Wederom, mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Floyd Valks, Noor Renes, Rommy, Suzanne Kouwenhoven, Debbie Webster, Herman Nanninga, Amanda Vrakking, Rick van Uden, Ineke Plomp, Edmoundo Doesburg, Dennis de Boef (en Leonidas).

 

Vrijdag 1 april 2005 / 40°17'25N 008°28'59O (Bosa, Sardinië)

[René>>] Deze maand een iets afwijkende lay-out, met de foto's aan de rechterkant van de tekst, in plaats van tussen de tekst. We denken dat het er wat strakker uitziet. Mochten jullie de andere lay-out prefereren, dan horen we dat natuurlijk graag.

Het is heerlijk weer. Er staat nauwelijks wind, dus besluiten we vandaag hier te blijven. Morgen moeten we hier weg, want in de nacht van zaterdag op zondag gaat het stevig waaien uit het zuidoosten en wordt het baggerweer. Waarschijnlijk gaan we naar Oristano, een mijl of 30 zuidelijker.

Ik pomp de bijboot op en tuf naar de betonnen steiger om een landingsplek te zoeken. Op de terugweg naar Vagebond hapert het buitenboordmotortje. Misschien, net als vorig jaar, vuil in de benzine? De veer die vast zit aan de dop, en voorkomt dat je de dop kan verliezen, roest namelijk een beetje. Kap eraf, en inderdaad, er liggen wat roeststukjes op de bodem. Ik schroef het tankje eraf en maak het helemaal schoon. Nieuwe benzine erin en opnieuw proberen. Het motortje loopt een seconde of 10 en houdt er dan weer mee op. Huh? Misschien vuil in de carburateur? Dus haal ik die eraf en maak hem helemaal schoon. Nogmaals proberen. Weer een paar seconden, sputter, sputter, niets. Opnieuw starten en dan doet 'ie het weer voor een paar seconden. Bij een lager toerental duurt het iets langer voor 'ie ermee ophoudt. Verder lijkt het erop dat 'ie het beter doet als 'ie koud is, dan wanneer het motortje warm is gedraaid. Dat verklaart ook waarom ik zonder problemen naar de betonnen steiger kon tuffen en pas op de terugweg problemen kreeg. Ik weet het niet meer. Het enige dat het nog zou kunnen zijn is dat ik een verkeerde mengsmering gemaakt heb. Maar ik heb geen idee of dat de oorzaak kan zijn voor dit probleem. Het moet 1:100 zijn, maar het zou wel eens 1:50, of nog meer kunnen zijn. Ik meen me namelijk te herinneren dat ik vorig jaar, toen ik deze mengsmering maakte, per abuis te veel olie aan de benzine heb toegevoegd. Ik dacht dat dat geen probleem zou kunnen zijn, maar misschien toch wel? In de volgende haven maar nieuwe benzine halen en opnieuw mengen.

Toch gaan we met de bijboot even naar de kant. Met een laag toerental, en twee keer opnieuw starten, bereiken we het strand. We gaan alleen even een kopje koffie drinken, dus we hebben niet de moeite genomen om schoenen aan te doen. Het water is trouwens nog angstwekkend koud. Na het kopje koffie slenteren we toch even het dorpje in. Aan de noordkant van de baai waar we voor anker liggen, zit namelijk nog een ingang en daar is iets wat je inderdaad een marina zou kunnen noemen. De ingang is erg smal, hooguit 25 meter, en met een noordwesten wind en/of deining uit die richting kun je hier niet naar binnen. Er komen twee kleine vissersboten en een zeilbootje naar binnen. We informeren naar de diepte: 3-3,5 meter. De zee is vrijwel vlak en even overwegen we om hier naar binnen te gaan om te schuilen voor het aankomende slechte weer. Toch maar niet. Je kunt er zomaar een week of langer 'opgesloten' liggen. We wandelen nog even naar Isola Rossa, het eilandje we vanaf de boot op uitkijken. Ik heb duidelijk meer eelt op mijn voeten van Helga, want ik hoor haar continue schelden op kleine steentjes. Volgende keer toch maar schoenen of slippers meenemen.

Isola Rossa, bij Bosa

Het is weer zwaar afzien...

Zaterdag 2 april 2005 / 39°54'17N 008°29'49O (Oristano, Marina Torre Grande, Sardinië)

René>>] Om 9:30 lichten we het anker. Er staat een stevige oostenwind van ca. 20 knopen. Met dubbel gereefd grootzeil en fok speren we met ruim 7 knopen naar het zuiden. In de luwte van het eiland staat er nauwelijks golfslag en we genieten met een hoofdletter "G".

Rond de middag valt de wind bijna helemaal weg. We weigeren de motor te starten en dobberen met 0,5-1 knoop verder. Helga probeert ondertussen alle zelfgemaakte lures uit, en ook de lures die we van Dario gekregen hebben mogen even zwemmen. Helaas zonder succes. Om een uur of twee trekt de wind weer stevig aan, dit keer, conform voorspelling, met 20+ knopen uit het zuidoosten. We rollen de fok een stuk in en maken in de loop van de middag een paar slagen om de grote baai van Oristano in te komen. Na het ronden van Capo S. Marco kunnen we iets afvallen en knallen met 7+ knopen richting Marina Torre Grande. We moeten nog even uitwijken voor een fishfarm en iets voor 19:00 leggen we aan.

Helga maakt een voortreffelijke spaghetti en met een zeer voldaan gevoel kruipen we vroeg onder de wol.

Alghero => Bosa => Oristano

Ruime wind, op weg naar Oristano

Zondag 3 april 2005 / 39°54'17N 008°29'49O (Oristano, Marina Torre Grande, Sardinië)

René>>] De Paus is dood. Tsja, wat moet je daar verder nog over zeggen... Na het lezen van Dan Brown's "Angels and demons" zie ik het kiezen van een nieuwe paus in ieder geval met heel andere ogen.

We doen niet veel vandaag. Ik wandel naar het havenkantoortje om te gaan betalen, maar zoals te verwachten is het kantoortje gesloten. Er is een klein watersportwinkeltje en twee restaurantjes. Verder is er hier niets. Het dorpje Torre Grande ligt 3 kilometer verderop. Ik ga douchen. De douche is net niet warm genoeg om er behaaglijk onder te staan. Zo kun je als marina natuurlijk ook water besparen. Helga laat zich niet ontmoedigen en gaat ook douchen.

's-Avonds trekt de wind aan, en hoewel we hier beter beschut liggen dan in Alghero, leg ik toch nog maar een extra lijn.

 

Maandag 4 april 2005 / 39°54'17N 008°29'49O (Oristano, Marina Torre Grande, Sardinië)

René>>] De lucht is grijs en het regent de hele dag pijpenstelen. De wind komt schuin van achteren en daarom moeten we de kajuitingang dicht houden, want anders regent het in. De hele dag wordt het geen seconde droog. We lezen en tikken wat e-mailtjes. Helga bestudeert het studiemateriaal van de cursus meteo die ik anderhalf jaar geleden gevolgd heb. 's-Middags, als het even iets minder hard regent, loop ik naar het havenkantoortje op te betalen. Ik vraag er ook om het faxnummer, zodat ik onze verzekeringsmaatschappij kan vragen om een nieuw "bewijs van verzekering" te faxen. Dat moet je namelijk regelmatig tonen in havens.

's-Avonds eten we een ouderwetse Hollandse pot. Een bal gehakt, rode bietjes, gebakken aardappeltjes en appelmoes. Allemaal uit blik, maar het smaakt er niet minder om! De ballen gehakt kwamen trouwens uit een blik dat we op onze afscheidsborrel gekregen hebben van de familie Zwerus.

Smullen!

Dinsdag 5 april 2005 / 39°54'17N 008°29'49O (Oristano, Marina Torre Grande, Sardinië)

René>>] Het regent nog steeds. De lucht is grijzer dan grijs en nergens ook maar een spoortje van een opklaring. Erg saai! Ik geloof niet dat we in die 5 maanden in Alghero zoveel regen gehad hebben als in de afgelopen 36 uur.

In de loop van de middag wordt het eindelijk droog. We gaan boodschappen doen in Torre Grande. Na een stevige wandeling blijken er wel een paar café's te zijn, maar geen kruidenier, en laat staan een supermarkt. Wel lukt het om onze Tim kaart in een tabakszaak op te waarderen, zodat we weer kunnen internetten. Navraag leert dat er een supermarkt in het volgende dorpje is, twee kilometer verderop. We zijn nu toch aan het wandelen, dus dat kan er nog wel bij. Daar aangekomen balen we in eerste instantie als een stekker, want de supermarkt is dicht. Maar gelukkig gaat 'ie om 17:00 open en we hoeven maar 5 minuten te wachten. Met volle rugzakken beginnen we aan de terugtocht. In Torre Grande drinken we wat aan de 'boulevard'. Het laatste stuk naar de marina steekt Helga haar duim op, en we worden zowaar opgepikt door een oud baasje. Het is de laatste kilometer, maar toch mooi meegenomen.

[Helga>>]

Het is inderdaad een pittig eindje lopen. De 4-daagse liedsjes komen spontaan naar boven borrelen, potje met vet, etc. Ik denk dat we totaal ongeveer tien kilometer lopen. De berm staan vol met bloemen. De omgeving is mooi. De dorpjes zijn absoluut minder rijk dan Alghero. In bed constateer ik dat er zelfs een blaar onder mijn voet zit. Zo kom ik tot de conclusie dat het aantal kilometers niet gelogen is. Wel ben ik heel blij dat we niet hier zijn gebleven voor de winterperiode. Het stemt me in ieder geval goed dat René er ook zo over denkt. We zouden dan ondanks de eventuele kou toch vertrokken zijn.

 

Woensdag 6 april 2005 / 39°54'17N 008°29'49O (Oristano, Marina Torre Grande, Sardinië)

[Helga>>] Niet te geloven, ik heb zeker wel tien uur geslapen. Om de 'ongeveer tien kilometer' van gisteren te compenseren zeker. Als het weer meewerkt dan gaan we morgen verder. Het idee om hier langer te moeten blijven trekt ons niet aan. Het is mooi weer. Heerlijk, alles open zetten en lekker laten luchten. Gisteravond heb ik de studiestukken van meteorologie zitten lezen. Ik wil meer feeling krijgen met weerfaxen en de gedragingen van hoge en lage luchtdruk. De documenten lagen heel de winter al klaar om door te nemen. Eerst geen zin in gehad (dat kan ik me momenteel permitteren) en later gewoon vergeten. Na het lezen krijgt René de nodige vragen te verwerken. Eigenlijk is het heel simpel maar ook weer niet. Dit komt vast niet duidelijk over en toch is het zo.

We doen wat klusjes aan boord. De teaktafel krijgt een nieuwe sluiting, het oude vishengel topje wat ik gisteravond gesloopt heb wordt gerepareerd, de wasbak afdekplank wordt een stuk korter gemaakt.

Wat kun je toch blij zijn met droog weer. Al een hele tijd ligt en of zit de bemanning (Britten, twee boten verder) op de steiger te genieten van het mooie weer. Het lijkt erop dat ze het goed naar hun zin hebben. Hun boot is een grote chaos. Parasol, een wasmand buiten, kleding overal op het dek, bakken en nog veel meer troep. Dit lag er ook allemaal al toen het zo regende, getver. Op het moment het wat redelijker weer werd heb ik gezien dat ze twee grote honden aan boord hebben. De boot is niet groter dan de Vagebond. Je moet er toch niet aan denken? Die lieten ze loslopen op de steiger. Lekker smerig, dacht ik nog. René heeft het stel gisteravond al gehoord. Blijkbaar hadden ze ruzie. Volgens René had hij behoorlijk diep in het glaasje gekeken en liep zingend (lallend) met de honden weg. De vrouw (54 jaar) ligt nu in een soort kort zonnejurkje met diepe decolleté op de steiger met haar man te praten. Zeg maar zo, het beeld wat van een afstand gegeven wordt geeft de gemoederen niet veel moed voor een diepgaand gesprek.

René gaat even naar de havenmeester om te betalen voor nog een extra nacht. Dit vind ik wel leuk. Nu moet hij langs dat stel om bij het kantoortje te komen. Dus ik schenk een kopje koffie in en ga dat eens heerlijk van een afstand zitten bekijken. En jawel hoor! René zijn lichaamstaal geeft aan 'geen gesprek alsjeblieft' maar het stelletje laat zich niet afschrikken en beginnen een gesprek. Gelukkig van korte duur omdat René een excuus heeft om door te lopen. Ik moet er om lachen omdat hij tijdens zijn terugweg ook langs het stel moet. Afijn, bij de terugweg herhaalt het tafereeltje zich. Nu kan René het gesprek niet zo heel kort houden. Terug aan boord verteld hij me dat ze vroegen waar zijn Koningin was en of we zin hebben bij hen op de steiger wat te komen drinken. Met de Koningin bedoelde ze mij mee. Dus ze stijgen direct in mijn achting en ik wil de uitdaging tot een diepgaand gesprek wel aangaan. Dan maak je weer wat mee, dacht ik. Met ieder een kussentje onder de arm en een eigen drankje (ik op mijn sloffen) gaan we de uitdaging aan. Iedere meter dat ik dichterbij kom zinkt de moed. Het stel is ladderzat. Tja, ze zitten er al vanaf een uur of tien en drinken een eigen gemaakt (recept van Italianen) drankje waar behoorlijk wat alcohol in zit.

Er wordt gevraagd of ik ook een slokje wil proeven. Vriendelijk gaf ik aan dat niet te willen omdat ik mijn eigen drinken bij me had. Het is overal vies om die mensen heen. Nootjes die gegeten zijn, een pan, glazen, de kussens en ga zo maar door. Ze wijst naar een bak dat op het dek staat en legt uit dat het haar wasgoed is. Ze stampt het met haar voeten in de grote emmer schoon. Op zich niet helemaal verkeerd. Kijk niet naar die voeten van haar. Smerig en met zweren. Dan legt ze weer uit dat het eigen gemaakte drankje zo goed is omdat er veel vitamines in zitten. Tuurlijk, dacht ik. Goed tegen de zweren legt ze uit. Haar handen zitten ook onder de zweren. Tussendoor zit ze lekker aan die korstjes van haar voeten te krabbelen. Inmiddels is mijn brunch al aardig onrustig in mijn maag. Ze zingt en als je iets probeert te vertellen praat ze er weer met een ander verhaal doorheen. Om het nog gemakkelijker te maken probeert ze ook nog eens indruk te maken door er Spaans en Italiaanse woorden doorheen te gooien. Hij is helemaal niet te verstaan. Dikke dubbele tong met veel accent. Er komt een Italiaan aan die, volgens haar, een koffiecreamer recept komt brengen. Ik moet mijn lachen inhouden als blijkt dat het weer een alcoholrecept is maar dan met koffie. Opeens krijg ik een idee. We hebben honger en ik moet eten maken (als excuus). Nee, ze had kip en wilde hete kip maken voor ons. Mij niet gezien. Ik raak helemaal niets aan van wat er in of om die boot is. Overigens de honden waren wel schoon. Met dank aan de weergoden omdat ik denk dat ze schoon geregend zijn. Had ik ze graag twee tandenborstels cadeau willen geven.

Ik ben twee recepten rijker en natuurlijk hoef ik er niet bij te vertellen dat er in alle twee alcohol zit. Met hun boot liggen ze hier vanaf oktober vorig jaar. Nog niet veel jaren geleden in Gibraltar getrouwd en hebben 5 kinderen. Zij is schrijfster en heeft al een boek gepubliceerd. Hij is trots op haar schrijfkunsten en heeft in de marine of militaire dienst gezeten. In ieder geval heeft hij veel gevaren en veel landen gezien. Als dat geen diepgaand gesprek met twee lallende mensen is geweest dan weet ik het niet meer.

Aan bood van de Vagebond belt Araksi. Ze heeft wat problemen met haar website. We hadden haar voor de gezelligheid een mailtje gestuurd met de vraag waar de informatie van april bleef. Natuurlijk kan ik het niet laten haar in het kort mijn verslag te doen over de Britten. Erg fout ik weet het maar dit is gewoon leuk. Ik hoef het niet te vragen maar denk dat ook René hier nu helemaal geen dag langer wil blijven. Inmiddels komt er een Nederlands schip (Seebeart) de haven in. Ze hebben bijna vast gezeten vlak voor de haven. Het staat niet zo duidelijk in de pilot of de kaarten. Gelukkig hebben ze snel gereageerd waardoor de nodige ellende is voorkomen. Ik hoor haar zeggen "Kijk, dat is toch de Vagebond? Kijk ik zie René en dat is Helga". Ze kennen ons van de website. De schipperse Manon heeft onze verhalen gevolgd. De Seebeart heeft een pittige tochtje achter de rug. Wij nemen aan dat ze wel snel iets gaan eten en dan te kooi willen. Jammer dat we elkaar zo kort hebben kunnen spreken. Wij gaan morgen vroeg weg. Bert (kapitein Seebeart) komt laten nog even een praatje maken en we spreken af contact te houden. Mogelijk dat we elkaar nog gaan treffen op Sicilië of anders in Griekenland. De tijd zal het leren. Hun mooie website is trouwens www.wearesailing.nl/.

 

Donderdag 7 april 2005 / 39°08'80N 008°18'56O (Carloforte, S. Pietro, Sardinië)

[René>>] We slapen door de wekker heen. Of hij is niet afgegaan, dat kan natuurlijk ook. In plaats van 7:00 gooien we pas om 9:00 los voor de 47 mijl naar Carloforte. Dit haventje ligt op het eiland S. Pietro, een van de eilandjes in de zuidwesthoek van Sardinië. De eerste twee uur zeilen we halve wind met 10-12 knopen.

We passeren het schiereiland Capo Lampis aan de zuidwestkant van de baai van Oristano. Dit is een oefengebied van de Italiaanse luchtmacht. We hebben geluk, want er wordt druk getraind vandaag. Twee straaljagers voeren bombardementsoefeningen uit. Ze komen een stuk of 8 keer over. De ene keer hoog, dan weer laag, op hooguit 250 voet. Een enkele keer komen ze recht boven ons over. Het geluid is oorverdovend, maar erg spectaculair. Later zien we nog 4 straaljagers oefenen en nog veel later komen nog 3 straaljagers op korte afstand (en laag) langs vliegen. We zwaaien in de hoop op een fly-by (dan 'wiebelen' ze even met de vleugels), maar ze zijn waarschijnlijk te geconcentreerd op de aanvliegroute naar het target.

De wind valt weg en we varen op de motor tot de wind om een uur of twee weer aantrekt. De voorspelling was zuidoost, maar de weergoden hebben besloten tot iets meer zuid, voor ons erg ongunstig. We halen onze schouders op, want we zijn in ieder geval bij die Engelsen weg. De wind trekt aan tot 25-30 knopen en we hakken op de ijsselmeerachtige korte en steile golven. Om niet in het donker aan te komen zetten we de motor bij voor wat extra snelheid en om wat hoger aan de wind te komen, en daarmee de route iets te verkorten.

Rond 19:30 varen we de havenkom binnen. We gaan langzij een ponton in de zuidwesthoek. We hebben direct spijt, want met de zuidoostenwind komt er een behoorlijke swell de haven binnenlopen. We zijn echter te moe om er nog iets aan te doen. Eigenlijk liggen we wel prima zo, zeker gezien de voorspelling van een dikke mistral (NW) voor aankomend weekend.

Oristano (Torre Grande) => Carloforte

Vrijdag 8 april 2005 / 39°08'80N 008°18'56O (Carloforte, S. Pietro, Sardinië)

[René>>] Vandaag de uitvaart van de Paus. De wereldomroep zendt een live verslag uit. Ik geloof het wel. De vlaggen bij de Guardia Costiera (kustwacht) hangen half stok. Twee dagen geleden kregen we trouwens een SMS van de overheid (neem ik aan) met het verzoek om, indien we naar Rome wilden komen, toch vooral het openbaar vervoer te nemen en er rekening mee te houden dat het 's-nachts erg koud, en overdag erg warm kan zijn.

In de loop van de middag zien we een catamaran de haven binnenvaren. Het lijkt op een Catana 431, net zoals de Garabes. Nee, Ruud en Araksi kunnen het niet zijn, die zijn nog in Alghero...toch? De verrekijker geeft direct uitsluitsel. Het is een Catana 431, maar niet de Garabes. Deze "Naughty Duo" vaart onder Franse vlag, maar als ze aanleggen horen we ze Nederlands spreken. Als ik later bij het havenkantoortje ga betalen loop ik erlangs en maak een praatje. We worden door Gert en Karien direct uitgenodigd voor een borrel. De boot heeft afgelopen winter in Tunesië gelegen en ze varen hem nu naar de werf in Frankrijk, omdat er wat problemen opgelost moeten worden. Het is erg gezellig en na enige tijd wordt het hoog tijd om het alcoholische vocht aan te vullen met wat vast voedsel. We halen pizza die we aan boord van de Naughty Duo opeten.

De kustwacht in rouw

Zaterdag 9 april 2005 / 39°08'80N 008°18'56O (Carloforte, S. Pietro, Sardinië)

[René>>] Volgens de voorspellingen moet er in de loop van vandaag een stevige mistral opsteken. Het is regenachtig, maar met de wind valt het nog mee. Als ik ga douchen en langs de Naughty Duo loop, nodig ik ze uit voor een borrel bij ons aan boord, einde van de middag.

Als we 's-middags van boord gaan om nog wat boodschappen te gaan doen, staan er ineens nog twee Nederlanders bij ons op de steiger. Ze liggen een stuk verder aan de kade met een tot zeilboot verbouwde viskotter. Zij hebben ook overwinterd in Tunesië en zijn onderweg terug naar Nederland. De supermarkt is nog dicht en we wandelen gevieren wat door Carloforte. Het is een leuk klein stadje. Op het centrale plein bij de kerk speelt een rockband. Hun Guns & Roses cover klinkt zeker niet slecht, maar als ze even later "Nobody's wife" van Anouk verkrachten houden we het snel voor gezien. Tijdens het boodschappen doen scheiden onze wegen met het Nederlandse stel, waar we de namen nog niet van kennen. Die spreken we morgen of overmorgen nog wel.

We zijn nog maar net terug aan boord van Vagebond of Gert en Karien stappen aan boord. Het wordt weer erg gezellig en de wijn vloeit rijkelijk. Het wereldje van zeilers in de Med is erg klein, want via-via-via kent iedereen iedereen, zo blijkt. Ruud en Araksi kennen ze niet, maar ze hebben van andere zeilers wel van de Garabes gehoord. Het wordt tijd om wat te gaan eten en Helga maakt een tonijn-pasta. Na de 'late night koffie' gaan Gert en Karien weer van boord.

De voorspelde harde wind laat nog steeds op zich wachten.

Carloforte

Pontoon Carloforte

Zondag 10 april 2005 / 39°08'80N 008°18'56O (Carloforte, S. Pietro, Sardinië)

[René>>] Nog steeds geen wind van betekenis, al is de swell aanmerkelijk toegenomen. Het lijkt erop dat we ons in de kern van het lagedrukgebied bevinden, want meer dan 8 knopen wind staat er niet, terwijl er volgens de weerkaartjes toch 25+ zou moeten staan. Het laag trekt ook maar heel langzaam weg richting het zuidoosten.

Rond de middag komen Karien en Gert gedag zeggen. Als het even kan willen ze eind deze week in Frankrijk zijn en ze hebben dus nog wat mijlen te gaan. Ze willen proberen naar Oristano te varen vandaag. We wensen ze goede vaart en zwaaien ze uit.

's-Middags lopen we naar de Alcatraz van Tom (alias "Platje") en Karine, de Nederlanders die gisteren bij ons op de steiger stonden. De Alcatraz is een tot zeilschip verbouwde viskotter uit de jaren 30. Wat een schip! Tom heeft bij Jongert in Enkhuizen gewerkt en het schip met 'restmateriaal' van de werf helemaal verbouwd. Aan de buitenkant is het een stoere viskotter met twee houten masten en een enorme boegspriet. Binnen is het een waar paleis, zo mooi is alles afgewerkt. In de machinekamer kun je elkaar achterna zitten en hij is zo schoon dat je er van de grond kunt eten. Niet normaal meer. We drinken een kop koffie en gaan weer terug naar Vagebond.

's-Avonds besluiten we om Tom morgen te vragen of hij eens naar onze startmotor wil kijken. Een heel enkele keer wil de motor namelijk niet starten. Ik denk dat het iets met de startmotor is, want het is in ieder geval geen accuprobleem. We horen dan alleen 'klik', maar verder niets. Als we dan de v-snaar wat bewegen, start de motor probleemloos. Je zult net zien dat de motor straks een keer niet wil starten op een cruciaal moment, en dat willen we natuurlijk voorkomen.

Vertrek van de Naughty Duo

De Alcatraz

Maandag 11 april 2005 / 39°08'80N 008°18'56O (Carloforte, S. Pietro, Sardinië)

[René>>] Ik breng wat uurtjes achter de laptop door, om de website een ander kleurtje te geven. Als het klusje geklaard is ga ik maar gelijk op zoek naar een internetcafé, want het zijn te veel wijzigingen om vanaf de boot te doen. Ik vind een elektronicazaak met in een hoekje een pc met internetaansluiting. De snelheid van de verbinding is niet bepaald om over naar huis te schrijven, maar nog altijd een stuk sneller dan aan boord. De eigenaar verontschuldigd zich zelfs over de snelheid, want het eilandje heeft in tegenstelling tot grote buurman Sardinië geen ADSL aansluiting.

In de loop van de dag wandel ik even langs de Alcatraz om te vragen of Tom tijd en zin heeft om naar onze startmotor te kijken. Hij is er niet, want hij is voor een zeilreparatie met een lokale kennis naar Cagliari.

's-Avonds komen Karine en Tom bij ons op de borrel en maken we afspraken voor de startmotor. We besluiten morgen te verhuizen naar de kade waar zij liggen. Weliswaar is daar geen stroom en water, maar je ligt er wel gratis.

Vagebond aan de kade in Carloforte

Dinsdag 12 april 2005 / 39°08'80N 008°18'56O (Carloforte, S. Pietro, Sardinië)

[René>>] We nemen water in, en ik pak nog een douche, voor we rond 11:00 losgooien. We liggen lagerwal en er staat een stevige wind, maar op een spring komen we probleemloos weg van de steiger. Vijf minuten later leggen we met hulp van Tom aan, vlak achter de Alcatraz.

In de loop van middag komt Tom een kijkje nemen. Het is maar goed dat ik hem gevraagd heb, want zonder zijn professionele gereedschap had ik de startmotor nooit zelf losgekregen. Een van de moeilijkst bereikbare bouten zit namelijk moer- en moervast. Ik heb wel een verlengstukje voor de dopsleutels, maar voor deze bout hebben we drie lange verlengstukken nodig. Met veel kracht komt de bout uiteindelijk los, en daarna is het een fluitje van een cent. Het tandwiel van de startmotor ziet er prima uit. Vervolgens inspecteert Tom de krans op het vliegwiel. Ook daar zijn geen beschadigingen te ontdekken. Hooguit zijn het tandwiel en de krans wat droog. We besluiten de boel goed in te vetten en verwachten dat het probleem daarmee opgelost is. Omdat de startmotor nu toch los van de motor is, wordt hij aan boord van de Alcatraz grondig schoongemaakt. Vervolgens wordt de startmotor weer gemonteerd en starten we de motor een keer of 5 achter elkaar ... probleemloos! Tom vraagt of de kleppen nog gesteld moeten worden. Nou, dat lijkt me een goed idee, want dat is inmiddels een jaar geleden, plus dan kan ik het, als ik een beetje oplet, de volgende keer zelf. Zo gezegd, zo gedaan, en in een kwartiertje is het gepiept. Zoals met zoveel dingen, als je het weet, is het kinderlijk eenvoudig.

Na afloop drinken we een biertje ... en nog een ... en nog een. Karine komt er ook bij, en de dames drinken een wijntje ... en nog een ... en nog een. Als het donker wordt, krijgen we trek en halen pizza. Ze smaken weer goed!

Karine en Tom (

Woensdag 13 april 2005 / 39°08'80N 008°18'56O (Carloforte, S. Pietro, Sardinië)

[René>>] Helga gaat met Karine naar de markt, en ik stort me weer eens op ons buitenboordmotortje. Iemand deed me een paar dagen geleden nog een suggestie aan de hand, namelijk de brandstofleiding van de slang naar het vlottertje, en die van het vlottertje naar het hart van de carburateur. De vorige keer heb ik namelijk wel de carburateur schoongemaakt, maar niet specifiek aandacht besteed aan die twee nogal essentiële onderdelen. En wonder boven wonder, de leiding tussen de slang en het vlottertje zat een beetje verstopt. Met het weer in elkaar zetten van de carburateur gaat er een essentieel klein ringetje overboord. Heb ik dat!!! Gelukkig weet ik met een rvs ringetje en een kniptang een vervanging te fabriceren en het werkt nog ook. Opluchting! De bijboot gaat te water en ik vaar een paar rondjes. Het motortje heeft nog nooit zo rustig en mooi gelopen. Een bijzonder geslaagd project!

Via de e-mail hebben we met de Seebaert afgesproken om contact te houden via de SSB (kortegolfzender/ontvanger). De ontvanger werkt als een tierelier, maar we hebben er nog nooit een seconde mee gezonden. Om 19:30 'sharp' zitten we klaar, met de zender afgestemd op de afgesproken frequentie. Er is erg veel ruis, maar heel in de verte horen we "Hier de Seebaert (3x) voor de Vagebond (3x), ontvang je mij, over". Dit is het moment van de waarheid. Ruim een jaar geleden de installatie aangesloten, maar kan het apparaat ook zenden? Ik druk de zendknop in en antwoord "Seebaert (3x), hier de Vagebond (3x), ik ontvang je, maar zeer slecht, zeer slecht, over". Een paar seconden ruis ... en dan weer Bert van de Seebaert met de bevestiging dat we gehoord zijn. HET WERKT! We gaan naar een andere frequentie waar de ontvangst nog steeds niet perfect, maar stukken beter is. We babbelen wat over het SSB fenomeen en proberen nog een paar andere frequenties met wisselend succes. Na een klein halfuurtje sluiten we af met de afspraak om het morgen, zelfde tijd, zelfde frequentie, nog eens te proberen. Na afloop drinken we een kop koffie in de kuip en zijn zwaar onder de indruk van ons SSB-zend-succes.

[Helga>] Over het SSB-zend succes. Het is toch niet te geloven dat het kantoorpikkie (René) dit zelf allemaal heeft aangelegd en het nog werkt ook?! Helemaal super en geweldig goed vind ik dit weer. Vol begrip kijk ik naar een René die zeer trots en tevreden is. Ik geef hem groot gelijk. Tewijl we uit de wind in het donker samen nog wat zitten te kletsen in de kuip zie ik Tom over zijn achterdek lopen. Ik roep wat naar hem en dat is voor hem het signaal van 'gezelligheid kent geen tijd'. Karine ligt op bed een detectivefilm te kijken waar hij niet zo van houd. Dus, we pakken nog maar een biertje en zitten zeker nog anderhalf uur in de kuip gezellig te kletsen.

Oh, oh, maar goed dat er meer mensen opletten. Dennis is ook deze maand jarig! Ik ga je er direct bijschrijven. Zie verjaardagen.

Voormal zoutwinningsgebied op de achtergrond

 

Donderdag 14 april 2005 / 39°08'80N 008°18'56O (Carloforte, S. Pietro, Sardinië)

[René>>] Na het ontbijt wandelen we naar een voormalige zoutwinningsgebied, nu een beschermd natuurgebied. Er zitten tientallen flamingos, maar helaas kunnen we niet echt dichtbij komen. Op de terugweg passeren we een omgebouwde (getune'de) auto waarvan ik het origineel niet meer kan herkennen. Het lijkt in de verte op een Opel Astra, maar of het er een is, durf ik niet te zeggen. Ik zeg tegen Helga: "Da's nou echt iets voor Dennis en Bianca". Helga maakt een foto, en we lopen verder. Plotseling verschijnt de eigenaar die ons terugroept. Vol trots laat hij zijn bolide aan ons zien. Het is inderdaad een Astra. De buitenkant is al bijzonder, maar het interieur is helemaal een spectacel. Het is een rijdende discotheek. Geen plek is onbenut gelaten voor het inbouwen van speakers. Alleen al in de deuren zitten er 5 aan iedere kant. Maar dat blijkt peanuts te zijn als hij de kofferbak opent. Een enorme luidspreker vult de gehele ruimte. Aan de zijkanten zitten blacklight TL buizen achter perspex, die het geheel een dreigend karakter geven. Het paneel met de luidspreker blijkt omhoog te kunnen klappen en eronder bevinden zich 5 mega-versterkers, per stuk al 3x zo groot als ik zelf vroeger in auto's inbouwde (en die zorgde al voor een respectabel volume). Uiteraard krijgen we een voorproefje van het geweld waartoe dit monster in staat is. Hij neemt plaats achter het stuur, maakt contact, drukt op wat knoppen en "boem ... Boem ... BOEMBOEMBOEM...". Naar schatting kan het hele eiland meegenieten. Ik moet achter het stuur plaatsnemen, maar geloof het na 2 seconden wel. Mijn trommelvliezen zijn me iets te lief. Achteloos zegt hij: "En dit is ongeveer op 50%...". Hij is er winnaar mee geworden van een competitie op Sardinië, zowel op het gebied van slyling, als qua sound. Tsja, je maakt wat mee tijdens zo'n wandeling...

's-Middags trekt Helga er met de fiets op uit. Ze wil gaan proberen dichter bij de flamingo's te komen. Ik duik in het boek dat ik van Karine geleend heb. "Broodje springlevend" van Bart Chabot. Het verteld het verhaal van het laatste levensjaar van Herman Brood. Rauw en integer. Indrukwekkend!

Eind van de middag stappen we aan boord van de Alcatraz voor een borrel. Het wordt later en later en we blijven dan ook eten.

[Helga>] Voor ik met de fiets er opuit ga om de flamingo's wat dichter bij te kunnen zien klop ik even aan bij Karine. Even vragen of ze zin heeft mee te gaan. Ze zijn niet thuis. Ik voel me weer een avonturier omdat ik er alleen op uit ga. Onderweg zie ik Karine en Tom langs de oever lopen, precies waar ik ook dacht dat de flamingo's dichter langs de kant zouden kunnen zijn. We gaan steeds dichter langs de kant. Ik heb mijn fietsje op sleeptouw meegenomen omdat ik bang ben dat het gestolen wordt als het langs de weg staat. We genieten van de omgeving, de stilte en de geluiden die de vogels maken. Al kletsend lopen we het hele stuk terug naar de boten.

Flamingos

Vrijdag 15 april 2005 / 39°08'80N 008°18'56O (Carloforte, S. Pietro, Sardinië)

[René>>] Helga maakt basilicum-olie, en ik kit een lekkende wantputting. Althans, we hopen dat het die wantputting is, want we weten het niet zeker. 's-waters wegen zijn immers echt ondoorgrondelijk.

Als ik 's-middags in de kuip wat zit te lezen, komt Tom voorbij: "Even een lijntje aannemen, er komt een boot aan". Ik kijk op, en daar komt warempel de Garabes binnen. Het is niet te geloven, ze liggen nog maar net vast, of we zitten alweer aan de borrel. Carloforte is niet goed voor ons. Veel te veel drank!!! 's-Avonds eten Ruud en Araksi bij ons aan boord. Grote moten tonijn met rijst en uien, smullen!

[Helga>] Het is stralend weer. René loopt alweer in korte broek. Genietend in de kuip probeer ik alle geluiden om me heen in me op te nemen. In de verte geluiden van verkeer waardoor het lijkt op een grote stad. In de haven is het stil met hier en daar een schreeuwende meeuw. Op de boulevard staan grote bomen waar veel vogeltjes hun 'zing-plekje' gevonden hebben. Mensen die over de boulevard lopen en met elkaar praten. Vanuit het natuurgebied komen weer andere vogelgeluiden mijn kant op. Dit soort momenten vind ik heerlijk. De wind houdt zich stil waardoor je zoveel meer van de omgevingsgeluiden kunt horen.

Ik heb vandaag met Marion (Seebeart) via de SSB gesproken. Goh, wat is dat gezellig. Het is wel even wennen om na iedere zin die je uitspreekt ook nog eens 'over' te moeten zeggen. Marion heeft er duidelijk ook wat moeite mee. Ze liggen nu in Alghero en vinden het er erg leuk. Morgen gaan we weer met elkaar babbelen via de SSB.

Zaterdag 16 april 2005 / 39°08'80N 008°18'56O (Carloforte, S. Pietro, Sardinië)

[René>>] Ik maak deze ochtend geen vrienden. Ik zal het uitleggen. Aan deze kade liggen we bijna gratis. Je moet je namelijk melden bij de Guardia Costiera (de Italiaanse kustwacht). Er treedt dan een heel circus in werking wat onder andere bestaat uit het invullen van twee formulieren en het kopen van twee postzegels (ja, postzegels!) van 11 Euro per stuk. Met de formulieren en de postzegels ga je dan terug naar de Guardia en die plakken de zegels op de formulieren, zetten er een paar gewichtige stempels en handtekeningen op, en klaar is kees. Dan mag je 15 dagen blijven liggen.

Vanochtend is Ruud zich gaan melden bij de Guardia. Komt hij terug en vraagt aan mij: "Jij moest toch twee postzegels kopen?", waarop ik bevestigend antwoord. "Nou, ik dus maar één", zegt Ruud met een smile van oor tot oor. Huh!?!? De Garabes is langer dan Vagebond en pak'm beet drie keer zo breed en zij hoeven maar één zegel af te rekenen? Ik naar de Guardia, want als ik genaaid wordt, wil ik zoenen ook. Rustig en vriendelijk doe ik mijn verhaal en vraag wat de reden is dat ik twee zegels moest kopen. Vier geüniformeerde kustwachtmannetjes volslagen in paniek, want hoe kan dat nu? Tsja, dat wil ik ook graag weten. Er moet zelfs voor gebeld worden. Welnu, dat telefoontje geeft uitsluitsel. Er is een fout gemaakt. De Garabes, en ook de Alcatraz, hebben te weinig betaald. Ik terug naar de kade. Tom was met Ruud de kleppen aan het stellen van de Garabes. "Jongens", zeg ik, "ik heb goed en slecht nieuws. Het goede nieuws is dat er een fout gemaakt is. Het slechte nieuws is dat die fout voor mij geen consequenties heeft". Tsja, zo maak je dus geen vrienden.

Vanochtend hoorde ik op de Wereldomroep dat onze staatssecretaris van Defensie, Van der Knaap, vindt dat ministers, net als vroeger, weer aangesproken moeten worden met de titel "Excellentie". Hmmm, mij schiet dan ineens een heel andere titel te binnen. Wat een L*L!

[Helga] Karine weet een leuk strandje. Het is ongeveer een kwartiertje fietsen. Daar heb ik wel zin in. Al fietsend komen we weer langs de flamingo's. Wat zijn ze toch mooi. Vele planten en bomen staan in bloei. Karine noemt, zo langs haar neus weg, wat namen van planten en bomen. We slaan een grindweggetje in en moeten omhoog lopen. Het standje is helemaal leeg. Via een steigertje kunnen we met de fietsen tot aan het strandje komen. Karine heeft alles goed voorbereid. Ze heeft limonade voor twee en een handdoek bij zich. Ik heb helemaal niets meegenomen omdat ik dacht het zal wel te koud zijn. Er is weinig wind op het strandje waardoor het lekker warm is. We strijken neer op de handdoek van Karine en kletsen een uur in de rondte. We hebben zelfs het water nog even met de voetjes gevoeld. Brrr, dat is nog wel aan de koude kant. Karine verteld dat ze in Tunesië gezwommen heeft. Ze wilde perse nog in het water bij Tunesië zwemmen. Erg leuk idee wat bij mij niet zou zijn opgekomen. We hebben elkaar veel te vertellen en vertrekken dan ook niet stilletjes richting de boten. Ik vond het heerlijk om even weg te zijn, te fietsen en meer van het eiland te hebben gezien (alhoewel het maar een heel klein stukje is natuurlijk).

Strandje Carloforte

Karine die wel weet wat plezier maken is.

Zondag 17 april 2005 / 39°08'80N 008°18'56O (Carloforte, S. Pietro, Sardinië)

[René>>] Via de Alcatraz horen we dat we uitgenodigd zijn voor een BBQ bij Gerke, een Fries die hier 25 jaar geleden is komen aanwaaien, en die we al een paar keer gesproken hebben. Pas later in de ochtend horen we het tijdstip 12:00. Het is baggerweer met veel wind en regen, dus we hebben er weinig vertrouwen in. Maar rond de middag klopt Gerke inderdaad aan. Hij brengt eerst Tom en Karine naar zijn huis en komt ons daarna ophalen. Een halfuurtje later stappen we bij hem in de auto, en rijd hij ons naar zijn huisje aan de andere kant van het eiland. Het is een prachtig huisje met uitzicht op zee. Boven een enorme BBQ (met afdak) draait een halve geit aan het spit. Even later maken we kennis met Denise, zijn partner. Ze spreekt uiteraard Italiaans, maar ook vloeiend Frans en zeer behoorlijk Engels. Naast de geit gaan er ook nog Sardijnse worsten op de BBQ en wordt de maaltijd aangevuld met gebakken aardappelen en diverse salades. Het smaakt allemaal voortreffelijk en het is héél gezellig. Pas aan het begin van de avond brengt Gerke ons weer naar de haven. Aan boord van de Alcatraz drinken we nog een afzakkertje (alsof dat nodig is...). Versleten, een "tikkie" aangeschoten, maar zeer voldaan kruipen we vroeg onder de wol.

[Helga] Wat een uitzicht vanuit het huis. Als je aankomt ga je eerst een soort oprijlaantje in. Dan denk je waar gaan we nu toch weer naar toe. Aangekomen bij het zeer lief en gezellig uitziende witte huis met groot terras en grote schuifdeuren stap ik uit de auto waar direct allemaal kruiden- en bbq geuren me tegemoet komen. Ze hebben het zelf gebouwd. Rondom het huis groeit en bloeit alles weelderig. Volgens mij zijn het de planten die je overal ziet staan wat er erg mooi uit ziet. Vele kruiden kun je er tussen vinden. Daardoor ruikt het er heerlijk. Als je om het huis heen loopt merk je pas hoeveel grond er omheen ligt. Via de dakgoot wordt de watertank gevuld. Die zit nu aardig vol met water. Je kunt het water niet drinken. Er is geen riolering maar een septitank. Binnen heeft Denise het heel gezellig en mooi aangekleed.

 

Gijtje aan het spit

Het hele stel met rechts Gereke en in het midden Denise

Maandag 18 april 2005 / 39°08'80N 008°18'56O (Carloforte, S. Pietro, Sardinië)

[René>>] Morgen willen we weg. Een mijl of 35 oostwaarts, waar we bij Teulada een nachtje voor anker gaan, en dan naar een marina in Ostia. Daar willen we geschikt weer afwachten voor de oversteek naar Trapani op Sicilië.

Helga maakt kletskoppen voor de Alcatraz en voor Denise. Ik ben weer eens verslingerd aan een boek. Dit keer "Een leven in het teken van vrede" van Koningin Noor van Jordanië. Een boeiend boek dat een goed, maar treurig beeld geeft van de ontwikkelingen in het Midden Oosten gedurende de afgelopen decennia. Het boek is van Karine en ze wil het graag terug, dus ik moet een beetje doorlezen, wil ik het voor morgen uit hebben.

's-Middags help ik Tom met navigatieprogrammatuur op hun laptop en aan het begin van de avond komt Gerke langs met zijn laptop, waar ook wat op geïnstalleerd moet worden. Met mijn achtergrond ben ik eenoog in het land der blinden, maar ik vind het leuk om te doen. Met mijn boek schiet het niet op, en ik merk aan Helga dat ze eigenlijk nog wel een dagje zou willen blijven. We liggen hier nu al anderhalve week en ik wil weg. Mijlen maken, zeilen, een ander eiland. Aan de andere kant ... ik wil dat boek uitlezen. Ook heeft Gerke aan Helga gevraagd of ze morgen tijd heeft om foto's te maken van het huisje waar we gisteren gegeten hebben, want het gaat in de verhuur (ze hebben nog een huis op het eiland). Kortom, we blijven nog (minimaal) een dag. En dan steken we wellicht hiervandaan over naar Sicilië. Hier is alles op loopafstand te krijgen, en de marina in Ostia ligt afgelegen. Keuzes, keuzes, keuzes. Je zou er moe van worden...

[Helga] Oh wat vind ik het heerlijk om weer even in het Nederlands te 'beppen' (praten). Lekker keuvelen en kletsen over alles en niets. Soort vrouwen kletspraatjes. Dat is toch iets waar ik blijkbaar zo af en toe weer behoefte aan heb. Karine is ook erg goed in praten waardoor de dag om vliegt. Alletwee hebben we niet de kookbehoeft zoals sommige vrouwen hebben door hele dagen in de keuken te staan. Ik vind het leuk om af en toe eens iets lekkers te maken wat ik bij iemand anders gegeten heb of gewoon wat te experimenteren. Eigenlijk heb ik altijd wel zoiets van 'het moet niet al te moeilijk zijn en niet al te veel tijd kosten'. Maar goed ik krijg toch wel af en toe die kookperikelen en ga er dan ook voor. Karine heeft dat vele malen minder dan ik. We hebben dan ook gezellig kletsend recepten uitgewisseld die niet moeilijk zijn om te maken, lekker snel klaar en het resultaat toch erg lekker is. Velen denken dat ik een kookprinses ben na de lange winterperiode waarin ik veel gekookt heb. Mijn schriftje met recepten staat al aardig vol. De meeste recepten heb ik een keer gemaakt. Toch vraag ik me af of ik als ik weer in Nederland ben en de draad van werken etc. weer oppak of het schriftje dan onder het stof komt te zitten. Het geeft niet als dat gebeurt. Het gaat erom dat ik het naar mijn zin heb en je steekt van de 'echte' kookprincessen echt wel wat van op. De tijd zal het leren. Voorlopig ben ik druk met praten. Dat is iets wat ik graag doe en wat me geen moeite kost. Met andere woorden ik vermaak me prima. Het is gewoon heerlijk om mensen te ontmoeten en hun verhalen te horen (en aan te vullen met wat 'beppen' natuurlijk!).

Om een lang verhaal kort te maken. Doordat ik zo druk was met kletsen heb ik niet voldoende in huis om weg te gaan. Morgen ook even mijn foto kunsten in de praktijk gaan brengen in de vorm van een vriendendienst. Wellicht dat ik in de toekomst er nog geld mee kan gaan verdienen. Leuk idee. Ook hier weer, de tijd zal het leren.

 

Dinsdag 19 april 2005 / 39°08'80N 008°18'56O (Carloforte, S. Pietro, Sardinië)

[Helga] Het foto toestel ligt klaar. Het is wat bewolkt dus goed weer om te fotograferen. Als de zon te fel is komen de kleuren van het huisje, wat wit is, niet goed over. Prima weer dus. Gerke komt al rond een uur of half tien aan om te melden dat het fotograferen helaas niet door kan gaan. Hij heeft wat problemen die hij 'nu' direct aan moet pakken. Ik zeg hem dat het geen probleem is. Mocht hij in de loop van de dag nog tijd hebben dan moet hij maar even langs komen en als we er morgen nog zijn dan ga ik met hem mee.

[René>>] Helga maakt samen met Karine artisjokken klaar, naar recept van Denise. Tom ziet het gekokkerel met lede ogen aan en vraagt of ik zin heb om naar het in aanbouw zijnde huisje van Gerke te fietsen. Daar heb ik wel zin in. Het laatste stukje gaat ongeveer loodrecht omhoog. Niet echt geschikt voor een vouwfietsje, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik het op een mountainbike waarschijnlijk ook niet gered had. Dat laatste stukje lopen we dus maar en dan komen we bij Gerke's huis. Tenminste bijna, want het pad dat ernaartoe leidt is met behulp van een berg stenen afgesloten. Wat blijkt: Gerke heeft een geschil met zijn buurman over wiens grond nu waar begint en waar eindigt. Hij is er goed ziek van, want nu kan hij niet beginnen met de afwerking van het fraaie huisje met een overigens fabuleus uitzicht over Carloforte, de haven en de zee. Na een halfuurtje fietsen we terug naar de haven.

We besluiten morgen te vertrekken. Rechtstreeks naar Sicilië is 215 mijl, net iets te veel voor een dag-nacht-dag, uitgaande van een gemiddelde van 5 knopen. We varen morgen langs de kust een stuk naar het oosten, gaan voor anker in baai van Malfatano en vertrekken dan overmorgen vroeg voor de oversteek naar het beruchte mafia-eiland.

We weten geen van twee hoe het eingelijk moet. Veel lachen en aanmodderen dan maar.

Woensdag 20 april 2005 / 38°53'64N 008°48'17O (P. To Di Malfatano, Sardinië)

[René>>] Om 8:00 luisteren we nog even naar het nieuws op de Wereldomroep. Vervolgens maken we Vagebond klaar voor vertrek. Helga doet nog wat laatste boodschappen, en na afscheid genomen te hebben van de Garabes en de Alcatraz gooien we om 10:00 los. Er staat een prima windje en met gereefd grootzeil ronden we het eilandje S. Antioco. Vervolgens moeten we Capo Teulada ruim ronden, vanwege een afgezet gebied wegens schietoefeningen. Tot Helga's vreugde zien of horen we er gelukkig niets van. Het is een prachtige dag en we hebben de hele route bezeild. We zien onderweg talloze kleine kwalletjes met een zeiltje (zie foto). Ik weet van een "Portugees Oorlogsschip", een kwal met een zeiltje, maar of dit nu die zéér giftige 'scheeptjes' zijn? Misschien weet één van onze thuisbiologen het.

Rond half vijf arriveren in P. To Di Malfatano, een mooie baai aan de oostkant van de Golfo Di Teulada. We varen een rondje om de diepte te controleren voor we het anker droppen en we lopen zowaar even vast. We hadden nog 40 centimeter onder de kiel en ineens was het STOP. Met wat extra gas komen we gelukkig snel los. Even later liggen we als een huis achter het anker en komen de drankjes en nootjes tevoorschijn, ons vaste ritueel.

Om 19:00 proberen we contact op te nemen met de Garabes via de SSB, maar helaas zonder succes. Een halfuurtje later lukt het wel met de Seebaert.

Als ik in de kuip van een kop koffie en een sigaretje geniet, kijk ik om me heen en zie op de ons omliggende heuvels en bergen slechts één lichtje. Waarschijnlijk van een huisje. Wie zou daar wonen, zo in de 'middle of nowhere'? Een eenzame visser misschien? Kijkt hij nu tv (waarschijnlijk), of leest hij een goed boek bij het licht van een olielamp (minder waarschijnlijk). Ach, je moet tenslotte ergens aan denken...

Om 22:30 gaan we te kooi, want morgen vroeg op.

[Helga] Ruud en Araksi hebben een fikse griep te verwerken gehad. Araksi was nog ziekjes en Ruud liep nog wat te kuchen. Ik voel het griepje al een paar dagen in mijn lijf. Met een beker heet water, een paracetamol, vitamine C, scheppen honing en wat whisky kruip ik mijn mandje in. Duimen dat dit het aankomend griepje weet aan te pakken. Met een slap gevoel in je lijf beginnen aan een oversteek is niet onze bedoeling. We zetten gewoon de wekker. Mocht ik me niet 100% voelen dan wachten we tot ik me beter voel. De weersvoorspellingen zijn super, plat voor het lappie. Snel naar bed dus.....zzzz

Een Portugees Oorlogschip?

Donderdag 21 april 2005 (Onderweg van Sardinië naar Sicilië)

[René>>] Om 6:00 loopt de wekker af. Helga voelt zich beter dan de afgelopen twee dagen. We zijn vertrokken. Er staat een stevige bries van ca. 20 knopen uit het NW. We zetten koffie, bakken broodjes en lichten om 7:00 het anker. Met twee riffen in het grootzeil en een uitgeboomde fok speren we "plaaat voor ut laaapie" naar het zuidoosten, richting Trapani, Sicilië. Ondanks de golven ligt Vagebond opvallend rustig in het water. Zo nu en dan rollen we wat, maar het valt reuze mee. Soms surfen we een golf af en geeft het log ruim 8 knopen aan.

Rond 9:00 krijgen we bezoek van dolfijnen. Twee keer zien we er een volledig uit het water springen. Fantastisch! Helga is volledig bevangen door het vis-virus en heeft maar liefst drie lijnen uitgebracht. Een op de hengel en twee handlijnen. Nu moeten we toch iets gaan vangen, zou je zeggen...

In de loop van de ochtend neemt de wind toe, en rollen we de fok een stuk in. Begin van de middag neemt de wind toe tot 35 knopen (bijna 8 Beaufort) en steken we het derde rif (de eerste keer sinds ons vertrek uit Nederland). Met een nog verder ingerolde fok lopen we zo nu en dan nog ruim 8 knopen. De zee bouwt zich langzaam maar zeker op en wordt indrukwekkend, maar het is strak blauw en goed toeven in het zonnetje. Zo nu en dan maakt Vagebond een schuiver, maar ze hersteld zich voorbeeldig. We hebben het helemaal naar ons zin!!! Het is ook ontzettend helder. Tot ruim 30 mijl afstand blijven we Sardinië zien.

Pas tegen de avond neemt de wind wat in kracht af, en halen we het derde rif eruit. Binnen een half uur varen we ook weer op een compleet uitgerolde fok, die we even later toch weer een stuk inrollen als de wind weer wat in kracht toeneemt. Ik warm de macaroni op, die Helga gisteren heeft klaargemaakt. Om 19:30 hebben we onze, inmiddels dagelijkse, babbel met de Seebaert. Na afloop genieten we van een volmaakte zonsondergang, en als het laatste stukje rood achter de horizon verdwenen is kruipt Helga onder de wol op de bank aan bakboord. Om 23:00 is het mijn beurt om de ogen even te sluiten, wat maar matig lukt.

[Helga] Het is niet te geloven, het gevoel van volop genieten is niet weg te krijgen. We speren door het water wat een heerlijk gevoel geeft. De wind is nog wel wat fris waarvoor ik me goed heb ingepakt. Het kan de pret niet drukken. Kon het maar dat je een beetje van dit overweldigende gevoel van genieten in stukjes naar mensen toe kon sturen. Het is gewoon 'te' veel genieten, waarom niet wat aan anderen geven? Jammer, dat dit niet kan. Het zou een leuke verrassing zijn. Fantasie: 'Ben je in Nederland, lig je in een diepe slaap te tobben over je werk of iets anders word je opeens overspoeld met zeilplezier.' Leuk toch?

Derde rif en voor 2/3 ingerolde fok

De zee bouwt zich op

Vrijdag 22 april 2005 / 38°00'83N 012°31'26O (Trapani, Sicilië)

[René>>] De bijna volle maan houdt ons de hele nacht gezelschap. De zee is nog onstuimig, maar de wind houdt de zeilen goed gevuld en we lopen gemiddeld 5 knopen. Helga slaapt, nadat ik om 2:00 de wacht van haar overgenomen heb. Om 4:40 klaagt ze nog dat ze het koud heeft, en vraagt me een trui over de slaapzak te leggen. Als ik haar 20 minuten later wil wekken voor het wisselen van de wacht, is ze met nog geen kanon wakker te krijgen. Na drie pogingen vanuit de kuip, stap ik de kajuit maar in en fluister: "Wakker worden", vlak bij haar hoofd. Geen reactie. Pas na een kus en een paar keer wat harder "wakker worden" is Doornroosje bereid dromenland te verruilen voor de keiharde realiteit. Ik val om van de slaap, want anders had ik haar nog wel even laten liggen.

Tegen zonsopgang hoor ik Helga de fok inrollen en de motor starten. De wind is niet geheel weggevallen, maar onvoldoende krachtig om de zeilen gevuld te houden op een voordewindse koers in een nog onrustige zee. Om 8:00 maakt ze me wakker en kruipt na een kop thee nog een uurtje in de slaapzak. Ze vertelde me dat ze kleine dolfijnen rond de boot gehad heeft en even later zie ik ze ook. Ze blijven zeker drie kwartier en zijn erg speels. Sommigen zwemmen zo nu en dan op hun rug, of buikschuiven tegen een maatje aan. Erg leuk om te zien.

We naderen een ondiepte voor de kust van Sicilië, genaamd Banco Dei Pesci (visbank). Zou het dan eindelijk een keer gaan lukken? Maar helaas, het lukt niet, behalve dat we een rood kunst-inktvisje verliezen. Geen goede knoop? Lijn gebroken? Lijn doorgebeten? Het maakt niet uit, het is 1-0 voor de vissen, zoals ze ook op de Espiritu de stand nauwgezet bijhouden.

Om 16:00 arriveren we in Trapani, een levendig havenstadje. De pilot vermeld dat Trapani Boat Service ligplaatsen heeft voor bezoekers en ook nog eens erg goedkoop is. Na enig zoeken vinden we de werf, waar tientallen jachten op de kant staan en enkele in het water liggen. Er is voor ons een plaatsje. Het is niet bepaald een mooi haventje en de steiger ziet er armetierig uit. De mooringlijnen zijn in geen jaren gebruikt als je afgaat op de aangekoekte schelpen en dikke zwarte modder. Maar je, we liggen goedkoop, tenminste daar gaan we nog even van uit.

Op het kantoortje vraagt een arrogant Italiaantje hoe lang dat we willen blijven. Ik antwoord: "1 of 2 nachten". "Dat kost dan 20 Euro". "Voor twee nachten, neem ik aan". "Nee, per nacht, en dat is erg goedkoop". "Je maakt een grapje zeker!". Maar nee hoor, hij maakt geen grapje. Zonder blikken of blozen vraagt hij 20 Euro per nacht in dit laagseizoen en voor deze bende. Als we een paar uur eerder aangekomen waren, had ik gezegd: "Stop die 20 Euro maar in je ***, maar we vertrekken", maar daar heb ik na een nachtje doorzeilen nu geen trek meer in. We blijven dus maar 1 nacht. Als dit mafiagedrag representatief is voor dit eiland, zijn we snel weer vertrokken!

[Helga] Het is niet te geloven! Blijven die kleine dondertjes (dolfijnen) drie kwartier bij René flirten. Tja, wat wil je als je met je vriendinnen op stap bent en je ziet opeens zo'n mooie zeebonk met zijn boot. Ze hebben vrolijke sprongen gemaakt en hun mooie gladde buikjes laten zien. René heeft hier schaamteloos naar zitten kijken. Dat terwijl ik lag te slapen. Hoe durven ze!

Een fraaie driemaster die ons onderweg passeert

Het is wederom zwaar afzien!

Sardinië => Sicilië

Zaterdag 23 april 2005 / 38°10'78N 012°44'11O (San Vito Lo Capo, Sicilië)

[René>>] We douchen en geven Vagebond ook een zoetwaterdouche. Om 12:15 gooien we los, en laten waarschijnlijk een leuk stadje vrijwel ongezien achter ons. Jammer, maar het is niet anders. Er is in Trapani ook een yachtclub, maar die is volgens de pilot altijd vol, dus ook geen optie. We gaan naar San Vito Lo Capo, het meest noordwestelijke stukje van Sicilië, een tochtje van 17 mijl. Er is een haventje, maar je kunt er ook ankeren. Als we vertrekken is de wind zuid, maar draait naar NO, zodra we de haven uit zijn, precies de kant waar we op moeten. We motorsailen het stukje en laten iets over vieren het anker zakken in een grote baai met een fraai zandstrand. Het dorpje ziet er vriendelijk uit. De baai is helemaal open naar het noorden, maar de voorspelde wind voor de komende dagen is ZO, dus liggen we goed beschut.

[Helga>>] Leuk die voorspellingen. Soms nemen ze ons echt in de maling. Aan het eind van de middag halen we toch maar het anker op om het haventje in te gaan. Het begint te waaien en we liggen niet meer zo stil. Ik vind het dorpje er erg leuk uitzien en wil er wel een kijkje nemen. Vanavond gaan we niet meer van de boot. René eet het restant macaroni en ik mijn restant pizza.

We zijn naast een fraai schip gaan liggen. Deze boot hebben we in Carloforte de ochtend van ons vertrek ook gezien. Het is een Canadees gebouwd schip met 3 Finnen aan boord. We raken met ze aan de praat als ze weer aan boord komen. Ze hebben drie weken om de boot naar Griekenland te brengen. Daar wacht de kapiteinsvrouw in een hotel. Goh, dat ik daar niet zelf opgekomen was om zoiets te doen. Nee hoor gekheid, dat lijkt me helemaal niets.

Ik kruip erg vroeg mijn mandje in. Lekker met veel licht een boekje lezen. René vermaakt zich achter de PC met het wereld nieuws. Als hij in bed komt vraag ik of er nog belangrijk nieuws is. Nee, er is geen noemenswaardig nieuws. Mmmmm...en dat terwijl hij toch ongeveer een uur achter de PC gezeten heeft. Grappig die René met zijn PC.

San Vito Lo Capo

Zondag 24 april 2005 / 38°10'78N 012°44'11O (San Vito Lo Capo, Sicilië)

[Helga] Iedere keer als ik super geslapen heb ga ik vergelijken met de maanden in Alghero. We hebben daar toch nooit echt rustig gelegen bedenk ik me achteraf. Niet dat het op dat moment een probleem is geweest. Het is gewoon fijn om af en toe eens heerlijk rustig, heel klein beetje schommelend, de nacht door te brengen. De havenmeester is super aardig. Ook hij verteld dat het hier 20 euro per nacht is, het water in de havens geen drinkwater is en mocht ik wasgoed hebben hij het voor mij naar een vrouwtje brengt. Beddengoed is 4 euro en de rest is per stuk van 1 tot 1.30 euro. Dat gaan we dan maar niet doen. In de volgende of de daaropvolgende haven of daarna is vast wel ergens een wasmachine waar ik zelf de spullen kan wassen. Altijd goedkoper. Hij vertelde tevens dat in het hoogseizoen de ligplaats 50 euro per nacht kost. Wat een bedragen! Gewoon zorgen dat je genoeg stroom hebt, drinkwater en ankerplaatsen. Zo komen we de tijd wel door.

In de loop van de middag, na het bijwerken van alle gezellige mail en René zijn middag dutje gaan we aan wal. Hier is al echt de vakantiestemming erin. Iedereen is vrolijk en er is bedrijvigheid alom. Het is wel toeristisch maar dat vinden we wel weer eens gezellig. Het heeft ook zo zijn voordelen omdat er veel zaakjes open zijn. Wat is Italië toch een geweldig land. Zeker als je van pizza houd. Van al die heerlijke luchten krijg ik trek. René heeft natuurlijk al zijn ijsje op waarna ik graag een stuk pizza wil. In plaats van dat je een zakje patat of snoep koopt, koop je hier stukjes pizza. Je kunt het lopend opeten of gewoon aan een tafeltje. Het word in stukjes gesneden zoals je maar wilt. Ik vind het hier leuk, knus en gezellig. We genieten van de bedrijvigheid en het straat- en strandbeeld.

Eigenlijk lust ik nog wel een stukje pizza en eigenlijk zou ik er wel weer een beetje strak uit willen gaan zien in bikini. Het eerste is niet zo moeilijk, het tweede wordt heel erg moeilijk, tot onmogelijk. Rare gewaarwording. Ik kon altijd alles eten omdat ik dagelijks aan het trainen was met mijn paard. Mensen die niet zo intensief paardrijden zullen niet begrijpen dat het veel energie kost. Regelmatig kwam ik drijfnat van het zweet (door het werken) van mijn paardje af. Daarna krijg je nog het verzorgen van je paard, wat je ook gedaan hebt voordat je ging rijden. Nu, sinds we aan het zeilen zijn, doe ik helemaal niets aan sport of training. Het is ook erg moeilijk op een zeilboot. Trainen zonder dat je het leuk vindt hou je niet lang vol, zeker als het onbekend is om te alleen maar voor de kilo's. Ik probeer iets leuks te bedenken. Ik heb er nog geen oplossing voor kunnen bedenken. Van dat beetje zwemmen in de zomer zal het niet opgelost zijn. Raar dat ik er nu zo mee bezig ben. Dit is echt geheel nieuw voor mij en dat op mijn leeftijd....pffff.

De eerste klaprozen zijn gezien en vastgelegd. Het water is kraak en kraak helder. We lopen langs en door het frisse water terug naar Vagebond.

[René>] Helga koopt bij een lokaal vissertje wat vis. Nou ja, 'wat vis', er kan een heel weeshuis van eten. Ze maakt ze schoon op de steiger en we raken aan de praat met Fabricio, onze Italiaanse buurman. Hij komt uit Palermo. We vragen hem wat de beste plek is voor een boot om Palermo te bezoeken en hij raadt ons de marina Acquasanta aan, een kleine mijl ten noorden van de grote haven van Palermo. Het is er wel erg duur, maar hij verzekerd ons, dat als we zijn naam en bootnaam noemen, we er zeker een dag of 3 gratis kunnen liggen. Nou, dat is natuurlijk niet verkeerd, dus als het even kan gaan we morgen die kant op. De vis valt ons trouwens tegen. Een beetje smaakloos.

Er was voor vandaag een stevige zuidoostenwind voorspeld, maar de hele dag blijft het rustig. Tot de wind begin van de avond stevig aantrekt. Zuidoost? Ben je gek, de weergoden hebben noordoost besloten. Het heeft wellicht te maken met de kaap, waar we schuin achter liggen. De wind is ook enorm vlagerig, waarschijnlijk ook door de invloed van die kaap. In enkele seconden trekt de wind van 10 tot ruim 35 knopen aan, om na een paar seconden weer af te nemen tot een knoop of 10. In de loop van de avond worden de vlagen steeds sterker en meten we ruim 40 knopen. Ondanks dat we als een huis liggen, leg ik rond middernacht toch maar een extra lijntje, om een eventueel doorgeschavielde lijn op te vangen. Slapen in de punt is onmogelijk omdat, de ankerketting door de bewegingen van Vagebond continue tegen de buis slaat die tussen ons beide hoofdeinden staat. Als we voor anker liggen, wurm ik een lijn in die buis, zodat de ketting niet kan slingeren, maar nu ligt de bijboot op het voordek, en heb ik weinig trek om op dat voordek te gaan rommelen met een bijboot bij 40 knopen wind. Ik moet daar toch eens een andere en betere oplossing voor verzinnen. Misschien dat ik een stuk opengesneden slang om de ketting kan schuiven. Volgende keer eens proberen. We verhuizen naar de banken in de kajuit en hebben een onrustige nacht.

[Helga] Nou zeg ik je! Die extra lijn had natuurlijk al veel eerder gelegd kunnen worden. Niet dat het noodzakelijk is maar ik ben er begin van de avond al over beonnen. Omdat ik niet gemakkelijk van en op de boot kan komen heb ik het niet gedaan, idem voor de ander ketting. Eigen schuld dikke bult Gelukkig is de wind erg warm waardoor het werken in de nachtelijke uurtjes niet vervelend zijn.

René gaat een ijsje halen. Het smaakt naar een Brokking gebakje.

Een echt vakantie gevoel.

Van deze jonge god koopt Helga een paar visjes

Tsja, je moet wat als je zelf niets vangt...

Maandag 25 april 2005 / 38°08'57N 013°22'28O (Marina Aquasante, nabij Palermo, Sicilië)

[René>>] Afgelopen nacht hebben we een maximale vlaag van 51 knopen gehad. Toch niet misselijk! Begin van de ochtend waait het nog even 35 knopen uit het noordwesten(!), terwijl de wind nog steeds uit het zuidoosten zou moeten komen. Daarna is het snel gedaan met de wind en keert de rust terug. We besluiten de 35 mijl naar Palermo te varen, maar doen eerst nog even boodschappen in het dorpje. Rond het middaguur gooien we los en varen de baai uit. We zouden wind van een knoop of 15 uit het zuidoosten moeten hebben (heerlijk aflandig), maar ... de wind komt uit het noordoosten. Het maakt niet zoveel uit, want na een uurtje houdt de wind er helemaal mee op. Echter na een halfuurtje komt 'ie weer terug, jawel, uit het zuidoosten, en in kracht variërend van 5 tot 20 knopen. En zo rollen we een keer of vijf de genua uit, en weer in, starten de motor, en stoppen de motor weer. Tot we er na een uur genoeg van hebben en alleen op het grootzeil verder motorsailen. Bij het naderen van Capo Gallo wordt het nog gekker en komt de wind met bijna 30 knopen tussen twee bergen aangetunneld (ik weet het, dit woord staat niet in de Van Dalen). Na het ronden van de kaap valt de wind helemaal in. Lekker tochtje zo...Ach, de Med staat erom bekend.

Trouwens 2-0 voor de vissen, want we verspelen een mooie inktvis-lure, die we van Dario gehad hebben. Waarschijnlijk niet aan een vis (dus toch nog 1-0?), want de wartel lijkt doorgeroest. Stom dat we daar niet wat scherper op geweest zijn, maar ja, al doende leert men.

Na het ronden van La Barbera, 3 mijl voor Palermo, komt de wind ineens vanuit het noordwesten over de bergen heen met 30+ knopen. Je blijft wel lekker bezig zo.

Op de steigers van de club die Fabricio ons heeft aanbevolen zien we niemand om ons een handje te helpen (met mooringlijnen is dat erg handig, zo niet noodzakelijk), dus kiezen we een ander plekje, waar we wel geholpen worden. Wellicht niet gratis (to say the least), maar het is maar voor één nacht. De man die ons helpt is zéér vriendelijk en spreekt vloeiend Engels. Hij ziet er een beetje uit als Youp van 't Hek, inclusief haar in de war en een zakdoek om zijn nek. Hij helpt ons zelfs vertalen als er een arrogant Italiaantje om onze papieren komt vragen. We praten een tijdje met hem en hij beveelt ons aan om toch de grote haven op te zoeken, omdat je dan midden in het centrum ligt. Hij vraagt ons om de pilot en wijst vervolgens precies aan waar we volgens hem het beste kunnen liggen. We denken er dus over om morgen te verkassen, want hiervandaan moeten we de bus nemen om het centrum van Palermo te bezoeken.

Even later komt Fabricio de haven in. Hij kijkt verbaasd als we niet aan 'zijn' steigers liggen. Als we het uitgelegd hebben snapt hij het, en even goede vrienden, ook als we aangeven dat we waarschijnlijk morgen de grote haven op gaan zoeken.

[Helga] We kunnen wel zelf aanleggen met een mooringlijn alleen aan deze steigers zaten ringen. Ik moet dan op de steiger springen om de lijn als een speer er doorheen te halen terug aan boord en de lijn belggen of tijdelijk vast te knopen aan de ring. René zet zodra ik de lijn bevestigd heb de motor heel zachtjes in zijn achteruit zodat de boeg niet de steiger kan raken. Dit moet wel allemaal in één keer goed lukken. Met de wind in de rug, wat nu het geval is, is dat best lastig. De plaast die nog vrij was leek van Fabrici te zijn. De ander twee plaatsen die nog vrij waren zijn zeer ongunstig om te manouveren. Het is er erg smal. Vandaar dat we uiteindelijk besloten hebben om een andere ligplaats te nemen. Dit alles met in ons achterhoofd de ligprijs die Fabricio genoemd heeft, te weten 70 euro per nacht. Duimen dat dit niet het geval is.

Capo Gallo

Een groot hotel wordt 's-avonds fraai verlicht

Dinsdag 26 april 2005 / 38°07'34N 013°22'41O (Palermo , Sicilië)

[[Helga] We doen rustig aan omdat we vandaag maar een klein stukje hoeven te varen. We douchen en ontbijten in de kuip met het straatbeeld van vissers die aan de overkant van de haven op de pier zitten en hun dobber tot vlak naast onze boot in het water gooien. Iedere keer als er een weer zijn dobber ingooit hou ik mij handen boven mijn boterham. Ik ben namelijk bang dat die pier of garnaal van de haak schiet en op mijn heerlijke ontbijt terecht komt. Tegen René zeg ik nog als die dobber bij ons aan boord valt is het ons eigendom. Stiekem hoop ik dan ook dat een dobber bij ons aan boord valt. Helaas het is niet gebeurt. De waterstraal die uit de douchekop kwam was heerlijk hard en goed heet. De doucheruimte, als je het zo al mag noemen, was alles behalve goed. Wat een armoedig zooitje voor zo'n dure haven. Ik heb trouwens bij de mannen gedouched omdat je kennelijk voor de vrouwen douchecabine een kaart moest hebben. Dat vond ik te veel moeite.

De prijs van de ligplaats is 32 euro. Dit exclusief water en electriciteit. Electriciteit is 15 euro extra per nacht. Dat doen we dus niet. We zijn gekke Henkie niet!

We vertrekken rond een uurtje of twaalf. Nadat we de motor starten worden alle dobbers binnen gehaald. Het maakt niets uit, ze vangen toch niets, en ze letten niet op ook. Als ze beet hebben dan slaan ze niet eens aan. Volgens René heb ik geen recht van spreken omdat ik ook nog niets gevangen heb. Dit zal ik natuurlijk ten opzichte van René nooit toegeven en ja hij heeft wel een 'beetje' gelijk

We varen de haven Palermo in. Er ligt een geweldig groot cruiseschip. Verder is er volop bedrijvigheid in de haven. Er liggen grote schepen in een droogdok, er zijn grote kranen, roei-trainingen, vissersbootjes. etc. De kade waar we aan liggen hoort bij Jachtclub Mediterrateo. We worden zeer vriendelijk ontvangen. De havenmeester verteld direct, terwijl ik nog druk bezig ben met zijn assistent en de lijnen, dat hij een vriendin heeft die getrouwd is met een Nederlander en er wordt eens in de zoveel tijd een bijeenkomst georganiseerd voor of door de Nederlanders die, volgens de havenmeester, in grote getale in Palermo wonen.

We wachten tot de winkels weer open gaan om dan even een stukje van de stad te gaan bekijken. Wellicht dat we een toeristenbureau zien om wat informatie in te winnen. De stad is mooi, druk, gezellig en véél verkeer. Sommige zijstraatjes, als je ze zo al mag noemen, zijn super smal. De was hangt nog nét niet tegen de was van de overburen aan te drogen, veel scheelt het niet.

Ik lig helemaal dubbel. Dan zijn het de dolfijnen maar nu zijn het de mannen. Het was me al eerder opgevallen dat de mannen naar René kijken. Nu was het zo erg dat een jongen aan komt lopen naar René kijkt mij aankijkt en dan weer naar René en er een complimenteus geluid bij maakt. Natuurlijk kan ik het niet laten René erop te attenderen en hem er ook bij te vertellen dat ‘ze’ zien dat je homoseksueel bent door een bepaald loopje, je houding, de signalen die je afgeeft, gewoon je doen en laten Altijd leuk hoe mannen op zo'n uitleg reageren. Ik krijg wel de indruk dat de homoseksuele zich erg vrij bewegen wat ik niet verkeerd vind. Hoe vrij of ze zijn is nog onbekend. Of René hier blij mee is ....tja....denk niet dat hij er problemen mee heeft. Als ze hem er maar niet mee lastigvallen.

We wandelen een heel stuk en houden de straten goed in de gaten. Je moet er toch niet aan denken om hier te verdwalen. We lopen langs een heel klein kerkje (Santa Maria dell'Amiraglio) en gaan naar binnen. De binnenkant van het kerkje is helemaal met mozaïek bewerkt. Het komt mij wat kitsch over en toch is het mooi. We vinden geen toeristenbureau. Dan kopen we maar een boekje over Palermo met de plattegrond erin bij een kraampje. Dit boekje gaan we eens inkijken onder het genot van een biertje zittend op een terrasje in het zonnetje. Ook eten (oeps, weer!) we een stukje pizza.

Prachtig ingelegd mozaiek in dit kerkje

Geen ruimte om fietsen te verkopen? Dan maar de lucht in!

Trapani => Palermo

Woensdag 27 april 2005 / 38°07'34N 013°22'41O (Palermo , Sicilië)

[René>>] We staan vroeg op en gaan naar de markt, op een minuut of 10 lopen. Volgens ons "Palermo boekje" is de Vucciara markt een atractie op zichzelf. Het is een sfeervolle Italiaanse markt tussen smalle straatjes en kleine pleintjes. Gezellig schreeuwende kooplui sporen ons aan, om toch maar vooral bij hun te kopen. Visstallen met enorme stukken bloedrode tonijn, lichtbruine zwaardvis, diverse soorten inktvissen, kleine(re) vissen, noem maar op. Een man pakt inktvissen uit een grote emmer en gooit ze, nadat hij ze eerst een kus gegeven heeft, op zijn kraam. Hij gebaart Helga dat ze de inkvis ook moet kussen. Verschrikt doet ze een paar stappen achteruit. "Ja, ik ben me daar achterlijk!", hoor ik haar mompelen. Groetenkramen met metershoge stapels artisjokken. Kraampjes met talloze geurige kruiden, zowel gedroogd, als in poedervorm. Ik ben niet zo dol op markten, maar deze is wel leuk. Het is niet overdreven druk en we slenteren langs tientallen kraampjes. Tegen een uur of 11 ontbijten we zoals miljoenen Italianen dat elke dag (alleen zij iets vroeger) doen. Staand aan de bar van een café, met koffie en een zoet broodje.

We wandelen verder en komen op een groot plein met een prachtig gebouw. Het blijkt het Massimo theater te zijn. Het is eind 19e eeuw gebouwd en vooral groot. Voor de toeristen (niet voor ons natuurlijk...) staan er rijtuigen met paarden. Het is gezellig druk en we gaan zitten op een hoge stoeprand en kijken het een halfuurtje aan. We bladeren door het Palermo boekje en besluiten de kathedraal te gaan bekijken. Na 10 minuten lopen staan we op een groot plein voor de indrukwekkende en mooie kathedraal. Misschien komt het door ons recente bezoek aan Rome en de Sint Pieter, dat we het er binnen maar sober uit vinden zien.

Ik begin langzamerhand korte beentjes te krijgen, maar Helga wil nog naar een park. We sjokken verder om er na een half uur later achter te komen dat het betreffende park gesloten is. Hebben wij weer! We vinden het wel mooi geweest en slenteren op ons gemak richting de haven. Onderweg komen we een grote boekhandel tegen met een uitgebreide sortering Engelse boeken. Ik ben bijna door mijn leesvoer heen, dus koop ik "Cosa Nostra, a history of the sicilian mafia". Het leek me wel toepasselijk nu we hier zijn. Als we later op een terrasje wat drinken geneer ik me een beetje als ik het boek uit de rugzak pak om het eens door te bladeren. "Die oude man daar, op de hoek van het terras, zou hij ook in dit boek voorkomen"...

We komen ook nog door een smal straatje met diverse kleine ateliers. Veel houtsnijwerk, maar er wordt ook met gips gewerkt. Helga mag een foto maken van een man die houten kandelaars maakt.

Het loopt tegen vijven als we terug aan boord zijn. We doen niet veel meer, behalve eten (hmmmm pittige rijst met garnalen) en om 19:30 weer een praatje met de Seebaert. Bert is niet aan boord, maar Marion neemt de honneurs uitstekend waar, en de verbinding is erg goed.

[Helga] Terwijl we in de stad aan het wandelen zijn probeer ik me een beeld te vormen over hoe de mensen hier in Palermo leven. Het lijkt me vreselijk om in deze stad te wonen. Als je hier door de stad loopt en stil staat bij hun dagelijks leven dan krijg je het wel een beetje benauwd. Wat heb ik gezien en niet gezien: geen tuinen, weinig groen, veel verkeer, zijstraatjes vreselijk smal en zwart aangeslagen door de vuile lucht, de grote wegen bomvol met verkeer, veel scooters, smalle voetpaden, zeer kleine en ondiepe winkels, veel hoogbouw waardoor het geluid van het verkeer erg weerkaatst, zeebrapaden bijna onzichtbaar weggesleten, oversteken op eigen initiatief omdat niemand stopt als je staat te wachten bij een zebrapad, kleine balkons vaak in de schaduw. Misschien zie ik het verkeerd, maar volgens mij zit iedereen in de winter binnen. Italianen houden niet van kou. We hebben meegemaakt in Alghero dat als er een mooie zonnige dag is alle Italianen naar buiten komen. Het is dan opeens heel druk overal. Verder over de bewoners van Palermo. In de zomer, als de temperaturen hoog oplopen, zit iedereen binnen omdat het te warm is buiten. Dan denken wij Nederlanders dat het bij ons druk en volgebouwd is, of dat het stadsleven zo slecht is in Nederland. Ik zou zeggen ga hier een week wonen. Ik kan je vertellen voor het eind van de week ben ik weg.

In heel Italie zijn de koffiebarretjes heel klein. Soms tref je er enkele tafeltjes aan met wat stoelen. Als je van het tafeltje of de stoelen gebruik maakt moet je meer betalen voor je koffie. Dit geld ook als je op een terrasje zit, die in de stad zeer zeldzaam zijn. Idereen drinkt zijn koffie staand met eventueel een broodje. Het koffie drinken is een heel sociaal gebeuren wat vaak voor het werk plaats vindt, zo rond een uur of zeven.

(Jammer dat de foto's van de zeer grote vissen op de markt niet gelukt zijn. Boven de stands hingen rode zonnewering waardoor de kleuren van de foto's niet mooi zijn. Volgende keer beter.)

Het prachtige theater van Palermo

De cathedraal van Palermo

Vakmanschap in zéér kleine atteliertjes

Donderdag 28 april 2005 / 38°07'34N 013°22'41O (Palermo , Sicilië)

[René>>] We willen morgen een stuk naar het oosten, om dan over te steken naar de Aeolische (of Liparische) Eilanden. Vanwege een stabiel hogedrukgebied is het erg rustig weer, en we verwachten de komende dagen nauwelijks wind. We hebben geen trek om in een keer het hele stuk naar de eilanden te motoren, dus doen we het in twee etappes.

's-Ochtends gaat Helga naar de markt en ik naar de kapper. Het is nodig, want het hangt bijna voor mijn ogen, iets wat ik me alleen uit mijn tienerjaren kan herinneren. Na twintig minuten sta ik weer buiten met een korte coup, waar naar schatting een liter gel ingesmeerd is. Als het een half uurtje later opgedroogd is, voelt het aan als een valhelm.

Terug aan boord knutsel ik een plankje boven de motor, achter de trap, waardoor deze loze ruimte nu benut kan worden. De olie-extractor kan er precies staan, een groot onding dat altijd in de weg ligt of staat in een andere kast. Helga is de hele middag bezig met handwasjes.

Naast ons is een afschuwelijk lelijk Frans stalen schip van een meter of 15 komen liggen. Echt een verschrikkelijk lelijke knikspant met een kajuitopbouw als een motorsailer, die naar achteren toe eerst lager wordt, waarna er een extreem grote en hoge sprayhood volgt. Het ziet er niet uit. Kennelijk moet het schip steriel gemaakt worden, want de bemanning van 3 is de hele dag in de weer om het schip van buiten en binnen schoon te maken (terwijl het schip er in onze ogen al heel schoon uitzag). 's-Avonds om 23:00 horen we zelfs de stofzuiger nog.

De wasjes van Helga zijn bij lange na nog niet droog, dus besluiten we nog een dagje te blijven. Qua wind maakt het toch niet veel uit, want die is er toch nauwelijks.

Siciliaanse traditie: poppenspelen

Vrijdag 29 april 2005 / 38°07'34N 013°22'41O (Palermo , Sicilië)

[René>>] Petertje R. de Vries heeft met zijn kornuitjes Nagel en Willink een politiek partijtje opgericht. Wat schattig... Kan hij grapjes maken dat als je op hem gaat stemmen dat je dan altijd een alibi hebt. Erg leuk... Wie wordt de volgende BN'er die een politieke partij opricht? Jantje Smit? Patty Brard? De Boertjes?

De wasjes worden vandaag verder gedroogd. Wij doen gewoon lui! Aan het einde van de middag gaan we de stad in, om boodschappen te doen en Helga wil nog graag een foto maken van een prachtige boom, die we in een parkje gezien hebben. We gaan terug naar de boot om de boodschappen op te ruimen en ons te verkleden, want onze laatste avond in Palermo gaan we uit eten. We vinden een knus restaurantje met terras, aan de rand van een park. Het eten en de wijn smaakt voortreffelijk en rond 22:30 zijn we weer terug aan boord.

[Helga] De foto geplaatst op woensdag 20 april van een kwal die we in veelvoud onderweg gezien hebben, heeft veel mensen in de pen doen klimmen. Mark (onze onderwaterbioloog) wil graag als eerste met zijn informatie zijn. Helaas is het hem deze keer weer niet gelukt, ondanks dat zijn informatie vol met humor geschreven is heeft Wicherd gewonnen.

Even wat informatie omdat het wellicht onbekend is bij de meeste lezers. Ons gastenboek heeft maar een beperkte ruimte voor alle korte berichtjes. Het is ook bedoelt voor website bezoekers en alleen korte berichten. Als je informatie hebt of een verhaaltje aan ons wilt sturen stuur ons dan een e-mail. Wij vinden dat ook gezellig, mede omdat we de e-mail dagelijks lezen. Zodra we uit het Italiaanse wateren zijn hebben we géén internetverbinding meer. We zullen het dan weer met het Internetcafé moeten doen. In het internetcafé kunnen we pas de berichten lezen die door gasten erin gezet zijn. Het is altijd weer spannend of er korte berichten in staan wat het erg leuk maakt. Graag de volgende keer niet via het gastenboek werken. Aan iedereen hiervoor mijn verpletterende dank en het begrip ervoor! Cool hé?

De kwal die we gezien hebben is dus géén Portugees Oorlogsschip maar een Bezaantje (een hydrozoënkolonie die zweeft op het water doormiddel van een drijflichaam). Erg leuk dat iedereen ons wil helpen om aan de juiste informatie te komen. Idereen bedankt!

Een ficus

Zaterdag 30 april 2005 / 38°07'34N 013°22'41O (Palermo , Sicilië)

[René>>] Koninginnedag vandaag. Nou, aan de kleur van onze website zal het niet liggen.

We spuiten de boot schoon, nemen nog een douche, en om 11:00 gooien we los. Er staat nauwelijks wind, dus met het grootzeil gehesen varen we op de motor. We gaan naar Celafu, iets meer dan 30 mijl naar het oosten. Onderweg tikt Helga nog wat e-mailtjes, en doe ik een upload van de website.

Het is een saai motortochtje. Behalve verschrikkelijk veel troep in het water zien we niets bijzonders, en ook de vissen willen niet bijten. kortom, er valt weinig te melden.

Rond 16:30 arriveren we bij Celafu. Even overwegen we om voor het schilderachtige stadje te ankeren, maar er staat nog wat swell en dat betekend waarschijnlijk een onrustige nacht. Dus varen we naar het haventje, aan de andere kant van de 'kaap', en laten onder luid gekrijs van honderden meeuwen ons anker zakken. Er staat hier ook nog wat swell, maar veel minder dan aan de andere kant De ankerplaats is prachtig, met ruige rotspartijen om ons heen.

Celafu

Uitzicht vanaf onze ankerplek in Celafu

mei 2005