Vrijdag 1 oktober 2004 / 39°31'87N 002°35'175O (Islas Las Illetas)

[Helga>>]

Wederom, mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is,. dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.)

HIEPERDE PIEP HOERA!

Gefeliciteerd ......

Gabrielle Kouwenhoven, Eric van Uden, Mijn lieve Mamma, Daan Plomp, Eric (1960..welke Eric is dit?....), Lotte Webster, Maxime Doesburg, Ad Webster, Kim Dijk, Femke Webster, Hans Sura, Annemarie Koppelaar.

Duidelijk een vruchtbare maand met vele lieve mensen die vast een feestje gaan geven waar ik niet bij aanwezig kan zijn. En jullie weten dat ik wel van een feestje hou! Geniet daar gaat het om!

[René>>]

Het babyvoostag lekt al een jaar of twee. Veel te lang natuurlijk, maar met het weer van de afgelopen maanden hebben we er natuurlijk geen last van. Toch moet het een keer definitief opgelost worden. Een eerdere poging had niet het gewenste resultaat omdat ik de RVS putting niet eerst met een primer behandeld had. Al maanden hebben we die primer aan boord, maar het was er nog niet van gekomen. Druk, druk, druk... zullen we maar zeggen.

Voordat ik de kit ga wegsteken, eerst maar even controleren of ik de aangebroken huls Sikaflex nog kan gebruiken. Het spul is maar beperkt houdbaar, zeker na gebruik. Helaas, de kit is inmiddels zover gestold dat de huls onbruikbaar is geworden. Dit klusje moet dus uitgesteld worden.

Rond 13:30 krijgen we echte trek, want vanochtend hebben we een karig ontbijt van een stukje roggebrood met kaas gegeten. Ik bak pannenkoeken, voor intimi: echte potenties. Het is dubbel feest, want ik maak veel te veel beslag, dus vanavond eten we weer pannenkoeken.

Volgens de pilot behoort het strandje toe aan een private resort en is een van de eilandjes een militair gebied. Het weerhoud ons niet om toch een kijkje te gaan nemen. Het resort blijkt eigendom van het Spaanse ministerie van defensie. Op het rommelige terras ("members only!") drinken we een cola en een biertje. Vervolgens wandelen we een stukje landinwaarts, maar er valt niets te beleven. Uitsluitend hotels en appartementen. Terug in de dingy varen we naar het grootste eilandje waar we de restanten van een oude vuurtoren bekijken. Verder is er niets. Wel mooi.

Oude vuurtoren op Isla Illeta

Zaterdag 2 oktober 2004 / 39°31'87N 002°35'175O (Islas Las Illetas)

[René>>]

Er zijn van die dagen dat er gewoon niets te melden valt. Dit is er zo een. Doen we dan de hele dag niets? Nee, eigenlijk niet nee. Wakker worden terwijl ik naar de Wereldomroep luister. Helga slaapt dan meestal nog. Koffie, nog een koffie en nog een. Tegen die tijd komt Helga een kijkje nemen in de kuip. Ontbijtje. Beetje zwemmen en snorkelen. Lezen. En zo komen we dan de dag wel door. Dat het weekend is kunnen we trouwens goed merken. Het is gewoon hartstikke druk in de baai. Zeker een stuk of 30 boten. Zo, heb ik toch nog wat te melden gehad.

Zondag 3 oktober 2004 / 39°31'87N 002°35'175O (Islas Las Illetas)

[René>>]

Na het ontbijt lichten we het anker en motoren het kleine stukje naar Palma. Volgens de marinero die we bij de wachtsteiger spreken kunnen we slechts één nacht blijven, maar ik geef aan dat we gereserveerd hebben. Ik had bij vertrek namelijk al aangegeven dat we vandaag terug zouden komen voor twee nachten. Ook bij de receptie krijg ik van de lieftallige dame te horen dat we slechts één nacht mogen blijven. Ik wordt bijna kwaad, omdat het nota bene deze dame is waar ik afgelopen week mee gesproken heb. Vervolgens krabbelt ze terug en mompelt dat ze bij de verkeerde "Vagebond" heeft gekeken en dat is een grotere boot. Ja ja... Een meevallertje is het liggeld, want nieuwe maand, nieuwe prijzen. Naar Nederlandse begrippen blijft het prijzig, maar 27 Euro per nacht vinden we voor deze haven niet duur..

Maandag 4 oktober 2004 / 39°33'98N 002°38'17O (Palma de Mallorca)

[René>>]

We staan bijtijds op en gaan met de bus naar de Carrefour, om (wederom) in te slaan voor aankomende week en het bezoek dat we nu echt VANDAAG verwachten. Hoewel ik niet dol ben op boodschappen doen, blijft zo'n Carrefour een belevenis. Het is een soort mega-AH gecombineerd met een Gamma, Halfords en een Free Record Shop (en waarschijnlijk nog een stuk of wat winkels).

Nadat ik op het haventerrein ook nog de nodige liters rosé heb ingeslagen ligt Vagebond een paar centimeter dieper in het water. Morgen nog vers water innemen en we zijn er helemaal klaar voor. De dames vliegen vanaf Brussel en we verwachten ze om 21:35 op het vliegveld van Mallorca.

Morgen gaan we naar Isla de Cabrere, een eilandje aan de zuidkant van Mallorca. Het is een beschermd natuurgebied en je hebt een vergunning nodig om er te mogen komen. Die vergunning is gratis, maar moet je wel minimaal 3 dagen vantevoren aanvragen. Dat heb ik vorige week al gedaan, maar gisteren bleek de vergunning nog niet binnen op het havenkantoor. Na een telefoontje met de vergunninguitgevende instantie is het snel geregeld.

Van onze huis-tuin-en-keuken bioloog Mark Kamphuis ontvingen we vandaag trouwens onderstaand e-mailtje:

Hallo tijdreizigers,

even kort geheugensteuntje:

MARIANNE VANDAAG VAN HET VLIEGVELD OPHALEN !!!!!

snelle groet,
mark

Mark, heel erg bedankt, want zonder jouw berichtje waren we het zonder twijfel vergeten...

Om 19:15 wandelen we naar de bushalte. We gaan bewust vroeg, zodat we op het vliegveld nog een hapje kunnen eten. Lijn 1 brengt ons in een klein half uurtje naar het vliegveld. In een van de zelfbedieningsrestaurants nemen we allebei een broodje hamburger met friet (je kunt ze tellen, zo weinig), Helga een flesje water en ik een cola. Kosten: 15 Euro!

Het Virgin toestel is precies op tijd en na afhandeling van de bagage heten we de meiden welkom op Mallorca. De taxi mag het haventerrein op rijden, wat ons het nodige gesjouw bespaard, want met de zonnepanelen die Marianne meegebracht heeft zijn het een paar zware tassen. Het was Jopie's eerste vlucht en ze praat honderduit (wat overigens niets bijzonders is...). Afgelopen Sinterklaas heeft ze een boek gekregen wat over vliegangst gaat en ze heeft het de laatste weken goed bestudeerd. Ze vond het een spannende, maar leuke ervaring. Jammer, want nu wil ze misschien nog een keer komen...

Na de nodige versnaperingen gaan we rond 1:00 naar bed.

Dinsdag 5 oktober 2004 / 39°33'98N 002°38'17O (Palma de Mallorca & Isla Cabrera)

[René>>]

We staan vroeg op. Ach, wat heet vroeg, maar voor onze begrippen is 7:45 toch vroeg. We gaan te voet naar de vismarkt waar we 8 mega-gamba's en 2 stukken zalm kopen voor op de BBQ vanavond. Vervolgens ontbijten we in een caféetje met koffie en een broodje. Na het aftoppen van de watertanks gooien we om 11:15 los en gaan richting Isla Cabrera. Zoals gewoonlijk inmiddels, staat er weinig wind en de wind die er staat hebben we op de kop, dus maar weer op de motor.

Omstreeks 16:30 pakken we een mooring op in de fraaie baai van Puerto de Cabrera. Er zijn precies 50 moorings, maar hooguit de helft is in gebruik. Naast een oude burcht bovenop een rots en wat vervallen gebouwtjes is er niks. Een handvol militairen en geologen bewonen, al dan niet permanent, het eiland.

Om nog met daglicht te kunnen eten, maken we snel de BBQ aan. We eten haast onze vingers op bij de gamba's en gemarineerde zalm. Het leven is goed!

Kwijl, kwijl, kwijl...

De meiden zijn vermoeid van het buitenleven en de vorstelijke maaltijd, dus we gaan vroeg naar bed.

Woensdag 6 oktober 2004 / 39°08'71N 002°55'98O (Isla Cabrera)

[René>>]

Na het ontbijt vaar ik met de dingy naar de kant om te informeren wat we op dit eilandje kunnen doen. Volgens de pilot moet er een informatiecentrum zijn. Dat klopt, maar bij een 'centrum' stel ik me toch iets anders voor. In een vervallen stenen gebouwtje liggen wat folders en beantwoord een vriendelijke man mijn vragen. Je mag zo naar het kasteel lopen en als we naar het museum willen dan om 12:00 een stukje verderop verzamelen. Het is al 11:45, dus dat gaan we niet redden, maar misschien is de wandeling naar het kasteel wel leuk. De meiden hebben daar wel zin in, dus in de loop van de middag pruttelen we met zijn vieren in Lady naar de kant.

Het is een wandelingetje van niks en in twintig minuten zijn we bij het fraai gerestaureerde kasteel. Vanaf de muren hebben we een prachtig uitzicht over de archipel en de baai. Echt een aanrader! Overal zien we prachtige groene en blauwe salamandertjes. Er zijn er op dit eiland ontzettend veel.

Moeder en zoon De ingang van Puerto de Cabrera De meiden

Terug bij de kade drinken we sangria bij het door militairen gerunde barretje. In een enorme koelkast staat een tobbe waar met een grote lepel in geroerd wordt, nog wat extra sterke drank in gemikt wordt, alvorens voor ons vier plastic bekers te vullen. Het goedje smaakt uitstekend!

Die militairen hebben hier volgens ons een echt luizenleventje. Wat toeristen in de gaten houden en verder hebben ze niet veel te doen.

Na het eten slaat de verveling toe. Iemand komt op het idee om een spelletje "hints" te spelen. Er zijn de afgelopen dagen bij sommigen van ons weer een paar miljard hersencellen afgestorven want nadat ik "Het dorp" (Sonneveld) heb uitgebeeld, komt een van de dames, ik noem geen naam, met "Langs het tuinpad van mijn vader"... Blond, dat is alles wat ik erover kwijt wil. Gezegdes worden ook aardig door elkaar gehaald, ga zo maar door!

[Helga>>]

Het snorkelen is hier echt geweldig. Vlak bij de kant zijn de rotsen ruw en is er een brede strook ondiep water. Door dit ondiepe water schijnt de zon waardoor je de kleuren van de visjes beter kunt zien. Er zijn hier heel veel verschillende mooie visjes met felle groene vinnetjes, rode streep, soort zeepaard mondje, grote baars achtige met kleuren, veel gepen die om je heen zwemmen. Te veel om op te noemen. Enkele meters van de kant zag ik een hele grote mossel met de opening naar de oppervlakte gericht tussen de zeeplanten staan. De mossel opening is tussen de 30 tot 40 centimeter. Ik heb nog nooit zo'n grote mossel of schelpdier gezien.

Het terrasje waar we de sangria drinken heeft een met palen en takken gemaakte overkapping, waardoor het een western-achtige uitstraling geeft. Omdat het zo droog is, wordt door de wind af en toe het zand en stof opgewaaid. Het geeft een gevoel dat je 'even' in een andere tijd bent.

Donderdag 7 oktober 2004 / 39°08'71N 002°55'98O (Isla Cabrera)

[René>>]

Ik wordt gek van het geouwehoer van die meiden. Het houdt maar niet op. Nooit heb ik een momentje rust. Zodra ze wakker zijn gaan de kleppen open en ze gaan niet meer dicht. Ik heb Joris nog een SMS gestuurd en om psychische steun gevraagd, maar zijn reactie was erg teleurstellend. Je kunt op zo'n boot ook geen kant op, want ze weten je altijd te vinden. Ze zijn het ook altijd met elkaar eens, dus in elke discussie delf ik het onderspit. Ik zal blij zijn als het maandagavond is...

Klokslag 12:00 staan we op de 'verzamelplaats' om naar het museum te gaan. Vijf minuten later komt een man aangeslenterd. "Museum?", vraagt hij. Na onze bevestiging gebaart hij ons te volgen. Het gebouw staat een kleine kilometer verderop en gaat speciaal voor ons open. De man gaat op een stoel in de zon zitten, terwijl wij vooral het gebouw bewonderen. Het tentoongestelde vinden we niet echt boeiend, maar het interieur en de binnenarchitectuur van het gebouw is echt schitterend. Er zijn drie verdiepingen die alledrie half opengewerkt zijn. De vloeren zijn van hout, ondersteund voor balken, de wanden van steen en het geheel doet erg ruimtelijk aan. Bijzonder fraai! {Helga >> De open gewerkte houten vloeren bewegen wat Marianne wel een beetje spannend vond)

Na een halfuurtje hebben we het gezien en wordt het museum weer gesloten. We wandelen nog even langs het monument dat is opgericht voor de 5400 Franse soldaten die als krijgsgevangenen tussen 1809 en 1813 op het eiland om het leven kwamen door ziekte en hongersnood. Toen was het prachtige eiland bepaald geen paradijs...

Na twee dagen BBQ moet er natuurlijk gevarieerd worden, dus duik ik de kombuis in om een enorme stapel pannenkoeken te bakken. Dit keer ook met spek! Ik twijfel of ik genoeg beslag gemaakt heb, dus halverwege maak ik nog wat extra. Dat blijkt een goede actie, want ze gaan op tot de allerlaatste, maar dan kunnen we allevier ook geen pap meer zeggen.

In de loop van de dag is er een Duitse boot bij gekomen, waar live muziek gemaakt wordt met een trommel, gitaar en trompet. Het klikt erg goed en er wordt een waar feestje gebouwd. Als het feestje tot 2:30 's-nachts duurt, vinden we het een stuk minder. Schande! En dan ook nog in een natuurgebied.

[Helga>>]

Er zijn hier heel veel mooie vogeltjes. Helaas zijn de vogeltjes erg schuw, waardoor ze het mij erg moeilijk maken om een foto van ze te maken. Marianne loopt schelpjes te zoeken voor haar zoon Sander. Het gekeuvel van Marianne vind ik erg gezellig. Zo zie je maar weer iedereen heeft zo zijn eigen reden om steentjes of iets anders te zoeken. Mijn moeder en oudste zus Ingrid zoeken namelijk altijd mooie steentjes om hun tuin mee te kunnen versieren. Er staat een vijgenboom met plukrijpe vijgen. Marianne plukt er een en maakt de vrucht open. Ze neemt de gok om van de vrucht te eten. Volgens haar kun je het eten als vogeltjes ervan eten. Mmmm... ik durf het niet echt aan. Toch kan ik het niet laten een klein stukje te proeven. De smaak bevalt me (gelukkig) niet en neem er dan ook niet meer van. Er wordt ook een vrucht meegenomen zodat die verder in de zon (aan boord) kan rijpen.

Marianne project.

Vrijdag 8 oktober 2004 / 39°08'71N 002°55'98O (Isla Cabrera)

[René>>]

Na het ontbijt nemen we nog een duik, alvorens we rond het middaguur losgooien. Het is prachtig weer en er staat een prima wind uit het oosten. We moeten een paar slagen maken om tussen de eilanden uit te komen, maar het zeilen is een genot. We besluiten naar Porto Petro te gaan, een klein haventje aan de zuidoostkust van Mallorca. Eind van de middag komen we aan in het schilderachtige haventje. Geen schreeuwerige hotels, discotheken, etc, maar leuke huisjes en een paar barretjes en restaurantjes. Het haventje zelf ziet er ook keurig verzorgd uit.

Isla Cabrera - Porto Petro Een visser in de buurt van Isla Cabrera

We zijn benieuwd wat we hier moeten betalen. Het is immers geen Palma en inmiddels is het bijna half oktober. Het zal wel meevallen, denken we. Er is echt geen pijl op te trekken. We moeten 45 Euro afrekenen! En dat is naseizoentarief.

Zaterdag 9 oktober 2004 / 39°22'31N 003°13'35O (Cala d'Or)

[Helga>>]

Jopie is vroeg op en koffie aan het zetten op het moment ik mijn hoofd om het hoekje steek. Dit gaat de goede kant op. Als we snel genoeg zijn kunnen we met de bus naar de markt i.p.v. met de taxi. Het wonder is geschied we rijden met de bus naar Santanya waar markt is. Marianne heeft tot doel om leuke presentjes te kopen om mee te nemen naar huis. Ik wil wat groente en fruit kopen voor aan boord. De busrit is leuk, geeft een mooi beeld van Mallorca met haar rode aarde en lelijke schapen. Aangekomen in Santanya lopen we richting de kerk waar we de markt verwachten. Eerst een kopje koffie met een broodje. We slenteren de hele markt af. René loopt met ons mee en zoekt met een schuin oog naar een krant. Zodra hij een krantje vind gaat hij op een terrasje wat lezen. Helaas lukt het hem maar niet een krant te kopen dussss.... heeft ook hij de hele markt gezien. De terugweg nemen we een taxi. Uitgestapt bij de haven kan René eindelijk een krantje scoren.

Natuurschoon

Van een andere zeiler heb ik een tip gekregen hoe groente en fruit zo lang mogelijk goed te houden aan boord van een zeilschip:

Een rieten mand op dek sjorren. Daar je groente in doen en klaar! Door de wind die gemakkelijk tussen het riet door kan waaien en het ochtend en/of avond vocht blijft het langer goed. Mocht er een keertje zout water over heen gaan is dat geen probleem. In de Carieb adviseerde ze i.v.m. beestjes de groente en fruit eerst in zee te spoelen alvorens het aan dek te nemen. Met name met een tros bananen waar veel beestjes in zitten. Groente en fruit niet bij elkaar doen. Dat is natuurlijk algemeen bekend. Komkommer is het moeilijkste te bewaren en geeft dan ook de meeste problemen. Conclusie is de komkommer apart bewaren.

Santanya

Zowaar zie ik op de markt een man met riet aan het werk. Hij is zittingen van houten stoelen aan het vlechten. Ik vraag hem of hij ook manden maakt. Helaas dat deed hij niet. Op het moment dat ik wil weglopen verteld hij me dat twee straten verder een vriend (concurrent) rieten manden verkoopt. YES.....ok dan! Daar ga ik op af. Ik heb één mooie vierkante mand gekocht. Helaas had hij niet twee dezelfde. Volgende keer maar weer op zoek om nog een mandje te pakken te krijgen. Ik ben hier al weer heel blij mee.

De kraampjes zien er leuk en gezellig uit. Het fruit en de groente zien er geweldig goed uit. Omdat we nog aardig wat aan boord hebben koop ik niet te veel. Alles gaat in m'n nieuwe mandje....leuk leuk.

Mirjam, Edwin en Fleur zijn deze week aangekomen op Mallorca. Stomtoevallig zitten ze in een hotel in de buurt en kunnen we iets afspreken. We varen nog een Cala verder om de reis voor ze te verkorten. In deze Cala kan volgens de pilot geankerd worden. In de praktijk is dat dus niet het geval. Verboden om te ankeren in de gehele Cala. In de Cala is een giga luxe haven. AUW! We rekenen 56 euro af voor één nacht. De Marinero vertelde tevens dat ze niet aan hoog of laag seizoen tarieven doen. dus KASSA het hele jaar door!

Mirjam, Edwin en Fleur Een bloeiende palmboom

Rond een uur of zes komen Mirjam en Edwin aangelopen met Fleur in het wagentje en duim in de mond. Grappig dat we opeens zo met z'n allen zijn. Ik realiseer me dat de komende maanden, wellicht tot volgend jaar mei of juni, we geen bezoek meer zullen gaan krijgen. We drinken nog wat in de kuip waarna we vertrekken naar een restaurantje. Zo zie je maar. Kinderen zijn niet te programmeren. Fleur is een schatje om op te vreten en gedraagt zich als een voorbeeldig kindje van een roze wolk verhaal. Kindjes moeten op een bepaalde tijd gaan slapen. Marianne gaat het eerst proberen om lieve actieve Fleur aan het slapen te krijgen. Zonder succes keert Marianne terug aan tafel met een vrolijk lachende Fleur. Mirjam gaat het na een uurtje zelf ook nog eens proberen. Oei...kinderen kunnen het mamma's soms wel erg moeilijk maken. Wat Fleur niet bij Marianne deed kan wel bij Mamma natuurlijk. Mirjam heeft het hele dorp gezien en wakker gemaakt met de klanken van Fleur. Het enige wat Mirjam op dat moment kon zeggen was "Marianne de vakantie voor volgend jaar staat vast en is NU geboekt". We hebben er samen met Mirjam heerlijk om gelachen. En Fleur? Die liep weer de show te stelen door het lieve, snoezige, vrolijke en gezellige meisje te spelen.

Na het eten hebben we gedag gezegd, gezoend en nog eens gezoend, fijne vakantie gewenst etc. etc. Van Fleur kregen we allemaal een kus...... lief he?

[René>>]

En Nederland speelde met 2-2 gelijk tegen Macedonië. Samen met Edwin keek ik naar de laatste 10 minuten op het terras van een naburig Nederlands café. Jammer, balen, maar ik lig er ook weer niet wakker van.

Bij het afrekenen met de marinero in Cala d;Or worden we geconfronteerd met een klaarblijkelijk nieuwe "rijkswaterstaat" belasting in Spanje. Uiteindelijk hoeven we die gelukkig niet te betalen, maar voor ik daar verder op in ga, wil ik eerst nog e.e.a. uitzoeken. Wordt dus misschien vervolgd.

Zondag 10 oktober 2004 / 39°25'31N 003°15'95O (Porto Colom)

[Helga>>]

We hebben gisteravond bij het eten allemaal aardig wat gedronken. De sangria smaakte weer voortreffelijk net zoals de rosé en het eten. 'S-nachts is het gaan regenen, waardoor de ramen en luiken dicht moesten. Ik vind dat nooit fijn, omdat het me een benauwd gevoel geeft. Omdat René een luik op een kier had gezet, zodat er toch nog iets van frisse lucht naar binnen komt, regende het daar naar binnen. Marianne en Jopie waren druk in de weer met bakken en kommen om het op te vangen. Ze dachten namelijk dat het luik dicht zat en dat het giga lekte. Tja, wat wil je als je de sangria zo lekker vind en in de nacht overvallen wordt door een stortbui. Op het moment er iets water in een bakje kwam te staan en het een echt plons geluid maakte ben ik eens gaan kijken wat die twee allemaal aan het doen waren. MMMM... ik heb het luik even dicht gedaan. We hebben nog een tijdje in de kuip onder de bimini gezeten totdat de wind draaide en we niet meer droog konden zitten.

Ik hoor gerommel en kijk om het hoekje. Iedereen is wakker en zit al koffie te drinken. We keuvelen wat en eten een fruithapje als ontbijt. Marianne belt Joris om hem moreel te steunen met de taken die hij alleen moet verrichten dit weekend. Er wordt weer wat afgezoend. Sander spaart iedere keer weer meer zoentjes zodat als Marianne belt ze overstelpt wordt met Sanderklapzoenen. Joris zat met de kinderen in de auto. Ze waren onderweg naar de kinderboerderij. Zo konden de kinderen en Joris gezamenlijk naar het lieflijk stemgeluid luisteren van mamma en vrouw.

Buiten de luxe haven zie je hoe het ooit geweest is. Echte vissersschuurtjes aan het water.

 

Hier is het om begonnen GOLVEN! Ja, ja en nu een natte broek!

René roept "Marianne er komt een speedboot aan, die maakt hoge golven. Let op hoor!"
Resultaat.....giebelende Marianne en een natte broek. De golven klotsten over dek waar Marianne lekker lag te dromen.

Het is nu 13:40 uur en liggen alweer voor anker. Het waait behoorlijk. Ik ben benieuwd of er nog gezwommen gaat worden. Door de wind word je afgekoeld en heb je minder behoefte om te zwemmen.

Maandag 11 oktober 2004 / 39°32'40N 003°20'09O (Porto Cristo)

[Helga>>]

Ik word wakker en de rest van de crew is al in de weer. Spullen worden opgevouwen en in tassen gedaan voor de terugreis. Ze hebben nu veel minder in te pakken dan dat ze meenamen toen ze kwamen. Als het aan mij ligt gaat iedereen die een weekje komt hetzelfde ervaren. Heerlijk hoe sommige mensen zich snel aan kunnen passen aan boord van een schip en de huisregeltjes die daarbij horen. De hele week is alles netjes opgeruimd, vast gelegd en gesplitst op zoute en zoete spullen. Het is heel vervelend om zoute spullen in de boot te hebben omdat het zoveel vocht aantrekt. Ook gaat alles plakken van het zout. Zodoende zijn altijd de zoute handdoeken en overige zoute spullen buiten gebleven. Gelukkig werkte het weer ook een nachtje mee door er 's avonds met veel zoetwater overheen te sproeien (regen). Schoenen gingen altijd netjes in het krat en buiten aan boord werd op blote voeten of schone schoenen gelopen. Binnen kwam je niemand met schoenen tegen. Ik leg het graag uit waarom ik deze regeltjes belangrijk vind. De vraag is natuurlijk of het ook daadwerkelijk wordt opgepakt. Geen klagen, gewoon geweldig. Ik had overigens bij dit bezoek niet anders verwacht....heerlijk relaxed gewoon.

We vertrekken omdat het helaas geen zwemweer is. De wolken willen maar niet oplossen door het zonlicht en de wind blijft aanhouden waardoor je het niet warm krijgt.

Er staat een lekker windje waardoor we op de fok ruime wind naar Porto Cristo worden geblazen. Jopie wordt aan het werk gezet en stuurt een tijdje de Vagebond de juiste richting op. Ze was erg geconcentreerd omdat ze het ook echt goed wilde doen. Mijn complimenten, het ging prima! Marianne heeft goed haar draai op het varende schip gevonden. Die zit gewoon doodleuk met een windkracht 5 met vlagen 6 een boekje te lezen. Het scheelt natuurlijk welke koers je vaart met deze wind maar toch! Ze presteert het zelfs na mijn opmerking nog een beetje zon mee te pikken op de laatste dag aan boord om op dek te gaan zitten. Toch vraagt ze op een gegeven moment hoe hard het waait. René en ik hadden elkaar al een paar keer eerder aangekeken zo van 'dit gaat goed, ze vinden het nog steeds niet eng'. Toen hebben we eerlijk antwoord gegeven wat resulteerde in een Marianne die trots op zichzelf is.

Jopie aan het roer De ondergaande zon speelt met kleuren

Aangekomen in de zeer mooie haven met zéééér goedkope ligplaats (7,5 euro per nacht incl. alles) van Porto Cristo heeft René het idee om een auto te gaan huren. Mocht het lukken nu nog een auto te huren dan slaan we twee vliegen in een klap. Een omdat we dan Marianne en Jopie met de auto weg kunnen brengen naar het vliegveld en twee omdat er wellicht geen openbaar vervoer meer rijdt tegen de tijd dat wij terug naar de boot willen. Op het moment dat René op zoek gaat naar een autoverhuurbedrijfje en Marianne de verse ananas schoonmaakt, wordt er luid getoetert aan de straatkant. Nu is dat toeteren niet bijzonder in dit soort landen, dus wij reageren geen van allen. De buurman attendeert ons erop dat er getoetert wordt naar ONS. Ja hoor! Mirjam, Edwin en Fleur in een gehuurde auto. Zij gingen even wat drinken in Porto Cristo. De weg voer hun langs de haven waar Edwin de Vagebond zag liggen. René gaat verder zijn zoekactie en wij gaan weer met z'n allen aan de borrel. Het begint gewoon een beetje saai te worden dat borrelen...haha. Na een uurtje vertrekken Mirjam, Edwin en Fleur weer, zodat wij nog even tijd hebben de laatste spullen te pakken en alles te controleren.

Aan ieder feest komt een eind.

18:50 met de bus naar Palma. In Palma kun je vervolgens een hele straat uitlopen en een volgende bus pakken om naar het vliegveld te gaan. Wij besluiten de taxi te nemen zodat we zeker weten dat we op tijd op het vliegveld. Aangekomen op het vliegveld eten we nog wat. Marianne houdt de vaart erin en wil naar het vliegtuig. Ik denk dat ze stal ruikt. Het uitzwaaien voelt weer (voor mij althans) zeer raar aan. Eerlijk gezegd doet het me wel wat. Ik ben benieuwd hoe ze het ervaren om weer thuis te zijn en hoe of de kinderen & man reageren.

Na het uitzwaaien nemen we een taxi naar Porto Cristo. Na een klein uur stappen we weer aan boord. En natuurlijk nemen we nog een borrel voor we te kooi gaan.

Dinsdag 12 oktober 2004 / 39°32'40N 003°20'09O (Porto Cristo)

[Helga>>]

René is al wakker en heeft koffie gezet. Hij zit zijn krant te lezen die hij gisteren op het vliegveld gekocht heeft. Het is stil aan boord zonder de dames. De omgeving is prachtig en laat mij wegzinken in gedachten over de afgelopen week. Wat hebben die twee meiden genoten en wat geniet je daar dan ook van. Ze genoten niet alleen, maar wisten het ook nog eens onder woorden te brengen. Voor Jopie was het te land, ter zee en in de lucht en Marianne omschrijft het als het Villa Felderhof gevoel. Mamma en Pappa genieten ook altijd zo als we bij hun op bezoek zijn. Niet alleen omdat we bij hun zijn, maar ook omdat je dan geniet van het weer, zwemmen en het heerlijke eten. Ik begin mijn ouders op dat vlak steeds beter te begrijpen.

We ontbijten " karig". Tenminste als je naar afgelopen week kijkt. Gewoon roggebrood met crackers en een glas jus d'orange. We besluiten toch naar de Cuevas (grotten) del Drach te gaan. Ik wilde afgelopen week al gaan maar begreep dat Marianne het niet zo heeft op grotten. Waarom weet ik eigenlijk niet. Dat moet ik haar nog maar eens vragen. De Cuevas del Drach werden in 1896 door de Fransman Edouard Martel ontdekt. In de grotten ligt het grootst bekende onderaardse meer ter wereld, het Lac Martel. Het is 177m lang, 40m breed en tot 9m diep.

Het is maar twee kilometer lopen. De wolken geven aan dat het toch echt gaat regenen vandaag. We hopen alle twee dat het regent als wij in de grotten zijn en de zon weer schijnt als we eruit komen. We zitten nog wat te kletsen op een bankje vlak voor de ingang van de grotten, met de gekochte kaartjes in onze broekzak. We letten niet op. De poort wordt gesloten en gaat over 50 minuten pas weer open. Pffff... dat hebben wij weer. Geen probleem. Er is een soort parkje, vlakbij, met een terrasje. We besluiten wat te wandelen in het parkje en iets te drinken op het terrasje. Opgelost!

Terwijl we door het parkje lopen kom ik weer dat 'soort' vogelhuisjes tegen. Ik besluit een foto te maken in de hoop dat iemand hier een antwoord op heeft. WAAR ZIJN DEZE BOXEN VOOR? Het is volgens mij te klein voor een vogeltje. Kijk ook naar het kleine vierkante ingangetje. Die zak eronder is die om de uitwerpselen op te vangen of zo? Zou dit hokje voor een soort grote wesp zijn, die WSAE bij hun huis in Nederland hebben gehad of een krekel? Wie kan deze VRAAG voor mij beantwoorden?

Het ....??....huisje in parken en bossen. Ben ik nu een krekel of een ......

We staan met een hele kudde mensen voor de ingang van de grotten te wachten. We voelen ons weer een echte toerist. Het zijn mooie grotten met goed weggewerkte verlichting. Onder in de grot staat kraakhelder water. Hier staan stenen bankjes waar een paar honderd mensen kunnen zitten, wanneer er klassieke muziek gespeeld wordt door muzikanten die voorbij varen in kleine verlichte bootjes. De bootjes komen van ver achter in de grot langzaam aangeroeid. Je mag in de grotten geen foto's maken. Maar ja je moet mij met m'n super camera dan ook niet binnen laten. Dan vraag je erom!

Cuevas del Drach. Verboden te fotograferen.

Buiten aangekomen hangen de wolken er nog dreigend bij. Het heeft nog niet geregend. Het rommelt boven ons, waardoor ik besluit flink door te lopen. We zijn net aan boord of de regen breekt los. Grote druppels. Dit hebben we al een hele tijd niet meer meegemaakt. Wij kunnen er geen van twee opkomen wanneer we dit weer voor het laatst hebben meegemaakt. Het is echt weer voor een macaroni ala René.

Woensdag 13 oktober 2004 / 39°32'40N 003°20'09O (Porto Cristo)

[Helga>>]

Het regent op het moment dat mijn luiken open gaan. René zit buiten naar de wereldomroep te luisteren. Ik ben net op tijd om het nieuws te horen. Op het moment je naar de wereldomroep luistert heb je echt het gevoel ver weg te zijn. Het regent een beetje, terwijl de zon haar best doet om er door heen te komen. Leuk is dat altijd. De zon schijnt, het regent en het is een lekker temperatuurtje.

Om mij heen wordt door René ijverig gemeten, met kabels gerommeld en de hele boot ligt vol met gereedschap. Marianne had voor ons 4 zonnepanelen meegenomen uit Nederland. Het is een hele klus om alles te controleren met waar komen de kabels, waar kunnen we ze wegwerken, waar kunnen ze de boot in (gaten boren dus), hoe liggen ze het best op het schip etc.etc. Heel vervelend als je verkeerd meet en op een verkeerde plaats een gat in het schip boord. Spannende dingen weer.

Het enige internetcafé in Porto Cristo is gesloten en blijft gesloten, want pc's staan er niet meer. Terwijl we in het donker over de kade terug naar de boot lopen legt een vissersbootje aan. Het kleine bootje met twee vissers krijgt mijn volledige aandacht, omdat het bootje tot aan de nok toe vol staat met boxen schoongemaakte vis. Ik dacht dat de Middellandse zee leeggevist was? Natuurlijk kan ik het niet laten om met m'n neus boven de bakken te staan om de vis van dichtbij te bekijken. Terwijl we weglopen kijk ik nog even achterom en wat zie ik? Banden aan elkaar gemaakt met touwtjes met daarop een paar takken. Dan kijk je nog beter en zie ik planken op de zelfde manier aan elkaar vastgemaakt en versierd met een paar takken. Het is een creatieve visser met eigen gemaakte vissersboeien. Deze creaties hadden we onderweg ook al zien dobberen. Gelukkig heb ik er weer een foto van gemaakt. Helaas niet scherp maar het idee is duidelijk.

Nieuwe creatie vissersboei

Vuurwerk! (waar je niet op zit te wachten...)

[Helga>>]

Ik zit gezellig de mail te lezen die Marianne gestuurd heeft. In het verslag lees ik dat de overgang qua temperatuur groot is, man en kinderen blij zijn haar weer te zien. Roept René vanuit de kuip dat er een boot in de fik staat. Wat een vlammenzee, ongelooflijk. Wat ligt dat schip dichtbij! Het is ongeveer 50 meter afstand! Ik zet eerst de brandblusser klaar en controleer of onze motorsleutel op het vaste plekje ligt. Ben ik een stresskip of wil ik zaken voorkomen. Noem maar hoe je het noemen wilt. Ik voel me er beter bij.

Het is nu 10 over elf. Ze zijn zeker al meer dan een half uur bezig de boot te blussen. Het is een Bavaria 44 (polyester zeilsschip). Gelukkig staat er niet veel wind. Het schip ligt aan de overkant van de haven. Wij liggen aan een publieke kade en aan de overkant is de Marina waar het brandende schip ligt. De mast is weg, geen van ons twee heeft het zien vallen. Gelukkig dat er rechts van het schip waar de mast half in het water ligt geen andere boten liggen. De mast moet vrij snel al gevallen zijn. We hebben geen ontploffing gehoord. Waarschijnlijk is het kortsluiting.

De havenmeester heeft het schip zojuist verlegd zodat het verder van andere schepen in het water ligt. Twee mannen in een rubberboot houden de kont van het schip met een lijn van de kant af. Het schip ligt dus alleen met de punt richting de steiger aan een lijn vast. Twee brandweermannen staan als helden op de boeg te blussen met water en schuim. Ik vrees nog steeds voor een grote klap vanwege e.v. gas aan boord. Ook vrees ik voor de brandweermannen die door het het polyester dek heen kunnen zakken.

Hoe lang zal het nog duren...... Het is nu vijf over half twaalf. Het schuim loopt achter uit het schip in het water van de haven. De mast wordt geborgen. Dat kunnen we goed zien omdat ze met een grote knipschaar bezig zijn.

De haven is een groot schuimbad. De natuur krijgt weer eens een opdonder. Ik voel me net een paparazzie. Het schip is nog niet geborgen of ik zit al de door mij gemaakte foto's te bekijken op de Pc. Dit is live verslag!

Het is nu vijf over twaalf. Het vuur is gedooft en het schip wordt weggesleept.

Nog nooit gezien

Donderdag 14 oktober 2004 / 39°32'40N 003°20'09O (Porto Cristo)

[René>>]

Vandaag een klusdag. Gisteren nog wat materiaal gekocht, maar vandaag dan de feitelijke montage van de zonnepanelen. In een paar uurtjes is het gepiept. Gek is dat, ik blijf het altijd tricky vinden om gaten te boren in de boot. Tien keer passen, twintig keer meten, tot dat ik 200% zeker ben dat het goed is. Misschien een 'erfenisje' na het verkeerd boren van gaten toen ik de zwemtrap monteerde?

Onze buurman is een oudere man op een stalen tweemaster van circa 40 voet. Het is een oud schip, maar je kunt zien dat er hard aan gewerkt wordt. De romp staat strak in de verf en ook het onderwaterschip ziet er goed uit. Het is een Spanjaard, maar een vlag vaart hij niet, want dat vind hij maar chauvinistisch gedoe. Hij voelt zich wereldburger. Zijn geld is op, en daarom moet hij waarschijnlijk komende winter in Porto Cristo blijven liggen. Hij had plannen om naar de Canarische Eilanden te varen en later over te steken naar de Carieb, maar hij heeft een forse tegenslag gehad. Hij kreeg een auto-ongeluk tijdens het bezoek aan zijn zoon op Mallorca. Hij woont op de boot, want dat is goedkoper dan in een huis. Zolang je het materiaal dat je voor de boot nodig hebt maar niet in een watersportwinkel koopt, want daar denken ze 'allemaal' dat je een miljonair bent, aldus onze buurman.

Hij wist ons trouwens te vertellen dat de verwoeste Bavaria, inmiddels overigens gezonken, gehuurd was. De opvarenden zaten aan het avondeten toen de brand uitbrak. Vervolgens zijn ze doodleuk van boord gegaan. Ze wisten niet eens dat er brandblussers aan boord waren! Wat we ook nogal schokkend vonden, was dat de brandblussers van de marina het geen van allen deden! Je zou ze een proces moeten aandoen.

Begin van de avond wordt de gezonken Bavaria met behulp van duikers geborgen. Vervolgens wordt het wrak richting de kraan gesleept, waar we hem 's-avonds in zien hangen, zwartgeblakerd en rijp voor de sloop.

Rijp voor de sloop

Vrijdag 15 oktober 2004 / 39°32'58N 003°27'81O (Puerto de Cala Ratjada)

[René>>]

We doen nog wat boodschappen, nemen water in en gooien los. Bestemming Puerto de Cala Rarjada, een klein haventje, een mijl of 12 verderop. Het ligt bijna op het uiterste noordoostelijke puntje van Mallorca en vormt zodoende een goed vertrekpunt voor het oversteekje naar Menorca. Er staat een W4, een prima aflandige, maar daardoor vlagerige wind. De zon laat zich niet zien. Buien zijn er genoeg. Gelukkig niet boven ons, dus we houden het droog. De temperatuur is goed en het is een lekker tochtje. Omstreeks vier uur meren we af aan de bezoekerskade. Dit keer niet met een lijn op de boeg (of de spiegel), maar langszij. Dat is lang geleden.

Porto Cristo -> Puero de Cala Ratjada

Wie kan mij tussen twee haakjes uitleggen wat het verschil is tussen "Puerto" en "Porto"? Zo is het Porto Cristo, maar weer Puerto de Cala Ratjada. Iemand enig idee?

Cala Ratjada kan gerust Klein Duitsland genoemd worden. Niet alleen zijn de menu's in het Duits, de meeste restaurants, cafés en discotheken hebben zelfs een Duitse naam. We vinden het wel een gezellig dorp. Er is 's-avonds tenminste leven in de brouwerij, iets wat niet gezegd kan worden van Porto Cristo, waar vrijwel uitsluitend dagtoeristen komen voor de grotten.

's-Avonds drinken we wat op een terras, aan de andere kant van de haven met uitzicht op de Vagebond. We zien nog een boot binnenkomen en, jawel hoor, hij gaat langszij Vagebond. De boot lijkt toch echt een slag groter dan Vagebond en zou volgens ons beter af zijn door langszij te gaan bij onze achterbuurman, een Halberg Rassy van ca. 45 voet. Terug aan boord blijkt het (Duitse) schip zeker een meter of 2 langer, maar we maken er verder geen punt van, want hij heeft netjes aangelegd en zelfs voor en achter lijnen uitgebracht naar de kant.

Zaterdag 16 oktober 2004 / 39°53'55N 004°16'47O (Mahon, Menorca)

[René>>]

Om klokslag 10:00 gooien we los. De voorspelling is W5-6, een mooie wind voor de oversteek van 45 mijl naar Mahon op Menorca. Als we 'buiten' komen, staat er een forse swell uit het noorden, maar is de wind nog in geen velden of wegen te bekennen. Daar staat tegenover dat het strak blauw is.

Tot een uur of een varen we bijzonder oncomfortabel op de motor, tot de wind eindelijk wakker wordt. Hij trekt vlot aan tot de voorspelde 6 en we speren over het water met twee riffen in het grootzeil en de fok een tikkie ingerold. We klokken zelfs 8 knopen door het water, terwijl we weten dat het dan in werkelijkheid nog een stukje harder gaat, omdat het log, als het wat harder gaat, ongeveer een halve knoop te weinig aangeeft.

Over de grond klokten we zelfs ruim 9!

We zien veel stormvogels en Helga neemt natuurlijk weer de nodige foto's. Als we de zuidoostkust van Menorca naderen trekt de wind zelfs aan tot dik 30 knopen. Na het ronden van Punta Mabres kunnen we niet verder afvallen, zonder te gijpen. Dat zien we echter niet zitten met deze wind. Even overwegen we een stormrondje (door de wind gaan in plaats van te gijpen), maar omdat de nieuwe koers pal voor de wind wordt, besluiten we het grootzeil in de luwte van Isla del Aire op te doeken en verder alleen op de fok te zeilen. Zelfs op de deels ingerolde fok klokken we zo nu en dan nog ruim 6,5 knoop! Ergens hebben we iets gemist, want als we de maximale windsnelheid oproepen...

Vreemd, maar die windstoot hebben we niet bewust meegemaakt Een stormvogel

Mahon ligt aan een natuurlijke inham van 3 mijl diep. Het is een perfect beschutte natuurlijke haven. Iedereen die de afgelopen duizenden jaar ook maar iets betekend heeft in het Middellandse Zee gebied heeft Mallorca en Mahon veroverd, verdedigd en (op de Spanjaarden na) ook weer verloren. Bij het binnenvaren zien we diverse forten die herinneren aan vervlogen tijden. We zijn erg onder de indruk.

Het waait nog steeds stevig en als het even kan, willen we niet aanleggen met de wind dwars. Tegenover Mahon liggen twee kunstmatige eilandjes, speciaal voor jachten. Het zijn houten vlonders van een paar honderd vierkante meter met aansluitingen voor water en stroom. Alleen als je naar de kant wilt, zul je een dingy moeten gebruiken. Voorlopig hoeven en willen we (nog) niet naar de kant, dus kiezen we een plekje aan een van de eilandjes, dat we met de wind op de kop aan kunnen varen. Het gaat prima en om 17:30 liggen we aangemeerd.

Cala Ratjada - Mahon Mahon

We hebben, afgezien van het ontbijt vanochtend, nauwelijks iets gegeten, dus we zijn uitgehongerd. Helga duikt direct in de kombuis en bakt hamburgers. Erg lekker en erg vies. Zoals Helga het treffend uitdrukt: "Als de saus er niet aan alle kanten uitdrupt, heb je er niet genoeg ketchup en/of mayonaise opgedaan...

Zondag 17 oktober 2004 / 39°53'55N 004°16'47O (Mahon, Menorca)

[Helga>>]

We liggen nu aan de wal vast. Met de punt naar de kade toe. Een onverlaat komt met grote snelheid voorbij en maakt grote golven, terwijl er hier een maximumsnelheid geldt van 3 knopen. Met het anker beuken we een keer tegen de kade aan, ondanks dat we erg ruim van de kant af liggen. We gaan dus nog maar wat ruimer van de kant liggen.

Het is hier erg mooi. Oud en nieuw door elkaar gebouwd. We hebben nog geen internetcafé kunnen vinden. Wel heeft René zijn krantje, waar hij altijd heel blij (en stil) mee is. Terwijl ik foto's maak van bomen die in bloei staan en zaadjes dragen wordt er al wachtend wat gelezen in de krant.

Wachten met een krantje is niet vervelend. Palmboom in de bloei Een ?? boom in bloei

Terwijl we wandelen door Mahon, nog steeds op zoek naar een internetcafé, zien we van boven af een vissersboot helemaal vol met ballen. De beruchte vissersboeien...aarrcchhhh.

Een vissers(ballen)boot

Maandag 18 oktober 2004 / 39°53'55N 004°16'47O (Mahon, Menorca)

[Helga>>]

Eindelijk een Internetcafé gevonden. Alles is weer bijgewerkt. Nu kan ik de laatste belevenissen van Chantal en JG lezen. We hebben een mail (met tekst van hun website) ontvangen waarin ze schrijven dat ze een warme ontvangst in Scheveningen hebben gehad en hun schip Pinical te koop staat. Het is misschien een beetje tuttig. Ik kreeg echt een brok in mijn keel bij de gedachten dat het er voor hun op zit en ze de boot gaan verkopen.

Terwijl we aan boord stappen komt een catamaran aan varen. Ze willen een boot verder aan de kade komen liggen. Er staat een aardige zijwind. Aangezien je hier ook met een vaste ankerlijn moet aanleggen helpen we ze een handje. Het helpen was wel nodig. De catamaran ving aardig zijwind waardoor een van de drijvers graag tegen de kade aan wilde beuken. Ik heb al mijn krachten moeten gebruiken. Ze bedanken ons waarna we terug gaan naar de Vagebond.

Passieve vrouwen aan boord:

Waar ik nu giga boos over kan worden is het volgende. Nadat we die twee met hun catamaran geholpen hebben, ben ik twee kleine handwasjes gaan uitspoelen. Terwijl ik de wasjes discreet (zodat het er niet als een uitdragerswinkel uit ziet) aan het ophangen ben, zie ik dat de mannen niet alleen zijn! In de kuip zitten ze gezellig te drinken met twee vrouwen erbij! Nu zeg ik je. Hier gaan altijd mijn haren van overeind staan. Ik sta daar mijn best te doen terwijl die twee lekker binnen onderuit zitten. Ja, ik weet het, ik ga zelf helpen. Dat sommige vrouwen als stijve trutten in de boot zitten te wachten tot alles geregeld is. Ik heb wel vaker gezien dat de man aan boord van het schip allemaal capriolen uithaalt om zijn schip alleen aan te leggen, andere mensen hem te hulp schieten, terwijl vrouw lief op haar gemak toe zit te kijken. Waanzinnig teleurgesteld tot boos word ik daarvan! Zo dat ben ik weer kwijt.

Het Eiland waaraan we een nachtje hebben gelegen.

Terug van boodschappen doen:

Met rugzak en karretje zijn we er opuit gegaan. We komen langs een brillen winkel. Expres heb ik mijn bril opgezet zodat we, als het lukt, een zonvoorzet stukje kunnen kopen. Geslaagd! Fijn, dan is dat ook weer geregeld. Op de stokbroden en de eieren na kunnen alle boodschappen in de tas en op het karretje gesjord worden. We zijn weer klaar om te vertrekken. Het weer voor de komende twee dagen is super om de oversteek naar Sardinië te maken. Dat doen we niet en hopen er geen spijt van te krijgen als de weergoden niet met ons zijn over enkele dagen. Eerst willen we nog ankeren in (volgens de pilot) mooi weergegeven Cala's.

De laatste verslagen van Chantal en JG heb ik eindelijk gelezen:

Grappig om na het lezen van hun (nog) reisverslagen dat zij dingen hebben meemaken die wij al meegemaakt hadden. Vreemd tot wee gevoel, te lezen over hun thuiskomst in Nederland omdat wij dit ook in het vooruitzicht hebben. Boot verkopen? Dat weten we niet, dat weet je nooit. Wat een emotioneel verslag van Chantal. Tijdens het lezen heb Ik een brok in mijn keel (emotioneel trutje ben ik toch). Ze heeft het allemaal heel treffend beschreven. Knap zoals ze weer verder gaan met hun ontdekkingsreis. Alleen nu op het vaste land. Zoals je besluit twee jaar te gaan zeilen en alles (in Nederland) achter te laten worden ook nu weer ferme beslissingen genomen. Zo is het leven van mensen die durven te leven.

We hebben ook de website van Espiritu op de usb stick gekopieerd. Als er twee zijn met tegenslagen (waar veel kapot gaat), gerepareerd wordt, met humor geschreven wordt en veel doorzettingsvermogen aanwezig is dan zijn het Natascha en Stefan. Momenteel moet ik achter de PC weg omdat René vindt dat het zijn beurt is om achter de Pc te zitten. Jammer maar helaas.

René niet in zijn hum?:

Het is niet te geloven. Sommige boten varen hier echt veel te hard, waardoor er een behoorlijke golfslag naar ons komt rollen. Tot René zijn ergernis, en dan druk ik me nog zachtjes uit. Hij loopt iedere keer als er een boot voorbij komt te schelden. Met name op die Glassbottom boten. Erg gezellig maar niet heus. Je verandert er niets aan. (Tot zelfs vannacht is hij uit bed gegaan om naar een groot zeeschip te kijken wat binnen kwam).

Dinsdag 19 oktober 2004 / 39°53'55N 004°16'47O (Mahon, Menorca)

[Helga>>]

Gisteravond was het heerlijk weer om tot in de late uurtjes in de kuip te zitten. Er kwam een tweemaster voorbij gedreven met verlichting in alle masten en verstaging. Tegen de donkere achtergrond was dit een geweldig gezicht. Daarbij hadden ze ook sfeervolle muziek op de boot aan staan dat weergalmde over het water. Erg mooi!

Zicht op een heel klein stukje haven

Ontbijten en plijten zonder te betalen?:

Het brood is opgepiept. Dat vindt René lekker. Het handwasje krijgt zijn laatste droog uutje. Het krantje van gisteren dat net gekocht is wordt gelezen. Er zijn wat wolkjes die de blauwe lucht onderbreken. De zon schijnt heerlijk. We gaan ontbijten en plijten. Het is niet te geloven, er is nog steeds geen marinero bij ons geweest om geld te innen. Ik vind het heel spannend en wil eigenlijk snel weg zodat we zonder te betalen weg kunnen. Fout he?

[René>>]

Na het aftoppen van de watertanks gooien we rond half twaalf los en verlaten, zoals het hoort, met een bescheiden snelheid van 3 knopen de haven van Mahon. Er staat ruim 20 knopen wind en we hebben 'm ruim van achteren. Lui als we zo nu en dan zijn, zeilen we alleen op de fok. Het is ook maar een kleine 10 mijl naar een mooie ankerplaats achter Isla Colom aan de noordoostkust van het eiland.

Mahon -> Isla Colom

Rond half twee valt het anker in de geheel verlaten baai. Alleen wat (schandalig!) afval op een strandje herinnert ons eraan dat we geen ontdekkingsreizigers zijn. Weinig begroeiïng op het ons omringende landschap en rotsen, maar verder erg mooi en ruig. Ik neem een duik en controleer of het anker zich goed heeft ingegraven (dat heeft het).

[Helga>>]

PS. We hebben gratis gelegen.

Woensdag 20 oktober 2004 / 39°59'933N 004°12'170O (Cala de Addaia, Menorca)

[Helga>>]

Goedemorgen:

Wauw, ik heb heerlijk geslapen. Het is een tijd geleden dat we zo heerlijk rustig voor anker gelegen hebben. Het leek wel of je in een 'rustige' haven lag. Onder het genot van een kopje koffie naar de wereldomroep geluisterd. Ondanks dat het bewolkt is zijn het wel korte broek en T-shirt temperaturen.

Na het ontbijt gaan we onze benen strekken::

De omgeving is ruw, vlak, vol met leisteen en vraagt om een wandeling. Iedere keer ervaar ik dit als een 'wandel-ontdekkingsreis'. Lady t.t. Vagebond maken we klaar voor vertrek. Wederom zit in de waterdichte tas het fototoestel en voor de dorstige momenten een flesje water.

Schoentjes aan en dan wandelen. Het lijkt wel of we op de maan lopen

Op het land staan vele soorten gras met ook hier en daar riet-, soort buksus- en laulier planten. We klauteren naar de, volgens ons, oude vuurtoren. De stenen langs de kant en waar we over lopen zien er heel bijzonder uit. De vuurtoren staat op een overweldigend mooie plaats waarvan je de hele cala met al zijn ingangen goed kunt zien. Het zal dus wel een wachttoren geweest zijn. We zitten van de omgeving te genieten. We worden van dit mooie stukje natuur gelukkig en melangoliek. Dat we dit meemaken is heel bijzonder, dat het zo mooi is, is niet te bevatten en dat alles met eigen kiel. Kijk daar ligt ze achter het anker te dobberen, het wondertje. We voelen ons knetter rijk van geluk.

De toren die we van dichtbij wilden zien Achter de toren uitrusten (foto is tegen de zon in gemaakt).

Het kost moeite om dit mooie plekje weer te verlaten.

We lopen de kom helemaal rond en schieten nog wat foto's. Ik vraag aan René of hij ook wat foto's wil maken van de omgeving of van de Vagebond. Dat wil hij wel. Vervolgens lopen we verder en ik neem de camera weer over. Het is toch nog wel erg warm en we verlangen na ongeveer een uurtje wandelen al weer om op onze boot te zijn. Altijd vreemd is dat. Als je op de boot bent en je ziet het natuurschoon of een gezellig dorpje dan wil je daar een kijkje nemen. Ben je aan de andere kant en niet op de boot dan verlang je er weer naar om op de Vagebond te zijn.

We willen eerst wat eten voordat we vertrekken naar een andere ligplaats. We hoeven alleen nog maar binnen alles vast te leggen en dan kunnen we weer weg. De peddels en het motortje van Lady zijn ook alweer aan boord vast gezet. Dan vraagt René aan mij "waar is mijn zonnebril". Alle hoeken waar hij zoekt loop ik ook even na. Helaas geen zonnebril gevonden. Ik ben er bijna van overtuigd dat hij de bril ergens heeft laten liggen, bijvoorbeeld, tijdens het zitten en het water drinken of tijdens het maken van foto's. Nee, dat was volgens de (ex-)zonnebril eigenaar niet het geval. "Had ik hem dan niet op toen we terug aan boord kwamen?" vraagt hij mij dan weer. Hij weet het dus echt niet meer en begint er zorgelijk uit te zien. Grrrr, hier krijg ik van frustratie danwel boosheid nu allegie bulten en mijn buik- & maagspieren krampen samen. (Wellicht wel goed voor mijn inmiddels opkomende buikje. Zou het helpen?)

Waarom ik direct bulten en buikkrampen krijg? Meneer wil geen touwtje aan zijn 'dure' bril doen omdat het 'NIESOO FIJN ISSCH'. Ik heb wel zo'n touwtje aan mijn zonne- en leesbril zitten ben er al helemaal aan gewend. Let wel, mijn bril is echt goedkoop! Vandaar die bulten en boosheid als hij die bril weer eens kwijt is of laat vallen etc. etc.

Heel rustig probeer ik duidelijk te maken dat ik voor 99% zeker weet dat hij geen bril op had toen we terug kwamen varen met de Lady en dat ik hem ervan verdacht (een niet ongewone handeling overigens van René) dat toen hij foto's wilde maken de bril gewoon ‘ergens’ neergelegd had of zo. Overigens ik heb me heeeeeel rustig gehouden omdat je er niets aan hebt om uit je vel te springen als je 'eigenlijk' al weet dat het een verloren zaak is. Omdat René nog steeds niet te overtuigen was heb ik de gemaakte foto's, die al weer op de PC staan, erbij gezocht.

Afijn Lady maar weer voorzien van motor en peddels. Terwijl we daarmee bezig zijn zie ik een man op de kant lopen daar waar ik vermoed dat de bril zal liggen. Dus ik kon het niet laten te zeggen Kijk daar loopt een gelukkige vinder van een zonnebril. Aangekomen op de kant en op de plek waarvan het vermoeden is dat de bril zou moeten zijn. Wel zielig hoor hoe René er bij liep. Hij baalde als een stekker en voelde zich absoluut een grote &&^^%%. Gelukkig na veel zoeken hebben we zijn bril gevonden. We zijn weer blij en René het meest. Een zeer belangrijk moment, hij heeft beloofd vanaf NU een touwtje aan zijn bril te doen, hoe vervelend het dan soms kan zijn. Kijk en daarom schrijf ik dit allemaal op zodat ik het 'zwart op wit' heb staan (of wit op blauw).

Helemaal compleet en gelukkig gaan we er weer vandoor:

Er staat een lekker windje waardoor we weer kunnen gaan zeilen. Heeerlijk. Aangekomen bij de cala waar we willen gaan ankeren. In de pilot staat dat het een zeer smalle ingang is waarin het in het midden net diep genoeg zou moeten zijn. Uiteindelijk blijkt het (volgens ons) uitgebaggerd te zijn. Het is weer een plaatje van een plek. Het zeilen voelde perfect. Wat wil een mens nog meer.

Gewoon niet echt vast te leggen.... zo mooi Isla Colom -> Cala de Addaya

Donderdag 21 oktober 2004 / 39°59'933N 004°12'170O (Cala de Addaia, Menorca)

[René>>]

Cala de Addaia (of Addaya) is een ondiepe, langgerekte inham met behoorlijk wat rotsen. We hebben geen detailkaart, maar de pilot bood voldoende aanknopingspunten om veilig binnen te kunnen lopen. Halverwege de inham is een eilandje met daarachter een klein haventje. Rondom het eilandje liggen nog een stuk of 20 boten aan een mooring, maar achterin de inham is helemaal niets. Het naar achteren varen werd gisteren nog even spannend toen we op het smalste stuk nog slechts 20 centimeter water onder de kiel hadden, maar verderop werd het alweer dieper.

Waar we nu liggen is op een enkel hutje na geen bebouwing. Ongerepte natuur omringt ons met groene bomen en struiken. Het is wederom een prachtige ankerplaats.

Na de koffie gaan we met de dingy naar het haventje om te informeren of ze eventueel voor ons een ligplaats hebben. Vannacht willen we nog achter het anker doorbrengen, maar morgen is een ligplaats wel praktisch om nog wat wasjes te kunnen doen (en dan met name het vele water dat daarvoor nodig is). Verder is het prettig om met volle accu's en watertanks naar Sardinië over te steken. We wachten zogezegd op een goed "weather window". Gisteren en eergisteren was een mooie gelegenheid geweest, maar we tarten het lot, omdat we nog maar zo weinig van Menorca gezien hebben. Een ligplaats in de haven is geen probleem.

In een kleine supermarkt, bovenop de heuvel, doen we wat boodschappen. Het niet onaardige dorpje bestaat uit louter zomerhuisjes (nou ja, 'huisjes', meer villa's). Er zijn nog wel wat mensen op straat, maar dat het seizoen zijn einde nadert is wel duidelijk. In de winter moet dit een spookstadje zijn. Er zijn ook nog wat restaurantjes. Misschien dat we daar morgenavond een hapje gaan eten, want de prijzen vallen erg mee.

Terug in de haven raken we aan de praat met twee bejaarde Engelse echtparen. Ze zijn op vakantie en hoorden gisteren in Mahon dat dit voor Menorca de mooiste oktobermaand is sinds 30 jaar! Ook vandaag is het nog volop zomers. Vrijwel strak blauw en een temperatuur van ruim boven de 25 graden.

We hebben overigens een ligplaats voor de wintermaanden. Het wordt de marina "Base Nautico Flavio Giola" in Gaeta, halverwege Rome en Napels. De marina wordt door een familie gerund (met name Anna Simeone) en staat onder cruisers als erg goed bekend. Kijk maar eens op www.basenautica.com. We willen daar in de 2e helft van november aankomen.

De avond is van een sprookjesachtige schoonheid. De halfvolle maan schijnt op het bladstille water. Op de heuvels aan de ene kant lopen een paar koeien en zo nu en dan horen we takken breken in het struikgewas. Een van de koeien is kennelijk verkouden, want we horen we 'm hoesten. Aan de andere kant lopen schapen die hun bellen laten rinkelen. Een enkele eend doorbreekt de stilte met zijn gekwaak. En boven alles uit tsjirpen de krekels. Al met al is het een "oorverdovende stilte".

Vrijdag 22 oktober 2004 / 39°59'933N 004°12'170O (Cala de Addaia, Menorca)

[René>>]

Over een aantal dagen zijn we in Italië en, op een eventuele tussenstop op het Franse Corsica na, zullen we daar een aantal maanden blijven. Reden genoeg om ons eens te verdiepen in de taal. De "Wat en hoe taalgids Italiaans" die we van Marianne gekregen hebben (samen met nog een stuk of 10 anderen) biedt uitkomst. Sinds een paar dagen 'studeren' we iedere ochtend bij de koffie en soms ook 's-avonds. Resultaat tot op heden: we beheersen de belangrijkste begroetingen, kunnen tot 100 tellen en kennen de dagen van de week. Met onze zeer beperkte kennis antwoorden we elkaar zo nu en dan in het Italiaans. "Wil je nog koffie?". "Si, volentieri" (ja, graag). "Dankjewel", "Non c'è di che" (geen dank).

Verder zijn we erg lui vandaag. Eind van de middag lichten we het anker en varen naar het kleine haventje, waar we aan de stroom kunnen liggen, kunnen douchen, en het boodschappen doen wat praktischer is.

'S-avonds gaan we uit eten. De serveerster spreekt zo plat Engels dat we haar in eerste instantie helemaal niet verstaan.

Zaterdag 23 oktober 2004 / 40°00'36N 004°11'92O (Puerto de la de Addaia, Menorca)

[René>>]

Wat een @#$%^&*(-nacht. Een partij muggen, niet normaal meer! Het was ook ongewoon warm vannacht, dus de dekbedden werden snel omgewisseld voor lakens. Nu maakt een muggenbult me niet zoveel uit, maar dat gezoem, daar word ik dus echt helemaal gestoord van! Soms hoorde ik drie, vier muggen tegelijkertijd. We hebben welliswaar een hor voor over het luik, maar dan moet de deur dicht om de ruimte geheel af te sluiten, en daar was het veel te warm voor. Op een gegeven moment ben ik er maar uitgegaan, maar ook in de kuip was ik niet veilig. Na verloop van tijd kreeg ik het koud en ben maar terug naar bed gegaan en toen maar helemaal onder het laken. Uiteindeljik in slaap gevallen, maar nog erg veel wakker geworden van die kolerebeesten. Waarom die beesten uitgevonden zijn???

Afijn, 's-ochtend beginnen we natuurlijk weer met Italiaanse les. We (ik in ieder geval) hebben het ambitieuze plan opgevat om elke dag één bladzijde van de woordenlijst erin te stampen. Over 50 dagen hebben we dan in ieder geval een bescheiden woordenschat paraat. Inmiddels zijn we een heel eind op weg met de 'a'.

Morgen vertrekken we naar Sardinië. De voorspelde wind is ZO-O-ZW en kracht 3-4, dus dat beloofd een rustige overtocht. Ik spoel de boot af met zoet water en ga zelf nog even te water om de waterlijn schoon te maken. Helga doet de binnenkant. Eind van de middag doe ik nog wat boodschappen. Om niet nog zo'n drama nacht mee te hoeven maken koop ik zo'n anti-muggen apparaat dat je in het stopcontact steekt. Thuis hadden we daar goede ervaringen mee.

Zondag 24 oktober 2004 / 40°00'36N 004°11'92O (Puerto de la de Addaia, Menorca)

[René>>]

Geweldig! Geen mug meer gezien. De etters hebben zich nederig teruggetrokken na het inzetten van ons nietsontziende nieuwe wapen. Heerlijk geslapen dus. Om 7:15 gaan we eruit, zetten nog even koffie en iets voor achten gooien we los. De wind is nog zwak, maar zit al in de goede hoek en de zee is vrijwel vlak. Zeilen omhoog en onze Japanner zorgt voor voldoende schijnbare wind.

[Helga>>]

Er is bedrijvigheid op het water. Kleine bootjes met meestal drie man aan boord zijn aan het vissen. Sommigen met alleen wat lijn in de hand en anderen met echte visnetjes. Brrr, ik krijg er kippenvel van als er een (vissers)snorkelaar bezig is zijn vislijntje los te maken. Het dek is kletsnat, René loopt te zingen omdat hij helemaal in zijn 'hum' is. Gisteravond hebben we de famillie geinformeerd dat we vandaag gaan vertrekken en even uit de lucht zullen zijn. Het avondeten ligt klaar in de koeling. Daarom twijfel ik om te gaan vissen. Je krijgt dan toch rotzooi in de kuip en je wil de vis ook opeten. Natuurlijk blijft het eten voor vanavond nog wel een dagje goed. Ik zie wel of er gevist gaat worden of niet. Voorlopig eerst genieten van een kopje koffie en de zon, die als maar meer haar best doet deze wonderschone dag te verwarmen. Overigens het is lekker weer, alweer.

Heel snel even opschrijven omdat het negen uur is en ik het nieuws ook wil horen via de wereldomroep. We zijn net begroet door een stuk of 8 grote dolfijnen. Ja, ik sta dan weer voorop en ben ze aan het aanmoedigen. Ze draaiden op hun zij om die 'gek' eens goed te bekijken. Nadat ze mij geheel opgenomen hebben kozen weer voor het ruime sop. Heerlijk, lekker begin.

[René>>]

Om elf uur trekt de wind wat aan en ruimt naar de voorspelde ZO. De motor gaat uit. Met een knoopje of 6 gaat het op een aandewindse koers naar Sardinië. Het is toch niet te geloven, eind oktober en dan in korte broek en t-shirt in de kuip. Zelfs buiten de beschutting van de sprayhood is het lekker. Helga heeft haar bladzijde met woordjes Italiaans er al in zitten. Nu ik nog. Morgen beginnen we met de 'b'.

[Helga>>]

Terwijl ik de woordjes Italiaans erin zit te stampen zie ik in mijn ooghoek op één uur van de boot een wolk water de lucht in vliegen. Nee...het zal toch niet waar zijn, dacht ik direct. En, jawel hoor. Op grote afstand zwemt een groep walvissen (of een soort walvis). Ze spuiten regelmatig water de lucht in. Jammer dat ze niet dichterbij komen. Het hele tafreel duurde maar tien minuten. Toch het vermelden waard!

Een fontein in zee

René probeert me vervolgens af te leiden door te zeggen dat hij vliegende vissen ziet. Afijn, geheel uit mijn woorden-stamp-werkje speur ik ook het water oppervlak af. Ja, ik zie een visje springen of zo. Volgens mij ziet hij ze vliegen

Ik zie opeens een fel-oranje ding in het water drijven en pak voor nadere inspectie de verrekijker. Zou het een soort boei zijn of een .....? Ik vraag of René ook even wil kijken. Wat ik als tweede dacht vraagt ook hij zich af. Is het een reddingsvlot op zijn kop? We besluiten een kijkje te gaan nemen. Alles eerst gereed maken, draaien voor de wind en gijpen. Ik (de oen!) laat de schoot van de genua helemaal vieren om snelheid te minderen. Ik hou dus geen spanning op de genua schoot. Gevolg daarvan is dat, terwijl we naar dat oranjeding aan het zeilen zijn, de genua zich voor de voorstag langs slaat en een heerlijke wokkel maakt. We naderen het oranje ding. Er stulpt iets donkers uit. Ik krijg een wee gevoel in mijn maag. Als er nu een lijk in zit of zo, wat dan? Gelukkig blijkt het een grote oranje opblaasboot te zijn waarin in de voor (of achter) kant nog lucht zit. De bodem is van zwart plastic waardoor het een vertekend beeld geeft. Opgelucht draaien we met de boot weer weg om onze oversteek voort te zetten.

Is het een reddingsvlot?

Afijn, na wat gerommel hebben we de genua weer goed gekregen. Toch heb ik (een beetje) geluk gehad. Z'n foutje kan je je genua kosten. Zeker als je dit met harde wind doet. Zo, dan ben je daar ook weer allerter op.. zeg maar.

Helaas de wind laat het, hopenlijk maar even, afweten. Dus de motor gaat aan.

We zien weer dat er wolken water de lucht in geblazen worden. YES! Het zijn weer walvissen. Nu komen ze in een hoek van negentig graden op ons af gezwommen. Gelukkig kennen ze de regels op en in het water waardoor ze ons, omdat we van rechts kwamen, voorrang geven door met een grote bocht achter ons langs te zwemmen. Het fototoestel maakt overuren.

Op de achtergrond een vrachtschip En zo staat ie in het boekja

Of het vandaag niet op kan. Er vliegen meerdere malen kleine vogeltjes rond en dan vraag ik me af hoe ver of hoe lang kan een vogeltje blijven vliegen zonder uit te rusten. Een vrolijk, niet bang uitgevallen vogeltje komt bij ons aan dek. Het beestje heeft het kennerlijk erg naar zijn zin en struint het hele dek af inclusief het hoekje waar René zit. In dat hoekje liggen kennerlijk kruimetjes en dat bevalt het diertje wel. Na wat gesnoept en gedronken te hebben vliegt hij verder. Later komt er nog een geel vogeltje op bezoek. Die heeft kennerlijk vriendjes of famillie die in kooitjes terecht zijn gekomen, want het erg schuuw en vertrekt snel nadat het diertje ons ziet.

Even uitrusten bij René en Helga aan boord. Gezellig hier zeg!

(Overigens ziet René weer vliegende vissen. Ik niet ):

Het moet echt gezegd worden. Dit is een super overtocht qua zeilen & de condities. We speren door het water en komen wellicht veel eerder aan dan gepland. Eerder aankomen is geen probleem. Dat is alleen maar lekker.

Helaas ben ik weer een beetje (zee)ziek. Om het te omschrijven: 'het tikte tegen mijn slokdarm aan'. Gelukkig komt het niet zover dat ik moet overgeven. Het vantevoren klaargemaakte avondeten smaakt René super. Hij kan ook makkelijk lekker veel en twee keer opscheppen omdat ik er niets van hoef te hebben. Ik eet wel bananen. Gelukkig hebben we bananen gekocht voor deze overtocht. Daarna krijg ik een kop oplos kippenbouljon waarvan ik me een beetje beter ga voelen. Het is achter de rug, het is over, dus geen gezeur meer hier over. Dat zou allen de herinnering aan deze tocht verzieken.

Maandag 25 oktober 2004 / 40°35'68N 008°12'80O (Porto Conte Marina, Sardinië)

We hebben weer andere kleurtjes in de mast hangen. We zijn in Italië.

[René>>]

De nacht duurt lang. Letterlijk, want om 19:30 is het al donker, en pas 12 uur later begint het een beetje te schemeren. Dat zijn we na de zomernachten niet meer gewend. Op een paar uurtjes motoren na, kunnen we de hele nacht blijven zeilen. Om en om slapen we wat, althans, wagen een poging, wat bij mij niet echt wil lukken. De hele nacht zien we geen enkel ander schip. Pas tegen de tijd dat het begint te schemeren passeert een klein cruise-schip (of is het een mega-groot privé jacht?).

De navtex is ermee opgehouden. Het lijkt erop dat 'ie geen spanning meer heeft, alhans dat hoop ik maar, want dan is het waarschijnlijk een gesprongen zekering of een los contactje. Klusje voor vanmiddag of morgen, want het is niet belangrijk genoeg om direct in actie te komen.

Rond het middaguur krijgen we Sardinië in zicht, maar het duurt nog tot een uur of drie voor we Capo Caccia ronden, waarachter direct de baai van Porto Conte ligt. De kust is ontzettend ruig met stijl oprijzende rotspartijen met veel grotten. Echt prachtig! Mooier nog dan de kust van Ibiza, waar we al erg van onder de indruk waren.

Porto Conte is een baai van 3 mijl diep en een kleine 1,5 mijl breed. Er is onder alle omstandigheden een veilige plek te vinden. We twijfelen of we voor anker zullen gaan, of de Porto Conte Marina zullen aanlopen. We kiezen voor het laatste, want we zijn te moe en te lui om straks met de dingy naar de kant te moeten. Ook een douche is welkom. En... we zijn in Italië!

Menorca -> Porto Conte (Sardinië)

Bij het aanleggen krijgen we hulp van een ENORME SUKKEL! Als eerste geeft hij Helga de stuurboordlijn aan (eigen lijnen mogen we niet gebruiken), terwijl de wind dwars van bakboord komt. Helga 'corrigeert' hem en vraagt om de bakboordlijn. Bij die manoevre (aanleggen met de boeg naar de kant), blijf ik in de kuip en wacht tot beide voorlijnen belegd zijn, terwijl ik de motor zacht in zijn achteruit hou, om te voorkomen dat we met de boeg tegen de steiger/lkade aankomen. Vervolgens geeft die ENORME SUKKEL ons de ankerlijn (feitelijk is er geen sprake van een anker, maar meestal een blok beton) over stuurboord. Ik zie op dat moment (nog) niet dat de aangeeflijn op de steiger midscheeps zit, en veronderstel dat dat blok beton dus aan stuurboordzijde ligt. Wat blijkt later, het blok beton ligt aan bakboordzijde. De wind laat de boot langzaam naar stuurboord draaien, terwijl ik met die lijn loop te hannesen. Omdat ik met die lijn, die dus onder het schip doorloopt, nog langs de schroef moet, zet ik de motor in zijn neutraal. Helga komt helpen en we hebben pas te laat in de gaten dat we met de boeg op de steiger komen. Niets dramatisch, de steiger is van hout, maar toch twee lelijke beschadigingen van de lak op de boeg. DE EIKEL!

Bij het betalen maak ik melding van de onkunde van die ENORME SUKKEL, maar tot meer dan wat schaapachtig glimlachen leidt het niet. Ik laat het er maar bij, want er zat toch al een beschadiging op de boeg en zal van de winter toch aan het schuren en lakken moeten gaan. Het vlak wordt alleen een stukje groter.

Terug aan boord maakt Helga melding van iets dat niet helemaal lekker zit bij het rolsysteem van de genua. Een uit twee delen bestaande geleideschijf zit niet strak tegen elkaar. Met het mesje, dat we altijd onder de sprayhood hebben hangen, wrik ik de twee helften uit elkaar en krijg ze weer in de juiste positie. EN laat het mesje in het water vallen. !@#$%^&*.

Ik heb het echt helemaal gehad! Moe door chronisch slaapgebrek, 25 Euro voor een bijzonder matige en rommelige haven, schade aan de boeg, een kapotte navtex en een heel handig mesje op de bodem. Het is halfvijf en ik laat de boel de boel om even een uurtje te gaan slapen. Ondertussen lukt het Helga om met een vislijn en wat grote drietandshaken het mesje van de bodem op te vissen.

Na het slaapje is mijn humeur er aanmerkelijk op verbeterd. Zeker als inderdaad blijkt dat de navtex het niet meer doet door een los contactje. In een minuutje is het probleem verholpen. Als Helga dan ook nog hotdogs klaarmaakt is mijn humeur weer helemaal top! Helga kruipt om 19:30 onder de wol en ik volg een klein uurtje later.

[Helga>>]

Ik ben blij dat mijn kaakspieren sterk genoeg om zijn mijn mond te houden. Het helpt echt niet om zo tekeer te gaan als dingetjes tegen zitten of stuk gaan en het geen prioriteit heeft om te verhelpen. Wellicht helpt het hem zelf? Het verhelpt de probleempjes niet in ieder gaval. Verder vind ik hem op dit moment best 'nog' wel 'een beetje' lief hoor. Gelukkig besluit de bromtol even te gaan slapen. Heerlijk ... rust. In de hoop hem op te vrolijken na zijn slaapie ga ik met m'n zotte kop (ook brak van 1 nachtje doorzeilen) zitten vissen naar dat mesje met een zelf gefabriseerde haken-met-lood-creatie. Dit nadat de pikhaak verlengd met bezem te kort blijkt. Bij mijn laatste poging krijg ik het mesje, waaraan een kort lijntje zit, uit het water.

Als ik hem het mes toon is René gelukkig weer wat vrolijker.

Dinsdag 26 oktober 2004 / 40°35'68N 008°12'80O (Porto Conte Marina, Sardinië)

[René>>]

Om 5:45 wordt ik door mijn onderbewuste alarmeringssysteem gewekt, want het is gaan waaien. Niet spectaculair hard, maar genoeg om er wakker van te worden. De blaas moet geleegd worden, dus ik ga er even uit. Binnen twee minuten begint het echter wél spectaculair hard te waaien. De windmeter komt zelfs even boven de 40 knopen uit. Ik sta snel aan dek om te controleren of alles goed gaat. En net zo snel als de wind opkwam, is 'ie weer verdwenen. Binnen 2-3 minuten is het weer windstil. Heel bizar! De pilot maakt melding van valwinden aan de westkant van de baai, maar wij liggen juist aan de oostkant. Zo zie je maar, je moet altijd op het ergste voorbereid zijn, hoe ogenschijnlijk mooi het weer ook is. Later lees ik overigens op de navtex over "severe gusts" (extreme windvlagen).

We blijven een dagje liggen, want er is een laag onderweg van de Balearen naar de Golf van Genua en dat zorgt hier voor NW 5-7.

[Helga>>]

Wel gezellig hoor, in het donker, veilig in de kuip met die met harde wind. Er brand licht aan boord van de Fanse boot die op een steenworp afstand voor anker ligt. We zijn blij dat wij daar niet liggen te tollen achter het anker. Sociaal als zeilers (meestal) onder elkaar zijn controleer je of ze goed achter het anker blijven liggen. Gelukkig, daar is alles ook onder controle. De wind voelt heerlijk warm aan.

Uit de speakers van de wereldomroep hoor ik het nieuws klinken als ook ik de moeite neem om uit bed te komen. Het verse kopje koffie smaakt heerlijk. Het waait nog behoorlijk. Tussen de brede spleten van de steiger spatten de golven als kleine fonteinen omhoog. Als we naar de kant willen zullen we moeten oppassen, anders lopen we een nat pak op.

[René>>]

Oeps, Helga (en MS Word) overtuigt me ervan dat het "steiger" is en niet "stijger", zoals ik tot nu toe geschreven heb. Direct alle logboeken bijgewerkt. Dan kun je wel Italiaans gaan leren, maar blijk je je moerstaal nog niet eens goed te beheersen. Shame on me! De "Wat en hoe gids Italiaans" behandeld natuurlijk allerlei praktische onderwerpen tijdens een vakantie. Veel van de woorden die we leren zullen we niet snel gebruiken. Bij pech met een auto kan "levetta sollevagomma" misschien best van pas komen, maar aan boord zul je weinig hebben aan een 'bandenlichter'. Hoewel, bedenk ik me nu, we hebben natuurlijk wel een fiets. We luisteren ook veel naar een lokaal radiostation en zowaar, zo nu en dan vangen we een paar bekende woorden op, maar het houdt nog niet over.

'S-middags wandelen we naar het nabijgelegen dorpje. Er valt weinig te beleven. Wat huizen, een kleine supermarkt en een lokaal barretje. Daar drinken we maar wat, om de tijd te doden tot de supermarkt om 16:30 open gaat.

Vandaag is het erg buiïg. En als het dan regent, dan regent het echt! Met de wind valt het daarentegen erg mee.

Woensdag 27 oktober 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Het is strak blauw en er staat een noordwestenwind, die naar verwachting naar zuidwest gaat draaien. We willen vandaag naar Stinino. Een tochtje van ongeveer 35 mijl, maar dan wel door de Fornelli passage, een smalle en ondiepe straat tussen Sardinië en een eilandje genaamd Isola Asinara. Volgens de pilot is de Fornelli passage formeel verboden gebied, want het hoort bij het natuurreservaat van Isola Asinara, maar in de praktijk wordt de passage gewoon door jachten gebruikt. Het scheelt in ieder geval 20 mijl omvaren rond het eiland. Op het ondiepste stuk is het er 3 meter diep en bij een stevige swell vanuit het westen of oosten wordt afgeraden om van de passage gebruik te maken.

Capo Caccia

Zodra we Capo Caccia in zicht krijgen, vrijwel direct na het verlaten van het haventje, zien we dat er een stevige swell staat. We besluiten maar eens te gaan kijken waar die swell dan precies vandaan komt. Terugkeren kan altijd nog. Het lijkt erop dat 'ie uit het westen komt, maar het is vanaf een afstand moeilijk in de schatten. Tevens kan het vanaf een afstand best een stevige swell lijken, maar valt het reuze mee als je er eenmaal middenin zit. Nou het valt niet reuze mee, en hij komt strak uit het westen. Zo nu en dan 'vallen' we echt wel meer dan een meter. We gaan de gok niet nemen om pas bij de Fornelli passage te moeten besluiten om om te moeten varen (20 mijl extra) en dan 's-nachts Stinino aan te moeten lopen. Tevens staat er weinig wind en is het niet erg comfortabel. We hebben alle tijd, dus waarom moeilijk doen als het makkelijk kan. We keren om en gaan naar Alghero, een redelijk grote plaats een mijl of 7 naar het oosten met een erg grote haven.

Al ruim voor het ronden van de pier worden we tegemoet gevaren door een stoere (vind 'ie zelf) Italiaanse jongen in een rubberboot (RIB). Of we een plekje voor de nacht willen? Ja, dat willen we wel. Hij gebaart ons te volgen. Hij wil ons een ligplaats aansmeren die zo'n beetje het verst van het oude stadscentrum ligt en we zien dat niet zitten. We willen weten wat het kost om hier een nacht te liggen. Dat weet hij niet, maar dat kunnen we aan de baas vragen. We maken duidelijk dat we dichter bij het centrum willen liggen. Volgens hem is het daar véél duurder, maar het maakt hem niet uit. Sterker nog, ook daar heeft hij wel een plek voor ons. We varen weer achter hem aan. Die plek staat ons meer aan, temeer daar we daar andere cruisers zien liggen en die zagen we op die eerste plek in het geheel niet. We leggen aan en zelfs 'de baas' komt helpen met aanmeren. Zodra we liggen vraag ik hem (in mijn beste Italiaans natuurlijk!) wat hier een nacht kost. Hij weet het niet precies. Ik moet eerst maar naar de receptie komen. Nou, ongeveer dan, dring ik aan. Hmmm, denkt hij ...een Euro of 15...? Wel, daar kunnen we mee leven. Door schade en schande wijs geworden gaan we in het vervolg eerst vragen wat het kost om ergens te liggen. In Porto Conte werden we onaangenaam verrast met 25 Euro per nacht. Veel te veel voor deze tijd van het jaar, terwijl we daar ook prima hadden kunnen ankeren. Lig je eenmaal vast, dan sta je ook niet te trappelen om direct weer los te gooien, althans, wij niet.

Straks gaan we op zoek naar een internetcafé en een telefoonwinkel om een Italiaanse pre-paid kaart te kopen.

Donderdag 28 oktober 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[Helga>>]

De pier waarachter wij liggen wordt verstevigd en uitgebreid. De bouwvakkers gaan om halfnegen aan het werk. Dat is dus onze wekker. Grote rotsblokken worden het water ingekieperd (gepletterd dus).

Gisteren heeft René gevraagd hoeveel het hier kost per nacht. Het kost hier 17 euro, maar als we voor een langere (winter) periode blijven dan kost het 7 euro per nacht. Dat heeft ons aan het denken gezet. Het verschil qua prijs met Gaeta is natuurlijk wel groot. René is erg enthousiast over het eiland en zijn bewoners. Inmiddels zijn we in het bezit van een boekje over Sardinië en een boekje met wandelroutes. Er liggen hier vier schepen aan de steiger waarvan twee bewoond zijn (Amerikanen en Nederlanders). We hadden Gaeta uitgezocht omdat, naast de overige minimale eisen die we stellen aan een winterplaats, ook andere overwinteraars aanwezig moeten zijn. Gaeta staat erom bekend dat er veel overwinterd wordt. De Amerikanen zijn hun schip helemaal aan het inpakken. Volgens mij geeft dat aan dat ze niet aan boord blijven. De Nederlanders gaan voor een X periode terug naar Nederland of elders. Hoelang en wanneer ga ik natuurlijk nog wel even vragen. Nu hebben wij ook de intentie om niet altijd aan boord te blijven maar toch...! Het lijkt me erg eenzaam. We gaan nog naar de havenmeester om te vragen of de prijs gelijk blijft en de plaats vrij blijft als we nog enkele weken gaan zeilen. Natuurlijk heb ik ook nog volop vragen: zijn er nog meer overwinteraars in de haven (die aan boord wonen) of nog komen, waar kan ik wasjes draaien en wat zijn daarvan de kosten, kunnen we gebruik maken van de douches en hoe lang gaan ze met de werkzaamheden aan de pier door, etc.

Het is een mooi eiland met zeer vriendelijke mensen. Wij doen ons best om Italiaans te leren zodat je je wat vrijer voelt. Ik ben benieuwd of mijn gevoel zal veranderen. Ik weet dat het veel geld scheelt om hier te overwinteren. Gewoon alles even op me in laten werken. Overigens werkt het ook niet mee om me beter te voelen omdat ik aardig verkouden aan het worden ben, snotneus, keelpijn en een warm gezicht. Tja, wat wil je met zo'n snelle weersverandering! Ik nies me helemaal gek. Ik heb duidelijk een algemeen dipje. In mijn lijf voelt het niet goed om hier te overwinteren ondanks dat het hier leuk is (onder-buik-gevoel). Ik heb me verheugd om met andere zeilers te keuvelen in en rond de boten naast de trips die we willen gaan doen. Als het zich voor zou doen gezamenlijk een uitstapje maken. Elkaar helpen met dingen in of aan de boot. Ervaringen uitwisselen ook met de vrouwen. Gewoon even op de koffie of samen naar de markt. Weet ik veel! Gewoon mensen met de zelfde interesses. Het kost me moeite om mijn twijfels aan René te vertellen. Hij is zo enthousiast. Natuurlijk vind ook hij het een minpunt dat we met zeer weinig anderen overwinteren. Hij heeft hier duidelijk minder problemen mee.

We hebben gezellig zitten babbelen met de havenmeesters. Eén is de baas hier maar de ander is de grote baas. Hoe dat precies zit daar kom ik nog wel achter. Het heeft volgens mij echt status om baas te zijn. Op het moment dat je zegt 'maar u bent toch de baas' dan zie je de persoon groeien van trots. Daar hoef je echt nog geen goed Italiaans voor te spreken. De prijs voor de winterperiode blijft 7 euro incl. VAT en water, exclusief elektriciteit. Wasjes kan ik in een zak doen en dat wordt opgehaald. Volgens de grote baas kost het niet veel. Van de douches kunnen we gebruik maken. Dit zullen we niet veel doen omdat je dan om de hele haven heen moet om te kunnen douchen. Verder is het niet bekend of er nog meer overwinteraars komen. Er zijn dus geen plaatsen gereserveerd zoals je moet doen in Gaeta. Teken aan de wand?

Inmiddels heb ik me er aardig bij neergelegd dat we het moeten doen met de weinige boten die hier liggen.De Amerikanen hebben nog niet ineens gedag gezegd. Tot nu toe heb ik geen goede ervaringen met Amerikanen. Engelsen, Duitsers en Fransen zijn gezellig en sociaal. Die maken gewoon een praatje als ze langs komen lopen over de steiger. Het zou overdreven zijn als mensen elkaars deur (boot) plat gaan lopen maar als je voorbij loopt kun je best goedemorgen, -middag of -avond zeggen. We hebben geen van twee meer zin om in regen en kou (tot op zekere hoogte dan) of met de zeilpakken aan te varen. Het weer werkt nog niet mee maar als het mee gaat zitten dan gaan we nog twee of drie weekjes vagebond aan het werk zetten. Dan kunnen we alles eens goed op ons in laten werken. Als we alsnog naar Gaeta zouden willen dan moeten we nog een nacht doorvaren en nog dagtrips maken om er te komen. Het weer stimuleert die tochten op dit moment niet echt. We zullen zien wat het gaat worden.

De steiger waaraan wij liggen (2e boot) Het uitzicht vanaf de boot De vesting, met op de achtergrond de masten, waaronder de onze (met de blauwe stootwil)

We hebben trouwens per direct een nieuw telefoonnummer: +39 34 60 84 55 16. Het staat ook vermeld op de contactpagina.

Vrijdag 29 oktober 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Ik laat Helga maar slapen, want ze is niet lekker. Pas tegen een uur of 11 komt er beweging vanuit de kajuit. "Jeetje, is het al zo laat!". Ze is er zelf van onder de indruk. Inmiddels heb ik mijn bladzijde met woordjes er al in gestampt en kan ze me onder het genot van een kop koffie overhoren. Na de brunch lopen we een stukje over de pier. Achter de pier 'woont' een hele kolonie straatkatten. We telden er zo maar 18. Iemand voert ze, want er staan eetbakken. De afgelopen avonden hebben we ze ook horen janken.

De kattenkolonie, vlak achter de pier waarachter we liggen

Vervolgens gaan we het stadje in om boodschappen te doen. Onderweg eerst nog even pinnen. Pas erin, pincode intoetsen, bedrag kiezen (210 Euro) en het geld wordt geteld. Althans, dat kan ik horen. Maar het duurt wel erg lang... Plotseling een foutmelding op het scherm en "operation terminated". Shit! Hebben wij dat? Op welk moment wordt de transactie als definitief aan onze bank doorgegeven? Voor of na uitgifte van de biljetten? We kijken om ons heen of er zich geen verdachte figuren in onze buurt ophouden. Je hoort en leest zoveel over kunstjes die je geflikt kunnen worden bij een geldautomaat. Helga blijft bij de automaat en ik ga de bank binnen. De man achter de balie spreekt nog slechter Engels dan ik Italiaans (en dat wil wat zeggen!). Hij haalt een collega erbij en ik leg uit wat er gebeurt is. Ze openen aan de achterkant de automaat en vragen mij (ter controle?) welk bedrag ik had willen opnemen. In rap Italiaans overleggen ze met elkaar. We worden verzocht om over een half uur terug te komen, omdat ze dan pas met zekerheid conclusies kunnen trekken. Desnoods krijgen we dan een officiële verklaring dat we het geld niet ontvangen hebben. Die kunnen we dan aan onze bank overleggen indien het bedrag toch afgeschreven wordt. Intussen heb ik datum, tijd, locatie en naam van de bank opgeschreven. Voor we de bank verlaten vraag ik ook nog de naam van de medewerker. Als we een half uur later terugkomen wordt ons verzekerd dat het geld niet van onze rekening is afgeschreven. Wel is op de pas vastgelegd dat er 210 Euro is opgenomen. Controle van het maximumbedrag dat per dag opgenomen kan worden gebeurt klaarblijkelijk door middel van registratie op de pas zelf. Dat is ook wel logisch, want zodoende kan iedere geldautomaat direct controleren of er nog geld uitgegeven mag worden of niet, zonder dat verbinding gemaakt hoeft te worden met een ander systeem. Afijn, morgen gaan we naar het internetcafé om te controleren of het geld inderdaad niet is afgeschreven. En anders staan we maandagmorgen vroeg weer bij de bank op de stoep. Ja, je maakt wat mee!

Gelukkig waren we niet blut en konden we toch nog boodschappen doen. We hebben van de week heerlijke pasta met zalm gegeten en vanavond wagen we een poging of we dat zelf ook kunnen. En dat kunnen we. Volgende keer iets minder zout, maar verder smaakte het voortreffelijk, al zeg ik het (als kok) zelf.

Zaterdag 30 oktober 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Helga voelt zich inmiddels een stuk beter, want ze komt al om 10:15 uit bed. En dan te bedenken dat ze vannacht nog hard gewerkt heeft ook! Diverse zware buien trokken vannacht over en bij de eerste ging ik er even uit om te kijken of het in de kajuitingang niet naar binnen regende. Dat was niet het geval, dus ging ik terug onder de wol. De dingy ligt op zijn kop over het luik, dus met het luik open kon je de regen horen kletteren op de bodem van de dingy. Een heerlijk geluid! Wat ik echter niet gezien had, was dat er nog twee raapjes boven de kombuis open stonden. Dat zag Helga, uren later, wél. De halve kombuis stond blank, dus heeft ze 'gezellig' midden in de nacht lopen dweilen. Erg fijn... Ach, nu is de kombuis dubbel schoon.

Helga heeft inmiddels een beter gevoel bij het idee om hier enkele maanden door te brengen. Het is een soort optelsom. We vinden drie dingen belangrijk: de plek, de prijs en andere cruisers. Hier in Alghero hebben we met eigen ogen kunnen zien dat het er leuk is. De prijs is geweldig. Nadeel is dat er niet of nauwelijks andere overwinteraars zijn. Gaeta is, naar het schijnt een leuke plaats, maar we hebben inmiddels ook verhalen gehoord dat het minder is geworden in vergelijking met een paar jaar geleden. Gaeta is aardig aan de prijs. We betalen er ruim twee keer zoveel dan hier. Voordeel is dat er in Gaeta meer overwinteraars zijn, waaronder veel Amerikanen, omdat de Amerikanen er een marinebasis hebben. Uitslag Alghero - Gaeta: 2 - 1,5. Zo zit het dus ongeveer.

Straks gaan we naar het internetcafé om de mutaties op de postbankrekening te controleren en dan werken we direct de website bij.

[Helga>>]

Kijk en dat vind ik dus leuk en dat bedoel ik nu! Terwijl ik een mailtje zit te typen naar mijn ouders wordt er op onze boeg geklopt. Er is bezoek of er wil iemand iets vragen. We worden uitgenodigd om over een uur aan het eind van de steiger, waar we aan liggen, met de andere bootbewoners te gaan eten. De Duitsers (die werken in de winter als gidsen bij helicopterdrops in de Canadese bergen) hebben of gaan iets klaarmaken met zwaardvis. Wat de Nederlanders (die ons kwamen uitnodigen) hebben of gaan maken is niet bekend. René is direct enthousiast gaan koken. Dat vind René altijd leuk als er meerdere mensen mee eten. Ik geef hem wat tips en hij is DE KOK. Af en toe regent het wel. Hopen dat het droog blijft.

Waarschijnlijk heeft Ruud (de Nederlander) een menu met zeebaars in zijn gedachten. Hij loopt namelijk met een grote speergun over de steiger op zoek naar die grote baars die hij rond heeft zien zwemmen. Voorlopig heeft hij geen succes.

Dit bedoelde ik om met meerdere zeilers ergens te overwinteren. Gewoon van die spontane dingen. Heerlijk! Overigens, het is wel de kat op het spek binden om met je boot zo dicht in de buurt van anderen te liggen die komende winter op de latten staan. Niet zomaar op de latten. Nee, ze zijn ook nog eens gidsen bij helicopterdrops in de bergen van Canada. Waar zal René (en ik ook hoor!) het vanavond over gaan hebben? Ik zal proberen niet te enthousiast te zijn als het over die droppings gaat. Het zal mij enige moeite kosten. Dus de pijn, gemis of enthousiasme is niet alleen bij René. (Skie-)vrienden die ons weten dat ik een fanatieke skiër ben. Hier is zeker sparen van gedeelde smart. Laat dat duidelijk zijn!

We gaan dus niet meer naar een internetcafé om de website bij te werken. René mag even internetten aan boord bij Ruud om te zien of die transactie bij de bank wel of niet goed is gegaan. Lief he?

[René>>]

Het was erg gezellig! Het regende welliswaar, maar op de Garabes (een forse catamaran) van Ruud en Araksi was voor iedereen een droog plek om te zitten. Rudolf, Diana (Canadese) en Rudolf senior (de vader) zijn ook prima gezelschap. De beide Rudolf's komen uit Beieren. Rudolf (junior) heeft zijn boot van scratch af aan zelf gebouwd. In Beieren notabene, op 700 meter hoogte. Het is een fraaie stalen knikspant van 11,5 meter. Het heeft hem alles bij elkaar 7 jaar gekost om hem te bouwen. Geen geringe prestatie! Over een paar weken vliegen ze naar Canada voor het skiseizoen. Ik? Jaloers? Hoe kom je erbij... .

Ruud heeft hier voor 20 Euro per maand een GPRS abonnement. Onbeperkt internetten tussen 18:00 en 8:00, inclusief het hele weekend. En dat met een snelheid die vele malen hoger ligt dan via een reguliere GSM verbinding. Morgen ga ik het daar met Ruud nog eens over hebben, want dat is een stuk goedkoper dan het pre-paid abonnement dat we nu gebruiken. Plus dat we dan geen bezoek meer hoeven te brengen naar het internetcafé. Dat kost iedere keer keer toch ook snel zo'n 3 Euro.

Zondag 31 oktober 2004 / 40°33'66N 008°18'64O (Alghero, Sardinië)

[René>>]

Helga is weer helemaal opgeknapt, want ze komt om 8:45 (wintertijd) al uit haar mandje. Ze vind het helemaal niet leuk, dat ik iedere keer melding maak van het tijdstip waarop ze uit bed komt. Maar ik doe het lekker toch, lekker puh! Ik vond het 's-avonds al vroeg donker worden, maar nu is het nog een uur vroeger. Zal wel weer even wennen zijn. In vergelijking met afgelopen dagen is het vandaag trouwens aangenaam weer. Zo nu en dan breekt het zonnetje door en dan merk je hoeveel kracht 'ie nog heeft.

Ik maak wat foto's van de directe omgeving als ik ineens een parkiet op een vestingtoren zie zitten. Bij mijn weten leven die hier niet in het wild, dus neem ik aan dat het beestje ontsnapt is.

[Helga>>]

Ik heb gisteren nog apart met Rudolf jr. gesproken over het skieën in Canada. Overigens super aardige mensen. Natuurlijk kost het veel geld om zo'n dropping te doen. Je heet niet voor niets Helga als je open kaart speelt en verteld over je interesses, gedachten en een (vis)lijntje uitzet. En, zodoende kunnen we na onze reis t.z.t. een belletje plegen om eens langs te komen. Ter plaatse te bekijken of de condities goed zijn en met de ontmoette mensen via Rudolf jr. of met Ruud jr. wat trips gaan maken. Als dat goed gaat en de condities zijn super dan zouden we kunnen overwegen om zo'n dure dropping te doen. Wat in het vat zit verzuurt niet, zeg ik altijd. De tijd zal het leren wat van deze plannen terecht komt.

Het is mooi weer en lekker warm. Met hengels en visspullen ga ik in m'n korte broek aan het eind van de steiger vissen. Ruud van de Garabes komt weer met zijn speergun aan, nadat ik hem verteld heb dat er iedere keer een grote vis achter mijn blinker aan komt. Op het moment dat hij de vis ziet word hij nog enthousiaster omdat het blijkbaar een lekkere vis is. Het regent inmiddels alweer een tijdje. De temperatuur is goed, waardoor ik alleen een regenjack over mijn T-shirt en korte broek aan heb. De vissen gaan wel achter mijn blinkers aan maar happen helemaal niet. Wellicht hebben ze voldoende te eten hier. De hoop om verse vis te kunnen vangen en vanavond te eten ligt nu voornamelijk bij de speergun. Door de regen kan Ruud de vissen niet goed zien aankomen. Helaas, na diverse keren (mis)geschoten te hebben gaan we, met de staart tussen de benen, terug naar onze boten om dan maar wat anders te gaan eten. Na het eten besluiten we onze rooftocht voort te zetten.

's Avonds rond een uur of zeven sta ik in alweer te vissen. Nu moet het gebeuren. Het schemert, dan gaan vissen toch jagen? Ruud komt vertellen dat hij er voor vandaag vanaf ziet. Hij kan natuurlijk ook niet veel zien om goed te kunnen schieten. Aan het eind van de steiger ligt nog een zeilboot die bemand word door een Duits echtpaar. Ze gaan morgen terug naar huis. Zijn broer met vrouw (vriendin?) nemen de boot-wacht over. Omdat ze alles aan het opruimen zijn komen ze mij een blik tonijn brengen. Mmmm, fijn, echt opbeurend, positief, die hebben echt vertrouwen in mijn viscapaciteiten. Nu is mijn Duits niet 'je-van-het' anders had ik gezegd "vraag het maar aan mijn broeeerrrrssss als je me niet geloofd!". Het was gelukkig een grapje, aardig bedoeld en aanleiding om te kunnen zeggen dat ze hopen dat wij hier blijven liggen deze winter, zodat we elkaar nog een keer hier kunnen treffen. Ze komen blijkbaar weer terug en de boot blijft blijkbaar dus ook hier overwinteren. Later meer hierover.

Ruud stelde voor om een keer met de dingy's een stuk de haven uit te gaan om grote vissen te gaan vangen. We shall see. Leuk hoor, iemand die ook zo enthousiast is met vissen. Als je dan ook nog een keer iets vangt is het feest compleet. Mocht Ruud zijn speergun meenemen als we op pad gaan met de dingy's dan ga ik wel met onze dingy buiten bereik van die speergun liggen. Altijd goed om een reserve bootje achter de hand te hebben bij lekkage.

november 2004