Woensdag 1 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Alweer een nieuwe maand. De tijd vliegt letterlijk voorbij. Even de verjaardagskalender erbij pakken om de volgende pretletters te kunnen feliciteren met hun verjaardag. Voor iedereen blijf ik het herhalen, mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Timo Slijkhuis, Fleur Haksteen, Gabrielle Valks, Trouwdag Mirjam en Edwin, Oome Jan In 't Veld, Elmar Rot, lilian v. Maannen, Anouk Kouwenhoven, Bruno Lefeber

Vandaag komen Ruud en Araksi weer thuis. We hebben net ons boodschappenlijstje klaar en de jassen aan om boodschappen te gaan doen als we ze op de kade zien lopen. Het heeft een half uurtje geleden aardig geregend. Gelukkig voor hen is het nu juist droog. Toch vervelend als al je spullen nat geregend worden als je thuis komt en je hebt geen droger. Ze zien er niet zo relaxed uit als toen ze vertrokken. Ik vraag of ze nog iets nodig hebben zodat we het voor ze mee kunnen nemen.

Terug aan boord. Terwijl René bezig is het dessert voor te bereiden (bakken) komen Ruud en Araksi voorbij gelopen. Ze hebben blijkbaar toch meer nodig dan alleen het pak melk wat we voor ze meegenomen hebben. Araksi ruikt de lekkere baklucht en is nieuwsgierig wat het gaat worden. Omdat alles buiten nog een beetje vochtig is van de regenbui spuit ik alles nog even extra af met zoet water. Het zout is aardig losgeweekt van de regen en spoelt lekker makkelijk weg. De verfkwast die we in een potje met terpetine buiten ergens hebben vast getapet is volgelopen met water. Overal is de opgeloste lak heen gespetterd. Zo eigenwijs als ik ben probeer ik het toch te verwijderen. Misschien is het nog niet hard geworden. Gelukkig, krijg ik het met boenen helemaal weg.

Ook ik ga met de voorbereidingen van het diner van vanavond beginnen. We hebben per slot van rekening niet een keuken vol met vele borden, kommen etc. Als we klaar zijn moeten we alles afwassen om te kunnen eten. De boot is ingericht voor 2 personen.

Nadat Ruud wat gewerkt heeft kloppen ze aan. Het is inmiddels al halfzeven en iedereen heeft behoorlijk trek. We vallen dan ook aan als het voorgerecht (gemaakt door René) opgediend wordt. Het smaakt heerlijk. Overigens alles is heerlijk. We krijgen alle belevenissen van Ruud en Araksi te horen. Wij vertellen wat wij in de twee weken gedaan hebben. Het valt me op dat je toch nog wel veel doet in twee weken tijd.

Ze zijn vanmorgen rond een uur of vier vertrokken, wat zich na het eten en veel wijn rond een uur of halftien begint te wreken. Het was gezellig. We hebben weer plannen gemaakt om door de vreselijk veel tijd heen te komen (grapje) en gaan de ogen sluiten voor vandaag.

Donderdag 2 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

We hebben duidelijk te veel gezopen gisteravond. Na analyse hebben Ruud en René aardig wat op. In de loop van de dag, als ook ik me beter voel, zal ik vragen hoe of Ruud zich voelt. René ligt momenteel voor apengapen op de bank. Hij heeft zelfs een paracetamol genomen. Dat is heel bijzonder. Bij hem is het namelijk zo 'het is vanzelf gekomen en het gaat dan ook vanzelf weer weg'. Nu gaat dit ook meestal wel op als het gewoon om een griepje of een verkoudheid gaat. Als je te veel gezopen hebt is het toch een 'tikkie' anders.

Kort samengevat. Het was weer gezellig gisteravond.

Aangezien we alle twee niet vooruit te branden zijn houden we ons aan het liedje 'weet je wat we doen we doen geen klap vandaag'. Kijk en dat is nu wat ik bedoel. Heerlijk toch? Dat is wat we ons kunnen permitteren tijdens deze reis. Geweldig gevoel geeft het in ieder geval.

Wel sprak René de wijze woorden uit dat we nog wel op zoektocht moeten gaan naar een rugzak voor mij. We zullen zien wat er van komt. Omdat er nu toch echt weer iets gewassen moet worden heb ik alle belangrijke dingen in de tupperware wasemmer gedonderd en wat ander goed in de teil. Misschien dat ik het vandaag nog ga wassen of uitspoelen. Ik denk dat het wel goed is als het een dagje in de week staat. Al is het maar dat het me goed uit komt. Duimen dat het morgen mooi weer is dan droogt alles lekker snel. Misschien dat ik dan weer de moed krijg om de rest van de berg ook aan te gaan pakken. We zien wel .

Vrijdag 3 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Gdvrdgdvr, grrrrrrrrrr, !@#$%^&*(, we hebben geen internetverbinding meer! Vanochtend lukte het ineens niet meer om connectie te maken. Ik kreeg een SMS van Tim (de provider) waaruit ik kon afleiden dat ons prepaid saldo 0 was. Ruud, die behoorlijk Italiaans spreekt, bevestigde dat. Ik snapte er helemaal niets van, want we hebben 80 Euro prepaid gestort en we gebruiken die sim uitsluitend voor internet en alleen tussen 18:00 en 8:00 uur. Tijdens die daluren mogen we onbeperkt internetten voor 20 Euro per maand. Die 80 Euro, zo hadden we bedacht, moest dus voldoende zijn voor een maand of vier. Ik was in de veronderstelling dat bij ingang van een nieuwe maand, automatisch 20 Euro van het saldo afgeschreven zou worden.

Maar wat wil het geval, die vieze vuile flikkers van Tim (excuses voor mijn taalgebruik, maar ik moet even wat agressie kwijt) doen dat dus niet. Dat moet je zelf in de gaten houden en zelf opnieuw activeren. Met als gevolg dat we gisteren (eerste dag van de nieuwe maand) ge-internet hebben buiten het onbeperkt-voor-20-Euro-per-maand abonnement. En dat is dus héél duur. Zomaar een paar cent per Kb en dan gaat het heel hard. Zeker gisterenavond, omdat ik voor de oude laptop nieuwe drivers gedownload heb. Alleen dat bestand was al 17Mb.

Sterker nog, volgens Ruud kun je zelfs in de min komen met je saldo. Ik kon dat niet geloven, maar het lijkt erop dat het waar is. Vanmiddag heb ik namelijk 5 Euro bijgestort (als test, want stel je voor dat Ruud gelijk heeft) en binnen een uur kreeg ik een identiek SMS bericht als hedenochtend. Dus nog steeds geen saldo, ondanks een bijstorting van 5 Euro. Het zijn gewoon ordinaire dieven!

Er zijn nu twee opties. Als we inderdaad in de min staan en het is niet te veel, dan storten we bij. Staan we zwaar in de min, en dat zou zomaar 100 Euro of zelfs meer kunnen zijn, dan gooien we de sim weg en kopen een nieuw abonnement. Balen! En dan druk ik me zeer zwak uit.

Toch nog een lichtpuntje vandaag. Het is echt schitterend weer. Nauwelijks wind en een strak blauwe hemel. Het wordt zelfs zo warm dat ik maar een korte broek aantrek. Helga profiteert van het mooie weer door een achterstand in wasjes weg te werken.

Zaterdag 4 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Het is wederom een schitterende dag. Ja, ik weet het, het wordt saai, al dat commentaar op het weer hier. Helga doet nog wat wasjes, zodat we alles schoon hebben, voordat we naar Rome gaan. Ik ga het stadje in om splitpennen en tieraps te kopen. Op de pc van de Garabes kijken we op de Tim website wat er nu precies met ons saldo gebeurt is. Het exacte saldo kunnen we er niet vinden, maar wel dat er voor iedere 100Kb 60 Eurocent in rekening gebracht is op donderdag 2 december. Dat was de dag dat ons maandabonnement afliep. Ik schat dat we die donderdagavond zo'n 25Mb gedownload hebben, dus dat zou op 150 Euro uitkomen. Als we terug zijn uit Rome kopen we een nieuwe simkaart en gaan héél goed in de gaten houden wat er met het saldo gebeurt en wanneer de maand afloopt. Een ervaring rijker en een ilusie (lees: 60 Euro) armer...

Helga is niet lekker en kruipt 's-middags in bed. Ruud en ik besluiten weer eens een poging te wagen om verse vis te vangen. Voor de gemoedsrust van de dames nemen we de handmarifoon mee. Nou ja, niet alleen voor hun gemoedsrust, ook voor de onze. Stel je voor dat de motor ermee op houdt. De vis is echter niet geïnteresseerd in onze fantastisch aangeboden lures, dus wordt het zelfgemaakte pizza aan boord van de Garabes.

Op het thuisfront wordt vanavond Sinterklaas gevierd. We hebben een paar weken geleden een doos met pakjes opgestuurd naar mijn zus met een heel verhaal erbij over een domme Zwarte Piet die de boot gemist had en dacht, gezien onze vlag, dat wij wel naar Nederland zouden varen. Afijn, een heel verhaal waar de kids van smullen. Via SMS'jes worden we gedurende de avond op de hoogte gehouden van het feest. Erg leuk!

Zondag 5 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Ik heb de koffie nog maar net gezet of de telefoon gaat. Het is moeders. Erg leuk om haar stem weer even te horen. In geuren en kleuren verteld ze over de voorgaande avond en het succes van onze doos met pakjes.

Vandaag proberen we de website bij te werken via de verbinding van Ruud en Araksi. Dan hoeven jullie niet te wachten tot we terug zijn uit Rome. We hebben trouwens van Ruud en Araksi een boekje en een kaart van Rome te leen gekregen, zodat we wat beter beslagen ten ijs komen, want het is onmogelijk om alles in zo'n kort tijdsbestek te zien. We moeten dus keuzes maken. Gezien de lokatie van ons hotel staan in ieder geval de Spanish Steps en de Trevi fontijn op het programma. Ook het Vaticaan moet natuurlijk bezocht worden en daar trekken we een dag voor uit. Verder natuurlijk het Pantheon en het Colosseum. En dinsdagmiddag hebben we een lunchafspraak met Maj en Claes, onze Zweedse vrienden die in Rome overwinteren. Wat we verder nog gaan doen zien we wel als we er zijn.

We nemen de laptop overigens niet mee, dus het duurt minimaal tot aanstaande vrijdag voordat we e-mailtjes kunnen beantwoorden. Telefonisch zijn we natuurlijk wel bereikbaar.

Vrijdag 10 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

(In verband met onze trip naar Rome hebben we 'dagboektechnisch' even een paar dagen overgeslagen)

[René>>]

Omstreeks 11:00 uur waren we weer aan boord van Vagebond. Versleten tot op het bot, maar zeer voldaan, na 4 dagen Rome. We hebben zoveel gelopen dat we beiden het gevoel hebben dat we minstens een paar centimeter korter geworden zijn.

De reis, zowel heen als terug, verliep vlotjes en redelijk comfortabel. De bus bracht ons vanuit Alghero in een kleine 2 uur naar Olbia, waar we een half uur voor vertrek aanmonsterden op de ferry. Het bleek dat we 1e klas stoelen gereserveerd hadden en dat beviel ons wel. Een hut was natuurlijk nog luxer geweest, maar dat was twee keer zo duur geweest. De stoelen waren vergelijkbaar met stoelen in de 1e klas van een vliegtuig. Mega groot en breed. Zowel op de heen als op de terugreis hebben we prima geslapen. Na aankomst, 's-ochtends om 7:00, in Civitavecchia was het een half uurtje lopen naar het station en de trein bracht ons vervolgens in iets meer dan een uur naar het Termini station in het centrum van Rome. Daarvandaan was het een kwartiertje lopen naar ons hotel. Een aanrader voor iedereen die voor relatief weinig geld een goed onderkomen zoekt in het centrum van Rome. Hotel Italia aan de Via Venezia, een zijstraat van de Via Nationale. De kamers zijn erg klein, maar keurig verzorgd en schoon. Iedere dag schone lakens en handdoeken, een uitstekend ontbijt en vriendelijk en behulpzaam personeel. We betaalden 80 Euro per nacht, inclusief ontbijt.

(Helga >> Het rook er echt fris. Normaal ruikt het in hotels altijd muf. Hier niet.)

's-ochtends  in Civitavecchia (met de nieuwe rugzak) Forum Romanum met op de achtergrond het momument van Victor Emanuel II Het Forum Romanum by night

Tja, Rome, hoe druk je dat in een paar woorden uit? Onvoorstelbaar indrukwekkend, komt wat mij betreft aardig in de buurt. Zoveel historie, pracht en praal op een paar vierkante meter. Afgezien van de (terecht) verplichte nummers is er ook nog zoveel meer. Een willekeurige kerk of binnenplaats is niet zelden al van een betoverende schoonheid. Niet te vergelijken met steden als Parijs, Barcelona of Londen. Rome is een verhaal apart en in dat verhaal is het Vaticaan het mooiste en dikste hoofdstuk.

(Helga >> Er is veel rijkdom geweest dus ook veel armoede. Dat is wat mij bij het zien van al deze pracht en praal bezig houd.)

Het Colosseum Het momnument van Victor Emanuel II The Circus of Domitian.

Geen chronologisch verslag, maar zomaar wat anekdotes, gebeurtenissen, en andere zaken die het lezen misschien waard zijn:

We hebben de Paus gezien! Woensdag stonden we in de stromende regen te wachten om de Sint Pieter binnen te gaan. Achter ons leek de rij te groeien tot een paar honderd meter lang, maar het bleek een groeiend publiek voor de Paus. Om 12:00 uur verscheen de Paus dan voor het raam van zijn werkpaleis. Luid aplaus en kreten van bewondering vanuit het massaal toegestroomde publiek. Daar moest natuurlijk een foto van genomen worden. Je moet goed kijken, maar hij staat er echt!

(Helga >> Doorweekt van de regen ervaar ik hoe mensen op dit alles reageren. Een vreemd gevoel ging door me heen. Ik voelde me een buitenstaander. Een man ging hysterisch roepen naar de Paus. Gelukkig verliep verder alles rustig. Hoe rustig de mensen dan ook in de rij hebben gewacht en braaf naar de paus hebben geluisterd, zo onbeschoft als ze waren toen we naar binnen mochten. Duwen, trekken, voorpiepen, rennen, etc. Vervolgens binnen werden ze de rust en de vriendelijkheid zelve. Een ervaring rijker.)

De originele foto is veel groter (de paus dus NOG kleiner)

Wat is de Sint Pieter indrukwekkend! Superlatieven schieten tekort om deze kerk te beschrijven. Niet alleen wat de omvang betreft, maar ook de beelden, de mozaikvloeren, het houtsnijwerk, de koepel van Michelangelo, je valt echt van de ene verbazing in de andere. Onvoorstelbaar ondrukwekkend ook de Pieta van Michelangelo, een beeld van Maria met de gestorven Jezus in haar armen. Michelangelo was pas 24 toen hij het maakte.

(Helga >> Onvoorstelbaar knap werk. Vele uren en levens heeft het werk gekost. Prachtig gemaakt. Over de mooie vloeren waar iedereen maar klakkeloos overheen loopt verbaas ik me steeds weer.)

Michelangelo's Pieta De Sint Pieter aan het begin van de avond Beeld, rechts van de ingang van de Sint Pieter

Prachtig ook de Vaticaanse Musea en in het bijzonder natuurlijk de door Raphael en zijn studenten beschilderde zalen. Wat een talent! Bijzonder om de "School van Athene" te zien met rechtsonder het zelfportret van de beroemde schilder. De Sixtijnse Kapel, hoe prachtig ook, vond ik wat tegenvallen. Bij een kapel stel je je iets anders voor, althans ik. Het is 'gewoon' een grote zaal. Het is een van de weinige plekken waar niet gefotografeerd mag worden (omdat het ten koste zou gaan van de verkoop van posters), maar paparazzi Helga kon het natuurlijk niet laten en heeft heimelijk wat plaatjes geschoten.

School van Athene Zelfportrait van Raphael (midden).  Detailfoto van School  van Athene. Plafond van de Sixtijnse Kapel (Michelangelo)

De Lacoongroep Dat is wat je noemt een groot hoofd Deze leeuw heeft nog een hoog knuffelkarakter (straks niet meer...)

Prachtige mozaikvloer Fragment van dezelfde vloer

De Vaticaanse Musea zijn in het winterseizoen 's-middags gesloten, dus toen we woensdag na het zien van de Paus en de Sint Pieter nog naar de musea wilden waren ze gesloten. Donderdag zijn we dus wederom naar het Vaticaan gegaan en hebben 's-morgens de musea bezocht en 's-middags nogmaals de Sint Pieter. Omdat we nu ruimer de tijd hadden hebben we de trappen naar de koepel beklommen. Welgeteld 320 treden, maar de inspanning meer dan waard. Een prachtig uitzicht over de stad Rome en niet te vergeten halverwege het balkon aan de binnenkant van de koepel.

16 van deze gezichten aan de binnenkant van de koepel van de Sint Pieter

Bij het Pantheon werden we aangesproken door kinderen die voor hun Engelse les toeristen moesten interviewen over Kerstmis. Erg leuk, maar nadat we een keer of 6 dezelfde vragen beantwoord hadden werd ons antwoord op de vraag "Do you speak English" steevast "No". Ook het Pantheon is indrukwekkend. Raphael ligt er begraven en een paar honderd jaar geleden heeft een of andere Paus nog opdracht gegeven om het graf te openen, omdat er twijfel bestond over de aanwezigheid van zijn resten. Een schilderij met de voorstelling van dat tafereel hangt er natuurlijk ook.

Pantheon

De diverse archeologische opgravingen zijn niet minder indrukwekkend. Beroemd natuurlijk het Forum Romanum met in de buurt het Colosseum, de Palatijn en het Capitool, maar het barst in het centrum van andere archeologische opgravingen. Je struikelt er soms letterlijk over. Er is zoveel dat het begrijpelijk is dat het soms wat chaotisch en onverzorgd overkomt. En dan te bedenken dat er onder de grond nog talloze andere schatten verborgen moeten zijn.

(Helga >> Het onderhouden van de huidige opgravingen en het 's nachts verlichten ervan zal een aardig duit kosten. Als je oplet zie je helemaal geen onkruid.)

Dinsdag hebben we gelunchd met Maj en Claes. We hadden afgesproken bij de Trevi fontijn, waar we een half uur te vroeg waren. De voorgaande avond hadden we de fontijn al bewonderd, dus nu zijn we rechts van de fontijn heerlijk in het zonnetje gaan zitten. Klokslag 13:00 uur ariveerden onze Zweedse vrienden. Leuk om weer bij te praten. Onderweg zagen we een grappig klein autootje. Een Italiaan wist ons te vertellen dat dit exclusieve karretje (zo'n brommer-autootje waar je geen rijbewijs voor hoeft te hebben) 'slechts' 15.000 Euro kost. Je moet het er maar voor over hebben... Aan de andere kant, in zo'n mini-bolide rij je niet bepaald voor lul.

Wachten op Maj en Claus in het zonnetje. Blits karretje! Maria en een fiets

Op het Piazza Navona, een beroemd plein met 3 fontijnen, was een kerstmarkt. Om de woorden van Stefan van de Espiritu aan te halen: ik was de budget-draak. Helga moest en zou een engeltje kopen en ik vond dat maar niks. Uiteindelijk kon ik het gezeur niet meer aanhoren en heb ik maar toegestemd. Al kost zo'n engeltje natuurlijk beduidend minder dan een complete kite-surfuitrusting.

Een van de fontijnen op het Piazza Navona

Veel foto's? Valt wel mee hoor, naast deze 26 hebben we er nog een stuk of 250...

Terug aan boord wachtte ons trouwens een grote verrassing. Er bleek een pakje uit Nederland geariveerd. Sinterklaas had ons in Nederland gemist, maar via-via hebben zijn presentjes ons toch weten te bereiken, inclusief een prachtig en lang(!) gedicht. Helga is helemaal in de wolken met de ingrediënten om spekulaas te maken (probeer in het buitenland maar eens aan speculaaskruiden te komen) en ook de puzzelboekjes zijn een succes. Mij heeft de Sint onder andere verblijd met een Zeilen. Klasse actie vanuit Nederland!!!

De Goedheiligman heeft ons toch weten te vinden

'S-avonds eten we voortreffelijk aan boord van de Garabes en doen verslag van onze belevenissen in Rome aan Ruud en Araksi. Eten is trouwens niet het goede woord, het moet dineren zijn. Rond 10:30 uur gaan we uitgeteld te kooi.

[Helga>>]

Het beschrijven van alles wat we gezien hebben in Rome is niet aan mij besteed. Ik verval in de details. Het zouden lappen met tekst worden. René heeft het zeer goed en compact beschreven. Dat kan ik hem niet nadoen. Wel wil ik kleine dingen kwijt en heb dan ook enkele zinnetjes aan zijn tekst toe zitten voegen. Ook hier maak ik notities van indrukken om later te kunnen nalezen.

Bij aankomst in de stad Rome overvalt de herrie ons, auto's, het toeteren, sirenes (ook panda's met sirene), pratende mensen, scoeters, etc.

Het is heel moeilijk om je aan de gemaakte dag planning te houden. Je wordt heel snel afgeleid omdat je zoveel ziet en tegen komt. We namen er dan ook de tijd voor om ook datgene te kunnen bekijken. Tja, dan loop je wel vele meters meer, dat hadden we er graag voor over.

Zoveel kerken. Het is gewoon niet te geloven. Hoeveel geld het moet kosten om dit te onderhouden. Het gevoel bekruipt me dat er meer kerken zijn dan wc's. Gewoon niet normaal meer.

Bij iedere kerk zit een professionele bedelaar. Het is een heel circuit waar je als gewone bedelaar niet zomaar tussen komt. In de metro moet je echt oppassen voor zakkenrollers. Ze zien er brandschoon en zeer netjes uit, hebben een rugzak of tas voor een arm hangen en losse snelle handjes. Ze pikken de toeristen er uit. In dat opzicht ben ik blij stadservaring te hebben. Je pikt ze er zo uit. Als het stampvol is in de metro dan is het moeilijk om ze te ontlopen. Zorg dat alles goed opgeborgen is op 1 plek die je volledig kunt bewaken.

Rome is geen vieze stad. 'S avonds worden de vuilniszakken opgehaald. 'S morgens zie je lege nieuwe vuilniszakken aan iedere deur vastgemaakt. Die worden zeker 's nachts gebracht. Op centrale grote plaatsen zie je gescheiden afvalbakken, verder kom je deze niet tegen.

Ik ga nog nalezen in de boeken over alles wat we gezien hebben om het allemaal een plekje te geven. In vier dagen zie je natuurlijk niet alles, dat is onmogelijk. Vier dagen is lang genoeg om alles te kunnen belopen en te absorberen. Ik ben erg blij (een stukje van) Rome gezien te hebben. Het is weer een onbeschrijflijke ervaring die niemand ons af kan nemen.

Hoe is het toch mogelijk. Het hotel ligt zo dicht bij de Spaanse trappen dat we dat wel tussendoor zouden gaan bekijken. Een klant van Ingrid (mijn oudste zus) heeft het marmer geleverd voor de treden. Om die reden wilde ik de trappen ook graag zien. Het is er gewoonweg niet van gekomen. Wel heb ik op haar advies cnocci gegeten en vond het heerlijk.

Het heeft veel geregend hier in Alghero. Dit hadden we via het nieuws vanuit Rome al meegekregen. Het is in het nieuws gekomen, volgens Ruud, omdat een herder met zijn schapen is overvallen door een waterstroom en is verdronken.

Bij aankomst in Alghero eerst boodschappen gedaan. De rust van Alghero bevalt ons goed. De kerstverlichting aan de oude stadsmuur is klaar. Het geeft een gezellige sfeer 's avonds.

(Naar omstandigheden goed nieuws vernomen via e-mail van Ingrid en Jan).

Zaterdag 11 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Vandaag in Nederland de uitvaart van Bernhard. Ik krijg haast kippenvel bij het eerbetoon van de luchtmacht, een missing-man-formation, met nota bene een Spitfire die de formatie verlaat. Prachtig! Mensen die mij wat beter kennen weten dat ik iets met vliegen heb, vandaar.

[Helga>>]

De reactie van het lijf is aangebroken. Ik ben met geen paard vooruit te krijgen. De koortslip is ook in aantocht. Toch gaan we even het dorp in om boodschappen te doen en een nieuwe internetkaart te kopen. Wat is Alghero toch een gezellig dorp. Er heerst hier een gemoedelijke, gezellige, warme sfeer. Het voelt of ik weer thuis ben.

Zondag 12 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Zondag is een rustdag en dat nemen we vandaag erg letterlijk. Behalve lezen, eten en wat internetten (website bijwerken, wat nog niet lukt vanwege de vele foto's) komt er verder weinig uit onze handen.

Maandag 13 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Ik ben de hele dag druk bezig met het instaleren van verschillende MaxSea versies. We hebben een legale versie 10, maar die leest geen backups ;-) van C-map kaarten. We hebben ook backups van MaxSea versie 7 en die kan wel C-map kaarten lezen. Eigenlijk wil ik niet terug naar versie 7, want we zijn zo gewend aan de functionaliteit van versie 10, maar C-map is toch wel heel handig. Ik probeer versies 7 en 10 naast elkaar te draaien, maar dat lukt niet. Uiteindelijk besluit ik toch maar om versie 7 te gaan gebruiken. Dan maar weer even wennen aan de mindere functionaliteit. Het verbaasd me ieder keer weer hoeveel tijd er in dit soort grappen gaat zitten. Je bent zo een paar uur verder.

Eind van de middag ga ik even bij Ruud kijken die op het einde van de pier probeert een visje te verschalken. Er staat geen wind en de zon schijnt, dus de trui gaat uit. Dat is een schrale troost, want de vissen willen niet bijten.

Helga is wat grieperig en brengt de dag lezend door.

Zo, nu eerst maar eens kijken of ik de website bijgewerkt krijg.

Dinsdag 14 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Bij terugkomst in Alghero 's morgens vroeg na Rome zijn we eerst nog wat boodschappen gaan doen. Ik hield de wacht bij de rugzakken toen een proestend, snotterend meisje met koortsige ogen voor me stond te proesten. Op dat moment hoopte ik dat ze me niet aan zou steken. Dit omdat ik aardig versleten was van Rome. Blijkbaar heeft ze me toch een beetje aangestoken. Eerst dacht ik gewoon moe te zijn maar nu blijkt dat mijn lijf aardig grieperig aanvoelt. Het is niet anders. Gewoon rustig aan doen.

Vandaag hebben we om 10:00 uur afgesproken met Ruud en Araksi om naar een bedrijf te gaan waar ze granen malen. De route is gunstig voor de enthousiastelingen om nog even naar visspullen te kijken. We komen namelijk langs een winkel die uitpuilt van de visspullen. Deze zaak hebben René en ik al eerder gezien toen we op rissluitingen jacht geweest zijn. Ik heb ook een restant zemelen met de verpakking in een zakje bij me. Via internet kreeg ik geen goede vertaling van zemelen. Door het te laten zien wist men wat ik bedoelde. Top! Ik heb nu twee kilo zemelen aan boord. Dit wordt dus broodbakken, testen en yoghurt met zemelen eten.

Araksi heeft van de gekochte granen een handje graan in het water gezet. Daarna heeft ze het water afgegoten en de natte granen in een pot met een zeef afgesloten. Dit herhaalt ze iedere dag totdat ze gaan ontkiemen. Dit moet namelijk binnen twee tot drie dagen gebeuren anders betekend het dat het graan oud is en alle gunstige stoffen uit het graan zijn verwijderd. Om dit te testen is het eigenlijk een beetje te koud, we zullen zien of het lukt. Zij heeft een maalmachine waarmee ze de granen fijn maalt om daarna brood en dergelijke mee te maken. Als je permanent op een boot leeft is het wel verstandig te zorgen dat je voldoende vitamines binnen krijgt. In al dat witte brood zitten niet voldoende vitamines.

We komen langs een grote SISA (supermarkt). Daar hebben ze allemaal gedroogde kruiden in zakjes. Araksi en ik gaan daar natuurlijk nog een bezoekje brengen voordat we de trossen hier los gooien. De kruiden die hier in Italië gebruikt worden zijn super. De verse kruiden die je hier heel makkelijk kunt krijgen zijn heerlijk.

Uiteindelijk besluiten we gezamenlijk te gaan eten. Omdat ik de gnochi zo lekker vond gaan we het zelf proberen. In de supermarkt kun je het vers kopen. Eerst ga ik nog even liggen omdat de griep me nog in de weg zit.

Morgen ga ik samen met Araksi naar de markt, we spreken om 09:00 uur af. Ik ga iedereen morgen avond verwennen met een (Helga-)zuurkoolschotel.

Woensdag 15 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Klokslag 09:00 uur stappen we aan wal om naar de markt te gaan. Ik koop wat stof en wat kleinigheden. Araksi heeft haar karretje bij zich die gedurende de ochtend aardig vol begint te raken. Het verbaast me dat ik nu ook Ruud nog met boodschappen terug zie komen. Tja, wat wil je als je zulke grote ijskasten hebt. Verschil moet er zijn. Overigens is het al een uur of 12:00 eer we terug zijn.

René heeft tijdens mijn afwezigheid een pakketje in ontvangst genomen. Waauwie...weer een pakketje. Het voelt, heel stoer, niet vergeten te zijn, er bij te horen, van alles eigenlijk. Het heeft René duidelijk moeite gekost het pakketje niet te openen voordat ik er was. We maken het direct open. Het is een pakketje van Jopie. Eigenlijk is het voor de kerst. Helaas kunnen we ons niet bedwingen toch verder te gaan. Er zit een brief en een kaart bij. Allemaal hele leuke en handige dingen. Echt over nagedacht. Ook zitten er echte Nederlandse zemelen in. Volgens de instructies moesten we eerst de pakketjes open maken en pas daarna de brief en de kaart lezen. Dat hebben we dan ook keurig gedaan. Erg leuk en super lief allemaal. Je weet dat het veel moeite gekost heeft en dat maakt het allemaal des te specialer. Alles krijgt een plekje en we maken direct een mailtje om te versturen aan Jopie.

Pakjes van Jopie. Vroege Kerst.

Ik ga aan de slag om de zuurkoolschotel te maken. Hoe eerder het klaar is des te lekker het vanavond zal zijn.

Rond een uur of zes komt Araksi bij ons aan boord. Ruud moet nog even internetten, werken zoals hij het noemt. Iedereen vindt de zuurkoolschotel erg lekker. Dat er kleine rookworstjes bij zijn is natuurlijk helemaal een feest. Araksi wil het recept. Ze heeft ook zuurkool aan boord en wil het dan later zelf ook een keer maken.

Araksi heeft een Armeens toetje gemaakt. Erg zoet, met noten erin, maar wel heel erg lekker. We houden nog genoeg over om er morgen nog een keer van te snoepen. MMm heerlijk idee.

Het wordt laat en gezellig. Er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Rond een uur of halftwaalf stappen ze van boord.

Donderdag 16 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Van oud brood bak ik nieuwe croutons. Het ruikt hier heerlijk. De croutons vind ik zo lekker dat ik ze af en toe eet als chips. Het deeg met de nieuwe Italiaanse zemelen staat te rijzen. De Nederlandse zemelen ga ik voor later bewaren. Die zitten ook goed verpakt en blijven lang goed. René en Ruud spreken af om vanmiddag te gaan vissen. Ik ben nog veel te druk met andere dingen om mee te gaan. Het brood reist niet voldoende naar mijn zin. Deze keer bak ik bolletjes in de oven. Het smaakt wel lekker. Van Araksi heb ik nu te horen gekregen dat je eerst het meel met gist moet laten rijzen en later pas het zout, olie en ander ingrediënten erin moet doen (zoals bij voorbeeld zemelen, noten of krenten). De volgende keer ga ik dat wel testen. Eerst moet er weer meel gekocht worden. Omdat ik droge gist gebruik moet ik tarwemail kopen. Als je namelijk gerstemail, roggemail of havermail koopt moet je werken met verse gist anders rijst het niet. Het komt neer op oefenen, oefenen en nog eens oefenen.

De mannen gaan vissen. Ze willen met levend aas gaan vissen. René vist met een stukje door mij gebakken brood. De vissen vinden het ook heerlijk. Hij heeft al snel een stuk of zes kleine visjes om grote vissen te kunnen gaan vangen.

Met zelf gebakken brood snel ff visjes vangen.

Araksi en ik gaan yoghurt maken. Als we ook nog eens een keer poedermelk vinden dan ben je helemaal onafhankelijk als je aan het varen bent. Dan kun je iedere keer van een restant yoghurt nieuwe maken. Helaas heb ik geen volle melk aan boord. We moeten het nu doen met half volle melk. Morgen zullen we zien wat het geworden is en of het goed smaakt.

Helaas, ze hebben niets gevangen. Eerder meer verloren dan gevangen. Tussen die rotsen raak je aardig wat tuigjes kwijt. Het kost me weer twee zware loodjes en haken. Die haken is niet erg. Het verliezen van twee mooie platte ronde zware stukken lood daar baal ik echt heel erg van. Ieder is één zo'n stuk lood verloren..@@##$$$. Deze vorm en gewicht vind je niet meer zo snel denk ik en kost een aardige duit. Ik wil niet meer dat er spullen gebruikt worden die we echt nodig hebben als we later willen zeil-vissen. Eigenlijk valt er niets meer te gebruiken omdat het er simpelweg niet meer is, makkelijk zat.

Omdat ik nog aardig wat mailtjes te lezen heb en er echt voor wil gaan zitten maakt René het eten klaar. We hebben hier Uncle Bens zilvervliesrijst gevonden en gekocht. Het wordt dan ook een rijst maaltijd. Het smaakt heerlijk! Wat een verwennerij. Nu nog het restand-toetje van Araksi en het kan niet meer stuk.

Na de afwas gaan we lekker een dvd'tje bekijken.

Vrijdag 17 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Het is niet koud en toch regent het af en toe. Dan is het weer heel donker buiten en dan schijnt de zon weer. Het weer is dus een allergaartje vandaag. Heerlijk weer om alles nog eens rustig te lezen en mailtjes te schrijven. De eigen gemaakte yochurt ga ik vandaag proberen. Ben heel benieuwd (later meer als ik het overleef).

Antwoorden op mijn vraag over de foto's gepubliceerd op 29 november 2004.

Ingrid

Ingrid heeft een hele duidelijk uitleg gegeven. Dank zussie!

Foto 1: Arbutus = aardbeiboom, een flinke struik (annex boom van 6 meter) die voornamelijk te vinden is in Mexico maar ook in het Mediterrane gebied en Noord-Amerika. Van sommige soorten is vooral de schors van de boom erg apart om te zien d.w.z. gladde roodachtig bruine, afbladderende schors waaronder de nieuwe, roomwitte of groenige schors zichtbaar is. De klein deel van de bloemetjes ontwikkelt zich tot roodachtige vruchten, vaak met een gerimpelde buitenkant, die er bijna een jaar over doen om rijp te worden! Als je goed kijkt, lijken die vruchtjes inderdaad heel veel op de wilde aardbeitjes uit het bos. De vruchtjes zijn enigszins eetbaar maar bepaald niet lekker!

Foto 2: de tweede foto: asclepias = zijdeplant, voornamelijk te vinden in de droge streken van het zuidwesten van de VS en Mexico waar deze plant thuishoort en een belangrijke voedselbron is voor de monarchvlinder. Vooral als de plant bloeit zitten er schitterende felgekleurde gele en rode bloemetjes aan de stengels. Aanraking van het stuifmeel van deze bloemetjes kan oogirritatie veroorzaken. De wollige zaaddoos wordt hier in Nederland inderdaad in bloemstukjes gebruikt. De plant dankt zijn naam aan de zijdeachtige witte draden die aan buitenkant van deze zaaddozen zitten. Van enkele soorten uit dit geslacht wordt de "zijde" gesponnen of als een minder kwaliteit "dons" gebruikt.

Grapje van Ingrid "Beide planten zijn eigenlijk subtropische exemplaren. Ik vraag mij dus in alle eerlijkheid af of jullie niet toevallig in Mexico aan land zijn gegaan in plaats van Sardinië".

In mijn familie hebben we veel contact via e-mail. Tja, we zitten nu eenmaal niet allemaal gewoon in Nederland. Mijn familie vertoeft regelmatig op vele plaatsen op de aarbol. E-mail is voor ons een uitkomst. In het verlengde van mijn plantfoto's en door het grapje van Ingrid is er een heel geschiedenis e-mail circuit op gang gekomen, erg leuk. Dat wil ik jullie niet onthouden. Het kan zelfs leerzaam zijn:

Christobal Columbus maakte immers ook die vergissing toen hij na een lange zeereis op zoek naar Indië uiteindelijk in Amerika aankwam. Columbus ontdekte Amerika, maar dit werelddeel kreeg niet zijn naam. Die eer kreeg per ongeluk een Italiaanse ontdekkingsreiziger. Amerigo Vespucci verkende enkele jaren na Columbus de kusten van Zuid-Amerika in opdracht van Spanje en later Portugal. Zijn beschrijvingen van zijn reizen werden in vele talen gedrukt en dus overal gelezen. Het continent werd door hem bekend en daarom werd het nieuwe gebied naar Amerigo genoemd.

Omdat Amerika eigenlijk door een Italiaan werd ontdekt is het heel goed mogelijk dat daarom veel van die Amerikaanse plantensoorten nu op dat Italiaanse eiland te vinden zijn. De botanicus van weleer is door onze foto's al een grote eer bewezen. De vroegere ontdekkingsreizen uit die tijd hadden immers altijd wel een botanicus aan boord die alleen maar stekjes en zaadjes liep te verzamelen op de nieuw ontdekte continenten.

Op de Engelse BCC tuinprogramma's wordt altijd veel verteld over hoe die planten in de scheepruimen 'gekoesterd' werden om die lange zeereis te overleven. De in onze Nederlandse tuinen bekende rodondendron (om maar een plant te noemen) is op die manier immers in Europa geïntroduceerd.

Weet je nog waarom de Indianen Indianen werden genoemd? Omdat Columbus altijd bleef volhouden - tot zijn dood toe - dat hij Indië had ontdekt. De bewoners die hij op de kust van Amerika aantrof noemde hij dus ..... jawel, Indianen.

Zo, dit is wel weer even genoeg stof om over na te denken. Ik ben dan ook heel benieuwd of hierop weer nieuwe mails met informatie binnen gaat komen..

Zaterdag 18 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Zo, dat was een onrustig nachtje. Gisterenavond waaide het al stevig, maar vannacht trok de wind aan tot NW8. Dan is het, zelfs in de haven, niet meer comfortabel aan boord. Vagebond ligt te rukken aan de lijnen en helt een graad of 10-15 over. Ik ben wel een paar keer ingedommeld, maar om nu te zeggen dat ik lekker geslapen heb... Het waait nog steeds stevig met uitschieters tot 46 knopen.

Naast de Garabes van Ruud en Araksi ligt een Amerikaans schip. Nou ja schip, meer een wrak, want er mankeert van alles aan het schip. Diverse scepters zijn afgebroken en het schip lekt als een vergiet. Trouwens opvallend, dat schip (een monohull van ca. 44 voet) heeft twee motoren en ook twee schroeven. Vannacht is de dektent kapot gewaaid. De tent zit er nog wel op, maar is ter hoogte van de bazaan twee meter ingescheurd.

In de loop van de middag komen Ruud en Araksi een biertje bij ons drinken. Ze hebben ook niet veel geslapen afgelopen nacht. We maken wat plannen voor de kerst. Eerste kerstdag maken we allemaal kleine gerechtjes en tweede kerstdag gaan we uit eten. Dat gepraat over eten maakt hongerig, dus Helga maakt popcorn. Inmiddels is de wind flink afgenomen. Helga en Araksi gaan nog wat boodschappen doen en ik doe een dutje op de bank.

's-Avonds kijken we de DVD "American Pie, the Wedding". Flauwe tienerhumor, maar desalniettemin aangenaam vermaak. Rond bedtijd gaat de wind bijna liggen. We liggen nog maar nauwelijks of zijn in dromenland.

Zondag 19 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Volgens de Telegraaf is Maxima weer zwanger. Die WA toch, hij heeft het er maar druk mee. De vlag gaat uit en we zingen uit volle borst het Wilhelmus bij het lezen van dit heugelijke nieuws...

Helga neemt het er echt van en blijft tot een uur of een liggen lezen in bed. Ik ben net zo lui, maar ga wel uit bed, en speel een spelletje schaak met de computer. Ik ben niet in de wieg gelegd voor dat spel. Zelfs met de meest eenvoudige settings kan ik nog niet winnen.

In de loop van de middag wordt Helga actief en controleert alle voorraden aan boord. Vooral onder de vlonders doet ze nog een paar aangename verrassingen. Hé, hadden we dat ook nog aan boord? Donkere wolken verschijnen aan de horizon. Even later neemt de wind weer toe tot 25 knopen en gaat het regenen. De wind komt nu uit het noorden en vanuit die richting liggen we beter beschut. Bij een NW wind komt er toch wat golfslag de haven in. Niet dramatisch, maar net genoeg om het oncomfortabel te maken.

Ik ga maar weer eens een poging wagen om de website bij te werken.

[Helga>>]

De yoghurt zag er een beetje vreemd uit. Het rook ook niet helemaal zoals ik denk dat het zou moeten ruiken. Dus het is via het putje aan de vissen gevoerd. In een nieuw glazen potje staat de nieuwe poging klaar. Over negen uur weet ik weer of het wat is geworden of niet. De levensmiddelen voorraadlijst is weer bijgewerkt. Er stond nog zoveel conimex genoemd in de lijst wat ik niet meer had gezien aan boord. Ik wist zeker dat we het nog ergens aan boord hadden omdat ik de lijst regelmatig bijwerk. Zoals op de lijst stond moest het in een bepaalde bun aanwezig zijn. Door het varen was de doos met levensmiddelen helemaal ver weggeschoven en dus niet meer te zien. Heerlijke nasi en soorten bami kruiden. Binnenkort lekker bami maken...mmmmm....gebakken eitje, pindasous en augurken erbij. Niet dat ik niet zonder de kruiden bami kan maken hoor. Het is gewoon vele malen makkelijker.

Als alles weer een beetje op orde is ga ik eens heerlijk speculaas maken of kruidnootjes. Dit hebben we van Sinterklaas gekregen. Ook staat op de planning om een keer kletskoppen te maken. We hebben van Sinterklaas en de Kerstman ook bruine suiker gekregen. Het kan dus niet meer stuk hier aan boord. Ik wil namelijk iedere keer enkele hoeken, kasten, gaten, bunnen doornemen en opruimen. Doel van de opruimbui is ruimte maken voor andere etenswaren. Italiaanse etenswaren wel te verstaan. Het eten is hier super. Vele kruiden kun je vers krijgen. Het is werkelijk een genot om over de markt te lopen of bij een groente boer in de schappen te kijken. Araksi vindt het ook leuk om overal te snuffelen. Ze kan ook een aardig woordje Italiaans. We vragen vaak hoe of men bepaalde groenten klaarmaakt. Het valt op dat Italianen bijna alles koken of bakken met olijfolie. Ze eten het met weer wat olijfolie erover en wat peterselie of verse kruiden. Simpeler kan haast niet lijkt me.

Maandag 20 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Op vragen die we stellen via de website wordt altijd heel enthousiast op gereageerd. Iedereen probeert zo goed mogelijk en uitgebreid mogelijk te antwoorden. Dat er inmiddels een wedstrijd gaande is, wie het eerste het juiste antwoord geeft, dat wist ik nog niet. Wel weet ik dat andere cruisers wel eens een prijs uitreikten voor het goede antwoord. Nu is het bij ons ietsje anders. Het zijn vragen waar we, als het kan, antwoord op willen omdat we het gewoon niet weten. Misschien dat we een keer een vraag gaan stellen waarvan we het antwoord wel weten om dan een prijs uit te kunnen rijken. We zullen zien. Later meer hierover.

[René>>]

Een klusje aan boord doe je nooit 'even'. Er valt ALTIJD iets tegen. Zolang als we Vagebond hebben missen we goede verlichting in de kombuis. Er zit wel een klein tl-lampje, maar dat geeft onvoldoende licht. Aanschaf en montage van een goede lamp is er gewoonweg nooit van gekomen. In de punt, waar we slapen, hebben we twee lampen. Een aan het hoofdeinde en een aan het voeteneinde. Aangezien we geen van beiden een voeten-fetisj hebben gebruiken we die laatste dus nooit, dus stel ik voor om die lamp boven de koelkast en kookstel te monteren. Helga vindt het ook een goed idee, dus dat doe ik wel 'even'...

Ik haal het gereedschap tevoorschijn, demonteer het lampje in de punt, demonteer het lampje in de kombuis om daarvandaan stroom te trekken naar de plek waar de nieuwe lamp moet komen en boor een gat in het plafond. Dit alles duurt bij elkaar een kleine 20 minuten. Dan wil ik met een ijzerdraadje een verbinding maken tussen het nieuw geboorde gat en de plek waar de stroom vandaan moet komen, een afstand van zo'n 20 centimeter. @#$%^&*(, er zit een spant tussen!

Had ik dat dan van tevoren niet kunnen bedenken? Ja, natuurlijk, maar je vergeet wel eens iets. En misschien is doordenken wel niet mijn sterkste punt en verlies ik daarom ook steeds van de computer bij het schaken. Ik weet het ook niet, maar inmiddels zit er wel een gat in het plafond waar ik geen stroom kan krijgen. Maar, ere wie ere toekomt, Helga komt met een briljant idee, waardoor het toch nog lukt. Tussen beide gaten zit een afdeklat tegen het plafond geschroefd om de gaten te maskeren die geboord zijn om de genua-rails op dek te monteren. Onder die afdeklat kan ik een stukje plafond wegzagen waar de kabel van de ene kant naar de andere kant van het spant kan. Ik had er zelf op kunnen komen...

Dinsdag 21 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Al een tijdje kriebelt het bij ons om weer te gaan zeilen. Niet dat we het niet naar ons zin hebben, maar gewoon die zeilen weer eens omhoog en het bruisende water langs de romp horen stromen. Het is rustig weer en ook voor de komende dagen wordt prima weer voorspeld. We stellen aan Ruud en Araksi voor om een dagtochtje naar Porto Conte te maken. Ze vinden het ook een geweldig idee en we spreken voor morgen af.

Na een tijd niet gevaren te hebben liggen er her en der spullen niet meer slingervast, dus een beperkte reorganisatie is op zijn plaats. Ook slaan we nog wat proviand in, zodat het ons morgen aan niets ontbreekt. We gaan bijtijds naar bed, want we willen morgen niet al te laat vertrekken.

Ons rijtje Alghero vlak voor zonsondergang

Woensdag 22 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Om 9:30 uur stappen Ruud en Araksi bij ons aan boord. We nemen de dingy van de Garabes mee, want de onze hebben we ingepakt en opgeborgen. Ruud heeft een visuitrusting bij zich waarmee hij kennelijk van plan is om de hele Middellandse Zee in een paar uur leeg te vissen. Hij heeft nog bij Modesto (de havenmeester) geïnformeerd waar we moeten zijn, dus er wordt nog snel een waypoint in de GPS gezet. Het ligt niet helemaal op de route, maar we hebben alle tijd, dus varen we erheen.

Er staat weinig wind, maar we komen voorruit, ook omdat er nauwelijks deining staat. Het is 22 december en we zeilen! Niks niet dik ingepakt, gewoon in een trui! In het zonnetje is het goed toeven, maar als de zon achter de wolken schuift is het fris. Op het waypont van Modesto gaan de zeilen naar beneden en dobberen we een halfuurtje rond, terwijl Helga en Ruud fanatiek vissen, maar zonder resultaat. De wind trekt aan, dus hijsen we de zeilen weer. Met een knoopje of 5 varen we in een klein uurtje naar de baai van Porto Conte. Helga en Araksi willen naar de kant om op kruidenjacht te gaan. We willen vanmiddag weer bijtijds in Alghero terug zijn, dus is er niet erg veel tijd. Terwijl Ruud en ik het anker uitbrengen, smeren de dames alvast broodjes. En laat dat nu het moment zijn dat Ruud eindelijk een keer beet heeft... De lure lag in de dingy (de hengel aan boord van Vagebond) en door het manoeuvreren met Vagebond heeft een haak zich in de benzineslang van de dingy geboord. De benzine spuit eruit. Met vulkaniserend tape dichten we het gaatje provisorisch en kunnen we toch nog naar de kant. Ruud blijft aan boord, maar ik ga met de dames mee, want ik vind het wel leuk om even een ander 'behangetje' te zien. Ik slenter wat achter de meiden aan, die her en der takken afknippen. Het gaat inmiddels niet meer om kruiden, maar om takken om leuke kerststukjes van te maken. Na een uurtje gaan we weer terug naar Vagebond. De zeilen worden weer gehesen en in de invallende duisternis varen we terug richting Alghero.

Om 18:00 uur maken we weer vast. Om de kou te verdrijven maken we Irish Coffee. Het smaakt voortreffelijk. Helga maakt een zalmpasta en als afsluiter van de "mooie volle lange dag" kijken we nog naar de DVD "What women want", want op de computer van Ruud en Araksi doet 'ie het niet.

Voor anker in de baai van Porto Conte Helga en Araksi op kruidenjacht Koud, maar wat een mooie zonsondergang!

Donderdag 23 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

We beginnen wat zenuwachtig te worden, want de reisbescheiden voor Zuid Afrika, die eind november vanuit Nederland verstuurd zijn, hebben we nog steeds niet ontvangen. Ik schrijf de touroperator maar een mailtje, want over een maand is het al zover. Trouwens, over een jaar zitten we als het goed is in de Carieb!

Van alle takjes en halve struiken die Helga en Araksi gisteren gescoord hebben maken de dames kerstkransen. Zo krijgen we de kerststemming er wel in, hier op de steiger! Verder doen we vandaag inkopen voor beide kerstdagen.

Vrijdag 24 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Er wordt wat afgekokkereld vandaag. Araksi op de Garabes en Helga en ondergetekende op de Vagebond. De laatste boodschappen worden nog gedaan. Helga en Araksi staan er zelfs vroeg (7:30) voor op, om bijtijds op de markt te zijn. Ik laat het graag aan de dames over.

We krijgen antwoord van de touroperator. De spullen zijn verstuurd, maar kennelijk onderweg ergens zoekgeraakt of de post doet er gewoon extreem lang over. Voor de zekerheid zijn alle benodigde documenten bijgesloten, dus we hoeven ons geen zorgen meer te maken. We vliegen met E-tickets, dus ook dat is geen probleem.

's-Middags komt Federico (een van de havenmeesters) ons een brief brengen. Hij is van mijn moeder. Ze heeft een artikel uit Trouw ingesloten waarin Henk de Velde geïnterviewd wordt. Mooie brief en fraai interview. Je kunt veel over Henk zeggen, maar niet dat hij zijn dromen niet realiseert. Een stoere zeebonk met een afwijkende kijk op de wereld. Ik mag hem wel.

's-Avonds gaan we met Ruud en Araksi pizza eten in het stadje.

Zaterdag 25 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

We treffen de laatste voorbereidingen voor het feestmaal van vanavond (en morgenavond). Als ik zo zie wat wij allemaal gemaakt hebben en hoor wat Araksi gemaakt heeft, kunnen we heel Alghero wel uitnodigen en dan nog gaat het niet op.

Om vier uur drinken we als opwarmertje een gluhwein bij Ruud en Araksi. Ik krijg visioenen van bergen, steile hellingen, verse poedersneeuw en maagdelijke afdalingen, maar weet me te beheersen.

Als we om vijf uur weer aan boord van de Garabes stappen staan alle voorgerechten op tafel uitgestald. Het is een plaatje! Het water loopt ons allemaal in de mond, want we hebben bewust niet al te veel gegeten vandaag. Het valt niet mee om ons in te houden, want er komt ook nog een hoofdgerecht en een dessert. Het smaakt er in ieder geval niet minder om: Armeense kip-notenpaté, een salade met mosselen, een kipsalade, grote garnalen, zalmrolletjes, een mouse van bonen en nog een Armeens gerecht met courgette.

Na een lange pauze smullen we van het hoofdgerecht dat bestaat ui kalkoen, gegratineerde aardappelen, peertjes en appelcompote. Dat een maag zoveel voedsel kan verstouwen, het is niet te geloven!

Ruud zet zijn geavanceerde home-cinema systeem op (lees:laptop) en we kijken Pearl Harbour. Wij hebben 'm inmiddels al twee keer gezien, maar het blijft een aardige film, al duurt 'ie wel erg lang. De tweede helft dut ik regelmatig in als gevolg van het overvloedige voedsel en niet te vergeten de drank. Na de film (0:30) hebben we weer wat ruimte voor het dessert dat bestaat uit chocoladesousjes en broodpudding met kokos. Als klap op de vuurpijl krijgen we nog een cadeautje van Ruud en Araksi. We zijn er beduusd van, want daar hadden we geen rekening mee gehouden. Het is een prachtige lure (kunstaas) waar we volgend jaar ongetwijfeld hele serieuze vissen mee gaan vangen. Ruud zit er ook helemaal bij te glunderen.

Een gluhwein vooraf En dit was alleen nog maar het voorgerecht... Drank maakt meer kapot dan je lief is!

 

Zondag 26 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Een herhaling van gisteren, al kijken we dit keer twee afleveringen van Crime Scene Investigation, een set DVD's die het op onze laptop(s) niet wil doen, maar op die van Ruud wel.

Maandag 27 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Er trekt een depressie over Corsica en het waait weer stevig, net als afgelopen nacht. Die wind is op zichzelf niet zo vervelend, maar de swell wel. Stel je voor dat je in bed ligt en iemand geeft je bed iedere 10 seconden een zet, zodat het een halve meter verplaatst wordt. In slaap komen viel vannacht dus niet mee. Wat ook niet echt hielp was dat de ankerketting bij iedere beweging tegen de buis sloeg. Onze ankerbak zit niet helemaal voorin de punt, maar onder het hoofdeinde van het bed. Zo streeft Koopmans naar een betere gewichtsverdeling. Niets mis mee, maar er loop dus een buis waar de ankerketting doorheen loopt. Meestal wurm ik vanaf dek een dubbel stuk touw in die buis en dat voorkomt het slaan van de ketting tegen de buis, maar nadat we afgelopen week gezeild hebben kreeg ik het tweede stuk touw er niet in. Daar betaalden we afgelopen nacht de prijs voor. Uiteindelijk ben ik er om 3:00 maar uitgegaan en heb de hele ankerketting eruit getrokken en aan dek gelegd. Tsja, je maakt wat mee...

Maar, het kan altijd erger. Ellen Macarthur (www.teamellen.com) heeft ook niet echt een gezellige kerst gehad. Ze is bezig met een recordpoging solo, non-stop, rond de wereld in een multihull. Hetzelfde record dat Henk de Velde tot drie keer toe tevergeefs geprobeerd heeft op zijn naam te schrijven. Tijdens de kerstdagen zat ze middenin een zware depressie met windstoten tot meer dan 50 knopen. Mooie site trouwens, waar haar vorderingen ongeveer van minuut tot minuut te volgen zijn. Momenteel ligt ze een dag voor op Joyon, de huidige recordhouder.

[Helga>>]

Pff.. we liggen nog te hobbelen. Het weer werkt ook niet mee. Ik lees de laaste berichten over mijn zwager. Het gaat allemaal niet zoals gewenst is. We zijn er aardig van ontdaan. Wat kun je doen. Duimen, het beste wensen en afwachten.

Ik heb net een broodje op met heerlijke kaas en roccola sla. Omdat ik rillerig ben kruip ik met een warme kruik terug naar bed. Niet lang daarna komt René ook naar bed. Steenkoude GROTE voeten komen mijn kant op. Gelukkig heb ik als verdediging een heerlijke warme kruik. Ik dommel wat in en knap er aardig van op. René blijkt misselijk te zijn en erg rillerig. We nemen een mok warme melk met anijs en kruipen terug. Ondanks dat het toch een super hang dag is ga ik me toch maar aankeleden. Het is vijf uur geweest! Araksi en Ruud zullen wel denken waar blijven die twee.

We spreken af dat we de marifoon op kanaal 77 zetten zodat René me kan roepen als hij me nodig heeft. Met mijn duffe hoofd vertrek ik richitng de buurtjes. Ik val bijna met anker en al in het water. Gelukkig dat René het anker nog met een extra lijntje geborgd had. Ik stap altijd op het anker om van boord te gaan. Omdat de anker ketting vannacht zo te keer ging heeft René deze uit de ankerbak gehaald en in een krat op dek gelegd. Gevolg daarvan is dat de ketting niet meer geborgd is en het anker alleen met een lijntje vastzit aan de preekstoel. Als een evenwichtsdanseres stond ik op dat losse anker te wiebelen met een hortend en stotende boot en het koude water onder me. Pfff....daar word je wel wakker van. Aangekomen bij Araksi en Ruud, zitten ze 'weer' een film te kijken en genieten van overheerlijke sushi. Omdat ik nog niet gegeten heb maakt Araksi direct nog een schaal vol met overheerlijke sushi. Het is heel makkelijk te maken en overheerlijk. Met name het idee dat je rauwe vis zit te eten spreekt me aan. Als we gaan oversteken naar de Carieb en we vangen een grote vis dan wil ik van alles van die vis kunnen maken. De ingredienten komen dus ook op mijn wensenlijstje te staan. Araksi gaat nog naar Luxemburg en hoopt dan voor de komende tijd wat voor me mee te nemen.

Ik wil niet laat terug zijn bij René en vertrek met 6 sushi's voor René naar de boot. Het is helemaal donker binnen. Hij heeft twee keer overgegeven en veel gezweet verteld hij me. De sushi verdwijnt in de koelbox, misschien dat hij het morgen wil proberen. De stakker ligt in bed met een warme kruik en hij wil nog steeds niets eten.

Door de swell heeft een van de rubbers op de lijnen het begeven. Deze vangt de klappen van de lijnen op. Het is geen probleem omdat we de boot op extra lijnen hebben vastliggen. Mocht een lijn breken dan zijn we er snel genoeg bij. Trouwens zo heftig gaat het nu ook weer niet tekeer. De lijn kan hoogstens door het schavielen kapot gaan. Ook daar hebben we ze voor beschermd. Maar goed dat kan ook weer verschuiven en we liggen nu nog meer te bonken.

Dinsdag 28 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Wat een @#$%^&*()-nacht! In de loop van de nacht begon ik me wel wat beter te voelen, maar nam ook de wind toe en lag Vagebond als een dolle stier aan de lijnen te rukken. Niet echt bevorderlijk voor je nachtrust. Maar goed, ik tel mijn zegeningen, want ik voel me inmiddels 100% beter dan gisteren. Het is guur en er staat een straffe NW6. Ons gloeiventilatortje maakt overuren.

We gaan shoppen voor nieuwe landvast-dempers. Misschien weer rubbers of anders van die RVS-veren die je hier ook veel ziet. Ze zullen wat duurder zijn, maar gaan langer mee.

Uiteindelijk kiezen we voor een derde oplossing. Rubbers zoals we hadden, vinden we hier niet. De veren van kwaliteit kosten € 75 per stuk. Goedkopere veren kosten ook nog € 32 per stuk. En daar komen dan nog ketting en RVS harpen bij, zodat je zelfs met de goedkopere variant al snel op € 80-90 uitkomt. We maken zelf een contructie met dik elastiek. 18 strengen en daar de landvast omheen gerold. Totale kosten, inclusief 16 meter landvast € 60. Misschien gaat deze constructie minder lang mee, maar voorlopig houden we het verschil in onze zak.

Gebroken rubber demper (na 4 jaar) 75 Euro per stuk! 32 Euro per stuk Totaal 60 Euro (2 stuks, inclusief 16 meter landvast)

 

[Helga>>]

Na het repareren van de lijn liggen weer wat rustiger. Ik werd er niet vrolijk van. Als je dan ergens mee bezig was dan kwam er weer een klap. Dit komt omdat de lijn niet meegeeft. De hele nacht was dit al gaan de gang. Ik werd er zelfs boos op die klappen. Lag ik net te slapen werd er ik weer met een harde knal wakker gemaakt...grrrr.

Vanmiddag heb ik Federico gesproken over 31 december. Er worden namelijk allemaal podia en tenen opgesteld op de kade. Het wordt denk ik erg gezellig. De pier die de haven van de zee scheid wordt het vuurwerk afgestoken. We zitten dus 1e rij of we zinken 1e rij omdat er een vuurpijl onze kant op komt De weersvoorspellingen zijn voor de 31e voorlopig gunstig. Nu hopen dat de wind niet pal onze kant op staat. Voelt toch ietsje prettiger.

Ondanks dat ik vannacht bar slecht geslapen heb voel ik me best fit. Het is donker buiten en de wind giert echt rond de boot. Het heeft net heel hard geregend en ik verdenk die regen er zelfs van dat er kleine hagelstukjes tussen zaten. Het moet niet gekker worden hier!

De gluhwijn smaakt heerlijk .

Alghero heeft het thema Don Quichot. Ik zal er nog enkele foto's van maken en proberen er achter te komen waarom ze dit thema gebruiken en of dit een traditie is. Er zijn hier namelijk helemaal geen molens!

Deze foto van Don Quichot had  ik al terloops gemaakt.

 

Woensdag 29 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Ik moet iets héél belangrijks rectificeren. Twee dagen geleden schreef ik, na een winderig nachtje met wat niet-noemenswaardige ongemakken, dat het altijd erger kon en toen verwees ik naar Ellen Macarthur en dat zij ook geen gezellig kerst gehad heeft. Daarbij ging ik natuurlijk volledig voorbij aan het enorme drama dat zich afgespeeld heeft in Azië. De laatste berichten spreken van 75.000 doden. Verschrikkelijk!

Als we 's-middags boodschappen gedaan hebben, lopen we terug over de oude stadsmuren. De zon is inmiddels gaan schijnen en vanwege de forse deining breken de golven nog voordat ze op de rotsen te pletter slaan. Het lijkt de Atlantische Oceaan wel. Een stuk of 10 surfers liggen in het water en maken regelmatig schitterende 'rides'. We gaan erbij zitten en genieten minstens een half uur van het schouwspel.

Ruud en Araksi krijgen oudejaarsavond bezoek van vier vrienden uit Rome. Ze blijven twee nachten. Ondanks alle ruimte aan boord van de Garabes komen ze één bed tekort. Of Ruud bij ons aan boord mag slapen? Natuurlijk, geen enkel probleem. Helga en Araksi zitten gelijk bij elkaar om te bespreken wat er gegeten en gedronken moet worden. Ik moet nog bijkomen van de kerstdagen!

Oudejaarsavond wordt het hier trouwens groot feest. Er wordt sinds gisteren een groot podium opgebouwd waar een jazzconcert gegeven gaat worden. Verder wordt er op de pier een gigantisch vuurwerk voorbereid. We zitten (liggen) eerste rij. Hopelijk komt de wind rond die tijd even niet uit het noordwesten, want anders liggen we naar ik vrees precies in de baan van het vuurwerk-afval.

Helga heeft kletskoppen gebakken! SMULLEN met hoofdletters. Ze hoeft me nog net niet vast te binden om te voorkomen dat ik in één keer de hele bakplaat naar binnen werk. Voor wie het ook eens wil proberen, het is echt heel simpel:

Ingrediënten

60 g zachte margarine uit een kuipje (met veel onverzadigd vet), 50 g bruine basterdsuiker, 200 g witte basterdsuiker, 2 el koud water, 1 tl gemalen kaneel, 100 g bloem, 50 g blanke grof gehakte amandelen

Bereidingswijze

En tussen al die onnozele verslagen van ons is dit ECHT VAN BELANG:

Vanavond kom ik via de Zeilen website op de site van de Mercator. Ik had al eens over de Mercator gelezen op de website van de Pinical, maar had hun site eerlijk gezegd nog nooit bezocht. De bemanning van de Mercator heeft een tsunami in Phuket aan den lijve ondervonden en op hun site staat een ooggetuigenverslag waar zowel Helga als ik kippenvel van kregen. Het deed ons zoveel meer dan de onpersoonlijke en overwegend zakelijke berichtgeving op de nieuwssites die we volgen, hoe verschrikkelijk de ramp natuurlijk ook is. De bemanning van de Mercator is een actie gestart om de Thaise ondernemers in 'hun' baai te helpen bij het opnieuw opbouwen van hun bestaan. Een actie die we van harte ondersteunen en we roepen al onze lezers op om hetzelfde te doen. De actie staat beschreven helemaal onderaan hun verslag. Let op: hun actie loopt t/m 30 december!

Donderdag 30 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]'.

Ingrid mijn oudste zus wil graag een indruk krijgen van Alghero. Ik heb, raar maar waar, nog steeds geen foto's van Alghero gemaakt. Dus ik ben vandaag met de camera op stap geweest. Het zonnetje schijnt. Het is een helder blauwe lucht. Het licht is eigenlijk veel te fel om mooie foto's te maken. Ik ga het gewoon proberen. In de haven waait het behoorlijk. In het stadje uit de wind is het gewoon warm. Het is twee uur geweest. De winkels zijn dicht waardoor het heel stil is in de straten. Heerlijk. Ik banjer ieder straatje in, in de hoop dat ik het oude gedeelte van Alghero goed vast kan leggen. Hier zijn we het meest, daarom ben ik hier begonnen.

Alghero: Uitzicht vanuit poortje Alghero: Door  het poortje de oude stad in. Alghero: zomaar een straatje Alghero: een grappig balkon

Alghero: Leuk lijnenspel Alghero: Lopen over de oude muur Alghero: Het uizicht. Daar zijn we vandaan gekomen.

Ik constateer dat ik alle foto's een beetje scheef heb genomen, sorry. Natuurlijk kan ik de foto's corrigeren op de computer alleen ontbreekt me de zin. Volgende keer zal ik ze proberen recht (waterlijn recht) te schieten.

Vrijdag 31 december 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Oudejaarsdag! Wat vliegt de tijd. Niet normaal meer. Ik herinner me vorig jaar, bij mijn zus in Dordrecht, als de dag van gisteren. Het zou een bijzonder jaar worden. De bruiloft van mijn zus en zwager, ons vertrek en mijn moeder die voor het eerst zou gaan vliegen om ons op de Balearen te bezoeken. Vandaag sluiten we dat jaar alweer af. Het is echt omgevlogen. Maar jongens, wat een mooi jaar!

Voor de verandering wordt er vandaag weer veel tijd achter het gasfornuis besteed. Helga maakt diverse kleine hapjes, waaronder vlammetjes. We zijn benieuwd of de Italianen dat scherpe hapje weten te waarderen. Ik maak krabsoep, als voorafje voor wat wederom een feestmaal aan boord van de Garabes moet worden.

Om 15:00 vergezel ik Ruud naar het vliegveld om Federico, Isabella, Paco en Valentina op te halen. Het gammele busje scheurt met 100 km/u over de provinciale weg. Geluidsisolatie is nul en zo nu en dan schreeuwen Ruud en ik elkaar iets toe. Gelukkig duurt het ritje maar een kwartiertje. Bij aankomst staan ze al op ons te wachten. Hetzelfde busje staat nog te wachten op passagiers, dus we kunnen zo weer in stappen, met dat verschil dat het busje nu bom en bomvol zit. Het merendeel van de passagiers moet staan en de terugweg is nog minder comfortabel, voor zover dat al mogelijk is.

Federico Isabella Paco Valentina

Aan boord van de Garabes eten we de krabsoep en maak ik Irish Coffee. Er is te weinig koffie, dus hij valt 'wat' sterk uit. Vooral de dames klagen, maar Ruud, Federico en mij smaakt hij prima. Er wordt een cd opgezet en voor we het weten zitten we met Italianen te luisteren naar Marco Borsato en leggen wij uit dat hij een rasechte Hollandse Italiaan is, die in Nederland erg populair is. Met jassen aan eten we in de kuip het hoofdgerecht dat bestaat uit diverse kleine hapjes. Hoewel je 'klein' bij Araksi wel met een hele grote korrel zout moet nemen. Het smaakt er in ieder geval niet minder om en de vlammetjes vinden met name bij Ruud en Federico gretig aftrek. En ik zeg je, ze zijn HEET! Ondertussen probeert iedereen in verschillende talen te leren hoe van 10 naar 1 te tellen. Nederlands, Frans, Spaans, Italiaans en Armeens. Na 10 minuten geven we het collectief op en besluiten om het maar op Italiaans te houden.

We gaan naar het plein, waar het saxofoon concert net begonnen is. Op één groot en twee kleine podia maken futuristisch uitgedoste muziekanten (te) moderne muziek. Het is een prachtig schouwspel, maar van de muziek zijn we niet erg onder de indruk. Om kwart voor twaalf keren we terug naar de boten om niets van het vuurwerk te hoeven missen. We zijn nog maar net op tijd om klokslag 12 uur de champagne te ontkurken.

Is dit muziek? Smaken verschillen :) Laat dat maar aan Ruud over...

Direct daarop begint het vuurwerk op de pier, op 250 meter afstand. Het is erg spectaculair en duurt zeker 20 minuten. Bij het slot is de lucht zo fel verlicht dat je er een boek bij kunt lezen. Het mooiste vuurwerk dat we ooit gezien hebben!

We gaan weer terug naar het plein en storten ons in het feestgedruis. Duizenden mensen hebben zich rond het grote podium verzameld. We zien er tientallen met een fles champagne in hun hand. Jongeren met flessen rum of wodka. Umberto Smali (of zoiets), een lokale grootheid treedt op. Hij ziet er niet uit. Hij is minstens 30 kilo te zwaar en zijn kloffie bestaat uit een slobberbroek, een trui en een vies leren jack. Maar dat mag de pret niet drukken, want het publiek gaat uit zijn dak. Sommige liedjes komen ons bekend voor. Zo komt ook het door Marco Borsato vertolkte Margarita voorbij. Na anderhalf uur staan krijg ik stress in mijn rug en gaan Helga en ik terug naar de steiger. Tien minuten later komen ook Ruud en Araksi terug. Vervolgens zitten we om 3:00 aan de goulash en het smaakt voortreffelijk. Rond 4:00 gaan we te kooi.

Het vuur werk is overweldigend...niet vast te leggen zo groots Weer een klein stukje van het geheel.. Alles wit en goudgeel

januari 2005