Woensdag 1 september 2004 / 38°20'46N 000°28'93W (Alicante)

[René>>]

We zijn weer aan boord van Vagebond. Gisteren werden we door Marianne en Jopie naar Zestienhoven gebracht, waar we verrast werden door Max en Manon die ons uit kwamen zwaaien. Helemaal geweldig! Zelfs in de lucht konden we ze nog zien zwaaien. Bij aankomst in Alicante hadden we wat turbulentie, maar verder verliep de vlucht voorspoedig. Het had net geregend dus met de hitte viel het reuze mee. Rond half negen kwamen we aan in de haven. Vagebond lag er prima bij, maar zat wel onder het stof (woestijnzand?). Na het opruimen van de spullen hebben we op de boulevard nog een pizza gegeten en daarna vroeg naar bed.

Wat een verrassing ! Ze hangen al hoor! Weer als eerste... geweldig bedankt!! KUS

Vandaag dan. Ik ben vroeg wakker. Ik heb in Nederland een koudje gepakt en snotter en nies me helemaal suf. Als ik Helga mag geloven heb ik vannacht koorts gehad. Toch moet er een heel programma afgewerkt worden, want als het even kan willen we de biminitop monteren, dan zijn we van dat gedoe met de tent af. Conform afspraak ligt de biminitop klaar. Na uitleg en instructies sleep ik het gevaarte naar de boot. Samen met Helga passen en meten we. Hij is veel te hoog, maar dat wisten we al. De vraag is hoeveel we hem in moeten korten zodat hij precies onder de giek past. Het is nog een heel gedoe, want het doek steunt op drie buizen van 2,5 meter breed. In twee etappes korten we de RVS buizen in. We zijn erg tevreden met het resultaat, maar nu moet hij nog vast gemonteerd worden. Voetjes plaatsen op het dek, steunbuizen op lengte maken en monteren op het hek en beugeltjes op het potdeksel monteren voor de spanbanden. Het zweet loopt in straaltjes van zo'n beetje al mijn lichaamsdelen. Helga doet ondertussen de eerste boodschappen. Als ze terugkomt verleggen we eerst de boot, want de eigenaar van de box waarin we liggen komt in de loop van de middag terug. We verkassen naar de bezoekerssteiger. Daar leggen we de laatste hand aan de biminitop. We zijn er erg blij mee en dat is nog zacht uitgedrukt. Omdat er toch overal gereedschap slingert monteer ik ook maar direct de blokken op het potdeksel die de bulletalie vrij moet houden van de kajuitopbouw.

Ik kan nog een stuk of 4 klussen bedenken, maar voorlopig hou ik het voor gezien. Helga begint aan een late siësta (17:00) en ik reorganiseer alle CD's (muziek, DVD's, kaarten, spelletjes). In Nederland hebben we twee extra opbergtasjes gekocht en nu zijn alle CD's weer perfect georganiseerd.

De bemini, het kost wat zweetdruppels ......

[>>Helga]

Tjonge jonge wat kan René toch een bikkel zijn. Overal lag wel iets aan gereedschap. Gelukkig verscheen er hier en daar een wolk en begon het meer te waaien wat af en toe een heeeeel klein beetje verkoeling gaf. Nergens kon je normaal zitten en overal was het warm. Inderdaad het zweet gutste van zijn lijf en toch bleef hij door gaan. Een pluim heeft hij verdient. Het leek erop dat de verkoudheid eruit getranspireerd werd omdat er niet meer geniest werd. We zullen zien omdat de harde werker nu eindeijk zelf even de oogjes heeft gesloten.

Overigens sluit ik me helmaal aan bij alle woorden die René gericht heeft aan Marianne, Joris, Jopie en M&M! Dikke KUS ... bedankt!!! WSAE hebben een droomhuis om jaloers op te worden. Ook daar was het weer reuze gezellig zoals altijd.

Onze werkweek zit er weer op ..... nu eerst even bijkomen, alle informatie laten bezinken, nagenieten van alle momenten (incl. telefoongesprekken) met als achtergrond muziek Marco Borsato!

Donderdag 2 september 2004 / 38°20'46N 000°28'93W (Alicante)

[Helga>>]

Ik geloof niet dat we echt gaan vertrekken. De wind is niet gunstig ...op de neus en we liggen prima aan de bezoekerssteiger. Natuurlijk laat ik mijn gezicht niet zien aan die 'dames' van de receptie. Eigenlijk best moeilijk om mijn gezicht niet te laten zien omdat ze ons letterlijk zien liggen. We liggen pal voor hun neus. Het zal hun ook niet in het hoofd opkomen om uit een geaircondisoneerde met marmer omgeven ruimte te stappen om ons eens aan te spreken waarom we nog niet betaald hebben voor afgelope nacht en waarom we er nog liggen...haha. De actie laat ik dus lekker over aan de dames! Wedden dat niemand zich laat zien of er op een gegeven moment een bootjongen op ons afgestuurd wordt? Ik sprak gisteren een Engelsman die hier wel 3 weken heeft gelegen dus...... ik blijf lekker cool en doe ff lekker helemaal niets!!

René loopt te snotteren en te proesten. Dit heeft hij opgelopen in Nederland. Ondanks dat gesnotter is hij niet van de klusjes af te houden. Het is natuurlijk heerlijk dat hij alle spulletjes nu aan boord heeft, met name die kleine prul dingen die hij al maanden had willen doen. Ach een mens went erg snel. Waar we ons in het begin aan stoorde maakt ons nu al een hele tijd niets meer uit. Ik schrijf dit nu zo makkelijk maar het is wonderbaarlijk hoe snel een mens went aan dit soort dingen (zal ook wel mens afhankelijk zijn ...).

Zowaar EINDELIJK weer antwoord gekregen op een vraag die ik destijds gesteld heb via de website. Tevens vraag ik me dan ook af of iedereen onze website wel echt leest....haha. Als je ze spreekt of mailt dan wordt er vol bewondering over gesproken.. dus het zal wel. Het ligt wellicht aan het feit mensen in Nederland geen tijd (meer) hebben? Of gewoon andere interesses hebben. Ik ben dus weer reuze blij dat Mark, onze verdwaalde 'diepzeebioloog', terug is van zijn vakantie en weer druk aan het werk is in de IT.


Let op hier leer je nog wat van ook!

Samen met mamma zwemmen tot ik groot en sterk ben!

-------------------------------------------------------

Een dolfijn is een zoogdier (jahaa ... ) aangezien het de volgende kenmerken heeft :

brengen jongen ter wereld; zogen de jongen; halen adem met de longen; zijn warmbloedig (constante lichaamstemp. van ong. 37°); zijn behaard ... geweest dit is te zien aan puntjes op de snuit. Dit zijn overblijfselen van haren.

Een dolfijn is op een leeftijd van 6 tot 10 jaar geslachtsrijp. Op deze leeftijd krijgen de mannetjes en vrouwtjes belangstelling
voor elkaar. Dit kan gepaard gaan met enorme stoei- en knuffelpartijen. De paring kan het hele jaar door plaatsvinden.

Dolfijnen leven in groepen (jahaa ...).

Dolfijnenjongen worden zo tot hun 2e jaar beschermd door de MOEDER. Ze verblijven daartoe doorgaans in de slipstream van de moeder.
Als de moeder even weg moet (voedsel vangen bijvoorbeeld), dan neemt een van de "tantes" in de groep het oppassen over.
Dit doen ze door tussen moeder en jong in te gaan zwemmen waardoor het jong in de slipstream van de tante wordt opgenomen.

Als de moeder terugkomt, neemt ze haar kind op dezelfde manier weer terug.

VADER is absoluut NIET WELKOM bij het jong !!!!

't Is dus uit puur lijfsbehoud dat de mannetjes zich niet met de opvoeding van hun kroost bemoeien.

-------------------------------------------------------

Wederom lof en dank aan Mark. Wat zou ik zonder jou toch met vragen blijven zitten. Heel leuk dat je het hebt uitgezocht. KUS !!

Ha ha.. je zult het net zien... ik heb het afgeroepen door zojuist te schrijven dat we lekker niets doen! Nu staat er een gebrekkig sprekende bootjongen op de steiger met René te praten. We moeten naar de receptie om te betalen..ha ha. Mmmm we zullen zien wat er nu van gaat komen...stront aan de knikker of niet! Ik ga dus maar wel even in de actie :)

----

Zo daar ben ik weer. Het is nu half vijf. We liggen met nog een zeilschip aan de bezoekerssteiger. Ruimte genoeg. Er kan een giga boot achter ons liggen en achter dat andere schip ook makkelijk een kanjer van een boot. We liggen enkel dus er kunnen makkelijk enkele schepen naast ons en dat andere zeilschip liggen. Totaal kunnen er zeker wel 6 boten bij!!!!

We mogen dus nog een (extra) nachtje blijven. Terwijl ik sta af te rekenen komt er een bezwete Engelsman binnen met zijn stapel paperassen. Ik voel een lach opkomen maar weet me te beheersen .... weer dat paperassengedoe dacht ik. De man had zich keurig via de marifoon gemeld. Er was hem verteld dat er nog wel een plaatsje was maar nu kreeg ook hij NEE te horen. Ik stond werkelijk te koken in mijn 'boot'schoenen. Er is verdomme (sorry voor mijn taalgebruik) plaats genoeg. Daarbij weet ik inmiddels dat ze niemand mogen weg sturen volgens de wet (van horen zegge .. dus klein slagje om de arm houden voor deze uitspraak). Terwijl ik inmiddels terug aan boord René in de maling probeer te nemen met het verhaal dat we weg moeten (die overigens niet echt reageert.... zit een boek te lezen) zie ik de zeilboot inderdaad weer richting zee vertrekken. Nu zeg ik je... dit is toch BELACHELIJK!? Ik dacht dat ik de boosheid inmiddels te boven was maar ooooohhhhhhhhh. Ik stelde direct aan René voor om de Engelsman te roepen met het idee dat wij er geen problemen mee hebben als hij bij ons langszij zou komen liggen. René is het duidelijk ook zat en wilde hier niet aan beginnen om te voorkomen dat de dames van de receptie zouden gaan piepen. Het moet niet gekker worden hier!! Is er iemand die je hierover een beklag zou kunnen indienen? Dit kan toch niet en dit mag toch niet? De vakanties zijn voorbij en nog flikken ze dit !! Wat staat ons dan nog te wachten? Ik ben voornemens gelijk een heel stampij te maken... dat doen de Spanjaarden zelf ook ....wellicht helpt het.

Ik kan het niet laten dus ga ik even een paar foto's maken zodat ook jullie thuis mee kunnen genieten van de luxe bij de receptie en de OVERVOLLE steiger waardoor ze iemand weer naar buiten (zee) gestuurd hebben rond half vijf in de middag!

Zie en vorm uw eigen mening !

Omdat de steiger ZO vol is sturen ze mensen rond half vijf in de middag nog de zee op! Ligt het aan mij?De luxe van waaruit ze NEE verkopen omdat de bezoekerssteiger VOL is...grrr

Nu ga ik lekker onderuit zitten. Eerst mijn boek pakken, me lekker installeren met een flesje koud water. Het kan me allemaal gestolen worden.

[René>>]

De drukte maker met boek...

Vrijdag 3 september 2004 / 38°30'46N 000°28'93W (Villajoyosa)

[Helga>>]

We vertrekken lekker vroeg. Het is nog koel buiten. Als het goed is draait de wind richting oost en wordt het een klein stukje motoren. We willen direct door naar Althea omdat de weersvoorspellingen voor de komende dagen niet gunstig zijn. Dan maar in 1 keer ondanks dat we alletwee zoiets hebben van rust en vooral rustig aan doen.

Het gesnotter van René is aardig voorbij hij is alleen moe. Wellicht zit de griep nog in zijn lijf. Ik probeer met vitamines alles te onderdrukken maar voel ook hier en daar wat vermoeidheid. Het kan natuurlijk ook zijn dat we een beetje moe zijn van ons werkweekje in Nederland.

Helaas, bij het uitvaren van de haven laat de motor het afweten. Dus met pruttelende motor terug naar de bezoekerssteiger om de brandstoffilters te vervangen. Freddy (de scheepskat) vond het ook nodig zich te laten horen. Nooit laat die kat zich zien, ligt alleen maar te slapen en nu moest er per direct vers water klaar gezet worden en wilde meneer dat zijn voorraad brokjes tot de nok toe gevuld werd. Tssss wil zeker niet achter blijven.

Na het verschonen van de luiers (filters) van Vagebond zijn we weer vertrokken. De wind is ons niet gunstig gezind en draait voor geen meter, wordt alleen maar harder. Toch gaan we lekker zeilen omdat er eindelijk weer een beetje wind staat. De wind trekt behoorlijk aan en omdat het op de neus is besluiten we uit te wijken naar Villajoyosa. Leuk plaatsje, goed havenpersoneel. Bij het aanleggen vertelde de havenmeester dat we de boot wellicht iets strakker op de ankerlijn moesten gaan leggen zodra de wind aan ging trekken (dit zijn vast ankerlijnen die in de haven bevestigt zijn). Niet verkeerd zo’n advies omdat er zeilers zijn die gewoon op de bonnefooi alles doen (slim?....nee maar ze bestaan echt!).

Alicante -> Villajoyosa

René gaat even kijken hoe of de douches zijn. Heerlijk fris en fruitig komt hij terug. Ik kon natuurlijk niet achter blijven. Terwijl ik onderweg ben naar de douches trekt de wind meer en meer aan. Als het nu maar niet net als ik aan het douchen ben heeeeeel hard gaat waaien en René er alleen voor staat. Dit ondanks dat we de boot nog extra vast hebben gelegd... tja...wij weten natuurlijk ook wat het weer gaat doen. Ja hoor ... terwijl ik heerlijk sta te douchen komt er een windvlaag over van 40,5 knoop.

Na telefonisch contact met mijn ouders zijn we in de kuip met een zwoele wind begonnen aan de overheerlijke tappa's. Wijntje erbij met Marco Borsato op de achtergrond. Heerlijk! Het kuiplampje (gekocht in Nederland) werkt perfect en maakt het nog gezelliger. We besluiten aansluitend een filmpje te gaan bekijken op de laptop. Buiten raast de wind over ons heen met af en toe een bui. Heerlijke volle regenbuien met veel Sahara zand. Je zag alles terracottabruin worden.

We kijken de film niet af omdat onze ogen dicht vallen van de slaap.

Zaterdag 4 september 2004 / 38°30'46N 000°28'93W (Villajoyosa)

[Helga>>]

Vagebond heeft een hele laag Sahara zand over zich heen liggen. René kan het niet laten en sluit direct de slang (aan wal) aan om de boel eens grondig schoon te spuiten. De druk van het water werd steeds minder naarmate hij bezig was omdat meerdere booteigenaren er het zelfde over dachten. Ik heb beroerd geslapen. Het voelt of ik een avond ben weten stappen. Het was warm vannacht en ben op de bank gaan liggen. Ook omdat er iedere keer weer een regenbui overkwam en dan de ramen dicht moeten. Ik ben dus druk bezig geweest met alles open en alles dicht te doen.

Zand (meer poeder) uit de Sahara

Terwijl ik het fruithapje aan het maken ben wordt er boven me gespetterd met water. Na het bezoek aan de receptie om hier enkele dagen te blijven liggen, die net als overal eerst NEE roept en daarna JA, gaan we mijn ouders bellen. Ze klinken vrolijk. Ook mijn vader die een ontsteking in zijn mond heeft. Bha, daar heb je altijd zo'n last van en is zo overheersend. Hij wil nooit zeuren dus na vermelding van de ontsteking is er genoeg over gepraat vind hij (hi hi).

Ik ben ff snel de website aan het bijwerken terwijl René nog even aan de slag gaat met de windgenerator. Dan is dat ook weer geregeld. Ik ga hier alles binnen regelen om te zorgen dat zodra mijn ouders hier zijn we direct kunnen vertrekken.

[René>>]

Om 14:00 staan Helga haar ouders plotseling aan dek. Helga en ik staan binnen af te wassen en ik hoor wel iets, maar schenk er eigenlijk verder geen aandacht aan, tot we hun stemmen horen. De loopplank, die ik eerder uitgebracht heb, heeft uikomst geboden bij het aan boord komen van de twee 'oudjes'. We drinken wat en sluiten de boot af. Met de auto zijn we in een kliein half uurtje in Polop. Vrijwel direct nemen we een duik in het verkoelende zwembad. De nassi smaakt heerlijk en we worden lekker verwend. Pas na middernacht gaan we naar bed in de caravan die permanent dienst doet als slaaponderkomen voor bezoekers.

Paleisje

Zondag 5 september 2004 / 38°37'32N 000°08'26W (Polop)

[René>>]

(Met dank aan Erwin voor de positie, want wij hebben hier geen GPS)

Wakker worden, duik in het zwembad, ontbijt, duik in het zwembad, boekje lezen, duik in het zwembad, warm eten, duik in het zwembad, siësta, duik in het zwembad, boekje lezen, boterham eten, sangria drinken, slapen.

Kortom, héél erg vermoeiend allemaal...

Moeder en dochter Kijk eens mamma, wat ik kan!

Maandag 6 september 2004 / 38°37'32N 000°08'26W (Polop)

[René>>]

Zoals voorspeld worden we klokslag 8:00 gewekt door de arbeiders die op het aangrenzende perceel aan het werk gaan. Er worden 5 nieuwe huizen gebouwd en er moet veel grond verzet worden. De graafmachine heeft zo'n fijn piepje wanneer hij achteruit rijdt. Wanneer ook een pneumatische klophamer aan het werk gezet wordt, zijn we er snel uit. Om het wakker worden te bespoedigen duik ik maar direct in het zwembad, ondanks het bewolkte weer. Het is al een dag of vier 'raar' weer. Soms dreigende luchten, waar een enkele keer een paar spetters uit vallen, maar geen echte bui (behalve zaterdagavond). Temperatuur is goed, maar het zonnetje breekt niet echt door de bewolking heen.

Na het ontbijt gaan moeder en dochter winkelen in La Nucia. Ik stort me op de digitale werkzaamheden.

De grens wordt bepaald door de harde werkers.

[Helga>>]

De mannen snappen er niets van. Dat is toch helemaal niet nodig om er zo lang over te doen om eten te kopen? Was het commentaar. Natuurlijk niet zeiden mamma en ik in koor !!

Verschil tussen mannen en vrouwen is er nu eenmaal….:)

Mamma en ik zijn 2,5 uur weg geweest. Heerlijk om samen met je moeder te keuvelen in een grote winkel. De winkel heeft inderdaad veel waardoor we niet echt snel door de gangpaden heen konden lopen. Drama dus..haha. Het ging een beetje zo van ….oooh dat hebben ze ook hier...kijk dit is handig...ken je dit...oh wat leuk... zoeken naar van alles en nog wat. Op een gegeven moment voelde ik het lopen en staan in mijn benen maar mijn moeder wilde nog het e.e.a. laten zien of er stond nog iets op ons lijstje wat we nog niet hadden en dat moest ook nog even gezocht worden in deze mega winkel (dit heb ik vaker mee gemaakt ... dacht ik toen..i). Ze zag er toch wel moe uit toen ik zei dat we er een eind aan moesten maken en ik het wel genoeg vond voor haar en voor vandaag. Na het afrekenen zijn we rustig met hun airco auto (jawel!!) terug naar huis gereden.

Na het opruimen van de boodschappen hebben we ons snel omgekleed om een opknapplons in het zwembad te maken. Inderdaad het hielp! Aansluitend geholpen met het klaarmaken van de weer een overheerlijke maaltijd met door pappa zelf gemaakte sangria.

Even terugdenken wat hebben we voor lekkers allemaal al te eten gekregen excl. de tussendoor dingen. Bami, daarna bbq saté met rijst, pindasaus en roedjak en nu gebakken aardappelen met witlofsla en een gehaktbal MMMMM heerlijk al die verwennerij. De kilo's komen er volgens mij aan... pfffff...lekker belangrijk...... die gaan er vanzelf wel weer af als ik ga koken .. gniffel.

René heeft geschreven dat hij druk is bezig geweest met mail en de website. Inderdaad ik heb me een breuk zitten lezen terwijl mijn ouders lekker een middagdutje aan het doen waren en René weer druk aan het lezen is in een nieuw boek.

In alle rust .....knus en gezellig....

Af en toe laat ik mijn gezicht bij René zien om weer met volle vaart al het voorgaande werk te lezen. Dus een kopje koffie vond ik op zijn plaats aangezien ik mijn dutje ging mislopen. Shit laat ik het filterzakje midden in de keuken vallen. Afijn de keukenvloer maar helemaal gedaan omdat koffiedrap van dat vervelende spul is. Mmmm ook maar even mamma helpen en onder de eethoek ook maar een doekje gehaald. Neee.... geen sopje of zoiets gewoon ff een klein beetje helpen. Per slot van rekening hebben ze hier twee weken E+A+R+E op bezoek gehad dus die zullen ook wel de nodige aandacht hebben gekregen en het nodige aan deze tafel gegeten hebben. Ik verdenk mijn ouders ervan dat ze tussendoor (bezoek van EARE en ons bezoek) hier nog schoon schip hebben weten te maken omdat ik alleen maar een paar kruimeltjes onder de tafel vandaan kon halen. Niet echt bevredigend werk dus omdat ik zoals eerder vermeld mijn ouders een klein beetje wilde helpen. Zo relaxed als ze doen, zo bezig zijn ze dus geweest (haha betrapt!!). In de caravan lag ook al alles klaar bij aankomst dus.... ...het zijn gewoon schatten!

Nu ga ik ook eens lui zijn omdat dat lui zijn me wel bevalt en mijn ouders inmiddels ook al aan de koffie zitten. Gezellig dus!

Dinsdag 7 september & woensdag 8 september 2004 / 38°37'32N 000°08'26W (Polop)

[Helga>>]

Met terug werkende kracht (deze maand0 schrijven we op verzoek eerst onze naam zodat je direct weet wie het volgende stuk geschreven heeft. We proberen het niet te vergeten.

Wat gaat de tijd snel als je plezier hebt. De plantjes hebben weer water gehad. Ik heb in de schemering op de schommelstoel gezeten bij de vijver. Af en toe laat een kwaakkikker zich nog horen. Soms kwaken ze erg veel ook al is het donker.

Wat een heerlijk brood, gezellig altijd aan tafel eten.

Mamma en Pappa hebben wel wat last van de geluiden die geproduceerd worden door de hard werkende mannen op het perceel waar gebouwd gaat worden. Gelukkig stoort het mij niet zodat ik volop geniet. Ik verleg in de tuin zo af en toe een steen van links naar rechts omdat ik denk dat het daar ietsje mooier ligt en rommel wat hier en rommel wat daar. De vuile was is alweer schoon, droog en opgevouwen in de tassen. Weer staat er een heerlijke maaltijd op ons te wachten. Waar laten we toch al dat overheerlijke eten.

Pappa heeft de spullen voor zijn PC binnen gekregen en is enthousiast aan het uitpakken. Jammer genoeg heeft de harde schijf van de PC het vanacht begeven. Dus echt opschieten met de nieuwe onderdelen doet hij niet. Vervelend omdat juist de PC het communiceren zo gemakkelijk maakt. Ze werken er veel mee en lezen er de krant op.

Tot in de late uurtjes wordt er hier en daar gelezen, wat aangerommeld, gedronken of gezwommen met lekkere muziek op de achtergrond. We babbelen over van alles en nog wat.

Het doorkomen blijft bij Pappa even koud aanvoelen maar als hij eenmaal door is ...... De foto's die niet op de website staan worden getoond.

Pappa heeft erg veel last van die ontstekingen in zijn mond maar probeert het niet te laten merken. Hopeloos gewoon om zoveel pijn in je mond te hebben. Hij is er ook best een beetje stil van en dat is heel begrijpelijk. Als het nog langer duurt zal hij wel naar de dokter of tandarts gaan omdat hij vreest voor zijn implantaat. Hou ons op de hoogte Pap!

Pappa heeft voor ons geregeld bij de havenmeester dat we nog twee nachtjes met de boot kunnen blijven liggen en dus in Polop kunnen blijven. De tijd is omgevlogen.

Donderdag 9 september 2004 / 38°30'46N 000°28'93W (Villajoyosa)

[Helga>>]

Gisteravond hebben mamma en pappa ons afgezet bij de boot. Natuurlijk hebben we eerst weer boodschappen gedaan omdat ons ijskastje leeg is. Het boodschappen doen gaat iets sneller met de mannen erbij. Toch zie ik in de winkel nog meer Hak-potten die ook in het wagentje verdwijnen. Vergeet niet dat we nu met de auto zijn en het boodschappen doen erg makkelijk maakt. De auto was volgeladen.

Het was inmiddels donker toen we aan boord stapten. Alle spullen uit de auto en naar de boot. Gelukkig hoefden we niet ver te lopen en dus ver te schouwen. Mamma en pappa gingen alvast een drankje bestellen bij het terrasje aangrenzend aan het water. Zo konden wij snel alles op de boot open zetten zodat het kon doorwaaien, spullen binnen zetten, de koelkast aan en de spullen erin. De rest ruimen we later wel op dachten we.

We waren inderdaad lekker snel klaar zodat we ons konden aansluiten bij mam en pap. We drinken koffie, bier, rum coca en coca. Natuurlijk kletsen we wat af. Mamma heeft tegen me gezegd dat zodra we nog zin hebben om te komen en het niet te ver rijden is ze ons op komen halen. LIEF HE? Vanmorgen vertelde René dat ook pappa had gevraagd "Als jullie op de terugreis zijn komen jullie dan weer langs?".... LIEF HE? Tja... geen woorden voor. Nu kunnen we nog lekker goedkoop met elkaar bellen omdat we lokaal kunnen bellen dus dat ga ik zo dan ook even doen. Voorlopig laat ik ze nog even wakker worden. Ze zullen nu wel in heb zwembad liggen.

Hier in de haven wordt aardig gewerkt. De boten worden schoongemaakt, afgespoten en gepoetst.

Gisteravond kwamen we de havenmeester nog tegen en hebben een kort babbeltje gemaakt. De man wist zich het telefoongesprek van pappa te herinneren dat wij graag nog enkele dagen wilden blijven bij mijn ouders in Polop. We vertelde hem dat mijn pappa en mamma goed Spaans spreken en dat wij er niet zo veel van bakken. Nou mochten er problemen zijn dan moesten we ons tot hem richten, hij zou het oplossen. We willen hier vandaag nog wat rondsnuffelen, een nachtje blijven dus zodra ik de havenmeester zie vraag ik aan hem of we nog een nachtje mogen blijven.

Zoals mijn moeder het zegt: "Je hebt twee dagen in een dag omdat je 's middags een slaapje doet". Ik ben nu aan mijn 2e dag bezig in de zelfde dag. Zoals de afgelopen dagen heb ik mijn bikini aangedaan om op de steiger een soort van douche te nemen in plaats van een duik in het heerlijke zwembad van Mamma en Pappa. Die hebben al heerlijk warm gegeten, daarna een slaapje gedaan en zijn waarschijnlijk nu in het zwembad aan te treffen. Zodra ik ben afgekoeld ga ik naar de receptie om te vragen of we nog een dagje mogen blijven liggen. We liggen hier prima en zoals mijn vader zegt "Je hebt 4 dagen nodig om weer te wennen aan de nieuwe situatie". Deze woorden neem ik ter harte en ga me de komende 4 dagen laten wennen aan de nieuwe situatie door rustig aan te doen. Dit voornemen hadden we in het algemeen al.

Gewoon de dag nemen zoals het is en maar zien wat we gaan doen.

Vrijdag 10 september 2004 / 38°30'46N 000°28'93W (Villajoyosa)

[René>>]

De wind blijft in de NO hoek zitten. Voor ons niet gunstig voor een oversteek naar Ibiza, het dichtstbijzijnde eiland van de Balearen. We blijven dus nog maar een dagje. We luieren en klussen wat. Ik maak twee 12-volt aansluitingen in de kajuitingang, waar we een kuip/ankerlicht op aan kunnen sluiten. Het stelt niet veel voor, maar toch moet je bij dat soort klussen de halve boot overhoop halen. Standaard gereedschap uit de ene bun, elektrisch gereedschap uit een andere en andere spullen uit weer een andere bun. Bij het doortrekken van de kabel moeten kastjes leeg. Kortom, een bende voor een relatief klein klusje waar ik al met al toch zo'n 3 uur mee zoet ben.

Ons v-snaar 'probleem' wordt eindelijk opgelost. Vanuit Nederland hadden we in mei al 3 reserve v-snaren meegenomen. Toen ik een paar weken geleden de v-snaar wilde vervangen (hij was nog goed, maar slijtage werd zichtbaar) bleken de nieuwe snaren te lang. De v-snaar die we in gebruik hadden, had een lengte van 1090 en de nieuwe snaren waren 1200. Ons bezoek in Nederland kwam dus goed uit, want ik kon de v-snaren ruilen. Lengte 1090 was niet voorradig, maar 1100 moest ook passen. Wat blijkt, 1100 is véél te kort! Rara hoe kan dat? Omdat ik druk in de weer ben met de 12-volt aansluitingen gaat Helga op pad (met de v-snaar die we nu gebruiken) op zoek naar een passende vervanging. Aan de haven zit een watersportbedrijfje waar ze heel goed geholpen wordt. Ze hebben de juiste maat niet, maar een medewerker gaat met onze v-snaar op pad om elders een passend alternatief te zoeken. Einde van de middag hebben we eindelijk een identieke v-snaar. Lengte? 1150! We snappen er niets van en de enige verklaring die we kunnen bedenken is dat er per abuis een verkeerde lengte op onze v-snaar is gedrukt.

We eten vandaag vroeg, om 17:00 al, want tussen de middag hebben we niets gegeten. Daarna gaan we het stadje in voor een ijsje en een krantje. Op een terrasje drinken we rosé en lezen dat de uitwedstrijden van het Nederlands elftal, in de aanloop naar het WK in Duitsland, mogelijk niet uitgezonden zullen worden vanwege de absurd hoge prijs die de rechthebbende daarvoor vraagt. Het maakt ons niet uit, zolang we Jack maar kunnen ontvangen op de Wereldomroep.

Zaterdag 11 september 2004 / 38°30'46N 000°28'93W (Villajoyosa)

[René>>]

Door een misverstand tussen Helga en mij blijven we nog een dag liggen. Ik had het idee om eind van de middag te vertrekken (naar Ibiza, ca. 80 mijl), maar dat is bij Helga niet overgekomen en ze heeft alweer betaald voor nog een dag. De wind zit niet meer in de NO hoek, maar is nu zwak, dus het schiet nog steeds niet op. We zijn het wel zat hier en hebben zin in de eilanden. Niet vanwege het imago van (met name) Ibiza, maar vanwege de ontelbare ankerbaaien.

Om niet de hele dag te lanterfanten verversen we de olie van de motor. Het is een klusje van niks, maar dan hebben we in ieder geval iets gedaan

Oh ja, zonnepanelen. De windgenerator bevalt prima, maar we zijn (na 5-7 dagen) toch nog steeds afhankelijk van walstroom en in Nederland heb je eigenlijk geen idee van de kracht van de zon in deze regionen. Dus willen we zonnepanelen. We hebben niet veel ruimte, maar op het dak van de kajuit, aan weerszijden van de garage, is een ruimte van 100x40 cm. Omdat we daar staan tijdens het opdoeken van het grootzeil moeten de panelen beloopbaar zijn. In Nederland was ik in de gelegenheid om in alle rust op internet wat 'research' te doen naar zonnepanelen. Er is genoeg te koop, maar een maat in buurt van de 100x40 zit er niet bij. De meeste panelen zijn minimaal 45 cm breed. Tot ik op de site van een bedrijf stuitte dat ook panelen op maat maakt. Da's mooi, dacht ik en stuurde direct een e-mail om meer informatie. Kort daarop kreeg ik antwoord (en excuses) dat dat alleen mogelijk was bij een oplage van 100 of meer

Terug bij af. Toen we bij Helga haar ouders waren, was ik opnieuw in de gelegenheid om het internet af te struinen om zoek naar een alternatief. Dat vond ik in kleinere panelen waarvan er twee aan iedere kant van de garage passen. Het zijn Sunware panelen van ca. 35x45 centimeter en ze leveren 12 watt per stuk. Maximaal zouden de 4 panelen dan 4Ah kunnen leveren en daarmee verwacht ik dat we zo goed als onafhankelijk van walstroom worden. Mits er zo nu en dan een beetje wind en/of een beetje zon staat natuurlijk. Gisteren hebben we ze besteld en als Jopie en Marianne ons op Mallorca komen bezoeken brengen ze ze mee.

[Helga>>]

Het is warm omdat er weinig wind staat. Op de steiger heb ik inmiddels verfrissing gezocht met onze waterslang. Raar eigenlijk dat je ook aan dat idee went. In het begin schaamde ik me een beetje als ik dat deed. Nu maakt het me helmaal niets uit. Als ik maar verkoeling krijg.

Helaas heb ik nog geen stof kunnen vinden om een windvanger te maken of een hoes voor over de luiken. Nu moet ik er wel bij vertellen dat ik er nog niet heeeeel erg naar gezocht heb. Omdat we nu veel willen gaan ankeren is zo'n windvanger toch wel fijn. Dan waait de wind in de boot waardoor het wat afkoelt binnen. Misschien op de eilanden dat ik meer geluk heb. Als ik wat zie sla ik direct in om veel te kunnen maken.

Zondag 12 september 2004 / 38°30'46N 000°28'93W (Villajoyosa)

[René>>]

De navtex voorspelt oostelijk kracht 3. De richting is niet goed, maar met wat geluk kunnen we motorsailen. We besluiten eind van de middag te vertrekken. Het is zo'n 80 mijl, dus komen we morgen bij daglicht aan.

Helaas trekt de wind eind van de middag aan tot een dikke 4 (nog steeds NO). Tegelijkertijd ontstaan boven land onweersbuien. We kijken het nog een uurtje aan en besluiten om toch maar niet te vertrekken. We hebben weinig trek om tegen de golven in te hakken, ook al zal de wind zoals gewoonlijk vannacht wel afnemen. Ook trekt het vooruitzicht van 80 mijl op de motor ons niet bepaald. We besluiten om morgen richting Altea te gaan. We blijven dan in dagtochtjes 'coasthoppen' tot de wind gunstig is voor een oversteek.

Van de onweersbuien krijgen we een paar spetters mee, maar verder valt het reuze mee.

We hebben trouwens enorm veel plezier van de hoofdlampjes die we van Wicherd en Suzan gekregen hebben op onze afscheidsborrel. Nu het vroeger donker wordt (om 9 uur is het echt donker) kunnen we met die lampjes prima lezen in de kuip. Het is een stom gezicht, maar het is wel ideaal.

Lezen met een hoofdlampje

Maandag 13 september 2004 / 38°30'46N 000°28'93W (Villajoyosa)

[René>>]

Geduld is een schone zaak en "a sailor with time is a happy sailor". De voorspelling is ZO 3-4, in de loop van de middag aantrekkend tot ZW 4-5. Een perfecte wind om over te steken naar Ibiza. We doen wat laatste boodschappen en ruimen de boot op.

Vlak voor vertrek maken we nog even kennis met Hans en Bea van de Aquamarijn, een grote motorboot. Ze komen om een uur of drie de haven binnengevaren en voor we het weten zitten we bij ze aan boord. Ze varen al jaren in deze contreiën rond en hebben een aantal nuttige tips voor ons. Erg vriendelijke mensen en we vinden het jammer dat we moeten gaan.

Om half vijf gooien we los en hijsen de zeilen. Er staat niet al te veel wind, maar genoeg om te zeilen. Met een knoopje of 4 passeren we Isla Benidorm. Van de sky-line worden we niet erg vrolijk. Met het invallen van de duisternis trekt de wind aan. Twee uur later zitten er twee riffen in het grootzeil en de fok een stuk ingedraaid. Er staat een dikke 6 en die houdt de hele nacht aan. Prima zeilweer, alleen onze planning loopt een beetje in het honderd, want we wilden bij daglicht aankomen. Nu komt daar niets van terecht, want zo nu en dan lopen we 9 knopen over de grond. Het log zit vast, dus hebben we alleen onze SOG (Speed On Groud).

Er doet zich die nacht nog een raadselachtige gebeurtenis voor. Een felle flits in de lucht. Ik kijk omhoog en zie gedurende ongeveer een seconde een groene vuurpijl, hoog in de lucht. Geen sierpijl die uit elkaar spat of zoiets, maar net als een noodpijl, alleen groen in plaats van rood. Hij dooft weer snel uit. Helga ziet alleen de flits, want ze zit onder de bimini. Er zijn geen schepen in de directe omgeving, alleen een paar vissers mijlen ver weg. Een groene vallende ster? Lijkt ons onwaarschijnlijk. Een militaire oefening misschien? Geen idee. We snappen er niets van. Mocht iemand een idee hebben, suggesties zijn welkom.

Dinsdag 14 september 2004 / 38°43'84N 001°24'16O (Ensenada del Cabrito)

[>>René]

Omstreeks half zes de ochtend ariveren we bij de baai waar we willen ankeren. De baai, Ensenada del Cabrito, ligt aan de noordkant van Formentera, een klein eiland ten zuiden van Ibiza. Formentera en Ibiza zijn via een strook land bijna aan elkaar verbonden op een paar doorgangen na. Met de ZW wind biedt de baai prima beschutting tegen wind en golven. Het is alleen nog donker, aardedonker. Omdat het over een klein uurtje gaat schemeren wachten we rustig af. Aan de ankerlichtjes te zien liggen er veel boten voor anker en uit ervaring weten we dat niet alle boten een ankerlicht branden, dus wachten we liever af. Zodra we wat zicht hebben zoeken we een geschikte plek en laten het anker in het water plonzen. We maken de boel aan kant en kruipen om half acht in ons mandje. Om 10:00 worden we gewekt door de felle zon en warmte.

Villjoyosa -> Ibiza

DIT IS HET! Een mooie baai, zonder schreeuwerige stranden, hotels of barretjes. Zwemwater van 27 graden. Wat wil een mens nog meer!? Er liggen een stuk of 15 boten voor anker, maar het is een grote baai en druk, laat staan vol, is het zeker niet.

Tijdens het snorkelen kom ik erachter dat mijn duikbril niet meer waterdicht is. Als ik het ding vervolgens inspecteer - in het water - blijkt de behuizing van een van de glazen stuk en valt het glas er pardoes uit. Het zinkt natuurlijk ogenblikkelijk. We moeten dus op zoek naar een nieuwe duikbril. Om beurten dragen we Helga's bril en voeren de mooie vissen met oud brood.

Schatje!

Nog voor het helemaal donker is (21:00) gaan we te kooi en slapen bijna het klokje rond.

Woensdag 15 september 2004 / 38°46'73N 001°25'64O (Isla Espalmador)

[René>>]

De wind is, conform voorspelling, vannacht gedraaid. Het wordt daardoor minder comfortabel in deze baai, dus als Helga ook wakker is, vertrekken we voor de wereldschokkende 3 mijl naar Isla Espalmador. Van Hans en Bea begrepen we dat het een erg mooie baai is. We worden niet teleurgesteld, want het is er prachtig. Het eiland is privé bezit en op een enkel "huisje" na, ziet het er ongerept uit.

In de loop van de dag arriveren meer bootjes en het is zonder twijfel een populaire ankerplaats. Maar er is plek genoeg. Het wordt een saai verhaal, maar we zwemmen weer, lezen weer en luieren wat.

Van Helga moest ik spetteren... Rara, wiens voeten zijn dit?

Over lezen gesproken Op die.foto met dat hoofdlampje lees ik "De eeuw van mijn vader" van Geert Mak. We kregen het boek van mijn schoonouders die er maar matig enthousiast over waren. Het boek verhaalt aan de hand van de persoonlijke familiegeschiedenis van (de vader van) Mak over de belangrijkste gebeurtenissen in de twintigste eeuw. Ik vond het wel een boeiend boek en kwam een paar opvallende, zo niet schokkende, passages tegen. Zo schreef de beroemde dichter/schrijver D.H. Lawrence in 1908 in een persoonlijke brief: "Als ik de kans kreeg, zou ik een gaskamer bouwen, zo groot als het Crystal Palace, waar een militaire band zachtjes zou spelen, en een bioscoopprojector helder zou draaien; dan zou ik uitgaan in de achterbuurten en de hoofdstraten en hen binnenleiden, al de zieken, de kreupelen, de verminkten; ik zou hen zacht naar binnen leiden, en ze zouden vermoeid en dankbaar glimlachen" ...

Uiteraard wordt in het boek ook veel aandacht besteed aan de Eerste en Tweede Wereldoorlog en de invloed daarvan op de 20e eeuw. Mak: "De Balkanoorlogen vormen ... een passend eind voor deze eeuw, die van Europa jaren lang één groot 'killing field' maakte. Ik heb de cijfers er nog eens op nageslagen. In totaal zijn in de afgelopen honderd jaar zo'n 115 miljoen Europeanen door politiek geweld om het leven gekomen: 13,5 miljoen in de Eerste Wereldoorlog, 41,3 miljoen in de Tweede Wereldoorlog, 54 miljoen in de Sovjet-Unie tijdens vervolgingen en hongersnoden tussen 1917 en 1953".

Het boek geeft te denken, ook over de luxe tijd waarin we momenteel leven en waarin wij ons 'zomaar' een tweejarig verlof kunnen permitteren om te gaan zeilen.

En als ik het dan toch over boeken heb. Momenteel lees ik "Ik ben rijk en beroemd en ik heb nekpijn" van de Belg Herman Brusselmans. We kregen het boek van Ebo en Tonneke die we in Leixoes onmoetten. Ik heb Brusselmans een paar keer op TV gezien, onder andere bij Barend en van Dorp, maar had tot op heden nog nooit een letter van hem gelezen. Dit boek is het derde deel uit zijn "Iedereen is uniek behalve ik" cyclus. Ik moet heel snel de eerste twee delen zien te krijgen, want wat een genot om lezen. Het gaat echt helemaal nergens over en is doorspekt met onzin en humor. Ik ben pas halverwege maar ben zeker al een dozijn keer hardop in lachen uitgebarsten. Helga wordt er moe van, want iedere keer lees ik haar passages voor. Ik ga niet citeren, dit moet je gewoon lezen.

Tot zover mijn wekelijkse boekenbespreking...

[Helga>>]

Ik vind het wel knus hoor! Het leest alleen een beetje moeilijk als er iemand naast je iedere keer begint te gniffelen wat uitmond in hard gelach tot bulderen toe :) Ik kan het niet tegen houden maar ga gewoon mee lachen. Daarna wil René de humor met me delen en gaat de tekst voorlezen. Gezelllig en knus. Ik heb het er graag voor over dat ik mijn pagina's ietje vaker lees dan normaal.

Donderdag 16 september 2004 / 38°46'73N 001°25'64O (Isla Espalmador)

[>>Helga]

Prachtige onweersflitsen. Moeilijk om vast te leggen.

Oeps...... vergeten! Daar ga ik weer en verander dus geen drol ... sorry...sorry...

 

==========================================================================================

VAN HARTE GEFELICITEERD met je verjaardag:

Simone Abel, Olav Post, Ernst Jan Webster, Anneloes Webster, Gijs Jan v.d. Graaf, Niek Webster, Ronald Peters.

Tevens feliciteren wij Mamma en Pappa Kouwenhoven met hun huwelijksdag (getrouwd op 13-09-1951).

==========================================================================================

 

We hebben net ontbeten en zijn met de afwas bezig om alles schoon achter te laten om een bezoekje te brengen bij Maj & Claes van de Casta Diva, de Zweden die we eerder ontmoet hebben in La Coruna. Er wordt op de buik van Vagebond geklopt.

Gezellig....! Bezoek ...

Ze zijn ons voor! Leuk. We zetten een kopje thee en nog een kopje koffie. We kletsen wat af. Ze zijn erg enthousiast en vinden het reuze leuk dat we elkaar weer (zo spontaan) treffen. Na het luisteren naar wederzijdse verhalen spreken we af om vanmiddag rond 5 -6 uur bij hun op de borrel te komen.

Tot vanavond op de borrel !

Ze vertrekken met een zakje vuilnis om weg te brengen en een flinke wandeling te maken op het strand voor de broodnodige lichaamsbeweging. Wij gaan weer beginnen met opruimen om nog een poging te doen naar de kant te gaan. We zien wolken. Daarna lezen we nog wat om te zien wat het weer boven ons gaat doen.

Terwijl we lezen komt een bekend bootje ons voorbij varen. Eergisteren is hij ook al langs gekomen (vorige anker plaats) maar toen zette hij zijn motor uit om even naar onze Rutland windgenerator te luisteren. Hij vertelde dat hij dit vaker deed om te controleren welke windgenerator echt het stilste is. Onze Rutland stond nog steeds op nummer 1. Het bootje waarin hij voer is bijzonder. Hij haald er per jaar 3 ton aan plastic mee uit het water. Net onder en op het wateroppervlak drijft heel veel plastic en dat haalt hij met zijn boot op. Niet te geloven toch? Waarom blijven mensen toch zoveel overal neergooien....bluhhhhh.

Wat een uitvinding ... geweldig !! 3 ton per jaar ....

Wij willen naar de kant gaan zwemmen maar zien er vanaf omdat er wolken vormen in de lucht en pakken dus ook de dingy zodat, mocht het weer omslaan, we sneller bij de boot terug zijn.

Ik zag vanmorgen vier personen over het strand lopen. Niets bijzonders denk je dan. Waarom schrijft ze dit dan toch op? Het leken rare kleur negers maar toch ook weer niet. Zitten er dan zoveel kwallen aan de andere kant van het eiland dat mensen een soort pak dragen? Mijn fantasie sloeg op hol. Erg om te vermelden maar ik was gewoon te lui om de verrekijker te pakken. Terwijl wij het strand naderen met de dingy zien we drie personen langs het water wandelen. Ze zagen er net zo raar uit als ik vanmorgen gezien had. Nu kon ik het beter zien. Ze hadden zich ingesmeerd met modder...hihi. Het zag er niet uit! Zal wel weer een of ander gezond troepie zijn, dacht ik toen.

Tijdens het aanleggen van de dingy kwamen ze langslopen. Ze hadden er lol in. Een van hen wilde ons wel helpen. Ik vroeg (lekker brutaal) mag ik een foto van jullie maken? Nou dat vonden ze wel leuk. Ze hadden ook een boot in de baai liggen en hadden vanmorgen ook die 4 personen zien lopen. Ze waren duidelijk niet te lui geweest om een verrekijker te pakken....mmm. Zonder verdere informatie in te winnen zijn ze op zoek gegaan naar de modderpoel. Er bleek veel zout op te liggen wat blijkbaar vele mineralen bezat. Ze hebben zich gewoon ingesmeerd..haha... en zijn terug gaan wandelen. Alvorens ze terug gingen zwemmen probeerden ze het 'gezonde' goedje van zich af te krijgen wat niet echt gemakkelijk ging.

Ik vertelde ze dat ze beroemd zouden worden omdat ik de foto op onze website ging publiceren. Nou dat vonden ze geen probleem. Ze hadden lol voor velen. We moesten maar langs hun boot komen zodat we ons visitekaartje achter konden laten zodat ze zichzelf t.z.t. konden zien. Ook wilden ze graag de foto toegestuurd krijgen. Nou dat gaan we zeker voor hun regelen. We kregen twee heerlijke repen chocolade met hun email adres

Zien ze er niet schattig uit en zo gezond ?!

We zijn er! Op het strand. Het is erg mooi. Het smalle strookje dat dit eilandje vormt vangt alle golven op.

Het strookje land dat de golven tegen houd. Prachtig toch? Niet verkeerd !

Dit is niet met woorden te beschrijven... toch?

Vrijdag 17 september 2004 / 38°46'73N 001°25'64O (Isla Espalmador)

[Helga>>]

Vandaag gaan we hier weg. Ik vind het leuk om ergens anders te gaan ankeren en toch ook weer jammer om dit mooie plekje te verlaten. Er zullen nog vele plaatjes zoals dit de revue passeren. René is even met de usb stick bij de Casta Diva langs om een kopie te geven van de gemaakte foto's. Zodra hij terug is nemen we een verkoelende plons in ongeveer 27 graden kraakhelder water en vertrekken we.

Heb weer iets van mezelf ondekt. Beetje vreemd al zeg ik het zelf.

Zou ik iets met voeten hebben of zo? Waarom maak ik er dan iedere keer een foto van? Ik heb nog meer foto's ... echt waar!

De verveling is nog niet toegeslagen moet ik me al zorgen gaan maken?

Is er een dokter in de zaal ?????

[René>>]

Het bezoekje van 'even' aan de Casta Diva duurt wat langer, want Claus laat erg graag alles tot in detail zien. Vervolgens moeten er natuurlijk over een weer de nodige "backup's" gemaakt worden en zodoende besluiten we om nog maar een nachtje te blijven. Het is geen straf,,,,

De Casta Diva en een mooie zonsondergang

Zaterdag 18 september 2004 / 38°58'64N 001°18'07O (San Antonio)

[René>>]

Rond 11:00 komen Maj en Claus ons gedag zeggen. Ze vertrekken naar Palma (Mallorca) en wij naar San Antonio. Grote kans dat we elkaar de komende maanden nog wel eens ergens zullen treffen. We maken Vagebond gereed voor vertrek en nemen vlak voordat we ankerop gaan nog even een duik.

We motorsailen langs de westkust van Ibiza. Zeilen zou kunnen, maar omdat er misschien geen plek voor ons is in de haven van San Antonio willen we de accu's wat bijladen. De kust is erg mooi en ruig. Wat overmatige bebouwing betreft valt het ons erg mee. Volgens de pilot kunnen we tussen Isla Conejera en Isla Bosque door. De eilandjes zijn onder water met elkaar verbonden door een zogenaamde 'bar'. Boven die bar staat 3 tot 4 meter water. Een groot houten zeilschip passeert ons en neemt dezelfde route. Aan de kleur van het water kunnen we precies zien waar de bar ligt. Toch even de adem inhouden wanneer de dieptemeter van 20 naar 10 naar minder dan 4 meter gaat. Daarna wordt het weer snel dieper.

Isla Vedra (zuidwest Ibiza) Espalmador -> San Antonio

Er is zowaar plek in de haven! Da's mooi, want dan kunnen we Vagebond met zoet water afspoelen en de accu's laden. We doen eerst boodschappen. De supermarkt is dichtbij en ook op zondag open. We sjouwen ons geen breuk, maar gaan morgen nog een keer. Aan boord eten we wat tapas. Als ik een Camping Gaz fles ga omruilen blijkt de zaak een ruime sortering aan duikbrillen te hebben. Ik pas er een aantal en maak een keuze. Het schiet zo lekker op, boodschappen, gas, duikbril. Lekker!

Als we beiden een tukkie gedaan hebben gaan we op de wal wat eten. Helga een stuk vlees met een portsaus en ik gegrilde zwaardvis. Het smaakt voortreffelijk. Daarna wandelen we door het stadje. Als we DE straat van San Antonio inlopen voelen we ons ineens heel erg oud. Overal café's, discotheken en tieners op straat. En keiharde muziek natuurlijk. Gezellig sfeertje. Kermis voor je hormonen, zou Youp van 't Hek zeggen. Uit een van café's schalt "Amazing" van George Michael. "Die CD moeten we nog een keer kopen", zeg ik tegen Helga. Nog geen 50 meter verderop zit een muziekwinkel en 5 minuten later staan we met het album "Patience" op straat.

Het is kil vanavond. Dat is lang geleden. In de kajuit is het 'slechts' 23 graden en op straat was het echt fris in alleen maar een t-shirt. Uiteraard beluisteren we direct de CD van George Michael. Heerlijke muziek en we hebben geen seconde spijt. Ik bestudeer nog een aantal kaarten die we van de Casta Diva gekregen hebben en Helga leest "Het leven van Pi" van Yann Martel. Het boek verteld het fantastische verhaal van een Indische jongen die schipbreuk leidt en aan boord van een sloep probeert te overleven met een zeebra (met gebroken been), een oerang oetang, een hyena en een tijger van 200 kilo. Klinkt natuurlijk absurd en dat is het ook, maar het is een prachtig verhaal. We vergeten de tijd en gaan pas om 2:30 te kooi.

[Helga>>]

Van Mamma heb ik verschillende boeken uit mogen zoeken om mee te nemen. Ik heb er al drie verslonden waaronder het boek van Suzanne (mijn schoonzus) 'Het spijt me, mam' (de nachtmerrie van elke moeder) geschreven door Claire Rainwater Jacobs. Dat boek heb ik in een zucht uitgelezen. Het gaat over een moeder met dochter. De dochter krijgt een vriend waaraan volgens de moeder iets niet klopt. Dit boek is zeker een aanbeveling voor de vrouwen onder ons!

Zondag 19 september 2004 / 38°58'64N 001°18'07O (San Antonio)

[René>>]

Om 10:00 worden we wakker. Het is zondag, dus we voelen ons niet schuldig. Niet dat we ons anders wel schuldig voelen, maar toch. Ja, zo'n website moet natuurlijk toch gevuld worden...

Helga heeft het in haar bol en ruimt de halve boot op. Met het oog op de komst van Jopie en Marianne (begin oktober?) is het wel lekker om de boot een beetje aan kant te hebben. Ondertussen haal ik brood, betaal voor twee nachten bij de receptie en spuit de boot af.

Straks gaan we op zoek naar een internetcafé.

[Helga>>]

Je word steeds creatiever aan boord of steeds luier? De tupperware emmer met kleding erin hangt vast aan een lijn en dobbert in het water waardoor de kleding lekker ligt te klosten. We zullen zien of dit de wastaak vergemakkelijkt. Ergens heb ik zwarte grote dichte plastic manden gezien. Wellicht te koop waar visserij is. Daar ga ik er ook een van kopen. Dan kun je al varend de grote was dobberend in het sop in de aan dek vastgesjorde mand laten schoonschudden.

Pfff, nu is het weer even genoeg. René gaf gisteren aan dat hij het een beetje een zooitje vond aan boord. Eigenlijk had hij wel gelijk waardoor ik mijn grijze massa eens aan het werk gezet heb zodat ik van te voren wist hoe of ik alle spullen aan boord wilde gaan aanpakken zodat er ook nog meer ruimte gecreëerd werd. Met de komst van Jopie en Marianne was het toch ook nodig geweest. Je wilt ze graag wat ruimte geven om spulletjes kwijt te kunnen. Alles heb ik van links naar rechts, uit de ene bun naar de andere of van voor naar achteren verplaatst. Alles krijg je dan in handen waardoor er direct een doekje langs gehaald kon worden. Wat haal ik me toch soms in mijn kop… pffff. Inmiddels weet je welke spullen veel of niet veel gebruikt worden waardoor er vanmorgen een totale reorganisatie heeft plaatsgevonden. Het helpt wel om weer inzicht te krijgen waar wat is opgeborgen en wat je allemaal aan boord hebt. Laatst heb ik dat ook met het eten gedaan toen de spullen die ik samen met mijn moeder gekocht had wilde opbergen. Het reorganiseren van de spullen is nog niet helemaal af. Dat laatste restje doe ik later nog wel een keer.

Momenteel ruikt het hier heerlijk. René is een (Kouwenhoven) eitje aan het bakken. Eitje met kaas, zout & peper en oregano en een tomaatje erbij. MMMM ... het water staat me nu al in de mond.

Maandag 20 september 2004 / 39°03'84N 001°22'47O (Ensenada de Eubarca)

[René>>]

Het lukte gisteren niet om een internetcafé te vinden. Nou ja, ik vond er wel een, maar daar draaide alle PC's nog op Windows 98 en dat gaf problemen met de USB stick. Later vond ik een minuscuul klein tentje met wat PC's die op XP draaiden, maar alle plekken waren bezet. Dus vanochtend eerst maar weer naar dat tentje. Er is nu wel plek en we uploaden de nieuwe update.

We doen de laatste boodschappen (vlees, brood en fruit) en omstreeks 14:00 vertrekken we met als bestemming een baai aan de noordkant van Ibiza. Er staat nauwelijks wind, dus onze japanner doet al het werk. Was de zuidwest kant van Ibiza in onze ogen al indrukwekkend, ten noorden van San Antonio is het nog mooier. Stijle kliffen, prachtige rotswanden en spectaculaire eilandjes. We genieten met volle teugen.

Wanneer we de Ensenada de Eubarco passeren zien we in de verte een bootje voor anker. We kunnen met het blote oog niet eens zien of het een zeil- of een motorboot is. Met de verrekijker zien we dat het een witte zeilboot is met twee houten masten. "Het zal toch niet de Anna Lezah zijn?", zegt Helga. We hebben Jaap en Doret eerder ontmoet in Falmouth en in de Spaanse Ria's. Daarna zijn we elkaar uit het oog verloren, maar we wisten wel dat ze ongeveer in deze periode op de Balearen wilden zijn. We besluiten de baai binnen te varen om vast te stellen of ze het zijn of niet. De kans is natuurlijk klein, maar je weet maar nooit. Turend met de verrekijker probeer ik te zien of de dekopbouw blauw is of niet. Na een halve mijl meen ik een blauw kajuitdak te zien. "Volgens mij zijn ze het", zeg ik tegen Helga (ja, tegen wie anders...). En inderdaad, het is de Anna Lezah. Wat een toeval!

Islas Margaritas San Antonio -> Ensenada de Eubarco De Anna Lezah

We ankeren als tweede boot in de grote baai. Er is geen strand en geen bebouwing, alleen maar stijle rotsen en opvallend groene struiken en bomen. Er is zelfs geen GSM ontvangst! Het is een klein paradijs. Een kwartierje later zitten we bij Jaap en Dorret aan de wijn. Ze zijn een dag eerder naar Ibiza overgestoken dan wij. Dat we elkaar niet eerder getrofffen hebben komt omdat zij een rondje om Ibiza tegen de wijzers van de klok in varen en wij precies andersom. We nodigen ze uit om bij ons aan boord te BBQ'en, want dat waren we toch al van plan. In San Antonio hebben we een paar mooie stukken vlees gekocht. Zo gezegd, zo gedaan. Hamburgers en steak van de BBQ, rijst, roedjak, pindasaus en stokbrood. Het is een waar feestmaal. De avond vliegt voorbij en de drie liter rose die we ingeslagen hebben is eind van de avond alweer op. Om 2:00 gaan we slapen. De heldere sterrenhemel geeft een miniem klein beetje licht, maar verder is het aardedonker.

Dinsdag 21 september 2004 / 39°03'84N 001°22'47O (Ensenada de Eubarca)

[René>>]

Na de koffie doe ik eerst de afwas van gisterenavond (echt m'n hobby...). Daarna ga ik een halfuurtje snorkelen en maakt Helga het ontbijt. Het water is kristalhelder. De vissen zijn niet erg groot, maar wel mooi. Langs de rotsen zwemmen scholen blauwe kleine visjes. Ze zijn misschien 2 centimeter groot, maar zo fel blauw dat het bij wijze van spreken pijn doet aan je ogen. Een enkele kwal hou ik goed in de gaten.

Doret zwemt hier graag omdat er geen kwallen zijn. We hebben het eerlijk verteld dat wij wel kwallen zien maar gelukkig heel weinig en ZEER goed te zien. Dus wel opletten geblazen.

Na het ontbijt peddelen we met de dingy naar de kant voor een wandeling. Van Jaap en Doret hebben we begrepen dat je een soort rondje kunt wandelen. Nou, het wandelen bestaat meer uit klauteren en op een enkele plek zou je haast een klimuitrusting nodig hebben. Maar het is inderdaad ontzettend mooi. Ook het uitzicht op de baai met die twee eenzame bootjes, dobberend aan hun anker, is adembenemend. Bij een splitsing van het pad komen we een Duits stel tegen. Ze vragen aan ons waar het pad naar rechts (voor hun links) en het pad waar we vandaan komen naartoe leidt. Rechts (voor hun links) loopt naar het water, maar is voor ons ook nieuw. Waar we vandaan komen leidt ook naar het water en we vertellen dat het daar erg mooi is. Ik vraag waar hun dan vandaan komen. De jongen staart me wazig aan. "Ja, naar de weg natuurlijk, naar de auto's". Pas later realiseren we ons dat er slechts één pad naar de baai loopt en zij er natuurlijk vanuit gingen dat wij ook via dat pad gekomen waren. Later komen we ze nog een keer tegen en leggen uit dat 'die blauwe boot' van ons is.

Twee eenzame bootjes voor anker

We peddelen terug naar Vagebond en krijgen bij het passeren van de Anna Lezah koffie aangeboden. Dat slaan we natuurlijk niet af. Vervolgens worden we uitgenodigd om 's-avonds bij hun aan boord te komen eten.

Als we 's-avonds gastronomisch verwend worden door Jaap en Doret komt er steeds meer swell de baai inrollen. We worden er niet vrolijk van, maar het is niet anders. Het wordt een onrustige nacht.

Woensdag 22 september 2004 / 39°06'61N 001°30'92O (Cala Portinatx)

[René>>]

We hebben nog redelijk geslapen, maar af en toe leek het wel of we in een centrifuge lagen. Jaap heeft geen oog dichtgedaan en om 10:30 lichten ze het anker en vertrekken richting San Antonio. We wensen elkaar goede reis en wellicht tot ziens. Ze willen de boot in Cartagena achterlaten en komend voorjaar terugkomen. Dan gaan ze oost, dus wie weet.

Tot mails .. roepen de dames! Grillige noordkant van Ibiza Zie dat klein bootje eens!

Wij zijn de swell ook zat en gaan er vandoor met als bestemming Cala Portinatx. Daarvandaan willen we morgen of overmorgen oversteken naar Mallorca. De Cala is gezellig druk, met strandjes, hotels, restaurants, etc. Het stoort ons niet. We vinden het wel gezellig. En we hebben hier geen last van de swell. We lezen en snorkelen wat tot de well ook deze cala binnen komt rollen. Shit! We voelen er echter weinig voor om te verkassen, want waar we ook naartoe gaan, de afstand tot Mallorca wordt alleen maar groter. Dan maar (nog) een onrustige nacht.

[Helga>>]

We laten ons niet kisten. Met een rollend schip gaan we toch de bbq aanteken en laten ons het eten goed smaken. Rollend de nacht in gaan is minder. Hoe graag je iedere keer weer wilt geloven dat het minder word zegt René dan ook regelmatig '"Nu is het echt minder geloof ik". Helaas we gaan rollend naar bed en dit keer niet van de alcohol. Midden in de nacht word ik wakker van een vreselijke stank. Er staat heel weinig wind, we rollen nog steeds en het wier is vreselijk aan het broeien waardoor het een vreslijke lucht in de baai produceert. Het is te warm om mijn hoofd onder de lakens te houden of het raam dicht te doen. Uiteindelijk ben ik dan toch weer in slaap gevallen.

Donderdag 23 september 2004 / 39°06'61N 001°30'92O (Cala Portinatx)

[Helga>>]

Het wekkertje heeft weer keurig zijn werk gedaan. Zeven uur liepen we over dek om alles te regelen voor vertrek. Er was meer bedrijjvigheid in de baai. Alle duitsers (die gisteren aangekomen zijn) gaan blijkbaar hetzelfde doen. De boot is vochtig, zelfs onder de bemini hangen de druppels dauw. Gisteravond vreesden we dat een duitser met zijn boot boven ons anker lag te dobberen. Gelukkig hebben we ze niet wakker hoeven maken en vertrokken zonder rumoer.

Enkele rimpels op het water en natuurlijk de swell waar we nu tijdens het varen geen hinder van hebben. Zoals we wisten ging de motor aan en zal voorlopig blijven knorren. Vanavond en morgen wordt er veel wind verwacht, tja, vanuit de hoek waar wij juist heen willen. Voorlopig gaat alles naar wens. Kan ik eindelijk rustig alle mailtjes lezen, de foto's reorganiseren en hernoemen en ook eens wat op de website schrijven, alhoewel er nu dus niets te melden is.

We varen ongeveer 7 mijl uit de kust. Ik zit mijn achterstand van e-mails te lezen. Gezellig! Nu kan ik direct terug schrijven. René roept dat we bezoek hebben. Er zit een roodborstje op ons dek bij te komen van zijn avontuur. Het diertje is angstig. Ik wilde dit direct vast leggen. Helaas mislukt. We hebben het diertje nog drie keer terug gezien maar niet meer aan dek. Duimen dat het de terugreis gehaald heeft. Het bakje met water dat ik voor het diertje klaar had gezet is onaangebroken opgeborgen. Als ze dat geweten had was ze zeker nog een keertje langs gekomen.

[René>>]

Omstreeks 16:00 laten we het anker vallen in Cala Blanca, een kleine baai, hemelsbreed een mijl of 10 ten westen van Palma de Mallorca. Er liggen nog een paar bootjes, maar aan het eind van de middag vertrekken ze en liggen we alleen. Er staat weinig wind, nauwelijks swell en in het zuiden staat de wassende maan. Paradijsje.

Ibiza -> Mallorca

Vrijdag 24 september 2004 / 39°32'12N 002°24'44O (Cala Blanca - Mallorca)

[René>>]

Helga doet met wisselend succes twee pogingen om zelf brood te bakken. Het resultaat van de eerste poging voeren we aan de vissen, maar de tweede poging levert 5 kleine bolletjes op die er goed eetbaar uitzien. We hebben al ontbeten, dus we bewaren ze voor vanavond.

Gisteren lazen we in een mail van Chantal Weber dat André Hazes overleden is. Uiteraard vanochtend ook op het nieuws van de Wereldomroep. Nederland verliest een markant vertolker van het levenslied. Persoonlijk had ik altijd een zwak voor "Zij gelooft in mij".

In de loop van de dag komen er nog een stuk of wat bootjes ankeren in 'onze' baai, maar het ziet ernaar uit dat ze vanavond weer vertrekken. We luieren, lezen en snorkelen. Het kan slechter...

[Helga>>]

Ja, ja de doos vol met spelletjes is ook een aan boord verstopt. Projectje van mij. Het werd tijd dat het eens tevoorschijn gehaald werd. We hebben zitten dammen. Voor de personen die het niet weten René heeft een hekel aan spelletjes. Mocht je dat niet weten dan weet je het nu. Zo zie je maar, een mens kan veranderen. Zelfs tijdens wintersport legt hij vaak een kaartje. En dat houdt niet van spelletjes? (René>> "een kaartje leggen"? Voor alle duidelijkheid: het gaat hier om klaverjassen op zéér hoog niveau en dat kan nauwelijks aangemerkt worden als "een spelletje". Het gaat hier eerder om topsport!)

De spelletjes doos.

Het is heerlijk zacht weer. De muziek op de achtergrond en een lekkere borrel. Wat wil een mens nog meer.

Voor het slapen gaan nog even genieten van de omgeving. De muziek uitgezet, het ankerlicht boven de bemini gehangen zodat je niet in het licht kijkt en meer van de omgeving ziet. Met een nieuwe borrel zitten we wat rond te kijken en luisteren naar alle geluiden die door de omgeving gemaakt worden. Het is met geen pen te beschrijven. Helemaal alleen in een baai liggen, geitjes tegen de bergwand rommelend met de steentjes met hier en daar een roep, meeuwen die af en toe een schreeuw geven, de vogeltjes uit de bomen die de nacht vrolijk vol fluiten, de witte rijger die op een rots z'n slapie doet, het ruisen van de wind door de bomen en het klotsen van de zee tegen de rotsen.

Helder warm water met mooie visjes.

Zaterdag 25 september 2004 / 39°32'15N 002°25'28O (Cala de Camp de Mar - Mallorca)

[Helga>>]

Het is voor ons een beetje aan de frisse kant, ongeveer 23 graden. De wolken geven de zon geen kans. Vannacht zou de wind 5 tot 6 Bf uit het noorden gaan waaien. Ondanks dat we op een super beschut plekje lagen, ben ik vanacht nog even gaan kijken. Er was niets aan de hand. De wind kwam uit oost - zuitd/oosterlijke richting en absoluut geen 5 - 6 Bf. Geen swell gehad dus heerlijk geslapen.

Na ons ontbijt, bestaande uit de 5 broodjes die ik zelf gebakken heb, zijn we vertrokken naar de andere kant van deze baai (Cala de Camp de Mar). Hier is beschaving en kunnen dan vanavond uit eten gaan en eventueel al het nodige eten in gaan slaan.

Het is nog geen 10 minuten varen. Er liggen meer bootjes. Ik sta met een dikke katoenen blouse, korte broek en mijn pantoffels aan achter het roer. Geen gezicht maar wel lekker warm. Er komt een stel met een rubberbootje aanvaren. Het stel geeft in het Spaans een compliment over onze mooie boot. Ik roep dat het koud is. De man reageert dat het niet zo is maar de vrouw geeft me volledig gelijk en laat haar sokken zien die ze aan heeft. Natuurlijk kun je dan niet achter blijven door de oer Hollandse pantoffels te laten zien. Ze moesten er erg om lachen.

Aangezien we vanavond weer niet in een haven willen liggen draait de motor om stroom te maken. We zijn per slot van rekening 5 nachten niet in een haven geweest om de accu's te laden. Er komen steeds meer bootjes bij ons in de buurt liggen. Het is weekend, ook dat is leuk en gezellig.

Zondag 26 september 2004 / 39°33'98N 002°38'17O (Palma de Mallorca)

[René>>]

Om 11:00 lichten we het anker. We varen de 15 mijl naar Palma de Mallorca op de motor, want er staat weinig wind en ook nog in de rug. Als we Punta de Cala Figuera ronden, draait de wind, trekt iets aan en krijgen 'm op kop. We zijn te lui om voor die laatste paar mijlen de zeilen te hijsen en motoren 'dapper' verder. Iets na tweeën varen we de enorme havenkom van Palma de Mallorca binnen.

Cala Camp de Mar -> Palma de Mallorca Het spel van de zon en de wolken. Grillige kustlijn.

We willen diesel innemen bij de Real Club Nautico en daar tevens vragen om een ligplaats. Helaas, het is zondag en dan is het tankstation gesloten. Tevens is het siësta-tijd, dus is het havenkantoor ook gesloten. Vervolgens aan de wachtsteiger...inderdaad, wachten we tot 16:00 uur. Daarna wordt alles vlot geregeld en krijgen we een ligplaats voor 2 nachten. Na alle horrorstories over de prijzen hier, viel me die 40 Euro per nacht nog alles mee. Daarbij direct opgemerkt dat het geen hoogseizoen meer is, natuurlijk.

We liggen voor het eerst met de kont naar de kade, want dan kunnen de meiden morgenavond wat makkelijker aan boord komen. We gebruiken dus ook voor het eerst de loopplank die we van Chantal en JG overgenomen hebben. Met een stuk elastiek en de grootzeilval hangt de plank een centimeter of 15 vrij van de kade. Dan slijt de plank niet door de bewegingen van de boot.

Er liggen hier grote bootjes, héle grote bootjes en da's-echt-niet-meer-normaal grote bootjes. Motorjachten van 40-50 meter, zeiljachten iets kleiner, maar toch zeker nog zo'n 40 meter. En niet een paar, nee tientallen. Indrukwekkend! Het afgelopen jaar heeft er in de Zeilen een keer een artikel gestaan over een Italiaanse ontwerper/werf die hele strakke mega-zeiljachten tekent/bouwt. Er ligt er hier een. Zeer fraai! Hij heet "J One". Misschien is er op internet iets over te vinden?

Op de achtergrond Loopplank

Voordat we een hapje gaan eten stuur ik nog even snel een mailtje naar Marianne waarin ik o.a. schrijf dat de loopplank al letterlijk uitligt en dat we ons verheugen op hun komst morgen. Niet lang daarna krijgen we een SMS'je...

Oeps, foutje, black-out, noem het hoe je het noemen wilt, maar ... we zijn een week TE VROEG!!! Ze komen morgen helemaal niet, maar pas volgende week. We zijn helemaal de weg kwijt. Al anderhalve week verkeren we in de stellige overtuiging dat ze morgen komen, maar ergens moet er in de communicatie, of waarschijnlijker in ons verknipte tijdsbesef, iets mis gegaan zijn. Hmmm, zijn we nu dan pas echt "los"? We moeten er hartelijk om lachen. Wat een dombo's zijn wij! Nou ja, dan komen ze toch volgende week. Wij vermaken ons wel. Goed dat we het vanavond horen en niet pas morgenavond, na alle boodschappen gedaan te hebben en tevergeefs wachtend op hun komst op het vliegveld.

Hoe verknipt kun je zijn, als je zelfs over de datum ("4 oktober a.s.") heen leest in de e-mail van Marianne met de vluchtgegevens.

Maandag 27 september 2004 / 39°33'98N 002°38'17O (Palma de Mallorca)

[Helga>>]

Maandag de dag waarvan wij dachten dat we Marianne en Jopie van het vliegveld op zouden halen. Het zonnetje is ver te zoeken en het voelt fris aan. We willen buiten de deur ontbijten, wat boodschapjes doen en een internetcafé vinden om onze website weer bij te kunnen werken. Zonder camera, met rugzak en paraplu (ja,ja het regent hier!) vertrekken we richting het oude gedeelte van Palma. Uit ervaring van gisteravond hebben we geleerd dat het nieuwe gedeelte niet echt om over naar huis te schrijven is. Daar gaan we nu niet naar toe.

We komen aan in het oude gedeelte van Palma waar het al gezellig. Leuke winkeltjes en restaurantjes. Dit gaat de goede kant op. We vinden een centraal plekje om te ontbijten van waaruit we alles goed kunnen zien. Terwijl we lekker zitten te eten komt er een kudde toeristen aan die welgeteld 30 minuten de tijd krijgen om met z'n allen iets te drinken en naar de WC te gaan. Die planning word krap, dacht ik direct, gezien het aantal vrouwen in de groep die natuurlijk allemaal naar de WC moeten. De toeristenbegeleider helpt met het uitserveren van de koffie. De koffie staat net dampend voor de neus van de tourist of er wordt al geroepen dat ze binnen 5 minuten gaan vertrekken. We zitten dit schouwspel aandachtig te bekijken. Na hun vertrek rekenen wij af en gaan naar een internetcafé.

In het internetcafé zetten we het laatste nieuws van overige zeiler-websites op de USB-stick zodat we, nu we in de haven aan de stroom liggen, alles rustig aan boord kunnen lezen. We hebben alles weer bijgewerkt. Ik wil graag eerst boodschappen doen voordat we verder Palma gaan bekijken, daarna de gekochte spullen terug brengen naar de boot en de camera ophalen. De camera heb ik niet bij me omdat het lastig is deze bij de boodschappen ook nog eens mee te moeten sjouwen. Afijn, René heeft duidelijk andere plannen. Hij wil gewoon lekker doelloos door de oude stad slenteren en pas daarna de boodschappen doen. Ik vind alles best. Als we van dit besluit maar geen spijt krijgen, gaat er door mijn hoofd.

We slenteren behoorlijk wat metertjes af. Toch is dit doelloos rondlopen ook wel weer eens lekker. De plattegrond van Palma die we bij de VVV halen gaan we vandaag niet gebruiken Bij de VVV vraag ik nog even informatie op over een oud treintje dat naar Solér rijd. Het lijkt een leuke tocht. Solér is een plaatsje dat voornamelijk leefde van de export van sinaasappels en citroenen over zee. Het moet een zeer schilderachtig plaatsje zijn. Het lijkt me heel leuk en relaxed om morgen met het oude treintje naar Soller toe te gaan.

Molens in Palma de Mallorca.

Omdat we zo langzaam en doelloos rondlopen heb ik meer tijd om rond te kijken. Eindelijk slaag ik voor een zeer klein opvouwbaar steekwagentje. Hiermee kun je de zware boodschappentas op het wagentje zetten en naar de boot rollen (zoiets wat stewardessen vaak gebruiken maar dan zonder die vaste tas… duidelijk?). Heerlijk idee, dat rollen van de boodschappen naar de boot, zeker omdat de winkels heel vaak niet in de buurt van de boot zijn en we alles te voet doen, met name als je moet bevoorraden.

Ik vind Palma gezellig en mooi. We beginnen onze benen en voeten te voelen en willen terug naar de boot. Oeps........ ja... nu moeten we nog wat eten kopen. We willen zo min mogelijk meters meer maken dus toch maar die VVV kaart er even bij pakken. Het is even zoeken waar we nu eigenijk zijn. We doen een wedstrijdje wie het eerst weet waar we zijn. Ha, ha... gewonnen! Met behulp van de plattegrond nemen we allemaal (slinger de slang) straatjes. Met de haven in zicht zonder brood of overige boodschappen vraag ik aan een ober waar een bakkertje zit. Het antwoord is....je raad het al…..waar we vandaan gekomen zijn. Ik ga niet weer terug lopen en koop tegen mijn principes in twee kleine stokbroodjes voor 1 euro 20 bij een terrasje. Belachelijk natuurlijk maar ja.. thats life!

Het is tegen elven. We hebben zojuist gegeten. Ik voel de meters nog steeds een beetje in mijn benen. Terwijl ik op de thermometer kijk zeg ik tegen René dat het me zo verbaast dat de temperaturen zo snel (binnen een paar dagen) naar beneden gaan. Het is 24 graden, waar heb ik het over? In Nederland regenen ze weg en zijn de temperaturen wel even ietsje anders.

Er wordt vandaag gestaakt in Nederland. Het zal het openbaarvervoer weer eens niet zijn. Vandaag wordt ook André Hazes zijn laatste eerbetoon gegeven in de Arena. Ik ben benieuwd of er nog rellen van deze combinatie komt met al die emoties.

Zojuist zijn we nog even langs die strakke boot gelopen, waar René het over heeft gehad (zie 26e), om er een foto te schieten.

Mega strak geen lijnen te zien!

Mijn mening over dit strakke bootje? Ik vind het afschuwelijk, koud, kil en heb absoluut geen gevoel bij zo'n schip, het mag me gestolen worden. Bijzonder? Ja dat wel.

Dinsdag 28 september 2004 / 39°33'98N 002°38'17O (Palma de Mallorca)

[Helga>>]

Mijn voeten doen een beetje zeer. Weet je waarom? Dat zal ik eens haarfijn met veel plezier uitleggen.

Vandaag is strak gepland.. Eerst naar de Carefour en daarna met een oud treintje naar Soller. Vroeg uit de veren. Rond negenen gaan we weg bepakt met rugzak, boodschappentas en jawel ons uitklapbaar steekwagentje. Eerst het haventerrein maar af. Dat is al een loop van 10 minuten. Daarna met de bus (lijn 1) naar busstation Punto Pi. Het is even zoeken maar komen uiteindelijk in een mega winkelcentrum terecht waar ook de Carefour zit. In de Carefour lopen we alle rijen door (ik ben trots op René die dit lijdzaam laat gebeuren). Rond een uur of één stappen we weer terug aan boord. René is direct na aankomst naar het havenkantoor gelopen om nog een nachtje bij te boeken en alvast een mooring te reserveren in het natuurgebied. Om in het natuurgebied te willen overnachten moet je een vergunning aanvragen. Er mogen totaal maar 50 boten liggen aan de vaste moorings. Ankeren is verboden. We willen daar alvast een kijkje gaan nemen. Terwijl hij daarmee bezig is ben ik alle boodschappen aan het opbergen, uitpakken, in bakjes aan het doen etc etc.

Hoe gelukkig ik ben met het boodschappen karretje is met geen pen te beschrijven. Geweldig zo'n ding! Dit had ik nooit gedacht. Zie je mij al met zo'n ding lopen?

René is terug gekomen met het verhaal dat we geluk bij een ongeluk hebben. Omdat we alvast een kijkje wilden gaan nemen in het natuurgebied zijn we er nu achter gekomen dat je de mooring drie dagen van te voren moet reserveren! Morgenochtend gaat René de aanvraag indienen, met de nodige paperassenwerk natuurlijk, voor volgende week als Marianne en Jopie aan boord zijn. Fijn, dan is dat alvast geregeld. Het is alleen nog maar duimen dat dan ook de wind en het weer mee werkt.

Om tien over drie vertrekt het treintje vanaf het stationnetje. Aangezien het stationnetje niet dichtbij de haven is gaan we om half twee van boord. Maar goed dat we op tijd vertrokken zijn, het is een aardig eindje lopen. Het is een geweldig mooi treintje.

Super goed onderhouden treintje Retourtje elf euro p.p.

De trein vertrekt keurig op tijd. Daar kunnen ze in Nederland alleen nog maar van dromen. Tijdens het rijden verandert het landschap buiten in vele opzichten waardoor het uitzicht niet saai wordt. Alle ramen staan open wat een enorm lawaai maakt als we door tunnels heen gaan. Het plaatsje Soller is een schattig plaatsje waar we wat rondlopen. We gaan op een muurtje zitten van een centraal pleintje. Midden in het pleintje staat een fonteintje er spelen kinderen op het plein onder het wakend ook van de moeders die gezellig zitten te kletsen. Om halfzeven vertrekt het laatste treintje terug naar Palma (ook weer op tijd) en wij zitten erin.

We zitten in de laatste wagon. Iedere wagon heeft een soort instap balkon waaronder de koppeling zit naar het andere wagonnetje. Omdat wij in de laatste zitten hebben we een achter balkon. We zijn op het balkonnetje buiten achterop de wagon gaan staan om foto's te maken. In het begin vond ik het best spannend, veel herrie, de grond vliegt onder je door. Toch leuk dat ik het toch geprobeert heb.

We zijn moe en voldaan. Het was een druk en touristisch dagje vandaag. De zon heeft de hele dag geschenen waardoor het heerlijk warm is geweest (ik heb het dus niet koud gehad...pfff). We drinken een kopje koffie aan boord en besluiten bijtijds naar bed te gaan.

Ach, wat issie mooi he?

(Het afscheid van André Hazes is rustig en goed verlopen volgens de berichten in de krant).

Woensdag 29 september 2004 / 39°31'87N 002°35'175O (Islas Las Illetas)

[René>>]

Na het ontbijt regel ik nog wat op het havenkantoor (waarover later meer) en sla nog wat drank in bij het mini-supermarktje hier op het haventerein. Misschien niet de goedkoopste, maar wel lekker dichtbij. Het steekwagentje komt goed van pas bij het vervoeren van een tray bier en nog wat andere drank. Daarna gaan we allebei douchen en om een uur of twee gooien we los. Voordat we de haven echt verlaten nemen we nog diesel in. We varen een paar mijl en gaan voor anker bij Islas Las Illetas. Er liggen een stuk of 10 boten voor anker, maar tegen de tijd dat het donker wordt, blijven er slechts 3 over.

Oh ja, weer wat wijzer geworden vandaag. Als je met de spiegel naar de kade ligt en je wilt vertrekken, kun je beter eerst de boot van de stroom halen en dan pas de loopplank weghalen en niet andersom...

Donderdag 30 september 2004 / 39°31'87N 002°35'175O (Islas Las Illetas)

[Helga>>]

We liggen inmiddels met ongeveer 20 bootjes om ons heen voor anker. 'S nachts ankeren vinden ze zeker een beetje te spannend. Het hele circus is dus weer compleet. Leuk om te zien hoe of ze dat doen. Die Fransen blijven me verbazen. Die komen met een snelheid aan, terwijl de boot nog redelijke vaart heeft gooien ze het anker in het water. Nee, ook helemaal niet in z'n achteruit om te zien of het anker zich goed vast heeft gegrepen in de bodem.. welnee!

LEKKER SPETTEREN !

Ik heb de kriebels en wil iets nuttigs doen. Het irriteerd me al een tijdje dat het RVS aan boord behoorlijk wordt aangetast door al het zout. Dus met cleaner ben ik maar aan de slag gegaan. Nog maar een klein stukje en al het RVS is weer gecleaned en in de was gezet. Dat geeft de burger weer moed.

Het begint te schemeren. Terwijl ik in het water kijk naar de mooie visjes zie ik opeens allemaal grote kwallen. Niet te geloven ik tel er zomaar een stuk of 11. Ze komen van de walkant af aangezwommen. Waar die dingen dan opeens vandaan komen? Ook zie ik een soort slangetje zemmen en ga dit nader onderzoeken. Het lijkt een kleine geep te zijjn. En bij nader inzien zwemmen er veel meer. Dus dat moet dichter naar de boot gelokt worden. Aangezien ik bij de Carefour een verkeerde aankoop gedaan heb (dacht dat het kant en klare bakmeel was, maar blijkt paneermeel te zijn) heb ik genoeg om te strooien. Het lijken wel grote naalden te zijn die door het water zwemmen. Hartsikke leuk hoe ze zich door het water bewegen. (Gelukkig geen slang dus...oeeffff).

Vanavond geen damspelletje gedaan. Wederom wat gelezen. Het verbaast me dat René toch steeds ietsje vroeger naar bed gaat. Nu is het hier al rond achten donker. In Nederland keek hij eerst op de klok ondanks zijn vele geeuwen en gaf dan aan dat het nog veel te vroeg was om naar bed te gaan. Wellicht dat we nu ook steeds vroeger op gaan staan. We zullen zien. Rond elven zijn we te kooi gegaan.

oktober 2004