan.

Navtex berichten van Malta en Rome voorspellen NW6 en mogelijk meer. Dat verklaart waarschijnlijk ook de golven en de swell uit het NW die we momenteel hebben. De wind komt met 8 knopen uit NNW. Om 23:00 verleg ik de koers naar 290 graden, 20 graden noord van de rechtstreekse route, om ons zo beter te positioneren als de wind aantrekt. Hoperlijk hebben we tegen die tijd Malta bezeild. Nu zeilen we met de motor bij 30 graden aan de wind en hakken in op de golven. Toch lopen we nog bijna 6 knopen over de grond. Nog een half uurtje en dan mag Helga het van me overnemen.

 

 

Dinsdag 12 juli 2005 / 36°00'26N 015°50'01O (Dag 4: Onderweg van Griekenland naar Malta)

[Helga>>] 0:00 uur. k word wakker gemaakt en krijg direct een heerlijk kopje koffie in mijn handen gedrukt. Nog slaperig krijg ik de nodige informatie en de laatst opgedane weerberichten te horen. Voor alle zekerheid herhaal ik het maar even. Het klopt. Niet te geloven. Hier in de Med is het hollen of stil staan. Ben benieuwd hoeveel we van het voorspelde weer mee gaan krijgen. Eerst maar eens, natuurlijk met zwemvest en aangelijnd, in de kuip wakker worden.

De zonneschermen haal ik van de bimini af. Mocht het harder gaan waaien dan kunnen we de bemini gemakkelijk inklappen. Zodra René slaapt snij ik alvast plakken kaas zodat we gemakkelijk wat crackers kunnen eten, zet extra water op zodat de thermoskan gevuld is met heet water voor koffie of een kip bouljon. Verder ga ik nog even na of alles goed vast ligt. Ook zorg ik nog dat er enkele spullen binnen handberijk klaar liggen. Zo nemen we alle twee voorzorgsmaatregelen voor de mogelijk onconforabelere omstandigheden. Mmmm, van vissen zal dan ook niets meer komen. Je moet er dan niet aan denken dat je een geweldige vis aan de haak hebt

[René>>] Die voorspellingen waar ik het eerder over had, waren voor deze nacht, zeg maar tot 8:00. Het is nu 3:00 en de wind is...NE4. Zoals ik iemand eens hoorde zeggen: de voorspellingen zijn net zo onbetrouwbaar als het weer.

Maar later draait de wind toch naar NW en wanneer ik om 6:00 weer te kooi ga, kan de motor uit. Tot aan de aankomst om 12:00 (lokale tijd) in Valleta is het prachtig zeilweer. Wel staat er nog een onrustige zee, maar met 15 knopen wind trekt Vagebond zich er weinig van aan. 10 mijl uit de kust melden we ons keurig bij Valleta Port Control, en dat herhalen we nog een keer 1 mijl uit de kust. Daarna mogen we door naar de douanekade. De heren zijn met lunchpauze, dus moeten we een uurtje wachten.

Helga doet een tukkie en ik probeer de e-mails die we onderweg geschreven hebben te verzenden. Maar er is iets raars aan de hand met onze Griekse pre-paid kaart. Kregen we vanochtend een sms'je van mijn zus niet minder dan 7 keer, bellen lukt in het geheel niet. Geen lokale nummers, niet naar Nederland en ook niet naar Griekenland. Ik krijg een opgenomen bericht dat er eerst iets geactiveerd moet worden en dat ik daarvoor contact op moet nemen met "customer care". Prima, maar vermeld dan tenminste een telefoonnummer!!! Er staat nog zo'n 60 Euro beltegoed op de kaart en dat willen we natuurlijk opmaken. Ik stuur een sms naar John, waar we in Levkas een paar dagen mee opgetrokken hebben. Wellicht kan hij in Griekenland uitzoeken wat we moeten doen. Ik krijg snel antwoord dat hij morgen in Levkas is en navraag voor ons zal doen.

Het inklaren gebeurt vlot en efficient en daarna zijn we vrij om te gaan en staan waar we willen. We gooien los en varen de halve mijl naar de Manoel Island Marina. Eenmaal vast ga ik direct naar het havenkantoor voor de formaliteiten. Terug aan boord heeft Helga wat hapjes klaargemaakt en drinken we een wijntje. Dan is het tijd om het tekort aan slaap met een middagdutje te compenseren. Met de wekker ingesteld op 18:00 ga ik om 16:00 op de bank liggen. Helga volgt een kwartiertje later, maar dan ben ik al onder zeil. Als de wekker afloopt kan ik de verleiding niet weerstaan om de wekker opnieuw in te stellen op 18:20...

Als ik wakker wordt ben ik me er vaag van bewust dat er iets niet klopt. Het is donker. Hoe laat is het eigenlijk? Oeps 22:00. Verslapen heet zoiets geloof ik. Dat was niet de bedoeling. Nou ja, we zullen het wel nodig gehad hebben. Ik maak Helga wakker en even later zitten we elkaar als twee zombies aan te staren in de kuip. Eigenlijk willen we nog wel wat eten, maar hoe laat is hier gebruikelijk? Nog slaapdronken waggelen we de marina uit en gaan de stad in. Eerst maar eens een kop koffie. Eten doet men zo tussen 20:30 en 22:00, zo horen we. Dan zijn we inmiddels rijkelijk aan de late kant. We vinden gelukkig nog een barretje waar pizza's geserveerd worden. Echt honger hebben we niet, dus nemen we samen één kleine pizza. Afgezien van de heavy metal muziek die uit de luidsprekers boven ons hoofd schalt smaakt het prima. Rond middernacht zijn we weer terug aan boord en gaan maar ... weer naar bed. We lezen wat en vallen daarna tegen de verwachting in snel in slaap.

Malta, here we come!

Valleta

Peloponesos -> Malta

Woensdag 13 juli 2005 / 35°53'81N 014°29'98O (Manoel Island Marina, Valleta, Malta)

[René>>] Uiteindelijk slapen we, onderbroken door twee uurtjes gisterenavond, ruim 13 uur, want pas om 7:30 wordt ik wakker. Koffie, douche, ontbijt. Alles op ons gemak. Dan maar eens op zoek naar een internetcafé om e-mails te versturen en de website up te loaden.

De rest van de dag voeren we weinig uit, en dat bevalt ons uitstekend!

We hebben antwoord gekregen van John over onze belproblemen. Hij is in Levkas naar de winkel geweest waar we de kaart gekocht hebben en heeft te horen gekregen dat we geen roaming contract hebben en dat dat er de oorzaak van is dat we niet kunnen bellen in het buitenland. Een roaming contract? Hallo! Dit is een pre-paid kaart. Dit is toch @#$%^&*( gewoon diefstal! Sorry, maar ik kan daar zo slecht tegen. In het vervolg weer gewoon Vodafone, want daarmee hebben we tot op heden in een ander land altijd kunnen bellen. Dus andere cruisers en vertrekkers in spé: Vodafone en zeker geen TIM, want dat zijn oplichters. Zo, hehe, dat is eruit.

Ach, zoals JC al zegt, elk nadeel hep z'n voordeel. Zo kunnen wij de komende tijd héél veel sms'en. Enig nadeel is, dat als we een sms terug krijgen, ze bij TIM echt 200% zeker willen weten dat je hem gehad hebt, want die sms berichten krijgen we een keer of 8. Niet allemaal achter elkaar, maar met tussenpozen van een minuut of 20. Zeer irritant!

 

 

Donderdag 14 juli 2005 / 35°53'81N 014°29'98O (Manoel Island Marina, Valleta, Malta)

[René>>] We staan vroeg op (7:00) om vandaag de oude stad Valletta te bezoeken. Jaren geleden zijn we er al eens geweest tijdens het 12,5 jarig bestaan van Q&R en we hebben er mooie herinneringen aan.

De bussen in Malta zijn een attractie op zich. Decennia oude bussen rijden er nog steeds rond, waaronder oude Bedford's. De bussen zien er uit als nieuw, en veelal zijn teksten als "Life in heaven" en "In god we trust" op de bussen aangebracht. Of dat nu een geruststellende gedachte moet zijn als je de bus instapt is m.i. maar de vraag. Wij hebben pech, want onze bus in een relatief moderne bus, die ons in een kwartiertje naar hartje Valletta brengt.

We slenteren de hele dag door de stad, onderbroken door een terras op zijn tijd voor een hapje of een drankje.

Een klein stukje geschiedenis, zonder exacte jaartallen, want daar ben ik héél slecht in. De Knights of St. John (de Johanieten Ridders) beschermden pelgrims tijdens hun reis naar en in het heilige land (Jerusalem). De ridders werden er echter verdreven door de Turken en kregen het Griekse eiland Rhodos toegewezen, maar ook daar werden ze later door de Turken verdreven. Uiteindelijk mochten de ridders zich vestigen op Malta. Gezien de strategische ligging van het eiland kregen de Turken daar later spijt van en probeerden het eiland tot twee keer toe in te nemen, maar tevergeefs. Met de komst van Napoleon moesten de ridders uiteindelijk toch het veld ruimen, maar niet voordat Grandmaster Valletta er de naar hem vernoemde vestingstad bouwde. Er wordt van gezegd dat Valletta de eerste volledig geplande stad is en dat zie je terug in de structuur van de straten, vrijwel allemaal recht en evenwijdig aan elkaar of onder een hoek van 90 graden.

Als echte toeristen bezoeken we de "Great siege of Malta", een "multimediale" expositie die handelt over de strijd van de Turken tegen de Johanieten Ridders op Malta. Het multimediale bestaat uit een gangenstelsel waar je doorheen loopt met poppen en hier en daar een tv en uitleg (ook in het Nederlands) via een cdrom-speler en koptelefoon. Al met al toch interessant. Als het 's-middags echt bloedheet wordt, bezoeken we "The Malta Experience", een fraaie film van een klein uur over de historie van Malta. Pas als we in de bioscoop zijn, herinneren we ons dat we hier al eerder geweest zijn. Ook bezoeken we de kathedraal van Valletta en een museum, waar ze honderden wapenuitrustingen en harnassen uit de 15e en 16e eeuw tentoonstellen. Tenslotte bezoeken we nog een kerk, die er van de buitenkant oud uitziet, maar als gevolg van zware bombardementen in WOII in de jaren '60 opnieuw is opgebouwd. Binnen is een van de nissen geheel geweid aan de Nederlander Titus Brandsma, inclusief een geschilderd portret.

'S-middags op een terras komen we tot de verrassende conclusie dat we minder onder de indruk van Valletta zijn, dan toen we er jaren geleden waren. Misschien hebben we het afgelopen jaar al zoveel gezien, dat er nu sprake is van een soort overkill.

Aan het eind van de middag nemen we de bus terug naar de haven. Dit keer wel een echte oude Maltese bus. Niks geen airco, gewoon de ramen wagenwijd open en ook de deur blijft gewoon open. De club-sandwich die ik 's-middags gegeten heb, is niet goed gevallen en komt er spontaan weer uit. Om toch iets in mijn maag te hebben smeert Helga 's-avonds nog wat crackers met suiker.

Een typisch Maltese bus

Uitzicht op Grand Harbouw vanaf Valletta

Echte toerist...

Typisch Maltese vissersboot met oog op de boeg

Vrijdag 15 juli 2005 / 35°53'81N 014°29'98O (Manoel Island Marina, Valleta, Malta)

[René>>] We overwegen op zoek te gaan naar een watersportwinkel voor een pilot voor Tunesië. Helga stelt voor een praatje te maken met onze Franse overburen. Nee, ze zijn nog nooit in Tunesië geweest, maar ze hebben er wel informatie over en de schipperse scheurt spontaan de betreffende bladzijden uit haar Franse pilot (die overigens ook in het Engels is). Merci beaucoup!!!

Rond 13:00 vertrekken we richting het 15 mijl verderop gelegen Gozo, het zustereiland van Malta. We zijn de baai nog niet uit, of ik voel in mijn broekzak het toegangspasje voor het toiletgebouw. Shit, daar hebben we 25 Euro borg voor betaald. Toch maar even terug! Een half uurtje later zijn we dan echt weg. Buiten staat de hier gebruikelijke NW wind, kracht 4. We kruisen in een stuk of 6 rakken naar Gozo. Onderweg raken we verzeild in een wedstrijd met een polyester boot van een voet of 42. Hij is sneller en kan hoger aan de wind varen. Hij kruist op een gegeven moment voor ons langs, maar wij benutten de schiftende wind tussen de eilanden beter en maken zo een rak minder, waardoor we toch eerder in Gozo aankomen.

De marina van Mgarr ziet er goed uit en het kantoortje en het bijbehorende toilet en douchegebouw behoren tot de mooiste die we tot nu toe gezien hebben. Alles is betegeld in warme kleuren en prachtige zeilfoto's sieren de muren. En het is er niet eens duur. Wel is het een eind lopen naar het dorpje, maar dat nemen we maar voor lief.

Wat gaat ie lekker!

Valletta -> Gozo

Zaterdag 16 juli 2005 / 36°01'53N 014°18'01O (Mgarr Marina, Gozo)

[René>>] Het is vandaag bloedverziekend heet. Er staat wel wat wind, maar we liggen tussen twee grote motorboten in, die alle wind tegenhouden. We bewegen zo weinig mogelijk en brengen de dag voornamelijk lezend door. Pas aan het einde van de middag worden we een beetje actief en brengen de voorraden opnieuw in kaart. Helga roept alle artikelen onder de vlonders af, inclusief houdbaarheidsdatum, en ik stel in Excel een lijst op. Helga had zo'n lijst al eens eerder opgesteld, maar om diverse redenen hebben we die lijst de afgelopen maanden niet meer bijgehouden. Nu weten we weer precies wat we aan boord hebben. Een paar voorbeelden: 10 zakjes Conimex Satésaus, 13 (!) zakjes shoarmakruiden, 7 potjes pesto, 4 kleine blikken ham, 4 grote blikken ham, en ga zo maar door.

[Helga>>] Het is nu rond drie 's nachts. Vanaf een uurtje of twaalf is het gedonder begonnen. Het is niet te geloven wat een pijn ik in mijn buik en onderrug heb. De paracetamol doet voorlopig nog niet goed zijn werk. Een warme kruik, een dekbed en een kopje thee willen ook niet helpen. Kwaad word ik hiervan. Velen zeggen dat door stress en dus de toestand waarin je verkeerd de menstruatiepijnen worden beïnvloed. Nog nooit van die onzin gehoord! Inmiddels spreek ik uit ervaring. Het maakt helemaal geen barst uit. Het is hier warm, ik voelde me verder prima ontspannen, heb heerlijk gegeten, heb het heel erg naar mijn zin. Waar komt dan die hele heftige menstruatiepijn vandaan? Mijn onderrug is helemaal het toppunt. Of ik door mijn rug ben gegaan. Belachelijk. Die periodes in de maand ben in spuugzat. Zo, dat ben ik kwijt. Nu ga ik maar weer op de bank liggen zodat René wel lekker kan slapen. Bluhhhhh.

Voor vertrek nog even een foto maken

De smalle ingang van het haventje Gozo

Zondag 17 juli 2005 / 36°01'53N 014°18'01O (Mgarr Marina, Gozo naar Tunesië)

[René>>] 's-Ochtends wordt er door de havenmeester op de boot geklopt. Hoe lang we nog blijven? Helga zegt dat we in principe morgen naar Monastir (Tunesië) willen vertrekken. Dan moeten we gaan verliggen, want de eigenaar van de plek waar wij liggen komt eind van de middag terug. We hebben er weinig zin in. Ik haal een gribfile op, om de laatste windberichten te bestuderen. Eigenlijk is het een perfect window om vanmiddag te vertrekken. Wind van 10-15 knopen uit zuidelijke richtingen. Je kunt het slechter treffen. We besluiten te gaan. We zijn het hier toch een beetje zat. Het zal door het weekend komen, maar het is erg onrustig in de haven. De Maltese bevolking heeft meer op met motorboten, dan met zeilboten en de jeugd is kennelijk verzot op raceboten. Geen normale speedboten, maar supersnelle ranke boten van een meter of 9 met bijvoorbeeld 2x150pk erachter. Het schijnt ook normaal te zijn om vol gas de haven uit te varen. Echt réte-asociaal!!! Het gebeurt niet één keer, maar met de regelmaat van de klok. Vol verbazing zien we het aan. De twee pontoons voor bezoekers liggen het dichtst bij de ingang van de haven en hebben het meest te lijden van de golven van die idioten.

[Helga>>] Vandaag met het gevoel of ik een marathon gelopen heb de dag doorgebracht. Inmiddels gaat het alweer beter met me.

Rond zes uur gooien we los. Ik heb nog even snel een tonijn saus gemaakt om dat met gnocchi of pasta te kunnen eten. De kustlijn is prachtig. Jammer dat ik geen foto's van het haventje gemaakt heb. Ondanks die asocialen vond ik het haventje met haar omgeving heel apart. De gele kleuren van de stenen, de paadjes die ze tussen de rotsen gemaakt hebben zodat vele kleine kleurrijke visserbootjes in de haven kunnen liggen. Gisteravond waren er vele mensen met picknickspullen en stoeltjes langs de haven op de weg aan het picknicken. Het zag er erg gezellig uit. Brrr, ook enkele kakkerlakken gesignaleerd. Snel maar eens van die spuitbussen kopen. Schoenen iedere keer in de mand en niet meer aan boord. Voor vertrek de boel goed inspuiten. Ja, ik weet het. Ik ben een paniekzaaier. Toch ga ik dit project aanpakken voordat het te laat is.

De laagstaande zon schijnt prachtig tegen de hoge gele rotswanden aan. Op de rotsen wordt veel vuurwerk afgestoken. Zonde om het bij daglicht te doen. Overigens wordt er over het algemeen veel vuurwerk op Malta en Gozo afgestoken. Wellicht heeft het te maken met de 16e? Daar heb ik iets over opgevangen. Het heeft met religie te maken.

Voorlopig lopen we niet zo snel. Ik vind het heerlijk. Geen gehaast of het idee dat je ergens op een bepaalde tijd moet zijn. Lekker zeilen, daar gaat het om. Het maakt mij niet uit hoe lang we er over doen. Dat gevoel van we zien wel ligt me steeds meer. Als die motor maar niet aan hoeft.

[René>>] Tegen 22:30 moet toch onze Yapanner aan het werk. De ware wind is nog maar een knoop of 5 en de snelheid zakt onder de 1,5 knoop. Er staat nauwelijks golfslag, maar de snelheid is niet meer voldoende om die golfjes die er staan vlot te nemen. Daar komt bij dat de wind pal west is, precies de kant die we opmoeten. De voorspelling is zuidelijk kracht 3, morgen aantrekkend tot 4, dus er is hoop ;-)

[Helga>>] Wat zijn er toch gekken op de wereld. Door de speaker van de marifoon klinkt iedere keer een man die zijn best doet een hond of wolf na te doen. Het geblaf doet me denken aan vroeger. Niet helemaal te vergelijken maar ik denk daar nu opeens aan. We mochten op een papegaai van kennissen passen omdat ze met vakantie gingen. Samen met mijn broers en zussen vonden we dat wel leuk. Het dier stond bij ons in de hal. Wat de eigenaren er niet bij verteld hadden, was dat het jaar daarvoor het lieve dier tijdens hun vakantie, bij gebrek aan betere oppas, bij een kennel geweest was. Het dier vond die geluiden blijkbaar zo interressant dat het in die twee weken vakantie de geluiden 'perfect' kon nabootsen en ze nooit meer wilde vergeten. Na twee dagen oppassen waren wij, mijn broers en zussen, niet meer zo te spreken over ons logee. Het lieve dier blafte de hele dag door. Om gek van te worden. Het galmde natuurlijk lekker in de open entree hal met wenteltrap en ballustrade. Ik geloof dat we daarna nooit meer op het dier gepast hebben, althans ik kan het me niet meer herinneren.

Mijn kopje koffie word koud. De maan is er nog en daar wil ik nog even van genieten.

De kustlijn van Gozo

 

Maandag 18 juli 2005 / 36°01'53N 014°18'01O (onderweg van Gozo naar Tunesië)

[Helga>>] De zonopgang is net geweest. Het natte dek droogt snel. Het wordt een warme dag. René heeft een half uurtje geleden de motor uit gezet. Er staat niet veel wind. Belangrijker is we zeilen weer!

Om tien over zeven zie ik het eilandje Pantelleria al liggen. Het is nog zeker 25 mijl van ons verwijderd.

Pantellaria ligt ongeveer 55 mijl SW van Capo Granitola. Van oorsprong is het een vulkaan. Het hoogste punt is ongeveer 836 meter. Er zijn verschillende kraters te zien. Momenteel woont een kleine groep mensen op het Italiaanse eiland.

Ik droom wat voor me uit, stuur nog een sms (tijdelijk bereik door het eiland), zie schilpadden en dolfijnen.

Rond halftien wordt René wakker. We ontbijten met heerlijk, goed gelukt, zelf gebakken wit brood. Met dit resultaat ben ik eindelijk tevreden. Dit recept ga ik vaker proberen. Mocht het de volgende keren weer zo goed lukken dan is dit 'het' recept!

We hebben Ernst-Jan aan de telefoon. Hij vaart samen met Dave Scheveningen-LaRochelle. De start is goed verlopen. Het zeilen is tot nu toe perfect gegaan. Ze hadden zelfs velen achter zich gelaten. Bij een windstille periode, zo wist Ernst-Jan het te vertellen, dobberde enkele bootjes beter dan die van hun, waardoor de inhaal acties voor een groot deel teniet gedaan zijn. We zijn benieuwd hoe de race verder verloopt.

Terwijl René nog in gesprek is met Ernst-Jan ziet hij dolfijnen. Of is het een zwaardvis? Zegt hij doodleuk tussen het gesprek door. Het zijn dolfijnen. Alleen van het soort die we nog nooit gezien hebben. Onze boeken geven geen uitsluitsel, maar het lijkt een "Risso's Dolphin". Gelukkig heb ik een digitaal fototoestel anders was het rolletje nu wel vol geweest.

In de loop van de middag trekt de wind aan. We vangen een tonijn van 62 centimeter. Voor de wedstrijd tussen Garabes (Ruud, Araksi) en ons even de tussenstand: totale vislengte staat nu op 2x 60 + 1x 62= 182 cm.

Bij het binnenhalen van de tonijn wordt het een waar slagveld in de kuip. De vorige keren pakten we het toch ietsje beter aan. Nu heb ik de tonijn binnen gehaald. Terwijl de tonijn dichter bij de boot komt zien we door het heldere water nog meer tonijn rondom onze tonijn zwemmen. We maken er mooie moten van en snijden van de overige stukken mooie blokjes. De blokjes gaan we vanavond eten. Mmmm, we worden nog gezond van al die verse vis. Snel maar eens meer handige, snelle, met weinig spullen te maken recepten opsnorren.

Ik ga om negen uur proberen te slapen. Het lukt me niet. De wind is inmiddels aardig aangewakkerd als ik rond tienen weer mijn gezicht laat zien. René wil wel gaan liggen tot twaalf uur. Inmiddels is het twaalf uur. Het is een hele warme wind en het is kurkdroog buiten. We speren met meer dan zes knopen door het water. Eigenlijk ging ik even navigeren waardoor René, die ook geen oog dicht heeft gedaan, constateert dat het zijn wacht weer is. Afijn, ik ga nu maar weer eens aanstalten maken om te slapen. Welterusten!

Op zee blijft een zonsopgang mooi

Dit is pas brood! Eindelijk.

Eiland Pantelleria

Is dit een "Risso's Dolfijn"?

Dinsdag 19 juli 2005 / 36°01'53N 014°18'01O (onderweg van Gozo naar Tunesië)

[Helga>>] Als ik de wacht om drie uur overneem waait het nog heerlijk. We speren nog steeds door het water. Druk ben ik met de wind die aan het ruimen is. De vuurtoren van het rif, vlak voor Monastir kan ik al zien. Oppassen geblazen. Wat ben ik toch onzeker. Iedere keer ga ik naar binnen om te kijken of het inderdaad allemaal wel goed gaat en of ik de ondiepte plekken en hoek van benadering goed in beeld heb. Opeens komt de rust over me. Waarom maak ik me zo druk? Er is toch gewoon een twintig meterlijn? Als ik die aan hou is er helemaal niets aan de hand.

Na een anderhalf uur valt de wind opeens helemaal weg. Of er een kraan dicht gedraaid wordt. De motor dan maar weer aan. Het driekleurenlicht uit en de andere lichten aan doen. Zo kunnen andere boten zien dat we op de motor varen.

Gelukkig schemert het snel en ik kan daardoor opgelucht adem halen. Op de kaart staat namelijk iets over visnetten. In het donker is dat vaak wat lastig te zien. Zeker als men het niet goed verlicht heeft. Ja, zo ben ik nu eenmaal. Ik ga er dan ook direct vanuit dat er geen lichten zijn en tuur me helemaal wezenloos. Trouwens, er is geen visnet te zien.

René slaapt gelukkig iets. Zodra het spannende stuk voorbij is, zet ik een kopje koffie zodat de kapitein een beetje rustig wakker kan worden. Rond halfzeven is hij er nog niet uit. Van rustig wakker worden komt dan ook opeens niets meer terecht als ik ‘iets’ zie. Het lijkt zo verdomd veel op een kakkerlak en de adrenaline giert direct door mijn lijf. Ik ben niet meer te houden en roep dan ook ‘we hebben een kakkerlak aan boord!!!!’. Rene sluit van binnen uit direct alle luiken en ramen. Het beest is zo snel en wel 3 centimeter groot. Het loopt over de sprayhood waardoor ik het beest slecht kan zien buiten die poten en zijn rug. René constateert dat het een soort sprinkhaan, kever of krekel is. Het duurt bij mij wel even voordat de adrenaline weg is en de luiken van mij weer open mogen. Ik had echt zoiets van ‘Oh, nee he! Eerst een rat en nu een kakkerlak?’

We zetten de motor wat rustiger zodat we nog wat meer tijd hebben voor we de haven in gaan. Zo kunnen we nu het nog redelijk koel is (wellicht al 25 graden), alles klaar te maken. We luisteren naar de wereldomroep, doen de afwas, halen binnen een doek over de vloer, strijken het grootzeil, doen de huik over de giek en ruimen de rommel binnen verder op. Tunesie, here we come!

Naarmate we dichter bij de haven komen wordt het steeds warmer. Het is bladstil met een prachtig opkomende zon. In de haven worden we perfect geholpen. De havenmeester helpt ons met de onhandig aangelegde ankerlijnen. Van de man zijn gezicht druipt het zweet en zijn T-shirt is al drijfnat. Wat wil je ondanks dat het pas half tien is is het al vreselijk warm en geen zuchtje wind. De douane en de immigratie beambten staan rustig op de steiger te wachten. Ik moet ook mee naar het kantoor voor het papierencircus. Waarom wordt me later duidelijk, hoop ik.

Het zweet gutst van ons af als we, met name René, de formulieren invullen. Verder krijg ik heeeeel veel informatie te verstouwen. De immigratie beambte is één jaar ouder dan dat ik ben. Ziet eruit of hij in de vijftig is. Wil mij wel kopen voor 10.000 kamelen. Vraagt of we kinderen hebben. Waarop ons antwoord 'nee' is. Vraagt of René zijn apparaat wel goed werk doet en verteld dat die van hem het wel goed doet omdat hij twee vrouwen heeft en 8 kinderen. Leuk voor je, is het enige wat ik me kan bedenken. Nou dan weten we dat ook weer. Moest ik daarvoor nou meekomen?

Dan moeten de heren ook nog aan boord. Wat de toegevoegde waarde is ontgaat mij compleet. Voordat we aan boord gaan doen we demonstratief onze schoenen uit op de steiger in de hoop dat de mannen ons voorbeeld volgen. Of dit een goed besluit is weet ik niet. De douanebeambte heeft, let op, lichtgroene panty kousjes vol met gaten aan. De politie beambte doet zijn schoenen uit waarvan ik denk, had die maar aangehouden. Vervolgens gaat hij tot drie keer toe 'binnen' zijn haar staan kammen. Getverrrr, hou die haren met de rest lekker bij je. Tja, dan ben je toch wel een beetje moe en komen je eigenaardigheden snel naar de oppervlakte. Conclusie, het zal wel mee vallen. Of niet? :)

We gaan eerst even wat bijslapen. Het lukt mij weer beter dan René. Alhoewel ik van René zijn doezelen of slapen niet veel hoogte krijgt. Soms is doezelen echt slapen, omdat ik het soms kan horen, alleen heet het dan nog steeds doezelen. Na het bijtanken frissen we ons op door ons aan dek af te spuiten. We gaan even een pizza eten in een tentje niet ver hier vandaan. Verder lopen we even naar de havenmeester voor een douchesleutel en gaan naar het werfje waar de kraan staat. We informeren over prijzen, wanneer wat gedaan kan worden. Erg vervelend. Ze hebben hier geen selfpolishing anti-fouling. Dit is wel te krijgen in Tunis. Hopen dat het mogelijk is het hier te laten leveren in een niet al te lange tijd.

Ik geef vier dikke moten tonijn aan een Franseman in ruil voor recepten. Al doende leert men en een brutaal mens heeft de halve wereld. Ik maak er gewoon handel van. De Fransman zijn vrouw spreekt een beetje Engels en komt me enkele recepten vertellen.

Mijn lijf voelt of er lood in zit. Ik ben niet vooruit te branden. Mijn hoofd is zwaar en mijn handen zijn dik van de warmte. René voelt zich hetzelfde. Rond een uur of zeven komt er een windje van zee. Dat voelt heerlijk aan. Eindelijk begint het aangenamer aan te voelen. Zou je aan deze temperaturen, zo'n 35+, kunnen wennen?

Aankomst Tunesie

Gozo (Malta) -> Monastir

De haven Monastir met de appartementjes er omheen

Woensdag 20 juli 2005 / 35°46'83N 010°49'96O (Monastir, Tunesië)

[René>>] Omdat het 's-ochtends nog een beetje te harden is, staan we bijtijds op. Ik wil naar de kapper en later willen we naar het centrum om een internetcafé te zoeken, zodat we de website weer bij kunnen werken.

Mijn haren hangen bijna in mijn ogen, dus wordt het weer eens tijd voor een bezoek aan de kapper. Op het terrein van de marine is een dames- en een herenkapper. Het is een eenvoudig kamertje met een paar spiegels en twee stoelen. Een vriendelijke dame maakt korte metten met mijn haar en binnen een kwartier sta ik weer buiten. Volgens Helga is het nog aardig geknipt ook. De korte coup bevalt me in ieder geval uitstekend in de hitte hier.

We gaan naar het werfje om te informeren of en wanneer het onderwaterschip van Vagebond gedaan kan worden. Het is een keurig verzorgde werf met een 30 tons travellift. Het terrein ziet er netjes uit en zo op het eerste gezicht wordt er secuur gewerkt. Dat hadden we van Nederlanders hier in de haven ook al gehoord, maar het is prettig om het met eigen ogen te zien. De baas is er niet, maar de tweede man kan ook helpen. Geen enkel probleem, alleen selfpolishing antifauling is lastig, want ze smeren voornamelijk harde antifauling. Dat zal op onze Seajet antifauling niet hechten, zo weet ik bijna zeker, dus ik dring aan op selfpolishing. Hij belt met zijn baas die momenteel in Tunis is, of hij selfpolishing antifauling mee kan nemen. Dat kan gelukkig. De prijs voor de kraan, de stalling en het smeren is voor Nederlandse begrippen héél erg laag. De prijs van de (International. Micro) antifauling blijft wel pittig. We spreken af dat ik morgen terug kom, om nadere afspraken te maken.

Gedurende het heetst van de dag (35+ graden) lezen we puffend wat in de schaduw van de bimini.

Het smsje van mijn zus, dat we gisteren kregen als antwoord om onze sms dat we veilig in Tunesië aangekomen waren, hebben we inmiddels minstens 40(!) keer gehad, en daar is geen sms van gelogen. Het gaat de hele dag door, om gek van te worden. Inmiddels hebben we ook het bericht van Erwin een keer of 20 gehad. Wanneer stopt dit? Op Malta hadden we een soortgelijke ervaring met onze Griekse pre-paid kaart, en hier in Tunesië dus met onze Maltese kaart. We willen snel een Tunesisch nummer, zodat we ook de e-mail weer aan boord kunnen afhandelen.

Aan het eind van de middag nemen we een taxi naar het station, waar een internetcafé schijnt te zijn. Taxi's zijn hier trouwens spotgoedkoop, Het internetcafé hebben we snel gevonden. De verbinding is dramatisch langzaam en het lukt niet om een ftp-verbinding op te zetten. Zo'n verbinding is nodig om de website bij te kunnen werken. We laten dit café voor wat het is en gaan op zoek naar een ander. Onderweg proberen we een telefoonkaart te scoren, maar daarvoor moet je je identificeren en we hebben niets bij ons. Wat een onzin, dat je je moet identificeren voor een pre-paid telefoonkaart. Ik wordt er chagrijnig van, en dat heeft weer zijn effect op Helga's humeur, dus het wordt gezellig... Om af te koelen drinken we een ijskoude cola op een terras. Dat helpt en ons humeur verbetert aanzienlijk. Verderop vinden we een tweede internetcafé, met op het eerste gezicht veel snellere werkstations, dus wellicht is ook de verbinding sneller. Dat is helaas niet het geval en ook hier lukt het niet om een ftp-verbinding op te zetten. Balen! Overleg met de beheerder biedt ook geen soelaas, behalve dat het misschien morgenochtend beter gaat, als het wat rustiger is. Ik betwijfel het, maar besluit toch morgenochtend nog een poging te wagen.

We wandelen langs het strand terug naar de haven. Het strand wordt voornamelijk gebruikt door de lokale bevolking en het valt op dat de meeste meisjes en vrouwen gekleed te water gaan.

 

Donderdag 21 juli 2005 / 35°46'83N 010°49'96O (Monastir, Tunesië)

[René>>] Als eerste ga ik naar de werf om nadere afspraken te maken omtrent het op de kant zetten van Vagebond, maar helaas is de baas en ook de tweede man er niet. Vanmiddag zijn ze terug, zo verteld een schilder. Dan ga ik naar het internetcafé om een nieuwe poging te wagen om de website bij te werken. Weer lukt het niet om een ftp-verbinding op te zetten en veel hulp van de beheerder krijg ik vandaag niet. Hmmm, even creatief nadenken. Zou er geen mogelijkheid zijn om via een normale website (http) een ftp-verbinding op te zetten? Ik google wat en stuit op een prachtige oplossing: Web2FTP. Het is iets bewerkelijker dan via een rechtstreekse verbinding, maar het werkt perfect en de snelheid valt me niet eens tegen. Ik ben helemaal content met mezelf!

Met een paspoort is het regelen van een pre-paid kaart een fluitje van een cent. We beschikken nu over een Tunesisch nummer: 00 216 200 345 74. Terug aan boord lukt het me echter niet om via dat nummer onze e-mail op te halen. Dat is een tegenvaller. Dit hebben we pas één keer eerder gehad en dat was op Jersey. Het lukt niet om de telefoon als modem te gebruiken. Zodra het nummer (van een provider) door de computer gebeld is, wordt de verbinding door het telefoonnetwerk verbroken. Het gekke is dat je hetzelfde nummer wél met de hand kunt bellen, en dan krijg je gewoon een modem te horen. Heeft iemand suggesties?

Voorlopig dus even geen e-mail aan boord. Daarvoor moeten we naar het internetcafé, dus onze reacties op jullie berichten duren misschien iets langer dan jullie normaal gesproken van ons gewend zijn.

's-Middags ga ik weer naar de werf, in de veronderstelling dat de baas (Mohammed), gisteren selfpolishing antifauling meegenomen heeft uit Tunis. Helaas is dat niet het geval. Hij kon het spul niet vinden. Morgenochtend om 9:00 wil hij dat ik langskom en dan gaan 'we' bellen of we het spul elders vandaan kunnen laten komen.

 

Vrijdag 22 juli 2005 / 35°46'83N 010°49'96O (Monastir, Tunesië)

[René>>] Iets voor 9:00 sta ik op de werf, maar nog geen Mohammed. Zijn medewerkers weten ook niet waar hij is, maar verwachten hem snel. Ik wacht een half uur en bekijk ondertussen hoe een boot uit het water gehaald wordt met een aangroei van minstens twee centimeter dik. Nou, dan hebben wij geen klagen, want onze romp is nog betrekkelijk schoon. Ik besluit niet langer te wachten, want wie weet komt de beste man vanmiddag pas. Je weet dat men in dit soort landen 'iets' anders met afspraken omgaat dan in Nederland. Het blijft irritant.

Een uurtje later is Mohammed er wel. Hij maakt geen excuses o.i.d. over zijn afwezigheid deze ochtend en ik begin er ook maar niet over. Wat heeft het voor zin? Hij heeft inmiddels in Tunis 5 liter gevonden. Dat is niet genoeg voor twee lagen en dus pleegt hij nog een telefoontje, maar dat levert niets op. Aangezien de romp nog vrij schoon is besluit ik om dan maar één laag aan te brengen en de kwetsbare plaatsen, waaronder de waterlijn, twee keer. Als het goed is (en dat hopen we dan maar...) is de antifauling hier morgen. Dan kan Vagebond aanstaande maandag uit het water (op zondag wordt niet gewerkt). Duimen maar dat het lukt, want we vinden het allemaal veel te lang duren.

Aangezien een appartementje huren hier erg goedkoop is (ligplaatshouders krijgen 30% korting), besluiten we de nachten dat Vagebond op de kant staat niet aan boord te slapen. Op de kant zal het in de kajuit nog een paar graden warmer zijn en ook kunnen we het toilet niet gebruiken.

We halen de fiets tevoorschijn. Het internetcafé is aan te lopen, maar dichtbij is het niet, en op de fiets heb je nog iets verkoeling van de wind. De versnelling weigert, dus pruts ik in de bloedhitte met wat schroevendraaiers en WD40. Na een halfuurtje werkt de versnelling weer naar behoren.

's-Avonds gaan we een hapje eten met Hanneke en Kees van de Yambo, een stalen Van der Stadt. Ze zijn gepensioneerd en hebben prachtige zeilreizen gemaakt naar onder andere Senegal, Gambia en Brazilië. Mooie verhalen! Tijdens het eten komt een Franse kennis van hen een praatje maken en worden we uitgenodigd om morgenavond mee te gaan naar een concert van Barbara Hendrix (?), een operazangeres die optreedt in een 100 kilometer verder gelegen colosseum dat mooier moet zijn dat het colosseum in Rome. Dat lijkt ons wel wat. Dan zien we ook iets meer van Tunesië, dan alleen het toeristische Monastir.

[Helga>>] Gisteren wisten de mensen me uitstekend te vertellen waar ik het wasgoed naar toe kon brengen. Toch maar eerst op de fiets extra controleren voordat ik ga lopen zeulen met spullen. De zaak is dicht. Rond elf of twaalf uur maar weer een keer proberen. Wederom sta ik bij dezelfde zaak. Nu kan ik zien wat er verkocht wordt. Als het gesloten is is het hermetisch afgesloten. Helaas, mijn vraag om een wasserette is toch verkeerd begrepen. Het blijkt een kledingzaak te zijn. Bij de kapper, een heel klein hokje met wel 10 meisjes en vrouwen, wisten ze me te vertellen dat er inderdaad een wasserette is. Ook een door deze meisjes gegeven correcte route is mij niet gegund. Bij een kunst atelier wordt ik weer, met de fiets, over trappen gestuurd. Het zweet loopt inmiddels in straaltjes over mijn rug. Tja, wat wil je het is rond twaalf uur. Ik besluit terug te gaan, water te drinken, op temperatuur te komen en het later nog maar een keer te proberen. Mijn altijd aanwezige optimisme is totaal zoek. Best lastig als je de taal niet goed beheerst. Dat is zacht uitgedrukt. Vanaf nu zet ik die knop om en ga proberen me niet meer zo druk te maken.

Zaterdag 23 juli 2005 / 35°46'83N 010°49'96O (Monastir, Tunesië)

[René>>] 's-Ochtends ga ik naar het internetcafé om e-mails op te halen en de website bij te werken. Helga laat ondertussen een paar wasjes draaien en boodschappen doen. Tot het vertrek naar het colosseum 's-middags om 14:30 doen we verder weinig.

Wij zijn niet zo "into" opera, want het is Barbara Hendricks. Ze treedt op in het Romeinse amfitheater in El Jem. Met Hanneke en Kees, 'organisator' Francois, nog een Frans echtpaar en nog een Belgisch stel, gaan we er met twee taxi's heen. De reis erheen is al een avontuur op zich, want de taxi's vallen van ellende bijna uit elkaar. Het zijn twee oude Renaults. In Nederland zouden ze zonder pardon van de weg gehaald worden. Stoelen zijn niet meer stevig aan de carrosserie verankerd en hangen scheef, gordels werken niet meer, schokbrekers zijn volledig versleten, de ramen gaan zonder grof geweld niet meer open (niet onbelangrijk in de hitte!), een deur wil pas sluiten wanneer het los hangende binnenwerk even opgetild wordt, en ga zo maar door. Gelukkig rijdt de chaufeur vrij netjes en wordt het geen dodemansrit.

Het landschap is kaal en saai, kurkdroog en stoffig. De enige begroeiïng bestaat uit olijfbomen, waar dit gebied om bekend staat. Er wordt in de dorpjes die we passeren veel gebouwd, maar het lijkt erop dat er weinig wordt afgemaakt. Alleen een benedenverdieping is bijvoorbeeld afgemaakt en gepleisterd, terwijl boven de roodbruine stenen nog zichtbaar zijn. Kees weet te vertellen dat dat om belastingtechnische redenen is. Als het niet af is, hoef je er ook nog geen belasting over te betalen.

Het is in het binnenland duidelijk heter dan in Monastir en de wind voelt aan als een fohn. We zitten hier dicht op de woestijn, zo verteld onze chaufeur. Na een goed uur komt El Jem in zicht. Het colosseum torent boven het silouet van de stad uit. We zijn blij als we uit de taxi stappen en de benen kunnen strekken. Het is inmiddels 16:00 en de hitte is als een electrische deken op een warme zomerdag. In plaats van een verkoelend biertje op een terras, dirigeert chef de mission Francois ons naar het mozaïk museum. Gelukkig hebben we zelf water meegenomen, zodat we niet omkomen van de dorst.

[Helga>>] Op de weg naar het museum komen we langs winkeltjes en heel veel kappers. Vele huizen zijn versierd met tegeltjes, kleurtjes en mooie deuren. De weg is zo warm dat je de hitte door je voetzolen heen voelt. Als we langs een moskee lopen zien we de speakers hangen. Het oude trapje naar boven wordt niet meer gebruikt. Vijf keer per dag galmt de oproep tot gebed uit de speakers.

Het mozaïek werk in het museum is spectaculair mooi. Ze hebben het werk van de vloeren af gehaald, gerestaureerd en aan wanden opgehangen. De mozaïeksteentjes zijn vaak nog kleiner dan een halve centimeter. Wellicht dat ze in bepaalde periodes kleuren tekort hadden waardoor er soms in een paneel een kleur, bijvoorbeeld blauw, uitgepeuterd is. Het pleisterwerk, het ijzerwerk (schrapers, mesjes, kandelaarhouders), de haarkammetjes, poppetjes en prikkers van been, de mallen die men gebruikte voor de lampjes en om een mummie te kopiëren en te kunnen vereren, de bouwsystemen zijn allemaal van goede kwaliteit. De goede kwaliteit van de spullen is te danken aan de droogte en hoge temperaturen in dit gebied. Wat waren de mensen toen al handig en slim.

We besluiten een hapje te gaan eten. Samen lopen we te rammelen en hebben snel iets te eten nodig.

De wegen zijn natgespoten om af te koelen. Vaak zit er in dat water een middeltje tegen ongedierte. Gelukkig ruikt het niet sterk. Kees attendeert me op een groot terras waar alleen maar mannen thee, of iets anders, zitten te drinken.

Na wat geslenter nemen Rene en ik een besluit. We gaan naar een terrasje waar ook iets te eten is. De rest volgt wel. En jawel, het lukt. Het eten is simpel maar lekker. Rond half negen gaat de zon onder. De temperatuur daalt niet omdat alles bloedheet is geworden. Dat heeft nog zeker een nachtje de tijd nodig om iets af te koelen.

Bij binnenkomst in het amfitheater lopen kinderen verkleed als ridders en prinsessen rond. Fakkels zijn ontstoken en overal heeft men lichtjes opgehangen waardoor het amfitheater een romantische sfeer krijgt. Gelukkig hebben we een tip gekregen voordat we weg gingen. Neem kussentjes mee om op te zitten. We komen bovenaan en gaan op de nog bloed hete brede stenen traptreden zitten. Sommige vrouwen zijn traditioneel gekleed maar het merendeel is mooi in avondkleding of gewoon gekleed (ook veel bloot en zelfs blote buikjes).

Door het zingen galmt opeens de oproep tot gebed uit de luidsprekers van de moskeen rondom het amfitheater. Dit is hilarisch en het publiek moet er om lachen. Ze besluit even te wachten op haar beurt om verder te gaan. Ondanks de warmte en de pijnlijke billen is het een mooie performance. De pianist weet het publiek met een solo compositie helemaal in zijn ban te krijgen (een stuk van Enrique Granados). We vertrekken rond half een. Onderweg zien we nog een grote groep mannen op een terras een feestje houden. Ze dansen of hun leven er vanaf hangt. Er is geen vrouw in de wijde omgeving te bekennen.

Het is weer een hele belevenis in de taxi. Er gebeurt van alles. Het raam wil niet meer dicht bij Hanneke. De baas, rijdend in mercedes, komt toeterend voorbij en dwingt de taxi te stoppen voor een praatje in de middel of nowhere. Opeens loopt een groep mensen op de onverlichtte weg. Ze zijn een 7 dagen durende bruiloft aan het vieren verteld de taxichauffeur.

Opgelucht en stram stap ik uit de taxi om met de rest huiswaarts te lopen. De kakkerlakken op straat zijn actief, er zijn er te veel naar mijn zin.

Pfff. We moeten onze bedden nog opmaken en het is al bijna 2:30. Ondanks de warmte binnen, omdat alles afgesloten is geweest, vallen we als een blok in slaap.

De steentjes waarmee gewerkt is zijn erg klein.

Het podium wordt in de hitte opgebouwd.

Door de droogte is alles in zeer goede staat.

Het terras met alleen maar mannen

De jolig dansende mannen

Zondag 24 juli 2005 / 35°46'83N 010°49'96O (Monastir, Tunesië)

[René>>] Ik ben om 9:00 op, maar Helga houdt het uit tot 11:00. Het wordt een luie dag. Beetje lezen en verder eigenlijk niets. Héél vervelend allemaal... Het enige vermeldenswaardige is het vertrek in de loop van de middag van de Yambo naar Malta.

 

Maandag 25 juli 2005 / 35°46'83N 010°49'96O (Monastir, Tunesië)

[René>>] Klokslag 8:00 sta ik op de werf om te informeren of de antifauling er is. Die is er! En er is ook nog genoeg voor twee lagen, het kan niet op. Ik vraag wanneer we in de kraan kunnen en het antwoord is nu. Ik weet dat Helga nog op één oor ligt, dus vraag ik of het ook over een uurtje kan. Dat kan misschien, maar dan is de kans groot dat er een andere boot in de kraan hangt en wie weet hoe lang het dan gaat duren. Dan maar in de actie. Ik speer langs de douane, want je mag zonder formaliteiten niet zomaar op de kant, stel je voor! Vervolgens maak ik Helga wakker en een halfuurtje later hangt Vagebond in de kraan.

De romp is, zoals we al wisten, nog betrekkelijk schoon, maar een nieuwe laag zal zeker niet misstaan. Na het afspuiten wordt Vagebond op een bok gezet. Als de kraan weg wil rijden is er ineens een probleem. De kraan kan niet wegrijden, want de windgenerator zit in de weg. Oeps! Gelukkig is het maar een centimeter of 15 en met het demonteren van twee wieken ontstaat er net genoeg speling om de kraan weg te laten rijden. Ik zag mezelf al de hele windgenerator demonteren en dat is een echte rotklus.

Vervolgens ga ik achter een appartementje aan. Ik ben al eerder wezen informeren en het zou geen enkel probleem zijn. Dat is het gelukkig ook niet en om 14:00 stappen we 'ons' geairconditioneerde appartement binnen. Wat een luxe!!! Het leven aan boord is in alle opzichten geweldig en we zouden niet anders willen, maar nu Vagebond op de kant staat en de temperaturen in de kajuit nog hoger gaan oplopen, gunnen we onszelf deze luxe. Het is een prima appartement, niet overdreven luxe, maar netjes en schoon. We hebben geen balkon, maar wel een bad en tv. EN HET IS ER KOEL!

De jongens werken als paarden! Zelfs de romp wordt geschuurd. Dat is met zelfslijpende antifauling volgens mij niet nodig is, maar het kan ook geen kwaad. In de loop van de middag wordt de eerste laag al aangebracht. Ondertussen doen wij wat kleine klusjes, zoals de afsluiters goed schoonmaken en ook de schroef krijgt een beurt. Op de laatste zijn we apentrots, want hij is als nieuw!

De anodes zijn voor meer dan de helft weggecorrodeerd. Onze anodes zitten gelast, en wat we al eerder overwogen hebben doen we nu, We laten bouten op de romp lassen, zodat we zelf anodes kunnen vervangen. De verbinding is misschien iets minder dan wanneer ze rechtstreeks op de romp gelast worden, maar dat weegt volgens ons niet op tegen het voordeel van zelf kunnen vervangen (zonder dat de boot uit het water hoeft). We laten gelijk gaten boren in 4 extra anodes, die we dan als reserve aan boord hebben.

Tegen 17:00 houden we het voor gezien en zoeken ons ZALIG KOELE appartement op. Helga doet een dutje en ik werk de website bij.

In de kraan

Oplossing van een probleem...

Ons ZALIG KOELE appartement

Schroef voor behandeling

En na

Dinsdag 26 juli 2005 / 35°46'83N 010°49'96O (Monastir, Tunesië)

[Helga>>] Ondanks dat we in het appartament slapen, hebben we vanmorgen naar de wereldomroep geluisterd. We wilden eigenlijk heel lang uitslapen. Ik moet bekennen dat René de radio aangezet heeft. Hij wil toch vroeg naar het internetcafé. Rond elf uur komt hij geheel bezweet weer terug in ons koele appartamentje aan. Het verzenden van de mail is niet zo gemakkelijk gegaan. Een weerbestandje heeft hij niet op kunnen vragen. Ook dat gaf te veel problemen. Ach, wat zijn problemen denk je dan. Het lukt uiteindelijk.

We hebben de airconditioning lager gezet. Voor anderen zal het nog wel te warm zijn maar voor ons was het gewoon te koel (koud). Samen lopen we even naar Vagebond. Die staat er weer piekfijn bij. De baas van het werfje vraagt wanneer wij Vagebond weer in het water willen hebben. Aan het eind van de dag of morgenochtend vroeg. Morgen vroeg is het niet zo warm, dus wordt het morgen vroeg. We kopen wat broodjes en drinken koffie op een terrasje. Het is gewoon niet te harden buiten. De stenen, de huizen, de wind, alles is heet en vochtig. Er hangt bewolking en dat houdt ook nog eens de warmte vast. Snel gaan we terug naar ons koele vertrek.

Het is niet te geloven hoe je bijkomt van even wat verkoeling. Ik voel me net een prinses zo luxe of dat het is. Vagebond wil ik niet tekort doen maar dit is echt wel erg lekker. Mijn hele lijf voelt niet meer zwaar of plakkerig. Als je naar buiten gaat komt er een hele dikke zware warme deken over je heen. Alles kost meer energie als het zo warm is. Toch blijf ik erbij dat ik warmte prefereer boven koel of kou (René: en daarom wil ze niet met me mee naar het hoge noorden of het verre zuiden...)

In het appartament is het stil. We hebben gisteren bij binnenkomst de TV aangezet en direct het filmkanaal gevonden. De films hebben we inmiddels gezien. Ook best wel weer leuk om TV te kijken.

In de haven weet je welke toeristen-boten vertrekken of binnenkomen door de muziek die gedraaid wordt. Binnen één middag wisten we het al. Ze krijgen het iedere keer weer voor elkaar dat bij binnenkomst in de haven iedereen aan dek staat te dansen, zingen en te klappen. Knap staaltje werk van het personeel.

Wij vinden dit de mooiste toeristenboot

Ook palmbomen moeten gesnoeid worden.

Zo nu en dan een Telegraafje kopen

Woensdag 27 juli 2005 / 35°46'83N 010°49'96O (Monastir, Tunesië)

[René>>] iets over 8:00 staan we op de werf. Vagebond wordt in de kraan gehangen en de plekken waar de bok heeft gestaan worden nog even in de verf gezet, als ook de onderkant van de kiel. Rond 9:30 ligt Vagebond weer in het water. We rekenen 544 Dinar af, wat neerkomt op zo'n 360 Euro. In dat bedrag zit alles: kraan, schuren, antifauling, anodes, lassen en arbeidsloon. In Nederland zou je 2 tot 3 keer zoveel betalen, als het niet meer is. Voordat we de marina weer invaren nemen we eerst diesel in, a 40 Eurocent de liter!

Voor 12:00 moeten we het appartement uit, dus genieten we nog een uurtje van de koelte en nemen nog een douche. De rest van de middag luieren we in de kuip. Als het aan het eind van de middag iets minder warm is, ga ik naar het internetcafé voor de e-mails en een gribfile. Dit keer geen problemen en terug aan boord besluiten we op basis van de gribfile morgen te vertrekken richting Carloforte (Sardinië). Het is geen ideaal window, want de motor zal weer een deel van het werk moeten doen, maar we hebben het hier inmiddels wel gezien.

Vooral 's-avonds worden overal kleine jasmijnbouquetjes verkocht. Niet alleen toeristen kopen ze, ze vinden ook gretig aftrek bij de lokale bevolking. We zien veel mannen die er een achter hun oor stoppen. Na avonden lang 'nee' verkocht te hebben, kopen we er uiteindelijk toch maar een. Het ruikt extreem zoet. Te zoet, naar onze mening.

Helga kan 's-nachts niet slapen en gaat er uit. Er is wat roodbruine bewolking. Heel raar.

Als nieuw!

Zo worden de jasmijnbouguetjes gemaakt

En deze oude baas verkoopt ze ook

Bruine lucht

Donderdag 28 juli 2005 / 35°46'83N 010°49'96O (Monastir, Tunesië)

[René>>] Helga gaat met de fiets naar de grote supermarkt in de Medina (de oude vesting) voor wat vlees en groente. Ondertussen neem ik water in, ga ik betalen op het havenkantoor en ga uitklaren. De agent die ons uitklaart hebben we al een paar keer eerder ontmoet. Het is een heel irritant baasje die boten langsloopt in de hoop wat alcohol te kunnen scoren. Zo is hij al twee keer bij ons geweest. "Holland? Heineken! You have Heineken on board? No? Whisky?". Steevast was het antwoord: nee! Nu treuzelt hij met een stempel in mijn paspoort en vraagt heel geniepig: "Where is my cadeau?". Ik zeg dat ik geen cadeau voor hem heb. Ook geen whisky? Nee, ook geen whisky. Hij pakt de lijst met apparatuur en drank die ik bij het inklaren heb moeten invullen en ziet dat er een paar liter sterke drank op staan. Triomfantelijk houdt hij hem omhoog. "Ja, inderdaad, maar die drank is voor mij, en niet voor jou", zeg ik onverstoorbaar en zo vriendelijk mogelijk. Met een chagrijnig gezicht zet hij uiteindelijk toch maar de stempel, de corrupte eikel!

Nadat de douane nog even aan boord geweest is, gooien we om 12:30 los voor de 260 mijl naar Carloforte. Het eerste uur varen we op de motor. Bij 2000 toeren loopt Vagebond nu 6 knopen, terwijl dat voorheen 5,8 bij 2200 toeren was. Wat een verschil, zo'n schoongemaakte schroef! Na een uurtje kan de motor uit en zeilen we aan de wind bij wind uit het oosten, kracht 3-4.

Aan het eind van de middag houdt de wind het voor gezien en starten we de motor. Net als Helga het eten opdient (pasta met zalm) krijgen we bezoek van dolfijnen. Het zijn een stuk of 8 grote exemplaren en ze zijn uitgelaten. Zo vrolijk en speels hebben we ze nog niet eerder gezien. Verschillende dolfijnen springen hoog uit het water en maken capriolen waar een dolfinarium jaloers op zou zijn. Ze zwemmen zoals zo vaak graag voor de boeg, maar nu is er één die het leuk vindt om ondersteboven voor de boeg te zwemmen. Als hij aan de oppervlakte adem gehaald heeft, draait hij zich om, nog voordat hij weer onder water is. Met zijn staart spettert hij ons aardig nat. Ze blijven ongeveer een half uur en wij genieten van de exclusieve "dinner-show".

Ik neem de eerste wacht om 21:00 en Helga gaat te kooi.

 

Vrijdag 29 juli 2005 / 35°46'83N 010°49'96O (Onderweg van Monastir naar Sardinië)

[René>>] De kustwateren van Tunesië zijn ondiep, vergelijkbaar met de Noordzee. De wateren zijn visrijk, en dus wordt er intensief gevist. Zo zijn de we hele nacht druk met talloze vissersboten. Na het ronden van Cap Bon (de kaap ten oosten van Tunis), een kaap die niet onder alle omstandigheden zo "bon" is, zijn we de vissersboten kwijt, maar zitten we vrijwel direct in een drukke shippinglane. Zo zijn we lekker bezig. Pas in de loop van de ochtend hebben we de zee voor onszelf.

(Helga: Pfff. Ik telde 24 boten om ons heen waarvan 14 dicht genoeg om ze goed in de gaten te houden. Het is gewoon licht om ons heen terwijl het aarde donker is zonder vissersboten.)

Rond 10:00 kan de motor uit en zeilen we een paar uur "plaaat vor ut laaapie". De pret is helaas van korte duur, want om 14:00 gaat de motor weer aan omdat we gek worden van de klapperende zeilen.

We besluiten niet rechtstreeks naar Carloforte te varen, maar eerst voor anker te gaan in de baai van Malfatano, 30 mijl zuidoost van Carloforte. Daar een paar dagen relaxen en zwemmen (de laatste duik dateert van Griekenland) en dan naar Carloforte om een goed window af te wachten voor de oversteek naar Cartagena (Spanje).

's-Avonds kunnen we weer een uurtje zeilen, maar daarna is het weer op met de wind.

 

Zaterdag 30 juli 2005 / 35°46'83N 010°49'96O (Onderweg van Monastir naar Sardinië)

[René>>] Gedurende de nacht is het afwisselend zeilen en op de motor. Erg frustrerend. In de loop van de ochtend lijkt de wind aan te houden en aan te trekken tot W4. De rechtstreekse route is niet helemaal bezeild, maar we zeilen in ieder geval. Een extra rak om onze bestemming te bereiken nemen we voor lief.

Als we dat extra rak gaan maken bevinden we ons inmiddels onder de kust van Sardinië en is de wind aangetrokken tot W6. Met dubbel gereefd grootzeil en de fok wat ingerold stuiteren we over de korte steile golven. Om 14:00 varen we de beschutting van Malfatano binnen en laten het anker vallen. Wat een rust!

Na de lunch doen we een middagdutje om het tekort aan slaap wat aan te vullen. Daarna nemen we een verkoelende duik. Met duikbril op inspecteer ik het onderwaterschip. Zijn de anodes er niet afgevallen? Nou, dat niet, maar ik doe wel een andere schokkende ontdekking. Op de kiel hebben twee forse stukken verf losgelaten, tot op het blanke staal. En met forse stukken bedoel ik stukken ter grote van een vaatdoek.

!@#$%^&*(). Balen is niet het juiste woord. Chagrijnig komt niet eens in de buurt. Lamgeslagen een understatement.

Doordat Vagebond een paar dagen op het droge heeft gestaan, en de hoge temperatuur zal er ook debet aan geweest zijn, zijn de verflagen gaan werken en blijkt nu dus (zie ook het verslag van 3 mei 2005) dat de hele kiel niet gestraald is. De stukken die vorig jaar nog muur en muurvast zaten, laten nu spontaan los.

Wat nu? Grote kans dat meer stukken verf de komende weken los gaan laten. Met een plamuurmes is het waarschijnlijk kinderlijk eenvoudig om meer stukken verf af te steken. Dus moet Vagebond nog een keer uit het water en moet de hele kiel kaal gehaald worden tot op het blanke staal. De walslaag moet eraf. Dan een aantal lagen primer en antifauling. Daar zijn we mooi klaar mee.

Voor de verandering duik ik achter het fornuis en maak een pan macaroni. Helga is helemaal in haar nopjes. Na het eten nemen we nog een duik, spoelen ons af met zoet en liggen om 9:30 in bed.

Monastir (TunesiŽ) => SardiniŽ

Zondag 31 juli 2005 / 38°53'61N 008°48'19O (Malfatano, Sardinië)

[René>>] Lagen we hier drie maanden geleden eenzaam en alleen (het lijkt véél langer geleden), nu is het aanmerkelijk drukker. Er liggen een stuk of 15 boten voor anker en ook op de kant is het druk met campers en dagtoeristen. Toch blijft het een mooie ongerepte stek.

We doen vandaag niets... Meer kan ik er niet van maken. Nou ja, lezen en zwemmen, maar verder niets. Heerlijk!

 

Augustus 2005