Zondag 1 en Maandag 2 augustus 2004 / 38°41'45N 009°25'16W (Cascais)

Verjaardagen: Wie willen wij via deze weg hartelijk feleciteren met hun verjaardag deze maand?. Mocht je ontbreken schroom niet het even te melden zodat ook jij bij ons op de verjaardagskalender komt te staan en een eervolle vermelding krijgt!

HARTELIJK GEFELICITEERD !

Neefje Sander Eversdijk, Karin van Miltenburg, Wicherd Kouwenhoven, Bianca v/d Meer, Patricia Bresser, Edwin Dopper,

Hans en Nel Baas, George Doesburg, Ellen Groeneveld, Bas de Frel,

[Helga]

Om half elf leggen we nog even aan bij de receptie om onze toegangspasjes in te leveren. We krijgen er de borg van 15 Euro per stuk(!) voor terug. Er staat zoals gewoonlijk (zeker 's-ochtends) nauwelijks wind, dus op de motor. Eenmaal buiten is het wat heiiger dan we dachten, zeg maar gerust mistig, zeg maar potdicht... Met behulp van de radar weten we de voor anker liggende zeeschepen te ontwijken. Het blijft tot halverwege de middag mistig, maar dan klaart het op en steekt er een prima westenwindje op. Met 4-5 knopen varen we richting Cabo de Sao Vincente, waarvandaan de hoofdzakelijk westelijke koers van de afgelopen weken een oostelijke/zuidoostelijke gaat worden. Morgenochtend zullen we de kaap ronden. Afhankelijk van onze snelheid kiezen we daarna onze bestemming.

Helga heeft buikpijn en ligt een paar uurtjes binnen op de bank. Ik lees wat en geniet van het weer, het zeilen, het leven, kortom alles. Als ze zich later iets beter voelt komt ze de kuip in en prompt gaat het regenen. Het is echt niet te geloven! Het is prachtig weer en welgeteld één wolk aan de hemel, die ook niet donker is. Gelukkig blijft het bij een paar spetters, maar we moeten dit plaatselijke verschijnsel en de oorzaak (had Helga beter kunnen blijven liggen?) op een later moment nog eens nader analyseren.

In de loop van de avond wordt de wind zwakker en zwakker tot we rond middernacht de motor starten. Het is volle maan, wat het 's-nachts varen een stuk aangenamer maakt. Pas in de vroege morgen, nabij Cabo de Sao Vincente, zien we wat andere (vissers)bootjes. Na het ronden van de kaap trekt de wind weer aan en kunnen we weer zeilen. Helaas maar kort, want even later valt 'ie weer weg.

Na het bestuderen van de pilot besluiten we naar Faro te gaan. Niet naar de plaats zelf, maar de omgeving. Faro en Olhao liggen in een beschermd natuurgebied van droogvallende zandbanken, waartussen goede ankerplekken zijn. De afstand is nog circa 40 mijl, dus dan komen we in de loop van de middag of avond aan.

Nadat we een paar uur met 2-3 knopen 'gedobberd' hebben gaat het rond de middag dan echt waaien,. De kust van de Algarve met zijn vele hotels trekt op afstand aan ons voorbij. Ik wordt er eerlijk gezegd niet erg warm van. Veel te veel beton.

Cascais -> Faro I Cascais -> Faro II

We bestuderen de pilot nogmaals goed, want de aanloop van de ingang moet zorgvuldig gebeuren in verband met vele ondieptes. De Imray en de Reeds spreken elkaar tegen voor wat betreft de beste tijd om aan te lopen. Imray adviseert half tij, omdat je dan de zandbanken goed kunt zien, terwijl de Reeds onbeargumenteerd rondom hoog water aanbeveelt. Het is net hoog water geweest, dus de Reeds zal wel gelijk hebben... (hopen we). Voor de ingang ligt een zogenaamde 'bar', een ondiepte die ontstaat door de stroming en het opheenhopen van zand en modder op die plek. Een drempel dus. Vlak bij de ingang zien we dat het water wat onrustig is. Eenmaal in de ingang blijkt 'onrustig' een behoorlijk understatement, want het kolkt er als een gek. Gedurende een halve minuut zitten we in een soort centrifuge waarin we van hot naar her geslingerd worden. Let wel, met op 100 meter afstand van de pieren! NIET LEUK. Eenmaal in rustig vaarwater steekt de schipper van een Miami Vice achtige speedboot bewonderend zijn duim op. Ja, 'goed gedaan jochie', maar de volgende keer maken we rechtsomkeert.

Aanloop Faro Aanloop Faro in detail

De laatste paar mijl tussen de zandbanken leggen we probleemloos af. Tussen tientallen andere boten laten we het anker zakken achter Isla da Culatra. We drinken moe maar voldaan een cola / biertje. Daarna hebben we het allebei even gehad en gaan een uurtje op de bank liggen. Na zonsondergang eten we nog wat en gaan vroeg naar bed.

[René]

Dinsdag 3 augustus 2004 / 36°59'97N 007°50'41W (Isla da Culatra / Faro)

Uitgerust. Goh, wat had ik het gisteren gehad. Dit lees je meestal niet in de verslagen van andere zeilers. Ben ik bijzonder hierin? Nee, Chantal en JG (Pinical) hebben het ook niet zo op 1 nachtje doorvaren. Je komt gewoon niet in het ritme. René had het ook gehad dus daar hoef ik niet over na te denken. Ik wist niet hoe snel ik mijn mandje in moest kruipen. Zodra je voor anker ligt wordt het rustig om je heen en valt het laken over je heen heb ik vaak het gevoel. Rust, stilte....heerlijk.

Gisteren hebben we de paravaan uitgeprobeerd. Helaas was het niet de vis-bijt-tijd dus niets gevangen. Het was het proberen waard natuurlijk. Ongelooflijk hoeveel dolfijnen er zo even een kijkje komen nemen bij de boot. Soms blijven ze spelen en soms gewoon even kiekeboe zeggen.

Wicherd heeft de nodige antwoorden geveven m.b.t. de vragen die ik gesteld heb op woensdag 28 juli:

Wat dat nu is van dolfijnen om altijd maar weer naar die boeg te gaan. VRAAG: Weet iemand dat? Er zal heus wel een of ander geleerde hier een gesubsidieerd onderzoek naar gedaan hebben en het ergens op internet gezet hebben.

Dat die dolfijnen voor op de boeg gaan zwemmen heeft te maken met de boeg
golf die je boot voort duwt en waar zij in mee "surfen'. Ze profiteren dus
van de stuwing door de boeggolf.

Nu blijft de vraag nog open staan .....VRAAG 28 juli: Hoe zit het eigenlijk met dolfijnen. Blijven vader en moeder bij elkaar of zijn het de moedertjes die verder voor de kids zorgen.

Vogeltje nr 2 (zie vragen in foto's op maandag 19 juli) is volgens Wicherd een Kwikstaart. Helaas zit hij volop in de verhuizing en heeft de andere twee vogeltjes nog niet kunnen traceren in de boeken die nu wel ingepakt zullen zijn. Ingrid zal hier nog wel op terug komen denk ik...hihi.

Hoe het hier is? Goed, lekker rustig. Er komen af en toe motorbootjes voorbij die mensen heen en weer scheuren. Het is hier mooi maar we moeten toch weg. Later kunnen we het weer rustiger aan gaan doen. Nu gewoon even doorvaren....:)

Zie je die vissen in die net? Hij heeft weer beet hoor!!! Er valt hier erg veel droog en dan wordt er gezocht naar ...??

[Helga]

Woensdag 4 augustus 2004 / 37°13'29N 007°24'66W (Ayamonte)

Om 11:00 lichten we het anker. Kennelijk heeft men ons gisteren zien binnenkomen, want tussen de pieren wordt nu gebaggerd. De bar ligt kennelijk wat hoger dan normaal?

Onze bestemming is Vila Real de Santo Antonio op de letterlijke grens van Portugal en Spanje. Het dorp ligt aan de monding van de Guadiana rivier die tevens de grens vormt tussen beide landen. De voorraad diesel is aardig geslonken, dus die gaan we daar weer aanvullen. Morgen willen we de ruim 60 mijl naar Cadiz overbruggen, alwaar we hopelijk Chantal en JG van de Pinical nog treffen.

We zijn luie zeilers vandaag en zeilen alleen op de fok een pal voordewindse koers. Het is maar 25 mijl en we zijn ruim op tijd om voor hoog water binnen te gaan. Er ligt ook een bar en hierover zijn de pilots unaniem. Binnenvaren tussen HW-3 en HW.

Het mag in de krant! Helga vangt een makreel. Al moeten we er wel voor in gevecht met een meeuw, die tijdens het binnenhalen van de lijn keer op keer probeert zijn snavel erin te zetten. Hij probeert naast de makreel te landen, maar komt dan tot de conclusie dat de vis nog zo'n 5 knopen 'zwemt' en vliegt weer op, om het even later nog een keer te proberen. Uiteindelijk verliest de vogel het van de mens en kiest eieren voor zijn geld. Het is een grote makreel. Een uur later blijft het tuigje haken achter een vissersvlaggetje dat we te laat opmerken. Helga niet blij! Gelukkig heb ik twee paravanen gemaakt.

We hebben ze kleiner gevangen... Moet ook gebeuren!

De bar vormt geen probleem, al is het wat lastig aanlopen met de golven dwars (er staat inmiddels 6Bf). Na het diesel tanken blijkt de marine vol. Geen probleem, dan steken we over naar Spanje, maar helaas, daar is de Ayamonte marina ook al vol. Dus gaan we maar voor anker aan de Spaanse kant van de rivier, want we hebben geen zin om de gastenvlag nog een keer te wisselen (in werkelijkheid liggen daar andere boten voor anker...).

Faro -> Ayamonte

Het water is hier ruim 23 graden, dus dat vraagt om een duik, temeer daar het in de kuip nogal van de warme is. Binnen is het ook bloedheet, omdat Helga de makreel in de oven heeft. Het water is heerlijk en 'en passant' haal ik een spons langs de waterlijn. Het vuil laat makkelijk los en we hebben weer een verblindend witte waterlijn. We douchen aan dek met de 'Solar bag' (een zwarte plastic tas waarin het water door de zon opgewarmt wordt).

[René]

Dat is wat, ik was dolgelukkig met m'n paravaan. Het is even wennen en oefenen hoe lang de lijn moet zijn bij welke snelheid. Soms scheert de paravaan onder water als een waterskier schuin naar de boot toe waardoor de hoek van 45 graden zijn functie verliest en 'sjoept' de paravaan naar boven. Ik dacht natuurlijk eerst dat er iedere keer geprobeert werd te bijten... helaas (pindakaas is nog steeds erg lekker).

Als een gek heb ik lopen springen, zwaaien, roepen en stampen (wat geen bal hielp natuurlijk) naar die eigenwijze meeuw. Ik wist niet hoe ik het had... AFBLIJVEN ... mijn vis....!!!

Er staat best veel stroming. Gelukkig dook René het water in op het moment dat het dood tij was (wat hij natuurlijk ook wist). Jammer genoeg kon ik geen duik nemen, want er moest gekookt worden.

Het is heerlijk in de kuip. De zon is al onder gegaan. Er staat een heerlijke wind en de boot wordt soms anders op de wind achter het anker geduwd door de stroming. Nu wordt het binnen ook koeler. Wat gaan we doen morgen? Vroeg op om direct door te varen naar de plaats waar Chantal en JG (Pinical) nu liggen of gaan we nog een dagje rustig aan doen. Na het lezen van de laatste mail ontvangen we een mail van Chantal en JG. Ze zijn nu in Servilla. Ze komen de 7e terug en weten nog niet precies of ze dan weg gaan of nog een dagje blijven hangen.

We besluiten toch morgen vroeg op te gaan en naar hun boot te varen. Dan kunnen wij daarna ook weer even rustig aan doen. We drinken een sterk drankje en gaan te kooi.

[Helga]

Donderdag 5 augustus 2004 / 36°44'78N 006°25'74W (Chipiona)

Het is een goede ochtendgym voor René. Het anker binnenhalen terwijl er stoming staat. Ondanks dat ik de motor bij heb is het werken geblazen... (valt wel mee hoor).

Er staat nog niet veel wind. Het ziet er naar uit dat het zeker wel gaat komen. Strak blauwe lucht, heerlijk weer.... toppie dus weer!

Wat een verrassing en wat leuk !! Anneke Francis belde mij op om te vragen of alles naar wens ging en of dit het was wat we ervan verwachtte. Ja, natuurlijk is dit het en het wordt alleen nog maar beter! Bij hun thuis is ook alles goed en met de paarden gaat het ook goed. Prettig te horen.

Ik sta eten te maken toen de telefoon weer ging. Chantal (Pinical) belde op om te vragen of we al onderweg waren. Het was voor René even omschakelen dat hij niet Chantal Weber aan de telefoon had. Ze hebben het prima naar hun zin in Servilla. We hebben hun uitgenodigd voor een 'happy hour' bij ons aan boord. Leuk nu gaan we ze dus echt ontmoeten. Hopelijk gaan ze ons in het eggie niet tegen vallen..... ha ha.

René is even aan het navigeren terwijl ik helemaal achter in de kuip op de uitkijk zit. Opeens twee heftige KNALLEN achter elkaar. Op spontane knallen heb ik het niet zo en zeker niet zo op open zee. René kwam geschrokken naar buiten met de gedachte dat er iets brak. Ik stond al in de kajuit ingang en bleeerde als een echte mieperig vrouwtje ... OOOOOHHHHH René!!!!!. Het waren twee straalvliegtuigen die door de geluidsbarrière heen gingen. Prettig zo pal boven je hoofd. Ik had ze nog niet gehoord dus het kwam totaal onverwachts.

[Helga]

Spanning en sensatie! Rond vier uur horen we op de marifoon een "mayday". Voor de niet-nautische lezers: een mayday noodoproep wordt alleen gegeven indien er sprake is van ernstig (levens) gevaar. Cadiz Radio reageert direct en uit het Spaanstalige radioverkeer maken we op dat het om een schip gaat met 5 opvarenden dat water maakt. Kort daarop horen we dat een Engelsman bij Cadiz Radio meld dat hij het schip in zicht heeft! Hij wordt echter 'overspoken' (iemand anders begon te zenden terwijl de Engelsman nog niet uitgesproken was). Het duurt ruim een half uur(!) voordat Cadiz Radio een officieel bericht doet uitgaan van het schip in nood. Gelukkig ook in het Engels, zodat we 100% zekerheid krijgen over de positie (want dat is toch lastig in snel gesproken Spaans). Het zinkende schip bevind zich op dat moment op zeven mijl van onze positie. Aangezien het stevig waait (NW6), voor ons een uur varen en het is een bezeilde koers. Hoewel we waarschijnlijk weinig kunnen betekenen, onze bestemming Chipiona is immers slechts een kleine 4 mijl verwijderd van het jacht in problemen, doen we onze nautische plicht en melden ons bij Cadiz Radio. We geven onze positie door en dat we in een uur ter plaatse kunnen zijn. We worden verzocht te blijven uitluisteren op kanaal 16. Ruim een half uur later maken we uit het Spaanstalige marifoonverkeer op dat mensen in het water liggen, even later gevolgd door het bericht dat iedereen veilig is. Weer een half uur later volgt het officiële (Silence Fini) bericht van Cadiz Radio dat alle opvarende gered zijn door de reddingsbrigade van het Rode Kruis.

Wat ons echt verbaasd, of liever gezegd schokt, is dat het ruim een uur duurt voordat de opvarenden van een zinkend schip op, minder dan 4 mijl van een behoorlijke marina, gered worden. Vanuit Chipiona had een snel schip in minder dan een kwartier ter plaatse kunnen zijn.

Wanneer we in Chipiona bij de receptie naast een Zwitsers schip aanleggen, blijken zij die "Engelsman" te zijn. Ze snappen er ook echt helemaal niets van en zijn ook geschokt door de gang van zaken.

Posities m.b.t. mayday oproep

Op het kaartje is het schip in nood (zinkend) aangegeven met de rode stip.De groene stip is onze positie ten tijde van de "mayday" noodoproep. De blauwe stip geeft onze positie aan op het moment dat we ons meldden bij Cadiz Radio. De rode lijn is onze gevaren route. In de rechter benedenhoek ligt Chipiona.

[René]

Wat je allemaal niet meemaakt als je alleen maar even gaat douchen. René is gaan douchen en even langs een barretje gelopen hier in de haven. Hij komt terug met een heel verhaal over een Spanjaard die een Nederlands meisje heeft gehad (ongeveer 37 jaar geleden). Haar naam was Annie Post (algemene naam) en ze was heel groot en haar vader was ook heel groot. Misschien wel meer dan twee meter had de Spanjaard gezegd. René moest erg om de Spanjaard lachen omdat het mannetje zelf erg klein is. Grappig he?

De slaapzakken ga ik eindelijk eens wassen..mmm...te druk voor gehad. Eindelijk die zoute dingen doen. Je wilt het gewoon niet weten eigenlijk. 1 wasje is 3 euro exclusief waspoeder! Droger is ook weer 1,50 of meer. Die ga ik natuurlijk niet gebruiken vandaag. Het is stralend mooi weer en heet!

Terwijl een slaapzak in de machine zit ga ik even douchen. Onderweg kom ik een Engelsman tegen die met pensioen is, zijn huis heeft verkocht en een huis in Frankrijk heeft gekocht. Nu is hij met zijn vrouw bezig zijn boot naar Frankrijk te brengen. Dus na mijn douche kon ik de slaapzak al weer meenemen. Wat vliegt de tijd toch!

In de kuip is het gezellig. Chantal en JG van de Pinical zijn gearriveerd en zitten al aan de wijn, bier en chips. Hoe raar het ook is je kent elkaar via de website en e-mail en elkaar nooit gezien. Hoe of dat je gewoontes erin gebakken zit. Ik ging me dus gewoon even voorstellen...haha.. totaal in de war... mmmm... zal de warmte wel geweest zijn. De uurtjes verstrijken en het blijft gezellig...haha.

[Helga]

Vrijdag 6 augustus 2004 / 36°44'78N 006°25'74W (Chipiona)

Het is laat geworden... wat een vervelende mensen...ze bleven tot drie uur 'zuipen' in de kuip en hadden helemaal niets te vertellen. We hadden helemaal geen raakvlakken. En wat zijn ze lelijk in het echt...... haha...

Het was dus .... gezellig ...zeg maar. We hadden alleen nog maar geborreld. Niemand had fatsoenlijk gegeten. Dat heb je met die Spaanse eet gewoontes. Rond twaalf uur nog even zalmpasta gemaakt. Het ging erin als zoete koek.

Het valt ons op dat we nu meer een wijntje of een biertje drinken (in de haven natuurlijk) dan we gewend waren. In Nederland was het thee, koffie of water en af en toe bij een feetje of in het weekend een biertje of een wijntje. Zij hebben precies het zelfde maar genieten er net als wij wel van! Tip van Chantal... NU ...korte broeken kopen omdat je overal alleen maar rokjes kunt krijgen. Heerlijk weer even vrouwengebept... En ik ga mijn schoonmoeder vragen om een klein naaimachine voor mij te kopen ondanks de protesten van Kapitanos de R. Ook Chantal gebruikte de naaimachine thuis nooit maar aan boord is het toch handig. Overigens die verhalen die ze altijd schrijven op hun website dat het aan de anderen ligt dat het zo laat word ... nou FORGET IT!!

We voelen ons brak. René is super actief. De rollen zijn duidelijk omgedraaid. Ik ben net een plumpudding, hang hier of daar of ergens anders. Momenteel wordt de boot schoongespoten waardoor alle raampjes dicht zijn en het hier voelbaar heter wordt.

We gaan vanavond bij hun op de borrel. Dat is maar goed ook omdat bij ons alles op is. Ik ga dan ook vanmiddag op de fiets boodschappen doen om een en ander aan te vullen.

[Helga]

Zaterdag 7 augustus 2004 / 36°44'78N 006°25'74W (Chipiona)

Ja.... uitleg over de nachtelijke uurtjes is niet nodig. Gewoon.... idem.... Chantal had heerlijke tomaat met pesto en kaas tosti’s gebakken...MMMM heerlijk. Snel klaar en erg lekker!

Ooohhh mannen en foto's maken... Tja... dan nog maar een foto maken... leuk he?

We zijn redelijk vroeg op om klusjes te doen. René heeft het aanrechtplankje weer in de verf gezet. Nog één laagje en dan is het klaar voor gebruik en dan zullen we wel al in Gibraltar zijn vertelde hij me met een brede grijns. Aan de boot wordt ook van alles gecontroleerd, aangedraaid etc. etc. Ik heb een krat achter op de bagagedrager van de fiets vast gebonden. Nu kan ik zware boodschappen gaan halen. Helaas heb ik een heel klein beetje last van zonneallergie, dus geheel in tenue ga ik op pad. Het is warmer dan ik dacht. Volgeladen kwam ik terug en omdat het zo goed gaat met de fiets en het kratje wilde ik eind van de dag nog een keer voor de drank voorraad. René is druk bezig geweest met Cd’s van JG. Met deze Cd’s zijn we weer erg blij. Verder nog wat gerommeld. Toen ik met m'n tweede lading boodschappen terug kwam zaten JG en Chantal bij ons in de kuip. We hebben de broodpan gekregen en nodige zaken van hen overgenomen, waaronder de loopplank. JG en René zijn op de fiets naar een internetcafé geweest. Rond tienen kwamen ze terug.

Op de Pinical wordt ook aardig geklust. Chantal is met een plankje bezig die als steun moet gaan fungeren voor de buitenboordmotor. Er wordt door haar op de steiger gezaagd, geboord en geschuurd. Ziet er erg stoer uit!

Omdat we allemaal morgen weg gaan zijn we ook met de voorbereidingen voor het vertrek bezig. Alles moet opgeborgen zijn en schoon in de kastjes. Daarna kwamen ze weer gezellig op de borrel. We hadden net de zonnetent weg. De hapjes en de drankjes werden weer op de tafel gezet. Brood met tonijn voor de nodige vulling.

Het is niet laat geworden omdat we vroeg op willen staan om te vertrekken. Raar idee, wij gaan zuid en zij gaan noord. Voor ons is de wind vandaag niet gunstig geweest maar voor hun wel. Zo zie je maar hoe raar dat kan lopen.

We zeggen nog geen gedag omdat we dat morgen doen. Gaan nog even water bijtanken, afwassen, lezen en tukkie doen.

[Helga]

Zondag 8 augustus 2004 / 36°11'01N 005°56'01W (Barbate)


De wekker loopt rond zeven uur af. Het is nog schemerig en vochtig buiten. We gaan nog even ons laatste nachtje betalen bij de havenmeester, drinken een kopje koffie en lopen over de steiger naar de Pinical. Ze zijn nog aan het ontbijten. De wind is voor hun ongunstig en ze overwegen om te blijven liggen. Ze hebben ook nog eens stroom tegen... niet fijn ... zeg maar.

We worden door hun uitgezwaaid. JG maakt nog wat foto's en loopt de steiger af. Chantal wacht nog tot we alle twee nog even extra zwaaien. Buiten krijgen we JG via de marifoon te horen. Ze blijven liggen en gaan terug naar bed. Nogmaals worden de beste wensen uitgewisseld.

Zo mooi als Chantal het zei: "Jullie staan nog helemaal aan het begin, wij aan het eind". Zo begrijpelijk. Je weet dat er overal een eind aan komt en je wilt er klaar voor zijn... hoe doe je dat? Het zal wel een kwestie van langzaam wennen zijn. We zullen goed voor jullie loopplank zorgen hoor! Bedankt voor alle leuke verhalen en ervaringen die jullie verteld hebben. Ik heb ze geabsorbeerd en hoop dat ook ik na twee jaar vele verhalen te vertellen heb. We houden contact!

Het is leuk ze nu eindelijk ontmoet te hebben. Ik heb toch een soort van bescherming voor mezelf ingebouwd. Niet te veel hechten aan mensen anders is het vertrek iedere keer zo moeilijk. Het afscheid nemen zal ook wel moeilijker worden naarmate je langer met mensen optrekt.

Momenteel is het half elf. We varen lekker, alhoewel de wind soms heel vervelend weg valt of weg draait. Het moet wel iets meer gaan waaien anders lig je zo welles nietes spelletje te doen met de wind en de golven. Toch varen we 5 knopen. Het zal wel aan mij liggen of aan de golfslag. Ik ga een broodje maken voor Kapitanos de R (klinkt lekker crimineel).

Ons straat beeld... Mijn straat beeld....

De wind draait alsnog zuidwest en proberen dit nog even aan de slapende bemanning van de Pinical door te geven via de marifoon. Geen reactie gekregen, ze zullen nog wel slapen.

We liggen nu in Barbate Marina. Weer zijn we naar een te grote ligplaats gestuurd omdat er ZOGENAAMD geen een is voor ons maat schip. René is even op de fiets brood en geld gaan halen. Hij wilde ook direct controleren of er ECHT geen box van onze grootte vrij is. Ja, natuurlijk. De verhalen van JG kloppen ook hier. In Chipiona was het hetzelfde verhaal. Deze haven en die van afgelopen dagen zijn van een en de zelfde eigenaar. Een afzetter dus. JG heeft verteld dat hij naar de receptie was geweest, te horen had gekregen dat er geen box van hun lengte vrij was, heeft daarna gebeld en heeft toen te horen gekregen dat er wel een vrij was. Nou vraag ik je en waarschuwen wij iedereen om je niet zoals velen te laten belazeren en te veel geld te betalen voor een box. De organisatie heet Empresa Publica de Puerto de Andalucia. Ze hebben 11 jachthavens: Ayamonte, Isla Cristina, Punta Umbria, Mazagon, Chipiona, Rota, Puerto America, Santcti Petri, Barbate, Marina La Bajadilla, Celta de Verlez. Tevens klopt het telefoonnummer wat genoemd staat in de folder niet. Helaas, de truc van JG konden wij door het verkeerde telefoonnummer niet uitvoeren.

In de haven ligt een tweemaster waar muziek gemaakt wordt, gitaar, trommels en zang. Het klinkt heel gezellig. Het is een tijd geleden dat we rijst, pindasaus met een pikant vleesje gegeten hebben. We eten dan ook alle twee te veel en voelen ons een beetje opgeblazen.

Tonijnnetten: Er wordt wel erg overdreven gedaan over die tonijnnetten. Ja, natuurlijk moet je altijd op blijven letten maar dat doe je toch al. Die tonijnnetten zijn overduidelijk en heel goed zichtbaar. Soms met een boot(je) met verlichting zoals beschreven in de pilot of met grote oranje boeien met een soort geel flikkerlicht. Je ziet ze in ieder geval altijd. En als je gewoon zorgt dat je buiten dat gebied vaart kun je er ook niet in terecht komen en dan nog kun je ze daar vandaan zien liggen. Vlak voor deze haven liggen ook tonijnnetten waardoor je dichtbij komt. De afbakening / bebakening is dusdanig goed dat het gewoon niet fout kan gaan. Je kunt je beter zorgen blijven maken om die lullige kleine jerrycans of schuimplastic stukken waar een net onder hangt. Soms zijn er verschillende kleine vlaggetjes waardoor je kunt zien dat onder water de lijn in verbinding staat met alle andere fuiken die onder water liggen. Gewoon een weetje datje... zeg maar.

Als alle tonijnnetten zo zijn afgebakend. Prima toch? Chipiona -> Barbate

(Helga)

Maandag 9 augustus 2004 / 36°08'07N 005°21'31W (Gibraltar)

Het is bewolkt. Zulke mooie bewolking hebben we al een hele tijd niet meer gezien. Gisteren begon het saai grijs en ging de zon in de loop van de dag weer schijnen. Deze wolken zijn erg mooi. Het heeft vannacht geregend. Ja, er stonden wat raampjes open. We hebben niets gemerkt. De boot had ik gelukkig gisteren een goede afspuitboenbeurt gegeven. Dus het beetje water wat binnen is gekomen was lekker zoet.

Dit hebben we al een paar weken niet meer gezien

We varen de haven uit en kunnen vrijwel direct gaan zeilen. Dat is lekker zeg!

[Helga]

Met een flinke stroom mee speren we voorbij Tarifa, de 'windsurfhoofdstad' van Europa. We zijn (weer) luie zeilers en varen pal voor de wind alleen op het grootzeil. Door het water gaan we een kleine 4 knopen, maar over de grond dik 6. Aan de overkant zien we Marokko liggen. Als we de baai van Gibraltar invaren kan de fok weer bij en trekt de wind aan tot een dikke 5Bf. We speren met bijna 7 knopen richting de prominente rots, ondertussen zeeschepen en ferries ontwijkend, want het is drukte van belang.

Afrika! The Rock

Er zijn drie marinas in Gibraltar. De Queensway Quay Marina en nog twee dicht bij de luchthaven. De Queensway heeft onze voorkeur, want die ligt dichter bij het centrum (en verder van de luchthaven). 'S-ochtends hebben we al gebeld voor een plekje. Op dat moment waren ze nog vol, maar als we later nog een keer bellen hebben ze wel plek. Eerst moeten we echter inklaren bij Waterport, ook vlak bij de luchthaven. Het gaat er bijzonder officiëel aan toe en voor het eerst sinds ons vertrek willen de ambtenaren een kijkje aan boord nemen. Helga toont ze een paar flessen wijn en sterke drank en tevreden gesteld gaan ze weer van boord. Wat een wassen neus!

Barbate -> Gibraltar

[René]

René heeft met de verzekering gebeld dat we vandaag in Gibraltar aan zouden komen. Zo verplaatsen we ons verzekeringsgebied. Het gesprek veliep vlot. Nu nog even wachten op de bevestiging per e-mail. Zodra we op de terugreis zijn moeten we op een bepaald punt weer even bellen.

[Helga]

We varen op de motor naar de Queensway. Bij aankomst om een uur of drie helpt een vriendelijke medewerkster ons met aanleggen. De haven en de omliggende gebouwen zien er spik en span uit. Strak in de verf en, hoewel niet oud, wel sfeervol qua architectuur. We rommelen nog wat aan boord en gaan daarna de kant op om een terrasje te pakken, want het BIER IS OP! We wandelen door een drukke winkelstraat die louter lijkt te bestaan uit winkels waar je tax-free drank en/of sigaretten kunt kopen. Uiteraard barst het stadje uit zijn voegen van de toeristen, maar desondanks bevalt het ons wel. We proberen bij drie automaten te pinnen, maar op de een of andere mannier wordt de giropas niet geaccepteerd. Morgen nog maar eens proberen en dan maar een terras zoeken waar ze Mastercard accepteren. Dat lukt natuurlijk en we doen ons tegoed aan een grote cheeseburger.

Onze achterburen...

Terug op de boot hebben we het allebei gehad met de warmte en doen een verlate siesta. Om 20:30 worden we wakker. Op de kade eten we nog wat dure, maar wel heerlijke, tappas en gaan daarna slapen. Het wordt een onrustige nacht, want er staat een vervelende swell in de haven. Dat hebben overigens alle havens in Gibraltar. De Queensway zou er volgens de pilot nog het minste last van hebben...

[René]

Dinsdag 10 augustus 2004 / 36°08'07N 005°21'31W (Gibraltar)

We zijn vroeg op. We hebben gisteren geen maatregelen genomen tegen de ankerketting die in de punt (vlak naast ons hoofd) tegen de buis slaat in het ritme van de swell. Gek wordt je daarvan! Helga gaat er gelijk wat aan doen, zodat we daar komende nacht van verlost zijn.

Op de Wereldomroep horen we van de hittegolf in Nederland. Voor ons gevoel is het al weken een hittegolf. Op het water is het goed uit te houden, maar soms is het in de haven, als er weinig wind staat, wel zweten geblazen, ondanks de tent die we over de giek spannen.

Vandaag gaan we The Rock, zoals Gibraltar ook wel genoemd wordt, verkennen. Eerst even wat informatie over Gibraltar:

De rots beslaat slechts 6 vierkante kilometer en is 426 hoog. Bij helder weer is de rots vanaf 100 kilometer afstand zichtbaar. Dit jaar is Gibraltar op de kop af 300 jaar in Britse handen, hoewel Spanje nog steeds aanspraak maakt op het miniscule, maar strategisch belangrijke, stukje grond. Nadat de Moren 7 eeuwen lang Gibraltar in handen hadden wisten de Spanjaarden het in 1462 te veroveren. Ze hielden de rots in handen tot begin 18e eeuw een combinatie van Engelse en Hollandse(!) troepen de rots op de Spanjaarden wisten te veroveren. In het verdrag van Utrecht werd vastgelegd dat Gibraltar toekwam aan de Britse Kroon. In de daaropvolgende eeuwen bleef Gibraltar een bloedig bevochten stukje grondgebied. In 1782 werd begonnen met het graven van tunnels in de rots. Vanuit gaten in die tunnels konden kanonnen afgevuurd worden. Uniek was de uitvinding van een kanon dat naar beneden kon vuren. De tunnels in de rots beslaan totaal 32 mijl! De slag om Trafalger (1805), waarbij de fameuze admiraal Horatio Nelson om het leven kwam, werd vlakbij de rots uitgevochten. Nelson's lichaam verbleef enige dagen op Gibraltar. Tenslotte is Gibralar natuurlijk wereldberoemd om zijn Berberaapjes die naar verluid door de Engelsen in de 18e eeuw naar de rots gebracht zijn.

Het is een hele geschikte dag om de toerist uit te hangen, want het is bewolkt, dus valt het met de warmte erg mee. We nemen de kabelbaan die ons in twee etappes naar de top van de rots brengt. Boven hebben we een schitterend uitzicht over Spanje, de Middenlandse Zee, de Straat en Marokko. Als supertoeristen lopen we een halfuurtje rond met een palmtop en een oortje en horen toelichtingen op alles wat we zien. Het was in de prijs inbegrepen en als echte Hollanders slaan we het natuurlijk niet af. Erg gebruikersvriendelijk, maar toch een beetje te.

De Queensway Quay Marina. Vagebond ligt verscholen achter de boom. Een van de vele kanonnen op het eiland

We wandelen een stukje en staan van het uitzicht te genieten als Helga ineens met hoge stem verschrikt uitroept "Ooooooh René". Een aapje grijpt de plastic tas die Helga altijd bij haar heeft om de cameratas te beschermen als het regent. Ze schrikt zich echt helemaal rot. Ik kan er niets aan doen, maar moet er ontzettend om lachen, wat Helga weer niet weet te waarderen. Het aapje kijkt er een tijdje naar, maar realiseert zich dat de tas leeg is. Even later moet het beest zich uit de voeten maken voor een taxibus en kunnen we de tas weer op het dier heroveren. Vervolgens zien we overal de Berberaapjes. Helemaal op hun gemak met de vele toeristen, maar niet vervelend of agressief. Je moet wel oppassen met plastic tassen, zo lezen we op een bord, maar dat weten we inmiddels...

[René]

Ik kan het niet laten nog even iets aan het verhaal toe te voegen. We hadden nog geen aap gezien! Weer zo'n tuttenbellen kreet wat ik zelf vreselijk vind. Let wel! Het plastic tasje zit heel klien opgevouwen in een zijvakje van de cameratas. Ik dacht dat René een geintje uithaalde. Per slot van rekening ben ik altijd de pineut m.b.t. aanvallen van dieren als we samen aan het wandelen zijn (schapen, meeuwen).Ik voel een ruk aan mijn camera ... dat is al heel fout bij mij! Je draait automatisch richting de cameragrijper en ziet niets. In een flits keek ik naar beneden en kijk in twee van die bruine ogen en zie grote handen aan mijn cameratas. Hoe snel of dat ging is ongelooflijk. Het duurde even eer ik hersteld was van deze snelle, sterke actie. We hebben er wel erg om moeten lachen. Ja... René heeft mij de rest van de dag dan ook na lopen doen "oooh René".

[Hegla]

Helga's grote vriend met haar plastic tas Is het geen schatje?

We wandelen een rondje en komen uiteindelijk weer bij de kabelbaan die ons tot halverwege brengt. Daarvandaan gaan we te voet naar "Great Siege Tunnels". Daar hebben we eerst een opmerkelijk uitzicht op het vliegveld van Gibraltar. De baan kruist de weg naar Spanje. Als er een vliegtuig landt of opstijgt gaan gewoon de stoplichten op rood. Erg bijzonder.

De grens met Spanje ligt vlak achter de baan Petje Pitamientje

De tunnels zijn indrukwekkend en heerlijk koel. Hier en daar staan originele kanonnen en figuren in uniform beelden taferelen uit de 18e eeuw uit. Mooi gedaan en we nemen alle tijd om alles te bekijken en af te koelen. Vervolgens wandelen we naar de "City under siege", een aantal gebouwen uit de 18e eeuw waar het leven uit die moeilijke jaren uitgebeeld wordt. Het is er bepaald niet koel, maar wel interessant. Er staat een figuur vastgebonden aan een houten driepoot waar hij zojuist zweepslagen heeft gehad. De begeleidende tekst maakt melding van een beruchte drummer die in 15 jaar diensttijd niet minder dan 30.000 zweepslagen kreeg te verduren! Je moet het maar lekker vinden...

Terug in het centrum vallen we bijna letterlijk in de stoelen van een terras waar we een halve liter bier en een cola (zonder ijs!) naar binnen gieten. Onderweg naar de boot doen we nog even boodschappen en rond 19:00 zijn we weer aan boord. Helga gaat echt douchen, maar ik neem genoegen met een afspoelbeurt onder de slang. We eten zelfgemaakte tappas, we knutselen nog wat aan de website en gaan bijtijds te kooi.

[René]

De dekbedden en overige spullen die je warm moeten houden zijn opgeborgen. We slapen al een paar dagen alleen onder de dekbedhoezen... heerlijk. Het is soms echt heel warm en dan moet je echt je tempo aanpassen of gewoon een dagslapie doen. Je bent in de ochtend en/of avond actief. Tijdens het zeilen gaat het nog prima alhoewel ik me goed moet blijven beschermen tegen de zon (tropenblouse). De water temperaturen beginnen ook aardig te worden 23 graden.

[Helga]

Woensdag 11augustus 2004 / 36°08'07N 005°21'31W (Gibraltar)

Ondanks dat ik gisteren totaal versleten was van The Rock wandeltocht (was wel warm hoor,.het zweet liep in straaltjes van mijn rug af) wilde ik vandaag naar de Botanic Gardens. Het leek aardig koel te zijn (het scheelde maar 2 graden hoor!). Dus gewapend met flesje water en camera naar de Gardens toegewandeld. René had zich er al helemaal op voorbereid dat het voor hem wel eens ietsje moeilijk zou kunnen worden................bloemetje hier... fff kijken.....ff ruiken...ff ... foto maken...niet goed...nog een foto maken... ohhh vogeltje..vogeltje vliegt weg... wachten tot ander vogeltje komt....vlinder ... waar gaat vlinder naar toe.... oh daar ... ff foto maken... nog een voor alle zekerheid.. of ... mooi plantje...gohh wat een mooie boom... etc etc. Zo ieder zijn heug en meug want we gaan vanmiddag nog naar het museum en dan hoor je mij ook niet. Soms vind ik musea wel leuk maar het merendeel gaat over oorlog enz.

Gewoon erg mooi ..... Grappig hoe die cactus de boom ingroeit... Zulke bomen zullen we wel vaker gaan zien.

Al snel werd het warm. We wandelden de Botanic Garden in door een groot stalen hek met sierlijke gouden punten. De entree is met mooie ronde witte steentjes ingelegd. Erg veel werk leek me dat. Het resultaat was er wel naar. In de Botanic Garden zat ook een klein dierentuintje dat helaas voor publiek gesloten was. Er hing een brief aan het poortje 'mocht je vandalisme zien of je dit direct wilde melden aan de politie of een rondlopende medewerker'. Zo zie je maar, ook hier is het vandalisme toegeslagen. Waarom doen mensen dit toch.

 

Gisteren op de berg vond ik het ook al zo smerig, erg veel vuil en rommelig. Overal flesjes, zakjes, papiertjes van snoepgoed etc.etc. Dan denk je die mensen zijn toch ook voor de dieren gekomen? Later op de dag beneden aan de berg spraken we een dame aan omdat we op zoek waren naar een supermarkt. Ze vertelde ons trots dat Gibraltar erg mooi is en dat het niet alleen maar om de apen gaat. Ze zei zelf dat het daar boven vies en rommelig was. Daar gaf ik haar gelijk in.

Afijn, in de Botanic Garden is een waterpartij die lekker in de schaduw ligt en waar heleboel vogeltjes floten en rond vlogen. Helaas te donker om ze echt goed vast te leggen. Het kabbelende water, de schaduw en de lichte bries deden René doen instorten. Gelukkig stond er een bankje waarop hij lekker is gaan liggen. Ik kon zo rustig rond hem heen wandelen en foto's maken.

Tja, misschien niet bijzonder maar wel mooi!

Onderweg naar de boot kregen we trek. Waarvan? Ik weet het niet. Zoveel hadden we nog niet gedaan. We hebben een flinke maaltijd gegeten. Volgens mij moet je echt oppassen dat je niet dicht groeit. Aangekomen bij de Vagebond is René op internetcafé zoektocht gegaan en ben ik met de foto's aan de slag gegaan en het kan ook niet anders... heb ook een klein tukkie gedaan.

Het is hem gelukt om de website weer bij te werken. Het is toch iedere keer weer op zoektocht en dat met die warmte. Geen klaagzang hoor, we vinden het alle twee erg leuk om te doen! Daarna zijn we direct vertrokken naar het museum. Helaas is het open tot 18:00 uur en we kwamen er om half zes aan. Toch zijn we naar binnen gegaan en hebben p.p. een kaartje gekocht van twee pond. Gelukkig beschreven ze niet alleen maar de veroveringen en de gewonden maar ook de dieren populatie en hun geschiedenis. Dus ook ik vond het wel leuk.

Tja... dan weer even boodschappen doen. Bij M&S even een stapel kleine sokjes gekocht voor in de gympjes en om gewoon zo mee rond te lopen op het dek terwijl het bloedheet is en je geen schoenen of sandalen aan wilt.

We liepen terug en achteraf bedenk ik me pas dat het helemaal niet zo gewoon is wat er gebeurde. Er liep een jongen met een hele lange tuinslang en een schrobmachine de (marmeren) winkelstraat sschoon te maken. Dit zie je wel eens in kantoorruimtes bij de entree maar toch niet in een winkelstraat? Het rook er helemaal fris en het zweet stond terecht bij die jongen met kaplaarzen aan op zijn rug en voorhoofd.

We hebben weer leuke mailtjes binnen gekregen met leuke informatie. Wat gezellig dat mensen ons toch nog op de hoogte willen houden met van alles en nog wat. Het is heel afwisselend en reuze gezellig. Dus er is weer 'werk' aan de winkel dus ik ga e-mails lezen en beantwoorden.....gezelluuucchhh.

[Helga]

Donderdag 12 augustus 2004 / 36°24'92N 005°09'44W (Estepona)

Het is strak blauw boven ons. De kopere ploert brand overweldigend, dus direct mijn tropische blouse aangedaan. Er staat een lekker windje dus zeilen omhoog en gaan met die banaan. We ronden The Rock en blijven lekker langs de kust varen. Eerst nog een paar mosselkwekerijen omzeilen. Chantal en JG hadden het al verteld achter de vuurtoren staat inderdaad pompeus een Moskee. De Moren waren wel de eerste die op Gibraltar zijn gekomen. Verder geef ik mijn mening niet prijs.........

Poort naar de Middellandse zee.....afscheid nemen van de oceaan en haar vele vissen. ..... heel bijzonder...??

De wind komt van het land (aflandig) en is warm. Het is hier inderdaad direct een stuk warmer. Ik denk dat het te maken heeft met de temperatuur van de wind. We vliegen over het water met een mooie uitzicht, 6,5 – 7 knopen. Vlak voor het haventje Estepona is brand. Ik denk direct weer aan al die branden die in Spanje aan het woeden zijn (geweest?) en maak een foto. Het lijkt dat men het onder controle heeft maar zodra we drie kwartier later in de haven zijn zien we de vlammen van veraf weer oplaaien. Het is zeker 3 mijl ver dus die vlammen moeten verschrikkelijk hoog zijn.

Minimaal 4 mijl weg van de oplaaiende vlammen.

Aangekomen sta je toch weer met je b.k vol tanden als de slecht Engels sprekende Havenmeester verteld dat er geen plaats is voor onze maat boot. Ja, wel voor 15 meter... dus.. Ik begin me eraan te irriteren. Gelukkig weet René me een beetje te bedaren door te zeggen dat het nu hoogseizoen is. Toch zie ik ligplaatsen vrij die voor onze maat boot super zijn en minder kosten. Die zullen wel gereserveerd zijn...mmmm.

Vanavond even het dorpje bekijken. René is aan het bellen gegaan om een plaatsje te regelen zodat we Chantal van het vliegveld kunnen halen. Helaas niets spreekt maar 1 woord buiten de deur en alles is 'Complet'. Dan maar naar de receptie van deze haven waar gelukkig een dame zit die wel een woordje buiten de deur spreekt... pffff...gelukkig. Dat moet ik de Portugezen wel nageven die spreken vele talen. Spanjaarden blijven aardig maar daar kom je niet ver mee als je per telefoon iets moet regelen. Mocht het niet lukken om een plekje te regelen dan gaan we voor anker en als het weer meewerkt gaat een van ons Chantal halen. Anders moet ze toch (helaas, en dat willen we eigenlijk niet) alleen onze kant op komen.

Duimen maar dat er een plekje is voor ons in de buurt van Malaga. Meestal werkt het alleen als je met je boot aankomt maar dat risico willen we niet nemen. Nu kunnen die Spanjaarden wel wat leren van ons logistiek en stouw systeem van Nederland. Hier kan meer verdient worden dat is 100% zeker!!

[Helga]

Vrijdag 13 augustus 2004 / 36°32'496N 004°37'031W (Fuengirola)

13 is toch een geluksgetal? Het gaat vandaag echt wel lukken.....duimen maar!

Gisteren zijn we nog het super toeristische dorpje ingelopen. Althans alleen de hele lange boulevard afgestruind. Er is veel voor kinderen geregeld, spring trampolines, speeltuintjes, een acrobaat etc. etc. Nadat Kapitanos de R zijn schepijsje en een krantje gekocht had zijn we terug gelopen. Niet echt een plaatsje voor ons zullen we maar zeggen.

Vanmorgen is René zoals afgesproken nog even bij de receptie langs geweest. Hij had een afspraakje met de receptioniste om te kijken of zij e.e.a. voor ons kon regelen. Ook zij kreeg overal nee als antwoord. Nu heeft zij ons het advies gegeven toch naar het volgende plaatsje te gaan en maar zien of het lukt. Altijd zeggen dat je voor 1 nachtje komt en de volgende dag verlengen was haar advies. Mmmm, werkt het zo? Als we er geen plek kunnen krijgen dan gaan we ankeren. Ik ben nog even snel brood wezen halen zodat we dat op voorraad hebben.

Er staat '0' wind dus de porrie staat aan. Het kleine beetje wind dat er staat is wonderlijk weer fris. Het vuur is gedoofd. Het is ongeveer 30 mijl. Er liggen ten oosten van Estepona tonijnnetten (voor de zeilers). Er wordt een boekje gelezen, gegeten, rondgekeken en verder eigenlijk niets.

Langs de kust van Spanje is alles volgebouwd. De mooie bergen laten nog zien hoe mooi het land werkelijk is.

De kust is volgebouwd met flats. De bergen erachter zijn mooi (voor zover ik het kan zien), ongerept en tonen vele kleuren. Er varen veel motorbootjes heen en weer. Verder gewoon relaxed en ook wel lekker, jammer dat de wind niet meer werkt.

Er wordt vandaag niet gevist omdat we klaargemaakte pastasaus aan boord hebben.

[Helga]

Zaterdag 14 augustus 2004 / 36°32'496N 004°37'031W (Fuengirola)

Vandaag doen we weinig. We slapen uit voorzover dat lukt met de warmte. Eenmaal op wordt het een beetje mistig en valt het met de warmte reuze mee. We maken de binnenkant van de boot schoon (we krijgen immers bezoek) en doen wat wasjes. Begin van de middag trekt de mist op en wordt het toch nog heet. Aan het einde van de middag doen we boodschappen en nadat we die opgeruimd hebben drinken we wat bij een Ierse 'pub' aan de kade. Daar vragen we om een telefoonnummer om morgen een taxi te bellen. Als ik wil afrekenen val ik met mijn neus in de Olympische boter, want de finale van de 4x100 meter vrije slag voor dames staat op het punt te beginnen. Aldus ben ik getuige van het eerste Nederlandse edelmetaal. 's-Avonds kijken we sinds weken weer eens een film op de pc. Close encounters of the third kind. Al eerder gezien natuurlijk, maar het blijft een bijzondere film.

[René]

Zondag 15 augustus 2004 / 36°32'496N 004°37'031W (Fuengirola)

Om 8:00 loopt de wekker af. We nemen water in en Helga doet nog een handwasje. Om 9:15 bellen we om een taxi die er binnen 5 minuten is. Het ritje naar het vliegveld van Malaga duurt ongeveer 20 minuten. Het toestel heeft geen vertraging, maar we zijn sowieso te vroeg, dus we nuttigen een kop koffie en een broodje. Stipt om 10:20 land het toestel en een kwartiertje later komt Chantal de aankomsthal binnengelopen met een MEGAGROTE koffer. De koffer is niet alleen groot, maar ook MEGAZWAAR. Alle tips van wat wel en vooral niet mee te nemen ten spijt heeft ze een complete garderobe meegenomen. Het heeft één voordeel: met veel gewicht aan stuurboord helt Vagebond iets over. Chantal heeft de achterkajuit aan bakboord, dus de boot zal met die koffer wel weer kaarsrecht liggen...

Om 12:00 gooien we los voor een slordige 30 mijl naar Puerto de Velez. We kunnen een uurtje zeilen, maar daarna valt de wind weg en moet de Japanner het werk weer doen. Om een uur of 3 zetten we de motor uit om een duik te nemen. Met een landvast en een stootwil achter de boot laten we ons meeslepen. Een welkome afkoeling, want op de motor varen we de wind dood en is het heet, heter, heetst. Chantal blijkt een reïncarnatie van Jacques Cousteau (zie foto). We krijgen er de slappe lach van. De duikbril geeft me overigens wel de gelegenheid om de antifauling eens goed te inspecteren. Die zit er nog op, alsof 'ie er gisteren opgesmeerd is (topspul, Michael!). Met onze Super Solar Shower spoelen we ons met zoet water af.

Jacques Cousteau... Slappe lach

Nadat we de motor weer gestart hebben, herlees ik de informatie in de pilot nog eens over Puerto de Velez. Ik heb er overheen gelezen dat het daar med-mooring is. Op eigen anker en met de spiegel naar de steiger. Hoezeer we ook graag de loopplank die van de Pinical hebben overgenomen willen uitproberen, voelen we er weinig voor, zeker als het niet echt hoeft. We besluiten door te varen naar Puerto de la Mona, een mijl of 20 verderop. Iedere mijl die we maken is trouwens meegenomen, want Chantal vliegt volgende week zondag terug naar Nederland vanaf Alicante. We hebben deze week dus zo'n 250 mijl te overbruggen. Morgen willen we in één ruk (nachtje doorvaren) naar Cartagena. De Pinical was erg enthousiast over die stad, dus willen we daar een dag blijven liggen. Alicante is dan nog maar 2 dagtochtjes varen.

De planning voor komende week wordt doorgenomen

Chantal ziet haar eerste dolfijnen. Helaas blijven ze maar een paar minuten, maar verder weg van de boot maken ze prachtige sprongen.

De kust is hier, afgezien van het vele beton langs de waterlijn, erg mooi. Uitlopers van de Sierra Nevada torenen 1500 tot 2000 meter hoog, vlak langs de kust. Dor, maar wel ruig.

Vlak voor zonsondergang komen we aan bij Puerto de la Mona, ook wel Marina del Mediterraneo Este genoemd. Het is een kunstmatig aangelegde marina waarbij gebruik gemaakt is van een enorme steile rots die vlak voor de kust ligt. Erg mooi, maar het is natuurlijk weer volgebouwd met appartementen. Met een sukkelgangetje varen we naar binnen om te ontdekken dat de aankomststeiger bezet is. Een mannetje van de marina roept ons toe dat ze helemaal vol zijn. Aan de steiger ligt een Etap 38 met Engelse vlag. We stellen voor om langzij te gaan, maar daar wordt niet erg enthousiast op gereageerd, omdat men het in Spanje kennelijk niet erg leuk vindt wanneer andere mensen over je dek lopen. In Nederland zijn we niet anders gewend en we denken dat Engelsen er ook niet zo moeilijk over doen. Helaas is er niemand aan boord, dus kunnen we ook niet om toestemming vragen. We spreken met het mannetje af dat als de Engelsen bezwaar maken, we alsnog de marina zullen verlaten en elders voor anker gaan. Elders is in dit verband twee mijl terug en daar hebben we helemaal geen zin in, temeer daar we morgenochtend brood willen kopen. Een uurtje later komt de Engelse bemanning aan boord en maakt inderdaad geen bezwaar. Ze willen morgenochtend wél vroeg vertrekken: 7 uur. Geen probleem, we zetten de wekker en zullen klaar staan.

Puerto de la Mona

Voor dat nachtje langszij bij die Engelsen, zonder water en stroom, mogen we overigens wél 33 Euro afrekenen. Kassa!

Het is intussen donker geworden en de ene na de andere boot verlaat de haven. De ene boot met nog meer mensen aan boord dan de andere. Van jetski's tot speedboten van een meter of 15, de hele haven loopt leeg. Wat is er aan de hand? Navraag leert dat er vanavond een groot vuurwerk is ter gelegenheid van Maria. Terwijl we op een terras een hapje eten wordt in de verte inderdaad indrukwekkend vuurwerk ontstoken.

[René]

Maandag 16 augustus 2004 / 36°43'68N 003°43'579W (Puerto de la Mona)

Om 6:45 loopt de wekker af en klokslag 7:00 vertrekken onze Engelse buren en verleggen we de boot. Chantal slaapt door alle commotie heen. Helga gaat een uurtje later op broodjacht. Halverwege een steile klim van naar verluid 3 kilometer geeft ze het op. Gelukkig weet ze dichter in de buurt een restaurant te vinden waar ze brood aan het bakken zijn en waar ze een half uurtje later 8 kleine stokbroodjes kan kopen.

Om 11:00 gooien we los. Bestemming Cartagena, een afstand van 150 mijl, dus we varen een nachtje door. Van de 250 mijl die we gedurende Chantal's verblijf moeten overbruggen hebben we er na aankomst in Cartagena dan nog maar 60 te gaan. De rest van de week kunnen we dan lekker 'vakantie' vieren. Beetje ankeren, beetje luieren, beetje zwemmen, kortom 'the good life'.

We varen heel fijn direct de mist in. Het zicht is nog zo'n 300 meter en met de radar bij voelen we ons comfortabel. Chantal besluit dat ze nu wel genoeg geslapen heeft en verschijnt met een slaperige kop in de kuip.

Voordeel van vroeg opstaan: een mooie zonsopkomst

De mist trekt na twee uurtjes op en de koperen ploert schijnt weer genadeloos fel. We hopen dat de weersvoorspellingen uitkomen: west 4-6. In de verte zien we plukjes sneeuw liggen op de top van de Pico de Mulhacén. Zo kou en zo dichtbij, terwijl het hier weer 30+ is.

De west 4-6 laat zich in het geheel niet zien. Zo nu en dan een viertje in de rug, maar nauwelijks genoeg om een beetje snelheid te maken. Er staat ook een vervelende swell, waardoor we regelmatig de motor maar weer starten. Via de marifoon horen we een 'near gale warning' (dat is windkracht 7) voor morgen in het gebied (Alboran) waar we nu varen. We besluiten toch om vannacht door te varen, omdat we dan morgen de Alboran Zee verlaten hebben.

[René]

Dinsdag 17 augustus 2004 / 36°41'67N 002°11'38W (Cabo de Gata)

Als ik na middernacht de wacht van Helga en Chantal overneem trekt de wind eindelijk aan. Gedurende wel een uur (!) zeilen we met 20 knopen in de rug. Daarna is het helaas weer uit met de pret en mag er weer een sleuteltje omgedraaid worden.

Het is een bijzonder heldere nacht en ik geloof niet dat ik de melkweg al eens zo goed gezien heb. Ik wordt er filosofisch van en ga bij mezelf te rade wat me ertoe brengt dit soort avonturen aan te gaan (baan opzeggen, huis verkopen en 'gewoon' twee jaar te gaan zeilen). Wat een teken aan de want (d?) had moeten zijn is een groot avontuur dat ik beleefde toen ik een jaar of 11 was. We waren net naar Dordrecht verhuisd en vanaf de allereerste dag was één van mijn beste vrienden (tot op de dag van vandaag) Ernst-Jan. Ik denk dat we elkaar misschien een paar dagen kenden of we gingen op expeditie naar de Biesbosch. Op de fiets, beladen met opblaasbare rubberboot (zo een die je krijgt bij aankoop van een pak wasmiddel), een opblaasbare wigwam (promotie van Unox), hengels en proviand voor minstens 3 maanden, togen we naar de Zuidhaven. Onverschrokken voeren we de Merwede op, niet bepaald het rustigste vaarwater van Nederland, op weg naar de magische grienden. Daar aangekomen, naar mijn idee mijlen verderop, maar in werkelijkheid zal het niet meer dan een paar honderd meter geweest zijn, bliezen we de wigwam op en aten in een keer al ons proviand op. Ook de terugreis verliep geheel naar wens. Geen vishaak die ons schip tot zinken bracht. Prachtig!

Als Helga om 4 uur de wacht van mij overneemt weet ik zowaar een paar uur te slapen, ondanks de pogingen van Helga om toch te zeilen en na een paar minuten maar weer de motor te starten. Om 8 uur wisselen we weer en met de radar bij werk ik de website bij en tik een paar e-mails. Er zijn wat ex-collega's die ik na de 6-1 overwinning van mijn kluppie op de Graafschap afgelopen weekend, even met de neus op de feiten moet drukken...

Helemaal alleen in de kuip en op het water. Al varend zo'n mooie zonsopgang. Helga kan het niet laten hier foto's van te maken.

Chantal is bezig voor maanden slaap in te halen, geloof ik. Ze slaapt door alle comotie van het zeilen en motor starten heen. Ze heeft sinds ze aan boord is zeker de helft van de tijd geslapen. Gezellige meid hoor!

Om half elf hebben we dolfijnen voor de boeg. We roepen Chantal, want - hoe kan het ook anders - die lag nog te slapen. Tegen de tijd dat ze bij de preekstoel staat, houden de dolfijnen het alweer voor gezien. Terwijl de dames nog even op de punt blijven hangen loop ik terug naar de kuip. Eigenlijk is het een grof schandaal, maar voor het eerst sinds we samen zeilen oefenen we een man-over-boord situatie. Ik gooi een stootwil overboord en roep naar Helga dat ik (zogenaamd) over boord ben gevallen. Helga in alle staten: "Ja, shit, ik heb broodjes in de oven" en "Had je geen beter moment kunnen uitkiezen"... Ik reageer uiteraard niet, want ik lig in water van nauwelijks 10 graden te vechten voor mijn leven (in werkelijkheid is het water 27 graden EN ik lig er niet in). Helga gooit bewust de reddingsboei niet, want anders moet ze 2 artikelen uit het water vissen. Had ik echt in het water gevallen, dan was dat haar eerste actie geweest. Vervolgens duikt ze de kajuit in en drukt op de GPS de MOB (Man Over Boord) knop in. Goede actie, want dan is in ieder geval de positie bekend, mocht ze 'me' op zicht niet terug kunnen vinden. Daarna zet ze de stuurautomaat uit en draait Vagebond 180 graden, ondertussen de horizon afspeurend naar de blauwe (!) stootwil. Na wat gemanoevreer in de buurt van de stootwil, weet ze na enkele minuten met de pikhaak de stootwil uit het water te vissen. Al met al heb 'ik' nog geen 5 minuten in het water gelegen. Klasse actie! We evalueren de diverse handelingen en nemen ons voor dit vaker te oefenen.

We varen de wind weer eens dood en het is HEET! In de kajuit is het 35 graden en op blote voeten valt er nauwelijks meer op het teakdek te lopen. We overwegen even om de boot stil te leggen en te zwemmen, maar besluiten toch maar door te varen en in de haven op de steiger een douche te nemen.

Om 14:30 leggen we aan in Cartagena. Bij het inklaren blijkt de pilot gelijk te hebben. Het is hier in vergelijking met andere havens spotgoedkoop. Betaalden we eergisteren nog 33 Euro per nacht, hier betalen we 15,30, ruim de helft minder en ook nog eens inclusief water en elektra. En het is hier echt niet armoedig.

Puerto de la Mona -> Cartagena

We spoelen de boot en onszelf en Helga maakt wat hapjes. Daarna genieten we alledrie van een welverdiende siësta.

[René]

Na de siësta nemen we een douche en gaan we in het stadje iets eten. De ober snapt onze bestelling niet, is niet vriendelijk, maar doet later toch zijn best. De tappas zijn redelijk, maar we hebben ze wel (véél) beter gehad. Het ijsje waarmee we terug naar de boot wandelen smaakt voortreffelijk. We maken nog een praatje met onze Nederlandse buren, drinken nog een slaapmutsje en gaan rond 1:00 naar bed.

Woensdag 18 augustus 2004 / 37°35'79N 000°59'09W (Cartagena)

Vandaag een luie dag. Pas om een uur of 11 worden we een beetje actief en gaan het stadje in op zoek naar een supermarkt en een internetcafé. Onderweg nemen we als ontbijt een pain-chocolat. Het internetcafé gaat pas om 12:00 open, dus doen we eerst maar de boodschappen.

In de haven liggen twee plaatjes van opleidings(zeil)schepen van de Italiaanse marine. Beide schepen meten ca. 70 voet en hebben een mooie klassieke lijn. Uiteraard zien ze er superstrak uit. De lijnen keurig netjes tot matjes opgerold. Zelfs de waterslang ligt kunstig opgerold op de kade. Ik sprak de dames erop aan dat ik dergelijk vertoon ook graag aan boord zou willen zien, maar ze keken me slechts meewarrig aan... Op de kade staat ook een mandje voor de schoenen.

Chantal kon het niet laten om de mooie jongens (in hagelwit uniform) aan te spreken of ze op de foto wilden. Nou, dat wilden ze best, maar met Chantal zelf erbij, dus een collega drukte de foto af. Helaas niet digitaal, dus publicatie volgt later.

Na het opruimen van de boodschappen scheiden onze wegen. Ik ga naar het internetcafé en de dames gaan shoppen. Echt "heel jammer" dat ik niet mee mag.

[René]

Donderdag 19 augustus 2004 / 37°35'79N 000°59'09W (Cartagena)

We staan bijtijds op. Omstreeks 9:00 gooien we de trossen los en vetrekken richting Torrevieja, een kleine 40 mijl verderop. Onderweg willen we als het even kan ankeren en wat zwemmen. Aan de noordkant van Cabo de Palos kan dat uitstekend. We liggen daar beschut tegen de swell. We zijn bepaald niet de enigen en dat kan ook haast niet anders, want hier begint het Mar Manor, een grote binnenzee van circa 6x12 mijl. Het strookje land tussen de zee en het Mar Manor wordt ook wel 'the strip' genoemd. Het is helemaal volgebouwd met beton. We zwemmen, maar komen er snel achter dat er vrij veel kleine kwallen rondzwemmen. Ik wordt een keer gestoken en hoewel niet pijnlijk is het ook niet echt lekker. Helga ziet maar van het zwemmen af en Chantal is er ook snel weer uit. Jammer, want het water is heerlijk en erg helder.

Koud???

Om een uur of 3 lichten we het anker voor de resterende 20 mijl naar Torrevieja. Er is zoveel ruimte tussen de breakwaters (pieren) dat er voldoende gelegenheid is om te ankeren, wat we dan ook doen. Met Lady gaan we naar de kant en eten paella (ondergetekende), pizza (Chantal) en zalm (Helga). Ik had nog nooit paella op, maar het smaakt naar meer!

Cartagena -> Torrevieja

[René]

Vrijdag 20 augustus 2004 / 37°58'34N 000°41'33W (Torrevieja)

Om 9:00 wordt ik wakker. De dames houden het nog een kleine anderhalf uur langer uit. We ontbijten met een fruithapje en nemen een duik in het water. De rest van de dag blijven we lui. Morgen willen we in Alicante zijn, omdat Chantal zondag terug vliegt naar Nederland.

Als ik om half drie een gribfile (weerbestandje) ophaal zie ik dat de wind morgen in de noordhoek komt te zitten en in de loop van de dag aan gaat trekken tot 20+ knopen. We besluiten om maar direct te vertrekken, want nu is de wind nog perfect (ZO 5). Binnen een half uur hebben we de boot aan kant, de dingy aan dek en het anker gelicht. Onderweg besluiten we niet naar Alicante te varen, maar naar Puerto de Santa Pola, een mijl of 10 zuidelijk van Alicante en net zo dichtbij het vliegveld.

Gepromoveerd naar 2e stuurvrouw. De dames....

Na aankomst blijkt dat we slechts één nachtje mogen blijven, want de haven is stampvol. Morgen dus toch alsnog naar Alicante. De dames gaan snel nog even boodschappen doen en ik neem een douche en ruim daarna wat spullen op.

Torrevieja -> Puerto de Santa Pola

Soms wordt ik helemaal tureluurs van die Spaanse bureaucratie. In elk haventje moet weer volledig ingeklaard worden. Paspoorten, bootpapieren, verzekering, de hele bende. En dan mag (moet) je zelf een heel formulier invullen met alle gegevens, waar vervolgens klakkeloos een handtekening onder gezet wordt. Er wordt niets, maar dan ook niets gecontroleerd. Echt belachelijk, maar het schijnt erbij te horen. Hoezo vrij reizen binnen Europa? Vriendelijk blijven en glimlachen, maar soms...

[René]

Verslag van Chantal:

Ik zonder telefoon? NEVERRRRR

Na een zeilvakantie geboekt te hebben medio april via reisbureau ‘Spit en Co’, vlogen we eindelijk op 15 augustus naar Malaga. Dat betekende op zondag morgen om 03.30 opstaan om op tijd op Schiphol te zijn. Ik had een vlucht geboekt via Basicair en zij bieden de mogelijkheid om via internet al je stoel te reserveren. Dit voorkomt lange rijen mensen die allemaal moeten inchecken. Even was ik bang dat mijn hutkoffer enige problemen zou veroorzaken. Tja, dat heb je als je ruim 29 kg mee neemt voor een weekje.
5 Minuten eerder dan gepland waren we in de lucht om ruim 2,5 uur later na een rustige vlucht in Malaga te landen.

Helga en René waren al aanwezig en een klein half uurtje later arriveerde we op de boot. Vagebond lachte me toe en beloofde mij een plezierige en vooral rustige week.
Na alle spullen een plekje te hebben gegeven vertrokken wij naar Puerto de Velez.
Na een paar uurtjes zag ik ze eindelijk. Die mooie speelse dolfijnen. Er was zelfs een baby bij. Geweldig. Helaas mocht ik er niet lang van genieten….
Tussendoor nog even gezwommen. Aangezien René daar al het nodige en vooral niet zinvolle over heeft verteld, laat ik dat achterwege.
Na aankomst in de haven wat gegeten, genoten van het vuurwerk en naar bed. Vagebond verzocht rustig stil te liggen. Ik heb namelijk ooit gezegd dat ik niet zeeziek word en dat wou ik graag zo houden.

Maandag stond er een lange tocht gepland met als bestemming Cartagena. In de reisgids van ‘René en Co’ stond een veelzijdige reis met een nacht doorvaren. Dit hoort tenslotte ook bij zeilen. ’s-Nachts betekende dit een reddingsvest om en aangelijnd zodra je buiten was. De hemel was prachtig helder en er lieten zich ook nog aardig wat vallende sterren zien. 1 bleef secondes lang branden en viel uiteindelijk in 2 a 3 stukken uit elkaar. Vallende sterren betekend ook wensen. Die wensen vertel ik natuurlijk niet, dan komen ze niet uit heb ik mij laten vertellen.
Rond 00.00 lost René ons af zodat wij een paar uur konden slapen. Als jullie het verhaal van René hebben gelezen zul je waarschijnlijk zeggen, heb je nog niet genoeg geslapen? Het antwoord hier op, is nee.
Rond een uur of 4 wekt Helga mij dat wij weer aan de beurt zijn en kom met een slaperig hoofd aan dek. Na twee uur hou ik het alweer voor gezien. Mijn enige bezigheid op dat moment is het open houden van mijn ogen en het lijkt mij dan ook verstandig om weer te gaan slapen.
’ s-Morgens word ik gewekt door de ‘dolfijn wekker’. Aangezien ik niet zo snel ben, kom ik te laat en kan alleen nog 1 duik van de dolfijn zien en weg was ‘ie.
René flikkert een stootwil over boort en mijn eerste reactie was, waar slaat dit nou weer op!!! Blijkbaar was dit dus een oefening voor Helga. René was alleen even vergeten dat ook het brood van zijn gast in de oven lag. Uiteindelijk gaat alles goed en René is gered zonder onderkoeling en aanvallen van haaien, die hier volgens Helga levens gevaarlijk zijn.

Bij aankomst in Cartagena blijkt dit een heerlijke mooie stad te zijn.
Helga en ik hebben de nodige vrouwelijke trekjes uitgevoerd zoals het shoppen. Ik ben geslaagd met twee truitjes. Op de terug weg liepen we langs de marine. Ik wilde dat prachtige schip op de foto hebben en als je er dan nog wat leuke mannetjes bij krijgt is dat leuk. Het stond alleen niet op de planning dat ik ook bij die mannetjes in het wit op de foto moest.

Op donderdag vertrekken we richting Torrevieja. Er staat een anker plek gepland en we kijken daar allemaal naar uit. Bij aankomst zien we daar redelijk snel vanaf. Het stikt er van de kwallen. Van die kleine kwijlerige dingen met draden. Blehh. Toch besluit ik er 1 keer in te springen maar ben er ook weer hééél snel uit. Ik bekijk deze dieren liever vanuit de boot. Later overweeg ik nog 1 poging maar na een kijkje door m’n duikbril hou ik het vlug voor gezien.
Als we rond 15.00 onze koers voort zetten komt eindelijk mijn ‘zeil’ garantie tot zijn recht. Heerlijk. Ik deed ook een poging om in een strakke lijn een stuk te sturen. Het valt niet mee maar volgens de experts heb ik het netjes gedaan. Als Helga verschillende Tonijn netten signaleert geef ik graag het stuurwerk over aan René en Helga.

Het ‘haven verhaal’ van vrijdag laat ik achterwege. Zaterdag liep echter vroeg de wekker af (wekker Helga) We werden ‘vriendelijk’ verzocht zo snel mogelijk weg te gaan. René zal dit waarschijnlijk verder uitleggen. We varen door naar eindbestemming Alicante. Met een stevige wind komen we daar na een uur of twee aan. Een mooie plaats en goede voorzieningen die ik straks nader ga bekijken.

Wat ik geleerd heb deze week? Ik heb in ieder geval heel veel respect gekregen voor de douche die thuis binnen handbereik is. Waarschijnlijk duurt dit respect maar een paar dagen, maar goed. Verder is het goed uit te houden op de boot langs de Spaanse kusten. Morgen zal ik weer terug keren naar het waarschijnlijk koude of regenachtige Nederland.
Ik wil de Vagebond en zijn bemanning bedanken voor de plezierige reis en gastvrijheid. Ik ga m’n spullen pakken en zeg tot ziens, wellicht in de Carieb.

[Chantal]

Zaterdag 21 augustus 2004 / 38°11'32N 000°33'76W (Santa Pola)

Om 8:00 wordt er hard op de boot geklopt. Ik steek mijn slaperige kop uit het luik en een medewerker van de marina maakt druk gebarend duidelijk dat we direct weg moeten, want de eigenaar wil zijn box in. Ik ben in alle staten en maak in onvervalst Nederlands duidelijk wat ik van de hele situatie vind. We gaan ons echt niet haasten en ik maak duidelijk dat we minstens een half uur nodig hebben om te vertrekken. Stelletje sukkels!

Om 8:45 gooien we los. De NO wind die pas rond de middag zou opsteken (volgens de navtex) is te vroeg, want we hebben de wind op de kop. Met de fok bij motorzeilen we de 11 mijl naar Alicante waar we om 10:30 aankomen.

Santa Pola -> Alicante

[René]

Ook in Nederland wordt er hier en daar vakantie gevierd. 'T is toch om gek van te worden. Iedereen is wel ergens anders dan aan het werk of gewoon thuis. Goh.. wat hebben we het toch allemaal slecht :)

Ingrid mijn zus is nu terug van haar vakantie en is in de vogelboeken gedoken. Antwoord op de vragen welke soort vogel:

Het linker vogeltje was wat moeilijker om uit te
zoeken. Je zou zeggen een koperwiek maar die vogel is zo groot als een
merel. Omdat het vogeltje op een distel zit en dus klein is denk ik dat het
een roodborsttapuit is. De rechter vogel is duidelijk een heggenmus.

Beankt Ingrid voor het uitzoeken. Ik ben hier heel blij mee. Soms komen bepaalde vogeltjes of dieren gewoon niet in mijn boekje(s) voor.

[Helga]

'S-avonds eten we een hapje op de boulevard. Wanneer we rond middernacht teruglopen naar de haven zien we een erg grappige straatartiest. Niet alleen mooi uitgedost, doodstil en met een leuk 'trucje' wanneer je wat geld in het bakje gooit, maar echt grappig. Hij gaat helemaal in het zwart gekleed en zit op een oude verroeste fiets. Zijn kleren staan stijf van de stijfsel, daarmee snelheid suggererend. Vooral de stropdas die als een plank horizontaal achter zijn nek hangt is erg grappig. Ook zijn bril is leuk, maar vooral zijn mimiek is helemaal geweldig. Hij zit doodstil op zijn fiets als ware hij bezig met een afdaling van Alpe d'Huez. Wanneer er wat geld in zijn bakje gegooid wordt komt hij tot leven. Hij trekt gekke bekken en steekt zijn duimen op. Ook krijgt de gulle gever een kaartje van hem met een tekst van Charlie Chaplin (althans, die kregen wij). Vervolgens begint hij als een wezenloze te trappen en maant het toelopende publiek uit de weg te gaan (n.b. hij fietst niet echt, want de achtervork staat op een steun). Vooral met kinderen is hij goed. We hebben zeker een half uur staan kijken.

Moeilijk beschrijven hoe leuk hij in het echt is

[René]

Zondag 22 augustus 2004 / 38°20'46N 000°28'93W (Alicante)

Vanmorgen hebben we Chantal Weber weggebracht naar het vliegveld. Het is nu heel stil aan boord. Rene zit een krantje te lezen en ik ben mijn mail achterstand aan het lezen en beantwoorden.

Alicante Alicante by night

Even mijn frustraties kwijt:

Als Spanjaarden aangeven dat ze 'zo' weg gaan dan duurt het meestal een half uur. Dus was mijn reactie..rrrrusssstigggg….. Ik ben op mijn gemakkie de te drogen hangende kleren van Chantal die gisteren in het water zijn gevallen van de lijn aan het halen, zet een kopje koffie en sus René die met van alles ging lopen gooien van boosheid. We zouden nl. gisterenmorgen met de havenmeester naar Alicante bellen om e.e.a. te kunnen regelen. Achteraf blijkt dat de havenmeester of zijn vervanger een fout gemaakt heeft. De eigenaar van de box waar wij in lagen had gebeld met de vraag of zijn eigen box vrij was. Na het antwoord dat 'ie inderdaad leeg was is hij terug gekeerd en lag hij met zijn boot te dobberen omdat er toch iemand (wij dus) in zijn box lagen. Slechte communicatie... dus. De eigenaar van de box ging even elders (vast) liggen. Na het kopje koffie zijn we dus vertrokken met alle vingers gekruist en met grote vrezen dat we bij Alicante weer NEE te horen krijgen.

Aankomst Alicante. René gaat naar het havenkantoor nadat we de Vagebond aan de bezoekerssteiger hebben vast gelegd. Eindelijk komt hij terug. Weer de hele rataplan in moeten vullen zeker. Soms denk ik dat hij wel eens even niet kapitein zou willen zijn... haha. Aan zijn lichaamstaal zie ik eigenlijk al wat er aan de hand is. Wat is dat toch hier voor een GEKLOOT er moeten toch minstens enkele plaatsen voor gasten zijn. Het is mega groot hier en RETE DUUR !! Ik begin er wel behoorlijk mijn zakken van vol te krijgen ... je loopt een haven aan met een wee gevoel omdat je wellicht weer NEE te horen krijgt. Dan krijg je NEE te horen en dan kun je er niets aan doen. In het begin spreken ze soms nog wel iets Engels maar dan is het opeens afgelopen met Engels spreken. Ik had allang iemand over de balie getrokken bij een havenkantoor. Het is dus maar goed dat René zich moet melden. Als het aan mij ligt varen we als een speer door naar een ander land omdat ze het hier NIET goed voor elkaar hebben en niet flexibel zijn. Waarom mag of kan je niet naast een ander schip gaan liggen (twee of drie dik aan de steiger) wat overal ter wereld (Nederland, Engeland, Frankrijk) gewoon gedaan wordt en absoluut geen probleem is. Ik ben heel benieuwd hoe het er aan toe gaat als het stormt ..... sturen ze je dan ook weg? Nou dan moeten ze wel heeeeeel sterk zijn ... ik PLEUR dan gewoon het anker midden in de haven als het niet anders kan. Voor alsnog ga ik er vanuit dat het met storm anders gaat..... Duimen maar :) En anders trek IK iemand over die balie heen.. jammer dan!

[Helga]


Maandag 23 augustus 2004 / 38°20'46N 000°28'93W (Alicante)

De frustraties waar Helga gisteren over schreef zijn (deels) ingegeven door omstandigheden die we nog niet op de website gepubliceerd hebben. We vliegen morgen namelijk terug naar Nederland om de bruiloft van Max en Manon aanstaande vrijdag bij te wonen. Daar konden we tot op heden nog niets over schrijven, want we willen ze verrassen. De volgende update van de website zal dus niet eerder dan aanstaande vrijdag zijn.

De heen en terugvlucht hebben we maanden geleden al geboekt. Wat we echter nog niet geregeld hadden was een ligplaats voor de boot. Dat het niet makkelijk zou worden om de boot in het absolute hoogseizoen in Spanje ergens achter te laten wisten we, maar dat het ZO moeilijk zou zijn! Weken geleden hebben we met behulp van zwager Erwin al getracht via e-mail een reservering te regelen, maar dat bleek niet te lukken. Ik kan me daar ook wel iets bij voorstellen, want als havenbeheerder moet je natuurlijk maar afwachten of de boot in kwestie daadwerkelijk komt. Sinds Santa Pola zijn we dan actief bezig om een ligplaats te regelen, maar steeds kregen we "nee, onmogelijk" als antwoord of "bel morgen nog maar eens terug". Ook hier in Alicante was geen ligplaats beschikbaar tot 1 september en dit is echt een HELE GROTE haven. Om moedeloos van te worden, om niet te zeggen agressief. Telefonisch contact gehad met El Campello (9 mijl noord), Villajoyosa (17 mijl noord) en Altea (28 mijl noord), maar ook die havens: "nee, onmogelijk". Ik krijg sterk de indruk dat de meeste Spaanse havens aan deze kant hun zaakjes slecht geregeld hebben. Hoe kan het dat één of twee nachtjes meestal geen probleem is, maar langer steevast als onmogelijk wordt betiteld? Hoewel de meeste dames (het zijn bijna uitsluitend dames) je vriendelijk te woord staan, krijg je niet bepaald de indruk dat ze erg hun best doen om te helpen.

De grote uitzondering is wat ons betreft Cartagena. Ook wat de prijs betreft trouwens. Daar betaalden we iets meer dan 15 Euro per nacht, hier 47 Euro!!! Toegegeven, het terrein ziet er prachtig uit en ook de receptie met marmeren vloer en prachtige olieverfschilderijen is indrukwekkend, maar welke cruiser zit daarop te wachten? In Cartagena zijn de steigers tenminste nog afgesloten en heb je een sleutel nodig om erop te komen, maar hier wandel je simpelweg langs een hokje en iedereen kan bij je boot komen.

Is het dan uiteindelijk gelukt? Nou, met bloed, zweet en tranen. Het laatste letterlijk, want toen ik vanochtend wederom zonder resultaat terugkeerde van de receptie is Helga nog een ultieme poging gaan wagen en hield het (bewust) niet droog. Dat maakte kennelijk indruk, want plotseling bleek het mogelijk om de eigenaar van de box waarin wij liggen te bellen en te vragen of het een probleem is wanneer wij tot 1 september blijven liggen. Wel, dat was geen probleem, want hij komt (toevallig) pas 1 september einde van de dag terug. Dat is toch niet te geloven?! Sorry voor het taalgebruik, maar daar wordt ik dan schijtziek van.

Zo, hehe, dat lucht op.

And now, for something completely different... Als het een beetje meezit hebben we volgende week als we terugkomen een biminitop. Voor de niet-nautische lezers: een biminitop is een schaduwtent die boven de kuip wordt gespannen en die ook tijdens het zeilen kan blijven staan. In havens spannen we een zeil boven de giek, maar tijdens het zeilen kan dat natuurlijk niet. We waren in de veronderstelling dat we zo'n ding op maat moesten laten maken en dat daar wel een aantal dagen voor nodig zouden zijn. Gezien de mijlen die we afgelopen weken moesten maken zagen we geen mogelijkheid om ergens een kleine week te blijven liggen om zo'n ding te laten maken.

Vandaag zagen we het licht en zijn we gaan informeren of hier geen bedrijfje zit dat zo'n ding voor ons kan maken. Opmeten van de maten zou dan vandaag of morgen kunnen gebeuren en hij hoeft pas klaar te zijn als we volgende week woensdag weer terug zijn. Wat we vergeten waren, was dat in augustus zo'n beetje alles plat ligt in Spanje. Maar wat bleek? Er zijn ook standaard biminitops die in verschillende maten geleverd kunnen worden en op de meeste boten passen. Wij aan het meten geslagen en met 99% zekerheid past bij ons een standaard model! Om die ene procent onzekerheid af te dekken krijgen we morgen uitsluitsel of ze in dat geval het ding terugnemen (en wij ons geld terug). Als ze die garantie geven plaatsen we morgen de order en is het ding in een dag of drie hier. Ruim op tijd dus.

[René]

Ik heb er weer een petje bij. Roze met blommekes! Niet te vergeten eindelik geslaagd voor slippers. Natuurlijk wilde ik die dingen direct aan waardoor ik nu een zeer gevoelig huidje tussen de teentjes heb (beginnende blaar). Wat wil je als je daarna direct de hele stad af gaat lopen banjeren. De telefoon is weer opgewaardeerd, dat belt lekker ... zeg maar. En we hebben gisterenavond voor de lol ieder een henna tatouage laten zetten. FF kijken hoe de familie erop gaan reageren. René heeft op zijn rechter bovenarm "mamma" in het Chinees laten zetten, wat best grappig staat en ik heb een Franse lelie op mijn rechter enkel laten zetten (afschuwelijk gewoon!!). Ook ben ik geslaagd voor twee korte broeken. Met het kopen van korte broeken kun je beter vroeg beginnen volgens Chantal van de Pinical, omdat er verder nergens meer normale korte broeken te koop zijn. Overal zijn alleen maar korte rokjes te krijgen (René: wat is daar mis mee?)

[Helga]

Dinsdag 24 augustus 2004 / 38°20'46N 000°28'93W (Alicante)

We treffen de laatste voorbereidingen voor onze 'vakantie' naar Nederland. De koelkast gaat leeg. Bederfelijke waren, het zijn er niet veel meer, gooien we weg. Afsluiters gaan dicht. De watertanks gaan leeg en vullen we tot de nok toe vol met vers water. We controleren de landvasten. We lopen lijstjes na met wat we naar Nederland willen meenemen en pakken de spullen in een grote sporttas. Als laatste halen we de tent weg. Dat alles tijdens een vrijwel windstille en benauwde dag. Het zweet gutst van ons af en tot twee keer toe zoeken we verkoeling onder de waterslang.

Tussendoor krijgen we nog bezoek van twee mannetjes van de watersportwinkel die ook zelf graag de biminitop willen opmeten. Mijn maten waren juist en we kunnen zelfs een nog bredere kiezen (= nog meer schaduw). De bestelling wordt geplaatst en als we volgende week terugkomen ligt 'ie klaar.

Om kwart voor zes sjouwen we de zware sporttas de paar honderd meter naar de receptie waar we een taxi bellen. Hij is er weer binnen 2 minuten. De airco in de auto draait op volle toeren en de overgang is gigantisch, maar wel erg lekker. In de verte betrekt de lucht. Het lijkt erop dat er vanavond wel eens een bui zou kunnen vallen. Het verklaart in ieder geval het benauwde weer. Een kwartiertje later staan we op het vliegveld. Het inchecken gaat vlot. Even later zitten we achter een cola en een hamburger.

We vertrekken op tijd en omdat we de wind mee hebben komen we een kwartiertje voor tijd aan op Rotterdam Airport. Een groter contrast qua weer is nauwelijks denkbaar (nou ja, misschien vorst en sneeuw...). Het is typisch Hollands weer met wind en regen. Ik vind het eigenlijk wel lekker. De bagage laat niet lang op zich wachten en even later begroeten we Jopie en Marianne. Een klein half uurtje later zitten we in mijn ouderlijk huis in Dordrecht. Na een paar biertjes kruipen we om 1:30 onder de wol. Na circa 2000 mijl gevaren te hebben zijn we weer 'thuis'.

[René]

Woensdag 25 augustus t/m 31 augustes 2004 / 51°46'8N 004°40'7O (Dordrecht)

Nichtje Merel met haar pas gekregen ster om! Neef Sander die nu alles ook heel ver weg in de gaten gaat houden! Gezellig bij WSAE in hun nieuwe huis!

Het is nu dinsdagochtend 11:00. Onze "werkweek" zit er bijna op. Het was een drukke, maar wel ontzettend leuke en gezellige week. De gastvrijheid van Jopie en Joris & Marianne was ongeëvenaard. Héél erg bedankt! De bruiloft van M&M hadden we voor geen goud willen missen. De spontane, romantische, sfeervolle en emotionele momenten zullen ons nog lang bijblijven. M&M, bedankt en we voelen ons bevoorrecht dat we erbij waren! Laat maar weten waar en wanneer jullie een keer opstappen.

M&M, vorig jaar mei bij ons aan boord

[René]

september 2004