Logboek mei 2005

[René>>] Om 8:45 lichten we het anker en vertrekken naar de Liparische Eilanden. Er staat geen zuchtje wind, dus we nemen niet eens de moeite om het grootzeil te hijsen. Het zicht is vele malen beter dan gisteren, want we zien de eilanden al liggen, op een afstand van bijna 50 mijl.

De GPS doet de laatste tijd wel eens vreemd. Als we het apparaat 's-ochtends aanzetten heeft hij soms moeite om zijn positie te bepalen, of geeft de eerste paar minuten extreme waarden, zoals een SOG (Speed On Ground) van 120(!) knopen of meer. Dat heeft dan weer grappige gevolgen, want dat 'denkt' het systeem dat er windkracht 12 staat, zelfs als er geen zuchtje wind staat. Immers de schijnbare wind is nagenoeg nul, maar de boot vaart met een snelheid van 120 knopen (denkt het systeem), dus moet er ook 120 knopen wind staan. Grappig, maar daarom niet minder irritant.

Zodra we onderweg zijn valt het me op dat de SOG veel te laag is. We gaan met bijna 6 knopen door het water, maar de SOG is slechts 3. Soms zakt 'ie een paar tienden, om vervolgens weer te stijgen tot 4,5 knoop. Ook de COG (Course On Ground) is niet stabiel. We pakken de hand-GPS er maar eens bij. Die geeft een steady 5,8 knopen aan en eveneens een steady koers. Zowel de vaste- als de hand-GPS "zien" dezelfde satellieten.

We kunnen ons niet herinneren dat we vorig jaar deze problemen gehad hebben, maar ik begin toch te vermoeden dat de antenne geen optimale ontvangst heeft, vanwege de nabijheid van de radarpaal en de vorig jaar gemonteerde biminitop. Vaag herinner ik me een of andere waarde die de nauwkeurigheid van de fix (positie) aangeeft. Ik pak het manual er maar eens bij. De "HDOP" waarde moet voor een optimale fix zo rond de 1 zijn. Onze HDOP is op dat moment 1.8. Dat zou de vreemde waarden heel goed kunnen verklaren. Conclusie: we moeten de GPS antenne gaan verplaatsten. Probleem: ik weet (nog) niet of de kabel lang genoeg is om dat te doen. Klusje voor morgen.

Later hebben we overigens weer een HDOP van 1 (en een correcte SOG en COG), dus het is maar net of de antenne bepaalde satellieten goed ziet of niet.

We zien de met sneeuw bedekte Etna van 3323 meter. We wisten eigenlijk niet dat de Etna zo hoog was. Erg mooi om te zien. De zee is bijna zo vlak als het IJsselmeer op een windstille dag.

De Aeolische eilanden liggen 35 mijl ten noorden van Sicilië. Ze worden ook wel de Liparische eilanden genoemd, naar het hoofdeiland Lipari. De eilanden zijn vulkaanpieken, waarvan er nog twee actief zijn, Stromboli en, hoe toepasselijk, Vulcano. De eilanden kregen hun naam van Aeolus, de god van de wind. Hij gaf Odysseus een zak met tegenwind, maar in de buurt van Ithaca openden zijn bemanning de zak, omdat ze dachten dat er een schat in zat. Als gevolg daarvan werd Odysseus nog verder van huis verdreven. (Ja, wat je allemaal niet uit een pilot haalt!).

And now, for something completely different... We lazen in een mail van Natascha van de Espiritu dat ze op Domenica 's-nachts een insluiper aan boord gehad hebben. Gelukkig werden ze wakker en koos de met olie ingesmeerde dief, voordat hij iets kon stelen, het hazenpad (of is het hazepad? Ik weet het niet meer hoor, met al die nieuwe spellingsregels). Hij was met olie ingesmeerd zodat je hem niet kon vastpakken. Het deed me denken aan Joshua Slocum, die eind 19e eeuw de wereld omzeilde en in Patagonië 's-nachts kraaie(n)poten over het dek strooide om eventuele insluipers af te schrikken of op zijn minst te horen schreeuwen wanneer ze erin stapten. Dan moet je zelf de volgende ochtend met je slaperige kop natuurlijk wél oppassen!

Aan het einde van de middag meren we af aan de oude betonnen kade van Rinella op het eilandje Salina. Het is een haventje van niks, maar daarom juist erg schilderachtig. Naast ons ligt een grote Nederlandse logger, de Flying Dutchman, waarmee gecharterd wordt. We maken een praatje met de schipper. Hij heeft een gezelschap van oudere Amerikanen aan boord. Komende zomer gaat hij charteren in Ierland, en in het najaar wil hij weer terug naar de Med.

Maandag 2 mei 2005 / 38°32'83N 014°49'72O (Rinella, Salina, Liparische Eilanden)

[René>>] Na het ontbijt met verse broodjes gooien we los. Het hogedrukgebied zorgt nog steeds voor prachtig weer met middagtemperaturen van rond de 25 graden, maar daarbij natuurlijk nauwelijks wind. Op de motor tuffen we richting Lipari, het hoofdeiland van de archipel.

Onderweg oefent Helga in het achteruitvaren (naar een vissersvlaggetje). Grote kans dat we in Lipari op eigen anker aan de kade moeten liggen, en Helga heeft liever dat ik dan het anker doe. Allemaal best natuurlijk, maar als er iets lastig is met Vagebond, dan is het wel in een rechte lijn achteruit varen. Na een paar keer oefenen krijgt ze het in de vingers.

Lipari heeft een marina, maar die ligt een eind lopen van het centrum, en dat schijnt nu juist zo mooi te zijn. Ondanks de waarschuwingen in de pilot voor veel golven van ferries en draagvleugelboten besluiten we toch op eigen anker aan de kade te gaan liggen. Er ligt al een zeilboot, waar we mooi naast kunnen. Helga oefent een laatste keer in het achteruitvaren, nu met een echte kade. Als ze nog een tweede proefvaart maakt gaat het zo goed, dat we besluiten om maar direct het anker te laten zakken.

Onze ankerketting is maar 30 meter, en dat is niet zo lang. Daarom heb ik nog een ankerlijn bevestigd van 40 meter. Mijn inschatting van de afstand is echter niet helemaal correct, want we komen 3 meter lijn te kort. Dat wordt lastig van boord gaan! Dus knoop ik nog maar een lijn aan de ankerlijn, en zodoende liggen we zo'n 73 meter achter het anker. Dat moet voldoende zijn, zou je denken (het anker ligt op 8 meter diepte). Helga voer overigens perfect achteruit! Met de motor vol in zijn achteruit testen we of het anker houdt. We liggen als een huis!

Al na luttele minuten komt de eerste draagvleugelboot op de kade aangespeerd. Op hooguit 200 meter neemt hij gas terug en zakt de romp in het water. Hij veroorzaakt inderdaad vervelende golven en we worden een halve meter opgetild. Dat lijkt misschien niet veel, maar met een kade op 1,5 meter achter de WindPilot vinden we het knap indrukwekkend. Het nadeel van de ankerlijn (en zeker 40 meter), is dat er wat rek op zit. Niet veel, maar genoeg om ons nog een kleine meter achteruit te zetten. Pas na meerdere ferries en draagvleugelboten krijgen we er een beetje vertrouwen in.

Aan het eind van de middag durven we de boot alleen te laten en gaan we het stadje verkennen. Lipari is gebouwd op, maar vooral rondom een rots die het stadje aan de waterkant in tweeën verdeeld. Op de rots alleen al bevinden zich 5 kerken. Een imposante brede trap leidt omhoog naar de Cathedrale Di San Bartolomeo. Aan de buitenkant is de kathedraal niet zo bijzonder, maar binnen is het prachtig. Vanwege de spierwit gepleisterde wanden is het interieur erg licht en de plafonds zijn prachtig beschilderd met bijbelse voorstellingen. Naast de kerken is er ook een, naar het schijnt, indrukwekkend archeologisch museum. We hebben geen zin in een museum, maar bewonderen wel de opgravingen rondom het museum die deels dateren van de 18e eeuw voor Christus. Elders op de rots liggen tientallen Griekse sarcofagen en er is ook een amfitheater. We wandelen door duizenden jaren historie en zijn onder de indruk.

Aan de andere kant van de rots dalen we af en lopen langs de Flying Dutchman, die daar een plekje gevonden heeft. We zien echter niemand en gaan terug naar Vagebond voor een kop koffie. Daarna willen we ergens een hapje gaan eten. Terug aan boord zitten we nog maar net aan de koffie, of we worden voor een borrel uitgenodigd bij de buren. Het is een groot jacht van een meter of 20. Het schip heeft wel wat weg van een Oyster. Afgezien van de Britse eigenaar en zijn vrouw zijn er nog een Brit en 3 Nederlanders aan boord. Het is erg gezellig en wederom valt het ons op dat er zoveel mensen zijn die niet in de gaten hebben dat Vagebond een stalen schip is. Vaak denkt men aluminium of soms zelfs polyester. Tegen negenen gaan ze eten en gaan wij van boord om hetzelfde te doen. Ons is een restaurantje op de rots aanbevolen, ver weg van de toeristische 'vreetschuren'. Het is inderdaad een prima restaurant en alles doet vermoeden dat het ontzettend duur is, maar niets is minder waar.

Terug aan boord staat ineens de voltallige bemanning (drie stuks) van de Flying Dutchman op de kade. Ze wachten op de laatste ferry die de vrouw van schipper/eigenaar Klaas meebrengt. We nodigen ze uit voor een drankje en zo wordt het dan toch nog laat. Nou ja, laat, middernacht vinden we tegenwoordig al laat, mietjes als we zijn.

[Helga>>} Het is ongelooflijk. Op iedere hoek staat wel een kerk. In de loop der jaren hebben hier verschillende nationaliteiten vertoeft. En ieder wil natuurlijk zijn eigen kerkje. Wat moet dat een geld gekost hebben. Alles ten koste van het eten wat zo broodnodig was in die tijd? Ik weet het niet.

Dinsdag 3 mei 2005 / 38°28'22N 014°57'37O (Lipari , Liparische Eilanden)

[René>>] De eerste ferry maakt ons rond 7:00 wakker. Het beloofd weer een prachtige, maar windstille dag te worden. Na het ontbijt doe ik wat boodschappen en Helga koopt groente en fruit bij een groentemannetje die met zijn driewieler over de kade langs de boten rijdt.

In de loop van de middag gooien we los. We zijn de ferries en draagvleugelboten meer dan zat. Eigenlijk hadden we pas aan het begin van de avond willen vertrekken om in het donker bij Stromboli aan te komen. Stromboli is een actieve vulkaan en in het donker zie je de uitbarstingen en de lava beter. Onderweg passeren we nog een paar eilandjes en dan gaan we daar eerst voor anker.

Als ik binnen aan de website zit te werken spot Helga een grote schildpad. We keren om en gaan het beest van dichtbij bekijken. Van kop tot staart meet hij naar schatting 80 centimeter. Onder zijn lijf zwemt een grote zwart/wit gestreepte vis met hem mee. Het beest blijft onverstoorbaar, zelfs als we hem tot een paar meter naderen. Mooi dier!

Bij Isola Panarea gaan we een paar uurtjes voor anker. Helga maakt nasi met gebakken banaan. We zien Stromboli zo nu en dan roken.

Rond 7:30 lichten we het anker en hijsen we de zeilen. Jawel, er is een windje opgestoken. Het is niet veel, maar we kunnen zeilen, en ... we hebben alle tijd. De zee is zo vlak als het IJsselmeer. Zelfs het laatste restje deining is verdwenen. Met 3 knopen over de grond zeilen aan de wind. Onder het genot van een kop koffie genieten van een prachtige zonsondergang en voelen ons intens gelukkig. Als de zon eenmaal is verdwenen, houdt de wind het ook voor gezien. Als de snelheid onder de 0,5 knopen komt starten we toch maar de motor.

[Helga>>] Met dat het donkerder wordt kunnen we steeds meer zien dat de vulkaan actief is. Een stuk uit de kant ligt nog een zeilboot te dobberen. Wij doen de motor uit en liggen een stukje verder ook te dobberen. Geweldig dat het zulk rustig weer is. Nu kun je gewoon dobberend kijken naar de uitbarstingen. Geduld wordt op de prijs gesteld en is het dubbel en dwars waard. Soms sputtert de vulcaan een beetje. Het gloeien kun je nu in het donker goed zien. Gelukkig is het ook aardedonker. Opeens zie je een grote fontein van vuur de lucht in gaan. Echt heel spectaculair. De rillingen lopen over je ruggegraat. Dit is toch niet te geloven dat je dit zo kunt zien? Daarna hoor en zie je de lava naar beneden rollen. Het geluid zal ik nooit meer vergeten.

Na een voldaan gevoel startten we de mortor om in het donker het uitgekozen anker plaatsje te gaan zoeken. We houden er geen van twee van om in het donker dit soort capriolen uit te halen, ondanks dat de kaarten aangeven dat het er erg goed is om te liggen. Gelukkig liggen er al andere boten. Helaas liggen ze aan moorings. Het loopt hier van zeer diep opeens naar ondiep waardoor ankeren dus toch niet zo gemakkelijk is. We vinden nog een laatste mooring. Dit is voor ons een peulenschil. Voor we het weten liggen we in onze heerlijke bedjes om nog napratend in slaap te vallen.

Dit is weer zo'n voorbeeld van een mooie volle lange dag! Welterusten!

Woensdag 4 mei 2005 / 38°47'90N 015°14'33O (Stromboli , Liparische Eilanden)

[René>>] We worden om 6:30 gewekt door het de ankerketting en het schroefgeruis van een grote ferry die aan de kleine kade, op 50 meter afstand van ons, aanlegt. We draaien ons nog maar eens om en vallen weer in slaap. Twee uur later worden we dan echt wakker.

Na het ontbijt stort ik me op de GPS antenne. De GPS geeft op dat moment een HDOP van ruim 10, en dat is dus echt niet goed. In een kastje en onder de vloer weet ik een kleine meter kabel te winnen, zodat we de GPS antenne naar een betere plaats op het hek kunnen verplaatsen, zonder de kabel te hoeven verlengen of vervangen. Het mooiste zou zijn om een gat in het RVS hekwerk te boren, zodat de kabel door het hek loopt, maar dan moet ik de hele kabel opnieuw trekken, en dat is het me (nog) niet waard. Voorlopig zetten we de kabel vast met tieraps. We testen de boel en het resultaat valt me tegen. We hebben nog steeds geen HDOP in de buurt van de 1, maar ergens tussen de 3 en de 8. Zou het misschien aan het gebied hier liggen? Sommige gebieden staan erom bekend dat een GPS daar een onnauwkeurige ontvangst kan hebben, maar meestal staat dat dan in de pilot vermeld. Hier niet. Het zou in ieder geval wel verklaren waarom we nooit eerder last gehad hebben van dit fenomeen. De hand-GPS geeft geen HDOP, dus ik weet niet hoe nauwkeurig die ontvangst is. Nou ja, we blijven het in de gaten houden.

[Helga] Na alles wat uit kastjes en uit de bun in de kuip terug gestouwd te hebben, gaan we van boord. Inmiddels liggen we zo dichtbij de kant dat we de buitenboord motor maar aan boord laten. We peddelen door het kraakheldere water naar het lava zwarte strand. Eerst lopen we naar de ferry pier waar de toeristen informatie borden staan. Op de borden staat informatie over de vulkaan, vlucht routes mocht er een uitbarsting zijn met waar je je heen moet begeven. Mocht er een grote uitbarsting zijn, dan kan er een tsunami plaatsvinden. Dit omdat grote stukken van de berg dan in zee vallen en een golf teweeg brengt. Voor boten wordt ook duidelijk aangegeven tot waar je je uit de kust moet begeven. Op het eiland staan overal bordjes voor de vluchtroutes. Nadat we de informatie gelezen hebben gaan we het dorpje in.

De huisjes hebben platte daken en allemaal een tuin met heerlijk ruikende bloemen. Het ziet er heel schattig en vriendelijk uit. In de tuinen staat meestal een citroenboom. Wisten jullie dat in dit gebied de piraten van dit eiland erg geducht werden? Dat de Maffia als eerste met de handel van citrusvruchten is begonnen omdat het zoveel geld op bracht? Als ik terug denk aan het vissertje dat ik vanmorgen op het strand bezig heb gezien met zijn grote mes, zijn vis en de netten dan kan ik me iets voorstellen dat die (piraat) mannen geducht werden. Eén bonk spier met een grote bos haar. Deze man is niet bijzonder hier. Ik heb er meerdere van dit soort zien lopen en werken op het strand.

We lopen naar het centrum van het dorpje waar toeristen zich verzameld hebben voor een wandeling naar boven. De wandeling duurt ongeveer vijf uur waarvan je drie kwartier bij de vulkaanmond bent. De wandeling begint tussen vijf en zes uur. René vindt dat we het eigenlijk moeten doen nu je zo'n gelegenheid hebt. Eigenlijk heeft hij net zo weinig zin om die toeristische wandeling te maken als ik. Wat we gisteravond hebben meegemaakt vind ik zo super gaaf dat een wandeling dat niet kan evenaren. We hebben het gewoon erg getroffen om met dit zeer rustige weer de eilanden aan te doen. Er zijn geen goede havens om te schuilen voor slecht weer. Wie maakt het mee om een uur gewoon in de Middellandse zee te kunnen dobberen om naar de uitbarstingen van de vulkaan te kunnen kijken? Nee, ik heb geen zin in een zo'n wandeling. Zeker niet om zo'n achterlijk helmpje die niets waard is te moeten dragen. Zodra we bij de Etna zijn dan ga ik wel in de wandelschoenen. Dat is weer heel iets anders. Gelukkig is René het met me eens.

We drinken nog wat op een terrasje en zijn blij dat we genoeg eten aan boord hebben omdat het drankje al duur genoeg is.

Half acht is het tijd om via de SSB met de Seebeart de kletsen. We hebben weer contact. De zelf gemaakte pindasaus moet nog even op zich laten wachten. Het met satékruiden gemarineerde vlees staat met uitjes te pruttelen (oei, we hebben nog maar twee zakjes van die Conimex marinade!). Echt een maaltijd waarvoor je René 's nachts wakker kan maken.

Terwijl René met de Seebeart aan het praten is, kijk ik nog even buiten omdat de boot draait. #$%^& we liggen met ons roer in een of andere visserboei met een troep van plastic lijnen. Ik probeer met de pikhaak die boei (als je het al zo kunt noemen, een bij elkaar gebonden zooitje schuimplastic) weg te duwen. Ach, we liggen aan een mooring er staat niet veel wind dus veel kan er niet gebeuren. Zodra René klaar is met zenden gaan we er wat aan doen. René stapt in de dingy en kan van daaruit de lijnen van ons roer halen. Vervolgens duwt hij Vagebond bij die boei vandaan en leggen we Vagebond korter op de mooring. Als het goed is kunnen we nu 'net' niet meer bij dat rommeltje terechtkomen.

Het is heerlijk warm weer waardoor we, al voor de 2e keer, buiten eten. De olielamp staat op tafel en de wijn smaakt heerlijk. Na de afwas zetten we een muziekje op, nuttigen een kopje koffie en daarna is het slaap-mutsje-tijd (een borreltje voor het slapen gaan). Een whisky voor René en een kruidenbitter voor Helga.

Met de muziek op de achtergrond kijken we naar het vissertje op de pier. Zo af en toe komt er iemand een praatje met hem maken. Het vissertje is met vislijn op een klosje en een inktvislure aan het vissen. Hij is er druk mee. Ik kijk met de verrekijker hoe of hij vist omdat hij inderdaad inktvis binnen haalt. Aan alles komt een eind en ook aan deze avond. We gaan naar bed. Ik kan nog uren zo zitten, maar het wordt al laat en morgen willen we verder trekken.

Welterusten beeldbuiskinderen, snaveltjes dicht en oogjes toe.

Donderdag 5 mei 2005 / 38°47'90N 015°14'33O (Stromboli , Liparische Eilanden)

[Helga] We hebben gisteren vergeten om acht uur twee minuten stilte te houden. Dit doen we altijd uit respect en dankend dat wij geluk hebben zo vrij te mogen leven.

Ik voel me slecht. Wat een waardeloze nacht heb ik achter de rug. Onvoorstelbaar. Er kwam iedere keer uit een andere hoek een heel klein briesje opzetten, waardoor de boot draaide en dan was het weer een tijdje windstil. De mooringboei heeft boven en onder een grote ijzeren ring die iedere keer tegen de boeg aan ging liggen tikken. Ik kon er niet van slapen en ben er dan ook regelmatig uit geweest om er iets aan te doen. Maar ja, zodra we weer een beetje lagen kwam er weer een briesje van totaal de andere kant en draaide Vagebond weer. Het hele ritueel begon dan weer van voor af aan. De vulkaan was behoorlijke klappen aan het maken en een of ander gek in een speedbootje kwam met enige regelmaat ff over het water aan denderen waardoor we weer lagen te schommelen met als gevolg dat we weer tegen die $%^&* boei aan lagen te bonken. Het tikken vond ik eigenlijk niet zo erg maar ja...de lak!

Vanmorgen wilde ik eigenlijk om half negen actief zijn maar René heeft me laten liggen. Hij is vannacht ook één keer uit bed geweest en mijn verhaal van de nacht tot dan toe aangehoord. Hij heeft een prima nacht gehad. Half tien werd ik gewekt. De hele boot is vies door een laag grijze Vulkaan as. We controleren of er geen lijnen aan Vagebond vastzitten, startten de motor en vertrekken richting de straat van Messina. Misschien dat we nog wat kunnen zeilen met of zonder de genaker. We hebben, nogmaals, geluk gehad met het weer, maar nu zijn we het motoren toch wel een beetje zat.

René zit nu in de kuip zijn klaargemaakte ontbijtje te eten. Hij heeft een regenjas aan. Ook hier is het niet altijd mooi weer. Stelt dat iedereen een beetje gerust? Zo af en toe komen er wat erg grote spetters uit de lucht vallen die je net nat genoeg maken. De zon houdt het voorlopig voor gezien, waardoor het er buiten grauw uitziet. Zeg maar zoals ik me op het moment voel. Ach, het zit soms een beetje mee en soms een beetje tegen. Thats live. Kon ik nu maar een zakje met 'TE veel genieten' uit een laadje pakken.

[René>>] De straat van Messina scheidt Sicilië van het Italiaanse vasteland; de teen van de laars, om precies te zijn. Op het smalste stuk is de straat slechts 1,5 mijl breed. De straat is berucht vanwege de stromingen, draaikolken en valwinden. De combinatie van die drie kan voor jachten gevaarlijk zijn, maar normaal gesproken levert een passage van de straat geen problemen op.

De sterke stroming valt, in vergelijking met bijvoorbeeld de Kanaaleilanden, wel mee; bij springtij een knoop of 4. De draaikolken ontstaan door het verschil in temperatuur en zoutgehalte tussen de Tyrreense en de Ionische zee. Nu zijn dat geen draaikolken waar je met schip en al in weggezogen wordt (gelukkig!), maar ze kunnen het varen wel lastig maken, om niet te zeggen gevaarlijk. Er zijn in de straat drie belangrijke draaikolken om rekening mee te houden, alledrie in het smalste stuk van de straat. De bekendste draaikolk is Charybdis, net om de hoek van Kaap Peloro, het noordoostelijkste puntje van Sicilië (de kaap die wij gaan ronden). Charybdis werd zelfs door Odysseus al gevreesd, en sowieso schijnt de straat tot 1783 veel gevaarlijker geweest te zijn, dan vandaag de dag. In dat jaar vond namelijk een aardbeving plaats die de plaatselijke topografie veranderde.

Om circa 18:30 gaan we de stroming mee krijgen, maar we zijn veel te vroeg, omdat we niet gezeild hebben, maar op de motor hebben gevaren. Springtij was 25 april, dus bijzonder sterke stroming verwachten we niet. Het is rustig weer, dus met sterke valwinden zal het ook wel meevallen. Bij het naderen van de kaap worden de golfjes chaotisch onder invloed van de stroming. Na het ronden van de kaap krijgen we de stroom een knoop of 2-3 tegen, en sturen we naar het midden van de straat om Charybdis vrij te varen. We kunnen "het monster" goed zien. Het water kolkt er letterlijk. Het zal onder deze rustige omstandigheden al lastig zijn om daar doorheen te varen, laat staan bij springtij en sterke valwinden. Zodra we het smalste stuk gepasseerd zijn neemt de stroming af tot minder dan 1 knoop.

Een ander fenomeen van de Straat van Messina zijn de zwaardvisboten. Het zijn motorboten met een mast van een meter of 10 en een soort boegspriet, langer dan de boot zelf, soms wel 15 meter. In de mast zit de schipper, die de boot vanaf die positie kan sturen en op zoek gaat naar zwaardvissen, die overdag aan de oppervlakte liggen te slapen. Zodra hij er een ziet, vaart hij er langzaam op af, en wordt de zwaardvis vanaf de boegspriet geharpoeneerd. We zien er twee varen, maar vanaf grote afstand. Helga maakt met de telelens foto's. Ze zijn niet scherp, maar als je goed kijkt kun je de bizar lange boegspriet herkennen en de schipper in de mast zien zitten. Zelf vangen we vandaag overigens wederom niks.

Bij het naderen van Messina zien we talloze ferries op en neer varen. Naast de ferries is er ook nog het reguliere scheepvaartverkeer door de straat en de altijd dappere kleine vissersbootjes die zich weinig lijken aan te trekken van 'de grote jongens'. Kortom het is er druk!

Rond 18:00 arriveren we in Marine del Nettuno, de jachthaven van Messina. De marina wordt 'beschut' door een steiger die de golven breekt, maar echt rustig is het er niet met de vele ferries die af en aan varen.

Vrijdag 6 mei 2005 / 38°11'97N 015°33'53O (Messinaa , Sicilië)

[René>>] Het is baggerweer! Het is zo grauw en grijs, dat we binnen de verlichting aan hebben. Dat is tot daar aan toe, maar mijn autoriteit als schipper wordt door mijn bemanning ondermijnt. Ik geef Helga opdracht om boodschappen te gaan doen, maar ze weigert. Muiterij op de Vagebond! Ik overweeg haar te kielhalen, maar daarvoor moet ik zelf in de regen gaan staan en daar heb ik vooralsnog weinig trek in. Jammer dat er geen ouderwets schavot in de bilge past.

Iets anders, onze afwasmachine is weer in aantocht. Op 6 juni land ze op Corfu en komt ons dan twee weken gezelschap houden. Ik overweeg om de afwas tot die tijd op te sparen Oh, voor wie het niet in de gaten heeft, het gaat hier natuurlijk om mijn allerliefste moeder!

's-Middags klaart het eindelijk een beetje op en gaan we Messina verkennen. De stad maakt weinig indruk en dat is wel verklaarbaar. Door de eeuwen heen heeft Messina te leiden gehad van tientallen aardbevingen. Met de aardbeving van 1908 werd de stad met de grond gelijk gemaakt. Alleen al in Messina vielen 64.000 slachtoffers. Toen de stad net weer een beetje was opgebouwd, brak de tweede wereldoorlog uit en werd de stad in 1943 zwaar gebombardeerd.

We verlengen voor een laatste keer ons Italiaanse internetabonnement en doen boodschappen. Terug aan boord maakt Helga shoarma en babbelen we om 9:00 met de Seebaert. Ze liggen inmiddels in Napels.

Zaterdag 7 mei 2005 / 38°11'97N 015°33'53O (Messinaa , Sicilië)

[René>>] We besluiten nog een dag in Messina te blijven. De wind is enorm vlagerig. Het ene moment is het bijna windstil, en dan komt er weer een vlaag van dik 25 knopen. De buien zijn echter verdwenen en in de loop van de ochtend breekt zelfs de zon door. Boven de stad hangt bewolking en ook boven het Italiaanse vasteland hangt bewolking. Precies boven ons hoofd lost de bewolking op en boven de straat is het strak blauw.

Na het ontbijt gaan we voor de tweede keer de stad verkennen. Dit keer nemen we wat ruimer de tijd dan gisteren en brengen een bezoek aan de kathedraal. Ja, we worden zo langzamerhand regelmatige kerkgangers! Ondanks dat grote delen van de oorspronkelijk 12e-eeuwse kathedraal betrekkelijk nieuw zijn, vinden we hem toch erg mooi. De toren doet ons in de verte denken aan de beroemde klokkentoren van Praag, met zijn bewegende figuren, maar deze is meer kitsch.

Als de winkels rond 13:00 sluiten wandelen we terug naar de boot. Helga gaat een stuk van de romp poetsen. Aan de rommelige kade van Rinella heeft zich vuil afgezet op de fenders en dat heeft tot krassen op de romp geleid. Ze krijgt het maar gedeeltelijk weggepoetst. Nu ze toch bezig is, geeft ze ook de fenders een grondige schoonmaakbeurt.

Ik werk de website bij, zodat jullie dit weer kunnen lezen. Tsja, je hebt werkpaarden en luxe paarden...

Om alles uit te sluiten betreffende de GPS perikelen, maak ik de antenne open. Er komt wat water uit de behuizing onder de ontvanger, maar niet uit het gedeelte van de ontvanger zelf. Verder ziet alles er goed uit. Ik laat hem goed drogen, voordat ik hem weer in elkaar zet. Het effect ten aanzien van de HDOP is moeilijk te bepalen. De ontvangst lijkt iets beter, maar ik durf het nog niet met zekerheid te zeggen.

Zondag 8 mei 2005 / 38°11'97N 015°33'53O (Messinaa , Sicilië)

[René>>] Rond 9:30 gooien we los, om eerst nog diesel in te gaan nemen, anderhalve mijl ten noorden van ons. We hebben 3 knopen stroom tegen, dus het duurt even voor we er zijn. Het tankstation is een steiger in het verlengde van een regulier tankstation voor auto's. Vanaf de weg loopt een stalen constructie een meter of 50 de zee in, en daar kun je aanleggen, mits er niet te veel zeegang is. Die is er niet, dus wat dat betreft geen probleem. Langs de kant stroomt het water in tegenovergestelde richting, maar het duurt even voor we dat doorhadden. ([Helga: We? René bedoelt hier "ik". Dat 'we' niet direct doorhadden 'hoeveel' stroming er langs de kant stond, ok.) Na twee mislukte pogingen om aan de noordkant aan te leggen, gaat het aan de zuidkant wel goed. We bunkeren 200 liter diesel, meer dan we ooit verbruikt hebben.

Op de motor tuffen we langs de haven van Messina, want ook daar zit een draaikolk. Die willen we eerst voorbij, voordat we de zeilen hijsen. Met ruim 9 knopen over de grond gaan we door het kolkende water. Erg spectaculair. Hier en daar zie je echt letterlijk draaikolken. Eenmaal voorbij Messina hijsen we de zeilen en ruim 25 knopen in de rug speren we met gemiddeld 7,5 knopen over de grond naar het zuidenwesten. Bestemming Riposto (33 mijl) of Catania (48 mijl), maar zoals het er nu naar uitziet wordt het Catania. In de verte zien we de imposante met sneeuw bedekte Etna liggen.

De wind trekt aan tot 35 knopen en na het even aangekeken te hebben, rollen we de fok maar een stukje in. Vagebond is zo beter onder controle. Later zakt de wind weer terug tot een knoop of 25. Alsof er een knop omgezet wordt valt de wind om 13:30 van het een op het andere moment volledig weg. De ijzeren genua mag het werk weer doen.

[Helga] Echt, heel spectaculair om de Etna zo te zien liggen met haar witte besneeuwde top en wat rook wat ze afgeeft. Ik ben erg enthousiast en weet het slecht te bedwingen. We gaan een auto huren en de Etna onveilig maken. Boven is het koud waardoor we warme kleren mee moeten nemen. EN, niet te vergeten, twee vuilniszakken. Misschien kunnen we nog op een vuilniszak wat glijden. Lijkt me het super om dat op 'DE' Etna te doen. Raar dat je van bepaalde plaatsen zo enthousiast kunt zijn. Italie leek me erg leuk omdat we er geen van twee geweest zijn, Sicilië was in mijn beleving ook erg spannend en nu de Etna. Ik ga snel naar buiten omdat ik dan (heel) misschien nog een slapende zwaardvis kan spotten. Dit zal wel erg moeilijk worden omdat we nog op de motor varen.

Het is nu half vijf. De wind laat het nog steeds afweten. Dit ondanks dat het vanmorgen zo spectaculair goed ging. De zon is sterk en brand goed in het gezicht. Het uitzicht is nog steeds overweldigend met de Etna aan onze rechterzijde (stuurboord). Ik kijk veel in het rond, nog steeds in de hoop een zwaardvis te zien. In mijn ooghoek zie ik iets in de verte heel even boven het water oppervalk komen. Dan zie ik het goed. Heel vrolijk komt een dolfijn al springend uit het water naar ons toe zwemmen. De leukste plek om dolfijnen te zien is als je voorop bij de boeg van de boot staat. Ze cirkelen rond en maken kapriolen. Van iemand heb ik ooit gehoord dat je herrie moet maken, zodat hun nieuwsgierigheid meer gewekt wordt en ze langer bij de boot blijven. Meestal sta ik wat te roepen of klap ik in mijn handen. Nu dacht ik het makkelijker te doen en ging op mijn vingers staan te fluiten. Wat bleek? Eén dolfijn heeft meerdere keren terug gefloten. Geweldig! Dat ga ik vaker proberen. Erg leuk en enerverend om een goed gesprek met een dolfijn te hebben. Super gewoon. Overigens hebben we besloten door te varen naar Catania. Ergens rond een uur of zeven zullen we daar aankomen.

Oeps, het is moederdag. Ondanks het een commercieel gebeuren is toch even onze lieve moeders een mailtje sturen vanavond.

Maandag 9 mei 2005 / 37°30'05N 015°05'88O (Catania, Sicilië)

[Helga>>] We zijn hier gisteravond rond half acht aangekomen. Door de zeer goed Duits sprekende havenmeester werden we naar een ligplaats begeleid. Helaas had de ligplaats maar één achterlijn waardoor we moesten verplaatsen. De havenmeester vond het geen goed idee dat we daar bleven liggen. Te gevaarlijk vond hij het. Afijn, om acht uur lagen we vast op een ander plekje. René ging direct achter de havenmeester aan om onze informatie te geven. Ik ging direct aan het koken. We aten hamburgers.

Om negen uur hebben we nog even via de SSB contact geprobeerd te leggen met Bert en Manon. Zoals verwacht waren ze er niet. Morgen maar weer proberen.

Het is niet te geloven we liggen hier heel stil. Geen deining, golven of anders. Het lijkt wel of we aan wal zijn. We zullen heel erg goed slapen. Of zullen we slecht slapen omdat we inmiddels gewend zijn aan al dat geschommel? De laatste keer dat we zo rustig gelegen hebben is in Trapani (22 april) geweest en dat voor één nachtje.

Op het moment dat we goed en wel lagen op het 2e plekje werd er vuurwerk in de stad afgestoken en muziek gespeeld. Ik dacht nog, wat leuk een echt welkomstfeestje. We besloten niet te gaan kijken wat er allemaal aan de hand is.

We hebben heerlijk geslapen en besluiten op zoek te gaan naar een toeristenbureau en een autoverhuur bedrijfje. In de stad nemen we een kopje koffie met een broodje. Er is heel veel verkeer. In het toeristenbureau vragen waar de festiviteiten van gisteren voor waren. De meisjes kijken elkaar vragend aan en weten het antwoord niet. Niet te geloven. Het was echt vuurwerk wat je mijlen ver gezien moet hebben. Maar goed het maakt niet uit. Bij de auto verhuur willen we een panda huren maar krijgen een Fiat Punto voor dezelfde prijs. Vanavond gaan we de auto ophalen. Je kunt ook met de bus de Etna op. Het lijkt ons leuker om zelf op pad te gaan en te kunnen stoppen op plekjes die je mooi vind. Overigens willen we ook weer wat drank inslaan en daar is de auto ook erg handig voor.

Op dit moment zijn drie jongetjes aan het spetteren in het water. Iedere keer springen ze vanaf de steiger het water in en komen er met de zelfde vaart weer uit. Het water is dus toch niet zo heel erg lekker. Ze hebben lol voor tien. Erg leuk om naar te kijken. Een vissertje probeert 10 meter van dat gespetter vandaan een vis te vangen. Ik weet niet wat hem van de wijs brengt maar opeens zie ik hem met het visnet zijn hengel uit het water halen. Tja, je moet toch wat als je opeens niets meer vangt

René gaat de Fiat Punto halen. Het is een mooi zilvergrijs wagentje en rijdt volgens René erg lekker. Morgen gaan we er lekker op tijd op uit.

Dinsdag 10 mei 2005 / 37°30'05N 015°05'88O (Catania, Sicilië)

[Helga>>] De Etna is een vulkaan aan de oostkant van Sicilië, in de provincie Catania. Met 3340 meter is het de hoogste berg van het eiland en de hoogste vulkaan in Europa. Het is de actiefste vulkaan van Europa en tevens één van de actiefste van de wereld. In juli 2001 was er de grootste uitbarsting van de laatste honderd jaar. De laatste uitbarsting dateert van oktober 2002. Catania is één van de negen provincies van de Italiaanse autonome regio Sicilië op het gelijknamige eiland. De hoofdstad is de stad Catania. De vulkaan Etna ligt volledig op het grondgebied van de provincie. De provincie Catania beslaat 3.553 km² en telt iets meer dan een miljoen inwoners. Op de Etna worden naar plantengroei drie gordels onderscheiden, de bebouwde (tot 1300 m) met teelt van sinaasappels, citroenen, olijven, vijgen en druiven (wijnbouw), de vroeger bosrijke (eerst kastanjes, hogerop beuken, ten slotte berken en dennen) en de veelal besneeuwde gordel met subalpiene doornstruiken tot 2900 m.

[René>>] Iets over negen storten we ons in het Cataniaanse verkeer. Al na een minuut wordt het me duidelijk: hier geldt het recht van de sterkste, de brutaalste en/of de asociaalste. Rijden in een stad als Parijs is voor mietjes in vergelijking met deze Italiaanse chaos. Rode stoplichten, als er al stoplichten zijn, worden massaal genegeerd. Ontelbare scooters schieten links en rechts overal tussendoor. Motoren idem dito. Sommige berijders met helm, maar het merendeel zonder. Iemand in laten voegen doe je per definitie niet, tenzij een aanrijding niet te vermijden is. Een kruising oversteken doe je met grof geweld. Je drukt de auto er gewoon doorheen. En ondertussen lijkt claxonneren wel DE nationale sport. Met een relatief beschaafde Nederlandse rijstijl kom je hier nergens. Het is even wennen, zeg maar...

Na drie kwartier lukt het ons de stad uit te komen en hebben we borden "Etna sud" gevonden. Dan gaat het ineens een stuk vlotter. In het laatste dorpje, voordat het echt omhoog gaat, ontbijten we met koffie en een broodje. Daarna slingert de weg zich over de lavastroom van 2002 omhoog naar zo'n 2000 meter. Het is een surrealistisch landschap. Normale begroeiing wordt afgewisseld door de zwartgrijze lava waar nog geen grassprietje in te ontdekken is. We komen nauwelijks ander verkeer tegen. Kennelijk is iedereen veel vroeger vertrokken dan wij, want boven is het redelijk druk.

We kopen combinatiekaartjes voor de gondel, de 4x4 truck, en een rondleiding met een gids. Niet goedkoop, maar we zijn hier tenslotte ook niet voor niets. De gondel brengt ons naar 2.500. Onder ons is de sneeuw soms moeilijk te herkennen vanwege de dikke laag zwarte lavastof. Eenmaal boven waait het stevig en we zijn blij dat we, naast onze fleeche truien, ook de windjacks meegenomen hebben. Er groeit hier helemaal niets, zelfs geen mos. Een grote 4x4 truck rijdt ons nog eens 300 meter hoger en daar waait het nog harder. We staan tussen verschillende gedoofde kraters en zien het hoogste punt van de Etna continue rook, stoom en gas uitstoten. Erg bijzonder!

Met ons gezelschap, dat voor een deel uit Engelse blinden met hun begeleiders bestaat, gaan we met de gids op stap. We wandelen en klauteren een rondje langs een gedoofde krater, die alleen nog wat rook uitstoot. De laatste uitbarsting blijkt niet van oktober 2002 te zijn, maar van maart jongstleden! De Etna is continue aan het werk en er zijn véél (kleinere) uitbarstingen, maar die halen de internationale publiciteit natuurlijk niet. De gids raapt een paar kleine steentjes op met kristallen. Hij verteld hoe de kristallen ontstaan. De steentjes zijn met een uitbarsting zo'n kilometer de lucht in geslingerd en zo extreem snel afgekoeld dat zich daardoor kristallen vormen. De grond voelt op sommige plaatsen warm aan, ondanks de kou op deze hoogte. Als we lavagruis van een centimeter of 15 diepte opgraven is het bijna te heet om vast te houden. De wind is ondertussen zo sterk toegenomen dat je erin kunt leunen. Ik schat de windsterkte op 50 knopen en meer. Op sommige stukken kun je jezelf nauwelijks staande houden. Een zonnebril is een must, vanwege het vele stof dat opgewaaid wordt.

In plaats van met de 4x4 wandelen we terug naar het gondelstation. We maken een dansje terwijl we luidkeels een nummer van De Dijk zingen: "Je moet je 't schompes werken, en je doet het, maar waarvoor? 't kan elk moment gebeurt zijn, maar je gaat nog even door. Nog dichter bij de afgrond, nog dichter bij het vuur. Lief, trek iets moois aan! Dan gaan we dansen, dansen, dansen ... op de vulkaaaaaaaan!".

Eenmaal terug op 2000 meter stillen we de stevige trek met een stuk pizza. Daarna rijden we terug naar Catania, en gaan op zoek naar de straat waar een wasserette zou zitten. Na het een paar keer gevraagd te hebben vinden we het zaakje. Niet goedkoop, 4 Euro per was (en dan moet je het zelf doen), maar de nood is hoog, dus we draaien twee wassen terwijl we ondertussen wat lezen. We sluiten de dag af met een vismenu in een aardig restaurantje in het verrassend fraaie centrum van Catania. Om 22:30 rollen we moe, maar voldaan, ons mandje in.

[Helga] Ik heb gevraagd of René het verslag wilde schrijven omdat als ik het zou doen er wellicht veel te veel tekst zou komen. Toch wil ik achteraf nog een klein beetje kwijt over mijn beleving op de Etna.

Jammer dat ik geen ei bij me had. Ik had het wel willen zien hoe je een eitje kookt in de lava grond. Wat is dat gaaf om op de Etna te lopen. Het is heel spannend en ook weer niet. Je gezicht, je vingers, je oren en je handen bevriezen van de kou en toch als je een kuiltje graaft is de grond bloedheet. De wind was spectaculair hard op die hoogte. Overal voel je stof in kruipen en mijn ogen met lenzen vonden al dat stof niet echt prettig. Toen we de Etna afliepen zakte je in het gruis weg en kon je soms wat glijden. Allemaal korreltje met grote brokken er bovenop. De nieuwere lava voelt zo scherp aan als koraal en ligt weer als een hele dikke laag van wel 3 meter op de oudere, als maanlandschap uitziende, lava vlakte. Het landschap heeft vele tinten zwart en grijs, wat sneeuw waar een zwarte dikke stoflaag op lag. Soms zag je de sneeuw niet meer. Je kon wel zien dat er nog heel veel sneeuw of ijs onder lag, omdat het gruis het vocht opneemt en donkerder van kleur is. Dat betekende natuurlijk omlopen. De sneeuwlaag kon soms wel meer dan 3 meter zijn. Ik wilde nog wel op mijn meegenomen plastic zak over een dunner en vlakker stukje sneeuw glijden. René heeft me er vanaf gepraat omdat ik dan heel vies zou worden en aan het eind van de sneeuw ik in de harde brokkelige lava zou storten. Dat had wel eens pijnlijk kunnen zijn. Wat een overweldigende ervaring is dit weer. Ik kon er geen genoeg van krijgen. Terwijl ik op de Etna liep dacht ik Iedere keer en zei ik iedere keer 'Gaaf' en kan er maar niet mee stoppen het te denken of te zeggen. Zelfs nu achteraf kan ik het niet stoppen. Aan alles komt een eind, maar het staat op mijn netvlies gegrift en dat zal nooit meer weggaan. Jammer dat het stadje niet uitnodigt voor een langer verblijf rondom de Etna. We zullen snel weer verder trekken om weer onvergetelijke ervaringen op te doen. Natuurlijk heb ik een tastbare herinnering meegenomen vanaf de Etna zelf. Gaaf, gaaf, gaaf......

Woensdag 11 mei 2005 / 37°30'05N 015°05'88O (Catania, Sicilië)

[René>>] Na het niet al te vroege ontbijt stappen we in de auto en gaan op zoek naar de grote supermarkt, die de lokale VVV ons gewezen heeft. We rijden een paar keer verkeerd, maar vinden uiteindelijk vlak bij het vliegveld een Carrefour achtige MEGA-supermarkt. We laten de breedbeeldtelevisies, de aquaria, de trainingstoestellen en nog veel meer links liggen en gaan voor het bier, de wijn, drinkwater en andere waren die we in bulk willen inslaan. De inhoud van de volle (en grote!) winkelwagen past maar net in de kofferbak van de Fiat, maar het lukt. verrassend genoeg weten we alles ook nog weg te stouwen aan boord. Het blijft iedere keer weer een wonder hoeveel ruimte je nog kunt creëren op een boot waarvan je denkt dat 'ie al helemaal afgeladen is. Drie tray'tjes bier, 6 flessen wijn, 24 liter drinkwater, het krijgt allemaal een plekje.

We doen een uurtje rustig aan en stappen dan weer in de auto. We rijden naar Augusta, een grote commerciële haven, een kilometer of 40 naar het zuiden. We zijn nog op zoek naar een Griekse pilot, en we hebben van een Italiaan begrepen dat we daarvoor in Augusta moeten zijn. Ergens weet ik dat het een mission impossible is, want we hebben geen naam van een winkel of een straat. Augusta heeft ook geen jachthaven, dus ik heb er een hard hoofd in, maar we hebben toch niets beters te doen ;-)

In het stadje vragen we het een paar keer, maar worden iedere keer heel vriendelijk van het kastje naar de muur gestuurd. Na een uurtje houden we het voor gezien en rijden terug naar Catania, waar we het autootje inleveren. We kregen hem eergisteren mee met een tank die voor 3/4 vol zat. Ik heb hem dus ook weer afgetankt tot 3/4. Nu claimt de verhuurder dat het iets minder is dan 3/4 en wil nog 10 Euro benzine in rekening brengen. Daarmee gaan we niet akkoord en uiteindelijk besluiten we het verschil te delen.

Terug in de haven gaan we douchen en daarna eten we in de stad een pizza. Morgen willen we naar het 30 mijl zuidelijker gelegen Siracusa, naar het schijnt een mooi stadje aan een grote baai, waar je prima voor anker kunt. Daar willen we een goed window afwachten om over te steken naar Griekenland.

[Helga] Tja, mission impossible dat was het zeker. Wist ik veel. Ik dacht dat René een naam of straatnaam van die winkel had. Afijn, het is toch leuk om zo een beetje rond te rijden en de omgeving te zien. Het Italiaanse verkeer vind ik helemaal geweldig. Nu zit ik niet achter het stuur. Dat scheelt een beetje. Op de brommer tussen het verkeer door scheurend zie ik een jongen zonder helm ook nog eens sms-en met zijn rechterhand. Hoe krijgt hij het voor elkaar. Er zullen wel veel ongevallen zijn ondanks dat het verkeer wel erg soepel kan ritsen. Daar kunnen de Nederlanders nog wel wat van leren. Op een gegeven moment komt er een auto van rechts. Tja, wij Nederlanders gaan er vanuit dat deze auto voorrang heeft en René remt keurig af. Wordt er toch een partij getoeterd achter ons, niet normaal. Zit er een dametje achter het stuur met mooi zilvergrijs gekapt haar en van haar leeftijd laat niets te raden over. Behoorlijke leeftijd en dat in dit verkeer? Geweldig, ze doet helemaal niet onder voor de rest van het zooitje! De Italianen toeteren overal voor, ook om je gewoon te waarschuwen. Ze komen van links en nemen voorrang maar toeteren wel eerst even zo van 'let op, ik kom eraan'.

Donderdag 12 mei 2005 / 37°30'05N 015°05'88O (Catania, Sicilië)

[René>>] De navtex en de gribfile voorspellen NO kracht 5 en een slight sea. Hoewel bewolkt, beloofd het een mooi zeildagje te worden. Iets over tien gooien we los en hijsen in de beschutting van de haven het grootzeil. Er staat nog niet veel wind, maar die zal, naar we aannemen nog wel aantrekken. Eenmaal buiten de beschutting staat er een vervelende zee. Zeg maar gerust een k*t zee. Lange en hoge golven vanuit het noordoosten en korte steile vanuit het zuidoosten. De slight sea van de navtex is ver te zoeken. Ik zou dit eerder als moderate tot rough bestempelen. Er staat te weinig wind om te kunnen zeilen, dus houden we de motor bij en voeren het aantal toeren op om nog een beetje door de golven te komen. We voelen ons als in een centrifuge. Tot overmaat van ramp lijkt het ook nog te gaan regenen, maar dat zijn gelukkig slechts een paar spetters. Even overwegen we om terug te keren, maar we hebben Catania wel gezien, en gokken erop dat de zee de komende uren een beetje kalmeert.

Nou, de zee kalmeert bepaald niet, en het blijft een bijzonder oncomfortabele tocht. Zo hebben we het sinds ons vertrek uit Nederland nog niet gehad. We passeren Augusta, en moeten tot drie keer toe uitwijken voor olietankers. Augusta is de belangrijkste oliehaven van Italië, dus dat het er zo druk is wekt geen verbazing. Rond half vijf draaien we eindelijk de baai van Siracusa in, en komen we in rustig vaarwater.

Met de motor op 2400 toeren en ruime wind in het grootzeil is de snelheid over de grond slechts 5,2 knopen. Huh? Dat we de afgelopen uren niet zo hard gingen (4-4,5 knoop), kwam door de zeegang, misschien gecombineerd met wat stroming... dachten we. Maar nu begin ik toch serieus te twijfelen. Als we het anker hebben laten zakken en het met de motor in zijn achteruit hebben ingegraven, attendeert Helga me op de boosdoener. Er komt een stuk zwaar plastic van een meter of 10 lang en 1 meter breed onder de romp tevoorschijn! Tsja, dat verklaart wel het een en ander! Gelukkig is de schroef er niet in vastgelopen.

We smullen van Helga's pasta met zalm en gaan vroeg naar bed. Na het uitroeien van een paar muggen vallen we rond middernacht in slaap.

[Helga] Wat een waardeloze dag en wat een waardeloze zee. Zelfs vissen is er op zo'n moment niet bij. Gewoon niet normaal meer, wat een chaos. Ik heb van ellende maar een zeer bruine banaan op zitten peuzelen omdat het katterige gevoel toch wel heel hoog zat. Ik zeg maar zo, fijn dat het achter de rug is.

Vrijdag 13 mei 2005 / 37°03'68N 015°16'84O (Siracusa, Sicilië)

[René>>] Moeten we ons vandaag nu zorgen maken, deze "vrijdag de 13e"? Nou, we zijn het niet van plan, en Helga's ouders zijn zelfs op een vrijdag de 13e getrouwd en ze zijn nog steeds bij elkaar.

Helga is helemaal weg van die typische Italiaanse drieweilers. Je ziet ze in alle soorten en maten. Op Stromboli hebben we zelfs een taxi-variant gezien. Van alle foto's die Helga gemaakt heeft, hiernaast een foto van de driewieler-taxi en een collage van anderen.

Na het ontbijt tuffen we met de bijboot naar de kant en gaan het stadje verkennen, en dan met name het oude schiereiland Ortigia. Het is een prachtig oud centrum met hier en daar opgravingen van ruïnes van Griekse tempels. We slaan petroleum in voor de olielamp, die we als we voor anker liggen 's-avonds veel branden. In een watersportwinkel vragen we om een pilot van Griekenland, maar die hebben ze niet. Ze hebben wel een mooie Honda generator. Precies het model (de 10i) dat we afgelopen winter in Alghero op de markt gezien hebben. Relatief stil en 1000 watt vermogen.

Met onze windgenerator en de zonnepanelen rekken we het moment dat we weer aan de walstroom moeten, maar echt onafhankelijk zijn we niet. Afhankelijk van wind, zon en ons stroomverbruik houden we het een kleine week vol, zonder de motor te moeten draaien voor stroom. Alleen de motor laten draaien voor stroom is slecht voor de motor en het levert weinig op. Hooguit 10Ah. In Griekenland zijn nauwelijks marina's en in de Carieb al helemaal niet. We moeten 'iets', vinden we.

Al een paar maanden lopen we te dubben over een extra zonnepaneel (of twee) of een generator.Een zonnepaneel is waarschijnlijk iets goedkoper, maar we hebben geen plaats meer voor een vaste montage, zonder rigoureuze maatregelen als nog een (RVS) stellage bij de spiegel, en dan wordt het echt een dure grap, nog afgezien van het feit dat de boot er niet bepaald mooier op wordt. Het zou dus een los paneel worden, dat we afhankelijk van de stand van de zon ergens aan boord een plekje geven. Niet echt ideaal, maar aan de andere kant geen kosten meer na de initiële investering en stil. Met een extra 60watt aan zonne-energie zouden we de accu's bij normaal verbruik net vol moeten kunnen houden. Een generator daarentegen maakt herrie (hoewel deze Honda relatief stil is) en verbruikt benzine. Maar hij pompt wel even 40-50Ah de accu's in. Om de paar dagen de generator 1,5 uur laten draaien en we kunnen weer een paar dagen vooruit.

Een paar dagen geleden liepen we een Honda dealer binnen in Catania. Hij kon het apparaat wel leveren, maar het zou een dag of 8 gaan duren. Daar wilden we niet op wachten. Hier op Ortigia staat 'ie. Klaar om mee te nemen. Nou ja, meenemen, hij is wel aardig aan de prijs. We besluiten er nog eens goed over na te denken.

Als we 's-middags in de kuip de voor- en nadelen nog eens de revue laten passeren, krijgen we bezoek van Gerard, een Nedelrander die een stukje verderop voor anker ligt. Hij komt een praatje maken. Mooie gelegenheid voor ons om te vragen hij een Griekse pilot heeft en of we die even in mogen kijken, zodat we op zijn minst op de hoogte zijn van wat we aan "de overkant'' kunnen aantreffen. Als hij terug gaat naar zijn boot is hij binnen een half uur weer terug met de pilot. Eens kijken of we die in het stadje kunnen laten kopiëren.

Terug in de watersportwinkel van de Honda vraag ik aan de verkoper of er Engelstalige handleidingen bij zitten. In eerste instantie lijkt er alleen een Italiaans boekwerkje bij te zitten, maar onder in de doos die hij uit het magazijn haalt zit een Engels manual. Da's mooi! Nu alleen nog even iets aan die prijs doen. Tot onze verbazing doet hij bijna 200 Euro van de prijs af en is ons besluit snel genomen. Morgenochtend gaan we hem met ons steekwagentje ophalen. 13 kilo is niet zwaar voor een generator, maar wel als je er een kleine kilometer mee moet lopen zeulen.

[Helga] We vinden een copyshop. We laten een gedeelte van de Griekse pilot kopiëren omdat het anders te lang zou gaan duren. Ze doen er keurig een ringband om en we kunnen het morgenochtend ophalen. Na het zenden met Bert en Marion gaan we zoals afgesproken even op de borrel bij Gerard en Ans. Tegen middernacht stappen we weer aan boord van de Vagebond. We weten in ieder geval dat ze morgen vroeg willen vertrekken. Dat betekend dat ook wij de wekker moeten zetten om hun pilot bij de copyshop op te halen. Duimen dat er al een gedeelte gekopieerd is.

Zaterdag 14 mei 2005 / 37°03'68N 015°16'84O (Siracusa, Sicilië)

[Helga>>] Een spannende dag. De wekker is vroeg afgelopen. We varen eerst nog even bij Gerard langs om te vragen of ze vandaag echt vertrekken. Ja, is het antwoord. Dus in de regen, dat alleen maar rood zand met zich mee naar beneden neemt, gaan we snel zijn pilot ophalen. De copyshop gaat pas om negen uur open. Om de tijd te doden drinken we een kopje koffie met een broodje op een terras in de zand-regen. Om negen uur stappen we de copyshop in. Wat blijkt? Ze hebben het gisteravond al gekopieerd. Geweldig. Nu hebben we in ieder geval een stuk van de Pilot die we voor de eerstkomende periode nodig hebben. Snel terug omdat Gerard weg wil. Bij hen aangekomen twijfelen ze om weg te gaan. Achteraf gaan ze dus niet weg en blijven nog maar een dagje liggen.

Wij gaan verder. Aan boord drinken we nog snel een kopje koffie en dan vertrekken we met het steekwagentje om onze diepte-investering te gaan halen. We hebben de generator! Super. Ik vind het helemaal geweldig. Nu kun je zelf bepalen wanneer je extra stroom nodig hebt. Niet dat we groot verbruikers zijn. Dit geeft een wat relaxter gevoel bij gebruik van stroom aan boord. We gaan nog op zoek naar een klein tankje voor benzine. Niet echt gemakkelijk. We slagen voor een Amerikaans militair stalen tankje voor vijf liter. Olie hebben we aan boord. We willen het uitproberen. Niet dat we stroom nodig hebben maar ja, je wilt zien of het werkt natuurlijk. Op de terugweg koop ik nog snel een kilo mosselen om dit als feestmaal klaar te maken. Lekker met spaghetti en roomsaus, hmmm. René popelt om de agregaat uit te testen.

[René>>] Terug aan boord vul ik de generator met olie en benzine. Hij start direct. Ondanks dat hij nu in de kuip staat, kunnen we nog steeds een normaal gesprek voeren, zonder stemverheffing. Maar als we echt gaan laden, zal ik hem toch op het voordek zetten. Nu eens kijken of hij ook de Dakar-combi (acculader/omvormer) van stroom kan voorzien. Het gaat een paar seconden goed, maar dan knalt de beveiliging van de Dakar eruit. Oeps, boiler vergeten! Die trekt natuurlijk ook de nodige ampèrtjes en dan blijven er onvoldoende over voor de Dakar. Als ik de stekker van de boiler uit het stopcontact getrokken heb gaat het wel goed. We laten de generator een minuut of 5 draaien en alles gaat goed. De accu's zijn nog voor 85% vol, dus zetten we de generator weer uit. Met een tevreden gevoel drinken we nog maar een kop koffie. Oh ja, voor wie nou precies wil weten welke generator we gekocht hebben: dit is 'm (en die prijs hebben wij er niet voor betaald!).

Aan het einde van de middag gaan we weer aan land. We wandelen weer naar de oude stad. In een prachtige kerk op een fraai plein is een bruiloft gaande. Het ziet ernaar uit dat het gezelgschap snel naar buiten komt, dus we blijven even wachten. De dames zien er prachtig uit, en de heren zijn allemaal strak in het pak. Het enige dat me verbaasd zijn de schoenen. Of ze passen totaal niet bij het pak, of ze zijn niet gepoest en soms zelfs afgetrapt. Erg slordig. Het is een bewolkte dag, maar toch kan niemand zonder zijn zonnebril, hoe groter hoe beter. Helga maakt als een echte paparzzi een aantal foto's. Verder maken we kennis met een nieuwe sport. Het zal wel kanobal heten of zoiets. Het ziet er grappig, maar onnatuurlijk uit, zoiets als onderwatervoetbal.

's-Avonds komen Gerard en Ans op de borrel. Tegen middernacht gaan we te kooi.