Maandag 1 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

Mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is, dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Trouwdag E&N Renes, Rikie Jutting, Trouwdag E&A Kouwenhoven, Annelies van Uden-Baas, Dolf Wiemer, Tim van Uden, Jolanda Rot, Anneke Francis, Piet de Zeeuw, Emma Kamphuis.

[Helga>>]

Oh, oh, als dit maar niet betekend dat ik ziek ben of zo. Het is iets over zeven en ik ben al uit bed. Het regent. Je wilt het niet geloven! Op de wereldomroep wordt zelfs apart Sardinië genoemd. Op Sardinië regent het en blijft het voorlopig regenen. Hopen dat ze dit bericht niet in Nederland uitzenden. Het is inmiddels acht uur. De tijd dat het Duitse echtpaar gaat vertrekken. We wensen elkaar nog een fijne tijd en goede reis toe. Die broer die dus nu op de boot blijft, loopt in blote bast en op blote voeten! Gelukkig heeft zijn vrouw wel gewoon een lange broek met regenjas aan. Zou het zo'n bikkel zijn of is het zoiets van ik ben in Italië dus is het warm? Hij is overigens ook in de veronderstelling dat de temperatuur over enkele dagen weer omhoog gaat. Hopen dat hij gelijk heeft. We shall see!

Vandaag en morgen zouden de zeilcondities beter zijn zodat we nog wat kunnen gaan varen. Zoals het er nu uitziet lijkt me dat geen goed idee. We moeten nog naar een internetcafé om te controleren of dat geld wat René, enkele dagen geleden, uit de automaat wilde halen niet is afgeschreven. Zo ja, dan moeten we terug naar die bank.

Met het leren van de Italiaanse woordjes gaat het nog steeds goed. We zijn inmiddels bij de C. Vandaag gaan we de A en B herhalen en zinnetjes erbij leren.

Mijn oudste zus Ingrid attendeerde ons er via mail op dat het Haloween is op 31 oktober en 1 november. Omdat we gisteren helemaal niet weg zijn geweest hebben we er ook niets van gemerkt. Helaas regende het heel de avond waardoor de vuren die er blijkbaar bij horen niet door ons gezien zijn. Misschien dat we vandaag nog enge dingen gaan meemaken.

Mijn broer Wicherd en zus Ingrid hebben antwoord gegeven op de vraag waar die bakjes met plastic zak in de bomen voor zijn. Zie vraag en foto's op 12 oktober te Porto Cristo:

Het is om insecten te lokken voor onderzoek:

De vallen kunnen extra aantrekkelijk worden gemaakt door er een lokstof in te plaatsen, bijvoorbeeld een voedsellokstof of een feromoon. Dan kan men ook soortspecifiek vangen. Met behulp van een vergrootglas en determinatietabellen kan men de gevangen insecten identificeren. Dit is belangrijk om te bepalen of het een schadelijk insect betreft en tot welk type het behoort, voordat men tot bestrijding overgaat. 'Eén insect maakt nog geen plaag'; vaak is een gevangen insect slechts een binnenloper of een verdwaalde overwinteraar. Pas wanneer er op een plek veel insecten worden aangetroffen, wanneer regelmatig insecten van dezelfde soort worden aangetroffen of wanneer ze steeds op
dezelfde plek worden gevonden, is er structureel iets mis.

[René>>]

Omdat er op te steiger niets gevangen wordt, besluiten Helga en Ruud in de middag hun geluk te proberen bij een eilandje dat voor de haveningang ligt. Met de dingy van Ruud trekken de twee onverschrokken vissers erop uit. Of ik de marinade vast klaar wil maken... Ja, ik ben me daar gek zeg! Eerst zien, dan geloven.

Op de steiger wil het maar niet lukken Bluf!

Ondertussen mogen we gebruik maken van de wasmachine bij Ruud en Araksi aan boord. Heel erg luxe!

Ben ik even blij dat ik die marinade nog niet klaargemaakt heb. Natuurlijk... ze hebben wel vier keer beet gehad, en een keer zelfs "bijna" een vis gevangen, maar onder de boot wist 'ie op het laatste moment toch nog te ontsnappen. Ze hebben in ieder geval veel lol gehad. Bij ons aan boord drinken we gevieren een borrel. Daarna moet er natuurlijk nog wat gegeten worden. Helaas geen vis, dus gaan we met onze kipfilet naar de Garabes waar Araksi, met wat hulp van Helga, een heerlijke rijstschotel maakt. De communicatie verloopt trouwens in drie talen. Erg grappig. Ruud en Araksi speken onderling Duits. Regelmatig schiet ons Duits tekort, dus wordt er even makkelijk overgeschakeld op Engels. En met Ruud spreken we uiteraard regelmatig Nederlands, wat Araksi overigens goed verstaat.

Het regent vanavond weer pijpenstelen. Ongelooflijk hoe snel, voor ons gevoel althans, de zomer overgegaan is in de herfst. Tot en met de oversteek naar Sardinië hebben we uitstekend weer gehad, maar sinds we hier zijn is het compleet omgeslagen. Veel buien, soms langdurige regen en een temperatuur van zeker een graad of 5-6 lager. Maar volgens de weerkaartjes wordt het vanaf donderdag weer beter. Het brengt ons trouwens wel aan het twijfelen of we nog een week of 2 willen gaan varen of niet. We staan niet te trappelen om om de haverklap de pakken aan te trekken en in mooie ankerbaaien de hele dag binnen te moeten zitten vanwege kou en/of regen. We kijken het weer nog een paar dagen aan en nemen dan een besluit.

Vanochtend wilde ik trouwens in het stadje een GPRS pre-paid kaart gaan kopen, maar bleken alle winkels gesloten in verband met Allerheiligen. Onze internetverbinding moet dus nog maar een dagje wachten.

Dinsdag 2 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Na heel veel gedoe, waarover later meer, heb ik het eindelijk voor elkaar gekregen om de laptop, de GSM (GPRS), en de privider (Tim) met elkaar te laten praten. Met andere woorden: we hebben een echte internetverbinding aan boord. Maar, nogmaals, later meer. Eerst maar eens even de website uploaden.

En we lazen zojuist het afschuwlijke nieuws dat filmmaker Theo van Gogh vanochtend in Amsterdam vermoord is. Het is niet te bevatten!

Woensdag 3 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Een van de prettige bijkomstigheden van "dit leven" is dat er tijd in overvloed is om over allerlei zaken na te denken. Tijdens het zeilen, 's-ochtends bij het wakker worden of 's-avonds bij het roken van sigaretje in de kuip. Er is immers geen afleiding van werk of tv. En zo beheerst de laffe moord op van Gogh sinds gisterenavond mijn gedachten. Wil ik daar überhaupt over op de website schrijven, zo vroeg ik me vanochtend af. Dit is nu niet bepaald een website om allerlei politiek getinte statements te maken. En toch kan ik het niet laten wat van mijn gedachten aan het toetsenbord toe te vertrouwen.

Het is niet alleen deze moord die me zorgen baart, als wel de plaats die deze gruwelijke daad inneemt in een groter geheel. Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan Pim Fortuyn, een extreem Islamitisch boek waarin opgeroepen wordt om homo's van de daken te gooien, de oorlog in Irak, de immer voortdurende strijd tussen de Palestijnen en Israël en uiteraard ook de Amerikaanse verkiezingen van gisteren. Het lijkt erop dat Bush zijn ongenuanceerde beleid nog 4 jaar mag voortzetten. En die ongenuanceerdheid is nu net waar het om gaat. Nuance versus extremisme? Democratie versus de Islam? Ik wordt er niet erg vrolijk van. Hoe ziet onze wereld er over pakweg 10 jaar uit, wanneer deze ontwikkeling zich voortzet in het tempo van de afgelopen jaren? Wat staat er over 50 jaar in de geschiedenisboeken? Is voor Nederland de moord op van Gogh een soort "9/11"? Het zegt misschien veel dat er vanochtend op de Wereldomroep vrijwel uitsluitend aandacht besteed werd aan de Amerikaanse verkiezingen. Slechts vijf minuten werden besteed aan van Gogh en de bijeenkomst gisterenavond in Amsterdam. Ik vrees dat het effect van deze moord op de Nederlandse samenleving schromelijk onderschat wordt. Een verdere polarisatie tussen genuanceerde en ongenuanceerde denkers zal het gevolg zijn. Ik heb de oplossing niet, maar maak we wel zorgen. En erg optimistisch ben ik niet...

And now, for something completely different... We hebben dus sinds gisteren een echte internetverbinding aan boord. Maar het heeft wel wat voeten in de aarde gehad. Ruud attendeerde me een paar dagen geleden op de mogelijkheid om voor 20 Euro per maand een GPRS abonnement te nemen bij de provider TIM, waarmee je tussen 18:00 en 8:00 (en in de weekends) onbeperkt kunt internetten. Hij gebruikt daarvoor precies hetzelfde mobieltje als wij, de Siemens S45. Niet zo moeilijk, toch? En Ruud was bereid om bij eventuele configuratieproblemen te helpen. Moeilijk kon het toch niet zijn...

Gisterenochtend vol goede moed naar MobileCar, de winkel waar ook Ruud zijn abonnement gekocht heeft. Formuliertje invullen, paspoort ter identificatie, sim-kaartje in de telefoon en betalen. Zo gezegd, zo gedaan. Helaas hadden ze geen Engelstalige handleiding voor de configuratie van de telefoon en de pc, maar de Italiaanse handleiding bood voldoende aanknopingspunten. Terug aan boord de telefoon ingesteld met de juiste GPRS instellingen, en op de pc een nieuwe internetconnectie geconfigureerd. Helaas, het werkte niet. Dus samen met Ruud nog eens alle installingen nagelopen. Nog een paar dingen gevonden, maar nog steeds werkte het niet. Ook met de telefoon en sim-kaart van Ruud werkte het niet. Op Ruud zijn pc werkte het met onze telefoon en sim-kaart echter wel, dus moest het aan instellingen op onze pc liggen. Nogmaals van alles geprobeerd, maar zonder resultaat.

Rond halfvijf ging ik met de laptop in de rugzak weer naar MobileCar. Het was er erg druk, dus moest ik een half uur wachten. Temeer daar de medewerker die een beetje Engels zou moeten spreken ogenschijnlijk met een erg ingewikkeld probleem van een andere klant bezig was. Toen hij eindelijk tijd voor me had, bleek hij slechts wat Engels te verstaan, maar geen woord te spreken. Hij verwees me naar een computerwinkel, maar was niet in staat me op een begrijpelijke wijze uit te leggen waar ik moest zijn. Gelukkig was er een erg vriendelijke dame die me wel wilde brengen. Dus stond ik even later in een klein kantoortje met een paar bureau's en achterin een soort werkplaatsje. Een erg vriendelijke jongen, die redelijk Engels sprak, wilde me wel helpen. Achterin het werkplaatsje was het een grote bende. Overal opengemaakte pc's, kabels, harde schijven, netwerkkaarten en noem maar op. Hij liep de diverse instellingen na op de telefoon en de laptop en kwam tot de conclusie dat het inderdaad zou moeten werken. Dus belde hij met de helpdesk van Tim. In rap Italiaans werd het probleem uitgelegd. De volgende anderhalf uur belde hij nog een keer of 4-5 met de helpdesk en werd er iedere keer van alles geprobeerd, maar nog steeds zonder resultaat. In ieder geval bleek een "Nederlandse" Siemens S45 toch net iets anders dan Ruud's in Italië gekochte S45. Maar met een of andere verborgen instelling kon dat probleem in ieder geval omzeild worden. Tevens zou Tim deze dagen wat problemen hebben met nieuwe abonnementen. Afijn, we kregen de boel niet aan de praat. Ik zat inmiddels een beetje in mijn rats over hoeveel dit grapje me ging kosten, want anderhalf uur tegen Nederlandse tarieven kost je toch al snel zo'n 60 Euro. Maar hier liggen de tarieven gelukkig 'iets' lager, want ik hoefde maar 20 Euro af te rekenen. Toch zonde, want het werkte immers nog steeds niet.

Tegen 20:00 uur was ik terug aan boord. Helga had gelukkig nog niet gegeten, maar had wel honger. Ik trouwens ook. Ze was niet op het idee gekomen om me te bellen, want we hebben nu twee telefoons. Het koken zou te lang duren, dus zijn we naar de Mac gegaan. Dat blijft toch leuk, dat waar je ter wereld ook een McDonalds binnenloopt, het overal hetzelfde is. Zelfs de frietjes smaken hetzelfde.

Eén optie had ik trouwens nog niet geprobeerd en dat was het installeren van de driver die Ruud gebruikt. Zijn pc draait trouwens op Windows98, dus dat was nog een verschil. Bij terugkomst aan boord heb ik wat met drivers zitten rommelen en zowaar, uiteindelijk werd een verbinding tot stand gebracht. Toen werkte het echter nog niet, maar na wat "trail and error" met een paar instellingen kreeg ik het uiteindelijk aan de praat. De ingestelde homepage stond nog steeds op www.planet.nl en zodoende las ik het nieuws over van Gogh.

De snelheid is vergelijkbaar met die van een gewoon telefoonmodem (56K). Het is dan wel geen ADSL, maar de luxe van internet aan boord is geweldig. We zullen de website frequenter, en als het even kan dagelijks, bijwerken. Misschien dat we daarom de homepage wat zullen aanpassen. Maar hoe en wat, daar moeten we nog over nadenken.

Tot zover het uitgestelde verslag van gisteren.

Op de wereldomroep horen we over de waarschijnlijke overwinning van Bush. Een paar dagen geleden hadden we het met Ruud en Araksi nog over de kansen van de twee kandidaten. Ik was er al bang voor, net als vier jaar geleden een nipte overwinning voor Bush. Niet alleen Amerika, maar de hele wereld, zal het er maar weer mee moeten doen.

Na de koffie bezoeken we de wekelijkse markt. Erg gezellig en niet zo ontzettend druk. Een prima plek om de komende maanden onder andere onze groenten te kopen. Op de terugweg kopen we bij een viswinkel wat kleine haakjes, want ik wil het in de haven eens proberen op kleine vis. Dat lukt wonderwel want in pakweg twee uur heb ik een stuk of 12 kleine visjes gevangen (met blokjes kaas). Ze worden ook veel gevangen door lokale vissers en ze schijnen goed eetbaar te zijn.

Helga en Ruud willen zich natuurlijk niet laten kennen en trekken er weer op uit met de dingy. Uren later, vlak voor het donker, komen ze terug en dit keer hebben ze wel gevangen. Twee vissen van onbekend merk en een barracuda. Araksi maakt alle vis op de steiger schoon.

Eindelijk vis!

Het is enkelen van jullie misschien opgevallen dat de foto's van de update van gisteren niet werkten. Inmiddels weer wel.

Donderdag 4 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

Er wordt weer wat afgefeest deze maand tijdens de verjaardagsfeestjes. Zie 1 november.

[René>>]

We klussen wat. De dingy gaat het water in en ik demonteer het roer van de Windpilot. Er zijn wat stukken antifauling beschadigd die ik wil bijwerken. Misschien heeft de onderliggende primer niet goed gehecht en haal ik het roer helemaal kaal. Probleem is dat het roer op een kwetsbare plaats zit. De bovenste 5 centimeter steekt, zoals het hoort overigens, boven water en de dingy komt er wel eens tegenaan.

'S-middags gaat de gisteren gevangen vis op de BBQ's van de Vagebond en de Garabes. De kleine visjes hier uit de haven smaken redelijk, een beetje smaakloos. Maar de merkloze vissen en de barracuda die Ruud en Helga gevangen hebben smaken voortreffelijk. Na afloop gaan we in het stadje een ijsje eten. Tijdens de afwas op de Garabes raken we verwikkeld in een discussie over het Nederlandse koningshuis. Araksi stelt dat het toch verre van democratisch is, en snapt niet dat zoiets kan in onze moderne westerse samenleving. Ik ben redelijke Oranje gezind. Niet principieel, maar vanuit (valse?) sentimentele en traditionele overwegingen. Dat het een zeer ondemocratische element in onze democratie is kan ik natuurlijk niet ontkennen. Het is een leuke discussie en de argumenten vliegen over en weer. Als ik stel dat het koningshuis, ondanks alle schandaaltjes van de afgelopen tijd, nog nooit zo populair geweest is als nu, en dat het dus kennelijk iets is wat het volk wil, moet Araksi me daar weer gelijk in geven. We besluiten de (nog vroege) avond met een borrel aan boord van de Vagebond.

Vrijdag 5 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Na de koffie en het beantwoorden van een aantal e-mails gaan we eerst boodschappen doen. Ons steekwagentje gaat mee, want het bier is op. De Euro Spin (een soort Aldi) is niet ver weg, maar een tray bier is toch een heel gesjouw. Het is vandaag prachtig weer, dus een goede gelegenheid om onze tijd voor de verandering eens nuttig te besteden. Helga gaat met haar "superdeluxe" naaimachine (van wel 12 Euro...) een windvanger naaien. Ik stort mij op het schoonmaken van de BBQ. Hoewel schoonmaken misschien niet het goede woord is. Steriel maken komt dichter in de buurt, want na afloop is 'ie zo goed als nieuw. Het was ook wel nodig. Verder zet ik het roer van de WindPilot op de beschadigde plekken in de primer.

Er zijn slechtere klussen te bedenken met dit weer Binnen een windvanger naaien bijvoorbeeld

Over het mooie weer gesproken. Wie geïnteresseerd is in het lokale weer, hier in Alghero, moet maar eens op de site van TempoItalia kijken.

[Helga>>]

Het verbaast me dat je hier zoveel bloedkoraal ziet. Iedere juwelierswinkel puilt er letterlijk van uit. Heleboel sieraden zijn gemaakt met of van bloedkoraal. Het winnen van bloedkoraal is toch verboden of vergis ik me hierover. Mocht ik een keer in de gelegenheid zijn dan maak ik er een foto van. Wellicht is het een ander soort koraal?

(Bij toeval hebben we de informatie ontvangen dat ook Emma deze maand vijf jaar gaat worden. Dus bij de felicitaties voor deze maand is Emma Kamphuis toegevoegd).

Zaterdag 6 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

We hebben inmiddels besloten om niet meer uit te varen. Het bevalt ontzettend goed om gewoon zomaar ergens te zijn. Even geen "wat wordt onze volgende bestemming?", kaarten, routes, pilots en weerberichten. Erg relaxed!

Een van de voordelen van internet aan boord, is dat we er niet op uit hoeven om bijvoorbeeld uit te zoeken hoe we goedkoop naar Zuid Afrika kunnen vliegen. Zuid Afrika? Ja, Zuid Afrika. We hadden vage plannen om gedurende de winter een maand naar ZA te gaan. We hebben zeeën van tijd, en als je werkt is het niet altijd eenvoudig om een week of 4 vrij te nemen, en dat is, als je echt iets van het land wil zien, toch wel nodig. We hebben er in april een paar woorden over geschreven, maar verder niet meer. Welnu, de plannen zijn inmiddels niet meer zo vaag. Van Marianne kregen we maanden geleden de Lonely Planet van ZA en die hebben we bestudeerd. Nu zijn we nog enthousiaster geworden, dan we al waren.

Gisterenavond dus maar eens wat zitten surfen, op zoek naar een goedkope vlucht. RyanAir vliegt vanaf Alghero (ja, er is hier zelfs een vliegveld) op Londen, Frankfurt en Barcelona, dus dat zou de voor de hand liggende route zijn. Het is lastig zoeken, want de mogelijkheden zijn eindeloos, ook omdat we niet vastzitten aan een bepaalde dag of week van vertrek e.d. Die vliegtarieven zijn soms ook erg raadselachtig. Zo kost een retourvlucht Barcelona - Johannesburg, via Amsterdam, met de KLM voor 2 personen inclusief luchthavenbelasting e.d. € 1.636. Maar de dezelfde losse KLM vlucht van Amsterdam naar Johannesburg (dus zonder eerst van Barcelona naar A'dam te vliegen) kost € 2.138. En Amsterdam - Johannesburg, via Madrid, met Iberia kost € 1.439. Je wordt er gestoord van. Anyway, voorlopig lijkt Rome - Johannesburg, via Frankfurt, met Lufthansa de beste optie. Kost € 1.702 en dan gaan we met de ferry van Sardinië naar Rome, want voornoemde prijzen zijn nog exclusief een vlucht van Alghero naar, bijvoorbeeld, Barcelona en dan kost het uiteindelijk net zoveel, of meer.

[Helga>>]

Dat het er echt van zou gaan komen of dat ik überhaupt iets in elkaar ging zetten was bekend. Alleen wanneer? Het werd al betiteld als een brood-bak-project (omdat dat ook zo lang duurde). Als ik nog meer stof wil kunnen kopen moet ik het eerst verdienen. Hier is dus toestemming voor nodig! KOMT DIT EEN BEETJE OVER? Zodoende heb ik de ‘stoere’ uitspraak gedaan door tegen René te zeggen dat ik de windvanger voor volgende week woensdag af wilde hebben. Want dan is er weer markt. Het naaimachientje is met recht een naaimachienTJE. Met wat gevloek en getier is het me dan uiteindelijk gelukt. Toch ben ik erg blij met dit apparaatje. Araksi heeft een echte naaimachine aan boord. Die mag ik van haar lenen. Het lenen van haar machine stel ik zoveel mogelijk uit omdat het voor mij de sport is om zoveel mogelijk met het kleine machientje te gaan maken. Ondanks dat de windvanger er erg simpel uitziet, was het toch nog even een gepuzzel. Waar begin je en wat ga je daarna aan elkaar zetten. Ik had natuurlijk een windvanger moeten maken, toen ik die nog op andere boten zag. Nu moest ik het beeld er maar bij fantaseren. Al zeg ik het zelf, het ziet er prima uit.

Is het geen plaatje?

Jammer dat het spannen van het garen op dit machientje niet altijd even gemakkelijk of goed gaat, waardoor het garen hier en daar wat lusjes maakt of tijdens het naaien (regelmatig) breekt. Op deze stukken ben ik er gewoon twee keer overheen gescheurd met het machientje omdat mijn motto is 'vast-is-vast'. Terwijl ik aan het stikken was schoot er soms spontaan iets van het machientje af, het spoeltje of een pinnetje. Ik kwam er niet eens met mijn handen in de buurt. Door mijn schrikreactie schrok René vaak met me mee, dat zegt al genoeg denk ik. Toch ben ik van het eindresultaat enthousiast geworden en durf de sprong te gaan maken naar het volgende project. Ik heb zelfs al toestemming gekregen! Het volgende project wordt stukken stof aan de bimini. Dit wordt een lastiger project omdat er veel handwerk aan te pas komt. Ik zeg maar zo.. u hoort van mij.

Kleine aantekening maar zeker niet onbelangrijk! De Pineau des Chartentes Blanc is op. Ik heb er van genoten!

Iets heel anders. De reis naar ZA (alleen) is erg duur. Zouden de kosten de reis waard zijn als je al zoveel moois hebt en nog te beleven hebt? Ik was de persoon die er, al op het moment dat we met deze reisvoorbereidingen bezig waren, in de winterperiode graag naar toe wilde. Dus wat zeur ik nou. Wie A zegt moet ook B zeggen. Toch blijf ik schrikken van de prijzen.

Overigens erg fijn die vrienden en misschien nu wel zeer vage kennissen die je even inpeperen dat de wintersport gepland is of dat men zeer binnenkort in de sneeuw staat of wat het komend jaar allemaal qua wintersport gepland staat. Dat ik jaloers word of zo? Ha, laat me niet lachen. De degradatie tot zeer vage kennis is al in gang gezet, laat dat duidelijk zijn

[René>>]

In de loop van de middag komt buurman Dario met partner Michele aan boord. Helga heeft Dario afgelopen week al ontmoet, toen ik in Alghero bezig was om onze internetverbinding aan de praat te krijgen. Helga had een praatje gemaakt en hij schijnt veel verstand van vissen te hebben. Dus was Dario voor Helga direct een vriend voor het leven. De boot is een gloednieuwe Bénéteau 42.3 Clipper. Samen met nog een derde partner hebben ze twee van die schepen gekocht voor de verhuur. Buiten het seizoen varen ze er zelf op. Of we geen zin hebben om een paar uurtjes met ze mee te gaan zeilen? Helga voelt zich niet helemaal 100%, maar Ruud en ik hebben wel zin. Trui aan, zeiljack mee en een paar biertjes voor als we dorst krijgen en binnen vijf minuten zijn we vertrokken. Het wordt een aangenaam tochtje. Er staat 15 knopen wind, dus perfect zeilweer.

Dario met Ruud op de achtergrond Michele

Zowel Dario als Michele spreken heel behoorlijk Engels, Ruud prima Italiaans en ik gooi er ook zo nu en dan wat Italiaanse woordjes tegenaan. De communicatie verloopt dus uitstekend. Michele spreekt zelfs een paar woordjes Nederlands, want hij heeft een periode in Brussel gewerkt. Michele is advocaat en Dario kan het niet laten om te pas en te onpas de advocatuur af te zeiken. Het is overal hetzelfde...;-) Dario heeft inderdaad verstand van vissen, want het is zijn beroep. Hij heeft een boot om gasten mee uit (sport)vissen te nemen. Volgens Michele is hij een van de beste van Sardinië. Gasten betalen niet minder dan € 150 per dag om met hem uit vissen te gaan! Even afwachten of het daadwerkelijk gaat gebeuren, maar hij heeft beloofd een keer met ons te gaan vissen. Voor nop natuurlijk. Hij heeft ook een website (ook in het Engels) met fraaie foto's. Tonijntjes van 50 - 200 kilo!!! Tegen donker zijn we weer terug in de haven.

Helga heeft voornoemde website net gezien en kan er vermoedelijk vannacht niet van slapen...

Zondag 7 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Op sommige dagen valt er nauwelijks iets te melden. Vandaag is er zo een. Het is enorm buiig en regelmatig komt het met bakken uit de hemel. Afgezien van wat lezen en internetten, vooral met betrekking tot Zuid Afrika, doen we helemaal niets.

Maandag 8 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Tip voor het bewaren van eten aan boord van een zeilschip: Araksi heeft een paar jaar geleden een tip gekregen van een dame die al vele jaren met haar man op een zeilboot, ook in warmere oorden, rondreist. Om te voorkomen dat de kleine torretjes zich geweldig kunnen vermaken met jouw voorraad 'droge', goed verpakte, etenswaren (bloem, rijst, bonen, granen, custard, etc.) kun je er enkele bladeren laurier bij doen. Blijkbaar houden deze beestjes niet van de lucht van laurier. Ik ga dus snel een hoeveelheid van die bladeren plukken en drogen of ik koop ze in de winkel of op de markt om in ieder pak wat ik heb wat bladeren te stoppen. Of het werkt weet ik niet. Baat het niet dan schaad het ook niet.

De zon schijnt en brand goed maar de wind voelt fris aan. Het voelt of ik me in het zonnetje in een stoel in een winter-vakantie-oord begeef. Ik laat me de koffie en het afgebakken broodje goed smaken. Eindelijk wordt het vandaag René zijn garnalen dag. Iedere keer hadden we al wat aan boord om te koken waardoor dit menu moest wachten. Dus we gaan vandaag de garnalen halen om deze gebakken in de olie, knoflook, veel uien, piri piri met rijst op te peuzelen. Ik zet alvast wat wasjes in het sop. Araksi heeft al meerdere malen aangeboden om bij haar de was te brengen. Voor die kleine wasjes wil ik haar niet belasten. Overigens is het de moeite niet. We hebben warm en veel water tot onze beschikking. Mocht ik weer grote dingen of het beddengoed moeten doen dan wil ik wel van haar aangeboden dienst gebruik maken. Maar we hebben voorlopig alles schoon en nog extra klaar liggen.

Terwijl ik bezig ben met opruimen is René verder aan het lezen in de kookboeken die we aan boord hebben. Hij is enthousiast over een recept. Ik mag het niet weten. Het wordt ons voorgerecht voor vanavond. Mmmmm, ben wel nieuwsgierig. Ha, ik kom er toch wel achter als we boodschappen aan het doen zijn.

Net terug van boordschappen doen. Ik heb echt nog geen idee wat meneer wil gaan maken. Hij loopt heel geheimzinnig te doen. We hebben overal gezocht naar visbouillon maar konden niet slagen. Dan maar met gekochte kleine verse visjes zelf maken. Ik weet niet meer hoe of dit precies moet. Gelukkig is het recept snel te vinden op internet. Het is rond enen. Hij gaat direct enthousiast aan de slag.

WAAUW dat is lekker. René is helemaal geen soep mens. Dat hij soep zou maken dat had ik echt nooit geraden, en wat voor een soep! Heerlijke volle zachte Krabsoep. Gemaakt van eigen gemaakte visbouillon, uitjes bakken met blokjes spek. Daarna met wat bloem bakken en voorzichtig de bouillon erbij. Een liter melk. Dit alles laten koken en dan de zeer kleine blokjes aardappelen erbij doen. Dit alles 30 minuten laten koken. Op smaak maken met zout, peper, worcestersaus en pas op het laatst de kleine blokjes krab er aan toevoegen. Alles nog even goed laten koken. Brood bolletjes afgebakken in de oven. Deze uithollen en daarin de soep opdienen met het kapje als knapperig stukje 'decoratief' erbij. MMMMMM heerlijk. Ik ben door het voorproeven en het constateren dat het vreselijk lekker is helemaal mijn paparazzi functie vergeten. M.a.w. helemaal vergeten om er een foto van te maken. Het zag er super goed uit en smaakte naar heel veel meer! Omdat het een best zware soep is, en we meerdere malen konden opscheppen, hebben we de garnaaltjes voor morgen bewaard. Omdat het recept voor 4 personen was heeft René er Ruud en Araksi verrast door hen ook een broodje gevuld met krabsoep te geven. De complimenten waren na het eten niet uit de lucht te krijgen. En het waaide best hard hoor! Voor een meloendessert werden we uitgenodigd bij Ruud en Araksi met een overheerlijke aperitief erbij.

Deze dag is letterlijk en figuurlijk een heerlijke dag geweest. Ik ga verder lezen in het, niet echt opbeurende, maar wel goed om te lezen, MayDay boek. René gaat verder met de zoektocht naar vliegtickets en wat voor een auto we zouden kunnen gaan huren in ZA.

Dinsdag 9 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Keurig om acht uur beginnen de arbeiders, die bezig zijn met het uitbreiden van de pier, weer met hun werk. Ze zijn in het water op rotsblokken op de bodem met een grote (kraan-)boor aan het drilboren. Met deze werkzaamheden zijn ze al een tijdje mee bezig. René gaat uit bed en ik draai me nog eens lekker om. Acht uur! Dat is toch geen tijd voor een werkloze?

Terwijl er door René allemaal mailtjes getypt worden, begin ik weer eens aan mijn zogeheten brood-project. Marianne had voor mij een pak zemelen meegenomen wat ik nu ga gebruiken. Ik doe er minder bloem in en voeg daarvoor in de plaats de zemelen in het beslag. Oeps! Veel te veel water. Ik heb het recept door de helft gedaan om uit te proberen. Alleen ben ik vergeten het water door de helft te doen. BLOND zeker, pfff. Afijn, dan maar het hele recept. Het is een plakkerige toestand maar het ziet er vele malen beter uit. Na periodes om het te laten rijzen, kneden, rijzen, kneden, rijzen en het uiteindelijk in de broodpan doen is het inmiddels al weer half twee geworden. Al zeg ik het zelf, het ziet er goed uit. Het ziet er niet alleen goed uit! Het smaakt heerlijk. Ik ben echt zeer verbaast dat dit me gelukt is. Het brood is zo luchtig dat er kleine gaatjes in zitten. Ik kan mijn geluk niet op en snij, veel te snel, een paar plakken van het brood af om het aan Araksi te laten zien. Ik doe de plakjes voor Araksi in een zakje en het zakje beslaat door het warme brood direct.Araksi is enthousiast en proeft direct. Ze vindt het ook lekker. Ook zij wil de broodpan eens proberen omdat het toch energie scheelt. Leuk, dan gaan we daar ook mee aan het uitproberen slaan. Een klein probleempje. Wellicht zijn er hier in Italië geen zemelen te krijgen. Dan ga ik het gewoon met muesli proberen. Ik ben er wel achter dat brood maken van alleen bloem niet te (vr)eten is.

JOEPIE! Het ziet eruit als brood,  het smaakt als brood en is nog lekker ook! Wie had dat ooit gedacht.

René is weer op de fiets naar de douches geweest. Helaas kon hij weer niet douchen. Vorige keer waren de douches gesloten en nu zijn ze er mee bezig. Wat precies weet ik niet, iets met leidingen of zo. René heeft duidelijk gemaakt dat hij hier niet blij mee is. Gelukkig hebben we nog niet betaald. Mocht blijken dat we morgen weer niet gebruik kunnen maken van de douches dan gaan we eens over de prijs babbelen. Douchen aan boord vind ik prima. Het is natuurlijk wel lekker om zo af en toe eens onder een echte douche te staan, maar missen doe ik het echt niet. Vreemd he?

De fiets staat op zijn standaard op de steiger. Ik ga deze eerst maar eens neerleggen. De steiger beweegt toch iets en het waait inmiddels best aardig. Het krat dat Ruud bij ons voor de boeg op de steiger had gezet, waardoor hij (en ik ook) makkelijker aan en van boord kon komen, is eergisteren in het water gewaaid. Een ezel stoot zich in het algemeen geen twee keer aan dezelfde steen.

We lunchen even en willen dan het dorp in gaan. De fiets laten we nooit zomaar staan en willen die eerst opgeruimd hebben voordat we weg gaan. René roept mij om de opgevouwen fiets vanaf de steiger van hem aan te nemen. Terwijl ik naar hem toeloop zie ik dat het opgevouwen fietsje naast hem STAAT. En jawel hoor! PLONS. Wat ik toen zei ga ik hier niet herhalen, dat begrijp je wel denk ik. Dan moet je maar het water in was het enige wat ik na het luchten van mijn hart uit kon brengen. Die fiets gaat vreselijk roesten als 'ie langer in het zoute water blijft liggen. Ruud heeft nog een duikpak ga maar vragen of je die mag lenen. Het waait behoorlijk en het is echt niet warm moet ik er bij vertellen. Ik zag het gezicht van René toen hij daarop aan mij vroeg of ik zijn duikbril en zwemvliezen wilde pakken en had eigenlijk al direct medelijden met hem waardoor ik mijn creativiteitknobbel aan het werk zette. We kunnen het ook proberen met een haak, stuk lood en een touw riep ik hem toe. Inmiddels staat René alweer met het duikpak in zijn handen bij de boeg. Ruud is toch wel benieuwd hoe of we dit op gaan lossen en komt erbij staan. Ik heb niet zijn zwemvliezen gepakt. Eerst kijken of we het anders op kunnen lossen. Ik kijk in de bun waar de gereedschapskoffer en overig gereedschap ligt en zie het kleine ankertje van de bijbooti. Met het ankertje loop ik naar de mannen die op de steiger in het water staan te staren. Het idee wordt geaccepteerd. Met een lijn aan het ankertje krijgen we de fiets in één keer weer op het droge. Omdat het helemaal is volgelopen met zout water spoelt de inmiddels weer gelukkige René de fiets met heel veel zoet water af. De fiets staat nu aan dek te drogen.

De fiets was nog niet gedoopt... dussss

Af en toe vind ik mezelf best een bitch. René is druk bezig de fiets uit het water te tillen. Fijn dat de fiets terug gevonden is. Een moment om weer vrolijk te worden. Op dat moment vraag ik hem of zijn horloge nog wel goed aan zijn pols vast zit. We hebben al onze sieraden afgedaan, inclusief trouwringen, om het verliezen ervan te voorkomen. Ik moet er niet aan denken om door het dragen van een ring, aan boord, ergens achter te blijven hangen of erger nog je vinger te verliezen. René heeft ook ‘bijna’ alles afgedaan. Op zijn horloge na. Hij is erg aan dit horloge gehecht. Ik probeer het verdriet om het verlies van zijn horloge nog steeds te voorkomen. Zonder resultaat, dus. Afijn, goed dat René op dit soort dit soort momenten even niet reageert op mijn opmerking(en). Het is dat Ruud erop reageerde waardoor ik merkte wat ik eigenlijk zei en deed. Soms zou je wel eens willen dat je 'ietsje' anders in elkaar steekt. Verder ben ik wel gelukkig met mezelf hoor.

[René>>]

Dus die fiets waait door een lullig windvlaagje het water in. In een reflex buk ik me, maar grijp mis. Ik roep nog tegen dat ding: "Zwemmen, zwemmen, ZWEMMEN!!!". Maar denk je dat 'ie luisterde? Dat rotding bleef niet eens drijven. En dan hebben we het hier over een echte Di Blasi, DE opvouwbare watersportfiets. Ik ben zwaar teleurgesteld.

[Helga>>]

(Thanks, blauwe-blondie dat je gebeld hebt. Het is heerlijk om je stem weer eens te horen en gezellig aan de telefoon met je te kunnen kletsen. Dat je wellicht met dit belletje dezelfde telefoonkosten hebt gemaakt dan als ik in Nederland zou zijn gebleven door onze hot-telefoon-verbinding kan ik niet beoordelen (alhoewel ). Wel kan ik beoordelen dat ik het supergaaf en toppie vind. Kiss)

Dario komt even langs. Hij heeft een grote kartonnen doos bij zich. Zijn boot ligt met de spiegel (kont) nogal ver van de steiger af waardoor hij de doos niet gewoon aan boord kan leggen. Met een grote boog gooit hij hem in de kuip en springt er zelf achteraan. Ruud en René gaan Dario helpen met het log en de te losse verstaging. Dario heeft het met mij over het vissen en belooft mij dat ik met een kanjer van een vis terug ga komen. Wat ik eruit begreep is dat we daarna de vis op gaan eten. Hij en zijn moeder kunnen heel goed koken. Ik ben zeer benieuwd. Het lijkt me allemaal erg gezellig.

René vertelde gelukkig nog een klein detail. Dario had tijdens het zeilen gezegd dat hij wellicht zeer onverwachts 's morgens bij ons op de boot zou kloppen om direct (binnen 5 minuten of zo) te gaan vissen. Nu is het inmiddels best fris aan het worden en het is zeker koud in de wind op een open boot. Thermo-ondergoed heb ik dan op zijn minst nodig en dat ligt ergens onderin een bun opgeborgen. MAAR! Mijn tas met kleding die ik op DAT moment aan wil doen ligt al klaar hoor! Oh, wat ben ik blij dat René dit nog verteld heeft.

Woensdag 10 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

We liggen in een goed beschutte haven en toch heb ik vannacht niet (echt) lekker geslapen. De wind was erg vlagerige met een uitschieter van 30 knopen. Alle boten liggen dan in de haven te hobbelen en te piepen. Bij sommige schepen hebben ze een lijn niet goed vast gezet die tegen de mast of iets anders aan aan het klappen is. Meestal vind ik dit niet zo erg maar nu kan ik er niet van slapen. Rond zes uur ga ik weer een poging wagen om nog wat te slapen. Ik lig net in bed en zie door het luik boven me allemaal lichtflitsen. Hoe kan dat? Ik heb net nog bij de kajuit ingang naar buiten gekeken of er nog ergens een bliksem te bekennen viel. Ik spring (zachtjes) uit bed om te zien waar die flitsen vandaan komen. Zou het een boef zijn? Spanning en senzatie. Niets daarvan, het was de (onbekende) meneer die alle lijnen, van de in de haven liggende schepen, met een grote schijnwerper beschijnt om ze te kunnen controleren. Helaas, geen spectaculair verhaal.

René maakt me wakker en zegt dat hij Ruud even gaat helpen met zijn PC. Ruud wil of heeft nu ook XP geïnstalleerd waardoor een en ander niet meer soepel loopt. Hopelijk zijn het dezelfde problemen als René heeft meegemaakt met onze PC. Met de laptop onder zijn arm vertrekt René. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik heb liggen luisteren tot alles (René + Laptop) veilig op de steiger was. Snel uit bed omdat het vandaag marktdag is. Ik hoop dat we slagen voor lange ritssluitingen en stukken stof om zonnescherm-flappen aan de bimini te kunnen maken.

De wind is koud. Met trui en jas aan vertrekken we richting markt. In het stadje krijgen we beschutting en valt de wind weg. De temperatuur is direct aangenamer. Het is weer niet druk op de markt. We (ik) snuffelen wat rond maar kunnen de lange ritsluitingen niet vinden. Een zeer vriendelijke stoffenverkoper weet ons een kraam aan te wijzen waar we zeker zullen slagen. Yes, geslaagd. Wie had dat ooit gedacht. We gaan terug naar die aardige stoffenverkoper. Hij is zeer geduldig met me omdat ik aan het klungelen ben met de door mij op een briefje geschreven maten. Met stof en ritsen in de rugzak, kopen we nog wat groente en gaan daarna het oude stadje nog even onveilig maken.

Brrr, het is bij de boot echt een stuk frisser door de wind. We hebben nog niet ontbeten. Ik bak een eitje met spek en doe dit op een opgepiept wit bolletje en daarbij een koud glas verse melk. Heerlijk!

De kookgekte is toegeslagen. Ik ga koekjes bakken. Het deeg smaakt niet zo lekker als ik me van vroeger kan herinneren. Dit komt zeker omdat het andere boter is. Voordat het deeg de oven in gaat maak ik nog verschillende koekjes (varianten). Koekjes met nootjes, met suiker, met perzik en met cacao. Na 10 minuten controleer ik even of alles goed gaat in de oven. De oven is uitgegaan. Al het deeg is tot één massa gesmolten. Ik bak het gewoon af. Het smaakt er niet minder om. Volgende keer beter, snik.

Donderdag 11 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

We zijn gisteren veel te laat naar bed gegaan en slapen uit. Zelfs ik, want pas om 9:30 wordt ik wakker, terwijl dat normaal gesproken ruim een uur vroeger is. Kennelijk wennen we (of ik) ook aan het indringende geluid van de gigantische drilboor. Dat ding is op de arm van een graafmachine gemonteerd, die op een ponton staat, zo'n 100 meter verderop in de haven. Met de drilboor wordt de bodem geëgaliseerd. Op doordeweekse dagen beginnen ze om klokslag 8:00 en het is een perfecte wekker.

Onze wekker

Ik informeer bij Modesto (de havenmeester) wat het kost om voor twee dagen een autootje te huren. Phoe, da's prijzig! Voor een Fiat Panda betaal je 90 Euro. Hij informeert nog bij een andere verhuurder, maar daar is het nog gekker. 150 Euro voor twee dagen. Dat is toch niet normaal, of ligt dat aan mij? Ook het (Camping) gas is hier veel duurder dan we tot nu toe gewend zijn. Een nieuwe vulling kost 16 Euro, terwijl dat in Spanje minder dan de helft was. We gaan er niet failliet aan, want we doen ongeveer een maand met een fles, maar toch.

En verder is dit weer zo'n dag. Helga draait wat wasjes (met die fantastische wasmachine aan boord van de Garabes) en ik neem de kwast ter hand voor de laatste laag primer op het roer van de WindPilot. Als het weer een beetje meezit, kan morgen de eerste laag antifauling erop.

Inmiddels hebben we contact met een Nederlandse touroperator die gespecialiseerd is in Zuid Afrika. Ik denk dat ik alles best via internet zou kunnen uitzoeken, regelen en boeken, maar we vinden het toch prettiger om het via een touroperator te doen. Zij kennen tenslotte het land, de mensen en de (on)mogelijkheden. Ook de betaling is makkelijker en veiliger met een Nederlandse bankrekening. Het is denk ik niet duurder, want bijvoorbeeld de huur van een campertje is goedkoper, dan wanneer je hem rechtstreeks boekt bij de verhuurder. De vlucht wordt een echte wereldreis. Zoals het er nu naar uitziet vliegen we Alghero - Frankfurt - Londen - Johannesburg. Niet echt de kortste route, laat staan snelste, maar het scheelt honderden Euro's met andere alternatieven. En als er iets is dat we genoeg hebben, dan is het tijd, dus so what.

Vrijdag 12 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Ruud heeft begrepen dat Dario misschien morgen komt. We worden uitgenodigd voor een afscheidsdiners bij hun aan boord. Dit doen we dan maar zondag zodat niets in de war kan lopen als Dario komt.

Wij gaan de nodige boodschapjes doen en ons dessert uitproberen. Mmmm, heerlijk! Het is eigenlijk ons ontbijt, heel fout maar wel lekker.

Ik wil zo graag pizza eten dat we besluiten vanavond buiten de deur te gaan eten. Heerlijk!

Verder doen we niet veel, wat kleine klusjes en wat gerommel aan boord.

Zaterdag 13 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Ik zit in de kuip in het zonnetje een kopje koffie te drinken. In de verte denk ik een bekende stem te horen. Er vaart een motorbootje in de haven en ik denk dat ik Dario met vrienden zie vertrekken. Helaas, ik heb mijn bril niet op maar weet het bijna zeker dat ze het zijn. Ik ga dit maar aan Ruud vertellen zodat hij een beetje kan wennen aan het idee dat het vissen er voorlopig niet in zit.

In de loop van de ochtend besluiten we dan maar vanavond gezamenlijk te gaan dineren in plaats van zondag. JA, hier worden zware beslissingen genomen hoor!
Het maakt mij niets uit wanneer we gaan dineren, Araksi blijkbaar ook niet. Mocht Dario spontaan komen en we zijn er niet. Dan heb ik gewoon hele erge vette pech. Wel super als hij komt natuurlijk. Het tasje met warme kleding houd ik gereed. Logisch dat hij geen afspraak kan maken, het blijft een 'soort' vriendendienst.

[René>>]

Vanavond zijn we uitgenodigd om te eten bij Ruud en Araksi. Wij zorgen voor het dessert, een broodpudding met cocos en een overheerlijke zoete whiskysaus. Wederom een recept van Rudolph van Veen. We hebben het gisteren al uitgeprobeerd. Het is makkelijk om te maken, maar daarom niet minder lekker!

In de loop van de middag komt Dario met zijn visboot even langs. Hij is met vrienden wezen vissen (dat had Helga dus goed gezien) en heeft een aardig 'visje' weten te vangen. Deze kanjer is nog maar 30 kilo en hij vangt ze soms van 150-200. Niet normaal meer. Ruud baalt een beetje, want hij en Araksi vertrekken aanstaande maandag voor twee weken naar Luxemburg en Dario verwacht maandag of dinsdag met ons te gaan vissen. Of de wormen om het aas mee te vangen alvast bij ons in de koelkast mogen, vraagt Dario. Natuurlijk! Het ziet er dus echt naar uit dat het gaat gebeuren, een dagje vissen met zo'n echte pro. We verheugen ons er enorm op.

En deze weegt

[Helga>>]

Araksi kan super goed koken en ze vindt het ook heel erg leuk om te doen. Ik heb een goede kooklerares als buurvrouw. Ze gaat iets heel culinairs maken vanavond en is druk in de weer met inktvis. De inktvis is vers van de markt. Wat een geklieder om die dingen schoon te maken. Je moet wel weten hoe of je die dingen schoonmaakt. Ze legt het me allemaal uit waardoor ik nu denk het zelf ook te kunnen. Alhoewel ik er niet aan moet denken een inktvis schoon te maken, brrrr al die tentakels.

Ruud helpt me even met het overbrengen van de naaimachine. Die ga ik de komende dagen lenen omdat de stoffen die ik op de markt gekocht heb (voor de bimini) veel te dik zijn voor mijn mini machientje.

Zondag 14 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Ruud & Araksi

Het was gisteravond erg gezellig. We begonnen vroeg, rond 18:00 uur, met het diner. Araksi had een formidabel voorgerecht gemaakt met gevulde inktvis (helaas is de foto niet scherp). Ik hoop dat het geen geheim recept is omdat ik het heerlijk vond. Normaal maakt ze het met grote mosselen waarmee ze de schelp er later weer mee vult. Voor het kopen van grote mosselen was ze niet geslaagd. Daarom heeft ze het nu met inktvis gemaakt. Creatief he? Ze heeft allemaal kruiden uit Turkije, Griekenland etc. Graag wil ik weten hoe of het heet om het later zelf te kunnen kopen. Erg knap dat ze dit allemaal weet. Het hoofdgerecht bestond uit kleine visjes (vergeten een foto te maken). Lekker gegeten, veel gelachen en gekletst over van alles en nog wat. Rond elven zijn we terug naar de Vagebond gegaan.

Gevulde inktvis Kokos pudding

[Rene>>]

Er ligt een lage drukgebied tussen Sardinië en Sicilië van 990 millibar, waardoor we hier een pittig windje hebben. De windmeter schiet zo nu en dan richting de 40 knopen. De wind komt pal van achteren, waardoor we de kajuit dicht houden. HET IS KOUD! We halen de ventilator met gloeispiraal tevoorschijn en in een kwartiertje is het weer aangenaam warm in de kajuit.

Geen storm, maar toch een pittig windje

De walstroom gaat hier via een soort voorschot. Toen we aankwamen is er door de havenmeester een bedrag op "gestort". Op een display kun je uitlezen hoeveel Euro er nog opstaat, maar daar hebben we tot op heden nauwelijks naar gekeken. Zonder dat we er erg in hebben komt het saldo 's-middags op nul en hebben we geen walstroom meer. De ventilator met gloeispiraal staat te draaien (2000 watt!). De omvormer neemt automatisch de taak van de walstroom over en pas na een tijdje hebben we in de gaten dat we geen walstroom meer hebben. Inmiddels zijn de accu's wel even half leeg getrokken! Gelukkig is het niet meer zo koud, dus we zingen het tot morgen wel uit.

Maandag 15 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Vandaag zijn we heel de dag met allerlei kleine dingetjes bezig. Niet interessant genoeg om te vermelden. De verwarming staat aan om het in de boot een beetje aangenaam te maken. Ik wordt een beetje sikkeneurig van het binnen zijn. Rond vijf uur gaan we toch nog even onze beentjes strekken. Het wordt al donker, de straatverlichting is aan en vanuit de etalages schijnt het licht op de trottoirs. Veel mensen zijn in het dorp (stad) aan het winkelen. In sommige winkels bieden ze al kerstspullen te koop aan. De winkels die de herfstsfeer in hun etalages hebben gemaakt zien er prachtig uit. De grote neppaddestoelen zien er net echt uit. Deze zijn overal vers te koop. Van het buiten wandelen knap ik helemaal op.

Ook 's avonds loop ik wat te rommelen. René is een spelletje aan het spelen op de computer wat ik leuk vind om bij mee te kijken. Voor de broodnodige vitamines loop ik nog even snel heen en weer. Fout! De enige traptree in de boot mis ik en vlieg als een ongecontroleerd projectiel door de boot. Ik stoot knetter hard mijn knie en vang de val verder op met m'n arm en de hand waarin het mandarijntje ligt. De mandarijn is plat. Ik doe me erg pijn en zie sterretjes. Vlug m'n benen omhoog en met de cold-pack op mijn knie kom ik een beetje bij.

Wat ik zo vreselijk lullig vind, is dat als je je dan zo'n pijn doet moet je ook wat zien. Helemaal niets te zien. M'n knie is iets verkleurd, niet dik geworden en beweegt of er niets gebeurd is. Mijn arm en schouder die de val hebben opgevangen zijn stijf aan het worden. Maar ook daar zie je niets aan. René moet erg om mij lachen als ik dan ook zeg dat ik dat zo lullig vind. Voor mijn gevoel had de knie 6x zo dik moeten worden en m'n arm en schouder pimpelpaars. Daarbij komt nog, ik val of struikel eigenlijk zeer weinig. René die is constant aan het struikelen. Ik attendeer hem altijd op los liggende tegels, stoepranden etc. etc. Hij struikeld valt niet echt en houd er nooit iets aan over. Oh, ja die teen die hij ooit eens bezeerd heeft. Dat was een uitzondering. Gelukkig maar dat mijn val zo is afgelopen. Met een dikke knie of een arm die niet goed functioneerd kom ik de boot niet meer op of af. Ik moet tenslotte altijd als een aardige turnster op of vanaf de boot klimmen.

Ik kruip vroeg onder de wol met een boek.

Dinsdag 16 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Pim Fortuyn is gekozen tot de grootste Nederlander aller tijden. Hallo daar, doe effe normaal! Mijn opa zou gezegd hebben: "Ik geef de wereld nog 5 jaar...". Goh, waar maak ik me eigenlijk druk om.

'S-middags komt Michele nog even langs. Hij heeft met de derde partner (waarmee hij samen met Dario twee Bénéteau's exploiteert) een afspraak, maar hij is er nog niet. We drinken koffie in de kuip, want het is voor de verandering aangenaam weer. Na een kwartiertje ariveert zijn partner die ook wel een kop koffie lust. Hij spreekt geen Engels, maar ik doe het bijna in mijn broek van het lachen wanneer ik uit zijn woorden opmaak dat hij aan Michele vraagt of die boot die naast ons ligt hun eigendom is... He's in it for the money, dat is duidelijk.

Als we 's-avonds de e-mail ophalen krijgen we de bevestiging van de vluchten naar Zuid Afrika. Ik ga direct aan de slag om de Ryanair vluchten van en naar Frankfurt te boeken en boek tevens een hotelletje in Frankfurt Hahn. We vetrekken op 24 januari (sorry ma, op je verjaardag) en vliegen van Alghero naar Frankfurt Hahn. Daar overnachten we in een klein hotel vlak bij het vliegveld. De volgende dag gaan we met de bus of trein (moet ik nog uitzoeken) naar Frankfurt Airport en daarvandaan vliegen we naar Londen. Aansluitend vliegen we naar Johannesburg, waar we dan de volgende dag, 26 januari, ariveren. Op 1 maart vertrekken we weer uit Johannesburg, komen de volgende dag aan in Londen en vliegen aansluitend weer naar Frankfurt. Daar weer een hotelovernachting om op 3 maart terug te vliegen naar Alghero. De reis op zich is al een avontuur! Tussen Frankfurt Hahn en Frankfurt Airport zit overigens 110 kilometer!

[Hlega>>]

Voor vrienden, kennissen en de bekenden onder ons. Er gebeurt iets heel bijzonders volgend jaar. Ik ben voor de verandering thuis op mijn verjaardag! Mocht je zin hebben om op 4 maart een borrel te komen drinken dan zijn jullie welkom! René is tijdens de ZA reis jarig geweest en dat vieren we dan ook nog een keertje. Lekker in het zonnetje buiten, drankje hapje. Gezellig!

Woensdag 17 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Vandaag is het heerlijk weer. We kunnen zelfs in t-shirt in de kuip zitten. Perfect weer om een beetje te klussen en te lezen. Ik zet het roer van de Windpilot in een verse laag antifauling. Verder lees ik vooral veel in "The cruiser's handbook of fishing", dat we van Ruud en Araksi konden lenen. Leuk boek, vol adviezen, nuttige tips en wetenswaardigheden, maar ook erg Amerikaans. Zo wordt er een compleet hoofdstuk geweid aan verwondingen die je kunt oplopen tijdens het vissen. We hebben in ieder geval besloten dat we komend seizoen niet meer met een losse lijn achter de boot gaan vissen, maar dat we een echte zeehengel nodig hebben. Grote kans dat Dario ons daarbij kan helpen. Hij bood het zelf vorige week al aan en gisteren bevestigde Michele dat nog eens.

Studeren!

'S-avonds verdiep ik me op internet in big-game fishing rods en reels. Zeehengels voor het stevige werk. Dan kom ik straks bij Dario een beetje beter beslagen ten ijs. Een beetje reel (molen) moet toch zo'n 700-800 meter 50 pondslijn kunnen hebben. Dan het je niet eens de allergrootste, maar wel een hele stevige, waarmee je zo'n beetje alles moet kunnen vangen, van tonijn, wahoo, makreel, mahi mahi (dorado) tot marlin, zwaardvis en zelfs haaien. Ik bedoel maar!

Als tiener heb ik ontzettend veel op zoet water gevist, maar toen ik eenmaal met werken begon is het er nauwelijks meer van gekomen. Ook aan boord ontbrak tot op heden bij mij de motivatie en was het vooral Helga die met lijnen, haken, lures, etc. bezig was. Maar na die gesprekken met Dario, het zien van dat 30 kilo exemplaar en het lezen van dat boek, begin ik echt weer de kriebels te krijgen en Helga is helemaal in de wolken.

Het wordt morgen en overmorgen heel aardig weer, dus willen we een auto huren om wat van het eiland te gaan zien. We zijn hier nu al drie weken behalve Alghero hebben we nog niets van het eiland gezien. Maar eh..., stel je voor dat Dario morgen of overmorgen ineens langskomt om te gaan vissen. Dus bel ik hem maar even. Gelukkig staat er komende dagen te veel wind om fatsoenlijk te gaan vissen. 'S-avonds regelen we een Fiat Panda voor twee dagen.

Donderdag 18 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Klokslag 9 uur halen we onze bolide op bij het verhuurbedrijfje. We willen naar het oosten van Sardinië, een beetje halverwege noord en zuid. We hebben een wandeling uitgekozen uit een "walking guide" van het eiland. We hebben geen zin in een snelweg, dus rijden we alles over prachtige binnenweggetjes. Het landschap is ruig, soms vrijwel onbegroeid om dan weer over te gaan in bosrijke groene heuvels.

Het witte monster...

We stoppen bij een supermarktje om brood, kaas en een paar chocoladerepen te kopen, want we hebben nog niet ontbeten. Dat doen we een paar kilometer verderop, langs de kant van de weg. We concluderen dat we ons behoorlijk vergist hebben in de afstand. Dat binnendoor rijden is wel leuk, maar het schiet niet op. Op deze manier zijn we 3-4 uur onderweg en om dan nog 3-4 uur te gaan lopen is geen optie. Plannen maak je om ze te veranderen en dat doen we dan ook. We kiezen een andere wandeling uit, aan de oostkust, op een klein uurtje rijden.

We parkeren onze bolide aan het eind van een smal geasfalteerd weggetje, precies zoals in de walking guide staat beschreven. Met in de rugzak wat flessen water en proviand gaan we op pad. Het eerste stuk gaat goed, maar later steken we tot twee keer toe een beekje op de verkeerde plaats over en lopen na een tijdje hopeloos vast in dicht struikgewas. Uiteindelijk vinden we het goede pad, maar dan is het al te laat om de volledige route te lopen. Het maakt ons niet uit, want de omgeving is werkelijk prachtig. Behalve een kudde schapen komen we geen mens tegen. De zon laat het afweten, maar tijdens het lopen is dat wel lekker. Tegen drieën keren we om en lopen weer terug naar de auto. We nemen de kustweg terug naar Alghero. In één woord: spectaculair! Prachtige bergen en rotsformaties rechts van ons en links de Middellandse Zee. De zon gaat bijna onder en we stoppen om foto's te maken van de mooie lucht. Om 17:30 zijn we weer aan boord, moe, maar voldaan.

Sardeens landschap

Vrijdag 19 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Om 9:00 rijden we weg voor een ritje van iets meer dan een uur. We rijden naar het startpunt van een stevige wandeling in de buurt van Tempio Pausania, waar we nog snel wat proviand voor onderweg inslaan. Om 11:00 laten we de auto achter op een parkeerplaatsje bij het begin van de route. Het is fris, maar de zon laat zich zo nu en dan zien. De wind zou iets minder mogen, maar verder is het prima wandelweer. Na een klein uurtje pauzeren we even voor een broodje en een paar slokken water. De omgeving is wederom prachtig. Ruige granieten rotsformaties, die afgewisseld worden door dicht struikgewas en naaldbomen. Daarna gaat het stevig omhoog. Eenmaal boven de 1000 meter komen we zo nu en dan in de wolken en wordt het aanmerkelijk kouder, zeker in de wind van 30+ knopen. Uit de wind eten we onze lunch. We hebben de laatste hap nog niet weggewerkt, of we beginnen weer terug te lopen, want het stilzitten heeft zijn tol geëist. Naar beneden gaat gelukkig een stuk makkelijker. Het motregent een beetje, maar echt nat worden we er niet van. Om vier uur zijn we weer terug bij de auto. We hebben 5 uur gewandeld (inclusief pauzes), zo'n 500 hoogtemeters overbrugd en 0 mensen gezien. Heerlijk!

Luguber, maar tegelijkertijd mooi Uitzicht halverwege Bijna in de wolken Met stok EN kompas

We zijn net onderweg of het begint echt te regenen. Dat hebben we in ieder geval goed gepland. Om optimaal te profiteren van ons autootje rijden we langs de kust terug naar Porto Torres en daarvandaan weer naar Alghero. In Castelsardo stoppen we nog even om in het schemerlicht onder de indruk te raken van de brekende golven. De wind is aangetrokken tot stormachtig en het is een indrukwekkend gezicht hoe de golven uiteenspatten om een paar rotsen, schuin voor de haveningang. Met deze wind (N8) wil je hier niet binnenlopen. Levensgevaarlijk!

Terug in Alghero leveren we eerst de auto in en gaan dan uitgebreid 'dineren' bij monsieur Mac... Om 22:30 kruipen we voldaan, maar versleten, onder de wol. Het waait nog steeds hard en Vagebond rukt zo nu en dan aan de lijnen, maar het deert ons niet. We zijn in no-time in dromenland.

[Helga]

(Foto hierboven: Die koe was zijn lunch pakketje vergeten. Absoluut noodzakelijk als je hier gaat wandelen.)

Het is een prachtig eiland zoals René al heeft beschreven. Ondanks dat er weinig auto's rijden zie je toch wel erg veel van die kleine herdenkingshuisjes staan. Vaak met verse bloemen. In verhouding tot het aantal auto's die je tegenkomt gebeuren er dus veel ongelukken. Dan opeens staat er voor een bocht dat je 10 kilometer moet rijden. Als je hier ooit komt. Zorg dan dat je ook daadwerkelijk 10 kilometer rijdt. Om de bocht hebben ze gewoon een stuk asvaalt weggehaald. De wegwerkzaamheden worden hier niet zo verzorgd als in Nederland. Je moet echt opletten bij zo’n stuk weggehaald wegdek omdat de opvulling van het wegdek zeer te wensen over laad. Je dondert zo meer dan 10 centimeter omlaag op hobbelig, met kuilen, wegdek. Een plasje doen op een uitsparing langs de weg. Soms, idem verhaal. Verder zijn de wegen keurig netjes.

Tijdens mijn jeugd heb ik veel in de Pyreneeën kampeer vakanties doorgebracht. Dit was altijd erg gezellig met al mijn broers en zussen. Tentje opzetten in de rotsige grond. Wandelen deden we dan ook veel. Al noemde we het toen 'omgeving verkennen'. Het landschap ziet er prachtig uit met de wit grijze grote hopen keien, of luguber gevormde keien, de grote vlakke stukken ertussen met het groene gras en hier en daar een struik die de herfstkleuren laat zien. Dit heb ik nog niet eerder gezien. Jammer dat we niet kunnen stoppen om een foto te maken. Tussen de rotsen en de vlakke stukken gras lopen prachtige ruige koeien of een hele grote kudde schapen met honden erbij. Onderweg kun je zomaar een hele grote kudde schapen tegen komen. Als je een landschap met van die witte keiformaties ziet en je wordt via een bocht om de hoek geleid dan kun je een totaal ander landschap voor je krijgen. Helemaal vlak zonder 1 kei! Niet te bevatten dat er zulke grote verschillen zijn in een relatief kleine afstand. Indrukwekkend.

Telefoon - bereikbaarheid:

We hebben momenteel twee telefoon chips. Nr 1 is van het Italiaanse telefoonnummer en nr 2 is voor het internetten. Een telefoon is stuk gegaan. We moeten dus nu ieder keer die chip in de telefoon vervangen. Dit is niet best voor de telefoon en de chip(s). Hierdoor is onze bereikbaarheid aangepast. Overdag zijn we tot ongeveer 18:00 uur te bereiken op het Italiaanse nummer. Rond 18:00 uur gaat de internet chip erin en zijn we telefonisch niet meer bereikbaar.

Tijdens de reis in ZA zullen we misschien weer een ander telefoonnummer krijgen. Hierover zullen we jullie t.z.t. informeren.

Zaterdag 20 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René]

Een luie dag. Uitslapen. Boodschappen doen. Beetje lezen. Website bijwerken. Mailtjes dichten. En zo glijdt ook deze dag weer voorbij... "Gekkenhuis", zou Joris zeggen

Zondag 21 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>}

We hadden gisteren duidelijk een hersteldag nodig. Terwijl ik uit bed stap herinneren mijn kuiten me aan de wandelingen. Het zijn net ballontjes. Als je in een van m'n kuiten duwt dan voelt het niet echt prettig aan. Dit betekend voor mij meer bewegen!

Het is zulk lekker weer dat je in T-shirt in de kuip kunt zitten. Toch wil ik me nog nuttiger gaan maken dan alleen maar de wasjes doen. Zodoende pak ik de naaimachine van Araksi die ik tijdens hun afwezigheid mag lenen. Eerst maar eens op een stukje stof uitproberen hoe of dit apparaat werkt. Mmmm, het maakt een zeer droog en schurend geluid. Ik krijg het draad niet goed gespannen waardoor aan de onderkant van de stof iedere keer lussen komen. Wat ik verkeerd doe weet ik niet maar ik zal doorgaan! Eerst maar eens het machientje uit elkaar halen en kijken of er veel stof in zit. Jawel! Dan maar de onderkant en de zijkant er ook maar afhalen. Half werk is geen werk. Stof verwijderd en hier en daar iets met speciale olie gesmeerd. Het machientje maakt weer een mooi geluid. Alleen de garenspanning is nog steeds niet goed. Ik heb alles uitgeprobeerd tot ik het opeens zie. DOM. Oei waarom schrijf ik dit op! Ik heb bij het inspannen van de naaimachine (als je het zo noemt tenminste) de draad niet correct door alles heen gehaald. Pffff. Hier ben ik dus heel de middag mee bezig geweest. Wat een engelen geduld. Een ervaring rijker.

Gelukkig staat de machine nu klaar voor gebruik. Morgen ga ik aan de slag. Voor woensdag wil ik het af hebben zodat er weer nieuwe stof gehaald kan worden voor de volgende klus.

René is weer bezig geweest met het roer, water en het uitzoeken van een uitstapje naar Rome. Hoe meer je op het net zoekt hoe onduidelijker het soms wordt door zoveel informatie. De hotels of pensions in Rome vragen veel geld voor een overnachting. Daarom is het zeer bevredigend als je na veel gezoek een aardig pension of hotel kunt vinden. Het hoort bij de voorpret.

Maandag 22 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Hup, uit bed en starten met m'n zonne-schermen-bemini-project. De op de markt gekochte ritsluitingen klaar leggen, de bemini, etc. etc. ^%%$$## als beginner heb je het wel te verduren hoor! De ristsluitingen zijn niet goed. Ze gaan aan het eind niet open. Het is de bedoeling dat de zonne-flappen aan de bemini er ook af kunnen. Met deze ritsluitingen kan ik niet verder.

Ik pak de fiets en ga op zoek naar een zaakje dat we 'ooit' ergens gezien hebben. Daar kunnen ze me misschien helpen aan goede (lange) ristsluitingen. Voor mijn gevoel heb ik alle wegen die we gelopen hebben afgefietst. Uiteindelijk staat het zweet op mijn rug. Er lopen twee zeer keurig geklede kwebbelende dames die ik aanspreek. Met handen-en-voeten-taal stel ik de vraag of ze weten waar een winkel is die lange ritssluitingen verkoopt. Als ik het goed begrijp moet ik deze dames volgen. Het maakt ze duidelijk niets uit dat ik met de fiets achter hun aan loop. Ze kwebbelen en slenteren gewoon lekker door. Heb ik ze wel goed begrepen? Gelukkig ze kijken achterom en lachen vriendelijk.

Na tien minuten achter het geslenter aan te lopen, lopen ze een zaak binnen alvorens mij te wenken. Ja, hier hebben ze ritssluitingen. Ik laat een ritssluiting zien en demonstreer wederom met mijn handen-en-voeten-taal waar ik naar op zoek ben. Nee, zulke lange ritsluitingen hebben ze niet. Ze zien de teleurstelling op mijn gezicht. Voor ik het weet staan er wel 4 Italiaanse dames om me heen met elkaar te discussiëren hoe ze mij kunnen helpen. Althans dat denk ik. De een praat nog harder dan de ander. Als je niet weet waar ze het over hebben dan zou je kunnen denken ‘die hebben slaande ruzie’. Ik vraag ze een pen om duidelijk te maken wat ik wil gaan maken. Er wordt besloten dat ik het met twee kortere ritsluitingen ook kan maken. Dat ik daar zelf niet aan gedacht heb. Het is wel moeilijker (voor een beginner wel te vertaan!) dan als je met één lange rits per kant werkt. Het is niet anders. Maar, helaas ook 4 kortere van 80 cm hebben ze niet. Ik begrijp uit al die kakelende vrouwen dat ik vanavond rond een uur of vijf terug moet komen. Afijn, ik vertrek op de fiets naar Vagebond. Eerst een kruisje op de kaart van Alghero zetten, dan weet ik tenminste hoe ik hier weer terug kan komen.

Bij aankomst aan boord vertel ik René mijn bevindingen. René vind het geen goed idee om met twee ritsluitingen per kant te gaan werken. Volgens hem maak ik het me dan wel erg moeilijk. Eigenlijk heeft hij wel gelijk. Toch maar eerst verder gaan zoeken.

Ik heb peper in mijn r...t! Dit komt misschien omdat we naar Rome willen (later meer hierover) en eind februari naar ZA. Ik wil bepaalde zaken geregeld hebben. Omdat ik nog niet verder kan met de bemini en de zonne-flappen ben ik maar aan het schuren geslagen. De scherpe hoeken in de kajuit en toilet is een doorn in mijn 'veiligheids' oog. Met een grove vijl ga ik de hoeken te lijf. Daarna met een grof stuk schuurpapier en aansluitend met fijn schuurpapier. De handvatten van de kajuitingang en in de kuip zijn ook nog niet gelakt dus die pak ik direct mee. Eigenlijk wil ik de boel zelf in de lak zetten. Dit moet 5 keer gebeuren, na iedere keer weer te schuren natuurlijk. Aangezien ik weet dat ik een klodderaar ben met verf heb ik René voorgesteld dat hij de verftaak van mij overneemt. Hoe bedoel je jezelf kennen. Ik sta er namelijk niet van te kijken als ik de lak na het verven achter mijn oren, op mijn trui, op mijn broek etc. aantref. En denk maar niet dat ik iedere keer eerst oude kleren aan ga trekken.

Nu ik dit zo aan het typen ben komt me dit 'trekje' heel bekend voor. Mijn vader kroop ook gerust met zijn nette kostuum onder de auto. Laten we het zo zeggen; "ik heb een goed excuus omdat het erfelijk is" Dit wil niet zeggen dat mijn vader net als ik een klodderaar is. Het trekje betreft het niet verkleden voordat ik aan de klus begin. Laat dat duidelijk zijn.

Afijn, René neemt de verftaak op zich. Hij is wel blij met deze werkverdeling (combie) en zeer content met mijn acties. Je kijkt tegen deze klus aan omdat de droogtijd van de lak zo lang duurt. In die periode is de leefruimte aan boord beperkt, en dit 5 keer!

We vinden het fijn om aan het eind van de dag even wat boodschapjes te doen (benen stekken). De Italianen zijn dan ook vrij waardoor het reuze gezellig is in de stad. Toch nog maar even kijken of we ergens een zaakje zien die lange ritsluitingen heeft. Het moeten 2 ritsen zijn van 142 en 1 van 206 cm. Niet echt makkelijk om te vinden. Via een winkeltje worden we doorverwezen naar weer een andere. In een ouderwets winkeltje waar kleren vermaakt worden, worden we vriendelijk geholpen. Het is maar een heel klein ateliertje, met allerlei kledingstukken die aan de vergeelde muren hangen, oude foto's en een werkbank, waarachter een oud baasje, met centimeter om de hals, het garen uit de broek staat te halen en de garen op een klosje wind. Dit soort winkeltjes vind je in Nederland niet meer, daar zijn we van overtuigt. Afijn, zijn dochter loopt zelfs een eindje met ons op, om ons naar weer een andere winkel te brengen. Ook daar kunnen ze ons niet helpen, dus weer terug. Uiteindelijk krijgen we een adres van een zaak waar ze ons vrijwel zeker kunnen helpen. Het is een halfuurtje lopen wordt ons verteld. We hebben verder toch geen plannen en gaan op pad.

Het is een eind lopen. We hebben nog niet gegeten en dat begint nu tegen ons te werken. Vlug vraag ik nog even de weg voordat er besloten wordt terug te keren naar de boot. Soort 6e zintuig, zullen we maar zeggen.

Gelukkig, we zijn er vlak bij. Het is al een tijd donker en heel blij dat René met me meegelopen is, brrr. Het is een zeilmaker en heeft inderdaad de ritsen. Een rits 150 cm kost maar liefst 33 euri. Een rits van 250 cm (ze hebben geen tussenmaat) kost maar liefst 48 euri. Daar trappen we maar niet in. De beginner gaat nu dan toch maar ploeteren met twee risten per pand. Misschien wordt het niet zo mooi, maar wel een keer of 4 goedkoper, minimaal!

Dinsdag 23 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Vandaag is het de dag om alles weer te schuren en in de lak te zetten. Zo fanatiek als ik ben schuur ik ook direct even de luiken van de kajuitingang mee. Pff, schuren is wel een werk. Ik zal doorzetten. René lakt weer alles.

We gaan nog even onze benen strekken. Ik weet de weg terug naar het zaakje met de ritsluitingen. Alleen ben ik de kaart vergeten. In de straat waar ik dacht vandaag gekomen te zijn is het één richtingsverkeer. Dit brengt me aan het twijfelen. Ik kon namelijk na het eerste stuk op de stoep verder alles over de weg fietsen. Of heb ik gewoon tegen het verkeer in gefietst? Dit kan ik me niet voorstellen. Aangezien we gisteren al een aardig stuk gelopen hebben om ritsluitingen te kunnen kopen besluit ik dit niet weer René aan te doen. Vanavond ga ik wel op de fiets met de kaart in de hand.

Overigens ben ik niet meer op de fiets gestapt om de ritsen alsnog te halen. Geen puf meer en het is te fris, is mijn excuus. Slecht, ik weet het.

Zoals beloofd zou ik nog op Rome terug komen:

Waarschijnlijk gaan we begin december een paar dagen naar Rome. Het is nog niet definitief, maar het plan is als volgt. Zondag 5 december (Sinterklaasavond) om 23:00 met de ferry van Olbia naar Rome. Olbia ligt in het noordoosten van Sardinië. Daar gaan we dan eerst met de bus naartoe. We komen dan maandagochtend om 7:00 in Rome aan. We gaan voor goedkoop, dus geen hut of zo, maar gewoon een stoel. We hebben het aanbod van Maj en Claus (Zweden die we al een paar keer ontmoet hebben en die in Rome overwinteren) gekregen om bij hun aan boord te overnachten, maar na rijp beraad zien we daar toch maar van het lieve aanbord af en nemen een hotelletje. Je bent toch minder vrij om te gaan en staan waar je wilt als je te gast bent. En een paar dagen in een hotel met een echte douche en zo, spreekt ons ook wel aan We blijven dan 3 nachten in Rome en gaan de 9e, weer om 23:00 met de ferry terug naar Olbia. Ook dan komen we de volgende dag om 7:00 aan.

Woensdag 24 november 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

We gaan zo naar de markt. Toch maar het extra stuk stof halen. Het zou erg vervelend zijn als dezelfde stof van de marktkraam op zou zijn. De stukken stof moeten aan de bemini komen voor als de zon laag staat, als ik dit al niet eerder verteld heb. Pff, wat een project zeg!

Op de markt is het gezellig. Er staat zelfs een soort patat kraam. We kunnen het niet laten een bakje patat te nemen. We kunnen de ritsen ruilen tegen kortere ritsen die wel aan het eind uit elkaar kunnen. Dat is een mooie deal! Er vriendelijk. We kopen nog een paar sokken, wat witlof en vertrekken naar de overdekte visafslag. De visafslag is tot 12:00 uur open, dus dat halen we makkelijk. Onderweg kijken we weer naar rugzakken. De eerste rugzak die we tot nu toe gezien hebben is nog steeds de beste maar ook de duurste (Mm-moeilijk). We kopen 4 stukjes gefileerde vis, 4 plakjes parmaham en 3 gewone ham in de winkels rondom de visafslag. In de hal ernaast verkopen ze verse groente. Daar slagen we voor citroenen en Rucola Selvatica. Zo! We gaan weer lekker eten vanavond en morgen witlof-ham-kaas uit de oven. Mmmm, ik krijg er al trek in.

Bij de groente kon ik ook 4 takken met laurier kopen. Die liggen nu te drogen om vervolgens bij alle droge meelproducten. Als het goed is krijg ik er dan geen beestjes in als de temperaturen op gaan lopen.

Verder hebben we geen zin om te schuren of te lakken. We zien wel of ik weer peper in mijn r@@t krijg. Misschien alleen schuren en morgen vroeg lakken zodat de luiken er 's avonds weer in kunnen. Het is best fris 's avonds en als de luiken er dan niet in zitten is het niet lekker binnen. Zeg maar gerust, koud.

Iedere keer denk ik dat moet ik even opschrijven: Vandaag hebben we er weer veel gezien. Het is blijkbaar helemaal in om een super grote zonnebril te dragen. Ook wanneer de zon niet schijnt. Geweldig! Ze lopen er dan ook heel stoer bij. Ook is het heel stoer om je helm ver naar achteren op je hoofd te schuiven. Een base-ball petje er onder of een wollen mutsje is ook OK. Dan zet je op je neus ook nog eens een super grote zeer donkere opzichtige bril en dan ben je echt COOL. Als ik het durf maak ik t.z.t. een foto van een super COOL persoon met bril en/of met helm achter op het hoofd. Eerst even moed verzamelen . Als de moed verzameld is, ga ik als een paparazzi ergens verscholen achter een struik in de starthouding zitten voor de foto-schiet aanval. Zie je het al voor je?

Waarom ik naast mijn schoenen loop van trots? Dat ga ik eens heerlijk haarfijn vertellen. Mijn broer Wicherd heeft gevraagd of we de foto met de schapen extra willen bewaken en bewaren. Zodra hij de foto in origineel formaat heeft gaat hij de foto vergroten, inlijsten en thuis ergens ophangen. René vond de foto ook al erg mooi. Jullie begrijpen wel dat ik "DE PAPARAZZI FOTOGRAAF" hier erg blij mee ben. Ik fotografeer me helemaal gek, maak foto's op vele manieren met als doel altijd weer proberen mooie plaatjes te schieten. Het is niet een echt nautische foto maar ook ik ben onder de indruk van het resultaat. Voorlopig heb ik geen schoenen nodig na al deze prijzende woorden. Ik trek wel dikke sokken aan om geen koude voeten te krijgen. Thanks brother!!

Donderdag 25 November 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Wat 'ook' erg leuk is aan het bijhouden van onze website voor famillie en vrienden, is dat we best veel mail krijgen van lezers die we helemaal niet kennen. Via de mail leer je de lezers natuurlijk wel kennen. Het is ontzettend stimulerend voor het bijhouden van de website. Het zijn gewoon gezellige mails, soms informatie als er naar gevraagd is, tips en vele vragen, die we graag zo goed mogelijk beantwoorden. Ik zou zeggen 'zegt het voort', hoe meer lezers er plezier aan beleven des te beter. Bedankt lieve lezers, shroom niet iets van je te laten horen. Veel leesplezier!

Met een slaperig hoofd, gewekt door de drilboor, steek ik mijn hoofd door de kajuitingang. René zit een boek te lezen met een dampend kopje koffie. Het is stralend mooi weer. Sterker nog het is gewoon warm. Hup, trui weer uit en lekker in mijn T-shirt met ook een bakkie lekker verder wakker worden in de kuip. Na tien minuten zit de peper zit weer in mijn r....t. Schuren is weer de taak. Terwijl je bezig bent kom je steeds meer dingen tegen die je eigenlijk ook gelakt wilt hebben. Dus daar haal ik ook maar een schuurpapier langs. Het leven in de boot wordt steeds moeilijker met die acties van mij. Als alles achter de rug is kunnen we weer tevreden zijn.

De fiets die ik een tijd geleden in het vet heb gezet moet ook nodig eens gewassen worden. De schoten van de fok worden er ook afgehaald en gaan in een sopje. Het is een hele klus de fiets weer vetvrij te krijgen. René heeft de dingy op de steiger gelegd en geeft deze ook een schoonmaakbeurt nadat hij alles geverfd heeft. Zo zijn we gezellig bezig. Lekker buiten in het zonnetje. Omdat het schoonmaken (vetvrij) maken van de fiets door mij erg grondig gedaan wordt is René al klaar met zijn klussen. Voor de gezelligheid komt hij bij me zitten met voor ons een bakje koffie. Even bijkomen is de opdracht.

Die René is helemaal fanatiek met vissen. Het moet niet gekker worden! Terwijl ik nog bezig ben met de fiets komt hij langs met een hengel en meld er even bij 'Ik ga voor het avondeten zorgen', en gaat vervolgens op zijn gemakje op het eind van de steiger staan te vissen. Ik kan het niet laten om even bij hem te gaan staan zodat ik ook een paar keer de blinker mag uitgooien.

De fiets staat inmiddels te drogen in de kuip om weer grondig in het vet gezet te worden. De dingy ligt op de steiger te drogen en de fokschoten hangen uit te druppelen. Er is geen vis gevangen dus er moet nog eten gehaald worden. Omdat bij mij de pap op is 'trekt René de wijde wereld in (Alghero)' met de rugzak rug en het boodschappenlijstje. We gaan vanavond een dessert uitproberen. Op de dag dat Ruud en Araksi terug komen zijn ze uitgenodigd om bij ons te eten. Het hoofdgerecht hebben we al (twee keer) uitgeprobeerd. Als ik het goed begrepen heb heeft Araksi voorgesteld om iedere week voor elkaar iets leuks (lees: lekkers) klaar te maken. Zo leer je van elkaar. Het is weer een uitdaging om iets anders uit te proberen. Het voorafje moeten we nog uitzoeken en uitproberen.

Vrijdag 26 November 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>]

Ik heb m'n kopje koffie nog niet op of m'n handen hebben alweer een schuurpapiertje beet en zijn heftig aan het schuren. De laatste loodjes. M'n vingertoppen voelen al aardig kaal aan. De grootschoot staat ook in het zoete water om eens lekker schoon te worden. De katrollen met veel zoetwater uitgespoeld. Die liggen te drogen om gepoetst en gesmeerd te worden.

Kale vingertoppen

We gaan onze benen weer strekken om weer ingrediënten te kopen voor een ander dessert. Het vorige was wel lekker maar niet lekker genoeg. We kopen ook even aceton en een nieuwe spiegel. De spiegel is laatst op de grond gevallen. Tsss, dat zo'n ding daar niet tegen kan zeg!

Nu kijken we vele malen minder in de spiegel als we voor de reis deden. Toch is het handig om er af en toe eens in te kijken. Wel schrikken dan hoor!

Verder is de dag verlopen als de afgelopen dagen. Vanavond ga ik eens op de website www.expoonhorse.nl kijken. Chantal is super aan het springen met haar paard Mamiro. Ze staat sinds een paar maanden met haar paard bij een andere stal waar ze meer gelegenheid heeft om te springen. Dit is wat zij erg leuk vind en goed in is! Ze heeft onlangs de L-finale gewonnen waardoor ze zich gekwalificeerd heeft voor Expo on Horse. Nu gaat ze dus binnenkort tegen de professionals streiden. Het zal wel heel spannend worden. Ze heeft per slot van rekening ook bij de L-finale een professional eruit gereden, vlak voor de ogen van een eeuwige slipperdrager, die op de Epo on Horse twee niveaus hoger gaat start. Dus ...... super en dubbel goed! Hopen dat de zenuwen onder controle gehouden kunnen worden. Lijkt me erg moeilijk. Vanuit Italië wens ik haar en haar trainer super veel succes toe!

Overigens zijn er mensen die zich afvragen of we voor ZA wel de inentingen hebben gehad of nog moeten hebben. Wij hebben voordat we vertrokken vanuit Nederland al rekening gehouden met het idee om naar ZA te gaan. We zijn dus voordat we vertrokken helemaal lek geprikt en leeggeplukt omdat de prikken behoorlijk duur zijn allemaal. Ondanks het lekprikken zijn we nog niet gezonken. Goed voorteken? Laten we hopen.

Zaterdag 27 November 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>}

Waauw... wat een mooi weer. Sorry mensen! Knal blauwe lucht, heerlijk rustig windje met een warm zonnetje. Er lopen dan ook veel mensen over de kade en op de oude muur van het oude stadsgedeelte waar we dicht bij liggen. De zwarte Mercedes staat er weer. De eigenaar van deze wagen staat hier vaak te vissen. Hij gooit zijn hengel uit tot vlak achter onze boot. Dus....we kunnen eigenlijk gewoon vanuit de kuip vissen. Ik zie hem alleen niets groots vangen. Eigenlijk heb ik hem helemaal nog niets zien vangen. Soms zie je vissers die in hun auto naar een klein TV-tje zitten te kijken, met af en toe een blik werpend op hun hengel. Is toch geen vissen mensen!

Momenteel zit ik erg te genieten. Terwijl ik de website bij zit te werken ben ik parallel foto's aan het bekijken die mijn oudste broer Erwin op een ftp site gezet heeft. De foto's zijn wel met groot formaat geplaatst waardoor het even duurt eer ik een foto te zien krijg. Misschien gaat hij in de toekomst speciale foto's apart, en in een kleiner formaat, in een mapje plaatsen voor ons. Of de speciale foto's plaatsen zoals wij dat doen op onze website? Ik ben echt een kneus met de techniek m.b.t. de PC. René legt mij altijd alles uit en ik ga met die uitleg aan de slag. Noem mij dan maar gewoon een 'gebruiker', niets meer en niets minder. Het werkt en daar gaat het om. We zullen wel zien wat het gaat worden. De site van mijn broer is natuurlijk niet voor ons alleen gemaakt. Mijn famillie mailt veel met elkaar en wonen best ver uit elkaar waardoor het een heel gewoon gebruik is geworden. Als er nu foto's bij komen wordt het alleen maar leuker. Zeker voor ons. Ik vind het een heel leuk initiatief. Duimen dat het gaat werken (met kleine foto's of idem als website) ook voor een trage connectie. Niet onbelangrijk voor ons is de verbinding zo kort mogelijk te houden tijdens het downloaden van informatie/foto's om onszelf niet op kosten te jagen. Als dat kan tenminste (ikke nog steeds alleen gebruiker zijn).

Het begint hier ook lekker te ruiken. René is van het oude brood croutons aan het maken, met knoflook, olijfolie en italiaanse kruiden. MMM, het smaakt ook lekker! Erg handig recept om weer iets anders te doen met het oude brood.

[René>>]

Marianne heeft een kaart naar ons gestuurd. We hebben hier niet echt een adres, dus het was een soort test. Hoewel de kaart er ruim twee weken over gedaan heeft, waarschijnlijk omdat hij hier nog een week heeft gelegen, is de test geslaagd. Er zat een prachtige tekening bij van neefje Sander en die hebben we een mooi plekje gegeven.

Kunstwerk van Sander

[Helga>>]

Het moment om de zak kruidnootjes onder de vlonders vandaan te halen! MMMMM, heerlijk. Ik heb de zak kruidnoodjes verdeeld in verschillende bakjes zodat ze niet in 1x opgepeuzeld worden.

Zondag 28 November 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

'S-middags komen Michele met zijn vrouw Lia en hun kinderen Laura en Giovanni een uurtje naar hun boot. Michele stelt ons voor aan zijn gezin. Helga zet koffie die we bij hun in de kuip opdrinken. Toen Marianne op Mallorca een weekje aan boord kwam had ze kruidnootjes meegenomen. Die vinden nu gretig aftrek bij Laura en Giovanni (en bij ons trouwens ook). Michele stelt voor om mee te gaan naar Sasari. Dat lijlkt ons wel wat, dus we laten de boel de boel (ik was net een vismolentje aan het schoonmaken) en sluiten af.

Ik moet nu toch echt een keer naar de kapper!

Sasari is de hoofdstad van de gelijknamige provincie en ligt zo'n 20 kilometer landinwaarts. Hun huis wordt momenteel verbouwd, dus hebben ze tijdelijk een appartement betrokken, midden in het centrum. Zowel de rechtbank als hun kantoren (ook Lia is advocaat) bevinden zich op loopafstand. Gisteren was het verjaardagsfeestje voor Laura en hadden ze 15 kinderen over de vloer. We snoepen wat van de taart en koekjes die overgebleven zijn. Lia en Michele zijn druk met de kinderen en het is gelukkig geen 'opziiten en pootjesgeven' bezoek. We blijven eten en Lia maakt pasta. Ze veronschuldigd zich voor haar belabberde kookkunst, maar niets is minder waar. Het smaakt uitstekend! Rond 23:00 brengt Michele ons terug naar Alghero.

[Helga>>]

De oudste (dochter Lara) praat veel. Het klinkt erg schattig uit het kindermondje. Ze vraagt haar vader waarom we niet Italiaans met elkaar praten. Michele legt uit dat wij geen Italiaans kunnen spreken en hij geen Nederlands. Waarom spreken we dan Engels met elkaar en niet Nederlands. Dit wordt natuurlijk ook aan Laura uitgelegd. Vervolgens vraagt Michele of we iets in het Nederlands aan Laura vertellen. Ze werd er een beetje verlegen van. Na het eten zit ik met Laura op de bank. Sneeuwwitje en de zeven dwergen is de film die ze graag wil bekijken. De film wordt in de video gedaan en gestart. Ik zeg in het Nederlands hoe de film heet tegen de kleine hummel naast me, die inmiddels meer vertrouwd raakt en iets dichter bij me durft te gaan zitten. Ze verteld tegen mij hoe of het heet in het Italiaans. Ik probeer het na te zeggen maar doe het blijkbaar niet goed. Ik doe mijn uiterste best om het weer goed te zeggen. Ze blijft zelfs tot 5 keer herhalen tot ik het goed gezegd heb. Schattig he? Dan kruipt ze tevreden, met een duim in haar mond, tegen me aan en gaat de film bekijken.

Aan boord zet ik direct de PC aan om te zien wat Erwin verder gedaan heeft met de foto's. Hij moest per slot van rekening even tussendoor naar zijn boot omdat het heel hard regende in Nederland. Hij heeft een noodzeil over zijn boot gelegd om te voorkomen dat alles kletsnat wordt. Die is met een grote klus bezig zeg! Hij is de boot helemaal kaal aan het halen.

Afijn, ik snel naar de mail kijken. YES! Hij heeft mini foto's gemaakt zodat het niet al te lang duurt om ze te openen. Ik ga dan ook lekker de rest van de foto's zitten bekijken.

Maandag 29 November 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Ik wil jullie toch deze foto's even laten zien. Deze heb ik gemaakt tijdens de wandeling. Volgens mij wordt dat groene ding in Nederland in kerststukjes verwerkt. De besjes met witte bloempjes waren overal te zien. Erg mooi allemaal. Wie weet hoe of de planten en of de vruchten heten?

Kerststuk_lampion_ Grote bessen met witte bloempjes

Het is een belangrijke dag. Althans qua paardensport in Nederland. Chantal gaat vandaag de uitdaging aan om zich te kwalificeren voor de finale te Amsterdam. Duimen maar.

[René>>]

Voor de verandering eens een educatief stukje. Wat weten we (of jullie) eigenlijk van de Middellandse Zee? Ja, de Côte d’Azur, de Spaanse costa’s, Griekenland, etc., en uiteraard dat het er in de zomer prettig vertoeven is, maar verder? (mocht je dat helemaal niet willen weten, dan moet je even hier klikken)

In een Imray pilot stond een heel aardig informatief stukje over de Med. Ik zal jullie niet vermoeien met de geologische geschiedenis, want dat lijkt me alleen interessant voor de liefhebber. Maar andere feiten vond ik in ieder geval wél interessant.

Zo zijn er op de Middellandse Zee nauwelijks getijden. Het is een relatief kleine zee die slechts 1/140 deel van het totale zeeoppervlak uitmaakt en qua volume slechts 1/355 deel van de totale zeeën op aarde. Vandaar dat de aantrekkingskracht van de maan slechts van minimale invloed is. De nauwe straat van Gibraltar blokkeert de getijden van de Atlantische Oceaan. Slechts op enkele plaatsen zijn getijden echt merkbaar, bijvoorbeeld in de Straat van Medina.

Ondanks dat er nauwelijks getijden zijn is de hydrografie van de Middellandse Zee complex. Verdamping van oppervlaktewater is de drijvende kracht achter de globale stroming tegen de wijzers van de klok in op de Middellandse Zee. Het verdampte water wordt voor circa één derde gecompenseerd door rivierwater dat de Middellandse Zee instroomt. Regen compenseert ongeveer 20%. De rest stroomt aan de oppervlakte via de Straat van Gibraltar naar binnen, iedere seconde ongeveer 1 miljoen m3 Atlantisch water! De schattingen lopen uiteen, maar men denkt dat het 180 jaar zou duren om al het water in de Middellandse Zee te vervangen.

En dat is precies waarom het milieu van de Middellandse Zee zo kwetsbaar is. Vervuild water kan zich immers nauwelijks verspreiden, zoals in de Atlantische Oceaan of de Pacific. Er is nog steeds een groot gebrek aan zuiveringsinstallaties en er wordt te veel rechtstreeks in rivieren geloosd die uitmonden in de Middellandse Zee. Tel daar 40 jaar overbevissing bij op en je hebt een serieus probleem. Die overbevissing is ons overigens (nog?) niet aan te rekenen…;-)

De Middellandse Zee kun je vergelijken met een semi-woestijn. Door het gebrek aan getijden worden de verschillende waterlagen niet of nauwelijks met elkaar vermengd. Beneden de 300m diepte is het water relatief stabiel en door het bovengemiddelde zoutgehalte bevat het water nauwelijks zuurstof, wat direct van invloed is op het leven onder de zeespiegel. Het meeste leven zich bevindt zich daarom in relatief ondiep water tot ongeveer 200m. Daar beneden is er nog wel wat leven, maar dat is niet te vergelijken met de Atlantische Oceaan of de Pacific. Het gebrek aan stromingen zorgt bepaald niet voor ideale omstandigheden voor plankton, de basis voor alle voedselketens onder water. Feitelijk is de veelgeroemde helderheid van de Middellandse Zee te wijten aan gebrek aan plankton. Daardoor bevat de Middellandse Zee ook veel minder vis dan andere zeeën en oceanen.

En dan nog dit. Rond de Middellandse Zee wonen 132 miljoen mensen. In de zomer komen daar nog zo’n slordige 100 miljoen bij! Inmiddels misschien wel meer, want de pilot is van 1995.

Eind van de middag staat Dario op de steiger. Hij laat zijn boot zien aan een Franse vriendin, die wat publicitair werk voor hem gaat doen voor zijn visbedrijf. We nodigen ze uit voor een kop koffie. Het wordt een gezellig uurtje. Dario's GSM gaat om de haverklap over en gedurende die gesprekken is ieder ander gesprek tot mislukken gedoemd. Dario is niet wat je noemt een rustig type, en aan de telefoon gaat zijn stemvolume tien tandjes omhoog. Als je niet beter zou weten dan denk je dat hij slaande ruzie heeft, maar niets is minder waar. Overigens krijg je dat idee op straat ook vaak. Gezien het stemvolume en de heftige gebaren denk je dat mensen ruzie hebben, maar het zijn 'normale' gesprekken. Erg grappig!

Van Michele hebben we een stapeltje DVD's geleend. Na het eten gaan we er lekker voor zitten en kijken onder het genot van een drankje "Master and Commander". Mooie nautische film over een Brits marineschip dat in 1805 een Frans fregat achtervolgt vanaf de Braziliaanse Kust, via Kaap Hoorn naar de Galapos eilanden. Toen was het leven pas echt zwaar!

[Helga>>]

De dame en Dario kregen een kopje koffie uit Dario zijn eigen Italiaanse koffiepot. Van Michele mocht ik die lenen om uit te proberen. Op het moment ik de koffie aan het inschenken ben vraag ik Dario of de koffiepot hem bekend voorkomt. "Ja natuurlijk, het is een Italiaanse koffiepot", was zijn antwoord. Verder niets?, was mijn wedervraag. Grote ogen zette hij op toen ik hem vertelde het zijn koffiepot was. Ze konden de humor er wel van inzien en begrepen direct dat we het via Michele geleend hebben.

Na het eten kijk ik snel op internet of de uitslagen van het Springen bekend zijn. YES, ze is door. Via SMS krijg ik bevestiging. Chantal is door ! Ze gaat naar Amsterdam! Geweldige prestatie. Ik zou het haar niet nagedaan hebben. Morgen avond kijken of er nog foto's gepubliceerd worden van de geselecteerde springruiters. Ik heb dat altijd met individuele sporten. Het vraagt zoveel zelf discipline en doorzettingsvermogen, vermenigvuldig dit nog enkele keren omdat de sport met een dier plaats vind. Als er dan gewonnen wordt en de ontlading is er, dan krijg ik altijd een brok in mijn keel. Het maakt wel uit of iemand er erg zijn best voor moet doet. Welk niveau maakt niet uit. Om tussen de professionals te springen is al een prestatie op zich. Om je dan vervolgens ook nog te kwalificeren voor de finale is natuurlijk een tranentrekker. Tja, en dat gebeurde dan ook bij mij, niet meer tegen te houden, snotter, snotter.

Tekst uit artikel: De finales van Jumping Jackpot vinden plaats op donderdag 27 januari in de Amsterdam RAI. Per klasse hebben zich via de halve finales twintig amateurs en twintig ervaren deelnemers (ruiters die meer dan vijf startkaarten in 2004 bezitten of ooit nationaal hebben gesprongen) geplaatst. Het totaal aan prijzengeld in Jumping Jackpot bedraagt maar liefst 120.000 eur

Dinsdag 30 November 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

Door Modesto wordt er op de boot geklopt (onze deurbel). Hij heeft een vriend bij zich die voor ons een RVS-strip gaat maken. Deze strip komt op de boeg. Dit wilden we al eerder. Er is toen alleen een plaat voor het anker op de boeg geplaatst. Ook hebben we twee kleine strips besteld voor in de kuip. De grootschoot loopt langs de kajuitopbouw als we ruime wind of voor de wind varen. Aangezien de opbouw van hout is maken de lijnen slijtage plekken. Met een RVS stripje aan BB & SB is dat ook opgelost en voorkomen we eventuele problemen.

Het is inmiddels al middag. Modesto is zojuist het bedrag komen vertellen wat het gaat kosten. Het zou op 300 euri uit gaan komen. In geen 300 jaar was het antwoord van René. Modesto vond het zelf ook wel een beetje veel. Dan nog maar even zonder. We gaan hier en daar nog wel vragen.

René heeft het te pakken. Hij is al het RVS buiten aan het poetsen omdat het stralend mooi weer is. Ik ben bezig met het volgende naaiproject, de zonneflappen voor aan de bemini. Ik merk aan René dat het toch wel veel werk is. Tja, wie weet er meer van dan ik, gniffel. Aan het eind van de dag loop ik dan ook vol bewondering alles te bewonderen. Het ziet er allemaal weer spik en span uit. De stof die ik gekocht heb is net groot genoeg. Dit vergt veel gepuzzel en gepas. Uiteindelijk besluiten we buiten de deur een snack te gaan halen omdat we geen van twee nog energie over hebben om een hele maaltijd klaar te gaan maken. Iedere keer als we door het oude stadje lopen zien we mensen lopen met stukken pizza. We wilden het toch een keer proberen en nu is de kans. We weten geen van twee precies waar de pizza-snack-bar zich bevind. Uiteindelijk hebben we het gevonden na onze neus achterna te lopen. Het zijn heerlijke pizza stukken. Een bakje patat erbij en we zijn weer voldaan. Het is erg goedkoop en daardoorr zeker voor herhaling vatbaar.

Aan boord nog een bakkie koffie, wat lezen, spelen op de computer, internetten en naar bedje toe.

december 2004