Zaterdag 1 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René & Helga>>]

Een nieuw jaar met nieuwe kansen. Iedereen een gelukkig en voortvarend nieuwjaar toegewenst!

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Marianne Spit, Onno Dopper, Margaret Plomp, Ronald Becker, Jopie Spit, Carola Cloesmeijer, Tante Adrie Doesburg, Vera Dopper, Evelien Nanninga, Carine Lefeber en Ingrid van der Gaauw, zij wordt deze maand 50 jaar. Wie gaat nu die pop bij haar in de voortuin zetten en spandoeken ophangen nu ik er niet ben?

Speciale felicitaties aan Dennis en Bianca die deze maand gaan trouwen. Geniet met volle teugen!

PS Mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

[René>]

Om 10:45 word ik wakker. Ruud slaapt op de stuurboordbank en wordt wakker van mijn gerommel. We drinken koffie in de kuip. Het zonnetje schijnt uitbundig. Wat een begin van het nieuwe jaar! Aan boord van de Garabes serveert Araksi een heerlijk ontbijt. Federico zijn telefoon gaat over. We proesten het uit als we horen dat het Isabella is (vanuit bed!). Ze wil weten waar hij uithangt! Het moet niet veel gekker worden...

Als we 's-middags willen gaan wandelen mis ik mijn portemonnee. Huh? Hoe kan dat nu? Zeker gisterenavond in de massa was ik erop gespitst om hem niet te verliezen of te laten rollen. Ik heb lange tijd met mijn hand in mijn zak gestaan, bovenop de portemonnee. Later heb ik 'm in de binnenzak van m'n zeiljack gedaan en de binnenzak dichtgeritst, maar daar kan ik 'm nu niet meer vinden. Heb ik hem dan ergens anders gelegd? Met Helga kam ik de boot uit, maar zonder resultaat. Verloren? Ik kan het me niet voorstellen. Gerold? Idem. Ik kan gewoon niet geloven dat 'ie weg is. Maar dat is niet zo relevant, want er moeten wat maatregelen getroffen worden. Ik zoek en vind het telefoonnummer om de passen (een giromaatpas en een creditcard) te blokkeren. Maar voordat ik dat telefoontje pleeg, gaan we eerst naar de politie, want misschien is 'ie gevonden en dan is het zonde als ik net de passen heb laten blokkeren. Gelukkig zijn er nauwelijks winkels open op nieuwjaarsdag, dus met de passen zal een eventuele dief weinig kunnen. Geld opnemen lijkt me lastig zonder pincodes. Het politiebureau blijkt gesloten, dus laat ik de passen direct blokkeren. De service van de Postbank is perfect, want binnen 5 werkdagen ontvang ik nieuwe passen. Weliswaar op ons correspondentieadres in Nederland, maar toch. Vooral de creditcard is cruciaal, want die hebben we absoluut nodig in Zuid Afrika en dat is al over 3 weken.

Om de schok een beetje te verwerken drinken we met zijn allen op een terras een biertje. Daarna gaan we weer naar de Garabes voor het nodige culinaire geweld. Na het eten stelt Paco voor om een spelletje "uno" te spelen. Als hij het spel gaat uitleggen blijkt het om ordinair 'pesten' te gaan, alleen heeft hij speciale uno-kaarten, in plaats van een normaal kaartspel waarmee we in Nederland pesten. Uren later en een bijna scheiding tussen Helga en ondergetekende (Isabella is advocaat, dus ik had alles al geregeld...), benoemen we het spel tot "the game from hell", omdat er aan het laatste potje maar geen einde wil komen. Dat laatste potje duurt maar en duurt maar tot ik uiteindelijk om 2:00 uit kan. Minuten later liggen we allemaal in bed.

Zondag 2 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Na het ontbijt gaan Ruud, Federico en ik aangifte doen van vermissing / diefstal bij de politie. Een vriendelijke agent neemt alle gegevens op en 10 minuten later staan we weer op straat. Ik heb er weinig fiducie in dat het iets oplevert. De gegevens zijn ingevoerd in een Word documentje en dat is het dan. Maar goed, je weet nooit.

Iedereen is brak van het eten en de drank van de voorgaande twee dagen. Behalve wat wandelen en kletsen aan boord van de Garabes gebeurt er weinig. Als we eind van de middag aan boord van de Garabes eten, hebben de Italianen genoeg ijs voor een heel weeshuis uit Alghero meegenomen. Rond half zeven brengen we ze weg naar de bushalte in het stadje.

De afgelopen 1,5 week was geweldig, maar een paar dagen rust zijn ook wel weer welkom. We kunnen in ieder geval geen eten meer zien!

[Helga>]

Ik kook wat af de afgelopen dagen. Araksi is er erg blij mee. We zijn een goed team. Ruud denk alsmaar over het openen van een restaurant. Zelfs bij een Armeense gaan sommige gerechten niet altijd helemaal naar wens. We evalueren ieder moment en verzinnen iedere keer weer wat nieuws. Met een Armeense is er altijd eten te weinig dus koken, koken, koken. Het wordt allemaal met veel nieuwsgierigheid geproefd. De kletskoppen, de speculaas, de vlammetjes, en de zelf gemaakte appelmoes waren een succes. Overige gerechten kenden ze al. Isabella geef ik een flesje sojasaus en sambal mee naar huis. Kan ze zelf vlammetjes maken met bladerdeeg. Zodra alles weer rustig is ga ik eerst hier een grote schoonmaak maken.

Maandag 3 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Met Ruud ga ik op zoek naar een tuinartikelenwinkel (mooi scrabble woord), want we hebben een stuk slang nodig om diesel over te pompen. Verder hebben we gaas nodig. Op internet heb ik een ontwerp voor een kreeften/krabben fuik gevonden en het lijkt ons wel aardig om zo'n ding te maken. Het winkeltje dat we vinden heeft werkelijk alles wat een mens in de verste verte maar nodig zou kunnen hebben in een tuin. Minstens 10 verschillende soorten gaas waaruit we kunnen kiezen. We kiezen een stevige, fijnmazige soort. Terug op de steiger gaan we direct aan het werk. Een paar uurtjes later is de mijne klaar. Ruud denkt erover om het ontwerp iets aan te passen, zodat de fuik ook geschikt is voor het vangen van aasvisjes. Ik hou me aan het originele ontwerp. Er gaan aardappelschillen, een stuk brood en een stuk kaas in en ik laat hem naast de boot naar de bodem zakken. Eerlijk gezegd verwacht ik niet dat ik zo iets vang, maar je weet natuurlijk nooit. Dit soort fuiken is overigens "niet helemaal legaal", zo wist Modesto ons te vertellen.

[Helga>]

Ik heb weer bezoek. Het is weer goud van oud. Met een warme kruik en pijnstillers naar bed. Gelukkig hoef ik nu niet te werken en probeer van de luxe te genieten.

Dinsdag 4 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Met de slaap nog in mijn ogen licht ik de fuik, maar nada, noppes, niks. Nog geen garnaaltje heeft belangstelling gehad voor al dat heerlijks op de bodem van de fuik.

De barometer staat op 1036. Er ligt een gigantisch hogedrukgebied boven de Middellandse Zee en volgens de weerkaarten blijft dat nog minstens een week liggen. Vervelend...

In de kuip is de lak op verschillende plekken beschadigd en daar moet hoognodig iets aan gedaan worden. Als er water onder de lak komt, gaat het hout rotten en voor je het weet heb je een serieus probleem. We hebben nog een restje twee-componenten-polyesterlak, dus dat komt goed van pas. Afplakken, schuren, ontvetten en lakken maar. En passent neem ik ook een beschadigde plek van de Garabes mee. Morgen wil ik nog een laag aanbrengen, maar de verf is op, dus eind van de middag ga ik op zoek naar nieuwe, echter zonder resultaat.

Woensdag 5 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>]

Gisteren deed het gasfornuis het niet goed. Misschien dat er vuil in de koppen zit. Dus ik de koppen eraf gehaald. Wat dieper onder in die koppen zit een heel klein gaatje. Ook dat heb ik heel voorzichtig eruit gehaald. Het gaatje met een naald doorgeprikt en de grote kop schoongemaakt. Het doet het weer als de brandweer. Fijn dat je dit soort dingen gewoon zelf kunt doen. Als ik dit soort klusjes gedaan heb ben ik reuze trots op mezelf.

Ruud heeft een folder van het merk Wallas, een product uit Finland. Wallas levert kookstellen met ovens die diesesl als brandstof gerbuiken in plaats van gas. Bovenop het kookstel zit een plaat die kan dienen als warmhoudplaat of als kachel(tje). Als we (ik) dit geweten hadden dat dit bestond voordat we het kombuis gingen verbouwen dan weet ik zeker waar we voor zouden kiezen. Geen gezeur met gas. Alleen al omdat gas veel brandgevaarlijker is, maar ook vanwege de ruimte voor de flessen. Qua aanschaf kosten maakt het, volgens mij, niet zoveel uit. In Nederland moeten we weer over naar propaan, hier doen we het met campinggas (butaan).

Als het me lukt maak ik vandaag de bimini flappen af. Dit moet af zijn voor we naar ZA gaan. Als we terug komen staat alles in het teken van vertrekken. Het eten is hier heerlijk en daarvan wil ik als het even meezit ook het een en ander van mee nemen. Dat betekend weer een totale reorganisatie van al het eten en lege plekjes aan boord. Eerst maar eens de bimini. Alles op zijn tijd.

Het valt niet mee. René gaat even boodschappen doen en koken omdat ik nog druk bezig ben. Morgen zijn alle winkels gesloten. De heks komt morgen presentjes brengen naar alle Italiaanse kinderen. Overal heb ik al heksjes gezien met een snoepzak eraan vast. De bezems van de heksen worden 's avonds verbrand met kruidentakjes. Ik ben benieuwd of we hiervan iets gaan zien of ruiken.

Niet te geloven wat een werk. Ik heb nog maar één flap af! Morgen weer verder.

Al eerder heb ik geschreven dat Alghero in het thema van Don Quichot is versierd. Het is gewoon een thema. Volgend jaar weer wat anders. Niets bijzonders dus. Ik vind het wel jammer dat er niet een heel verhaal, soort traditie, aan verbonden is.

[René>>]

De fuik blijft leeg.

Vandaag maak ik twee blokjes op maat van een stukje teak dat ik van Ruud mocht hebben. De gleuven in de kajuitingang, waar de schotten in glijden, zijn aan de bovenkant een stukje ingescheurd. Als je de schotjes niet exact onder de goede hoek in de gleuven laat glijden komt er (te) veel kracht op te staan. Lijmen alleen is dus geen oplossing, dus verstevig ik de bovenkant met blokjes.

Donderdag 6 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>]

Ik heb zojuist met terugwerkende kracht de website bijgewerkt met wat tekst en foto's. René had al aardig veel getypt. Tja, er kan er maar één achter de computer zitten en ra ra wie er het meeste achter zit. Omdat René nu druk bezig is om het mangat van de dieseltank af te halen heb ik even de gelegenheid. Vanavond als er nog puf is gaan we de website weer eens bijwerken. Ik hoor René zuchten en kreunen. Het gaat zeker niet lekker makkelijk. De ruimte is ook niet gemaakt voor zo'n groot lichaam. Hij ligt in een hele rare hoek wat het allemaal niet gemakkelijker maakt. Hij komt even vertellen dat hij ruzie heeft met het mangat. Tja, ik wil hem helpen en geef mijns inziens een tip waardoor het voor hem misschien makkelijker wordt. Oeps, dat had ik nou net niet moeten doen. Nu heeft hij niet alleen ruzie met het mangat maar ook met mij. Ik ben het afreageer pispaaltje geworden, geloof ik. Ach, het zweet staat op zijn voorhoofd. Ik laat hem dus maar lekker uitrazen.

Met een grote zucht komt hij het stuk RVS laten zien wat hij er uiteindelijk af heeft gekregen. Gelukkig voor iedereen is de rust weder gekeerd . Nu is het een kwestie van tankjes vullen en die bij de Garabes leeggooien. Ik wil weer verder met mijn bimini flappen. Eerst moet ik hier ruimte maken. Alle spullen van de achterkajuit, waar René bezig is, ligt nu hier op de banken of op de grond. Nadat ik eerst alles opzij heb gezet en de naaimachiene pak kan ik alles alweer opruimen. Mijn hulp is nodig. Dus alles weer opgruimd want anders kun je echt helemaal je kont niet meer keren. Ik moet het stroomdraadje in een kroonsteentje stoppen waardoor het pompje gaat lopen. De pomp is overigens onze bilgepomp waaraan slangen zijn verbonden. Hiermee kunnen we de dieseltank leegpompen. Het vullen van de twee 20 liter tankjes gaat best vlot. Alleen het weer leeggooien bij de Garabes. Het is een beetje fris. Ach het kan erger, beter nu dan met 35 graden.

Tussendoor komt Michele even gelukkig nieuwjaar wensen. Zijn auto zit vol met mensen en slapende kinderen. Hij ziet er behoorlijk versleten uit. Zien alle werkende mensen er altijd zo uit? Ik kan het me niet meer herinneren (grapje). Vreemd eigenlijk. Het is toch echt een Italiaan. Waarom heeft hij niet even gebeld? Die Italianen worden echt met hun GSM geboren. Als ze elkaar bellen is het niet van "Hai met mij, hoe gaat het met jou?" maar "Hai met mij waar ben je?". Ze staan met elkaar te kletsen op straat en tussendoor te bellen. Je ziet ze overal bellen, op de scooter, in de auto (ook in z'n achteruit). Hands free? Dat kennen ze niet, vergeet dat maar!

Het is 19:00 uur. Het is al donker en behoorlijk fris. De dieseltank is leeg. We hebben er totaal 25 tankjes van 10+ uitgehaald. Dit soort klusjes zijn doodvermoeiend. Ik ga snel een kopje koffie zetten en dan aan het eten beginnen. René heeft vandaag het heen en weer gekregen met het slepen van dieseltankjes.

[René>>]

Zo, hehe... Zoals Helga al schreef zijn we vandaag begonnen met de klus waar we het meest tegenop zagen. Voor wie nog eens wil nalezen waarom we die tank leeg willen hebben, zie het verslag van maandag 21 juli. Vanochtend eerst met onze bilgepomp aan boord van de Garabes de diesel in de stuurboordtank naar de bakboordtank overgepompt. Dan kon onze diesel in hun lege stuurboordtank. Vervolgens die 60 schroeven van het mangat losgedraaid en toen kwam het gevecht met de kit. En wat een gevecht! Maar goed, uiteindelijk heb ik toch gewonnen.

Nu de tank leeg is kunnen we met zekerheid zeggen dat de capaciteit 300 liter is. We hadden een kleine 70 liter verbruikt. 250 liter naar de Garabes gebracht, inclusief 20 liter reserve diesel in de jerrycans die we nodig hadden om de diesel naar de Garabes te brengen, dus 230 + 70 = 300. Maar zijn we nu wijzer geworden? Nee, want het aanzuigpunt in de tank zit juist heel erg laag en vlak boven het laagste punt, dus waarom de motor op 21 juli geen brandstof meer kreeg is nog steeds een raadsel. Wellicht heeft er toch wat vuil voor het aanzuigpunt gezeten. De tank is vrijwel schoon op wat hoopjes smurrie na. Dit zou een bacterie kunnen zijn, maar het afgelopen jaar gebruikten we bij het tanken altijd een goedje dat bacteriegroei tegengaat.

Anyway, altijd goed om de tank een keer te inspecteren en weer helemaal steriel te maken. Dat laatste staat voor morgen op het programma. Dat gedoe met die jerrycans ben ik trouwens goed zat, dus we kopen nog een meter of 10 slang en dan pompen we de diesel rechtstreeks van de Garabes over naar de Vagebond. De tank op de Garabes zit boven de waterlijn en die van ons eronder, dus ondanks de te overbruggen afstand moet het m.i. kunnen.

Vrijdag 7 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

We onderwerpen de tank aan een nauwkeurig onderzoek en maken hem smetteloos schoon. Helga maakt zelfs foto's van de binnenkant. Alles ziet er goed uit. Vervolgens gaan we Alghero in om een nieuwe huls Sikaflex en 10 meter slang te kopen. Terug aan boord verwijder ik de kitresten op de tank en het mangatdeksel. Ondertussen ontdoet Helga de schroefjes en ringetjes van kitresten. Het is een rotklus en veel gepriegel (60 M4 schroefjes van 15mm). Na de tank en de deksel in de primer gezet te hebben, kan de deksel met een dikke laag kit weer op de tank geschroefd worden. Morgen de schroeven nog eens aandraaien en dan zit deze klus er weer op.

's-Avonds gaat Helga met Araksi het stadje in. Januari is uitverkoopmaand en hier is er nog sprake van een echte uitverkoop. Veel artikelen worden met 30-50% korting aangeboden. Terwijl de dames hun ding doen, doen Ruud en ik het onze.... We drinken een biertje en maken een praatje met Dario, die we sinds weken weer eens treffen. Hij is een uurtje wezen zeilen met wat vrienden. We dringen (vriendelijk) voor de zoveelste keer aan om een keer te gaan vissen en ik begin over een big-game hengel die we willen aanschaffen. Eerder heeft Dario aangeboden om te assisteren. Om de druk een beetje op te voeren vertel ik dat het een cadeau is voor Helga's verjaardag. Hij verwijst me naar een website waar hij 30% korting krijgt. Als ik een mooie set uitkies, dan zal hij in zijn oneindige wijsheid aangeven of het een geschikte set is. Ruud is trouwens helemaal van slag als Dario zijn Penn Senator molen bestempeld als een goede molen ... 20 jaar geleden.

[Helga>}

Lekker weer even ouderwets winkelen. Araksi heeft niet echt veel zin om veel te passen. Ze vind het er fijn dat ik erbij ben omdat ik van alles uit de rekken trek wat we kan passen. Gelukkig vind ze en broek naar wens. We drinken (staand zoals iedere Italiaan) een kopje koffie en vertrekken naar de grote supermarkt, een héél eind lopen. Ik wil gedroogde kruiden inslaan. Iedere keer een beetje zodat het niet zoveel in één keer is. Niet omdat ik het zwaar vind, maar het is beter te verwerken voor René als ik met kleine beetjes aan kom. Ik vind overal wel een plekje voor. Wat zullen we weer heerlijk eten komende zomer.

Eerst maar verder met reorganiseren aan boord om de volgende te kopen etenswaren een plekje te kunnen geven. Het reorganiseren is iedere keer weer een totale kettingreactie. Heb je iets wat niet in het kastje of laadje past dan moet er iets uit maar dat moet ook weer en plekje krijgen. Ik maak er steeds meer een sport van.

Vermoeid van het slenteren kruip ik na het eten mijn mandje in.

Zaterdag 8 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Eerst maar eens de schroeven van het mangatdeksel aandraaien. Het lijkt een simpel klusje, maar er ligt nogal wat 'troep' in de achterkajuit, dus voor de derde keer een complete verhuizing van spullen, inclusief matras, naar de kajuit. Vervolgens die schroeven aandraaien en daarna weer alle spullen terug naar de achterkajuit. Zo'n klusje duurt zo alweer snel een uurtje. Vervolgens rol ik de slangen uit en zet de pomp op het dek van Dario's boot (vindt hij vast niet erg). Daarna pompen we in een half uurtje 250 liter diesel terug van de Garabes naar Vagebond. Toch een stuk makkelijker dan dat gesjouw met jerrycans. We maken gebruik van een geavanceerd filter van de Garabes, zodat we zeker weten dat de diesel 100% schoon is. Zelfs water wordt door het filter opgevangen. Op wat stukjes ijzervijlsel en kit na, is de diesel helemaal schoon.

Helga gaat verder met haar bimini project. Aan bakboord, stuurboord en aan de kant van de spiegel maakt ze afritsbare flappen voor als de zon laag staat. De zijflappen zijn bijna af, maar de achterflap wordt nog een hele klus. Een van de ritsen van de bimini mist namelijk een tandje (we hebben toen direct een nieuwe rits gekregen), en die rits wil ze voor het achterpand gaan gebruiken. De lengte tot het missende tandje is nl. precies op maat.

Ik heb gisterenavond op internet een - naar mijn bescheiden mening - mooie en geschikte big-game hengel uitgezocht en sms Dario de gegevens en vraag wat hij ervan vindt. Op mijn vrij uitgebreide sms antwoord hij kort en bondig "perfect!". Via nog een paar sms'jes maken we e.e.a. definitief. Het is een "Dual 50L single speed" molen geworden en een "30/50 Tuna Stick" hengel van 1.70m. De molen is standaard in zwart uitgevoerd, maar kan ook met een zogenaamde 'gold finish' geleverd worden. Dat is natuurlijk véél mooier, omdat alle topmodellen van de topmerken goudkleurig zijn.

's-Avonds gaan Helga en Araksi weer op koopjesjacht. Je raadt het al ... Ruud en ik weer aan het bier, alleen nu aan boord van Vagebond. Inmiddels is vissen zo'n beetje ons standaard gespreksonderwerp geworden en ik kan het natuurlijk niet laten om Ruud te pas en te onpas te herinneren aan de opmerking van Dario over zijn Penn Senator.

Zondag 9 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Zondag rustdag. We slapen uit en doen niet erg veel. Helga bakt weer speculaas. Hmmmm, erg lekker! Verder assisteer ik Helga bij wat pas en meetwerk aan de bimini.

Ruud schiet 's-ochtends vanaf de steiger met zijn speargun een vis van 15 centimeter. De vis gaat in de fuik. Ik verwacht er weinig van, maar je weet natuurlijk nooit.

Araksi heeft op oudejaarsavond een aantal erg mooie foto's genomen van de zonsondergang. Ook van ons:

Mooi plaatje

's-Middags krijgen we wat afleiding in de vorm van een man die op een steiger aan de overkant luid schreeuwend een jongen uitkaffert. Volgens Ruud is de man niet erg tevreden over het onderhoud dat de jongen op zijn boot heeft gedaan. Het getier en geraas duurt minstens een half uur. Iedere keer loopt de man de steiger af en denken we dat het afgelopen is, maar telkens draait hij zich om, loopt weer terug, en begint het geschreeuw van voor af aan. Op en top Mediteraan temperament, maar toch vind ik dat je je op zo'n mannier wel erg laat kennen.

Maandag 10 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Het lijkt wel lente vandaag! 's-Ochtends doen we wat kleine klusjes, maar 's-middags nemen we het ervan. Helga ligt op het voordek in de zon en ik lees in de kuip een boek onder het genot van een biertje en een bakje pinda's. Het kan slechter!

Tegen het einde van de middag gaan Helga en ik Alghero in, op zoek naar een nieuwe broek. Mijn kakibroek heeft gisteren de geest gegeven. Helga had hem al eens gemaakt, maar eigenlijk was 'ie al tot op de draad versleten. Zeker met de trip naar Zuid Afrika in het verschiet wil ik een nieuwe katoenen kaki-broek. We slagen vlot in een winkel met zeilkleding. Eigenlijk wil ik nog een broek en ook Helga wil nog een spijkerbroek. Twee straatjes verderop zit een trendy shop met veel verschillende spijkerbroeken en mooie uitverkoopprijzen. Volgende maand wordt ik 39 en sommige modellen die ik pas, passen bepaald niet meer bij die leeftijd. Je kunt je dan nog wel jong voelen, maar om er nu als een skater bij te gaan lopen ... nee. Een half uurtje later staan we weer op straat en hebben we allebei dezelfde spijkerbroek gekocht.

Dinsdag 11 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Helga gaat haar spijkerbroek ruilen, want ze wil 'm een maatje kleiner. Vrouwen... Als ze terug is, kruipt ze weer achter de naaimachine. Ik doe een paar kleine schilderklusjes en geef de kuip en de kajuitopbouw een schoonmaakbeurt.

Het is raar weer. Ondanks de invloed van een hogedrukgebied (al dagen), is het zwaar bewolkt en kil. Gelukkig staat er nauwelijks wind, maar we missen de warmte van de zon.

Ik heb een nieuw project bedacht. We hebben nog steeds geen joon en eigenlijk is dat te zot voor woorden, want we roepen altijd: "veiligheid voor alles!". Voor de landrotten: een joon is een grote dobber (lengte ca. 2 meter) die je bij een man-over-boord situatie in het water gooit, om zo de locatie van de drenkeling te markeren. Een beetje joon kost al snel zo'n 100 Euro, dus heb ik besloten er zelf een te bouwen. Het mooie zelfontbrandende Plastimo licht (voor de landrotten: een soort mini-joon) dat we vorig jaar voor 70 Euro (!) kochten is nu al stuk. Deze was zo duur omdat er geen normaal 'fietslampje' in zat, maar een soort stroboscooplamp die iedere seconde een hele felle flits gaf. Voor zover ik het kan zien is de lamp stuk. Die zit op een printplaatje gesoldeerd en ik maak me weinig illusies dat dat zomaar even vervangen of gerepareerd kan worden. Maar dat kapotte zelfontbrandende licht vormt een mooie basis voor een joon. Wat denk ik verder nodig te hebben? Een pvc pijp van 2 meter, een oude zaklamp (voor het lampje en houdertje) en een stuk piepschuim met voldoende drijfvermogen. De kop van het zelfontbrandende licht zaag ik af, en dat wordt het lampje in de top van de joon. Drie stuks grote batterijen, helemaal aan de andere kant van de pvc buis, vormen het gewicht die de joon doet staan. Verder denk ik nog na over een constructie om het kwikglaasje dat op het printplaatje gesoldeerd zit te gebruiken, zodat het lampje automatisch gaat branden, zodra de joon te water gaat. En als het allemaal lukt, dan spuit ik het geheel in fel oranje verf. Te verwachten kosten: maximaal 20 Euro.

Helga werkt aan het bimini-project

Aan het einde van de middag vragen Ruud en Araksi of we mee gaan winkelen. Net op dat moment gaat Helga helemaal uit haar fontanelletje, omdat ze net een rits van 1.90m aan de verkeerde kant van de bimini genaaid heeft. Helga heeft dus wel even wat anders aan haar hoofd, maar ik ga wel mee, want ik heb spullen nodig voor het joon-project. Het lukt echter niet om zo snel aan geschikt materiaal te komen. Op de terugweg nemen we 6 porties patat mee om aan boord van de Garabes als afscheidsdiner te verorberen. Araksi vliegt morgenochtend namelijk naar Luxemburg omdat ze volgende maand afstudeert (filosofie). Ik snij nog een ui en met ketchup en mayonaise hebben we echte patat speciaal, hmmmmmmm!

[Helga>>]

Ik heb alleen dit te melden. Dat ik uit mijn fontanelletje ging is nog zacht uitgedrukt. Jemig wat vind ik me vandaag BLOND. Het aanzetten van een rits is al geen pretje. Aan de verkeerde kant vastzetten, dat vraagt toch wel de nodige hersencellen. Nu moet ik toegeven dat de bimini er aan alle kanten het zelfde uit ziet, maar toch. Afijn, probleem opgelost.

Woensdag 12 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

6:30 Auw! Dat zijn we even niet meer gewend, vroeg opstaan. Maar ja, we willen Araksi goede reis en alle succes toewensen. Helga kruipt direct weer onder de lakens, maar ik geloof het wel. Ik schrijf wat e-mailtjes en ga vervolgens op pad, op zoek naar materiaal voor het joon-project. Ik tref het, want het is woensdag en dus is er markt. Daar koop ik twee spotgoedkope zaklampen voor 1 Euro per stuk. Verder 2 trechters voor 1,30 per stuk. In een doe-het-zelf-zaak slaag ik voor een pvc pijp van twee meter (65 cent). Daar koop ik ook nog een bezemsteel, want Helga wil een mooie klos (vlieger stijl) voor een hand-vislijn.

Terug aan boord begin ik direct te knutselen. Met een trechter kan ik een mooie aansluiting maken tussen de pvc pijp en de afgezaagde kop van het zelfontbandende licht. Eerst lijmen en dan later aan de binnenkant verstevigen met epoxy plamuur. Met een vooruitziende blik heb ik twee trechters gekocht, en dat was maar goed ook, want de eerste scheurt in tijdens het snijden. De tweede gaat gelukkig wel goed. Het lampje van een van de twee zaklampen past vrijwel precies in de afgezaagde kop van het zelfontbrandende licht. Tot nu toe verloopt het joon-project voorspoedig. Gemaakte kosten tot nu toe: 5,25 Euro.

Knutselen als een klein kind! Trechter en kop in lijmklem

Het joon-project wordt ruw verstoord door Michele, die met een naamgenoot langskomt en een uurtje wil gaan zeilen. Michele mist nog de nodige ervaring en vraagt (dringend) of ik zin heb om mee te gaan. Om half vier heeft hij een afspraak, dus het is echt maar iets meer dan een uurtje. Eigenlijk sta ik niet te trappelen, want ik zit heerlijk te knutselen en echt lekker zeilweer is het niet. Maar ja, ik ben weer te goed voor deze wereld en ga toch maar mee. Ook Ruud gaat mee, in de hoop nog een visje te kunnen vangen, maar helaas ... ze willen weer niet bijten. Maar we zijn wel even lekker uitgewaaid.

Terug aan boord drinken we koffie en gaan vervolgens met Ruud Alghero in, want hij heeft een nieuwe viswinkel ontdekt. Het is de best gesorteerde viswinkel die we tot nu toe hebben gevonden. We kopen een paar lures, wartels en haken, en Ruud koopt bijna een compleet nieuwe hengel. Die opmerking van Dario van een paar dagen geleden zit hem nog steeds dwars. Ik zorg er natuurlijk ook voor dat hij die opmerking niet vergeet... We oriënteren ons er ook op een net en een gaffel. Gezien de beperkte ruimte in de (bewegende) kuip, hebben we een lange gaffel nodig. Een gaffel is trouwens een lange haak. Die haak sla je achter de kieuw van het beest, en zo kun je de vis 'eenvoudig' landen. Nee, met een hengel alleen ben je er niet, als je het goed aan wilt pakken.

's-Avonds rondt Helga haar bimini-project af. We zullen morgen eens wat foto's maken. Jongens, wat een werk, maar het resultaat mag er dan ook zijn. Petje af voor Helga!

Donderdag 13 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Helga reorganiseert diverse voorraden, doet wat wasjes en zet nog een aantal bandjes klittenband op de bimini, zodat de zonneschermen opgerold kunnen worden. Ik ga verder met het joon-project. Met epoxyplamuur verstevig ik de constructie die ik gisteren gemaakt heb.

'S-middags gaan we Alghero in. Eerst verlengen we ons internetabonnement. Dit keer gaat het gelukkig wel goed. Als we daarna richting de Eurospin (supermarkt) lopen zie ik bij een vuilnisbak een grote kartonnen doos staan, met erin ... jawel een paar platen piepschuim. Die kan ik mooi gebruiken als drijflichaam voor de joon. Vervolgens gaan we naar de viswinkel. Ondanks de lengte van 2 meter hebben we toch maar besloten de gaffel te kopen waar we gisteren nog over twijfelden. Het is het zoveelste lange 'ding' aan boord. In de achterkajuit ga ik een paar beugels aan het plafond monteren, waar we de gaffel, en straks ook de hengel, kwijt kunnen. We kopen ook een landingsnet met een telescopische steel. Kleine vissen kunnen we straks landen met het net, en grote jongens met de gaffel. Ze hebben ook mooie kokers om dobbers in te bewaren. Voor 2 Euro koop ik er een. Voor dobbers? Nee, voor het joon-project. Er passen namelijk precies 3 grote batterijen in. De verkoper kijkt me ook heel raar aan als ik drie Duracel batterijen uit de rugzak haal en ze één voor één in de koker laat glijden. Tenslotte kopen we bij een watersportzaak nog een paar meter elastiek en haakjes, zodat Helga het biminiproject echt helemaal kan afronden.

Terug aan boord bak ik pannenkoeken (ook met spek). Ruud smult met ons mee.

Vrijdag 14 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Ik heb de koffie nog niet naar binnen gegoten of ik ga alweer verder met het joon-project. Na wat passen en meten snij ik de stukken piepschuim in stukken en lijm ze op elkaar, waarbij ik er al rekening mee hou dat de pvc pijp erdoorheen kan. Daarna ga ik met epoxyplamuur de gisteren gekochte dobber-koker te lijf. Verder verzaag en versnij ik de behuizing van het zelfontbrandende licht. Het gaat dienst doen als tussenstuk tussen de pvc pijp (smal) en de batterijhouder (breed). Met epoxyplamuur bevestig ik het tussenstuk aan de pvc pijp. Fantastisch spul, die epoxyplamuur!

Versnijden van de behuizing van het zelfontbrandende liicht Daar gaan we over een paar maanden HEEL VEEL PLEZIER van hebben Uitdragerswinkel

Ondertussen maakt Helga elastiekjes aan de zonneflappen van de bimini. Verder begint ze aan haar volgende project: zonneschermen voor over de luiken.

'S-avonds hebben we geen zin om te koken en halen we patat en pizza.

Zaterdag 15 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Wederom een klusdag vandaag. Ik plamuur weer e.e.a. voor het joon-project en snij het piepschuimblok op maat. Voor dat klusje ga ik op de vloer van de kombuis zitten. Na minder dan een minuut lijkt het wel of er een pak sneeuw gevallen is. Heb ik toch nog een beetje wintersportgevoel...

Het sneeuwt in de kombuis

Een klusje waar ik echt geen zin in heb zijn de scepters. Bij één scepter lekt er overmatig roestwater en een andere scepter zit los. Ik schoef de voetjes van beide scepters los. De 'roest-scepter' ziet er goed uit, en ook het potdeksel ziet er op die plek prima uit. Ik kan niets vinden, behalve dat het RVS bruin ziet van de roest. Ik poets het weer glimmend en veel meer kan ik er niet aan doen. De andere scepter is een ander verhaal. Onze scepters zitten met 2 bouten in het staal van het potdeksel en 4 korte parkers in het teak van het potdeksel. De 4 parkers hebben geen houvast meer in het teak. Waarschijnlijk is dat gebeurt nog voordat we Vagebond kochten. In die bewuste winter heeft ze schade aan het potdeksel opgelopen als gevolg van een storm. Bij aankoop van Vagebond is het gerepareerd, maar kennelijk is deze scepter over het hoofd gezien. Ik boor de vier gaten uit, om ze daarna te vullen met epoxyplamuur. Maar zoals wel vaker, ontaard een simpel klusje in een grotere klus. Ik boor namelijk per abuis dwars door het teak van het potdeksel heen en raak de buitenkant van de romp. Het is geen grote plek, maar blank staal is zichtbaar. !@#$%^&*(! In plaats van een simpel plamuurklusje, komt er nu een schilderklusje bij. Ach, het houdt ons van de straat.

Helga ontfermt zich over twee teaklatten, die midscheeps aan de binnenkant van het potdeksel gekit zitten. Erg funcioneel zijn ze niet, maar ze ontrekken een paar schoeven aan het oog. De latten hebben losgelaten, dus ze moeten opnieuw gekit worden, maar eerst moet de oude kit verwijderd worden. Een rotklusje.

En dan zeurt ze over mijn haar...;-)

'S-middags gaan we, zoals bijna ieder dag, Alghero in. We doen boodschappen en we kopen in de uitverkoop een nieuw zelfontbrandend licht. Deze werkt wel en is niet van Plastimo. Verder kopen we vast een spuitbus oranje verf voor het joon-project.

Zondag 16 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>]

De planning is om vandaag niet veel te toen. Michele komt met vrienden om wat uurtjes te gaan zeilen. René en Ruud gaan mee, als het door gaat. Je weet het nooit met Italianen. Het is elf uur. Michele heeft één vriend bij zich. Ook een advocaat. Het is niet een echt een spraakzaam type. Ik besluit lekker thuis te blijven met de marifoon op kanaal 77. Dat doen we altijd als één van ons alleen het water op gaat. Zo kun je elkaar altijd bereiken. Ze nemen nog wat lekkers en drinken mee. Het is heerlijk weer met een gunstig windje.

Ze zijn nog niet weg en ik trek een bun open om alles weer te laten luchten. Niet dat het nodig is hoor. Ik vind het gewoon fijn dat als het lekker weer is alles kan doorblazen. Al snel heb ik een emmer sop om alle dingetjes die door de naden in de bunnen zijn gevallen weg te halen. Voor ik het weet heb ik alles open en zijn de bunnen leeg. Alles maak ik schoon. De etiketten week ik overal af en schrijf er met watervast viltstift op wat het is (incl. houdbaarheid). Mochten we ooit water maken dan kan dat niet in de bilgepomp komen waardoor het verstopt kan raken. Totale reorganisatie vindt plaats. Het is maar goed dat René er niet is. Je kunt je kont niet meer keren. Ik wring me in allerlei bochten om alles schoon te krijgen. Halverwege bedenk ik me wat mijn voornemens voor vandaag waren. Een dagje niets doen. Waar ben ik aan begonnen! Afijn, je hebt A gezegd .... Ik wil voordat René terug is de boel weer op orde hebben. Het wordt een race tegen de klok.

Het is drie uur. Ik heb net een kopje koffie voor mezelf ingeschonken om even in het zonnetje te zitten. In de verte zie ik de zeilboot al aankomen. Alle bunnen, exclusief de achterkajuit zijn schoon. Wat een planning! De jongens hebben een heerlijk dagje zeilen erop zitten. Ze hebben zelfs even geankerd om te kunnen lunchen. Dat brengt bij mij een honger gevoel te weeg. Ik heb helemaal nog niets gegeten vandaag.

Michele en zijn vriend vertrekken. De jongens hebben ook wel trek in erwtensoep met een stukje brood. Al snel zitten we binnen in onze schone boot te eten.

René knutselt nog wat aan zijn project zodat hij toch nog het gevoel heeft iets gedaan te hebben.

De man met de hamer is gekomen. Het is nu rond zes uur. Ik zak als een plumpudding in elkaar. René heeft een goed idee. Hij gaat pizza halen bij de afhaal. Drie voor maar zes euro. Om negen uur eten we de door René gehaalde pizza's op. Ik kan het niet laten om weer verder te gaan met naaien. Alles wil ik af hebben voor volgende week maandag.

Het is een koude nacht. Ik kruip in bed met een warme kruik bij mijn voeten, heerlijk!

Maandag 17 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

We gaan verder met onze projecten. Helga met de hoezen voor de luiken, ik met de joon en andere kleine klusjes, zoals de scepters weer monteren en de latten tegen het potdeksel kitten. 'S-avonds ga ik met Ruud op zoek naar U-vormige steunen die ik in de achterkajuit tegen het plafond wil monteren, om daar de gaffel en andere lange dingen op te bergen. U-vormige profielen vind ik niet, maar met tegen elkaar gemonteerde L-vormige boekenplanksteunen lukt het ook.

[Helga>]

Dinsdag 18 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Het wordt een eenzijdig verhaal, maar ook vandaag klussen we weer wat af. Helga rondt de hoezen voor de luiken af en maakt een vreugdedansje door de kajuit als ze de stekker van de naaimachine eindelijk uit het stopcontact kan halen. Ik ga aan de gang met de boekenplanksteunen. Ik heb er 8 gekocht. 4 stuks blijven origineel en van de andere 4 neem ik de stalen beugel uit de plastic behuizing en doe er slang omheen, ter bescherming. Dat valt nog niet mee, maar Helga doet de geniale suggestie om de slangen in heet water zacht te maken. Het werkt perfect. Vervolgens monteer ik ze in de achterkajuit.

De hoezen voor de luiken. Pronkstuk van Helga! Steunen in de achterkajuit

Als we 's-avonds naar bed gaan begint de wind, conform verwachting, stevig aan te trekken. We proberen in slaap te komen, maar het wil niet lukken.

Woensdag 19 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Rebé>>]

4:20 Slapen is onmogelijk. Er trekt een depressie over ons heen en die zorgt voor veel wind. Regelmatig meer dan 50 knopen en een uitschieter van 56 knopen. De genua van de Amerikaanse boot, die naast de Garabes ligt, is een half uurtje geleden gaan klapperen en inmiddels aan flarden. Het lawaai is oorverdovend, zelfs binnen in de kajuit. We hebben het te doen met Ruud, die er naast ligt. Toen ik Ruud in de kuip zag, ben ik even de steiger opgegaan, om te overleggen of we er iets aan wilden of konden doen. We vonden het allebei te gevaarlijk. Je wordt al bijna van de steiger afgeblazen, laat staan het voordek van een wiebelend (en gaar) schip, waar ook nog eens een dektent overheen zit. Dat die nog niet aan flarden is verbaasd ons trouwens, want aan bakboord (waar de wind vandaan komt) zat al een grote scheur.

6:30 Er staat nu continue NW9-10 en het wordt er niet rustiger op. Niet echt leuk meer. We liggen te hakken op de golven (in de haven!) en Vagebond rukt gewelddadig aan haar lijnen. Een uurtje geleden werd het even rustig, maar dat was de letterlijke stilte voor de storm. Ik was net weer onder de wol gekropen en de wind trok alweer aan. Als ik nu naar de windmeter kijk, komt hij nog maar sporadisch onder de 40 knopen en regelmatig boven de 50. Ik ga maar weer naar buiten om de lijnen te controleren.

Uiteindelijk kruip ik met mijn kleren aan in een slaapzak op de bank. Mocht er iets gebeuren, dan wil ik klaar staan. Van slapen komt niets, ook omdat ik twee mokken thee gedronken heb en om de haverklap naar het toilet moet. Tegen de tijd dat het licht wordt, dommel ik een paar keer even in.

Om 8:30 hoor ik gestommel aan dek. Federico (een van de twee havenmeesters) is aan boord geklommen, want hij vindt dat we achter niet strak genoeg liggen. Nou, toen we in december terug kwamen van ons dagtochtje met Ruud en Araksi heb ik ze snaarstrak gelegd en ze konden echt geen centimeter strakker. Maar kennelijk zijn de lijnen wat opgerekt, want Federico krijgt ze toch nog een centimeter of 20 strakker.

Met vier man zijn ze bezig om het Amerikaanse schip nog beter vast te leggen. Ik ga de steiger op, om het allemaal van dichtbij te bekijken. Dan attendeert Modesto (de tweede havenmeester) me op het potdeksel aan stuurboord van onze boeg. Daar waar de landvasten over de teaklijst lopen is de teaklijst in de lengte finaal gebroken. @#$%^&*!!! We hebben bolders op dek en geen kikkers op het potdeksel, maar de landvasten moeten wel over het potdeksel heen. Met het rukken aan de lijnen komen daar natuurlijk gigantische krachten op te staan. Volgens Helga zat er al een scheurtje in, maar nu is het dus echt kapot. We balen als een stekker, en dan druk ik me nog bijzonder zwak uit, want de to-do-lijst was bijna leeg. Een perfecte planning met het oog op ons vertrek naar Zuid Afrika aanstaande maandag. Maar ja, gedane zaken nemen geen keer, het is zoals het is, etc.

Schade potdeksel

Als de mannen klaar zijn met de Amerikaanse boot, loop ik achter ze aan naar het kantoortje. Hier moet een vakman bijkomen. Niet alleen omdat we 5 weken weg zijn, maar ook omdat ik een dergelijke klus liever aan een vakman overlaat. Naar eigen zeggen hebben ze een kei van een vent en hij komt voor a.s. maandag langs.

Het is inmiddels 10:30 en nog steeds zit de wind tussen de 40 en 50 knopen. Terug aan boord drinken we een kop koffie, tot Helga ziet dat het dekzeil van die Amerikaanse boot het begint te begeven. Flarden canvas slaan al tegen de Garabes aan. Even later zien we Ruud aan dek. Ik ga hem helpen. Ik sta met Ruud te overleggen wat te doen als Modesto er aan komt. Zijn collega's zijn inmiddels vertrokken en hij kan niets doen vanwege een hernia. In overleg besluiten we de restanten van het dekzeil weg te snijden. Gewapend met een duikmes ga ik aan boord en maak korte metten met het zeil, dat Ruud benedenwinds op de Garabes aanpakt. Nu zie ik pas echt goed hoe het schip er aan toe is. Gaten in het dek, waar je dwars doorheen kijkt. Afgebroken scepters, Plankjes multiplex op het teak getimmerd als 'reparatie'. Niet normaal meer! Ik zie de advertentie bij de makelaar al voor me: "Fraai schip met enig achterstallig onderhoud"...

Genua aan flarden bij die Amerikaanse boot En dit is maar EEN boorbeeld

[Helga]

Door alle toestanden was ik het even vergeten. Mijn nichtje Bianca gaat vandaag het 'Ja' woord geven aan Dennis. Duimen maar dat ze een oer gezellige en onvergetelijke dag zullen hebben vandaag.

Door de wind is het onaangenaam koud. Volgens de weerberichten wordt het er vandaag niet rustiger op. Duimen op minder golven en wind in de haven zodat we iets aan slaap kunnen inhalen of anders vroeg het mandje in. Het is niet alleen geen slaap hebben gehad. Het constant klappen van de steiger, de boten, de lijnen, het zeil van de Amerikaan, golven tegen de boeg, de bewegingen van de boot. Van dit alles word je aardig moe en een beetje minder vrolijk.

René kan het niet laten. Ondanks dat hij net met wallen onder zijn ogen heeft gezegd "ik ga niet klussen". Pakt hij toch de stukjes hout die hij gisteren met lijm en lijmklemmen te drogen heeft gelegd. Wellicht even controleren of het al droog genoeg is. Ik ben even aan het lezen wat hij vannacht allemaal geschreven heeft. Rond een uur of vijf heb ik gezellig zitten mailen om de tijd te doden. Inmiddels is hij alweer aan het klussen. Ik geef hem groot gelijk, wat moet je anders?

[René>>]

In de loop van de middag begint de wind eindelijk iets af te nemen. We doen allebei een tukkie om wat slaap in te halen. Daar knappen we van op. We voelen ons niet meer helemaal fris en fruitig, dus we wassen ons uitgebreid. Daarna gaan we Alghero in. Eerst naar het postkantoor om een pakketje CD's naar het thuisfront te versturen. We hebben wel backups van onze foto's maar die hebben we aan boord. Ik heb dus al onze foto's sinds 2000 op CD gebrand. Bijna 6000 foto's op 13 CD's. Daarna gaan we op zoek naar een kapper. Het thuisfront heeft de afgelopen weken regelmatig weinig subtiele hints gegeven dat het nu toch echt tijd wordt dat de schaar er een keer ingezet wordt. De laatste keer was vlak voor de bruiloft van Max en Manon en dat was eind augustus. We vinden een lokaal herenkappertje. Het is een kale zaak. Witte muren, een stuk of 10 foto's aan de wand, een bankje voor de wachtenden, 2 spiegels, een plankje aan de muur met wat knipattributen, 2 stoelen en dat is het zo'n beetje. Vader en zoon knippen een jongere vader en zijn zoontje. Wij zijn de enige wachtenden. Vader kapper hoort dat we buitenlanders zijn en vraagt in gebrekkig engels waar we vandaan komen. Hij verontschuldigd zich voor zijn engels, maar wij complimenteren hem juist, want er zijn maar weinig oudere Italianen (hij is 61 horen we later) die engels spreken en zijn engels is toch beter dan ons italiaans. Ja, ik weet het, we hebben onze studie italiaans laten versloffen... Met zorg word ik door vader kapper geknipt. Hij is er lang mee bezig, want er zit geen enkel model meer in. Als hij klaar is krijgen we een drankje aangeboden. Helga een cola en ik een biertje. Geweldig toch! Als Helga naar een dameskapper vraagt, biedt hij aan om haar te knippen. Aangezien het alleen om het wegknippen van dode puntjes gaat, neemt Helga plaats in de stoel. In plaats van dode puntJES worden het dode puntEN, maar toch is Helga niet ontevreden. Als we de zaak verlaten is het inmiddels 20:00 geweest en we hebben geen zin om nog te koken, dus trakteren we onszelf op een bezoek aan de Mac. Terug aan boord lezen en internetten we nog wat. De wind is bijna helemaal gaan liggen. Er staat alleen nog wat swell. Tegen middernacht gaan we te kooi en vallen direct in een diepe slaap.

Strak koppie

Donderdag 20 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Pas om 11:00 wordt ik wakker. Wat een verschil met gisteren! Het is strak blauw en er staat nauwelijks wind. Ook de swell is bijna verdwenen. We klussen weer wat, hoe kan het ook anders. Helga neemt onze elastieken landvastdempers onder handen. Het elastiek schavielt langs de landvasten, en hoewel niet dramatisch, lijkt het ons toch goed er iets aan te doen. Om de landvasten komt een stuk slang en over de strengen elastiek wordt een stuk autoband geschoven. De joon maakt de eerste 'proefvaart'. Het stuk piepschuim is véél te groot en de batterijen zijn niet zwaar genoeg om de joon verticaal te houden. Ik halveer het stuk piepschuim en plamuur 5 stukken lood rondom de batterijhouder. Toch meer werk dan ik dacht, 'even' een joon in elkaar knutselen. Maar ik heb er nog steeds vertrouwen in dat we straks de mooiste joon van de wereld krijgen.

Modesto komt in de loop van de middag langs met timmerman Alberto, die eventueel de schade aan het potdeksel kan herstellen. Italië is geen goedkoop land, dus ging ik er al van uit dat het een dure reparatie zou worden. Ik had al een fors bedrag in mijn hoofd, maar volgens Ruud nog niet fors genoeg... Ik was dus op het ergste voorbereid. Ruud komt erbij om een Babylonische spraakverwarring te voorkomen. In eerste instantie is er wat verwarring rondom de vraag of ik zelf de preekstoel demonteer of dat Alberto dat moet doen. Ik hoor een bedrag en het lijkt erop dat dat betrekking heeft op het demonteren van de preekstoel en het materiaal (met name teak), maar exclusief arbeidsloon. Dus ik schrik me rot. Maar wat blijkt, het is de prijs voor alles. De helft van het bedrag dat ik zelf als minimaal in gedachten had. Dat is een mooie meevaller! Nog afwachten natuurlijk of het goed en netjes gebeurt, maar het schijnt een echte vakman te zijn. Hij voert de werkzaamheden uit als wij in Zuid Afrika zijn, maar Ruud heeft beloofd om een oogje in het zeil te houden.

'S-middags eten we door Ruud gebakken pizza's in de kuip van de Garabes. Hoewel ze een tikkie aangebrand zijn, smaken ze prima! De wijn hakt erin en de rest van de middag doen we niet veel meer. 'S-avonds maakt Helga voor ons zalmpasta. Als we naar bed gaan begint de wind weer toe te nemen. We krijgen weer een mistral.

Vrijdag 21 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

De wind is nog niet een fractie van wat we twee dagen geleden over ons heen kregen, maar de swell is heftig. Ik wordt er wakker van. Op de wereldomroep hoor ik dat Marokkanen een stille tocht willen organiseren voor de doodgereden tasjesrover. Huh??? Heb ik dat echt goed gehoord? Het moet toch niet veel gekker worden!

Ik heb mijn dag niet en voel me gammel, gaar, lusteloos. Niets voor mij, maar het is niet anders. Pre-vakantie-stress misschien? Ik plamuur wat aan de joon en maak een ontwerpje om een houder te maken voor de schijnwerper (1.000.000 kaarsjes) die we vorige week bij een straathandelaar gekocht hebben. Verder doe ik niet zoveel, maar Helga is des te actiever. Ze maakt de motorruimte bij de schroefas schoon en werkt met Owatrol op diverse plaatsen roestplekjes bij. Helaas is de boiler bij de buren defect. Tussendoor doet ze ook nog de was op de hand.

's-Middags komt Federico aan boord om op de achterbolder nog een vierde lijn te beleggen. Voor ons hoeft het niet, want we hebben twee dagen geleden windkracht 10 doorstaan (op die schade na dan), maar voor zijn gemoedsrust wil hij graag nog een extra lijn beleggen, omdat er weer een mistral aankomt. Het waait inmiddels alweer een kleine 30 knopen, maar volgens de voorspellingen wordt het verder niet zo spannend. De steiger aan de overkant wordt aan deze kant niet gebruikt, dus die lijnen (met een blok beton op de bodem) kunnen wij gebruiken. Achter liggen we nu met 4 lijnen vast. Alle boten in ons rijtje krijgen een extra lijn.

Zo heftig als het twee dagen geleden waaide was echt uitzonderlijk, zo vertelde Federico. Hij had het hier nog nooit zo erg meegemaakt. Ergens in de haven is een boot gezonken en ook in Porto Conte, een paar mijl verderop, is een boot gezonken omdat hij in te ondiep water lag. Door de golven knalde de boot met zijn kiel op de bodem, tot het moment dat de kiel door de romp heen kwam. Het zal je maar gebeuren... Elders op Sardinië is 75 knopen gemeten. Dat is meer dan windkracht 12!

Zaterdag 22 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Helga heeft bedacht dat ik vandaag jarig ben. Dat is natuurlijk niet zo, want dat is volgende maand, de 27e. Maar omdat we dan in ZA zijn, wil ze het vandaag een beetje vieren. Als ze uit bed komt begint ze luidkeels "lang zal hij leven" te zingen. Dat mens is niet goed snik... Gisteren mocht ik al kiezen wat we vandaag gaan eten. Helga heeft uiteindelijk gekozen voor nasi. Ik klaag niet.

Helga geeft het interieur een grote beurt en ik ... durf het bijna niet te schrijven ... doe wat klusjes. Ik haal de fuik uit elkaar, maak hem schoon en ruim hem op. Verder natuurlijk met het joonproject. Het begint er al aardig op te lijken. Als we terug zijn uit ZA kan ik hem met 1 a 2 dagen oranje verven.

Joon in wording (inclusief stukken lood ingeplamuurd)

's-Middags kopen we alvast kaartjes voor de bus voor maandagochtend. De bussen naar het vliegveld sluiten perfect aan op binnenlandse vluchten, maar niet op buitenlandse vluchten. We vliegen pas om 10:00, maar moeten dan de bus van 7:00 nemen. Vroeg op dus.

 

[Helga>]

Het waait ietsje te hard om de nieuwe was buiten te hangen. Met veel knijpers lukt het me toch het wasgoed aan de lijn te krijgen. Ik wil het gewoon schoon hebben voor we weg gaan. Het droogt wel lekker snel. Gelukkig slaat het niet stuk. Binnen is alles weer fris en fruitig, onder de vlonders en erboven! Nu ben ik wel aan vakantie toe hoor (grapje). Morgen tassen pakken en de laatste huishoudelijke zaken afronden. Maandag vroeg alle bunnen open zetten zodat alles lekker kan doorblazen. Als ik het vergeet is het ook geen ramp omdat alles kurk droog is. Ik doe het meer omdat ik het prettig vind. Morgenavond ben ik vrij omdat we dan afhaal pizza's halen. Mijn favoriet.

Nou moe? Doe ik mijn best om hier nog iets extra's te doen voor zijn verjaardag, krijg je dit. Ze heeft de nasi uitgekozen, pfff. Ik kies geen nasi met pindasaus en gebakken banaan als lievelingsgerecht. Ik wilde zijn verjaardag vandaag vieren omdat ik voor hem een knetterharde loodzware olijfboom snijplank gekocht heb. Die wilde hij hebben om de vis op schoon te maken. Samen met Araksi, die ook zo'n soort snijplank wilde hebben, ben ik enkele weken geleden al op rooftocht geweest. We kwamen bij een snel pratende kleine Italiaan terecht. De plank is loodzwaar en zinkt direct naar de bodem. Het is van een hele oude olijfboom (enkele honderden jaren oud). Arkasi heeft met deze beste man geprobeerd te communiceren. Veel aan het woord kwam ze niet. Ze zou me nog vertellen wat het verhaal bij de plank is. Helaas is het er nog niet van gekomen. De plank moet wel regelmatig met olijfolie ingesmeerd worden anders knapt het. Verder, als het goed is, krijg je er geen groeven van het mes in door de hardheid. René is erg blij met de plank daarom vermeld hij het ook speciaal naast zijn joonproject en de foto's ervan. Beetje jammer.

Terwijl René met Jopie in gesprek is via de telefoon, kijkt hij naar het plafond in de kombuis. Hij geeft me een hint om er ook naar te komen kijken. Er zitten allemaal oranje spetters op het plafond. Hoe kan dat nou? Ik ben eergisteren met de laatste ruimtes onder de vlonders bezig geweest. Het was even doorbijten om ook daar nog aan te beginnen. Het zijn weer de laatste loodjes. Onder de schroefas ligt veel vet. Nu zal het niet meer zo'n rommeltje worden omdat René de oplossing heeft gevonden de schroefas definitief waterdicht te krijgen. Met een stok waarin een schroef gedraaid zit en een oude doek duik ik iedere keer weer onder de motor. De boot schommelt nog behoorlijk waardoor ik even het gevoel krijg zeeziek te worden. Gelukkig zette dit gevoel niet door en kon ik de klus klaren. Onder de vlonders, waar onze etensvoorraad ligt, had ik bij het schoonmaken van de bunnen ook ergens een roestplekje gezien. René had zijn dag niet en kon er niet zo goed tegen dat ik niets over ophouden wilde horen. Zodra alles onder schoon was heb ik de pot owatrol ter hand genomen. Op het moment dat het begon te schemeren is René boodschappen gaan doen om het aangename met het 'iets' onaangename te verenigen. Hij is via de oude stadsmuur naar de supermarkt gelopen. Kon hij lekker uitwaaien. Ik zette de vaart erin om te proberen alles af te hebben en opgeruimd voordat hij terug kwam. Jawel, het is me gelukt om alles af te hebben en opgeruimd voordat hij terug kwam. Je wil het niet geloven maar ik was trots op mezelf dat ik geverfd had zonder te morsen of spetters achter te laten. Dit was voor mij een doorbraak! Wat wil nu het geval. Terwijl ik aan het opruimen ben zie ik dat we van de stroom af zijn. Tuttebel die ik ben met stroom en zuinigheid schakel ik direct alle verlichting uit en ga verder met opruimen. De deksel van de owatrol moest er alleen nog even op. Dus dekstel erop en met de achterkant van een grote schroevendraaier sla ik de deksel weer stevig in de potrand. Ik hoorde wel iets van pffiiie maar merkte verder niets en zag natuurlijk ook niet veel (gniffel). De deksel sloeg ik dus iets te fanatiek op de pot waardoor het beetje verf wat in het randje van de pot zat wegspoot naar het plafond. Je begrijpt het al dat ik wel erg om mezelf moest lachen toen de volgende dag René al kletsend met zijn moeder aan de telefoon naar het plafond wees. Gelukkig kreeg ik de verf er snel af. Wat betreft de stroom. De stekker was gewoon door de swell uit de meterkast geschoten. Eind goed al goed. Alleen jammer dat er geen verfdoorbraak heeft plaats gevonden.

Zondag 23 januari 2005 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

We gaan precies op het goede moment weg. Voor dinsdag wordt sneeuw voorspeld en het gaat zelfs een paar nachten licht vriezen. Ik vind het wel jammer dat ik de laatste paar duizend mijl van Ellen Macarthur niet meer kan volgen. Het is momenteel erg spannend. Ze had een voorsprong van ruim vier dagen op Joyon, maar door schade en heel licht weer in de zuidelijke Atlantische Oceaan is haar voorsprong geslonken tot nog maar 13 uur en de komende dagen ziet het er niet goed uit. Ook de ontknoping van de Vendée Globe zal ik moeten missen. Ach, niks wereldschokkends natuurlijk, maar ik vond het leuk om iedere avond even te kijken.

We doen nog wat kleine klusjes en maken een begin met het inpakken van onze spullen. We zoeken alle benodigde documenten bij elkaar en werken de website bij. De komende 5-6 weken geen reguliere updates van de website. Wanneer we in de gelegenheid zijn zullen we wel proberen korte verslagen te schrijven in ons oceaanlogboek.

februari 2005 (Zuid Adrika)