(Mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Edwin Haksteen, Yara Plomp, Astrid Kouwenhoven, Mark Kamphuis, Oome Wim Jutting, Jan v.d. Gaauw, Frank Evers, Tante Hiet de Zeeuw, Erwin Kouwenhoven.

En we zijn op 10 juni 10 jaar getrouwd. Onze extra vakantie ZA is ons feestje geweest om het te vieren.

Woensdag 1 juni 2005 / 39°10'90N 020°12'25O (Mongonisi, Paxoi)

[René>>] Rond de middag gaan we ankerop met als doel Lakka, ook een kleine baai op Paxoi, zo'n 5 mijl noordelijker (ja, ik weet het, we leggen weer wereldschokkende afstanden af). Er staat nauwelijks wind, maar gezien de afstand gaan we toch zeilen. We dobberen met 1-2 knopen op een vrijwel vlakke zee.

In de verte zie ik een zeilboot op de motor op ons afkomen. Erachter zie ik iemand wakeboarden, maar de speedboot zit kennelijk achter de zeilboot, want die kan ik niet zien. Als de zeilboot dichterbij komt, zie ik dat er helemaal geen speedboot is, maar dat de zeilboot de wakeboarder voorttrekt. Huh? Het meisje zit aangelijnd aan de grootzeilval en kennelijk is de snelheid van de zeilboot voldoende om te kunnen wakeboarden. We wisten niet dat het kon. Zou het ook met een kitesurfboard kunnen? Misschien dat fanatieke kitesurfers Stefan en Natascha van de Espiritu dat een keer kunnen uitproberen.

[Helga>>] Helemaal geweldig om dat wakeboarden te zien. Wat een lol hebben ze daar aan boord. Ze zwaait uitbundig naar ons. Ik kan het niet laten om te applaudisseren. Wat een idee!! We liggen inmiddels in de baai van Lakka. Ook hier is het weer knus, gezellig, mooi, helder water en goed beschut. Er zijn meer bootjes die dat fijn vinden. We liggen met ongeveer 20 anderen heerlijk rustig voor anker. Sommige bootjes hebben we eerder gezien. Het ankeren van de andere bootjes, met name charterbootjes, geven mij geen stress. Ze doen het geweldig. Nu kan het ook bijna niet anders met zulk goed anker grond. Er is wel een grote motorboot die dom zijn boot neerlegt. Zeg maar gewoon bijna bij ons aan dek. Hij kijkt van zijn torenhoge bootje naar bedenden en ontdekt dat het toch wel erg dichtbij is en gaat gelukkig direct ankerop om een stukje verder te gaan liggen. René maakt dit allemaal niet mee. Die ligt, zoals hij het altijd noemt, te doezelen :)

Aan het eind van de middag gaan we de kant op. In een klein supermarktje kopen we het hoognodige. Dan zie ik een winkeltje met katoenen hoesjes die je over een lampje kunt hangen. Dat is nu precies wat ik in gedachten had voor aan boord. Zo kan het ankerlichtje erin als we aan boord zijn en nog gezellig in de kuip zitten te kletsen. Het sfeertje zit er al helemaal in. Ik kan niet anders zeggen dat dit luie zeilleven mij wel bevalt. Morgen met of zonder wind we gaan naar Corfu nadat we vers brood hebben gekocht bij het bakkertje en ik nog snel een paar foto's heb gemaakt van de mooie bloemen die nu in bloei staan.

De temperaturen zijn momenteel zo goed dat de dekbedden al uit de dekbedhoezen gehaald zijn. We slapen alleen nog maar onder de hoezen. Vanmorgen nog op de wereldomroep gehoord dat er in Nederland nog op enkele plaatsen vorst aan de grond is. Morgen weer naar de wereldomroep luisteren. We zijn benieuwd wat de uitslag van het stemmen is.

Al dobberend leest Helga in de schaduw een boek

Wakeboarden achter een zeilboot, het kan!

Donderdag 2 juni 2005 / 39°14'22N 020°08'00O (Ormos Lakka, Paxoi)

[Helga>>] Gisteravond hebben we ons lekker laten verwennen op een terrasje buiten onder de sterrenhemel. Tja, het wordt eentonig, het smaakte weer heerlijk. Als we hier terug komen weet ik een adresje waar ik een kannetje lokaal gemaakte olijfolie kan kopen. Dat ga ik samen met Jopie doen. René stelde voor om op olijfolie jacht te gaan als zijn moeder er is. Dat vind ze vast leuker dan dat ik het vind. En als moeders er geen puf voor heeft, dan ga ik lekker alleen op pad.

We staan vroeg op om naar de wereldomroep te luisteren. Nederland heeft volmondig (met 62%) Nee gestemd tegen de Europese grondwet. Wat een opkomst is dat geweest. Fijn dat er als reactie op de uitslag verteld wordt dat de mening van het Nederlandse volk serieus genomen wordt. Lijkt me wel verstandig :)

Toen we gisteravond bij het lokale bakkertje naar binnen stapte lagen er nog maar een handvol broden die er niet meer zo vers uit zagen. Dan maar in de ochtend nog even brood halen voor vertrek.

Het is nog stil in de baai. Velen liggen nog te slapen. Wij gaan met de dingy naar de kant om vers brood en een vleesje te kopen. Gewapend met fototoestel om ook nog een paar bloemrijke foto's te maken. Er staan heel veel planten in de bloei waardoor het in de kleine straatjes heerlijk ruikt. Het is niet de bedoeling om ergens te gaan ontbijten en toch kunnen we het niet laten. We lopen langs een leuk terrasje aan het water waar je een ontbijtje kunt krijgen. Na goed beraad (lees: we kijken elkaar aan en stappen het terrasje op) gaan we ons te buiten aan een ontbijtje op het terrasje. Heerlijk verse sinaasappelsap, knapperig warm brood, roomboter, honing, marmelade, aardbeienjam, koffie en een uitzicht dat niet te betalen is. We genieten en hebben nog steeds een heel erg vakantiegevoel hier in Griekenland. De mensen spreken erg goed Engels waardoor het dagelijks leven erg gemakkelijk gemaakt wordt.

Aan boord, ruimen we alles op en gaan ankerop. We zwaaien nog even naar een jong duits stel dat bewonderend naar Vagebond kijkt en die, gezien hun boot, ook aan het rondtrekken zijn. Jammer dat we ze niet eerder gezien en gesproken hebben.

[René>>] Via e-mail hebben we vernomen dat ook de Seebaert inmiddels op Corfu is aangekomen. Ze liggen voor anker bij het dorpje Ipsos, ongeveer 5 mijl ten noorden van Corfu-stad. Dat wordt vandaag onze bestemming. Er staat nauwelijks wind (ik begin in herhalingen te vallen), dus op de motor. Aan het einde van de middag arriveren we in Ipsos en laten het anker vallen, 50 meter naast de Seebaert. We springen direct in de dingy om de Seebaert te gaan bewonderen en Marion en Bert de hand te schudden, die we het laatst zagen in Oristano (Sardinië).

Ze hebben een heel geheimzinnig apparaat verborgen aan boord van de Seebaert. Het is een soort tijdmachine, want als ik Helga op een gegeven moment vraag hoe laat ze denkt dat het is, krijg ik als antwoord: "Een uur of vijf?". In werkelijkheid is het inmiddels 20:00 geweest.

Er hebben zich de afgelopen uren weer diverse buien ontwikkeld en er zit behoorlijk wat wind onder. We liggen voor die windrichting niet erg beschut en binnen een halt uur liggen we te hakken in de golven. Ik ga even terug naar Vagebond om de luiken te sluiten en het anker nogmaals te controleren. Ze ligt als een huis. Terug aan boord van de Seebaert overleggen we of we blijven, of naar de beschutting van Corfu-stad varen. We besluiten tot het eerste, aangezien we verwachten dat de buien snel weg zullen trekken en het dan weer rustig wordt. We verhuizen naar Vagebond om daar te eten. Marion maakt couscous en ratatoui en Helga maakt een soort taco's. Het smaakt in ieder geval geweldig, want afgezien van ons ontbijt hebben we de rest van de dag niet veel gegeten (maar wel veel gedronken). Ineens is het 1:00 en gaan we te kooi.

Een straatje in Ormos Lakka op Paxoi

De taverna waar we gisteren gegeten hebben

Ontbijt met uitzicht op de baai

De Seebaert

 

Vrijdag 3 juni 2005 / 39°41'84N 019°50'44O (Ipsos, Corfu)

[Helga>>] René gaat op stap en trekt de wijde wereld in met de USB-stick om de website bij te werken. Ik blijf liever nog wat hangen omdat het lijf niet zo erg wakker wil worden. In de loop van de middag ga ik even bij Marion langs om te vragen of de plannen nog doorgaan om naar hun vrienden Rob en Monique te gaan. Die zitten niet ver hier vandaan in een zomerhuisje. Rob en Monique stappen morgen bij de Seebaert aan boord. Het is wel leuk om het vakantiehuisje nog even gezien te hebben en even te zwemmen in het zwembad.

Rond een uur of vijf gaan we met z'n allen naar Rob en Monique toe. We stappen in de taxi nadat Bert helderheid heeft gekregen over de prijs. Je moet blijkbaar wel op je tellen passen en een prijsafspraak maken voordat je je door een taxi chauffeur naar je bestemming laat brengen. Ze hebben namelijk vernomen dat het niet altijd even eerlijk gaat met de taxiprijzen. Wel fijn, dan weten wij dat we daar ook rekening mee moeten houden als we Jopie van het vliegveld op gaan halen.

Het is een schattig huisje in een zeer rustige omgeving met een zwembad erbij waarvan het water zeer schoon is. Zo af en toe nemen we allemaal een duik in het verfrissende water. Bert kan het niet laten even wat inspanning te verrichten en trekt wat baantjes. Marion en ik maken gebruik van het aanbod even te douchen voor we weg gaan. Heerlijk, lekker lang onder de warme douche gestaan. Dan komt het moment dat er besloten moet worden waar er gegeten gaat worden. Monique brengt op een zeer originele manier verschillende restaurants onder onze aandacht. We (de vrouwen) kiezen voor het restaurant waar het eten goed is en waarvan de baas een paar Nederlandse woorden kent zoals "lekker ding". Dat wordt giebelen denk ik.

Marion laat zich niet van de wijs brengen als de baas van het restaurant inderdaad direct even een hand op haar rug legt en zegt lekker ding. We lachen wat af, het eten is heerlijk en veel. Na het eten nemen we afscheid van Rob en Monique en stappen in de taxi terug naar onze drijvende huizen. Toch altijd weer fijn om te constateren dat alles er nog gewoon ligt. Niet dat ik eraan twijfelde hoor, het verstand zegt soms iets anders dan het gevoel. Ik zeg het maar zo. Het voelde goed het duo te zien liggen dobberen in het water. Ieder stapt in zijn eigen dingy en vertrekt naar de boot. We hoeven ons geen van allen zorgen te maken of we wel goed slapen. Zorgen zijn er over hoe we ons eventueel morgen ochtend zullen voelen.

Ik vond het erg gezellig en verheug me er best op elkaar de komende tijd nog ergens bij de Griekse eilanden te treffen.

Bert & Marion

Is het geen schatje?

De stemming zit er al heel snel in...als dat maar goed gaat :)

 

Zaterdag 4 juni 2005 / 39°41'84N 019°50'44O (Ipsos, Corfu)

[Helga>>] Mmmmm... het voelt heerlijk loom dat lichaam van mij. Ik word wakker omdat er iets vanaf de boeg in het water plonst. René is verkoeling aan het zoeken. Heerlijk geluid om dat gespetter zo vanuit je bedje te horen. Ik ga er dan ook maar uit. Oei! Het licht is wel fel buiten, snel even mijn zonnebril opzetten. Snel maak ik een oploskoffie. René is zeker ook niet topfit. Normaal zet hij altijd een kopje verse koffie.

Terwijl ik me installeer komen Bert en Marion met de dingy nog even langs. Ze hebben geen bbq aan boord maar wel kooltjes. Die krijgen we van ze (lief he?). Daarna vertrekken ze richting de kant om Rob en Monique op te wachten. We maken geen plannen. Zij gaan richting Lefkas en wij gaan richting Corfu stad. We zullen elkaar nog wel treffen de komende tijd. De afstanden in dit gebied zijn te verwaarlozen. Wil je elkaar nog een keer zien dan is dat snel geregeld. Eén ding is zeker. Ze zullen plezier hebben de komende tijd met Monique en Rob. Wij gaan ook veel plezier maken met Jopie aan boord. We houden elkaar op de hoogte. Eerst maar even verder aclimatiseren van gisteravond met een sterk bakje koffie.

Van een afstandje dobberend achter het anker zien we hoe Rob en Monique nog wat onwennig aan boord stappen van de Seebeart. We zwaaien uitbundig naar elkaar. Tja, wat wil je als je zo'n gezellige avond achter de rug hebt. Vreemd dat iedereen een zonnebril op heeft. Waarom zou dat toch zijn? We gaan gezamenlijk ankerop. De Seebaert gaat zeilen. Wij motoren het kleine stukje en toppen de accu's nog even af met wat stroom. Aan bakboord zien we Albanië liggen. Het trekt ons nog steeds. Misschien toch maar eens uitzoeken hoe het zit met verzekeringen, veiligheid en dergelijke.

Er is veel bedrijvigheid op het water. Je kunt duidelijk zien dat het seizoen goed op gang komt. Speedboten met een lange lijn en parachute vliegen over het water. De mensen die onder de parachute hangen zwaaien enthousiast. Het moet een geweldig gezicht zijn zo van bovenaf. Met een watervaste camera kun je vast hele leuke en mooie foto's maken van je boot. Afhankelijk van de prijs is het misschien wel een leuk idee. De autobanden, de rupsen schieten achter de snelle bootjes over het water. Het is wel een leuk gezicht om al die genietende mensen te zien.

Het is twee uur geweest. De diesel en watertank zijn ook afgetopt. Nu naar ons ankerplaatsje en wachten tot het iets koeler is om in actie te komen. Vandaag nog even boodschappen doen, informatie inwinnen over de bus of taxi rit naar het vliegveld. Morgen Villa Velderhof in optimale staat brengen.

Tegen een uur of tien in de avond belt Chantal me op. Die is op dat moment in Antwerpen hard mee aan het zingen met Marco Borsato. Ze heeft een nummer waar ze zelf een nieuwe tekst op gemaakt heeft en de naam Vagebond vaak in voorkomt. Ze zingt zo vals als het maar wezen kan maar ik geniet er des te meer van. Erg lief dat ze even belde tijdens het concert. Ze roept nog volgend jaar ga je mee. Op de achtergrond wordt hard 'ja' geroepen. Wat ze niet weten is dat wij volgend jaar rond deze tijd wellicht pas ergens bij de Azoren zijn. Ik slik een brokje weg en geniet van het gekraai door de telefoon. Wat zijn dit soort momenten toch ontzettend leuk. Bedankt Chantal en de rest die 'ja' riepen!

Een serieus gesprek op het water

 

 

Zondag 5 juni 2005 / 39°36'75N 019°55'46O (Ormos Garitsas, Corfu)

[Helga>>] Omdat we bezoek krijgen heb ik direct een excuus om het achterkajuit eens onder handen te nemen. Normaal gebruiken we die als opslagruimte. We halen alles eruit en reorganiseren we de boel. De kussen even buiten afgeborsteld en lekker laten luchten. De achterkajuit is weer een paleisje zonder stof en keurig georganiseerd.

De dekbedden, die al enkele dagen buiten hangen om te luchten, zijn nu echt definitief opgeborgen. Die zullen we pas volgend jaar na de Azoren nodig hebben. Heerlijk idee. Verder zwemmen we volop in het kraakheldere water. Ik zwem nog even naar Ans en Gerard. Ze zijn gisterenmiddag aangekomen. In Siracusa, Sicilië, hebben we ze voor het eerst ontmoet. We konden toen een kopie van hun pilot maken. Ze varen in dagtochtjes en doen er dus wat langer over. Hun vaarrichting is Paxoi. Omdat wij die route al gedaan hebben zijn ze blij met tips over leuke, veilige plekjes die we gezien hebben of aangedaan hebben. We worden uitgenodigd in de loop van de middag wat te komen drinken. Ik zeg direct dat ik alleen water, thee of koffie drink vandaag en geen alcohol. Ze moeten hartelijk lachen om mijn reactie. Ik zwem terug, douche me met het lekkere warme water uit de douchezak.

Helemaal fris stappen we in de dingy om wat te gaan drinken. Gerard heeft de instructies van de booster van voor naar achteren gelezen. Het is een technische man en weet veel van motoren. Toch heeft hij enkele vragen aan René omtrent de bedrading, over diktes van de bedrading, v-snaar en de accu's etc. Ik zit met verbazing te luisteren naar René die alle vragen heel duidelijk weet uit te leggen met extra informatie. Gerard is zeer content met alle antwoorden en heeft er niets aan toe te voegen. Wat leer je toch veel aan boord als je alles zelf moet doen. Ik begrijp het allemaal wel, maar daar houd het wel een beetje mee op.

We gaan de Vagebond op slot doen en aan wal een hapje eten. Ik ben blij dat ik maar een mini menu besteld heb. Heerlijke sla, geroosterde kaas (saganaki), natuurlijk de staziki en een vleesje. We vinden het alle twee weer lekker om geen Italiaans te eten. Gewoon even weer wat anders.

In de kuip genieten we wat na en gaan te kooi.

Opruimwoede

 

 

Maandag 6 juni 2005 / 39°36'75N 019°55'46O (Ormos Garitsas, Corfu)

[René>>] Het is een beetje raar weer vandaag. Het lijkt alsof er onweer in de lucht zit en het is drukkend warm. Helga blijft aan boord en ik ga een auto huren. Het verhuurbedrijf dat we gisteren zagen is dicht, dus moet ik een stuk verder lopen. Bij Budget is het snel geregeld en met een kleine, maar felle Citroën scheur ik terug naar de kade.

Terug aan boord selecteren we de was, want die moet hoognodig gedaan worden. Met de luxe van een autootje is het ook wat gemakkelijker te regelen. In Corfu stad vinden we een kleine wasserette. Het is wel schreeuwend duur, maar het wordt voor ons gedaan en we kunnen de (gedroogde) was rond 20:00 weer ophalen. Dat komt qua planning goed uit, want Jopie landt om 21:45. We besluiten even naar het vliegveld te rijden om te weten hoe ver het is. Het is héél dichtbij en zonder bagage zou je het kunnen lopen. Op de terugweg doen we de laatste boodschappen.

's-Middags begint Helga voor de zoveelste keer over mijn haar. Ik wordt er gek van! Ze wil, wat ze noemt "mijn kuifje" korter knippen. Ze mag van alles, maar aan mijn haar komt alleen een professional. Ik heb de drama's van andere zeilers gelezen met botte scharen, een tondeuse die er halverwege de behandeling mee stopt, en ga zo maar door. Nee, aan mijn kop geen polonaise!

Aan het eind van de middag gaan we naar de kant en rijden (wat een luxe!) in de richting van de wasserette. We zijn veel te vroeg, maar dat hebben we ingecalculeerd, want we willen eerst nog een hapje eten. Daar is straks geen tijd meer voor, want we moeten eerst de was nog opruimen en daarna naar het vliegveld. Op een terrasje eet Helga een tosti en ik een broodje giros. Terug aan boord geven we al het schone goed een plekje.

Rond 21:15 gaan we naar het vliegveld. Op een informatiescherm lezen we dat de vlucht al om 21:01 geland is. We kijken door het raam naar de lopende band, en ja hoor, daar staat ze. Wij zien haar wel, maar zij ons niet. Ze staat weer eens uitgebreid met iemand te lullen (excusez le mot...). Eindelijk ziet ze ons en daarna kunnen we elkaar snel begroeten. Ze heeft een voorspoedige vlucht gehad, maar ze is blij dat ze er eindelijk is.

Een kwartiertje later zitten we in de kuip aan een biertje. Zoals gewoonlijk komen wij het eerste uur niet aan het woord, want ze verteld honderduit over alles wat ze de afgelopen uren meegemaakt heeft. Toch wel stoer, met je 65e voor het eerst helemaal alleen op stap!!!

Dan is het tijd voor een verrassing die volgens Jopie echt niet langer kan wachten. Een klein koeltasje komt tevoorschijn. Helga maakt het open en haalt er een ... koelelement uit. Hmmm, dat zal de verrassing toch niet zijn? Onder het koelelement in folie verpakt ... 6 Hollandse Nieuwen! Helga is helemaal door het dolle heen. Ik vind haring erg lekker, maar Helga zou er bijna een moord voor doen. Ze zijn nog bevroren, dus ze moeten wachten tot morgen.

(Helga: Ik moet hier echt iets over kwijt. Toen ik het element uit de verpakking gehaald had was de teleurstelling groot en Jopie haar plezier teste groter. Dan het moment van het volgende pakje uit het koeltasje. Werlijkelijk helemaal geweldig. HARING!!! Ik sta gewoon te huppelen van plezier en schreeuw heel hard we hebben haring, haring, haring!! Heerlijk het water springt me in de mond. Ze zijn nog bevroren. Wachten tot morgen is een grote kwelling. Voor alle zekerheid heeft Jopie ook een ui meegenomen. Ze zei je weet maar nooit. Het kon zijn dat je geen uitje in huis (aan boord) hebt. Tjemig, ik kan er niet overuit dat er haring in de koeling ligt en er niet aan mag komen. Waar zou ik vanavond toch over gaan dromen....)

We nemen nog een afzakkertje en dan gaat moeder's tas open. Het is een wonder dat ze nog ruimte voor kleding gevonden heeft, want diverse lekkernijen komen tevoorschijn: stroop, hagelslag, pindakaas, Conimex kruidenmixen, drop, en nog veel meer. Ook komen twee cd-roms's van Manon en Max tevoorschijn met foto's en filmpjes van zoon Tristan. Wat een geweldige verrassing! We weerstaan de verleiding om ze direct te bekijken. Dat doen we morgenavond op ons gemak. Het is inmiddels 01:00 geweest en we gaan te kooi.

Het

Dinsdag 7 juni 2005 / 39°36'75N 019°55'46O (Ormos Garitsas, Corfu)

[René>>] Om kwart over negen is de voltallige bemanning wakker. Het is nog droog, maar de lucht om ons heen voorspeld 100% regen. Ik geloof niet in toeval en wijd het slechte weer aan de komst van mijn moeder. Een half uur later begint het inderdaad te spetteren. Ik kan er niet meer tegen en ga de auto maar inleveren. Het spetteren gaat onderweg over in echte regen. Op de terugweg koop ik 6 zachte broodjes voor het ontbijt.

In Griekenland ontbijten met verse haring op zachte witte bolletjes. Kan het gekker? Het smaakt in ieder geval buitengewoon. Helga zit hélemaal te smullen en maakt een opmerking in de trant van: "Dit is nog lekkerder dan...". Ik wordt er niet vrolijk van (Helga: Er ontbreekt hier een woord. Subtiel omschreven is het woord 'bedsport' ;))

Rond de middag klaart het gelukkig op en lijkt het er zelfs op dat de zon doorbreekt. We gaan ankerop en op de motor (ja, ik weet het...) richting Lakka op Paxoi. Na het ronden van de zuidkant van Corfu trekt de wind aan en kunnen we de laatste anderhalf uur zeilen. Het is een stuk drukker in Lakka dan een week geleden, maar we vinden tussen de ca. 30 boten nog een plekje en laten het anker vallen.

's-Avonds gaan we een hapje eten op de wal. We kiezen voor dezelfde taverna als waar we een week geleden gegeten hebben. De Engelse serveerster herkent ons en we krijgen een uitgebreide rondleiding door de keuken. De deksels gaan van de pannen en ieder gerecht wordt ons uitgelegd. Erg leuk! Helga ziet dat de kok mosselen aan het klaarmaken is en vraagt of die met een roomsaus geserveerd worden. Nou nee, gewoon in een witte wijnsaus, maar als Helga wil kan het natuurlijk ook in een roomsaus. De kok vindt het eigenlijk wel een goed idee. Jopie en ik kiezen voor gevuld lamsvlees van het spit. Het smaakt perfect, maar de mosselen van Helga spannen de kroon. Naar eigen zeggen heeft ze nog nooit zulke lekkere mosselen gegeten. De kok komt informeren of het smaakt en krijgt van Helga zelfs een hapje. Als wij zitten na te tafelen eten de kok en het personeel aan een tafel achter ons ... mosselen in roomsaus. Als dank krijgen we nog een karaf wijn aangeboden.

Terug aan boord nemen we nog een afzakkertje en gaan tegen 01:00 naar bed.

[Helga>>] Nog even toelichten. Vorige week heb ik bij het restaurantje waar René het over heeft kip met een roomsous gegeten. Op dat moment zei ik nog tegen René dit is ook een perfecte saus om met mosselen te eten. Vandaar dat ik op dat idee kwam. De roomsaus was dus al perfect. Nu de mosselen nog. Hoe hij de mosselen klaarmaakte was heel simpel. Olie in de pan met knoflook, wat witte wijn, de mosselen erin, deksel erop en even laten staan. Door het vocht in de mossel en de witte wijn werd de mossel gaar. Deze mosselen smolten gewoon op de tong! En dan met die roomsaus. Helemaal super. Leuk dat ik de kok ook weer een recept rijker gemaakt heb.

Ontbijt met verse haring!

Woensdag 8 juni 2005 / 39°14'22N 020°08'00O (Ormos Lakka, Paxoi)

[René>>] De dames worden door mij verrast met een uitgebreid ontbijt, bestaande uit vers geperste jus d'orange, een gekookt eitje, knapperig brood uit de oven en diverse vleeswaren. Daarna heb ik zin om ontzettend lui te doen en hang de hangmat onder de giek, die ik vervolgens over bakboord met een bulletalie uitbreng. Het instappen gaat echter niet zo soepel en ik kukel pardoes in het water. Een tweede poging lukt wel en vanuit de hangmat kijk ik naar de bedrijvigheid op de bootjes om ons heen.

's-Middags gaan de dames naar de kant om voor olijfolie te shoppen. Helga heeft vorige week een adresje gekregen. Ik blijf aan boord, want de wind is inmiddels, conform voorspelling, tot NW5 toegenomen.(Helga: Dat vind René helemaal niet erg om verplicht aan boord te moeten blijven ) Er komt wat swell de baai binnen, maar we liggen goed beschut. Dat veranderd eind van de middag, als de wind naar NNO draait en in kracht toeneemt. Nu blaast de wind recht in de baai en de swell neemt toe tot categorie zéér oncomfortabel. We liggen te hakken op de golven en een paar boten gaan ankerop om elders in de baai een goed heenkomen te zoeken. Als Helga en Jopie terugkomen van een nat tochtje met de bijboot gaan wij ook ankerop en zoeken de zuidoostkant van de baai op, vlak voor de kade. De wind is nog steeds NNO6, maar voor de swell liggen we hier veel beter beschut. Twee boten in de buurt krabben achter hun ankers en ankeren opnieuw. Reden genoeg voor ons om aan boord te eten. Helga maakt haar beroemde tonijnpasta, waar we onze vingers weer bij opeten.

De wind neemt na zonsondergang niet af en aangezien we zo dicht op de kade liggen ben ik er nog niet helemaal gerust op. Het is niet zozeer de wind, als wel het gieren achter het anker waarbij enorme krachten op het anker uitgeoefend worden. Als de meiden naar bed gaan, hou ik nog een halfuurtje ankerwacht. Het vertrouwen neemt toe en met het ankeralarm op de GPS ingesteld op 40 meter ga ik om 00:30 te kooi. Onder een dekbed(!), want de wind is koud. 's-Nachts gaan we er nog een paar keer uit om onze positie te controleren, maar we liggen als een huis.

[Helga>>] Even verslag over ons zoektochtje naar olijfolie. Jopie wil nog wat kaartjes op de post doen. Dit gaan we allereerst doen. We komen in het postkantoortje (stelt niets voor) met een vrolijke man waarvan de snor in grote punten gedraaid is en zo breed is dat het lijkt of hij niet door de deur kan. Het is een grote lichtgrijze snor. Ik vraag waar ik de olijfolie kan kopen. Ik ben stom verbaasd als we (Jopie en ik) naar achter in het postkantoor gebracht worden. Daar staan enkele kannen olijfolie. Ik wil een jerrycan kopen en daar de olijfolie in doen. Die tinnen kannen wil ik niet aan boord hebben. Ondanks dat de kannen afgesloten zijn mag ik toch even proeven. Raar dat je niet een jerrycan kunt vullen. Het wordt hier toch gemaakt? Eerst maar eens op zoek naar een goede jerrycan. Onderweg kijken we even in de supermarkt hoeveel een liter olijfolie kost. Dit is vele malen duurder. Als ik het nu in een eigen jerrycan kan laten gieten dan zal het nog goedkoper zijn. We slagen voor een mooie grote jerrycan voor weinig. Nu toch maar op zoek naar het fabriekje die de tinnen kannen heeft gevuld. We komen overal die tinnen kannetjes in vele maten tegen. De prijzen verschillen erg. Eindelijk vinden we het fabriekje die de tinnen kannen vult. Eerst maar eens naar de prijs vragen. We moeten per slot van rekening eerst die jerrycan schoonmaken, laten drogen en dan pas vullen. De prijs spreekt me wel aan en de olijfolie smaakt heerlijk zacht en smelt op de tong. Helemaal geweldig!

Eerst maar eens met René overleggen wat hij van de prijzen vindt. Jopie en ik gaan eerst het eilandje verkennen. We lopen richting het restaurantje waar we gisteravond gegeten hebben. De Engelse dame is er weer en herkent ons. Ze maakt een praatje en laat de verse mosselen aan ons zien. Mmmmmm, het water staat me alweer in de mond. Vol trots trekt ze me aan mijn arm om op het grote bord te kijken. Op dit bord staan alle menu specialiteiten vermeld. EN? Wat staat erop!! "Today's special: mussels with crèmesauce and terragon". Ze geeft me nogmaals een compliment wat nu zeker niet meer nodig is. We gaan verder met ons verkenningstochtje. We lopen een oud trappetje op. Opgevouwen grote netten, met stenen erop om het wergwaaien te voorkomen, liggen onder de bomen. Je ziet ze overal liggen. Het stikt hier werkelijk van de olijfbomen. Jopie geniet van de bloemen die in de bloei staan, het dorpsfeertje, de temperaturen en het uitzicht. Nog nooit heeft ze een citroenboom gezien. Deze had hele grote citroenen. We zien ook een rozenbottelstruik die in bloei staat. We wandelen langzaam een rondje en krijgen de baai weer in ons vizier. Via kleine paadjes lopen we terug. Van deze afstand en hoogte kan ik goed zien hoe de boten liggen te rollen. Het vooruitzicht daar vanavond te blijven liggen is niet fijn. Dan zie ik een prachtig mooi plekje waar we kunnen liggen. Als er nog niemand ligt, zeg ik tegen Jopie, dan moeten we daar gaan liggen. Met natte broeken aangekomen bij René vertel ik over het plekje wat ik gezien heb. We gaan direct ankerop. Fijn dat we dit gedaan hebben nu liggen we een stuk rustiger alhoewel we wel een ankerwacht in gaan stellen als de wind zo aan blijft houden. Al is het maar om te zien of de ander boten voor ons goed blijven liggen achter het anker.

Onthaasten in optima forma

Donderdag 9 juni 2005 / 39°14'22N 020°08'00O (Ormos Lakka, Paxoi)

[Helga>>] We (René en ik) hebben vannacht om beurten een kijkje genomen. Alles is goed gegaan. Op het moment dat het buiten lichter werd heb ik alle apparatuur uitgezet om stroom te besparen. Tja, dat zit er nu eenmaal zo ingebrand. Jopie doet de afwas, ik drink mijn wakker-maak-bakkie-koffie en René is de mail aan het binnenhalen. We hebben hier geen goed bereik, zo tussen de heuvels. Na de afwas springen Jopie en ik weer in de dingy om olijfolie te gaan halen. We halen nog de nodige kleine etenswaren en ingevroren "fruits de mer". We gaan vanavond weer smullen. Aangekomen bij het fabriekje met een grotere schoongemaakte jerrycan dan gisteren (even geruild omdat de prijs zo gunstig is). Ze moet weer een nieuwe prijs opmaken. Het was even een geharrewar van jewelste. Ze sprak geen goed Engels. Een liter olijfolie is 0.850 gr olijfolie. Ze werken met kilo's en geen liters. Pffff...en nu er maar achter komen of het inderdaad goedkoper is. Alle tinnen kannen die er staan worden met prijs en aantal liters genoemd. Zo kan ik een goed vergelijk maken. Tja, ik blijft tenslotte een 'echte' Nederlander. Afijn, door mijn gestuntel (ook wel een beetje gespeeld natuurlijk) krijg ik er nog enkele euro’s af. De jerrycan wordt opgepakt. Een groot vat wordt opgemaakt en met een grote trechter en een grote gieter wordt de jerrycan met dat overheerlijke gouden vocht gevuld. Ik ben zo blij als een klein kind. Wat een overheerlijke olijfolie.

Van de Engelse dame van het restaurant heb ik een tip gekregen. Donker wegzetten en je kunt het jaren bewaren als je het maar in glas of plastic doet. Op Kreta is ook erg goede olijfolie te krijgen. Als het goed is kan ik het gouden vocht van Kreta gewoon bij het gouden vocht van Paxoi doen. Wel eerst overleggen was het advies.

We rammelen van de honger. René gaat ons weer verwennen met een overheerlijk ontbijtje. Mmmm versgeperste sinaasappelsap, eitje, etc... Heerlijk! Op vol vermogen scheur ik door het water naar mijn keukenprins! Hoe zat het ook alweer? Liefde gaat door de maag?

[René>>] Wat mij aan een nummer van de Hermes House Band doet denken: "De liefde van de man, gaat niet door de maag. 'T zit ergens anders, iets meer omlaag". Maar ja, dat is dan ook de liefde van de man...

Dat ontbijtje was eigenlijk meer een lunch, want om 14:00 kun je het met goed fatsoen toch geen brunch meer noemen. De rest van de middag zijn we lui. Begin van de avond krijgen we bezoek van Onno, een dit jaar gestarte flotielje-leider/eigenaar. We babbelen wat, maar hij moet er snel weer vandoor om met zijn gasten te gaan eten. Helga maakt spagetti met de 'fruits de mer' (mosselen, garnalen en stukjes inktvis). Het smaakt weer fenomenaal! De wind is weer behoorlijk aangetrokken, maar het blijft iets rustiger dan gisterenavond.

Op weg om 12 liter (!) olijfolie te kopen

Een kinderhand is snel gevuld ;-)

De ondergaande zon schijn prachtig op de heuvels van Lakka

Vrijdag 10 juni 2005 / 39°14'22N 020°08'00O (Ormos Lakka, Paxoi)

[René>>] Na het ontbijt (dit keer wel op een normale tijd) gaat Helga even naar de wal voor wat laatste boodschappen. Jopie en ik maken de boot vaarklaar. Tegen 11:30 gaan we ankerop. We willen naar Preveza, een plaatsje waar we anderhalve week geleden ook geweest zijn. Het is zo'n 35 mijl. Er staat weinig wind, maar de voorspelling is NW5, dus toch gaan we zeilen. De eerste paar uur komt de snelheid niet boven de 4 knopen. Rond 15:00 trekt de wind eindelijk aan en gaan we 'plat voor het lappie' met ruim 6 knopen over de grond.

[Helga>>] Het kan niet anders dan dat de hengel snel in de beugel staat. De lure aan de lijn, ver achter de boot. Duimen, duimen en nog eens duimen. We hebben een lekker vleesje in de koeling liggen, maar een vers visje is natuurlijk altijd welkom. Het zeilen gaat heerlijk. Met Jopie aan boord wordt er wat afgekletst. Dan opeens horen we het gieren van de slippende vismolen. Ik vlieg door de kuip. Om de boot snel stil te leggen liggen we op een ongunstige koers. De genua uitgeboomd en het grootzeil met de bulletalie vast gezet. René springt van hot naar her om de boot zo snel mogelijk stil te leggen. De molen blijft gieren. We gaan per slot van rekening 6 knopen door het water. Veel te hard natuurlijk. In de stress (ja, ja....dat is er dan echt hoor!) bedenk ik me dat we 700 meter lijn op de molen hebben. René roept dan ook niet te veel laten vieren hoor Helga. Het gaat allemaal in secondes. Het is een kanjer van een vis. Ik zet de slip rustig ietsje strakker en strakker. Tussendoor probeer ik nog wat lijn binnen te halen. Het lijkt een onmogelijke situatie met deze snelheid. Als ik de slip steeds een klein beetje sluit of de lijn probeer binnen te halen giert de molen nog veel harder. Het moet een kanjer van een vis zijn. De hengel staat soms gevaarlijk krom. Het grootzeil is nog niet los van de bulletalie waardoor René de boot nog niet stil kan leggen. We gaan nog steeds veel te hard door het water. Dit is niet gunstig. Zeker niet met zo'n kanjer van een vis aan de lijn. En dan.......de grote teleurstelling. De lure is met grote wartel en al afgebroken. Even is het doodstil aan boord van de Vagebond. Dan komt de ontlading. Het komende half uur moet ik zo af en toe flink schelden. Verder ga ik dit verwerkingsproces in detail toelichten. De teleurstelling is enorm. Totaal uit het veld geslagen ga ik met een nieuwe wartel en lure aan de slag. Het doet pijn. Veel pijn. Ik probeer positief te denken. Toch is het fijn om zo'n vis aan de haak gevoeld te hebben ondanks de nasmaak.

René voelt het al aan zijn water. Er moet natuurlijk minstens één zo'n lure weer in de viskoffer aanwezig zijn. Ik ga zodra er weer gelegenheid voor is extra namaak lures maken met deze kleuren en met kabel. Het was weer de (echte) lure met rode kop en wit lijf. Mocht iemand de super grote vis vangen met deze lure nog in zijn bek doe hem dan de groeten van mij.....snik. Ondanks de teleurstelling is het toch een verrassing op onze trouwdag.

We zijn vandaag 10 jaar getrouwd. Het is dat we de lopende agenda Jopie aan boord hebben. Wellicht waren we er pas achter gekomen op het moment we de lieve felicitatie mailtjes binnen haalden. Heel erg bedankt voor de felicitaties. We vinden het zeer attent en erg leuk!

Het is een geweldige zeildag met veel zon en een fris windje. Rond een uur of vijf arriveren we in de baai bij Preveza (vaste land). We gaan ons heerlijk laten verwennen op onze trouwdag. We vinden een heel leuk restaurantje waar allemaal lokalen komen eten. Beter kan het niet. De bediening is heel vriendelijk en het eten is heerlijk. De prijzen zijn goed. Op de boulevard drinken we nog een kopje koffie. Na een slaapmutsje in de kuip kruipen we alle drie voldaan onder de wol. We hebben toch maar weer een slaapzak en dekbed gepakt om over de lakens heen te leggen. Het is goed afgekoeld.

Jopie heeft het helemaal naar haar zin

Zaterdag 11 juni 2005 / 38°57'89N 020°45'52O (Preveza, Griekeland vaste land)

[Helga>>] Jopie probeert zich te oriënteren en vraagt "Is dit nu Lefkas? Of is dat daar Lefkas?". Het is best lastig als je je op het water begeeft om te weten waar wat ligt. We gaan via het kanaal naar Lefkas. Voor de brug die we om één uur willen halen wordt het steeds ondieper. Omdat het zandgrond is heeft het water direct een Caribische kleur. De oh's en de ah's worden overvloedig geroepen door Jopie. Van John de Engelsman die we eerder op Lefkas hebben ontmoet ontvangen we een sms'je. Hij was samen met een vriend op de motoren een dagje aan het rijden geweest. John is onderuit gegaan en heeft een dag in het ziekenhuis gelegen. Inmiddels is hij weer hersteld en vindt zichzelf nu te oud voor snelle motoren. Wel leuk dat hij nog steeds zo af en toe een sms'je stuurt. We sms'en terug dat we onderweg zijn naar Lefkas en hem over een uurtje zullen komen begroeten.

De brug gaat precies om één uur open. We plannen het weer perfect en kunnen in één keer doorvaren. Onderweg varen we even langs John en groeten hem. Daarna varen we door naar de grote baai Ormos Vlikho. We zeilen wat langs de kust op alleen de genua. Lekker lui en rustig met die vlagerige landwind. Jopie zit te genieten voor tien. De temperaturen zijn eindelijk weer zoals we gewend zijn. De zon schijnt volop en de wind begint ook beter aan te voelen. Sinds Jopie aan boord is heeft het weer niet meegewerkt. Gelukkig vindt ze dit niet belangrijk. We konden nog steeds in korte broek rondlopen. Een trui was vanwege de frisse wind wel eens nodig. Het gaat er nu naar uitzien dat de truien ook niet meer nodig zijn.

We zien witte pelikanen en witte reigers.

Aangekomen in de baai is het aardig druk. We besluiten dieper de baai in te varen. Dit is een goed besluit. We liggen heerlijk rustig. In de loop van de middag loopt ook deze baai aardig vol. We denken dat hier zeker wel 300 boten in kunnen liggen. De baai is nog lang niet vol. René zet de karbonades in de, door Jopie meegebrachte, saté marinade.

We gaan Indisch eten. Pindasaus, karbonades afgebakken in ketjap met knoflook, perziken, rijst met gemarineerde gebakken uitjes. Dit alles wordt op het bord afgemaakt met de seroendeng, ook door Jopie meegebracht, die we van Marinanne en Joris gekregen hebben. MMMMmm het is weer smullen. Zeg maar zo. Jopie vind het ook erg lekker. Voor de insiders ...hmmmmmmmmmm...hmmmmm...heerlijk...hmmm..heerlijk....hmmmm....jongens dit is weer 7 sterren he?..hmmmmmmm.....heeerlijk.

De temperaturen zijn nog steeds goed. We besluiten de van Marianne en Joris gekregen DVD in de kuip te gaan bekijken. Snel ruimen we alles op, zetten koffie en installeren de pc in de kuip. Het is een hele leuke film met Linda de Mol, "Ellis in Glamourland".

We borrelen nog wat na en kruipen ons mandje in. Het is weer een mooie volle lange dag.

Is dit Levkas of de Carieb?

Zondag 12 juni 2005 / 38°39'91N 020°47'42O (Ormos Vlikho, Lefkas)

[Helga>>] We worden wakker door het geluid van een luidspreker. Tjemig, het is al tien uur. Zelfs Jopie is nog niet wakker. Ik ga uit bed en zet direct koffie. Dat is wat we nodig hebben na zo'n lange nacht. Het weer is nu echt super goed. In korte broek en hemdje ontbijten we in de kuip. Ik was mijn haren, Jopie wast af en dicteert tegelijkertijd aan René het mailtje wat ze aan MJSM wil sturen.

Snel ruimen we op om er weer vandoor te gaan. We vertrekken rond twee uur. Het eiland Skorpios dat van de familie Onassis is ligt hier vlakbij. Er ligt een hele grote mooring waar het schip de Christina van Onassis aan gelegen heeft. Je mag er niet aan land maar wel in de baai ankeren. Wij varen door. Overal zie je kleine strandjes op de eilandjes die we passeren. Het water is er romantische aqua blauw. Echte paradijsjes om te zien.

Terwijl ik zit te typen hoor in vanuit de kuip Jopie weer zingen. Ik zal het subtiel schrijven. Het is niet de eerste keer dat ze dit zingt en ik ben bang dat het ook niet de laatste keer is. Ze zingt "ik ben in Griekenland, ik ben in Griekenland, ik ben in Griekenland, ikkkk ben in GGGgggrieeeeeekeeeenlaaaand". Dit is op het melodietje van een voetbal supporters versje (hij is een hondel.l...hij is een hondel.l.). De stemming zit er dus weer in. Vind ik het fijn? Ach, ja...gezelligheid kent geen tijd!

Het is vier uur. Voor het eerst leggen we Vagebond op deze manier vast. Anker voor en met een lange lijn naar de wal. We horen de krekels vanaf de kant. Er liggen nog een paar zeilbootjes op dezelfde manier voor anker. In de hoek zit een hele kleine taverna. Daar gaan we vanavond gebruik van maken. Er staat nog wel behoorlijk wat wind waardoor je voldoende afkoelt. Ik hoor Jopie op de achtergrond zeggen: "Morgenochtend ga ik zwemmen!". We zullen zien of ze deze stoere woorden in de praktijk gaat brengen.

We hebben trek. René warmt het restant rijst met de gebakken uitjes en wat pindasaus op. Het begint hier heerlijk te ruiken. Jopie maakt de griekse yoghurt met honing en kaneel klaar. Ze begint al aardig mee te draaien. Het is altijd weer wennen aan boord, qua ruimte, bewegingen van de boot, etc.

[René>>] 's-Avonds wandelen we naar de volgende baai, waar een klein dorpje is. Onderweg bellen we even met de Seebaert om voor morgen iets af te spreken. Morgen bereikt Marion een respectabele leeftijd en dat moet natuurlijk gevierd worden. De Seebaert wacht op levering van een nieuwe sprayhood en morgen weten ze meer. Dus besluiten we om morgen nog even contact te hebben. We eten bij een taverna waar het wemelt van de zwerfkatten. Tientallen katten azen op een stukje vlees of vis. De meeste katten zien er redelijk goed uit, maar een paar exemplaren zijn ècht vel over been. Zielig!

Helga begint rond middernacht speculaasdeeg te maken, om voor Marion "50" te bakken. Ik geloof het verder wel en ga tukken.

Voor anker met een lijn naar de kant (Meganisi)

Onze afwasmachine...

Maandag 13 juni 2005 / 38°39'93N 020°47'43O (Baai bij O. Abelike, Eiland Nisos Meganisi)

[René>>] Jopie maakt haar belofte waar en gaat na het uitgebreide ontbijt te water. Ze geniet van het poedelen en spartelen en vindt het water heerlijk. Helga bakt de "50", die erg goed lukt. De telefoon gaat over en Helga neemt op. Het is Marion van de Seebaert. Helga zet direct "Lang zal ze leven" in. We besluiten hun richting op te komen. Ze liggen in Sivota, de baai waar wij aankwamen na de oversteek vanaf Sicilië. Het is een tochtje van niks, slechts 8 mijl. De wind komt gedurende het tochtje, zoals wel vaker hier, van alle kanten. Als we vertrekken is 'ie noord, onderweg zuid en bij aankomst west. Nee, gezeild hebben we niet.

Onderweg oefenen we "Verjaardagsfeest" van de Frank Boeijen Groep. Een tekstfragment is: "Nooit meer naar een verjaardagsfeest, omdat ze vervelend zijn!". Ik wil het vanavond voor Marion zingen. Helga en Jopie doen de 'backing vocals'. We hebben lol voor tien.

Als we de baai van Sivota binnenvaren zien we direct de met vlaggetjes versierde Seebaert. We varen er kort langs om uitgebreid voor Marion te zingen, maar er is niemand aan boord. Dan horen we Marion roepen vanaf de kant en zingen haar alsnog toe. Ons "lieflijk" stemgeluid schalt door de baai. Ook zien we Seebaert's gasten Rob en Monique op de kant. Bert en Marion komen een halfuurtje later even langs. Ze hebben voor vanavond een tafeltje gereserveerd, maar eerst moet er aan boord van de Seebaert nog geborreld worden. Héél vervelend allemaal.

Zoals te verwachten (of te vrezen, het is maar hoe je het bekijkt) valt zijn de borrel en het eten een groot succes. Marion krijgt van ons de speculaas en een poloshirt. Wij krijgen voor ons tienjarig huwelijk van Bert en Marion een met de hand beschilderde kaart van de vulkaan Stromboli. De tekst beloofd ons dat Marion Vagebond op doek gaat vastleggen. Wat een verrassing!

Jopie en Monique hebben elkaar als 'echte' Rotterdammers helemaal gevonden en halen herinneringen op aan 'West'. We zingen Marion nog diverse keren toe en zelfs mijn vertolking van "Verjaardagsfeest" wordt om onbegrijpelijke redenen gewaardeerd. Ik ben niet echt een begenadigd zanger, zeg maar... Pas om 0:30 gaan we van tafel, tot opluchting van het personeel, want voor hetzelfde geld hadden we er tot zonsopgang gezeten.

Op de kade nemen we afscheid en spreken af om morgen elkaars boten onder zeil te fotograferen en filmen.

Marion wordt Sarah...

Zelfs de bijboot is met vlaggetjes versiert

Dinsdag 14 juni 2005 / 38°37'38N 020°40'983O (Sivota, Levkas)

[René>>] Terwijl Helga en Jopie het ontbijt voorbereiden, ga ik naar de kant om de website bij te werken. In een taverna hebben ze één internet-pc. Hier geen ISDN, laat staan ADSL, nee, gewoon simpel inbellen via de telefoon. Het duurt dus iets langer dan normaal, maar het werkt en daar gaat het om. Na het ontbijt gaat Helga nog even naar de kant om wat boodschappen te doen.

In overleg met de Seebaert gaan we om 13:00 ankerop om een stukje te zeilen en foto's van elkaars boten te maken. Er staat zowaar wind, Z3. Verder is het strak blauw. Perfecte omstandigheden voor ons plan. We laveren de baai uit en even later komt de Seebaert ons achterna. Over en weer worden tientallen foto's gemaakt (er wordt ook gefilmd) terwijl we aan de wind en later halve wind varen. Bert stelt voor om ook een stukje voor de wind te varen, wat ons de gelegenheid geeft om de genaker te hijsen. Dat zullen helemaal mooie foto's worden met het rood-wit-blauwe monster. Na anderhalf uur valt de wind weg en besluiten we om te keren. We gaan naar Ormos Rouda, de baai naast Sivota. De wind steekt weer op en met ZW4 varen we aan de wind. Perfecte zeilomstandigheden.

Na aankomst worden op de Seebaert en de Vagebond de foto's op CD gebrand. Daarna is het happy hour op de Vagebond. Vol bewondering kijken we naar elkaars foto's. Geweldig! Qua drankgebruik (lees: misbruik) is het vandaag rustig. Bij een aantal van ons heeft het er gisteren aardig ingehakt.

Morgenochtend vroeg vertrekt de Seebaert richting Patrai, op weg naar het kanaal van Korinthe. We nemen vast afscheid, maar Marion, Monique en Jopie zijn vast van plan morgenochtend (8:00!) nog te gaan zwemmen. Ze doen maar!

Woensdag 15 juni 2005 / 38°38'38N 020°41'83O (Ormos Rouda, Levkas)

[René>>] Zowaar, de dames liggen om klokslag 8:00 in het water. Marion en Monique komen met de dingy naar de Vagebond, maar stoere Jopie zwemt naar het strand. Helga en ik kijken het aan onder het genot van een kop koffie. Aan boord van de Seebaert maakt Bert alles gereed voor vertrek. Om 8:45 gaan ze ankerop en zwaaien we ze de baai uit. Een half uurtje later vertrekken wij ook. We willen de brug (bij Levkas stad) van 12:00 hebben om dan over te steken naar Paxoi. Onderweg wast Jopie af (jaja...) en als we door het kanaal van Levkas varen wordt het ontbijt geserveerd. Ze mag vaker aan boord komen!

We halen de brug van 12:00 ruimschoots en tuffen verder naar Paxoi. Onderweg bedenken we dat het een goed idee is om te kijken hoe de swell is in Emerald Bay, een schitterende kleine baai op Andipaxoi, waar we 2 weken geleden een nacht voor anker lagen (toen met redelijk wat swell). Bij aankomst valt de swell erg mee. Toch brengen we een achteranker uit, om de boeg op de swell te houden, en voorkomen zo dat Vagebond gaat liggen rollen. Jopie is zwaar onder de indruk van de schoonheid van dit baaitje. Het is er ook onbeschrijflijk mooi. We eten saté van de BBQ met rijst, uiten en pindasaus.

Donderdag 16 juni 2005 / 39°09'51N 020°13'71O (Andipaxoi, Emerald Bay, zuid van Corfu)

[Helga>>] De zon is net op. Jopie en ik hebben het er gisteren nog over gehad. De zonsopgang is hier vast erg mooi. Jopie heeft de wekker gezet. René hoort zijn moeder tot twee keer zachtjes 'Helga' roepen. Hij blijft dus liggen. Met een slaperig hoofd ga ik naast Jopie zitten die met volle teugen zit te genieten van de zonsopgang. Het foto toestel moet er bij aan te pas komen natuurlijk. Het is heerlijk rustig. De meeuwen komen nu ook goed op gang. De jonge meeuwen piepen zich schor. Die willen een ontbijtje. In de verte komt een vissersbootje voorbij. De 'oh's en de ah's' zijn vele malen te horen in de kuip. Dit is niet te betalen. Het is iets wat je mee maakt en wat je tot op het bot voelt. Een geweldige start voor deze dag. Jopie bedankt dat je toch, ondanks de late uurtjes, de wekker gezet hebt.

[René>>] Tot een uur of 11:00 hebben we de baai nog voor onszelf, maar dan komen de toeristen. Dat is trouwens een interessante discussie, zijn wij nu toerist of niet? Helga vindt dat we meer een soort zigeuners zijn. Ik ben er nog niet over uit. Nou ja, lekker belangrijk! De 'toeristen' bestaan uit diverse categorieën. Sommige worden voor een dagje strand met een bootje afgezet. Anderen komen met een gecharterde of eigen boot en weer anderen komen met een 'daytripper', een grote boot die een halfuurtje voor anker gaat, zodat de gasten even kunnen zwemmen. Kortom, het is gedaan met onze rust.

We zwemmen wat en Helga en Jopie gaan met de dingy naar het strand. (Helga: Jopie in de dingy en ik zwem me dus te pletter :). Ook zijn we op deze manier een grot in gezwommen. Erg mooi allemaal en hebben erg veel plezier.) Ze vinden mooie stenen op het strand en komen met een zak vol terug aan boord. Ik moet ze één voor één bewonderen. Tsja, het zijn mooie stenen, maar ik kan hun stenenfetisj en bijbehorend enthousiasme niet delen.

Halverwege de middag gaan we ankerop en varen naar Mongonisi op Paxoi, wel 2,5 mijl verderop. Ook hier waren we twee weken geleden, en in de enige taverna die de baai rijk is, worden tijdens het eten Griekse dansen opgevoerd. Vorige keer was het erg gezellig en we hopen Jopie te verrassen. Dat lukt uitstekend, en hoewel de voorstelling identiek is aan die van twee weken geleden, vermaken we ons weer uitstekend. Zelfs Jopie weten we te verleiden tot een dans en Helga wordt ten dans gevraagd door de Griekse kelner. (Helga: Leukertje, vind je niet?) Het wordt laat, want pas rond 1:30 gaan we te kooi.

Vrijdag 17 juni 2005 / 39°10'90N 020°12'25O (Mongonisi, Paxoi)

[René>>] Als de ergste katerverschijnselen een beetje weggetrokken zijn, verwisselen Helga en ik de fok van 33m2 voor de genua van 44m2. We hadden dat al eerder willen doen, maar het was er nog niet van gekomen. Als we de afgelopen drie weken de grote genua gevaren hadden, hadden we hem slechts één keer in moeten rollen. Vooral op de foto's die de Seebaert van Vagenond genomen heeft, viel het me op hoe 'klein' die fok eigenlijk is.

We gaan ankerop richting Parga, op het Griekse vasteland. Het laatste uur kunnen we zowaar zeilen bij 8 knopen wind uit het NW! We merken direct het effect van de genua. Het scheelt minstens een halve knoop. Bij Parga kunnen we kiezen uit een grote baai, west van het dorpje dat volgens de pilot ongeveer 20 minuten lopen is, of een kleine baai, dichter bij het dorp, maar tussen rotsen en ondieptes. Aangezien het rustig weer is en we boodschappen willen doen, kiezen we voor het laatste.

Helga geeft vanuit de navigatiehoek wat aanwijzingen, maar ik vaar liever op zicht tussen de rotsen door, dan blindelings te vertrouwen op de GPS. Trouwens, dit soort aanlopen doen we altijd op zicht, soms gecombineerd met de GPS. De C-map kaart zit er een meter of 50 naast, want onze track gaat recht over rotsen en eilandjes heen. Zie het kaartje hiernaast, met in rood de track in en uit, en in groen zoals we (op de kaart) gevaren zijn. Dit heeft overigens niets te maken met de GPS problemen waar we eerder melding van maakten, want de positie die de GPS geeft is goed (HDOP van 1).

(Helga: Even toelichten:) Ik geef aan vanuit de navigatiehoek waar de gemene rotsten onder water zitten. Verder doet René alles op zicht. En maar goed ook! Zodra ik op de boeg ga staan en door het kraak heldere water vlak voor de boeg kijk weet ik dat mijn hartje het nog goed doet. Dit soort dingen is niet aan mij besteed. We doen het heeeeel rustig, dus er is niets aan de hand en het gaat weer goed. Net als iedere andere dag krijgen we een applaus van Jopie voor de veilige aankomst.)

Het is een prachtige kleine baai en behalve een stuk of honderd toeristen op het strandje en een handvol waterfietsen hebben we de baai voor onszelf. We zoeken verkoeling in het water en gaan daarna boodschappen doen in het zéér toeristische plaatsje. Toch wel leuk voor de verandering. Hoe kleiner het supermarktje, hoe hoger de prijzen, lijkt het wel. Voor een pak gekoelde melk betalen we bij een kleine kruidenier 1,60 en bij een wat grotere supermarkt 1,45. Wie het kleine niet eert...

's-Avonds laten we ons weer verwennen bij een taverna en wandelen daarna naar het einde van de boulevard met zijn tientallen barren en tavernas.

In rood onze track, in groen de 'werkelijke' koers

De baai van Parga voor ons alleen...

Zaterdag 18 juni 2005 / 39°16'94N 020°24'25O (Parga, Griekse vasteland)

[René>>] Al eerder wilden we een keer op de wal gaan ontbijten, maar toen was het weer de spelbreker. Nu is het prachtig en we hebben geen van drieën zin om het ontbijt klaar te maken. Hoewel we aan boord net zo lekker ontbijten, is het toch speciaal. Vervolgens doen we nog een paar laatste boodschappen en gaan snel terug naar Vagebond om verkoeling in het water te zoeken, want bij gebrek aan wind beginnen te temperaturen behoorlijk op te lopen.

Rond 13:00 gaan we ankerop. Er komt geen wind van betekenis, dus tuffen we de 16 mijl naar Valtou. Valtou is een vrijwel verlaten diepe baai die veel beschutting biedt. Bij aankomst is het er inderdaad verlaten, op één zeilboot na en enkele vissers op de kant. De stilte is oorverdovend. Regelmatig zien we vissen van 30-40 centimeter uit het water springen, soms wel een meter hoog. Erg mooi gezicht.

Helga heeft al vroeg trek en maakt aan het eind van de middag heerlijke hamburgers. Is het dan, ondanks de mayonaise en ketchup, met een blaadje sla en wat uien dan toch nog gezond? Ach, we zwemmen de overtollige calorieën er wel weer af.

Jopie wil de foto's van onze reis naar Zuid Afrika zien. Gedurende de avond worstelen we ons door de 1150(!) kiekjes heen. Het is al middernacht geweest, als we naar bed gaan.

Wat een uitzicht!

Zondag 19 juni 2005 / 39°31'25N 020°11'00O (Valtou, Griekse vasteland)

[René>>] We blijven hier vandaag liggen. Jopie schrijft een stukje over haar ervaringen de afgelopen twee weken. Als ik het zo lees zijn we er prima in geslaagd om haar optimaal te verwennen!

Ik heb de voorgaande zin nog niet af, of het scherm van de laptop springt op VGA (600x800). Er verschijnt een melding met het advies alles te saven en de computer af te sluiten vanwege een hardware probleem. !@#$%^&*(!!!! Afsluiten lukt, maar opnieuw opstaren, ho maar. Het lijkt op een kapotte videokaart. Balen als een stekker! Gelukkig hebben we een reserve laptop, dus we zijn niet onthand. Maar een probleem komt nooit alleen en nu blijkt de 12 volt adapter van de reserve laptop kuren te vertonen. Het groene ledje gaat aan, om na een paar seconden weer uit te gaan, dan weer aan, etc. Dat schiet niet op. Dan maar draaien op 220 volt, alleen dan moet de omvormer continue aan staan en normaal gesproken staat dat apparaat uit (alle kleine beetjes stroombesparing helpen).

Binnen het uur zijn we weer "up and running" en kunnen we weer navigeren, e-mailen, foto's verwerken en de website onderhouden.

Jopie zou backups van de foto's van de afgelopen 3-4 maanden meenemen naar Nederland, maar die wilde ik pas op het laatste moment branden, zodat ze ook alle foto's van de afgelopen twee weken zou hebben. Het lukt om de laptop weer op te starten in "save mode", maar dan kan ik om de een of andere reden geen cd's branden. De USB-stick werkt wel en dus pomp ik ca. 1,5Gb via de 256Mb USB-stick over naar de reserve laptop. Daar kan ik de foto's in ieder geval wel branden. Tot laat in de avond ben ik met die klus bezig.

Oh ja, een paar dagen geleden bleek ook de oplader voor de batterijen voor de fotocamera stuk. Nu kun je die camera overal ter wereld kopen, dus een nieuwe oplader aanschaffen zal geen probleem zijn. (Helga: Oproep: Geldboompje gezocht. :) Maar inmiddels beginnen we toch onze vraagtekens te krijgen bij Jopie. Een klassiek geval van BAD KARMA???

 

Maandag 20 juni 2005 / 39°31'25N 020°11'00O (Valtou, Griekse vasteland)

[René>>] Wat is wijsheid? De laptop proberen te laten repareren in Griekenland, of de laptop meegeven met Jopie, zodat 'ie in Nederland naar Dell gestuurd kan worden. Het is nog steeds een redelijk courant model, en een nieuwe is waarschijnlijk (veel) duurder. Dell heeft vast een Griekse vestiging, maar spreken ze daar fatsoenlijk Engels? Het is natuurlijk een optie om lokale hulptroepen in te roepen, bijvoorbeeld een watersportwinkel in Levkas met Nederlands sprekend personeel. Maar dan moeten we hier waarschijnlijk een tijdje blijven rondhangen in afwachting van reparatie, als dat al kan. Te veel onzekerheden. Na wat heen en weer bellen en sms'en met Marianne en Dell Nederland besluiten we de laptop mee te geven aan Jopie. Het gaat in Nederland waarschijnlijk een stuk soepeler en hoe we het apparaat t.z.t. weer aan boord krijgen, dat zien we dan wel weer. Hoewel, sommigen hebben daar al ideeën over...

Helga maakt tosti's voor ontbijt en serveert ze met vers geperst sinaasappelsap. Tegen 13:00 lichten we het anker en vertrekken richting Corfu stad.

[Helga>>] De tas van Jopie is op een paar kleine dingen na gepakt. Opeens schoot haar te binnen dat ze gisteren vergeten was te zingen. Alle springende vissen bleven onder water, de vogels vlogen verschrikt weg, de geitjes waren opeens onzichtbaar, zelfs het paard had zich weten te verstoppen toen Jopie haar aria inzette "Ik ben in Griekenland, ik ben in Griekenland, ik ben in Griekenland, ikkkkk beeennnnn innnn Griiiiiieeeeekenland". Doodse stilte toen ze klaar was. Alle dieren waren met ons in afwachting of er nog wat achteraan kwam.

Onderweg nemen Jopie en ik nog even de tas met door haar meegenomen spullen door. Daar waren we in alle 'drukte' nog niet aan toegekomen. Heerlijke Conimex kruiden of kruiden van de toko. René heeft weer lekkere schenkstroop en melk chocolade hagelslag.

Aangekomen in de baai van Corfu nemen René en Jopie nog een heerlijk verfrissende duik. Mijn buikje is weer druk waardoor ik niet de behoefte heb aan afkoeling. Wel neem ik weer een klein beetje 'ham kaas' chips die Jopie meegenomen heeft. Mmmmm...dat is echte verwennerij, zeker wanneer je je zo voelt. De olijven met de fetta worden voor het laatst door Jopie gretig ontvangen en met de nodige complimenten verorbert. Het glaasje wijn ontbreekt natuurlijk niet. Heerlijk als mensen zo kunnen genieten.

De laatste hand wordt nog gelegd aan het inpakken. Marianne heeft volgens mij al een plannetje hoe ze de gerepareerde laptop (hopelijk is 'ie te repareren) weer aan boord krijgt. We zullen zien of ze het voor elkaar krijgt. Joris en Marianne zijn altijd welkom. Dat weten ze.

In de kuip wordt uit volle borst nog een keer gezongen 'ik ben in Griekenland'. Het klinkt gek maar ik denk dat ik het ga missen of toch niet? Het applaudisseren als we weer ergens aankomen moet ik de komende dagen maar even als afkikken overnemen. Het zingen laat ik maar voor gezien, beetje gek doen is ok maar er zijn grenzen natuurlijk.

Vol bepakt vertrekken we met de dingy naar de kant. Het is drukkend warm en er staat bijna geen wind. In een supermarktje kopen we nog het een en ander. Van Jopie krijgen we nog drie heerlijke knoflookworsten. Zoals gepland gaan we eten op een vrolijk door bloemen omzoomd terrasje van een pizzeria. We kunnen het niet laten toch nog even wat Griekse voorafjes te bestellen. De pizza's smaken heerlijk. Klokslag 20:00 uur bestellen we een taxi om ons naar het vliegveld te rijden (2-3 minuutjes). De taxi staat er dan ook om twee minuten over acht al. Aangekomen op het vliegveld worden we verrast. Niet te geloven, de taxi kost 8 euro! René maakt hier nog een opmerking over wat de kosten niet naar beneden brengt.

Aangekomen in de vertrekhal van het vliegveld bekijken we de borden en moeten naar buiten om in de rij aan te sluiten. Jemig wat is het druk. Er worden steekproeven op bagage genomen. Sommige tassen moeten open. En jawel hoor! Die van Jopie moet open. Erg fijn als je helemaal in het midden een laptop hebt ingepakt ter bescherming en het nu weer helemaal moet uitpakken, pffff. Wederom een klassiek geval van BAD KARMA???

We besluiten een kopje koffie te nemen omdat we nog ruim een half uur de tijd hebben. Jemig, een espresso kost hier 3.50 en een cappuccino 4 euro. Ik ga nog even op de prijslijst kijken. Het is een handgeschreven prijslijst en de prijzen kloppen. We rekenen totaal 11 euro af voor drie kopjes koffie in plastic bekertjes!!! Dit is toch niet meer normaal? Vergeet niet dat er op het vliegveld nog een groot bord staat dat de bouw van het vliegveldcomplex mede is gefinancierd door het EU!! Door mijn gemopper komt een andere Nederlander naar me toe die hier al enkele jaren woont. Hij moet zijn verhaal blijkbaar kwijt. Volgens hem begrijpen de Grieken het niet helemaal, wanneer ze alles zo duur maken de mensen weg blijven. Ook in kroegjes waar het normaal heel druk was komen de mensen niet meer of nemen maar 1 biertje omdat de eigenaar het biertje gewoon 1 euro duurder heeft gemaakt. En dat kan de in Griekenland wonende Nederlander ze maar niet aan hun verstand brengen. Het gaat volgens hem dezelfde kant uit als Spanje en Turkije gaat dezelfde richting op.

Na ons kopje koffie zwaaien we Jopie uit. We lopen terug. Zo ver is het nu ook weer niet. De dure taxi auto's (audi, mercedes, bmw) staan te glimmen of worden nog hier en daar opgepoetst. We kijken ernaar en hebben zo onze bedenkingen.

Binnen een half uurtje zijn we terug aan boord. We wachten tot het vliegtuig over vliegt. Het vliegt ietsje later over dan gepland. Jammer dat ik net te laat op het idee kom om alle lichten aan boord aan te doen. Wellicht had ze ons dan 'zeker' door het raampje had kunnen zien. Moe en voldaan kruipen we in bed.

Jopie neemt nog een laatste duik in het water

De route die we met Jopie gevaren hebben

Dinsdag 21 juni 2005 / 39°36'75N 019°55'46O (Ormos Garitsas, Corfu)

[Helga>>] Het is de 21e. De langste dag van het jaar. Gisteravond nog twee sms-jes ontvangen. Eén van Joris die Jopie van Schiphol is komen halen. Hij smste "ik heb ze hoor!". Later kregen we van Marianne nog een sms-je met de tekst "Jopie is als laatste in het vliegtuig gestapt en bijna het vliegtuig gemist".

Het had dus echt een 'hele' lange dag kunnen worden. Bad Karma?? (grapje)

In de rij bij het inchecken had Jopie allemaal bekende gezichten gezien die ook met haar meegevlogen waren naar Griekenland. René en Ik hebben op de borden gezien dat er twee vluchten waren naar Nederland en er op dat moment helemaal niet bij stil gestaan dat Jopie wellicht naar de verkeerde gate zou gaan waar helemaal geen bekende gezichten aanwezig waren. Ze heeft dus wel bij de verkeerde gestaan. Gelukkig is het allemaal wel goed afgelopen, maar leuk zal het voor haar niet geweest zijn. Gelukkig spreken ze op de vluchthaven wel Nederlands en heeft ze zich verstaanbaar kunnen maken. Iedere keer moet ik er aan denken "Achgossie toch". Een ding is zeker Jopie "Dit verhaal had je niet kunnen vertellen als je het avontuur niet was aangegaan om in je eentje op reis te gaan naar Griekenland". Dat is heel wat waard. (Achgossie toch.....).

We vertrekken naar de baai Ormos Lakka van Paxoi. Helaas is het motorweer. Het is stil aan boord. We moeten er alletwee weer even aan wennen.

Het is rond twee uur als het anker het water in plonst. Eerst een wijntje met een stukje worst die we op de valreep nog van Jopie gekregen hebben. Mmmm het smaakt heerlijk. Er komt een mooie blauwe zeilboot de baai in varen. Het is ook een Koopmans ontwerp met vaste sprayhood. Terwijl we aan het nagenieten zijn van het zwemmen komt er een dingy aan peddelen. Het zijn de Nederlandse eigenaren van die mooie blauwe Koopmans, genaamd Gaos. Natuurlijk wordt het gezellig aan boord met nog maar weer een wijntje en wat nootjes. Vagebond wordt van alle kanten bewonderd door Jet en Foppe. We spreken af om morgen bij hen aan boord een kopje koffie te drinken.

Wij gaan nog even zwemmen. Volgens mij kun je je haren wassen met zout water. Het afwasmiddel schuimt ook in ons zoute spoelwater. We proberen het en het werkt perfect. Aan boord nog even naspoelen met zoet. Dat gaat ons weer een hoop drinkwater schelen. Alhoewel we ieder met drie liter water onze haren wassen. Tja, je gaat dat soort dingen toch meten ('meten is weten') zodat je steeds meer in de gaten krijgt hoelang je met het zoete water kunt doen (we hebben geen watermeter). Voordat Jopie aan boord kwam hebben we water getankt en we doen er nog steeds mee.

Natuurlijk gaan we weer naar ons bekende restaurantje 'Taverna Alexandros' om daar de mosselen te eten met roomsaus en tarragon. We worden weer hartelijk verwelkomd. Er wordt direct gewezen naar een tafeltje waarop een vol bord met lege mosselschelpen staan. De Engelsman die ze gegeten heeft vertelt direct dat het heerlijk is. De eigenaresse vertelt hem dan ook vol trots dat ik dat wel weet omdat het mijn recept is. De Engelsman kijkt me verbaast aan en ik vraag me af of ik niet geloofwaardig genoeg over kom.

De wijn staat net op tafel als Jet en Foppe aan komen lopen. Ze hebben hier nog nooit gegeten en vinden het leuk om bij ons aan te schuiven. Jet bestelt ook de mosselen met roomsaus welke ze heerlijk vindt. Het wordt weer laat omdat het helaas weer gezellig is. Foppe slaat de sleeplift achter onze dingy aan af en peddelt met Jet terug naar de Gaos.

 

Woensdag 22 juni 2005 / 39°14'22N 020°08'00O (Ormos Lakka, Paxoi)

[Helga>>] De verse koffie geuren komen me tegemoet als ik wakker word. René gaat nog even campinggas halen voor maar 6 euro. Ik geniet even van de koffie. Zodra René terug is zwemmen we voor de broodnodige beweging samen naar de kant en terug. De zwemschoentjes die Jopie heeft achtergelaten draag ik weer met veel plezier.

Jet is nog niet terug van haar ochtendwandeling met boodschapjes als wij bij Gaos aan boord stappen. Foppe maakt voor ons een heerlijk kopje koffie. Jet heeft van mijn ontdekte olijfolie-adresje gebruik gemaakt. Gisteravond heeft ze gehoord dat René kataifi en baklava zo lekker vindt en ze heeft baklava voor bij de koffie meegenomen. Wat vind ik dit attent en lief! We bewonderen hun boot en nemen, net als zij bij ons gedaan hebben, hun handigheidjes ook weer goed in ons op. Zo leer je van andermans boot en de oplossingen van de bemanning.

Het is twaalf uur. We gaan ankerop. Van Jet hebben we twee boeken gekregen om te lezen. Heerlijk! Gaos gaat richting Lefkas en wij ook, alleen is onze bestemming Levkas-stad en zij varen waarschijnlijk verder. Ieder gaat zo zijn eigen weg. Misschien dat we in de toekomst nog wel eens iets van hun horen via de website. Dat zou leuk zijn. We wensen hen een hele fijne tijd toe met het alom bekende advies van ons 'vooral zo veel mogelijk te genieten'.

(Het valt jullie zeker wel op dat ik opeens weer heel veel aan het schrijven ben. Hoe zou dat nou komen? Tja, met Jopie aan boord had ik het natuurlijk weer veel te druk met kletsen. Mijn excuses voor mijn afwezigheid.)

[René>>] Onderweg passeren we de Gaos, omdat wij onder vol zeil motorsailen en zij alleen met de kluiver. We maken een foto van het fraaie schip. We willen nog een stuk normaal zeilen en dus kienen we uit wanneer we de motor uit kunnen zetten en toch de brug bij Levkas van 18:00 nog kunnen halen. Er staat niet zoveel wind en op alleen de zeilen doen we hooguit 4 knopen. Het duurt tot 16:45 voordat we kunnen zeilen en prompt trekt de wind aan tot een dikke 4Bf en gaan we ruim 5,5 knoop over de grond. Komen we toch nog veel te vroeg aan voor de brug. Ach, we hebben in ieder geval nog een uurtje gezeild.

Eenmaal door de brug gaan we 18:30 op ons eigen anker aan de kade in Levkas stad. Een prima plek, maar we waren even het lawaai van de doorgaande weg vergeten. Dit is de weg die Levkas verbind met het vaste land en daar gaat veel verkeer overheen.

De Gaos van Foppe en Jet

Donderdag 23 juni 2005 / 38°50'01N 020°42'70O (Levkas Stad)

[René>>] We hebben een flinke to-do lijst voor vandaag. Als Helga een achterstand in het lezen van e-mails wegwerkt, ga ik vast op pad voor een pilot van Griekenland (we hebben nu een kopie van alleen de Ionische zee), gedestilleerd water voor de accu's, schroefasvet en nog een paar kleinigheden. Ik slaag voor bijna alles bij de watersportzaak aan de overkant.

Terug aan boord selecteert Helga de was en daarna gaan we op zoek naar een wasserette. Die hebben we vlot gevonden, maar hij is veel te duur. Een andere wasserette maakt het nog bonter en vraagt 15 Euro per was van maximaal 5 kilo. Wat een afzetterij! Daar trappen we niet (meer) in en we (nou ja, ik moet eerlijk zijn, Helga) doen het wel op de hand. Daarna lopen we heel Levkas af op zoek naar een nieuwe oplader voor de batterijen voor de camera. Na 6 winkels vinden we eindelijk een universele lader waar ook ons type batterijen op past. Met een voldaan gevoel eten we een tosti en een omelet op een terrasje.

Weer aan boord vul ik de schroefasvetkoker (mooi scrabble woord) en gaat Helga aan de gang met de was. Verder controleer ik het waterniveau van de accu's, omdat ik verwacht dat die met de booster meer water gaan verbruiken. Maar het valt mee en ik hoef ze niet bij te vullen. Tenslotte maak ik een upload voor de website gereed, omdat er hier een prima internetcafé zit, zolang je er tenminste niet 's-avonds heen gaat, want dat is het in bezit genomen door spelletjes spelende jeugd (tot 40 jaar...).

[Helga>>] Pffff, veel te warm om alles op de hand te wassen. De lakens hang ik maar even in de zon te luchten. Zodra er zich weer een gelegenheid voordoet om de was te doen is het vroeg genoeg. We hebben nog schone spullen aan boord. Niets om me verder druk om te maken.

In het internetcafé heb ik heerlijk de verhalen van Marion en Bert zitten lezen en de foto's van mijn broer zijn site bekeken.

We eten lekker goedkoop een broodje giros. Het is heerlijk. Daarna wandelen we nog wat door het dorpje. We verbazen ons over de Hindoestaanse kinderen die prullaria lopen te verkopen. Ik denk dat de jongste nog geen 6 jaar oud is. Vader en moeder zitten in een hoekje op een stoeltje te controleren of alles goed gaat met de verkoop. Schandalig gewoon.

Nu ik geen afleiding meer aan boord heb ga ik lekker vroeg naar bed met het blad Linda.

 

Vrijdag 24 juni 2005 / 38°50'01N 020°42'70O (Levkas Stad naar Sivota, Levkas)

[Helga>>] Ik kom tot de ontdekking dat we van de afgelopen dagen en data een rommeltje gemaakt hebben. Bij de eerst volgende update wordt het weer gecorrigeerd.

De waterman, de man die het sleuteltje heeft van de waterkranen, is er al om kwart over acht. Om van het oude water af te komen spoelen we direct alle kranen goed door en laten heel lang de warmwaterkraan aan staan. Dan is de boiler ook goed doorgespoeld. Dan gaat er Aquaclean bij en wordt de goed doorgespoelde slang op de watertank geplaatst. De waterdruk is niet hoog. Na een halfuurtje komt de waterman een kijkje nemen. Hij vindt dat we er wel erg lang over doen en vraagt nogmaals hoeveel water of we kunnen tanken. René laat dit niet ongewis en tankt direct een jerrycan water terwijl hij erbij klokt. Zo, dan kan het mannetje brullen wat hij wil maar wij weten exact hoeveel water we ingenomen hebben, is wat René me zegt. Best slim, dacht ik. Van de 4 zijn het 5 euro's geworden. Wat blijkt we kunnen het mannetje toch niet controleren omdat we de literprijs niet weten. Zo zie je maar je moet overal aan denken.

Voor vertrek ga ik nog even brood halen en babbel nog wat met de Engelse buren. Ze hebben gisteren zelf mosselen geplukt. Ik geef hun het recept van de mosselen in roomsaus. Dankbaar wordt het in ontvangst genomen. Tja, wie geeft krijgt wel eens iets terug. En ja hoor, ik ben ook weer een paar recepten rijker. Wat te doen met verse sardines of verse vis. Heel simpel en lang houdbaar. Ook deze wordt weer genoteerd in mijn boekje.

Helaas moet onze Japanner weer aan het werk, bij gebrek aan wind. Het is hier nog steeds mooi maar we willen weer een ander behangetje. Zodra je besluit om rond te gaan trekken wil je ook iedere keer iets anders zien. Dit gebied is een super vakantiegebied. Een echte aanrader. Momenteel varen we naar Sivota bij Levkas. Het is alweer een tijd geleden dat we daar voor het eerst aangekomen zijn na onze overtocht.

[René>>] Afgelopen woensdag openbaarde zich van het een op het andere moment een irritant lichamelijk ongemak aan mijn derrière. Twee jaar geleden ben ik daar al eens voor behandeld door een specialist, en dat is momenteel natuurlijk wel het laatste waar ik op zit te wachten. Gisterenavond bij een apotheek een zalfje gehaald. Direct begonnen met smeren natuurlijk, en het lijkt te helpen. Maar ik ben mobiel toch enigszins beperkt...

Zo beperkt dat Helga naar de kant moet roeien. Meestal eten we vrij eenvoudig, maar vanavond verwennen we onszelf met grote gamba's. We eten onze vingers er bijna bij op.

 

Zaterdag 25 juni 2005 / 38°37'46N 020°40'95O (Sivota, Levkas)

[René>>] We besluiten een dagje te blijven liggen, ook om mijn lichamelijke ongemakje wat rust te gunnen. De zalf werkt goed en ik hoop er morgen geen last meer van te hebben.

We zijn lui (ik vooral), tot Helga 's-middags de sprayhood onderhanden neemt. De sprayhood is pas 3 jaar oud, maar de moordende UV heeft op een aantal plaatsen de stiksels nu al doen verpulveren en die stukken moeten met de hand opnieuw gestikt worden. Als we de komende tijd ergens een zeilmaker tegenkomen zullen we eens informeren wat het kost om op een aantal plaatsen verstevigingen aan te brengen en de hele sprayhood preventief opnieuw te stikken.

Deze baai is de basis voor de chartervloot van het Britse "Sailing Holidays". Zaterdag is wisseldag, dus het is druk met charterboten, en zijn we wederom een aantal keer getuige van de onkunde van sommige huurders. Zo gooit een wat ouder Engels echtpaar met een bootje van ca. 28 voet het anker uit terwijl ze nog vol gas vooruit gaan. Ze passeren onze boeg op een meter of 5 afstand. De vrouw aan het roer maakt geen aanstalten om snelheid te minderen, laat staan de boot stil te leggen. Ik zie het fout gaan. Na ongeveer 15 meter ketting komt het touw, dat uiteraard in de schroef komt en de motor blokkeert. Dat allemaal op inmiddels 3 meter van onze boeg. Gelukkig is het een klein bootje en kan ik prima afhouden. Het zijn best aardige mensen, maar van zeilen (of gewoon boerenverstand) hebben ze geen kaas gegeten. Ze geven direct de medewerkers van Sailing Holidays de schuld, want ze kregen geen hulp. Ik vraag hoelang ze hier gevaren hebben: twee weken. Dan zou je toch inmiddels een beetje moeten weten hoe het werkt. Ik ga er verder maar niet op in. We maken de boot langszij vast, in afwachting van hulp van Sailing Holidays, want de Engelsman vertikt het om het water in te gaan (nou, ik ga zëker niet). De hulp komt snel en binnen 5 minuten vaart het bootje weer.

Ankeren blijft een verhaal apart. Nu hebben wij zeker de wijsheid niet in pacht, maar tot op heden hebben wij ons Delta anker van 25 kilo nog nooit een tweede keer uit hoeven brengen omdat het zich niet ingroef o.i.d. Nu zijn wij zo ongeveer de laatste boot op deze planeet zonder elektrische ankerlier, en daarom ankeren wij dus altijd heel zorgvuldig. Ik vind het ook verbazingwekkend dat er in de vaarbewijsopleidingen geen enkele aandacht aan ankeren besteed wordt. Aanleggen en wegvaren immers wel, in alle mogelijke situaties, op stroom, met aflandige wind, met aanlandige wind, voortros, achtertros, voorspring, achterspring, etc. Met de hoog aangeschreven Engelse opleidingen is het niet anders, zo vertelde een Engelsman me laatst.

[Helga>>] Volgens de Grieken is het vandaag meer dan 35 graden. Dat liggend in een baai met weinig wind, ppfff.. Klagen doe ik niet. De windvanger vangt de kleine zuchtjes wind netjes op en blaast die de kajuit in. Van de zelf gemaakte zonneschermen aan de bimini hebben we al veel plezier. Ik maak er een echte saaie dag van. Wel een saaie dag om uit te buiten. Zo ga ik heerlijk met wat leesvoer binnen hangen en maak me zoals René heeft beschreven in de middag nuttig. Verder roei ik wat af. De buren zijn Zuid Afrikanen en bieden ons, het laatste te koop aangeboden, krantje aan. Later ga ik nog terug naar deze vriendelijke mensen om een babbeltje te maken.

Het is zwoel en het wordt vochtig buiten zodra de zon onder is. Wij gaan lekker goedkoop een broodje giros eten. Het vlees in de koeling bewaren we voor morgen als we ergens voor anker liggen.

Een rotklus!

Zondag 26 juni 2005 / 38°37'46N 020°40'95O (Sivota, Levkas)

[Helga>>] De heerlijke saaie dag heeft zijn vruchten af geworpen. Ik zit, na het koffie zetten, om kwart over zeven in de kuip te genieten van de stilte. Het is nog bladstil. In de omliggende heuvels hoorden we gisteren ergens een ezel blaten. Eindelijk vind ik het dier. Het loopt ergens op een van de bergen. Raar dat ik het niet eerder gezien heb. Het is een zeer licht gekleurde ezel. In ZA heb ik ook verschillende witte ezels gezien.

René voelt zich beter. We gaan vandaag weer verder. Op zoek naar een nieuw behangetje. Ik roei voor de verandering maar weer naar de kant. Ook goed voor de beweging (buik en rug spieren). Daar haal ik vers brood, melk en spek voor bij de eieren.

Voor vertrek verorber ik een overheerlijk schaaltje Griekse yoghurt met kaneel en honing. Het waait! Heerlijk we zeilen.

Ik durf het haast niet te schrijven omdat ook Jopie dit natuurlijk leest. Ze gelooft het vast niet. We hebben vlak bij de uitgang van de baai Sivota dolfijnen gezien. Ze waren niet in ons geïnteresseerd en bleven daardoor op afstand. Alle twee reageerden we erop door te zeggen "Nou dat had Jopie graag willen zien". Het is gewoon niet te geloven, toch?

De wind trekt steeds meer aan. In de verte zien we een Bavaria 36 varen en maken er een wedstrijdje van. We lopen in als een speer. Vlak bij de Bavaria vallen we af om onze eigen koers weer op te pakken. Blijkbaar was de kapitein zich bewust van de wedstrijd. Nadat we afvallen gaat ook hij zijn koers verleggen. Die heeft in ieder geval een slechte dag ondanks de heerlijke wind

Helaas het is nu rond twee uur en de wind laat ons in de steek. Jammer. Begin het motoren een beetje zat te worden.

We gaan naar een hele kleine baai genaamd Ormos Andrea (38°18'41N 020°43'43O). Bij aankomst is het inderdaad erg klein en heel dicht bij de kant pas ondiep. We gaan het toch proberen.

Dit hebben we nog nooit gehad. We halen het uitgebrachte anker weer op omdat we te dicht bij de kant komen. Het is hier ook behoorlijk diep en de wind draait en valt van alle kanten het kleine baaitje in. Oeps! Het anker moet voor de 2e keer weer opgehaald worden omdat het nu niet goed genoeg houdt. Tja, velen zullen blijven liggen maar wij willen dat het ECHT vast ligt ondanks dat 's avonds de wind gaat liggen. Ik zie René zijn spierballen groeien. Mooi hoor. Toch heb ik met hem te doen. Bij de 3e keer liggen we aardig. Ik heb er nog geen prettig gevoel bij. René peddelt naar de kant om een achterlijn aan de rotsen te bevestigen. Het zweet loopt met straaltjes van zijn rug af.

Eerst wat water drinken en dan met snorkel en duikbril even het anker controleren. Ik voel dat René ook niet helemaal tevreden is. We hebben al onze ketting uitgebracht en nog is de hoek van het anker met ketting ten opzichte van de boot niet naar wens. Het anker wordt opgelicht omdat de ketting nog steeds te strak staat. Hopelijk gaat de wind liggen en komt er meer ruimte op de ketting. Anders controleren we het later nog een keertje.

Helaas de wind blijft maar naar beneden vallen in de baai. Toch nog maar een keertje het anker controleren omdat ik loop te zeuren dat het anker niet houdt. Inderdaad we hebben gelijk. Hup, anker op en weg hier voor het donker wordt. Gelukkig hebben we al een vluchtplekje uitgezocht.

Jammer het is zo'n mooi plekje met geitjes die over de rotsen springen en komen zemmen. Het lijkt erop dat ze zelfs van het zoute water drinken. Wellicht om wat zout binnen te krijgen.

[René>>] Het was natuurlijk de goden verzoeken toen ik gisteren schreef dat we nog nooit een tweede keer hebben hoeven ankeren vanwege een verkeerde plaats, of dat ons anker zich niet goed ingroef. Als excuus voer ik aan dat we op 12 meter diepte ankerden, met slechts 35 meter ketting. Dat is te weinig, dat weet ik ook wel, maar ik onderschatte de kracht van de valwinden. Waarom hebben we slechts 35 meter ketting in de kluis? Omdat de kluis volledig onder ons bed is ingebouwd en niet toegankelijk is. We weten dus niet hoe groot de kluis is. Mogelijk past er meer ketting in, maar dan lopen we ook meer risico op een knoop in de ketting en dan zijn we helemaal een eind van huis. We hadden ook de ketting kunnen verlengen met nog 15 meter ketting of met een ankerlijn van 40 meter, maar daar waren we te lui voor...

René brengt een lijn naar de kant

Er wordt ook nog gewerkt!

Maandag 27 juni 2005 / 38°18'03N 020°35'99O (Limin Ag. Effimia)

[Helga>>] Ik werd met de minuut vrolijker naarmate we dichter bij ons overnachtingsplekje kwamen. Zo zie je maar dat ik meer dan bewust me zorgen maakte over het anker. Daar ga ik me maar eens beter op concentreren. Wat zit een mens toch complex in elkaar :).

De bodem hier is niet echt prettig om te ankeren. Beetje rotsachtig met wier. Maar we klaren de klus. Er vliegen veel zwaluwen om de boot die een gezellig deuntje fluiten.

We gaan verder waar de wind ons heen brengt. Heerlijk idee. Jammer dat er nog geen wind is. Zo geeft het water iedere keer weer een ander beeld. Nu is het spiegelglad. De hengel gaat toch weer in de steun en de lure zwemt in het water op zoek naar een hongerig visje. Het zal wel niets worden met dit spiegelgladde water. Ongeïnteresseerd komt er af en toe een dolfijn in de verte naar de oppervlakte. Verder is er aan boord niets te beleven. Ik ga lekker mailtjes lezen en schrijven.

Wauwie. Het is drie uur en er komt wind!! Het water verandert van een spiegel naar een kabbelend beekje tot heerlijke golvende zee. We speren door het water. De enige afwisseling is een ferry die ons passeert. Verder helemaal niets. Water, wind en een heerlijke zon. Wat wil een mens nog meer. Ik snij de overheerlijke rijpe meloen in twee. Haal de pitten eruit en dien het op met een eetlepel er rechtop in gestoken. Smullen.

Half zeven plonst het anker weer in het water. Vast als een huis. Er komen en gaan wel wat Ferry's in de haven. We zien wel of het uit te houden is. En zo niet dan toch. We gaan namelijk niet verder. We liggen hier prima. Vanavond een hapje eten op de kant.

De zwaluwen vinden Vagebond erg mooi!

Dinsdag 28 juni 2005 / 37°55'98N 021°09'08O (Killini, Peloponesos)

[René>>] De mussen vallen van het dak! 's-Ochtends om 9:15 is het alweer 30 graden in de kajuit. Afgelopen nacht was ook benauwd en zweterig.

Een vissertje (in bloemetjes onderbroek!) komt voorbij varen als ik op het toilet zit en vraagt Helga of we eind van de middag koffie komen drinken bij hem thuis, schuin aan de overkant, waar hij een steigertje heeft. Helga slaat het af, want we willen verder en zo'n geweldige haven is het hier niet. Grote ferry's varen af en aan en verder is er eigenlijk niets.

Vanwege de warmte laten we het plan varen om nog wat boodschappen te doen en gaan ankerop als om 11:00 een licht briesje opsteekt. Bestemming Katakolo, zo'n 25 mijl verderop. Als we de hoek om zijn gaat de motor uit en dobberen we ruim twee uur halve wind met een gemiddelde snelheid van wel 1 knoop. Over de grond gaan we gelukkig iets harder.

Zo druk als het is in het gebied tussen Corfu en Levkas (en nog een stukje zuid van Levkas), zo rustig is het hier. We zien vandaag slechts één andere zeilboot. Het is hier ook minder mooi, met veel minder havens en baaien om te ankeren. Maar het heeft ook weer z'n charme, meer authentiek Grieks. Zo zul je op Levkas niet snel door een visser op de koffie uitgenodigd worden. Misschien hadden we gewoon nog een dag moeten blijven liggen en op zijn aanbod in moeten gaan...

We worden fanatiek. Helga repareert de huik, die beschadigd is op de plaats van de lieren op de mast. Ik haal de zoetwaterhandpomp uit elkaar die een beetje lekt. Met wat vaseline weet ik de lekkage te beperken, maar niet te stoppen.

De wind trekt in de loop van de middag iets aan, maar veel minder dan je hier normaal gesproken mag verwachten. Onze snelheid loopt op tot wel 3,5 knoop. Nog later valt de wind helemaal weg en doen we de laatste 5 mijl op de motor.

Bij aankomst in Katakolo besluiten we niet voor anker te gaan, maar langszij de kade, waar een Nederlandse Contest 36 genaamd "Esmeralda" ligt. Misschien gaan we morgen Olympia bezoeken, de bakermat van de Olympische Spelen. Dan hebben we Vagebond liever in een haven dan voor anker. We lopen zo wel het risico op controle, maar dat nemen we voor lief. Je moet voor Griekenland namelijk een Cruising Permit hebben en die hebben we, zoals trouwens de meeste cruisers, niet. Wat nou vrij reizen binnen de EU? Nee, wij zijn burgerlijk ongehoorzaam

Zul je net zien, als we aanleggen zien we twee officials (Coastguard en Douane) bij de derde boot aan de kade rondneuzen. Er is niemand aan boord, dus ze gaan onverrichterzake weer weg en spreken ons gelukkig niet aan. We raken aan de praat met Geert en Ineke van de Esmeralda en worden voor een drankje uitgenodigd. Dat slaan we uiteraard niet af. Ze hebben een heel internationaal leven achter zich met een verblijf op Curaçao en ze hebben vrijwilligerswerk gedaan in Indonesië. Zowel in de Carib als in Indonesië hebben ze langere tijd gezeild. Mooie verhalen! Toevallig zijn ze vandaag naar Olympia geweest en kunnen ons de details van de bus en treinreis geven. Morgen gaan ze verder zuidwaarts

 

Woensdag 29 juni 2005 / 37°38'91N 021°19'23O (Katakolo, Peloponesos)

[René>>] Om 6:45 loopt de wekker af. We drinken een kop koffie, sluiten Vagebond af, en lopen naar de bushalte in het dorp. De bus is keurig op tijd en rijdt ons in een halfuurtje naar Pygros, waar we op de trein naar Olympia stappen. Het is een fraai elektrisch boemeltje. Door groene heuvels vol met citroen, sinaasappel en olijfbomen rijden we in een halfuur naar Olympia. Als we om 9:15 uit de trein stappen is het al warm. We besluiten eerst de archeologische site te bezoeken. De diverse musea bewaren we voor later, als het echt heet wordt.

Stenen, héél veel stenen. Maar toch indrukwekkend, wanneer je je inbeeld dat hier een paar duizend jaar geleden atleten rondliepen. De oude Olympische Spelen vonden plaats tussen 776 voor Christus tot 393 na Christus, ieder vier jaar, zonder onderbreking(!). Eventuele oorlogen werden voor de duur van de Olympische spelen -in het begin één dag, later 5 dagen - onderbroken.

We zien de restanten van een grote tempel ter verering van Zeus. De gigantische pilaren zijn omgevallen en liggen als aardappelschijfjes gerangschikt aan de zijkant van de fundering. Er is één pilaar gerestaureerd, zodat je een goed beeld krijgt van de omvang van de tempel. Ook zien we de restanten van andere tempels, badhuizen, massagehuizen, trainingscomplexen en het 'stadion' waar o.a. hardloopwedstrijden gehouden werden.

Als we in de schaduw van een pruimenboom even uitpuffen en ik gebruik maak van een openbaar toilet, spot Helga een schildpad die zich tegoed doet aan gevallen pruimen. Het prehistorische dier moet natuurlijk op de foto.

Tegen 11:00 is het in de zon niet meer te harden en verhuizen we naar het museum. Na de eerste archeologische opgravingen, halverwege de 19e eeuw, is er ontzettend veel gevonden. Kleine bronzen offerbeeldjes, volledig intacte bronzen helmen, paardenbitten, aardewerken schalen, glaswerk, beelden, te veel om op te noemen.

Het loopt tegen etenstijd en we eten tegen "tourist-trap-tarief" een hamburger. Vervolgens bezoeken we nog het museum gewijd aan de oude Olympische Spelen en een klein museum dat gewijd is aan de, voornamelijk Duitse, archeologen die Olympia blootgelegd hebben.

Olympia, erg toeristisch, maar zondermeer de moeite van een bezoek waard!

De terugreis verloopt zonder problemen, al blijken we geen retourticket voor de trein gekocht te hebben, maar een enkeltje. We hadden uiteraard wèl om een retour gevraagd. Gelukkig kunnen we bij de conducteur voor dezelfde prijs een ticket kopen.

Rond 16:30 ploffen we met korte beentjes in de kuip. Na een verkoelend drankje volgt een spontaan middagdutje. We verwachten nog bezoek van officials, maar die laten zich gelukkig niet zien.

Stenen...

Meer stenen...

En nog meer stenen (tempel van Zeus)

Wat een atleet!

Donderdag 30 juni 2005 / 37°38'91N 021°19'23O (Katakolo, Peloponesos)

[René>>] Om 9:45 gooien we los van de kade, op weg naar Navarinou, zo'n 50 mijl zuidelijker. Er staat nauwelijks wind, dus we motorsailen. Het is een saaie tocht, dus hebben we de tijd om de website bij te werken en wat e-mail achterstand weg te werken. Enig minpuntje is de temperatuur binnen, die in de loop van de middag oploopt tot 35 graden.

Als we het eilandje Proti gepasseerd zijn trekt de wind aan en kunnen we zeilen. In de verte zien we de Esmeralda zeilen. Even later roepen ze ons op via de marifoon. We kiezen uiteindelijk voor dezelfde bestemming, de noordkant van de baai van Navarinou.

In de baai van Navarinou werd in 1827 een beslissende zeeslag geleverd tijdens de Griekse onafhankelijkheidsoorlog tussen een geallieerde vloot van Britse, Franse en Russische schepen en de Turks/Egyptische vloot. De Grieken hadden het "verdrag van London" geaccepteerd, maar de Turkse overheersers niet. De Britse admiraal Codrington voer de baai binnen met 26 schepen met 1270 kanonnen en nam het op tegen 89 Turks/Egyptische schepen met 2450 kanonnen. Ondanks het krachtsverschil won de Europese vloot na een zeeslag die vier uur duurde. Codrington toonde daarmee aan dat Europese kanonniers onder vuur efficienter werkten dan hun Oosterse tegenhangers. Tot zover dit geschiedenislesje.

Als we samen met de Esmeralda de baai binnenvaren maken we over en weer nog wat foto's. Eenmaal voor anker nodigen we Geert en Ineke uit voor een borrel bij ons aan boord. Er doet zich weer een tijdmachine-effect voor en voor we het weten is het 22:30 en moet er nog gegeten worden. Helga maakt een pan macaroni en Ineke roeit nog even naar de Esmeralda voor geraspte kaas. Pas om 01:00 gaan we te kooi.

Fraaie rotsformatie bij de ingang van de baai van Navarinou

De  Esmeralda

Nog een keer de Esmeralda

Juli 2005