(Mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Henk Vermeer, Merel Eversdijk, Julius Robbemond, Dave Koppelaar, Cora Mizelmoe, Ralph Kouwenhoven, Joris Eversdijk, Erik Kouwenhoven, Tante Ineke In 't Veld.

Natuurlijk ook nog een extra felicitatie aan Norbert en Gabriela die op 11 mei het JA woord aan elkaar geven.

Even heel iets anders. Op 29 mei 2005 is het een jaar geleden dat we vertrokken zijn. Wat vliegt de tijd als je plezier hebt. We hebben ons voorgenomen te blijven genieten.

 

Zondag 1 mei 2005 / 38°02'25N 014°02'21O (Celafu , Sicilië)

[René>>] Om 8:45 lichten we het anker en vertrekken naar de Liparische Eilanden. Er staat geen zuchtje wind, dus we nemen niet eens de moeite om het grootzeil te hijsen. Het zicht is vele malen beter dan gisteren, want we zien de eilanden al liggen, op een afstand van bijna 50 mijl.

De GPS doet de laatste tijd wel eens vreemd. Als we het apparaat 's-ochtends aanzetten heeft hij soms moeite om zijn positie te bepalen, of geeft de eerste paar minuten extreme waarden, zoals een SOG (Speed On Ground) van 120(!) knopen of meer. Dat heeft dan weer grappige gevolgen, want dat 'denkt' het systeem dat er windkracht 12 staat, zelfs als er geen zuchtje wind staat. Immers de schijnbare wind is nagenoeg nul, maar de boot vaart met een snelheid van 120 knopen (denkt het systeem), dus moet er ook 120 knopen wind staan. Grappig, maar daarom niet minder irritant.

Zodra we onderweg zijn valt het me op dat de SOG veel te laag is. We gaan met bijna 6 knopen door het water, maar de SOG is slechts 3. Soms zakt 'ie een paar tienden, om vervolgens weer te stijgen tot 4,5 knoop. Ook de COG (Course On Ground) is niet stabiel. We pakken de hand-GPS er maar eens bij. Die geeft een steady 5,8 knopen aan en eveneens een steady koers. Zowel de vaste- als de hand-GPS "zien" dezelfde satellieten.

We kunnen ons niet herinneren dat we vorig jaar deze problemen gehad hebben, maar ik begin toch te vermoeden dat de antenne geen optimale ontvangst heeft, vanwege de nabijheid van de radarpaal en de vorig jaar gemonteerde biminitop. Vaag herinner ik me een of andere waarde die de nauwkeurigheid van de fix (positie) aangeeft. Ik pak het manual er maar eens bij. De "HDOP" waarde moet voor een optimale fix zo rond de 1 zijn. Onze HDOP is op dat moment 1.8. Dat zou de vreemde waarden heel goed kunnen verklaren. Conclusie: we moeten de GPS antenne gaan verplaatsten. Probleem: ik weet (nog) niet of de kabel lang genoeg is om dat te doen. Klusje voor morgen.

Later hebben we overigens weer een HDOP van 1 (en een correcte SOG en COG), dus het is maar net of de antenne bepaalde satellieten goed ziet of niet.

We zien de met sneeuw bedekte Etna van 3323 meter. We wisten eigenlijk niet dat de Etna zo hoog was. Erg mooi om te zien. De zee is bijna zo vlak als het IJsselmeer op een windstille dag.

De Aeolische eilanden liggen 35 mijl ten noorden van Sicilië. Ze worden ook wel de Liparische eilanden genoemd, naar het hoofdeiland Lipari. De eilanden zijn vulkaanpieken, waarvan er nog twee actief zijn, Stromboli en, hoe toepasselijk, Vulcano. De eilanden kregen hun naam van Aeolus, de god van de wind. Hij gaf Odysseus een zak met tegenwind, maar in de buurt van Ithaca openden zijn bemanning de zak, omdat ze dachten dat er een schat in zat. Als gevolg daarvan werd Odysseus nog verder van huis verdreven. (Ja, wat je allemaal niet uit een pilot haalt!).

And now, for something completely different... We lazen in een mail van Natascha van de Espiritu dat ze op Domenica 's-nachts een insluiper aan boord gehad hebben. Gelukkig werden ze wakker en koos de met olie ingesmeerde dief, voordat hij iets kon stelen, het hazenpad (of is het hazepad? Ik weet het niet meer hoor, met al die nieuwe spellingsregels). Hij was met olie ingesmeerd zodat je hem niet kon vastpakken. Het deed me denken aan Joshua Slocum, die eind 19e eeuw de wereld omzeilde en in Patagonië 's-nachts kraaie(n)poten over het dek strooide om eventuele insluipers af te schrikken of op zijn minst te horen schreeuwen wanneer ze erin stapten. Dan moet je zelf de volgende ochtend met je slaperige kop natuurlijk wél oppassen!

Aan het einde van de middag meren we af aan de oude betonnen kade van Rinella op het eilandje Salina. Het is een haventje van niks, maar daarom juist erg schilderachtig. Naast ons ligt een grote Nederlandse logger, de Flying Dutchman, waarmee gecharterd wordt. We maken een praatje met de schipper. Hij heeft een gezelschap van oudere Amerikanen aan boord. Komende zomer gaat hij charteren in Ierland, en in het najaar wil hij weer terug naar de Med.

De Liparische eilanden

Eiland Salina met de oude vulcaan.

Kade van niks...

Maar wel schilderachtig met het lava strandje.

Maandag 2 mei 2005 / 38°32'83N 014°49'72O (Rinella, Salina, Liparische Eilanden)

[René>>] Na het ontbijt met verse broodjes gooien we los. Het hogedrukgebied zorgt nog steeds voor prachtig weer met middagtemperaturen van rond de 25 graden, maar daarbij natuurlijk nauwelijks wind. Op de motor tuffen we richting Lipari, het hoofdeiland van de archipel.

Onderweg oefent Helga in het achteruitvaren (naar een vissersvlaggetje). Grote kans dat we in Lipari op eigen anker aan de kade moeten liggen, en Helga heeft liever dat ik dan het anker doe. Allemaal best natuurlijk, maar als er iets lastig is met Vagebond, dan is het wel in een rechte lijn achteruit varen. Na een paar keer oefenen krijgt ze het in de vingers.

Lipari heeft een marina, maar die ligt een eind lopen van het centrum, en dat schijnt nu juist zo mooi te zijn. Ondanks de waarschuwingen in de pilot voor veel golven van ferries en draagvleugelboten besluiten we toch op eigen anker aan de kade te gaan liggen. Er ligt al een zeilboot, waar we mooi naast kunnen. Helga oefent een laatste keer in het achteruitvaren, nu met een echte kade. Als ze nog een tweede proefvaart maakt gaat het zo goed, dat we besluiten om maar direct het anker te laten zakken.

Onze ankerketting is maar 30 meter, en dat is niet zo lang. Daarom heb ik nog een ankerlijn bevestigd van 40 meter. Mijn inschatting van de afstand is echter niet helemaal correct, want we komen 3 meter lijn te kort. Dat wordt lastig van boord gaan! Dus knoop ik nog maar een lijn aan de ankerlijn, en zodoende liggen we zo'n 73 meter achter het anker. Dat moet voldoende zijn, zou je denken (het anker ligt op 8 meter diepte). Helga voer overigens perfect achteruit! Met de motor vol in zijn achteruit testen we of het anker houdt. We liggen als een huis!

Al na luttele minuten komt de eerste draagvleugelboot op de kade aangespeerd. Op hooguit 200 meter neemt hij gas terug en zakt de romp in het water. Hij veroorzaakt inderdaad vervelende golven en we worden een halve meter opgetild. Dat lijkt misschien niet veel, maar met een kade op 1,5 meter achter de WindPilot vinden we het knap indrukwekkend. Het nadeel van de ankerlijn (en zeker 40 meter), is dat er wat rek op zit. Niet veel, maar genoeg om ons nog een kleine meter achteruit te zetten. Pas na meerdere ferries en draagvleugelboten krijgen we er een beetje vertrouwen in.

Aan het eind van de middag durven we de boot alleen te laten en gaan we het stadje verkennen. Lipari is gebouwd op, maar vooral rondom een rots die het stadje aan de waterkant in tweeën verdeeld. Op de rots alleen al bevinden zich 5 kerken. Een imposante brede trap leidt omhoog naar de Cathedrale Di San Bartolomeo. Aan de buitenkant is de kathedraal niet zo bijzonder, maar binnen is het prachtig. Vanwege de spierwit gepleisterde wanden is het interieur erg licht en de plafonds zijn prachtig beschilderd met bijbelse voorstellingen. Naast de kerken is er ook een, naar het schijnt, indrukwekkend archeologisch museum. We hebben geen zin in een museum, maar bewonderen wel de opgravingen rondom het museum die deels dateren van de 18e eeuw voor Christus. Elders op de rots liggen tientallen Griekse sarcofagen en er is ook een amfitheater. We wandelen door duizenden jaren historie en zijn onder de indruk.

Aan de andere kant van de rots dalen we af en lopen langs de Flying Dutchman, die daar een plekje gevonden heeft. We zien echter niemand en gaan terug naar Vagebond voor een kop koffie. Daarna willen we ergens een hapje gaan eten. Terug aan boord zitten we nog maar net aan de koffie, of we worden voor een borrel uitgenodigd bij de buren. Het is een groot jacht van een meter of 20. Het schip heeft wel wat weg van een Oyster. Afgezien van de Britse eigenaar en zijn vrouw zijn er nog een Brit en 3 Nederlanders aan boord. Het is erg gezellig en wederom valt het ons op dat er zoveel mensen zijn die niet in de gaten hebben dat Vagebond een stalen schip is. Vaak denkt men aluminium of soms zelfs polyester. Tegen negenen gaan ze eten en gaan wij van boord om hetzelfde te doen. Ons is een restaurantje op de rots aanbevolen, ver weg van de toeristische 'vreetschuren'. Het is inderdaad een prima restaurant en alles doet vermoeden dat het ontzettend duur is, maar niets is minder waar.

Terug aan boord staat ineens de voltallige bemanning (drie stuks) van de Flying Dutchman op de kade. Ze wachten op de laatste ferry die de vrouw van schipper/eigenaar Klaas meebrengt. We nodigen ze uit voor een drankje en zo wordt het dan toch nog laat. Nou ja, laat, middernacht vinden we tegenwoordig al laat, mietjes als we zijn.

[Helga>>} Het is ongelooflijk. Op iedere hoek staat wel een kerk. In de loop der jaren hebben hier verschillende nationaliteiten vertoeft. En ieder wil natuurlijk zijn eigen kerkje. Wat moet dat een geld gekost hebben. Alles ten koste van het eten wat zo broodnodig was in die tijd? Ik weet het niet.

 

De Flying Dutchman, een Nederlandse logger van ruim 100 jaar oud

Op eigen anker aan de kade

De haven van Lipari. Wij liggen ongeveer in het midden

De imposante trap die naar 'de rots' leidt

Op de achtergrond de kathedraal Di San Bartolomeo

Het stipje in het midden is Helga

Dinsdag 3 mei 2005 / 38°28'22N 014°57'37O (Lipari , Liparische Eilanden)

[René>>] De eerste ferry maakt ons rond 7:00 wakker. Het beloofd weer een prachtige, maar windstille dag te worden. Na het ontbijt doe ik wat boodschappen en Helga koopt groente en fruit bij een groentemannetje die met zijn driewieler over de kade langs de boten rijdt.

In de loop van de middag gooien we los. We zijn de ferries en draagvleugelboten meer dan zat. Eigenlijk hadden we pas aan het begin van de avond willen vertrekken om in het donker bij Stromboli aan te komen. Stromboli is een actieve vulkaan en in het donker zie je de uitbarstingen en de lava beter. Onderweg passeren we nog een paar eilandjes en dan gaan we daar eerst voor anker.

Als ik binnen aan de website zit te werken spot Helga een grote schildpad. We keren om en gaan het beest van dichtbij bekijken. Van kop tot staart meet hij naar schatting 80 centimeter. Onder zijn lijf zwemt een grote zwart/wit gestreepte vis met hem mee. Het beest blijft onverstoorbaar, zelfs als we hem tot een paar meter naderen. Mooi dier!

Bij Isola Panarea gaan we een paar uurtjes voor anker. Helga maakt nasi met gebakken banaan. We zien Stromboli zo nu en dan roken.

Rond 7:30 lichten we het anker en hijsen we de zeilen. Jawel, er is een windje opgestoken. Het is niet veel, maar we kunnen zeilen, en ... we hebben alle tijd. De zee is zo vlak als het IJsselmeer. Zelfs het laatste restje deining is verdwenen. Met 3 knopen over de grond zeilen aan de wind. Onder het genot van een kop koffie genieten van een prachtige zonsondergang en voelen ons intens gelukkig. Als de zon eenmaal is verdwenen, houdt de wind het ook voor gezien. Als de snelheid onder de 0,5 knopen komt starten we toch maar de motor.

[Helga>>] Met dat het donkerder wordt kunnen we steeds meer zien dat de vulkaan actief is. Een stuk uit de kant ligt nog een zeilboot te dobberen. Wij doen de motor uit en liggen een stukje verder ook te dobberen. Geweldig dat het zulk rustig weer is. Nu kun je gewoon dobberend kijken naar de uitbarstingen. Geduld wordt op de prijs gesteld en is het dubbel en dwars waard. Soms sputtert de vulcaan een beetje. Het gloeien kun je nu in het donker goed zien. Gelukkig is het ook aardedonker. Opeens zie je een grote fontein van vuur de lucht in gaan. Echt heel spectaculair. De rillingen lopen over je ruggegraat. Dit is toch niet te geloven dat je dit zo kunt zien? Daarna hoor en zie je de lava naar beneden rollen. Het geluid zal ik nooit meer vergeten.

Na een voldaan gevoel startten we de mortor om in het donker het uitgekozen anker plaatsje te gaan zoeken. We houden er geen van twee van om in het donker dit soort capriolen uit te halen, ondanks dat de kaarten aangeven dat het er erg goed is om te liggen. Gelukkig liggen er al andere boten. Helaas liggen ze aan moorings. Het loopt hier van zeer diep opeens naar ondiep waardoor ankeren dus toch niet zo gemakkelijk is. We vinden nog een laatste mooring. Dit is voor ons een peulenschil. Voor we het weten liggen we in onze heerlijke bedjes om nog napratend in slaap te vallen.

Dit is weer zo'n voorbeeld van een mooie volle lange dag! Welterusten!

Het groentenmannetje

Een uitbarsting van de vulkaan. Moeilijk op een bewegende boot om dit vast te leggen.

We liggen prinsheerlijk dichtbij het strandje.

Woensdag 4 mei 2005 / 38°47'90N 015°14'33O (Stromboli , Liparische Eilanden)

[René>>] We worden om 6:30 gewekt door het de ankerketting en het schroefgeruis van een grote ferry die aan de kleine kade, op 50 meter afstand van ons, aanlegt. We draaien ons nog maar eens om en vallen weer in slaap. Twee uur later worden we dan echt wakker.

Na het ontbijt stort ik me op de GPS antenne. De GPS geeft op dat moment een HDOP van ruim 10, en dat is dus echt niet goed. In een kastje en onder de vloer weet ik een kleine meter kabel te winnen, zodat we de GPS antenne naar een betere plaats op het hek kunnen verplaatsen, zonder de kabel te hoeven verlengen of vervangen. Het mooiste zou zijn om een gat in het RVS hekwerk te boren, zodat de kabel door het hek loopt, maar dan moet ik de hele kabel opnieuw trekken, en dat is het me (nog) niet waard. Voorlopig zetten we de kabel vast met tieraps. We testen de boel en het resultaat valt me tegen. We hebben nog steeds geen HDOP in de buurt van de 1, maar ergens tussen de 3 en de 8. Zou het misschien aan het gebied hier liggen? Sommige gebieden staan erom bekend dat een GPS daar een onnauwkeurige ontvangst kan hebben, maar meestal staat dat dan in de pilot vermeld. Hier niet. Het zou in ieder geval wel verklaren waarom we nooit eerder last gehad hebben van dit fenomeen. De hand-GPS geeft geen HDOP, dus ik weet niet hoe nauwkeurig die ontvangst is. Nou ja, we blijven het in de gaten houden.

[Helga] Na alles wat uit kastjes en uit de bun in de kuip terug gestouwd te hebben, gaan we van boord. Inmiddels liggen we zo dichtbij de kant dat we de buitenboord motor maar aan boord laten. We peddelen door het kraakheldere water naar het lava zwarte strand. Eerst lopen we naar de ferry pier waar de toeristen informatie borden staan. Op de borden staat informatie over de vulkaan, vlucht routes mocht er een uitbarsting zijn met waar je je heen moet begeven. Mocht er een grote uitbarsting zijn, dan kan er een tsunami plaatsvinden. Dit omdat grote stukken van de berg dan in zee vallen en een golf teweeg brengt. Voor boten wordt ook duidelijk aangegeven tot waar je je uit de kust moet begeven. Op het eiland staan overal bordjes voor de vluchtroutes. Nadat we de informatie gelezen hebben gaan we het dorpje in.

De huisjes hebben platte daken en allemaal een tuin met heerlijk ruikende bloemen. Het ziet er heel schattig en vriendelijk uit. In de tuinen staat meestal een citroenboom. Wisten jullie dat in dit gebied de piraten van dit eiland erg geducht werden? Dat de Maffia als eerste met de handel van citrusvruchten is begonnen omdat het zoveel geld op bracht? Als ik terug denk aan het vissertje dat ik vanmorgen op het strand bezig heb gezien met zijn grote mes, zijn vis en de netten dan kan ik me iets voorstellen dat die (piraat) mannen geducht werden. Eén bonk spier met een grote bos haar. Deze man is niet bijzonder hier. Ik heb er meerdere van dit soort zien lopen en werken op het strand.

We lopen naar het centrum van het dorpje waar toeristen zich verzameld hebben voor een wandeling naar boven. De wandeling duurt ongeveer vijf uur waarvan je drie kwartier bij de vulkaanmond bent. De wandeling begint tussen vijf en zes uur. René vindt dat we het eigenlijk moeten doen nu je zo'n gelegenheid hebt. Eigenlijk heeft hij net zo weinig zin om die toeristische wandeling te maken als ik. Wat we gisteravond hebben meegemaakt vind ik zo super gaaf dat een wandeling dat niet kan evenaren. We hebben het gewoon erg getroffen om met dit zeer rustige weer de eilanden aan te doen. Er zijn geen goede havens om te schuilen voor slecht weer. Wie maakt het mee om een uur gewoon in de Middellandse zee te kunnen dobberen om naar de uitbarstingen van de vulkaan te kunnen kijken? Nee, ik heb geen zin in een zo'n wandeling. Zeker niet om zo'n achterlijk helmpje die niets waard is te moeten dragen. Zodra we bij de Etna zijn dan ga ik wel in de wandelschoenen. Dat is weer heel iets anders. Gelukkig is René het met me eens.

We drinken nog wat op een terrasje en zijn blij dat we genoeg eten aan boord hebben omdat het drankje al duur genoeg is.

Half acht is het tijd om via de SSB met de Seebeart de kletsen. We hebben weer contact. De zelf gemaakte pindasaus moet nog even op zich laten wachten. Het met satékruiden gemarineerde vlees staat met uitjes te pruttelen (oei, we hebben nog maar twee zakjes van die Conimex marinade!). Echt een maaltijd waarvoor je René 's nachts wakker kan maken.

Terwijl René met de Seebeart aan het praten is, kijk ik nog even buiten omdat de boot draait. #$%^& we liggen met ons roer in een of andere visserboei met een troep van plastic lijnen. Ik probeer met de pikhaak die boei (als je het al zo kunt noemen, een bij elkaar gebonden zooitje schuimplastic) weg te duwen. Ach, we liggen aan een mooring er staat niet veel wind dus veel kan er niet gebeuren. Zodra René klaar is met zenden gaan we er wat aan doen. René stapt in de dingy en kan van daaruit de lijnen van ons roer halen. Vervolgens duwt hij Vagebond bij die boei vandaan en leggen we Vagebond korter op de mooring. Als het goed is kunnen we nu 'net' niet meer bij dat rommeltje terechtkomen.

Het is heerlijk warm weer waardoor we, al voor de 2e keer, buiten eten. De olielamp staat op tafel en de wijn smaakt heerlijk. Na de afwas zetten we een muziekje op, nuttigen een kopje koffie en daarna is het slaap-mutsje-tijd (een borreltje voor het slapen gaan). Een whisky voor René en een kruidenbitter voor Helga.

Met de muziek op de achtergrond kijken we naar het vissertje op de pier. Zo af en toe komt er iemand een praatje met hem maken. Het vissertje is met vislijn op een klosje en een inktvislure aan het vissen. Hij is er druk mee. Ik kijk met de verrekijker hoe of hij vist omdat hij inderdaad inktvis binnen haalt. Aan alles komt een eind en ook aan deze avond. We gaan naar bed. Ik kan nog uren zo zitten, maar het wordt al laat en morgen willen we verder trekken.

Welterusten beeldbuiskinderen, snaveltjes dicht en oogjes toe.

 

 

Enkele generaties verder. De geduchte piraten van dit gebied.

Overdag zie je alleen nog maar de rook.

Het dorpje, knus, gezellig en heerlijk ruikend naar alle bloemetjes.

Bij het rode kruisje hebben we 's-avonds een uurtje gedobberd. Bij het gele kruisje lagen we aan een mooring

Donderdag 5 mei 2005 / 38°47'90N 015°14'33O (Stromboli , Liparische Eilanden)

[Helga] We hebben gisteren vergeten om acht uur twee minuten stilte te houden. Dit doen we altijd uit respect en dankend dat wij geluk hebben zo vrij te mogen leven.

Ik voel me slecht. Wat een waardeloze nacht heb ik achter de rug. Onvoorstelbaar. Er kwam iedere keer uit een andere hoek een heel klein briesje opzetten, waardoor de boot draaide en dan was het weer een tijdje windstil. De mooringboei heeft boven en onder een grote ijzeren ring die iedere keer tegen de boeg aan ging liggen tikken. Ik kon er niet van slapen en ben er dan ook regelmatig uit geweest om er iets aan te doen. Maar ja, zodra we weer een beetje lagen kwam er weer een briesje van totaal de andere kant en draaide Vagebond weer. Het hele ritueel begon dan weer van voor af aan. De vulkaan was behoorlijke klappen aan het maken en een of ander gek in een speedbootje kwam met enige regelmaat ff over het water aan denderen waardoor we weer lagen te schommelen met als gevolg dat we weer tegen die $%^&* boei aan lagen te bonken. Het tikken vond ik eigenlijk niet zo erg maar ja...de lak!

Vanmorgen wilde ik eigenlijk om half negen actief zijn maar René heeft me laten liggen. Hij is vannacht ook één keer uit bed geweest en mijn verhaal van de nacht tot dan toe aangehoord. Hij heeft een prima nacht gehad. Half tien werd ik gewekt. De hele boot is vies door een laag grijze Vulkaan as. We controleren of er geen lijnen aan Vagebond vastzitten, startten de motor en vertrekken richting de straat van Messina. Misschien dat we nog wat kunnen zeilen met of zonder de genaker. We hebben, nogmaals, geluk gehad met het weer, maar nu zijn we het motoren toch wel een beetje zat.

René zit nu in de kuip zijn klaargemaakte ontbijtje te eten. Hij heeft een regenjas aan. Ook hier is het niet altijd mooi weer. Stelt dat iedereen een beetje gerust? Zo af en toe komen er wat erg grote spetters uit de lucht vallen die je net nat genoeg maken. De zon houdt het voorlopig voor gezien, waardoor het er buiten grauw uitziet. Zeg maar zoals ik me op het moment voel. Ach, het zit soms een beetje mee en soms een beetje tegen. Thats live. Kon ik nu maar een zakje met 'TE veel genieten' uit een laadje pakken.

[René>>] De straat van Messina scheidt Sicilië van het Italiaanse vasteland; de teen van de laars, om precies te zijn. Op het smalste stuk is de straat slechts 1,5 mijl breed. De straat is berucht vanwege de stromingen, draaikolken en valwinden. De combinatie van die drie kan voor jachten gevaarlijk zijn, maar normaal gesproken levert een passage van de straat geen problemen op.

De sterke stroming valt, in vergelijking met bijvoorbeeld de Kanaaleilanden, wel mee; bij springtij een knoop of 4. De draaikolken ontstaan door het verschil in temperatuur en zoutgehalte tussen de Tyrreense en de Ionische zee. Nu zijn dat geen draaikolken waar je met schip en al in weggezogen wordt (gelukkig!), maar ze kunnen het varen wel lastig maken, om niet te zeggen gevaarlijk. Er zijn in de straat drie belangrijke draaikolken om rekening mee te houden, alledrie in het smalste stuk van de straat. De bekendste draaikolk is Charybdis, net om de hoek van Kaap Peloro, het noordoostelijkste puntje van Sicilië (de kaap die wij gaan ronden). Charybdis werd zelfs door Odysseus al gevreesd, en sowieso schijnt de straat tot 1783 veel gevaarlijker geweest te zijn, dan vandaag de dag. In dat jaar vond namelijk een aardbeving plaats die de plaatselijke topografie veranderde.

Om circa 18:30 gaan we de stroming mee krijgen, maar we zijn veel te vroeg, omdat we niet gezeild hebben, maar op de motor hebben gevaren. Springtij was 25 april, dus bijzonder sterke stroming verwachten we niet. Het is rustig weer, dus met sterke valwinden zal het ook wel meevallen. Bij het naderen van de kaap worden de golfjes chaotisch onder invloed van de stroming. Na het ronden van de kaap krijgen we de stroom een knoop of 2-3 tegen, en sturen we naar het midden van de straat om Charybdis vrij te varen. We kunnen "het monster" goed zien. Het water kolkt er letterlijk. Het zal onder deze rustige omstandigheden al lastig zijn om daar doorheen te varen, laat staan bij springtij en sterke valwinden. Zodra we het smalste stuk gepasseerd zijn neemt de stroming af tot minder dan 1 knoop.

Een ander fenomeen van de Straat van Messina zijn de zwaardvisboten. Het zijn motorboten met een mast van een meter of 10 en een soort boegspriet, langer dan de boot zelf, soms wel 15 meter. In de mast zit de schipper, die de boot vanaf die positie kan sturen en op zoek gaat naar zwaardvissen, die overdag aan de oppervlakte liggen te slapen. Zodra hij er een ziet, vaart hij er langzaam op af, en wordt de zwaardvis vanaf de boegspriet geharpoeneerd. We zien er twee varen, maar vanaf grote afstand. Helga maakt met de telelens foto's. Ze zijn niet scherp, maar als je goed kijkt kun je de bizar lange boegspriet herkennen en de schipper in de mast zien zitten. Zelf vangen we vandaag overigens wederom niks.

Bij het naderen van Messina zien we talloze ferries op en neer varen. Naast de ferries is er ook nog het reguliere scheepvaartverkeer door de straat en de altijd dappere kleine vissersbootjes die zich weinig lijken aan te trekken van 'de grote jongens'. Kortom het is er druk!

Rond 18:00 arriveren we in Marine del Nettuno, de jachthaven van Messina. De marina wordt 'beschut' door een steiger die de golven breekt, maar echt rustig is het er niet met de vele ferries die af en aan varen.

Als je goed kijkt, kun je de enorme boegspriet zien

De straat van Messina

Vrijdag 6 mei 2005 / 38°11'97N 015°33'53O (Messinaa , Sicilië)

[René>>] Het is baggerweer! Het is zo grauw en grijs, dat we binnen de verlichting aan hebben. Dat is tot daar aan toe, maar mijn autoriteit als schipper wordt door mijn bemanning ondermijnt. Ik geef Helga opdracht om boodschappen te gaan doen, maar ze weigert. Muiterij op de Vagebond! Ik overweeg haar te kielhalen, maar daarvoor moet ik zelf in de regen gaan staan en daar heb ik vooralsnog weinig trek in. Jammer dat er geen ouderwets schavot in de bilge past.

Iets anders, onze afwasmachine is weer in aantocht. Op 6 juni land ze op Corfu en komt ons dan twee weken gezelschap houden. Ik overweeg om de afwas tot die tijd op te sparen Oh, voor wie het niet in de gaten heeft, het gaat hier natuurlijk om mijn allerliefste moeder!

's-Middags klaart het eindelijk een beetje op en gaan we Messina verkennen. De stad maakt weinig indruk en dat is wel verklaarbaar. Door de eeuwen heen heeft Messina te leiden gehad van tientallen aardbevingen. Met de aardbeving van 1908 werd de stad met de grond gelijk gemaakt. Alleen al in Messina vielen 64.000 slachtoffers. Toen de stad net weer een beetje was opgebouwd, brak de tweede wereldoorlog uit en werd de stad in 1943 zwaar gebombardeerd.

We verlengen voor een laatste keer ons Italiaanse internetabonnement en doen boodschappen. Terug aan boord maakt Helga shoarma en babbelen we om 9:00 met de Seebaert. Ze liggen inmiddels in Napels.

De jachthaven met op de achtergrond de

Zaterdag 7 mei 2005 / 38°11'97N 015°33'53O (Messinaa , Sicilië)

[René>>] We besluiten nog een dag in Messina te blijven. De wind is enorm vlagerig. Het ene moment is het bijna windstil, en dan komt er weer een vlaag van dik 25 knopen. De buien zijn echter verdwenen en in de loop van de ochtend breekt zelfs de zon door. Boven de stad hangt bewolking en ook boven het Italiaanse vasteland hangt bewolking. Precies boven ons hoofd lost de bewolking op en boven de straat is het strak blauw.

Na het ontbijt gaan we voor de tweede keer de stad verkennen. Dit keer nemen we wat ruimer de tijd dan gisteren en brengen een bezoek aan de kathedraal. Ja, we worden zo langzamerhand regelmatige kerkgangers! Ondanks dat grote delen van de oorspronkelijk 12e-eeuwse kathedraal betrekkelijk nieuw zijn, vinden we hem toch erg mooi. De toren doet ons in de verte denken aan de beroemde klokkentoren van Praag, met zijn bewegende figuren, maar deze is meer kitsch.

Als de winkels rond 13:00 sluiten wandelen we terug naar de boot. Helga gaat een stuk van de romp poetsen. Aan de rommelige kade van Rinella heeft zich vuil afgezet op de fenders en dat heeft tot krassen op de romp geleid. Ze krijgt het maar gedeeltelijk weggepoetst. Nu ze toch bezig is, geeft ze ook de fenders een grondige schoonmaakbeurt.

Ik werk de website bij, zodat jullie dit weer kunnen lezen. Tsja, je hebt werkpaarden en luxe paarden...

Om alles uit te sluiten betreffende de GPS perikelen, maak ik de antenne open. Er komt wat water uit de behuizing onder de ontvanger, maar niet uit het gedeelte van de ontvanger zelf. Verder ziet alles er goed uit. Ik laat hem goed drogen, voordat ik hem weer in elkaar zet. Het effect ten aanzien van de HDOP is moeilijk te bepalen. De ontvangst lijkt iets beter, maar ik durf het nog niet met zekerheid te zeggen.

De klokkentoren van de kathedraal van Messina

Je hebt werkpaarden, en luxe paarden...

Zondag 8 mei 2005 / 38°11'97N 015°33'53O (Messinaa , Sicilië)

[René>>] Rond 9:30 gooien we los, om eerst nog diesel in te gaan nemen, anderhalve mijl ten noorden van ons. We hebben 3 knopen stroom tegen, dus het duurt even voor we er zijn. Het tankstation is een steiger in het verlengde van een regulier tankstation voor auto's. Vanaf de weg loopt een stalen constructie een meter of 50 de zee in, en daar kun je aanleggen, mits er niet te veel zeegang is. Die is er niet, dus wat dat betreft geen probleem. Langs de kant stroomt het water in tegenovergestelde richting, maar het duurt even voor we dat doorhadden. ([Helga: We? René bedoelt hier "ik". Dat 'we' niet direct doorhadden 'hoeveel' stroming er langs de kant stond, ok.) Na twee mislukte pogingen om aan de noordkant aan te leggen, gaat het aan de zuidkant wel goed. We bunkeren 200 liter diesel, meer dan we ooit verbruikt hebben.

Op de motor tuffen we langs de haven van Messina, want ook daar zit een draaikolk. Die willen we eerst voorbij, voordat we de zeilen hijsen. Met ruim 9 knopen over de grond gaan we door het kolkende water. Erg spectaculair. Hier en daar zie je echt letterlijk draaikolken. Eenmaal voorbij Messina hijsen we de zeilen en ruim 25 knopen in de rug speren we met gemiddeld 7,5 knopen over de grond naar het zuidenwesten. Bestemming Riposto (33 mijl) of Catania (48 mijl), maar zoals het er nu naar uitziet wordt het Catania. In de verte zien we de imposante met sneeuw bedekte Etna liggen.

De wind trekt aan tot 35 knopen en na het even aangekeken te hebben, rollen we de fok maar een stukje in. Vagebond is zo beter onder controle. Later zakt de wind weer terug tot een knoop of 25. Alsof er een knop omgezet wordt valt de wind om 13:30 van het een op het andere moment volledig weg. De ijzeren genua mag het werk weer doen.

[Helga] Echt, heel spectaculair om de Etna zo te zien liggen met haar witte besneeuwde top en wat rook wat ze afgeeft. Ik ben erg enthousiast en weet het slecht te bedwingen. We gaan een auto huren en de Etna onveilig maken. Boven is het koud waardoor we warme kleren mee moeten nemen. EN, niet te vergeten, twee vuilniszakken. Misschien kunnen we nog op een vuilniszak wat glijden. Lijkt me het super om dat op 'DE' Etna te doen. Raar dat je van bepaalde plaatsen zo enthousiast kunt zijn. Italie leek me erg leuk omdat we er geen van twee geweest zijn, Sicilië was in mijn beleving ook erg spannend en nu de Etna. Ik ga snel naar buiten omdat ik dan (heel) misschien nog een slapende zwaardvis kan spotten. Dit zal wel erg moeilijk worden omdat we nog op de motor varen.

Het is nu half vijf. De wind laat het nog steeds afweten. Dit ondanks dat het vanmorgen zo spectaculair goed ging. De zon is sterk en brand goed in het gezicht. Het uitzicht is nog steeds overweldigend met de Etna aan onze rechterzijde (stuurboord). Ik kijk veel in het rond, nog steeds in de hoop een zwaardvis te zien. In mijn ooghoek zie ik iets in de verte heel even boven het water oppervalk komen. Dan zie ik het goed. Heel vrolijk komt een dolfijn al springend uit het water naar ons toe zwemmen. De leukste plek om dolfijnen te zien is als je voorop bij de boeg van de boot staat. Ze cirkelen rond en maken kapriolen. Van iemand heb ik ooit gehoord dat je herrie moet maken, zodat hun nieuwsgierigheid meer gewekt wordt en ze langer bij de boot blijven. Meestal sta ik wat te roepen of klap ik in mijn handen. Nu dacht ik het makkelijker te doen en ging op mijn vingers staan te fluiten. Wat bleek? Eén dolfijn heeft meerdere keren terug gefloten. Geweldig! Dat ga ik vaker proberen. Erg leuk en enerverend om een goed gesprek met een dolfijn te hebben. Super gewoon. Overigens hebben we besloten door te varen naar Catania. Ergens rond een uur of zeven zullen we daar aankomen.

Oeps, het is moederdag. Ondanks het een commercieel gebeuren is toch even onze lieve moeders een mailtje sturen vanavond.

 

Maandag 9 mei 2005 / 37°30'05N 015°05'88O (Catania, Sicilië)

[Helga>>] We zijn hier gisteravond rond half acht aangekomen. Door de zeer goed Duits sprekende havenmeester werden we naar een ligplaats begeleid. Helaas had de ligplaats maar één achterlijn waardoor we moesten verplaatsen. De havenmeester vond het geen goed idee dat we daar bleven liggen. Te gevaarlijk vond hij het. Afijn, om acht uur lagen we vast op een ander plekje. René ging direct achter de havenmeester aan om onze informatie te geven. Ik ging direct aan het koken. We aten hamburgers.

Om negen uur hebben we nog even via de SSB contact geprobeerd te leggen met Bert en Manon. Zoals verwacht waren ze er niet. Morgen maar weer proberen.

Het is niet te geloven we liggen hier heel stil. Geen deining, golven of anders. Het lijkt wel of we aan wal zijn. We zullen heel erg goed slapen. Of zullen we slecht slapen omdat we inmiddels gewend zijn aan al dat geschommel? De laatste keer dat we zo rustig gelegen hebben is in Trapani (22 april) geweest en dat voor één nachtje.

Op het moment dat we goed en wel lagen op het 2e plekje werd er vuurwerk in de stad afgestoken en muziek gespeeld. Ik dacht nog, wat leuk een echt welkomstfeestje. We besloten niet te gaan kijken wat er allemaal aan de hand is.

We hebben heerlijk geslapen en besluiten op zoek te gaan naar een toeristenbureau en een autoverhuur bedrijfje. In de stad nemen we een kopje koffie met een broodje. Er is heel veel verkeer. In het toeristenbureau vragen waar de festiviteiten van gisteren voor waren. De meisjes kijken elkaar vragend aan en weten het antwoord niet. Niet te geloven. Het was echt vuurwerk wat je mijlen ver gezien moet hebben. Maar goed het maakt niet uit. Bij de auto verhuur willen we een panda huren maar krijgen een Fiat Punto voor dezelfde prijs. Vanavond gaan we de auto ophalen. Je kunt ook met de bus de Etna op. Het lijkt ons leuker om zelf op pad te gaan en te kunnen stoppen op plekjes die je mooi vind. Overigens willen we ook weer wat drank inslaan en daar is de auto ook erg handig voor.

Op dit moment zijn drie jongetjes aan het spetteren in het water. Iedere keer springen ze vanaf de steiger het water in en komen er met de zelfde vaart weer uit. Het water is dus toch niet zo heel erg lekker. Ze hebben lol voor tien. Erg leuk om naar te kijken. Een vissertje probeert 10 meter van dat gespetter vandaan een vis te vangen. Ik weet niet wat hem van de wijs brengt maar opeens zie ik hem met het visnet zijn hengel uit het water halen. Tja, je moet toch wat als je opeens niets meer vangt

René gaat de Fiat Punto halen. Het is een mooi zilvergrijs wagentje en rijdt volgens René erg lekker. Morgen gaan we er lekker op tijd op uit.

 

Dinsdag 10 mei 2005 / 37°30'05N 015°05'88O (Catania, Sicilië)

[Helga>>] De Etna is een vulkaan aan de oostkant van Sicilië, in de provincie Catania. Met 3340 meter is het de hoogste berg van het eiland en de hoogste vulkaan in Europa. Het is de actiefste vulkaan van Europa en tevens één van de actiefste van de wereld. In juli 2001 was er de grootste uitbarsting van de laatste honderd jaar. De laatste uitbarsting dateert van oktober 2002. Catania is één van de negen provincies van de Italiaanse autonome regio Sicilië op het gelijknamige eiland. De hoofdstad is de stad Catania. De vulkaan Etna ligt volledig op het grondgebied van de provincie. De provincie Catania beslaat 3.553 km² en telt iets meer dan een miljoen inwoners. Op de Etna worden naar plantengroei drie gordels onderscheiden, de bebouwde (tot 1300 m) met teelt van sinaasappels, citroenen, olijven, vijgen en druiven (wijnbouw), de vroeger bosrijke (eerst kastanjes, hogerop beuken, ten slotte berken en dennen) en de veelal besneeuwde gordel met subalpiene doornstruiken tot 2900 m.

[René>>] Iets over negen storten we ons in het Cataniaanse verkeer. Al na een minuut wordt het me duidelijk: hier geldt het recht van de sterkste, de brutaalste en/of de asociaalste. Rijden in een stad als Parijs is voor mietjes in vergelijking met deze Italiaanse chaos. Rode stoplichten, als er al stoplichten zijn, worden massaal genegeerd. Ontelbare scooters schieten links en rechts overal tussendoor. Motoren idem dito. Sommige berijders met helm, maar het merendeel zonder. Iemand in laten voegen doe je per definitie niet, tenzij een aanrijding niet te vermijden is. Een kruising oversteken doe je met grof geweld. Je drukt de auto er gewoon doorheen. En ondertussen lijkt claxonneren wel DE nationale sport. Met een relatief beschaafde Nederlandse rijstijl kom je hier nergens. Het is even wennen, zeg maar...

Na drie kwartier lukt het ons de stad uit te komen en hebben we borden "Etna sud" gevonden. Dan gaat het ineens een stuk vlotter. In het laatste dorpje, voordat het echt omhoog gaat, ontbijten we met koffie en een broodje. Daarna slingert de weg zich over de lavastroom van 2002 omhoog naar zo'n 2000 meter. Het is een surrealistisch landschap. Normale begroeiing wordt afgewisseld door de zwartgrijze lava waar nog geen grassprietje in te ontdekken is. We komen nauwelijks ander verkeer tegen. Kennelijk is iedereen veel vroeger vertrokken dan wij, want boven is het redelijk druk.

We kopen combinatiekaartjes voor de gondel, de 4x4 truck, en een rondleiding met een gids. Niet goedkoop, maar we zijn hier tenslotte ook niet voor niets. De gondel brengt ons naar 2.500. Onder ons is de sneeuw soms moeilijk te herkennen vanwege de dikke laag zwarte lavastof. Eenmaal boven waait het stevig en we zijn blij dat we, naast onze fleeche truien, ook de windjacks meegenomen hebben. Er groeit hier helemaal niets, zelfs geen mos. Een grote 4x4 truck rijdt ons nog eens 300 meter hoger en daar waait het nog harder. We staan tussen verschillende gedoofde kraters en zien het hoogste punt van de Etna continue rook, stoom en gas uitstoten. Erg bijzonder!

Met ons gezelschap, dat voor een deel uit Engelse blinden met hun begeleiders bestaat, gaan we met de gids op stap. We wandelen en klauteren een rondje langs een gedoofde krater, die alleen nog wat rook uitstoot. De laatste uitbarsting blijkt niet van oktober 2002 te zijn, maar van maart jongstleden! De Etna is continue aan het werk en er zijn véél (kleinere) uitbarstingen, maar die halen de internationale publiciteit natuurlijk niet. De gids raapt een paar kleine steentjes op met kristallen. Hij verteld hoe de kristallen ontstaan. De steentjes zijn met een uitbarsting zo'n kilometer de lucht in geslingerd en zo extreem snel afgekoeld dat zich daardoor kristallen vormen. De grond voelt op sommige plaatsen warm aan, ondanks de kou op deze hoogte. Als we lavagruis van een centimeter of 15 diepte opgraven is het bijna te heet om vast te houden. De wind is ondertussen zo sterk toegenomen dat je erin kunt leunen. Ik schat de windsterkte op 50 knopen en meer. Op sommige stukken kun je jezelf nauwelijks staande houden. Een zonnebril is een must, vanwege het vele stof dat opgewaaid wordt.

In plaats van met de 4x4 wandelen we terug naar het gondelstation. We maken een dansje terwijl we luidkeels een nummer van De Dijk zingen: "Je moet je 't schompes werken, en je doet het, maar waarvoor? 't kan elk moment gebeurt zijn, maar je gaat nog even door. Nog dichter bij de afgrond, nog dichter bij het vuur. Lief, trek iets moois aan! Dan gaan we dansen, dansen, dansen ... op de vulkaaaaaaaan!".

Eenmaal terug op 2000 meter stillen we de stevige trek met een stuk pizza. Daarna rijden we terug naar Catania, en gaan op zoek naar de straat waar een wasserette zou zitten. Na het een paar keer gevraagd te hebben vinden we het zaakje. Niet goedkoop, 4 Euro per was (en dan moet je het zelf doen), maar de nood is hoog, dus we draaien twee wassen terwijl we ondertussen wat lezen. We sluiten de dag af met een vismenu in een aardig restaurantje in het verrassend fraaie centrum van Catania. Om 22:30 rollen we moe, maar voldaan, ons mandje in.

[Helga] Ik heb gevraagd of René het verslag wilde schrijven omdat als ik het zou doen er wellicht veel te veel tekst zou komen. Toch wil ik achteraf nog een klein beetje kwijt over mijn beleving op de Etna.

Jammer dat ik geen ei bij me had. Ik had het wel willen zien hoe je een eitje kookt in de lava grond. Wat is dat gaaf om op de Etna te lopen. Het is heel spannend en ook weer niet. Je gezicht, je vingers, je oren en je handen bevriezen van de kou en toch als je een kuiltje graaft is de grond bloedheet. De wind was spectaculair hard op die hoogte. Overal voel je stof in kruipen en mijn ogen met lenzen vonden al dat stof niet echt prettig. Toen we de Etna afliepen zakte je in het gruis weg en kon je soms wat glijden. Allemaal korreltje met grote brokken er bovenop. De nieuwere lava voelt zo scherp aan als koraal en ligt weer als een hele dikke laag van wel 3 meter op de oudere, als maanlandschap uitziende, lava vlakte. Het landschap heeft vele tinten zwart en grijs, wat sneeuw waar een zwarte dikke stoflaag op lag. Soms zag je de sneeuw niet meer. Je kon wel zien dat er nog heel veel sneeuw of ijs onder lag, omdat het gruis het vocht opneemt en donkerder van kleur is. Dat betekende natuurlijk omlopen. De sneeuwlaag kon soms wel meer dan 3 meter zijn. Ik wilde nog wel op mijn meegenomen plastic zak over een dunner en vlakker stukje sneeuw glijden. René heeft me er vanaf gepraat omdat ik dan heel vies zou worden en aan het eind van de sneeuw ik in de harde brokkelige lava zou storten. Dat had wel eens pijnlijk kunnen zijn. Wat een overweldigende ervaring is dit weer. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Terwijl ik op de Etna liep dacht ik Iedere keer en zei ik iedere keer 'Gaaf' en kan er maar niet mee stoppen het te denken of te zeggen. Zelfs nu achteraf kan ik het niet stoppen. Aan alles komt een eind, maar het staat op mijn netvlies gegrift en dat zal nooit meer weggaan. Jammer dat het stadje niet uitnodigt voor een langer verblijf rondom de Etna. We zullen snel weer verder trekken om weer onvergetelijke ervaringen op te doen. Natuurlijk heb ik een tastbare herinnering meegenomen vanaf de Etna zelf. Gaaf, gaaf, gaaf......

De weg omhoog loopt over de lava van 2002

Het zal je huisje maar geweest zijn...

De top van de Etna

Een van de vele kraters op de Etna

De aarde is warm tot gloeiend heet

Woensdag 11 mei 2005 / 37°30'05N 015°05'88O (Catania, Sicilië)

[René>>] Na het niet al te vroege ontbijt stappen we in de auto en gaan op zoek naar de grote supermarkt, die de lokale VVV ons gewezen heeft. We rijden een paar keer verkeerd, maar vinden uiteindelijk vlak bij het vliegveld een Carrefour achtige MEGA-supermarkt. We laten de breedbeeldtelevisies, de aquaria, de trainingstoestellen en nog veel meer links liggen en gaan voor het bier, de wijn, drinkwater en andere waren die we in bulk willen inslaan. De inhoud van de volle (en grote!) winkelwagen past maar net in de kofferbak van de Fiat, maar het lukt. verrassend genoeg weten we alles ook nog weg te stouwen aan boord. Het blijft iedere keer weer een wonder hoeveel ruimte je nog kunt creëren op een boot waarvan je denkt dat 'ie al helemaal afgeladen is. Drie tray'tjes bier, 6 flessen wijn, 24 liter drinkwater, het krijgt allemaal een plekje.

We doen een uurtje rustig aan en stappen dan weer in de auto. We rijden naar Augusta, een grote commerciële haven, een kilometer of 40 naar het zuiden. We zijn nog op zoek naar een Griekse pilot, en we hebben van een Italiaan begrepen dat we daarvoor in Augusta moeten zijn. Ergens weet ik dat het een mission impossible is, want we hebben geen naam van een winkel of een straat. Augusta heeft ook geen jachthaven, dus ik heb er een hard hoofd in, maar we hebben toch niets beters te doen ;-)

In het stadje vragen we het een paar keer, maar worden iedere keer heel vriendelijk van het kastje naar de muur gestuurd. Na een uurtje houden we het voor gezien en rijden terug naar Catania, waar we het autootje inleveren. We kregen hem eergisteren mee met een tank die voor 3/4 vol zat. Ik heb hem dus ook weer afgetankt tot 3/4. Nu claimt de verhuurder dat het iets minder is dan 3/4 en wil nog 10 Euro benzine in rekening brengen. Daarmee gaan we niet akkoord en uiteindelijk besluiten we het verschil te delen.

Terug in de haven gaan we douchen en daarna eten we in de stad een pizza. Morgen willen we naar het 30 mijl zuidelijker gelegen Siracusa, naar het schijnt een mooi stadje aan een grote baai, waar je prima voor anker kunt. Daar willen we een goed window afwachten om over te steken naar Griekenland.

[Helga] Tja, mission impossible dat was het zeker. Wist ik veel. Ik dacht dat René een naam of straatnaam van die winkel had. Afijn, het is toch leuk om zo een beetje rond te rijden en de omgeving te zien. Het Italiaanse verkeer vind ik helemaal geweldig. Nu zit ik niet achter het stuur. Dat scheelt een beetje. Op de brommer tussen het verkeer door scheurend zie ik een jongen zonder helm ook nog eens sms-en met zijn rechterhand. Hoe krijgt hij het voor elkaar. Er zullen wel veel ongevallen zijn ondanks dat het verkeer wel erg soepel kan ritsen. Daar kunnen de Nederlanders nog wel wat van leren. Op een gegeven moment komt er een auto van rechts. Tja, wij Nederlanders gaan er vanuit dat deze auto voorrang heeft en René remt keurig af. Wordt er toch een partij getoeterd achter ons, niet normaal. Zit er een dametje achter het stuur met mooi zilvergrijs gekapt haar en van haar leeftijd laat niets te raden over. Behoorlijke leeftijd en dat in dit verkeer? Geweldig, ze doet helemaal niet onder voor de rest van het zooitje! De Italianen toeteren overal voor, ook om je gewoon te waarschuwen. Ze komen van links en nemen voorrang maar toeteren wel eerst even zo van 'let op, ik kom eraan'.

Een fraaie fontijn in hartje Carania

Donderdag 12 mei 2005 / 37°30'05N 015°05'88O (Catania, Sicilië)

[René>>] De navtex en de gribfile voorspellen NO kracht 5 en een slight sea. Hoewel bewolkt, beloofd het een mooi zeildagje te worden. Iets over tien gooien we los en hijsen in de beschutting van de haven het grootzeil. Er staat nog niet veel wind, maar die zal, naar we aannemen nog wel aantrekken. Eenmaal buiten de beschutting staat er een vervelende zee. Zeg maar gerust een k*t zee. Lange en hoge golven vanuit het noordoosten en korte steile vanuit het zuidoosten. De slight sea van de navtex is ver te zoeken. Ik zou dit eerder als moderate tot rough bestempelen. Er staat te weinig wind om te kunnen zeilen, dus houden we de motor bij en voeren het aantal toeren op om nog een beetje door de golven te komen. We voelen ons als in een centrifuge. Tot overmaat van ramp lijkt het ook nog te gaan regenen, maar dat zijn gelukkig slechts een paar spetters. Even overwegen we om terug te keren, maar we hebben Catania wel gezien, en gokken erop dat de zee de komende uren een beetje kalmeert.

Nou, de zee kalmeert bepaald niet, en het blijft een bijzonder oncomfortabele tocht. Zo hebben we het sinds ons vertrek uit Nederland nog niet gehad. We passeren Augusta, en moeten tot drie keer toe uitwijken voor olietankers. Augusta is de belangrijkste oliehaven van Italië, dus dat het er zo druk is wekt geen verbazing. Rond half vijf draaien we eindelijk de baai van Siracusa in, en komen we in rustig vaarwater.

Met de motor op 2400 toeren en ruime wind in het grootzeil is de snelheid over de grond slechts 5,2 knopen. Huh? Dat we de afgelopen uren niet zo hard gingen (4-4,5 knoop), kwam door de zeegang, misschien gecombineerd met wat stroming... dachten we. Maar nu begin ik toch serieus te twijfelen. Als we het anker hebben laten zakken en het met de motor in zijn achteruit hebben ingegraven, attendeert Helga me op de boosdoener. Er komt een stuk zwaar plastic van een meter of 10 lang en 1 meter breed onder de romp tevoorschijn! Tsja, dat verklaart wel het een en ander! Gelukkig is de schroef er niet in vastgelopen.

We smullen van Helga's pasta met zalm en gaan vroeg naar bed. Na het uitroeien van een paar muggen vallen we rond middernacht in slaap.

[Helga] Wat een waardeloze dag en wat een waardeloze zee. Zelfs vissen is er op zo'n moment niet bij. Gewoon niet normaal meer, wat een chaos. Ik heb van ellende maar een zeer bruine banaan op zitten peuzelen omdat het katterige gevoel toch wel heel hoog zat. Ik zeg maar zo, fijn dat het achter de rug is.

 

Vrijdag 13 mei 2005 / 37°03'68N 015°16'84O (Siracusa, Sicilië)

[René>>] Moeten we ons vandaag nu zorgen maken, deze "vrijdag de 13e"? Nou, we zijn het niet van plan, en Helga's ouders zijn zelfs op een vrijdag de 13e getrouwd en ze zijn nog steeds bij elkaar.

Helga is helemaal weg van die typische Italiaanse drieweilers. Je ziet ze in alle soorten en maten. Op Stromboli hebben we zelfs een taxi-variant gezien. Van alle foto's die Helga gemaakt heeft, hiernaast een foto van de driewieler-taxi en een collage van anderen.

Na het ontbijt tuffen we met de bijboot naar de kant en gaan het stadje verkennen, en dan met name het oude schiereiland Ortigia. Het is een prachtig oud centrum met hier en daar opgravingen van ruïnes van Griekse tempels. We slaan petroleum in voor de olielamp, die we als we voor anker liggen 's-avonds veel branden. In een watersportwinkel vragen we om een pilot van Griekenland, maar die hebben ze niet. Ze hebben wel een mooie Honda generator. Precies het model (de 10i) dat we afgelopen winter in Alghero op de markt gezien hebben. Relatief stil en 1000 watt vermogen.

Met onze windgenerator en de zonnepanelen rekken we het moment dat we weer aan de walstroom moeten, maar echt onafhankelijk zijn we niet. Afhankelijk van wind, zon en ons stroomverbruik houden we het een kleine week vol, zonder de motor te moeten draaien voor stroom. Alleen de motor laten draaien voor stroom is slecht voor de motor en het levert weinig op. Hooguit 10Ah. In Griekenland zijn nauwelijks marina's en in de Carieb al helemaal niet. We moeten 'iets', vinden we.

Al een paar maanden lopen we te dubben over een extra zonnepaneel (of twee) of een generator.Een zonnepaneel is waarschijnlijk iets goedkoper, maar we hebben geen plaats meer voor een vaste montage, zonder rigoureuze maatregelen als nog een (RVS) stellage bij de spiegel, en dan wordt het echt een dure grap, nog afgezien van het feit dat de boot er niet bepaald mooier op wordt. Het zou dus een los paneel worden, dat we afhankelijk van de stand van de zon ergens aan boord een plekje geven. Niet echt ideaal, maar aan de andere kant geen kosten meer na de initiële investering en stil. Met een extra 60watt aan zonne-energie zouden we de accu's bij normaal verbruik net vol moeten kunnen houden. Een generator daarentegen maakt herrie (hoewel deze Honda relatief stil is) en verbruikt benzine. Maar hij pompt wel even 40-50Ah de accu's in. Om de paar dagen de generator 1,5 uur laten draaien en we kunnen weer een paar dagen vooruit.

Een paar dagen geleden liepen we een Honda dealer binnen in Catania. Hij kon het apparaat wel leveren, maar het zou een dag of 8 gaan duren. Daar wilden we niet op wachten. Hier op Ortigia staat 'ie. Klaar om mee te nemen. Nou ja, meenemen, hij is wel aardig aan de prijs. We besluiten er nog eens goed over na te denken.

Als we 's-middags in de kuip de voor- en nadelen nog eens de revue laten passeren, krijgen we bezoek van Gerard, een Nedelrander die een stukje verderop voor anker ligt. Hij komt een praatje maken. Mooie gelegenheid voor ons om te vragen hij een Griekse pilot heeft en of we die even in mogen kijken, zodat we op zijn minst op de hoogte zijn van wat we aan "de overkant'' kunnen aantreffen. Als hij terug gaat naar zijn boot is hij binnen een half uur weer terug met de pilot. Eens kijken of we die in het stadje kunnen laten kopiëren.

Terug in de watersportwinkel van de Honda vraag ik aan de verkoper of er Engelstalige handleidingen bij zitten. In eerste instantie lijkt er alleen een Italiaans boekwerkje bij te zitten, maar onder in de doos die hij uit het magazijn haalt zit een Engels manual. Da's mooi! Nu alleen nog even iets aan die prijs doen. Tot onze verbazing doet hij bijna 200 Euro van de prijs af en is ons besluit snel genomen. Morgenochtend gaan we hem met ons steekwagentje ophalen. 13 kilo is niet zwaar voor een generator, maar wel als je er een kleine kilometer mee moet lopen zeulen.

[Helga] We vinden een copyshop. We laten een gedeelte van de Griekse pilot kopiëren omdat het anders te lang zou gaan duren. Ze doen er keurig een ringband om en we kunnen het morgenochtend ophalen. Na het zenden met Bert en Marion gaan we zoals afgesproken even op de borrel bij Gerard en Ans. Tegen middernacht stappen we weer aan boord van de Vagebond. We weten in ieder geval dat ze morgen vroeg willen vertrekken. Dat betekend dat ook wij de wekker moeten zetten om hun pilot bij de copyshop op te halen. Duimen dat er al een gedeelte gekopieerd is.

Driewielers in alle soorten en maten

Zaterdag 14 mei 2005 / 37°03'68N 015°16'84O (Siracusa, Sicilië)

[Helga>>] Een spannende dag. De wekker is vroeg afgelopen. We varen eerst nog even bij Gerard langs om te vragen of ze vandaag echt vertrekken. Ja, is het antwoord. Dus in de regen, dat alleen maar rood zand met zich mee naar beneden neemt, gaan we snel zijn pilot ophalen. De copyshop gaat pas om negen uur open. Om de tijd te doden drinken we een kopje koffie met een broodje op een terras in de zand-regen. Om negen uur stappen we de copyshop in. Wat blijkt? Ze hebben het gisteravond al gekopieerd. Geweldig. Nu hebben we in ieder geval een stuk van de Pilot die we voor de eerstkomende periode nodig hebben. Snel terug omdat Gerard weg wil. Bij hen aangekomen twijfelen ze om weg te gaan. Achteraf gaan ze dus niet weg en blijven nog maar een dagje liggen.

Wij gaan verder. Aan boord drinken we nog snel een kopje koffie en dan vertrekken we met het steekwagentje om onze diepte-investering te gaan halen. We hebben de generator! Super. Ik vind het helemaal geweldig. Nu kun je zelf bepalen wanneer je extra stroom nodig hebt. Niet dat we groot verbruikers zijn. Dit geeft een wat relaxter gevoel bij gebruik van stroom aan boord. We gaan nog op zoek naar een klein tankje voor benzine. Niet echt gemakkelijk. We slagen voor een Amerikaans militair stalen tankje voor vijf liter. Olie hebben we aan boord. We willen het uitproberen. Niet dat we stroom nodig hebben maar ja, je wilt zien of het werkt natuurlijk. Op de terugweg koop ik nog snel een kilo mosselen om dit als feestmaal klaar te maken. Lekker met spaghetti en roomsaus, hmmm. René popelt om de agregaat uit te testen.

[René>>] Terug aan boord vul ik de generator met olie en benzine. Hij start direct. Ondanks dat hij nu in de kuip staat, kunnen we nog steeds een normaal gesprek voeren, zonder stemverheffing. Maar als we echt gaan laden, zal ik hem toch op het voordek zetten. Nu eens kijken of hij ook de Dakar-combi (acculader/omvormer) van stroom kan voorzien. Het gaat een paar seconden goed, maar dan knalt de beveiliging van de Dakar eruit. Oeps, boiler vergeten! Die trekt natuurlijk ook de nodige ampèrtjes en dan blijven er onvoldoende over voor de Dakar. Als ik de stekker van de boiler uit het stopcontact getrokken heb gaat het wel goed. We laten de generator een minuut of 5 draaien en alles gaat goed. De accu's zijn nog voor 85% vol, dus zetten we de generator weer uit. Met een tevreden gevoel drinken we nog maar een kop koffie. Oh ja, voor wie nou precies wil weten welke generator we gekocht hebben: dit is 'm (en die prijs hebben wij er niet voor betaald!).

Aan het einde van de middag gaan we weer aan land. We wandelen weer naar de oude stad. In een prachtige kerk op een fraai plein is een bruiloft gaande. Het ziet ernaar uit dat het gezelgschap snel naar buiten komt, dus we blijven even wachten. De dames zien er prachtig uit, en de heren zijn allemaal strak in het pak. Het enige dat me verbaasd zijn de schoenen. Of ze passen totaal niet bij het pak, of ze zijn niet gepoest en soms zelfs afgetrapt. Erg slordig. Het is een bewolkte dag, maar toch kan niemand zonder zijn zonnebril, hoe groter hoe beter. Helga maakt als een echte paparzzi een aantal foto's. Verder maken we kennis met een nieuwe sport. Het zal wel kanobal heten of zoiets. Het ziet er grappig, maar onnatuurlijk uit, zoiets als onderwatervoetbal.

's-Avonds komen Gerard en Ans op de borrel. Tegen middernacht gaan we te kooi.

De Italiaan en zijn/haar zonnebril

...

Zondag 15 mei 2005 / 37°03'68N 015°16'84O (Siracusa, Sicilië)

[René>>] Er doet zich bij onze website een opvallend fenomeen voor, dat eerder ook door Chantal en JG bij hun website werd geconstateerd. En dat betreft de bezoekersstatistieken. Eenvoudige statistieken kan iedereen zien door op Nedstat Basic - Free web site statistics te klikken (Nedstat), maar sinds we de website elders ondergebracht hebben beschikken wij over veel uitgebreidere statistieken. We weten alles van jullie!!! Wie, wanneer, met welke browser, met welk operating systeem, noem maar op. Big Brother is watching you!

Maar wat is er dan zo opvallend? Wel dat betreft het wekelijkse patroon van aantallen bezoekers. Steevast hebben we de meeste bezoekers op dinsdag en woensdag en de minste bezoekers in het weekend. Je zou haast gaan denken dat mensen onze site tijdens werktijd bezoeken. Maandag en vrijdag zijn immers favoriete ATV of parttimedagen. Dit vermoeden wordt nog eens versterkt als we naar de statistieken per uur kijken. Om 10:00 is het zo'n beetje koffietijd en hebben we de ochtendpiek. Tijdens de lunch, zo rond 13:00, hebben we de dagpiek en zo rond een uur of 16:00, als het einde van de werkdag nadert, hebben we de middagpiek. Ja, ze zijn er nog, mensen die gewoon thuis onze site bezoeken (of zouden ze overwerken...?) en die brengen een bezoekje na het eten, zo rond 20:00, de avondpiek.

Ach, het zal allemaal wel toeval zijn, toch?

Vandaag een bijzonder actieve dag. Gisteren hebben we in de stad nieuwe cleaner en polish gekocht, en Helga wil een poging wagen om de krassen op de romp, waar we eerder over schreven, weg te poetsen. Ik stort me op het dek en de kajuitopbouw, want met de regen van een paar dagen geleden is er weer een hele Sahara naar beneden gekomen. Ik spoel en borstel alles met zout water, en neem daarna de kajuitopbouw en de kuip af met zoet. Een wereld van verschil. Helga heeft een probleem, want het stuk romp dat ze vanuit de bijboot heeft gepoetst glimt als een spiegel, terwijl de rest van de romp er maar armoedig en vies uitziet. Ze besluit dus maar de rest van de romp ook te poetsen. Tegen de tijd dat ze de spiegel en bakboord klaar heeft, ben ik ook klaar en houden we het voor gezien. Morgen weer een dag.

Wat de windvoorspellingen betreft liggen we hier nog wel een paar dagen. Pas tegen het einde van de week lijkt er een voor ons gunstige NW wind te komen.

Opvallend opvallende statistieken...

Maandag 16 mei 2005 / 37°03'68N 015°16'84O (Siracusa, Sicilië)

[René>>] We pakken de draad weer op, waar we gisteren waren gebleven. Helga stort zich vanuit de bijboot op de stuurboordromp en ik ga het RVS poetsen, want het is weer nodig. Roest Vast (of Vrij) Staal? Ammehoela! Je blijft poetsen onder de invloed van de drie Z'en, Zon, Zee en Zout. Maar met een goede cleaner gaan de roestvlekjes er relatief makkelijk af.

In de loop van de middag bewonderen we elkaars inspanningen. Vagebond is weer om door een ringetje te halen! We eten vroeg en smullen van Helga's eigen gemaakte pizza's.

 

Dinsdag 17 mei 2005 / 37°03'68N 015°16'84O (Siracusa, Sicilië)

[René>>] We doen erg rustig aan vandaag, tot we in de loop van de middag naar de kant gaan voor wat boodschappen en een bezoek aan een oud kasteel op Ortigia. In de stad lopen we Klaas van de Flying Dutchman tegen het lijf. We maken een praatje en gaan weer verder. Het oude kasteel is alleen op woensdag en op zaterdag de hele dag open. Op andere dagen sluit het om 13:00. Dat schiet niet op.

We drinken wat op een terrasje en komen op het idee om vanavond weer eens een DVD te kijken. Probleem is echter dat we door onze voorraad heen zijn. Misschien hebben ze DVD's te ruilen aan boord van de Flying Dutchman? We besluiten er even langs te lopen. Voor we het weten zitten we aan de borrel met Klaas en zijn vrouw Xandra. Net als we op het punt staan te vertrekken vraagt de Duitse kok (waarschijnlijk op verzoek van Xandra) of we mee willen eten. Hij kookt voor de Amerikaanse chartergasten, dus twee meer of minder maakt niet uit. Natuurlijk blijven we eten en smullen van een zalmtartaar vooraf en spaghetti als hoofdgerecht. Als het bijna donker is gaan we terug naar Vagebond om een ankerlichtje aan te doen en om de DVD van "De Dominee" te kijken, die ze zelf nog niet gezien hebben en dus morgenochtend graag terug willen. We vinden de film een beetje tegenvallen, maar Chantal Janzen maakt veel goed ;-)

 

Woensdag 18 mei 2005 / 37°03'68N 015°16'84O (Siracusa, Sicilië)

[René>>] We worden bijtijds wakker en staan om 8:30 al op de kant. Voordat we de DVD terugbrengen naar de Flying Dutchman gaan we eerst naar een wasserette waar we drie wasmachines voor ons aan het werk zetten. Daarna drinken we koffie op de Flying Dutchman en krijgen nog een pakket van 10 DVD's mee. Geweldig! Tegen 10:00 gaan we terug naar de wasserette en doen ongeveer de helft in een droger. De rest kan aan boord drogen. Rond het middaguur zijn we terug op de Vagebond. We tikken wat mailtjes en lezen wat.

We willen morgen in de loop van de dag vertrekken naar Griekenland. Bestemming is normaal gesproken Cephalonia (onder Levkas), zo'n 250 mijl. Afhankelijk van de wind en de voortgang kunnen we ook een van de noordelijker gelegen eilanden als bestemming kiezen. De gribfile voorspelt een mooie 15-20 knopen uit NW-N, maar inmiddels hebben we van een paar kanten gehoord dat het erg hard gaat waaien, en van een Amerikaan hebben we zelfs 35 knopen gehoord. Vreemd, want die heb ik nog niet kunnen ontdekken. In ieder geval vanavond maar eens heel goed de (diverse!) voorspellingen analyseren.

We eten vroeg, zoals we de laatste tijd wel vaker doen, zo om een uur of 16:30. Helga heeft een voortreffelijke "frutti di mare spaghetti" gemaakt met mosselen, stukjes inktvis, garnalen, en stukjes die we niet direct herkennen. Als bijgerecht hebben we ook nog grote garnalen. Het is dus weer zwaar afzien!

Na het eten gaan we naar de wal om wat laatste boodschappen in Italië te doen. We kopen onder andere nog wat sterke drank, want die is in Griekenland veel duurder en 3 drieliter pakken "Chateau Karton", een prima slobberwijntje.

Terug aan boord duiken we in de weerberichten. Een nieuwe gribfile, de weerkaarten van Bracknel, de voorspellingen van Weeronline, en de voorspelling van de Deutsche Wetter Dienst. De voorspelde wind is vanaf morgenmiddag hoofdzakelijk NW, zo nu en dan neigend naar N, en een kracht van 15-20 knopen. Koers naar Cephalonia is ca. 75 graden.

Voor de niet-zeilers even een uitleg: Als de wind van achteren inkomt zeil je ruime wind. Komt de wind dwars in, dan wordt gesproken van halve wind. Komt de wind van voren in, dan zeil je aan de wind en maakt een zeilboot de meeste helling. Aan de wind zeilen wordt al snel minder comfortabel vanwege de helling en ook de golven die van voren inkomen. Met wind uit het NW en een koers van 75 graden (ONO) zeil je ongeveer halve wind, ware het niet dat de schijnbare wind, door de snelheid van de boot, van voren in gaat komen. Snappen jullie dit een beetje?

Als de wind meer N wordt, in plaats van NW, dan zitten we al snel op een aandewindse koers en daar hebben we bij 20 knopen wind (en vlagen van mogelijk 25 of meer) weinig trek in. Twijfel, twijfel, twijfel. Gelukkig hebben we geen haast, want we hoeven pas op 6 juni op Corfu te zijn, dus we hebben nog tijd zat. Morgenochtend bestuderen we de laatste voorspellingen en dan nemen we een besluit. We hoeven toch niet vroeg weg, want met 250 mijl voor de boeg en een gemiddelde snelheid van een knoop of 5-6, zullen we er 40-50 uur over doen. We komen het liefst bij daglicht aan, dus als we morgen rond de middag vertrekken, arriveren we zaterdag bij daglicht.

De boulevard en kade van Ortigia

Donderdag 19 mei 2005 / 37°03'68N 015°16'84O (Siracusa, Sicilië)

[René>>] We gaan! De laatste weerberichten zijn niet anders dan die van gisteren, behalve dat de wind de komende 24 uur meer uit het W dan uit het NW gaat komen. Dat geeft ons de gelegenheid om noord van de directe koers te varen, zodat we wat ruimte hebben mocht de wind later te veel N worden. Vanaf zondag worden de wind een aantal dagen veranderlijk van richting en zwak en waar we zeker geen zin in hebben is een overtocht op de motor.

We gaan Italië, of liever gezegd Sardinië en Sicilië, na ruim een half jaar verlaten. We zullen het missen. Het typische Italiaanse sfeertje, het lekkere eten met de verfijnde kruiden, de overwegend vriendelijke mensen. En niet te vergeten, de internetverbinding! Wellicht kunnen we ook in Griekenland een betaalbaar GPRS abonnement nemen, maar dat moeten we ter plekke uitzoeken. Voorlopig zijn we voor de e-mail dus weer afhankelijk van de GSM en dat betekend langzaam.

Helga maakt voor twee dagen macaroni klaar en ik werk de website bij. Rond een uur of 14:00 zijn we van plan ankerop te gaan. De volgende update van de website komt vanuit Griekenland. Ciao amici!

 

 

[René>>] Om 13:30 lichten we het anker en varen de baai uit. Alle voorspellingen zeggen NW, zelfs de lokale windvoorspelling voor Sicacusa. Wat hebben wij? Zuid, kracht 4. Wellicht komt het door de invloed van het land. Het maakt ons trouwens niet uit, want het geeft ons mooi de gelegenheid om alvast een beetje noord van onze koerslijn te kruipen. Het is heerlijk weer, en de zee is vrijwel vlak. We genieten en Helga spot ook nog eens twee schildpadden.

Later in de middag draait de wind naar oost, en neemt af tot kracht 2. De motor gaat bij. Waar blijft die NW wind van 15-20 knopen nou?

Rond 17:30 draait de wind naar noord en neemt in kracht toe tot 5Bf. We kunnen weer zeilen, echter aan de wind met twee riffen in het grootzeil en de fok een stukje ingedraaid. De zee bouwt zich snel op en het wordt minder comfortabel aan boord, maar verder vermaken we ons prima. De zon schijnt uitbundig en Helga voelt zich kiplekker. Maar waar blijft die westelijke component nou? Dan zouden we iets af kunnen vallen en beduidend meer snelheid maken dan die 5 knopen die we nu doen. Ach, het is ook nooit goed he!

Als ik om 21:00 aan mijn eerste wacht begin, krimpt de wind eindelijk naar NW. We kunnen nu iets ruimer koersen, terwijl we nog steeds noordelijker van onze koerslijn komen. We varen 60 graden aan de wind, koers 65 graden, en onze snelheid ligt rond de 6 knopen.

Het door ons helaas niet bezochte kasteel van Ortigia

Vrijdag 20 mei 2005 / (30 mijl zuidoost van de neus van de laars)

[René>>] Aan het einde van Helga's wacht van 0:00 tot 3:00 neemt de wind in kracht af tot 3Bf en krimpt naar west. Met deze zeegang is het niet meer lekker zeilen en we lopen nog maar nauwelijks 3 knopen. Als ik de wacht van Helga overneem start ik de motor. Tegen 9:00 gaat het weer waaien, uiteraard niet uit NW, maar dit keer uit NO, 5Bf. Je kan gek worden van die wind hier, echt waar!

Als we om 9:30 in de kuip wat crackertjes zitten te eten (we zijn beiden wat katterig), begint ineens de molen te lopen. Het zal toch niet waar zijn! Terwijl Helga de boot laat bijliggen ga ik het 'gevecht' aan met de vis. Het valt mee, want ik kan de lijn vrij eenvoudig binnendraaien. Er zit een mooie tonijn aan van ca. 60 centimeter. Helga heeft inmiddels de gaffel gepakt en na een paar vergeefse pogingen weet ik het arme dier te haken en in de kuip te tillen. Helga maakt korte metten met de tonijn en haalt hem snel uit zijn lijden door de kop er af te snijden. Daarna snijd ze een paar mooie moten. Die gaan de koelkast in. Zelfs deze kleine tonijn bevat véél te veel vlees voor twee personen. We bewaren nog een groot stuk om morgen eventueel weg te geven, maar de rest gaat overboord. Daarnaast een stuk of 10 emmers door de kuip om al het bloed weg te spoelen en dan kunnen we weer terug naar onze crackertjes. Het katterige gevoel zijn we helemaal kwijt!

(Helga: Zit ik in de kuip met crackertjes, boter en kaas te etteren omdat de boot natuurlijk niet recht of vlak vaart. Alles schuift alle kanten op. Geen van twee willen we het binnen klaar maken omdat we katterig zijn en je dan het zee ziek worden bevorderd. Gaat de molen op de hengel opeens het fel begeerde ratelende geluid maken. Ik zit dus met, de nodige rottigheidsgevoel van ongesteldheid en wat katterig, van alles op de schoot te stunten en wazig naar die hengel te kijken. René springt op om naar de hengel te sprinten. Ik roep direct zet je daar weer vast aan de lijn omdat veiligheid voor alles gaat natuurlijk. Hij doet het direct. Ik probeer alle crackers, de boter en de kaas op een veilig plekje te leggen. René is druk bezig met binnehalen en ik leg de boot stil. Formidabel hoe Vagebond ligt. Ik ga naar binnen om de nodig instructies van René op te volgen..hihi.... De adrealine giert door mijn lijf en dat terwijl mijn eerste reactie op het ratelen was...'dat zal toch niet op dit moment....'. Niet te geloven dat dat mijn reactie was. Wel te begrijpen natuurlijk als je me zag zitten met alles balancerend op en om me heen. En, nog geloofde ik het niet. Het naar de boot toe halen van de vis ging heel gemakkelijk dus ik zeg nog ....'joh...dat is een grote plastic zak!' Maar, René die natuurlijk gevoeld heeft bij het binnen halen dat het absoluut geen plastic zak is kijkt me aan en gniffelt. Waauwiieeee..... Het kost René aardige wat kracht om de vis over het hekwerk binnen te halen. Ik gooi een handdoek over de kop en over de staart waardoor de vis direct rustig blijft liggen. Tja......en dan komt het verdere werk waarvan ik de details jullie maar bespaar. In ieder geval valt het ons de troep die er gemaakt is erg mee. Dat heb ik altijd. Als er actie verwacht wordt reageer ik snel en adequaat. Pas later komt de reactie en die was er en is er nog. SUPER GAAF!!!! We hebben een grote vis gevangen. Helaas vond ik het op dat moment niet nodig om de centimeter erbij te pakken. Die hebben we nodig om aan de bemanning van de Garabes, via een foto, te laten zien hoe groot de vis is. We doen per slot van rekening nog steeds een wedstrijd!! Leuk leuk. Zeg maar zo...dit is een WAARSCHUWING VOOR de bemannig van de Garabes.)

Met Vagebond hadden we trouwens nog niet eerder bijgelegen, maar het ging perfect. Ze ligt dan heel rustig te dobberen op de golven. Volgende keer dat we beet hebben, doen we het zeker weer zo.

Pas in de loop van de middag krimpt de wind naar NW. De navtex voospeld voor vandaag NW 7Bf, maar die is nog ver te zoeken. Hooguit 20 knopen. De zee is wel indrukwekkend en is waarschijnlijk een voorbode van wat ons nog te wachten staat. De bewolking is opgelost en het is bijna strak blauw.

Om 19:00 smullen we van de macaroni, die Helga al voor vertrek klaargemaakt heeft. Aangezien ik afgelopen nacht nauwelijks geslapen heb, ga ik om 20:00, net voor zonsondergang, liggen.

Glunder, glunder, glunder

Zaterdag 21 mei 2005 / (95 mijl WZW van Levkas)

[René>>] Helga maakt me om 22:30 wakker, want ze trekt het niet meer en is ook niet lekker (Helga: Heb ik weer ook nog lekker de maandelijkse perrikelen compleet erbij, buikpijn, hoofdpijn en onderrugpijn. Het kan gewoon niet op!). De wind is ontzettend vlagerig, varierend van 15 tot 23 knopen. Om helemaal tureluurs van te worden. Het is moeilijk om de juiste balans te vinden tussen de stand van de zeilen, de roerstand en de WindPilot. Nou ja, moeilijk, zeg maar gerust niet te doen. Maar ja, we gaan wel hard, ruim 6 knopen. De voorspelde NW 7Bf hebben we (nog?) niet gehad. De wind komt wel uit het NW, dus de richting is goed, en gunstig. We koersen aan op Levkas.

Rond 1:30 trekt de wind aan tot achter in de 20 knopen. Ik draai de fok nog een stukje verder in. De zee bouwt zich snel op en zo nu en dan worden we door een golf een paar meter opzij gezet. Een enkele golf breekt in de kuip. Omdat Helga niet lekker is, laat ik haar wat langer liggen, maar om 3:30 trek ik het niet meer en Helga lost me af.

Om 7:30 wisselen we elkaar weer af. De zee blijft ruw en de golven hoog. Met daglicht zijn ze nog indrukwekkender. Regelmatig slaat een golf stuk op de boot en in een enkel geval komt de kuip blank te staan. In de loop van de ochtend nemen de wind en de zeegang af. De kuip droogt op, zodat we daar weer veilig kunnen zitten, zonder het risico van een nat pak. De rest van de dag wordt het een heerlijke zeildag. Onder een strak blauwe lucht zeilen we halve wind de laatste mijlen naar Levkas. Om 14:00 komt het eiland in zicht. (Helga: Ik roep 'Land in zicht' omdat ik René nog even naar bed gestuurd heb. Mijn lichaam is wat meer tot rust en voel me prima tot fit.)

17:30 varen we de baai van Vasiliki binnen. De pilot waarschuwd voor sterke valwinden bij een NW wind, en die zijn er ook. We besluiten naar het veel meer beschutte Ormos Rouda te gaan, 7 mijl verderop. Als ik denk aan de tonijn in de koelkast, loopt het water me in de mond!

Om 19:00 laten we het anker vallen in fraaie, maar kleine baai van Ormos Rouda. Er liggen al een stuk of 6 andere boten voor anker, maar we vinden nog een plekje. Langs de kade liggen tientallen boten, voornamelijk zeilboten. In de verste hoek ligt een vloot charterboten. Langs de kant zien we verschillende taverna's die er stuk voor stuk gezellig uitzien. We hangen direct de buitenboordmotor aan de dingy en ik vaar met het overtollige stuk tonijn naar de dichtstbijzijnde boot. Het zijn Engelsen en ze willen de vis graag hebben. Mooi, zijn we daar ook vanaf en hoeven we de lekkernij niet weg te gooien. Helga duikt direct de kombuis in en gaat ons feestmaal voorbereiden. We zijn moe, maar een lekker stuk vis met rijst gaat er nog wel in.

SiciliŽ => Griekenland (Levkas)

Zondag 22 mei 2005 / 38°37'38N 020°40'983O (Ormos Rouda, Levkas)

[Helga>>] Jammer dat ik niet tijdens het varen kan schrijven. We willen de computer nog langer heel houden en mijn maaginhoud zal het apparaat niet goed doen. Je moet het dan ook niet op gaan zoeken daar wordt de sfeer aan boord ook niet gezelliger op. René warmt het eten op tijdens de tocht als ik het niet aandurf. Nu moet ik wel bekennen dat hij er ook katterig van wordt. Het eerste avondmaal smaakte hem dan ook helemaal niet. Hij zat er op te kouwen of het gummie was. Zo herkenbaar. Het vreemde is dat je smaakpapillen ook geen correcte smaak meer doorgeven. Je zit dan gewoon te kouwen op iets waarvan je weet dat het lekker is en er een goede smaak aan zit. Ik heb heerlijk zitten bunkeren. Het was wel zielig maar ook wel grappig om het nu ook bij René, de zeebonk, te zien. Gelukkig deed René zijn best om toch te eten ondanks dat het helemaal niet smaakte en je eetlust ver te zoeken was. Het is zo belangrijk hier de discipline op te brengen toch iets te eten. Geef ze de kost die dan gewoon niets meer eten wat de krachten van je lichaam ondermijnt. Uit ervaring weet ik dat het echt heel vervelend is en daarom vind ik het des te knapper dat hij toch gegeten heeft.

We hebben heerlijk geslapen. Wat ben ik blij dat we gisteren toch gewoon verder zijn gevaren om op een meer beschutte ligplaats te liggen. Niet te geloven hoe rustig het hier is. Het ziet er hier heel pittoresk uit. Met het land in zicht let ik altijd op wanneer je het land echt gaat ruiken. Heerlijk vind ik dat om de struiken en de planten te ruiken. Het grappige is, is dat het gelijk naar Griekenland rook zoals ik me het herinnerde. We zijn ongeveer 11 of 12 jaar geleden in Griekenland geweest. Toen hebben we een boot gehuurd. Het voelt erg lekker dat je nu met je eigen boot aankomt. Zeg maar, het voelt stoer. En met wat voor een boot!

Zo ruw als de zee was met hoge golven die over dek denderden of heel af en toe in de kuip omsloegen, zo lekker bleef Vagebond varen. Erg belangrijk is erbij te vermelden dat alles KURK droog binnen is en dat kunnen weinig zeilers ons navertellen na zo'n reis. Er is geen moment geweest dat ik dacht dit gaat niet goed of het waait te hard. Alles hield super en de krachten die op Vagebond uitgeoefend werden waren niet erg. Geen geluiden die een alarmbel bij je oproepen. Helemaal super. Wat ben ik weer apentrots op Vagebond. De windvaanstuurinrichting is ook echt een aanrader voor dit soort zeilcondities. Hoe hoog en vreemd de golven dan ook waren het systeem corrigeerde heerlijk. Het is wel even werken tot je alles rondom de windvaan stuurinrichting goed hebt ingesteld (zeilen en je roeruitslag) maar dan loopt het ook als een trein.

Hoe is het hier. Er zijn veel vogeltjes en begroeiing rondom de baai die het sfeertje meer cachet geven. De paar meeuwen die er zijn maken, net als altijd, weer ruzie met elkaar. De huisjes zijn in lieve kleurtjes geschilderd. Er zijn maar een stuk of 5 kleine vissersbootjes. Wellicht horen de vissersbootjes bij de restaurantjes die rondom de baai een gezellig schouwspel geven van flanerende en etende mensen.

We doen niet veel vandaag. Eerlijkheid gebied me te vertellen dat alleen ik niet veel doe. René is al met een emmertje zoet water en een doekje langs al het RVS gegaan. Tja, dat krijg je als je het RVS netjes wilt houden. De kuip is lekker schoongespoeld. Op het dek ligt hier en daar een ophoping zout wat glinstert in de zon. Het geeft niet dat er zout op het dek ligt. Dat zout trekt weer vocht aan en dat is goed voor het teak. Het enige wat ik doe is de vieze visdoeken in zoutwater zetten met wat soda om een dag te laten weken.

Ik ben helemaal in de wolken. Wat vind ik het hier leuk, knus, gezellig.....en nog veeeel meer. Dit is nu echt wat ik me van Griekenland herinnerde.

We gaan ons lekker wassen met zoet water, optutten en ons heerlijk laten verwennen bij een restaurantje. Het water staat in de mond bij de gedachten alleen al. We weten alle twee wat we willen eten. Grappig dat je na al die jaren nog weet wat je lekker vond. We zijn heel benieuwd of we er nu weer zo van gaan genieten.

We wachten nog even met van boord gaan. Er komen veel charterboten binnen die of willen ankeren of aan de kade willen gaan liggen. Een boot met 6 (Duitse-) mannen aan boord heeft al vijf keer in de baai het anker uitgegooid, ook op onmogelijke plaatsen zoals vlak voor een andere boot, en liggen nu 'vlak' voor ons. Ze hebben een elektrische ankerlier maar willen blijkbaar niet dieper liggen dan 7 meter. Wat een onzin. Dit is wel weer een nadeel van Griekenland. Zeg maar zo "Griekenland...Charterland". Echt weer iets voor mij om me lekker druk over te maken. Ik ga dan ook pontificaal staan en schud eens flink met mijn hoofd dat het plekje dat ze nu weer uit hebben gezocht absoluut niet acceptabel is. Hier ben ik geen uitzondering in hoor. Dat doen andere eigenaren ook als een boot zo achterlijk dicht op ze komt liggen. Er is echt nog heel veel ruimte. Het lijkt erop dat ze ten einde raad zijn. Dat snap ik ook wel omdat ze gewoon niet weten hoe ze moeten ankeren. Ze bakken er echt helemaal niets van. Het is leuk om te zien als ze maar niet te dicht bij je komen. Dan schiet ik in de stress. Gelukkig besluiten ze om toch maar aan de kade te gaan liggen. Ik was echt niet van boord gegaan met die idioten vlak voor ons. René is hier heel nuchter in. Zodra we van boord waren gegaan had hij ze even heel zachtjes op het hard gedrukt dat ZIJ niet van boord mochten gaan. Maar ja, ik zit dan echt niet lekker hoor. Je weet niet hoe of andere mensen met de spullen van een verhuurbedrijf omgaan en tot hoever ze zich verantwoordelijk voelen als ze honger krijgen. Maar dat is achteraf gepraat. Ze zijn weg...pfff.

Op naar een restaurantje....mmmmm

 

Maandag 23 mei 2005 / 38°37'38N 020°40'983O (Ormos Rouda, Levkas)

[Helga>>] Ik vind het hier zo knus en rustig dat we nog een dag blijven liggen. Het is extra feest voor René omdat hij gisteren een Nederlands krantje heeft kunnen kopen. Die is dus de komende uren niet echt aanspreekbaar. Leuk om hem zo te zien genieten met een krantje.

Hoe is ons avontuur 'op zoek naar een restaurantje' gisteravond verlopen. We worden aangesproken bij ieder restaurantje. René stoort zich er een beetje aan. Op mijn advies probeert hij zich er niet meer aan te storen. Het is nu eenmaal niet anders. De mensen willen geld verdienen en deze tactiek werkt blijkbaar bij alle toeristen, anders zouden ze het niet doen. We gaan aan een tafeltje zitten aan de waterkant zodat we de flanerende mensen en ons bootje goed kunnen zien. Tja, en dan ga je de fout in. Je wilt en een voorgerecht, en een hoofdgerecht en een dessert. Je weet dat het veel te veel is maar je kunt het niet laten. We besluiten het toch te doen omdat we het verdient hebben...vinden wij.

De keuze is gevallen op (helaas weten we nog niet hoe je sommige gerechten schrijven moet), voorgerecht (R) Garnalen met bacon (H) Gefrituurde inktvisjes, hoofdgerecht (R&H) Gestoofde vis met aardappelen en groente met natuurlijk tsaziki, dessert (R) kadaifi met een bolletje roomijs (H) de dikke Griekse yoghurt met honing en kaneel.

Het eten is weer helemaal super en het smaakt geweldig lekker. Soms is geluk heel gewoon en soms helemaal niet. Wat kan een mens gelukkig zijn. Het belangrijkste is om er dan ook intens van te genieten, dat alleen al is een kunst. Je zou het haast van de daken af willen schreeuwen of een dansje op de tafel willen maken. René grinnikt omdat ik zo aan het genieten ben maar eigenlijk voelt hij precies hetzelfde, zijn ogen spreken boekdelen. Heel voldaan kruipen we ons mandje in om weer heerlijk rustig te slapen.

Het klinkt misschien niet leuk voor jullie in Nederland maar hier schijnt de zon volop. Er staat weinig wind. Voor dag en douw ben ik er even uit geweest. Staande in de kuip ingang heb ik heerlijk genoten van de opkomende zon met het geluid van de vogeltjes die de nieuwe dag aankondigen. In de baai was een bootje bezig zijn anker op te halen en in de ingang van de baai was een vissersbootje bezig zijn vangst binnen te halen. Het water was spiegelglad waardoor de bewegingen van het zeilbootje en het vissersbootje heel mooi in het water aftekende. Met een heerlijk gevoel ben ik weer in mijn warme nestje gekropen.

Ik vermaak me wel met al die charterboten die vertrekken. Overigens zie ik ze liever vertrekken dan komen met alle ellende van dien. Ja, ja, ik weet het....maar kan het helaas niet helpen. De restauranteigenaar wist het in ieder geval te bevestigen dat sommige mensen erg weinig ervaring hebben en toch in Griekenland een boot huren. Er gebeuren veel ongelukken in de haven, baai en op het water. We wisten dit natuurlijk al en hebben het zelf ervaren toen we zelf een boot huurden.

Inmiddels is het rustig. De charterboten zijn weg.

De ingang van de baai van Ormos Rouda

Dinsdag 24 mei 2005 / 38°37'38N 020°40'983O (Ormos Rouda, Levkas)

[René>>] Als ik zo de berichten op de Wereldomroep hoor, en in de Telegraaf van afgelopen zaterdag lees, dan is Nederland helemaal in de ban van het aanstaande referendum over de Europese grondwet. Politici buitelen over elkaar heen met zinnige en minder zinnige uitspraken. Wilders on tour. Ministers die dreigen met hel en verdoemenis als "we" nee stemmen. Onduidelijkheid over wat het kabinet gaat doen als Nederland "nee" stemt. Onderbuikgevoelens versus 'echte' argumenten. Een VVD spotje dat tot veel commotie leidt. Ik ben wel blij dat ik niet in de gelegenheid ben om mijn stem uit te brengen, want ik zou op dit moment niet weten wat ik zou stemmen. Met de open grenzen en de Euro (ik snap die discussie over de verkwanseling van de gulden niet helemaal), ben ik blij, zeker als reiziger. Aan de andere kant hoor ik dat de ministers van financiën het niet eens kunnen worden over de begroting voor 2007-2012(?). De netto-betalers, de landen die meer aan de EU betalen dan dat ze terug krijgen (Nederland is er één van de zes), willen dat de EU haar uitgaven beperkt en dat de kortingsregeling die Groot Brittanië sinds 1984 geniet, maar eens opgeheven moet worden. Mocht een dergelijk voorstel ingediend worden, dan zal Groot Brittanië daar zijn veto over uitspreken! Lekker democratisch is dat. Ik wens diegenen die hun stem gaan uitbrengen (en dat zijn er niet veel, als ik de berichten hoor) veel wijsheid toe!

Tot zover de algemene politieke beschouwingen vanaf de Vagebond...

Vandaag een dagje om niet snel te vergeten! We willen naar Levkas-stad, en misschien onderweg nog ergens een nachtje voor anker in een verlaten baai. We gaan nog even naar de kant voor een ontbijtje, en om brood en een stukje vlees te kopen. Op het terras waar we een ontbijtje willen eten zie ik ineens een bekend gezicht. Ex-collega John Klaver en zijn vriendin Bernadette. Dat is toeval! We schuiven aan en uiteraard praten we het volgende uur over Q&R en haar medewerkers. Uiteindelijk komt het gesprek op koffie en is John's conclusie dat je in Griekenland geen normale koffie kunt krijgen. Het Is cappuccino of espresso, maar een normaal 'bakkie pleur' is er niet bij. Nou, dan drinken we aan boord toch vers gezette filterkoffie.

En dus zitten we tien minuten later aan boord van Vagebond. We nemen net de eerste slok koffie of een paar stevige valwinden teisteren de baai. Huh, ligt die charterboot van Sunsail niet te kruien? Ja, en niet zo zuinig ook! Er is niemand aan boord en de boot drijft met een noodgang richting lagerwal. Helga en ik springen in de dingy en scheuren naar de polyester 38 voeter. Ondertussen zien we de boot vervaarlijk dicht in de richting van een andere voor anker liggende boot drijven. Daar zijn gelukkig wel mensen aan boord en ze nemen maatregelen door de motor te starten en weten zo een aanvaring te vermijden. Helga blijft in de dingy en ik ga aan boord. Ik breng een meter of 15 extra ketting uit. Shit, het helpt niet! Zouden de sleutels nog in het contact zitten? Wij halen ze er altijd uit, maar dit is een charterboot. En jawel, de sleutels zitten nog in het contact, dus kan ik de motor starten. Helga komt ook aan boord en neemt het roer van me over, zodat ik de elektrische ankerlier kan bedienen. Inmiddels liggen we nog maar een meter of 30 van de kant. We halen het anker binnen, en varen de boot naar een ondieper stuk van de baai. Onderweg komen we een stel tegen die in een razend tempo aan komen roeien. "Is this your boat?", schreeuw ik ze toe. Ze knikken bevestigend. "You almost lost it!", roep ik en denk er "sukkels!!!" achteraan.

Het is een Amerikaans echtpaar op leeftijd. Hij stelt zich voor als Pete, zij als Jane. Helga neemt gas terug, zodat ze aan boord kunnen komen. Pete neemt de bediening van de ankerlier van me over, maar Helga blijft aan het roer. Zonder enig overleg dropt Pete ineens het anker weer. Ik zeg tegen Helga dat ze de boot beter stil kan leggen. Ondertussen liggen we stil en laat Pete minstens 40 meter ketting uit. Beter is het om pas meer ketting uit te brengen, wanneer de boot zachtjes naar achteren gaat, om te voorkomen dat er een berg ketting op de bodem komt te liggen. Ik leg het uit, en hij knikt begrijpend. Verder leg ik uit dat wij altijd het anker testen met de motor in zijn achteruit, rustig opbouwend, maar uiteindelijk vol gas. Als Helga dat doet, blijkt het anker niet te houden. Aan het anker kan het niet liggen. Het is een Delta, net als ons anker en daar hebben wij nog nooit problemen mee gehad. De bodem bestaat uit wier, met daaronder modder. Het anker moet (volgens de pilot) even door het wier heen, maar dan zou het goed moeten houden. Ook de ketting is lang zat, zeker een meter of 60. We ankeren opnieuw op 5 meter diepte en brengen bijna alle ketting uit. Een scope van 10 zou genoeg moeten zijn, zou je denken (scope = verhouding diepte tot lengte ketting). Maar nee hoor, het anker houdt weer niet. Pete besluit om naar de kade te gaan en vraagt of wij willen assisteren. Ik zeg eerlijk dat wij ook geen helden zijn in het achteruit varen, maar dat we zullen helpen. Ik stuur de boot naar de kade en Pete gooit op mijn teken het anker en Helga regelt alles met de landvasten. Het gaat perfect en even later liggen ze als een huis. We worden direct uitgenodigd om vanavond uit eten te gaan. Ik zeg dat we er even over moeten denken, omdat we vandaag misschien nog gaan varen.

Ondertussen hebben John en Bernadette onze verrichtingen vanaf de Vagebond bekeken. Terug aan boord besluiten wij dat we vandaag niet meer gaan varen, en John en Bernadette laten hun plannen voor de rest van de dag ook maar varen. Het wordt een erg gezellige middag. Jane komt nog even langs met twee flessen wijn en een stuk Goudse kaas, als dank voor onze redding, en ze voegt eraan toe dat de uitnodiging voor vanavond nog steeds staat. Nou, dat lijkt ons wat overdreven, wijn, kaas EN een etentje. Misschien eten we vanavond nog wel met ze, maar dan wel op onze eigen kosten. John en Bernadette gaan tegen 17:00 van boord.

's-Avonds eten we heel gezellig met Pete en Jane. Helaas komt het gesprek op paarden, en blijken zij ook fanatiek de paardensport te beoefenen. De rest van de avond ben ik uitgeluld...

John en Bernadatte

Woensdag 25 mei 2005 / 38°50'00N 020°42'76O (Levkas-stad, Levkas)

[René>>] Tegen 11:00 lichten we het anker en gaan we onderweg naar Levkas-stad. Het eerste uur zeilen we nog, maar als de snelheid richting de twee knopen gaat, houden we het voor gezien en starten de motor. Het is benauwd weer en de zon laat zich maar zo nu en dan zien. Rond twee uur arriveren we in Levkas-stad. Er blijkt inmiddels een grote marina aangelegd, die in onze pilot niet staat. Een bootje komt ons al tegemoet. We informeren eerst maar even naar de prijs. Een nacht komt op 32 Euro, Exclusief BTW. Nou nee, dan gaan we wel naar de publieke kade. Daar gaan we op eigen anker met de spiegel naar de kant en het gaat weer goed.

 

Ormos Rouda => Levkas-stad

Omdat 'de waterman' morgen komt, gaat Helga de binnenkant van de boot schoonmaken, want nu hoeft ze niet zuinig met water te doen. Ik borstel een paar kussens schoon, tot het gaat regenen. De wind is inmiddels gedraaid en komt stuurboord dwars van voren in met een knoop of 15. Aan stuurboord ligt een polyester boot van ca. veertien meter en zijn anker houdt niet goed. Hij raakt nog net de kade niet met de spiegel. Er is niemand aan boord. Hebben wij weer! Gelukkig verschijnt er al snel een man, het blijkt een Fransoos te zijn, en ik maak hem attend op zijn anker. Hij start de motor en haalt wat ketting binnen. Erg vlot gaat het allemaal niet. Al snel komt hij tot de conclusie dat het anker echt niet houdt, en dat hij daar weg moet. Er is echter één probleen: hij heeft geen bemanning, want de eigenaar is in Parijs en hij past alleen maar op de boot. Inmiddels komt zijn boot vervaarlijk dicht naar Vagebond toe. Er moet nu snel iets gebeuren, want anders komt hij met zijn volle gewicht tegen Vagebond aan, en dat gaat ons anker nooit houden. Ik bied aan om met hem naar de marina te varen. Dat lijkt hem een goed idee.

Ik stap bij hem aan boord en voor ik er erg in heb heeft hij zijn beiden achterlijnen al losgegooid, DE LUL!!! De boot drijft onmiddellijk tegen Vagebond aan. "Haal je anker op!", bijt ik hem toe, en neem zelf het roer. Rustig in zijn vooruit, schuift de boot langs de romp van Vagebond naar voren. Gaat ons anker het houden? "Helga, start de motor en dan in z'n voorruit", roep ik haar toe. Inmiddels zijn twee buurmannen op verzoek van Helga aan boord van Vagebond gestapt om daar te assisteren. Het lijkt erop dat ik de ankerketting van Vagebond niet vrij kan varen, en ik kan geen kant op. De boeg is inmiddels een eind voorbij Vagebond's boeg, maar ter hoogte van de kuip drukken we nog steeds met het volle gewicht tegen de stuurboordboeg van Vagebond. Ik geef een dot gas met het roer volledig bakboord in de hoop dat ik de kont van de boot zover opzij kan zetten dat we de ketting vrij kunnen varen. Het gaat ... net niet helemaal. De ketting schampt de kiel, maar komt gelukkig niet achter het roer, of erger nog de schroef, te zitten. We komen helemaal vrij, al hebben we Vagebond's anker waarschijnlijk wel een paar meter verplaatst. Ik slaak een zucht van verlichting. Helga geeft een teken dat ook aan boord van Vagebond alles onder controle is. Onze ketting wordt weer strak getrokken.

Terwijl we naar de marina varen maak ik voor de vorm nog maar een praatje met de Fransoos, maar ik heb het helemaal met de man gehad. Het aanleggen in de marina gaat ook verre van soepel, maar uiteindelijk ligt de boot vast. "Nou, je redt het verder wel he!", en ik smeer 'm!

Een uurtje later begint het anker van een boot een stuk verderop (gelukkig!) te krabben. De bemanning van de twee boten aan bakboord van die boot zijn niet aan boord en beide boten komen inmiddels met de spiegel tegen de betonnen kade. Met nog een paar man krijgen we boel met diverse lijnen en stootwillen weer onder controle. Voorlopig hebben we even genoeg van al die avonturen!!!

Donderdag 26 mei 2005 / 38°50'00N 020°42'76O (Levkas-stad, Levkas)

[René>>] Een drukke dag vandaag. Iets over negenen staat de waterman op de kade. Het slot gaat van de kraan en we betalen 5 Euro. Of we het slot weer op de kraan willen doen wanneer we klaar zijn. Water is schaars in Griekenland, dus spuiten we niet de hele boot af, maar wel de kuip, zodat die weer zoet is en 's-ochtends minder nat van de dauw. Helga gaat verder met het schoonmaken van het interieur, en in het bijzonder de kombuis. Alle kastjes gaan open en leeg, en worden schoongemaakt, inclusief de inhoud. Ik ga het stadje in voor een Griekse simkaart, gas, en motorolie. GPRS kan in Griekenland alleen op een contract en niet pre-paid, dus voorlopig zijn we voor internet weer aangewezen op de internetcafé's (die er overigens in overvloed zijn). Maar we hebben wel een Grieks telefoonnummer: +30 693 953 1769. Gas is even zoeken, maar uiteindelijk weet ik de CampingGaz fles om te wisselen voor een vrijwel identieke fles van Griekse makelij. Of we deze fles in een ander land weer om kunnen ruilen voor een echte CampingGaz fles is maar zeer de vraag, maar het is goedkoop. Ik betaal slechts 6,5 Euro, tegen 16 in Italië.

Met onze Engelse buurman John sprak ik gisteren over stroomverbruik aan boord. Hij heeft ook een zonnepaneel en een windgenerator. Vervolgens kwam het gesprek op dynamo's en hij vertelde me dat hij 'booster' had laten inbouwen, waardoor zijn dynamo het maximaal aantal Ah's aan de accu's levert. Vandaag bekijk ik bij hem aan boord het apparaatje ter grootte van twee pakjes sigaretten. Het komt tussen de dynamo en de accu's. Ondanks de aanschaf van onze generator een week of twee geleden, voelen we ook wel voor deze oplossing. De prijs valt mee (zeker in verhouding tot de generator) en inbouw kan ik zelf. De watersportwinkel aan de overkant van de straat heeft de "Advanced 4 Step Programmable Universal Digital Alternator Regulator" van Sterling op voorraad en we kopen hem. Ik sta te popelen om met de inbouw te beginnen, maar moet wachten tot Helga klaar is in de kombuis. De handleiding is in het Engels en zéér uitgebreid. Inbouw is simpel, behalve dat er bij de koolborstels in de dynamo twee draden gesoldeerd moeten worden.

Een half uurtje later is Helga klaar in de kombuis en kan ik gaan freubelen. Ik demonteer de dynamo en probeer met een simpele elektrische soldeerbout twee draden op de aansluitingen van de koolborstels te solderen. Het schiet niet op, want de soldeerbout wordt niet heet genoeg. Gelukkig heeft John een soldeerbout op gas, en daarmee is het in een paar minuten gepiept. Vervolgens monteer ik de dynamo weer en meet het voltage op de twee draden. Daarmee kan ik vaststellen of onze dynamo van het type 'positief' of 'negatief' is. Dat te weten is voor de verdere installatie van groot belang. Onze is 'negatief', wat volgens de handleiding bij een dynamo van Hitachi (Yanmar) te verwachten is.

Ik vind het voorlopig mooi geweest en nodig John uit voor een biertje. Zo borrelen we de rest van de middag. 's-Avonds gaan we op aanraden van John naar een wat afgelegen taverna in het stadje. Als we na zitten te denken over een toetje, schuift John bij ons aan, en bestellen we nog maar wat wijn. Uiteindelijk wordt het toch nog laat.

Uizicht op de werf aan de overkant van de kade waar we aan liggen

Vrijdag 27 mei 2005 / 38°50'00N 020°42'76O (Levkas-stad, Levkas)

[René>>] Na de koffie ga ik verder met de montage van de dynamo-booster en Helga assisteert waar nodig. Op een paar niet noemenswaardige tegenslagen na, gaat het vrij eenvoudig en is het rond de middag voor elkaar. We starten de motor en het werkt! Niet minder dan 40Ah wordt nu door de dynamo aan de accu's geleverd. Kijk, dan loont het nog eens om stroom te draaien met de motor. We laten de motor een uurtje draaien, zodat de olie heet genoeg is om te verversen.

Om de trek van deze hongerige monteur te stillen maakt Helga pizza. Als ik de pizza op een bord in de kuip aanneem, schuift hij pardoes van het bord en komt de halve, gloeiend hete, pizza op mijn bovenbeen terecht. Het doet even zeer, maar het is gelukkig geen brandwond. Wel overal in de kuip uien, tonijn en vet. Nou ja, dat vet trekt na verloop van tijd wel weer weg.

Morgen gaan we een dagtochtje maken naar Paxoi of Andipaxoi, twee kleine eilandjes halverwege Levkas en Corfu. Daar een paar dagen relaxen na de 'drukke' dagen hier in Levkas-stad en daarna gaan we naar Corfu, zodat we ruim op tijd zijn voor mijn moeder die we de 6e juni verwachten.

Aan het einde van de middag trekt er een bui over die, net als een paar dagen geleden, gepaard gaat met wat wind uit het zuidoosten. Diverse boten die aan de kade liggen, slaan weer van hun anker. Dit keer worden we niet gedwongen ergens te helpen, en we kijken het op ons gemak aan. Als de bui weggetrokken is, gaan we de stad in, op zoek naar een internetcafé. We vinden een soort grand-café met een stuk of 15 werkplekken. Alle plekken zijn bezet door jongeren die elkaar naar het digitale leven staan. Na een kwartiertje komt er een plek vrij, zodat we de website kunnen uploaden. Inmiddels is het over negenen, en laten we de plannen om aan boord te eten maar varen. We gaan naar de taverna waar we gisteren ook gegeten hebben. Als we net besteld hebben komt buurman John aangeslenterd en we eten weer gedrieën. Erg gezellig!

Even iets over John. Hij is 50 en woont aan boord van een erg fraai onderhouden, 30 jaar oude, boot van 31 voet. Het is een Engelsman, maar de laatste jaren woonde en werkte hij in Duitsland. Zijn vrouw werkt daar nog steeds en komt 4 maanden per jaar aan boord. Het lijkt ons een wat bizar huwelijk, maar kennelijk werkt het voor hen.

 

Zaterdag 28 mei 2005 / 38°59'25N 020°55'33O (Golf van Amvrakia, Griekse vasteland)

[René>>] We doen nog wat boodschappen en gooien om 11:30 los, om de brug van 12:00 te halen. Levkas is namelijk van het Griekse vasteland gescheiden door een smal kanaal. Al het verkeer van en naar Levkas moet over een brug over dat kanaal. De brug draait op het hele uur. We zijn keurig op tijd en tuffen (er staat nauwelijks wind) richting de golf van Amvrakia, een grote binnenzee op het Griekse vasteland van ongeveer 18 mijl lang en 6 mijl breed. Eenmaal in de golf ontwikkelen zich om ons heen diverse buiën en we krijgen wat regen.

We gooien het anker achter een paar eilandjes, ongeveer in het midden van de golf. Er is geen kip te bekennen. Het lijkt wel of we de hele golf voor onszelf hebben. Helga maakt wat borrelhapjes met tsasiki (de griekse yogurt met komkommer en knoflook). Ik zweer het jullie, ik ben nu al verslaafd aan dat spul. Heerlijk op brood en op vlees.

[Helga] René ligt een middagdutje te doen en ik zit een boek te lezen. Het is hier heel stil. Af en toe hoor je een vogel in de verte. We zijn helemaal alleen. Opeens hoor ik wat gerommel in het water aan stuurboord (rechts van de boot waar René op de bank in de kuip ligt). Dan komt er een geluid dat lijkt op het geluid wat komt uit een snorkel van een duiker. Ik zit heel stil en wacht tot ik een duikbril met snorkel boven de rand van de boot uit zie komen. Die komt niet. Vreemd?! Dan opeens zie ik een meter van de boot vandaan uit het troebele zandwater een kop, zo groot als een voetbal, boven water komen. Het maakt hetzelfde snorkel-blaaslucht-geluid en duikt weer onder. Op dat moment wist ik nog niet wat het precies was. En ja hoor een stuk verder komt het weer boven en nu zie ik het. Het is een kanjer van een schildpad. Wat blijkt er zijn er veel meer. Deze is wel heel brutaal. Nu herkennen we het geluid en weet je waar een schildpad zich bevind. Zou een schildpad een territorium hebben? Hihi. René wil morgen nog het water in en het zou niet leuk zijn als zijn teen eraf gebeten wordt door zo'n groot scharenbek van een schildpad.

[René>>]'s-Avonds installeren we ons "Home Cinema Dolby Surround Movie System" (ook wel "laptop" genoemd) in de kuip en kijken "The Last Samurai" met Tom Cruise. Een bijzonder onderhoudende film. Maar het is een lange film, dus liggen we pas rond 1:00 in bed.

De Golf van Amvrakia

Zondag 29 mei 2005 / 38°59'25N 020°55'33O (Golf van Amvrakia, Griekse vasteland)

[René>>] Na een ontzettend luie ochtend, zoek ik 's-middags verkoeling in het water. Omdat het hier zo ondiep is, is de watertemperatuur een stuk hoger dan in open water, zo'n 25 graden. Het water is ontzettend troebel. Met duikbril op kan ik nauwelijks de onderkant van de kiel zien. Maar ik zie genoeg om het onderwaterschip te inspecteren. Dat het log het al twee weken niet doet, komt door een dierentuin van een vuist groot. Zo verwijder ik ook wat kleinere dierentuinen in de buurt van afsluiters en anodes. De anode op de schroefas is compleet weg. De antifauling begint hier en daar tekenen van zwakte te vertonen. Voordat we de Med verlaten moet Vagebond ergens het water uit voor een nieuwe laag antifauling en nieuwe anodes.

Na het middaguur ontstaan er rondom ons weer diverse buien en steekt er een stevige wind op. Voordat we ankerop gaan, maakt Helga eerst nog een pizza. Tegen de tijd dat we het anker ophalen liggen we te stuiteren in de golven. We varen naar Preveza bij de ingang van de golf. Het is maar een stukje van ca. 8 mijl, maar dan hoeven we die morgen niet te varen als we naar Paxoi gaan.

Tot aan Preveza houden we het droog, maar als we aan de kade/boulevard afmeren, gaat het regenen. Onder de biminitop blijft het redelijk droog en nemen we het dorpje in ons op. We liggen aan een fraai aangelegde boulevard met om de twintig meter een goed onderhouden bloembak. Aan de andere kant van de boulevard, die trouwens voor auto's verboden is, zijn diverse taverna's. Een stuk verderop is ook een marina, die in onze 7 jaar oude pilot nog niet vermeld wordt.

's-Avonds is het knap rumoerig om ons heen. Scooters die voorbij rijden, geroezemoes uit de taverna's en gebabbel van de flanerende voorbijgangers. Rumoerig, maar wèl gezellig!

[Helga] Er is geen water en electra aangelegd aan de kade. Ik zie dat verschillende boten, met hun waterslang, water aftappen van het plantensproei systeem. Of het drinkwater is heb ik niet gevraagd. Wel handig om zo aan zeer goedkoop zoetwater te komen.

 

Maandag 30 mei 2005 / 38°57'38N 020°45'30O (Preveza, Griekse vasteland)

[René>>] Als we ons vertrek vorig jaar uit Hellevoetsluis als DE vertrekdatum zien, dan zijn we vandaag precies een jaar onderweg. Een prachtig jaar waarin we storm kregen in Falmouth, waarin we samen met Frank de Golf van Biscaje bedwongen, waarin we walvissen zagen en talloze dolfijnen, waarin we een schip zagen uitbranden, waarin we een weekje terug gingen naar Nederland voor de onvergetelijke bruiloft van Max en Manon, waarin Vagebond vergeleken werd met Villa Felderhoff, waarin we vrienden maakten met de bemanningen van onder andere de Pinical, Espiritu (hoewel nog niet ontmoet), Anna Lezah, Casta Diva, Garabes en de Seebaert, waarin we steden bezochten als Porto, Lissabon, Gibraltar en Rome, waarin we een superreis maakten naar Zuid Afrika, en waarin we, recent nog, een charterboot van stranding wisten te redden. En natuurlijk nog veel, en veel meer!

En wat doen wij op de eerste dag van ons tweede jaar? Wij starten de motor, want er staat voor de verandering geen wind, en tuffen naar Paxoi, een van de twee kleine eilandjes onder Corfu.

De laatste paar uur kunnen we zowaar zeilen bij een noordoosten windje van kracht 3. Na een paar rakken gooien we rond 17:00 het anker in een schilderachtig mooie baai op Andipaxoi. Er komt wel wat swell de baai binnen, maar de baai is zo mooi, dat we dat voor lief nemen. Het water kleurt van diep donkerblauw tot turkooisblauw waar de bodem zand is. Er is een klein strandje en op de wal staat één taverna. Er ligt nog een Franse charterboot voor anker, maar die gaat na een uurtje weg, en dan hebben we de baai voor ons alleen.

 

Dinsdag 31 mei 2005 / 39°09'51N 020°13'71O (Andipaxoi, zuid van Corfu)

[René>>] Ondanks de swell hebben we goed geslapen. Ik maak tosties voor ontbijt. Verder zijn we niet actief en lezen en zwemmen wat. Eind van de middag gaan we ankerop en tuffen de wereldschokkende afstand van 3 mijl naar Mongonisi, een kleine baai aan de zuidkant van Paxoi. Daar gaan we voor anker.

Er is één taverna op de kant en daar gaan we 's-avonds eten. Het is een gezellig tent en in de loop van de avond voeren twee serveersters diverse Griekse dansen uit. Later voegt ook de eigenaar en de rest van het personeel zich erbij. Uiteraard wordt op een gegeven moment ook het publiek gevraagd, dan wel vriendelijk gedwongen, om mee te doen. Ook wij ontkomen er niet aan. Hoogtepunt van de avond is wat mij betreft een oud Grieks baasje van minstens 80 jaar die de dansvloer gewapend met een wandelstok betreed. Met een demonstratief gebaar werpt hij de wandelstok weg en doet vrolijk mee. Geweldig!!!

Emerald Bay op Andipaxoi

juni 2005