Wie is deze maand jarig en willen wij graag feliciteren.

Evelyn Kouwenhoven, Lilnda Francis, Esther Mirer, Leo Mizelmoe, Youri Valks, Chantal Weber, Norbert Kouwenhoven, Noa Naomi v.d. Zee, Jaqueline.

ALLEMAAL ALVAST VAN HARTE GEFELICITEERD ! Wederom mocht je niet voorkomen in de felicitaties en je bent wel jarig deze maand of je denkt (wat zeker niet onwaarschijnlijk is) dat je niet op de verjaardagskalender staat die hier aan boord is. Dan is het leuk als je dit per e-mail even laat weten zodat de kalender geoptimaliseerd wordt en wij ook jou kunnen feliciteren via deze weg.

Woensdag 30 juni 2004 t/m zaterdag 3 juli 2004 - Falmouth -> La Coruna

Omdat we niet van dag tot dag 'real time' een digitaal verslag opgetekend hebben, doen we het verslag van de oversteek van Falmouth naar La Coruna (420 mijl) maar in één verslag.

Woensdagochtend om 5:45 gooiden we los. De weersvoorspellingen waren niet ideaal (zijn ze dat ooit?), want er zat wat ZW in de voorspelling. Verder overwegend W en een beetje NW. Het laatste is ideaal en zou je eigenlijk 4 dagen achter elkaar willen hebben, maar ja. Maximaal voorspelde windkracht was een kleine 6Bf. Na bijna vier dagen kwamen we zondagochtend 2:00 aan in La Coruna na een natte en vermoeiende oversteek. Vrijwel de hele tocht hebben we aan de wind gezeild bij een gemiddelde van 5-6Bf. De tweede nacht hadden we zelfs een dikke 7Bf op de kop met een maximum van 39 knopen. De eerste drie dagen was het comfort aan boord ver te zoeken. De laatste dag scheen de zon uitbundig en zaten we heerlijk in korte broek, nadat we eerst een verfrissende kattenwas gedaan hadden. De laatste 80 mijl hebben we bij gebrek aan wind op de motor gedaan, die het overigens weer probleemloos deed.

Falmouth naar La Coruna Land in zicht!!!

Een aantal opmerkelijke gebeurtenissen, wetenswaardigheden, en ga zo maar door:

Frank heeft het NIET naar zijn zin

Doornroosje En nog een Doornroosje De enige echte Doornroosje, wachtend op de prins die haar wakker kust...

Het valt niet mee... Mooi he, zo'n Bavaria

Niet scherp, maar wl herkenbaar

 

[René]

Zeeziekte perikelen:

Wat is het herkenbaar om iemand zo ziek te zien. Dat grote lichaam werd zo slap als een vaatdoek en wat kan iemand groen zien. Ik heb het zelf niet zo ervaren, ook niet vorig jaar. Je hebt dan erg met die persoon te doen hoor! Nu ben je met 3 personen waardoor je kunt toegeven aan ziekzijn. Dat is mij helemaal bevallen, alhoewel dit voor mij toch wel moeilijk is tijdens het varen en het over te laten aan anderen. Ik had al behoorlijk veel uren last en wilde niet toegeven omdat ik vreesde dat dan het hek van de dam was. Toen Frank al aardig kwiek was heeft hij met mij de nacht gedraaid. We hebben er eerst over gediscussieerd of ik nu wel de lucht ging klaren of niet. Afijn ik ging het toch maar doen. Zo gezegd zo gedaan. Eerst de emmer, de kraag van de jas goed weg stoppen, de juiste zitplek met de goede hoek, flesje water en GO!. Frank had nog nooit iemand zo gecontroleerd de boel zien klaren zei hij. Gelukkig was het bij mij hiermee gedaan. Het heeft wel wat energie gekost om het al die tijd binnen te houden. Ik had het niet echt warm en was best een beetje moe. Ik kon me moe voelen omdat Frank voor mij de uitkijk deed. Bij twijfel bespraken we de situatie. Er is geen situatie geweest waar ik me op dat moment niet veilig heb gevoeld. Met z'n twee is het op die momenten absoluut top, zeker als je het koud hebt en je tegen een warm, groot figuur mag gaan zitten die dan ook nog een arm om je heen slaat. Thanks Frank! Niet te vergeten Marjon bedankt dat ik jouw kacheltje even mocht lenen.

Omdat we met 3 man waren kreeg ik de avond erop vrij en mocht ik heerlijk doorslapen. Tja, ik werd tussendoor wel wakker en voorzag de mannen van een kopje thee, koffie of bouillon maar dat staat niet in verhouding. Mannen dit vond ik een geweldige actie, bedankt! Als dank heb ik de duifjes de volgende morgen ook de rust in laten halen. Binnen afzienbare tijd waren ze vertrokken en wat werd het warm en klam binnen door die grote lichamen.

Kook perikelen:

Echt geweldig en goed voor het moreel dat de kooktaak zonder problemen overgenomen werd. Zodra Frank aan de beterende hand was en ik nog uit het dalletje aan het komen was heeft hij heerlijk gekookt. Goed eten helpt echt heel veel aan boord. Het houd je scherp, warm en wakker. We knapten er allemaal erg van op. Toch wel erg lekker als je iemand aan boord hebt die ook van lekker eten houdt en dat prefereert boven een stuk brood met beleg.

Met La Coruna in zicht hebben we nasi gemaakt met verse groenten, witte kool en prei. De groente werd in het zonnetje op de tafel in de kuip gesneden. Ondertussen rondkijken of er nog andere bootjes waren en of een dolfijn zich melde. René ervaarde het ook als verwennerij. Na je tukkie wakker gemaakt worden door de heerlijke luchten. Wat wil je nog meer?

Verschillende weertypen:

We hebben geen perfecte weersomstandigheden gehad. We hebben het wel weer geflikt. Zo groen als Frank was, zo ervaren qua weertypes is hij nu. Gelukkig heeft hij meerdere malen gezegd dat hij zich op geen enkel moment onveilig heeft gevoeld. Het had een zeer relaxed tochtje kunnen zijn en dat is het niet geweest. Zeker een overtocht om op terug te kijken. We blijven bewondering en waardering voor de natuur hebben. Dat is iets wat vast stond als een huis en ook zo blijft.

Helemaal alleen:

Het kon soms ook best saai zijn. Er was helemaal niemand, geen bootjes, geen vogels, geen vissen die zich lieten zien. Dan is het discipline om alert te blijven. Gelukkig hadden wij geen van drie gebrek aan discipline. Omdat we alle weertypes inmiddels de revue hadden laten passeren zou het leuk zijn voor ons om ook nog even dolfijnen te zien. Gelukkig ze lieten zich zien. Wat een spectaculaire dieren zijn het toch. Wat er door je heen gaat is niet te beschrijven. Als jonge honden renden we over dek. Ook toen we in de verte die grote wolken water de lucht in zagen blazen waren we in opperbeste stemming. Ik hoop dat we nog veel dieren mogen zien en er net zo van gaan genieten als we nu deden. Dit ondanks het wellicht meerdere keren voor gaat komen. Het moet een bijzonder gevoel blijven!

We zagen meeuwen en stormvogels in een groep cirkelen.

Onder deze vliegende dieren waren dolfijnen aan het jagen.

Dit was met La Coruna in zicht, weinig wind en de ondergaande zon een zeer mooi schouwspel.

Het staat op mijn netvlies gebrand en heb deze beelden heel diep opgezogen om ze nooit meer te laten gaan.

Spectaculair zo vlak voor de boot.

De kustwacht:

Hier heb ik weinig prettigs over te melden. Hoe of dat deze mensen dit aanpakten daar heb ik geen lieve woorden voor. Men weet zeker niet hoe een zeiler de visserboten ervaart. Als dan zo'n boot met behoorlijk veel pk's met groot licht je van achter komt beschijnen dan sta je niet te jubelen van vreugde. Ontzettend pissig kan ik van dit soort acties worden. Zeker te meer omdat ze makkelijk even iets hadden kunnen melden via de marifoon. Of gewoon even langszij komen was ook iets minder maar ietsje netter. Tsss, of dat wij met onze pk's er ff tussenuit zouden kunnen gaan....pfffff. Belachelijk.

Je hebt een hele belevenis achter de rug met z'n drie. Dan heb je nog een dag samen bij kunnen komen en over de tocht kunnen praten. Het weer was goed, lekker zonnetje maar niet te warm. Lekker tappas gegeten, zittend onder een parasol bij een lokaal tentje. Wat voelden we ons rijk en wat hadden we veel plezier.

[Helga]

Zondag 4 juli 2004 / 43°22’03N 008°23’20W

Vanmorgen vroeg zijn we gearriveerd. Zo rond een uur of twee lagen we aan een mooring. Dit is toch niet echt gemakkelijk zo in het donker en zeker niet als er aan de moring geen lijntje zit. De tweede mooring had wel een lijntje en daar hebben we Vagebond aan vast gelegd. We lagen als een huis. Onderweg hadden we al besproken dat we de reis nog gingen beklinken. Dus zodra we goed en wel lagen ging de olielamp aan en werden de glazen gevuld. Tja, dan slaat de alcohol snel toe.. al zeg ik het zelf. Om ieder poep en scheet kon ik lachen dus de tranen rolden over mijn wangen. We waren geen van drie moe dus namen we er nog maar eentje. Dan overvalt de rust je en zeggen je oogluiken 'doei'. Het werd dus bedtijd.

We werden rond een uur of twaalf wakker en hebben direct de boot verlegd naar de steiger. We konden drie dingen doen: douchen, alles schoonmaken of in La Coruna wat gaan eten. We kozen voor nr. 3. Dit omdat we gisteren aan boord al een kattenwasje gedaan hadden waardoor je je niet 'heel' erg vies meer voelde. Met het Spaans voor dummies boekje in de hand zijn we langs de havenmeester geweest en daarna naar de stad.

Al snel vonden we een tentje waar mensen heerlijk in de zon een biertje zaten te drinken. De mannen waren niet meer te houden!! Het is ons gelukt om tappas te bestellen. Heerlijk een vis, pate en worst plateau met vers Spaans brood. Het weer was goed, lekker zonnetje maar niet te warm. Lekker tappas eten, zittend onder een parasol bij een lokaal tentje. Wat voelden we ons rijk en wat hadden we veel plezier en wat hebben we zitten smullen.

Terug bij Vagebond zijn we begonnen met het afspuiten van de boot (door de mannen) en het controleren of liever gezegd constateren waar er water in de bunnen stond. Alles werd met zoet water afgespoeld, tot en met de pakken aan toe. We hebben vreselijk veel water over de boot gehad dus je ontkomt er niet aan dat er lekjes zijn. Je bent met zoute natte kleding van buiten naar binnen gegaan dus alles voelde plakkerig aan.

Omdat Frank morgen per vliegtuig naar huis gaat en de ticket nog niet geregeld is zijn we per taxi naar het vliegveld gegaan om een ticket te regelen. Dat liep best vlot :) We stelden voor om nog wat van La Coruna te gaan bekijken maar Frank stelde de Vagebond zeer op prijs. Dit was een goede keuze. We zijn eerst gaan douchen. Eerst de mannen. Ze waren niet echt te spreken over de douche straal. Gelukkig had ik een overheerljke douche en genoot voor iedereen heeeeel veeeeel.

We hebben zalmpasta gegeten en wat nagekletst met de olielamp aan. Morgen vroeg op omdat Frank om ongeveer 09:45 uur moet vliegen. Dus wekkertje zetten.

[Helga]

Maandag 5 juli 2004 / 43°22’03N 008°23’20W

De wekker liep vroeg af. Ik kon nog niet echt wakker worden. Onderweg naar de taxiplaats wat geluisterd naar het kletsen van die twee mannen. In gedachten verzonken dacht ik "we hebben het gezellig gehad". Ik kende Frank nog niet goed, maar het was leuk en gezellig.

Uitzwaaien van Frank Evers:

Aan alles komt een eind.

Je hebt een hele belevenis achter de rug met z'n drie. Dan heb je nog een dag gehad samen. Je drinkt koffie op de luchthaven en kunt nog steeds niet echt wakker worden. We kletsen wat voordat de vlucht omgeroepen wordt. Frank gaat vertrekken. Je loopt mee naar de gate, zegt gedag. Meerdere woorden worden uitgesproken en dan gaat hij door de poort. Je staat erbij en kijkt ernaar. Je zegt gedag, zwaait uit en draait je om. Samen met René loop ik terug naar de taxi standplaats en probeer deze gebeurtenis een gevoel te geven. Aan René vraag ik hoe of hij het ervaart en geeft het juiste antwoord "raar". Samen gaan we met de taxi naar het centrum van La Coruna om een pre-paid kaart te gaan kopen voor de telefoon.

De winkels zijn tot 10:00 uur dicht dus we slenteren nog wat rond tot de winkels open gaan. Ik ben versleten en wil graag terug naar de boot om vreselijk te gaan slapen. We lopen langs een kapperszaakje en besluiten naar binnen te gaan. René zijn haar moet nodig geknipt worden. Met handen en voeten probeer ik zijn kapsel duidelijk te maken. Ach, René staat alles en zijn haar groeit als kool. Het wordt aardig geknipt waardoor ik besluit ook de puntjes van mijn haar te laten knippen.

Het leek wel of de dame een heel ander persoon werd. Ze ging heel professioneel lopen, er werd een crème in mijn haar gedaan met een kokend hete doek om mijn hoofd. Vervolgens vroeg ze wat ik wilde. Ik liet zien dat ik altijd een staartje had en wees aan dat er twee centimeter van af moest. NO NO NO ging ze tekeer. Er werden bladen gepakt en ik moest iets aan gaan wijzen. Ik spreek niet goed Spaans en moet er ECHT in komen. Ik versta het redelijk en begreep dat hier het hek van de dam was. Ze wilde me mooi maken. Nou moe... dat heb ik weer. Was ik nu maar terug naar de boot gegaan en gaan slapen! Nogmaals wees ik aan wat ik wilde en ze suste me dat het helemaal goed kwam. De zenuwen gierden door mijn lijf. Temeer omdat die geweldige weelderige bos van mij voor geen meter groeit en zo dun en slap is als een vaatdoek! Ga nou niet een feestkop ervan maken wat iedere dag geföhnd moet worden wat aan boord dus gewoon niet kan!! Pfff de schaar ging erin. Rene zei nog dat het echt een paar centimeter was en pakte toen een blad en ging zitten bladeren. Op dat moment vond ik dat ze er veel meer vanaf ging halen. Ja hoor er ging nog een prutje in en er werd met veel bombarie geföhnd en gefrutst etc etc. Wat kan je doen dan lachen als een boer met kiespijn? Terug kun je niet meer. Ik was een mooie vrouw geworden volgens haar en kreeg nog drie potjes crème 'gratis' mee, een warme handdruk en veel geluk en plezier met de reis toegewenst. Twee minuten in de wind en mijn haar ging als spaghetti langs mijn hoofd en in mijn gezicht. Ik kan nog net de puntjes bij elkaar krijgen om een soort knotje te maken terwijl aan alle kanten de pieken eruit schieten. Rob Schriek zijn vader zei bij tegenslagen 'dan ben je je karakter aan het opbouwen'. Hier krijg ik ECHT karakter van ... zeg maar.

Hoe lacht een boer die kiespijn heeft?

Van mijn ouders heb ik een cursus Spaans op CD's gekregen voor vertrek. Het wordt dus tijd dat ik daar tijd voor ga maken.

Dus ik liep geheel relaxed met m'n super kapsel door La Coruna om samen met René nog die pre-paid kaart te gaan halen (nieuw nummer: + 34 6 47 86 15 06). Nog even brood gehaald, heerlijk pudding en chocolade broodje voor onderweg. Aangekomen aan boord ben ik naar bed gegaan en was met geen honderd paarden meer wakker te krijgen. Terwijl ik weer up en runnig was is René gaan liggen slapen. 'S avonds brood met gebakken ei gegeten, boekje gelezen en naar bed.

[Helga]

Dinsdag 6 juli 2004 / 43°22’03N 008°23’20W

We werden redelijk bijtijds wakker. Shit weer geen zon en de trui ging weer aan. Ik ga mijn tanden poetsen en kijk zijdelings in de spiegel 'oh... ja das waar ook .... polletje pluk'. René is via de marifoon in gesprek met een man die met zijn zeilschip aan een mooring ligt. Ze hebben motor problemen en willen aan de steiger komen liggen zodat ze de problemen kunnen oplossen. Mmm best lastig met de wind op de kont. De constructie om je boot hier aan te leggen verdient niet de hoofdprijs. Ik zal het proberen uit te leggen zodat de situatie een beetje duidelijk wordt:

Je ligt met de boeg (voorkant schip) naar de steiger. Vanaf de steiger loopt een lange lijn (die bevestigd is aan de steiger) onder een hoek van 90 graden het water in en is onder water enkele meters van de steiger af op de bodem bevestigd. Als je dan aan komt varen is het zaak die lijn z.s.m. op te pakken en op een achterbolder te beleggen. Hiermee leg je als het ware je schip achter vast en voorkom je dat je tegen de steiger aan komt. Voor (aan de steiger) lig je dan met twee lijnen vast. Overigens zit aan de 'soort' ankerlijn geen boei waardoor je het pas vlak voor de steiger uit het water kunt vissen. Vaak zit er nog een drijfboei, met lijntje vast aan deze lijn ter hoogte waar de lijn op de bodem is bevestigd, zodat je de lijn snel kunt pakken en kunt beleggen (aan je schip kunt knopen).

De man met de problemen vroeg of hij naast ons kon komen liggen (tussen twee schepen in i.v.m. hulp). Het was op dat moment niet helemaal duidelijk hoe erg de motorproblemen waren. We hebben onze buren gemeld dat er een boot aan kwam met motorproblemen en of zij op hun schip achter een lijn wilde bevestigen (dit hebben wij ook gedaan). Normaal kun je namelijk aankomen varen de lijn oppakken en je boot in zijn achteruit zetten om te voorkomen dat je tegen de steiger aan knalt. Nu zouden wij en onze buren, waar het schip tussen kwam te liggen als rem gaan fungeren. Het werkte prima en het schip lag vrij snel en zonder problemen op zijn plek. Wat bleek is dat het een spieksplinter nieuw schip is waarvan in de dieseltank ijzervijlsel of troep zit en dus hun motor er mee kapt. Ha ha .... ieder zijn probleem dus... wellicht zit bij hen de dieselaanvoer weer veel te laag... gniffel gniffel. Ze zijn er vandaag druk mee bezig geweest. Morgen zullen we het wel horen.

Weertje om er een klusdag van te maken

Is dit nu Spanje? Waar is de ZON?

Ook wij zijn vandaag druk geweest: De windgenerator bladen eraf gehaald omdat er een afgeknald is, er zitten er nu nog maar drie aan. De WC (huiverend) open gemaakt omdat dit ding opeens begon te lekken en soms ook water in de pot stond. Het is van hardplastic en zeer fragiel, niet iets waar je graag aan gaat zitten prutsen. Er zat veel kalk in dus we denken dit dat het probleem was. Na het in water en azijn schoon gemaakt te hebben plaatsten we het pompsysteem weer terug met wat vet op de in perfecte staat zijnde rubbers. Geweldig het lekte nu knetter hard. Dus de boel weer heeeel voorzichtig open en het vet verwijderen. Heel voorzichtig weer erop geplaatst. Je moet er niet aan denken om een schroefje dol te draaien of een barstje in het plastic te maken. Nee, het lekte nog steeds erg. Weer opnieuw los en heeeel voorzichtig heel los geplaatst en millimeter voor millimeter gemonteerd. Nu lijkt het goed te zijn. We gaan er vanuit dat het nu opgelost is. Anders hebben we weer iets om aan ons karakter te werken. Enkele WC-brilschroefjes roestte iets, ook vervangen. De Epirp een andere plek gegeven (vonden we toch handiger). Wasjes gedraaid die nu op een stapel op een vuilniszak liggen omdat het weer niet mee werkt. Het is nu 23:07 uur en ga zo nog een wasje halen en op de volgende vuilniszak leggen in de hoop dat morgen alles kan drogen buiten. Alles open gehad in de boot om overal te kunnen controleren of er water is geweest tijdens de reis als extra controle. Tja, wat wil je we hebben giga veel water over dek gehad. Bij de schroefas de controle uitgevoerd. Morgen de motor, de wasjes, bij het vinden van een internet café de website, de zoetwaterhandpomp omdat die lekt en als we dit voorlopig zo laten het hout naar de K... gaat, de grabbag legen, boodschappen doen etc etc. We zien dus wel wat we allemaal doen en niet gaan doen.

EINDELIJK ANTWOORD OP MIJN VRAAG

Mijn vraag gesteld op 10-06-2004: In het water liggen best veel van die witlofbladen. Hier bedoel ik mee die stukken van inktvis die je vroeger bij je parkiet in het kooitje hing omdat het zo goed was voor het snaveltje van het beestje. Overigens weet ik niet of dit nog steeds gedaan wordt. Mijn vraag is wanneer verliest een inktvis dit stuk. Als het dood is? Mocht dit het antwoord zijn dan zijn er heel veel inktvissen gesneuveld de laatste maand(en).

MARK KAMPHUIS

BEDANKT

(OOK VOOR JE HUMOR DAT IS ALTIJD EEN WELKOME GAST ;)

================================================================

Dat van die kanarie-slijpsteen :

Dat is het skelet (rugschild) van de Zeekat ( Sepia Officinalis ),
welke inderdaad tot de klasse Inktvis ( Cephalopoda ) behoort.
Deze vallen weer onder het phylum Weekdieren ( Mollusca ).

De Zeekat is dus een weekdier met een inwendige schelp (zoals overigens meer inktvissen).
Dit in tegenstelling tot bijv. een slak en z'n huisje.

In Frankrijk heet dat beestje overigens "Seiche".
En in Engeland noemen ze hem/haar "Cuttlefish"
Doe er je voordeel mee, zou ik zeggen.

Zeekat is overigens een goed middel tegen menstruatieklachten (met name hoofdpijn).
Het beestje is als enkelvoudig homeopatische middel zonder recept verkrijgbaar.

PS 1:

Het feit dat Zeekatten in het voorjaar het parings ritueel uitvoeren
plus de wetenschap dat het vrouwtje vervolgens de eitjes ( enkele honderden )
tijdens de daarop volgende 8 weken 'ontwikkeltijd' beschermt/verzorgt
met daaraan gekoppeld dat dit laatste het vrouwtje dusdanig uitput dat zij
tegen het einde van die 8 weken het loodje legt,
verklaart wellicht de 'spotting' van overmatig veel parkiet-slijpstenen
in/op de kustwateren ( = paringsgebied van de Zeekat )

PS 2:

Het mannetje gebruikt die 8 weken om z'n biezen te pakken en naar
warmere oorden te verkassen!

=============================================================================

[Helga]

Woensdag 7 juli 2004 / 43°22’03N 008°23’20W

Ik word weer wakker van de krakende lijn (de vaste lijn die we gebruikt hebben van de steiger), ben het zat en ga nu maar mijn bed uit. René is er gisteravond ook nog mee bezig geweest. We krijgen het niet voor elkaar. Tja, wat wil je met de getijdenverschil. Soms staat de lijn wat strak. Toch laten we het zo anders komt de boot veel te dicht bij de steiger met laag water. Over het algemeen slecht geslapen, veel wakker geweest en wellicht een slechte droom gehad omdat ik met een klets nat shirt wakker ben geweest..Slecht geslapen omdat die krakende lijn boven mijn hoofd zit. Omdat het gisteravond behoorlijk ging regenen hebben we alle luiken dicht gedaan. Helaas was de tent gisteren dicht waardoor ik even moet wachten om mijn wasje te halen.

Het zonnetje schijnt. Ik zit in mijn shirt in de ingang van de kajuit een lekker kopje thee te drinken. Zouden we vandaag een beetje lekker weer krijgen? Voor alsnog ziet het er wel naar uit. Heerlijk idee. Direct denk ik dat er niet gezeurd moet worden omdat we heus meer mooi weer zullen gaan krijgen en t.z.t. zal smeken om een dagje zoals afgelopen dagen.

Het wasje van gisteren net binnen gehaald omdat het al droog is. Het is nu halfacht. Als het meezit wordt alles vandaag nog lekker droog en kunnen we er morgen vroeg op uit. Er is een boot in de haven die zijn marifoon knetterhard heeft aan laten staan. Die heeft zeker ook een speaker in de kuip waardoor het heerlijk door de haven tettert, eikel. Excuus voor mijn taalgebruik.

Het is halftien en er komt een slaperig koppie uit de kajuit geslopen. Ik was net op de boot aan het klauteren met m'n wassie. Samen drinken we een kopje koffie (gezet vanmorgen vroeg). Mmmm het weer betrekt, de wind gaat draaien, het begint wat te druppelen, nu nog maar hopen dat ik vandaag 'eindelijk' van die wassies af kom. We zullen zien.

Ik schaam me al niet meer voor het polletje pluk kapsel en ben gewoon zo naar het havenkantoor gelopen. Wellicht krijgen ze medelijden met me en mag ik een gratis wasje doen (5 euro per stuk zonder wasmiddel is geen kattenpis).

Van onder uit de buiskap zie ik de was natter worden aan de waslijn.

PS K.... de regen zet door... bale..... de temperatuur dendert naar beneden. Even een trui aantrekken. Ik ga toch echt niet weer die wasjes van de lijnen halen, doei!

[Helga]

's-Middags de stad in, op zoek naar de lokale VVV om te vragen naar een internetcafé. Dat was simpel, temeer daar er een Nederlandse studente Spaans stage liep. Het internetcafé was bepaald geen café, maar een soort copyshop, waar toevallig ook nog een paar pc's stonden. Anyway, het werkte, dus de site weer actueel. Daarna zijn we richting de Torre de Hercules gelopen, de oudste nog werkende vuurtoren ter wereld. Als ik het goed heb, is 'ie nog door de Romeinen gebouwd. Onderweg werden we afgeleid door het Aquarium, waar we in verband met alle buien, maar naar binnen zijn gegaan. Het was wel aardig, maar de 8 Euro per persoon toch niet waard.

In een overvol lokaal kroegje hebben we gamba's met knoflook gegeten. Ze werden opgediend in een schaaltje kokende olie. Smullen! We hadden er echter niet genoeg aan, dus nog een bordje friet met pikant vlees besteld. Ook erg lekker, maar iets te vet naar onze zin. Wat is dat toch in het buitenland dat wildvreemden sigaretten bij je komen bietsen als je zit te roken. In Frankrijk hebben ze daar ook een handje van. Koop toch je eigen sigaretten. We antwoorden dan ook steevast "Non".

Aan boord nog een kop koffie, een paar bladzijden lezen en omstreeks 24:00 te kooi.

[René]

Donderdag 8 juli 2004 / 43°22’03N 008°23’20W

'T is niet te geloven, maar de zon schijnt. De hele boot is verworden tot één grote waslijn. Zo schiet het tenminste op.

Ma, je bent beroemd aan het worden. Kijk maar eens op http://www.pinical.nl/Actueel_logboek_juni_2004.htm en dan de eerste foto bij maandag 21 juni. Moet je met de muis even op de foto gaan staan en de bijbehorende tekst lezen...

Straks gaan we weer naar de VVV, want morgen willen we naar Santiago de Compostella, wellicht het bekendste bedevaartsoord van Spanje en dat 'moet' je gezien hebben. Er zal ongetwijfeld een busverbinding zijn, maar zoek dat maar eens uit. De VVV zal ons vast kunnen helpen.

Self made tapas

[René]

Vrijdag 9 juli 2004 / 43°22’03N 008°23’20W

Vroeg op want we gaan vandaag op bedevaart. Te voet naar de bushalte. Vandaar met de bus naar het station, waar we een klein uurtje moeten wachten op de volgende intercity naar Santiago. Onderweg krijgen we een goed beeld van het landschap. Heuvelachtig en groen. Dat komt ook overeen met het klimaat hier, wat vergeleken wordt met dat van zuid Engeland. Met andere woorden: relatief veel neerslag. Het weer is ook niet om over naar huis te schrijven. Zwaar bewolkt en zo nu en dan een paar spetters.

Lopend naar de bushalte zagen we deze vissers in de haven

In Santiago krijgen we op het station een stadsplattegrond en het is een kwartiertje lopen naar het oude centrum met zijn wereldberoemde kathedraal. Onderweg een pain-au-chocolat als ontbijt. De oude stad is indrukwekkend mooi. Veel smalle straatjes, het ene nog schilderachtiger dan het andere. Dan zien we de kathedraal. Imposant groot en hier en daar begroeid met onkruid en mos. Binnen is net een eucharistie-viering aan de gang. We horen het Onze Vader in het Spaans. Op plaatsen waar de preekstoel niet zichbaar is, zijn televisieschermen opgehangen. Het doet onwerkelijk aan, maar de tijd heeft ook hier niet stilgestaan. We gaan weer naar buiten en willen het kathedraal-museum een bezoek brengen, maar het loopt tegen tweeën en dan sluiten ze tot 16:00. We gaan dus maar een hapje eten. We kiezen een restaurantje uit de tientallen, zo niet honderden. Helga kiest een voorgerecht en een pizza. Ik neem het viergangenmenu(!) voor 12 Euro. Ons voorgerecht blijkt hetzelfde: een soort kiche met vis. Goed te eten. Daarna krijg ik soep waar ik minder enthousiast over ben. Vervolgens lasagne die erg lekker is, zo ook de pizza van Helga, en als toetje een cakepunt. Na de koffie lopen we de loomheid uit onze lijven en klokslag 16:00 gaan we het museum in. Er blijken er trouwens 3 te zijn op minder dan 100 meter van elkaar. Gelukkig krijg je met één ticket toegang tot alledrie. De musea zijn mooi, maar wat rommelig. Sommige bijschriften zijn in 4 verschillende talen en dan weer uitsluitend in het Spaans. Toch hadden we het niet willen missen.

DE kathedraal van Santiago de Compostela Een toerist En nog een toerist En nog een Wat een rijkdom!

Aan het eind van de middag lopen we weer richting het station. We moeten een klein half uurtje wachten op de trein en voelen de vermoeidheid toeslaan. Eenmaal in de trein zet ik voor de zekerheid de wekker van de mobiele telefoon en dat blijkt nodig. We slaan de bus over en lopen de 4-5 kilometer terug naar de haven. Onderweg kopen we nog een twee fles Camping-Gaz.

Na nog een half uurtje gebabbeld te hebben met onze Zweedse buren gaan we rond middernacht te kooi.

[René]

Zaterdag 10 juli 2004 / 43°22’03N 008°23’20W

Vandaag de voorraden aanvullen, zodat we morgen kunnen vertrekken. Dus eerst de stad in, op zoek naar een waterslang, want de slang hier op de steiger is te kort en in sommige havens is er helemaal geen slang, dus het is zowieso handig om er zelf één te hebben. We vinden een doe-het-zelf-winkeltje waar we een slang van 30 meter kopen en diverse Gardena koppelstukjes. Ze hebben er ook leuke anti-slip matjes, dus die kopen we ook. Ik ga terug naar de boot om diesel te tanken via jerry-cans. We hebben maar een liter of 30 nodig, dus zo'n ramp is dat niet. Helga doet de rest van de boodschappen. 'S-middags ga ik op de fiets nog even naar de stad om sigaretten te kopen, die hier overigens erg goedkoop zijn.

Door onze Zweedse buren Maj en Claes worden we uitgenodigd voor een borrel. Ze hebben een Halberg-Rassy 42 met alles erop en eraan. Claes is van huis uit ingenieur en heeft lange tijd bij Volvo gewerkt. Hij heeft niet één, maar meedere computers aan boord. Eentje voor de navigatie, eentje voor het bewerken van films en nog een paar anderen. Verwisselbare harde schijven, een paar laptops, het lijkt wel een rekencentrum aan boord. Hij heeft ze ook zelf gebouwd, met energiezuinige onderdelen. Ook software heeft hij in overvloed, dus een paar CD'tjes met software die wij goed kunnen gebruiken zijn snel gebrand. Zij zijn ook voornemens om morgen te vertrekken richting de Ria de Camarinas. Omstreeks 21:30 stappen we weer over naar Vagebond, want er moet nog een hapje gegeten worden.

[René]

Zondag 11 juli 2004 / 43°07’59N 009°10’82W (Ria de Camarinas)

Na de watertanks tot de nok toe gevuld te hebben, gooien we om 9:15 los. Er staat weinig wind, dus op de motor, maar voorbij de Torre de Hercules trekt de wind aan en kan de Japanner uit. Ruime wind varen we de 46 mijl naar Ria de Camarinas, ongeveer 15 mijl ten noorden van Kaap Finisterre (= einde van de wereld). Van al die namen hier wordt je trouwens niet vrolijk want de kust wordt hier ook wel de Costa del Morta genoemd, kust des doods. Maar wij treffen het kennelijk, want het is prachtig weer. Voor het eerst(!) kan het t-shirt uit ('s-avonds blijk ik een tikje verbrand). We varen de genaker ook een paar uurtjes, maar in de swell blijft hij niet lekker staan. De laatste 5 mijl varen we alleen op het grootzeil. We zijn te lui om de fok uit te rollen.

Nieuw kapsel, nieuwe look Het was best uit te houden vandaag

Om 19:15 laten we het anker vallen achter de pier van het dorpje Camarinas. Het contrast met de stad La Coruna is groot. De omgeving is heuvelachtig en groen. Veel te groen volgens Helga, want dat betekend dat er (te) veel regen valt. Onze Zweedse vrienden liggen aan de steiger en via de telefoon nodigen we ze uit voor koffie en een borrel (na het eten). Het is wederom erg gezellig. Ondanks hun leeftijd (65?) zijn ze erg sportief. Afgelopen winter hebben ze in Zweden nog hun duikbrevet gehaald, in buitenwater van slechts 6 graden!. Ook blijken ze allebei aan parasailing te doen. Geweldig! Morgen gaan ze weer verder, maar wij besluiten een dagje te blijven liggen. Om 0:30 roeien ze weer terug naar hun Casta Diva.

[René]

Maandag 12 juli 2004 / 43°07’59N 009°10’82W

Een luie dag. Eerst slapen we heerlijk uit tot een uur of 10. 'S-middags roeien we met de dingy naar de kant om boodschappen te doen. De supermarkt is nog dicht, dus eerst maar een terrasje gepakt, wat we natuurlijk niet vervelend vinden. Langs de kade barst het werkelijk van de vis. Er loopt een rioolpijp en kennelijk zijn ze daar nogal gek op. Helga vraagt aan een lokaal oud baasje of ze te eten zijn, maar hij noemt ze 'kakki-vissen', dus het antwoord is wel duidelijk. We zien zowel oude dames als jonge meisjes kantklossen. We maken er wel eens grapjes over, maar het is echt heel kunstig wat ze doen (en snel!). Vooral die jonge meiden waren grappig. Aan een tafeltje met een geweldige gettoblaster erop waar redelijk stevige muziek uit kwam en dan maar kantklossen... We raken ook nog even aan de praat met een Brits stel dat in 86 is gaan cruisen. Ze hebben een paar jaar in Canada gewoond en afgelopen maand hebben ze een ruïne in Frankrijk gekocht. Met de boot kunnen ze er tot vlakbij komen, maar voorlopig komt er even een eind aan hun cruising-life. 'S-avonds verwennen we onszelf met tapas (o.a. tijgergarnalen met héél veel knoflook, hmmmmm).

Voor anker in Ria de Camarinas Kakki vissen Kantklossen Wat een priegelwerk!

[René]

Dinsdag 13 juli 2004 / 42°47’12N 009°03’18W (Ria de Muros)

Om 9:45 lichten we het anker en vertrekken richting Ria de Muros. Wat een dag! Zo moet het zijn. Beter kan het niet. Een windje 5-6 ruim van achteren en soms plat voor het lappie. Temperatuur is goed en we genieten met volle teugen. Een voorproefje van de Portugese Noord?(zoals de noordenwind langs die kust genoemd wordt). We passeren de beruchte Kaap Finisterre. Nou, van ons mag het elke dag zo zijn. We krijgen nog even bezoek van dolfijnen, maar ze blijven maar kort.

Kaap Finisterre Plat voor het lappie rias

Langs het IJsselmeer en in de Flevopolder barst het van de windmolens, althans dat dachten we. In vergelijking met de kust hier zijn het er maar een paar. Honderden, zo niet duizenden windmolens staan er hier op de kust. Zoiets als langs de A6 in de Flevopolder, maar dan keer honderd of zo.

Om een uur of vijf valt het anker bij het dorpje Muros in de gelijknamige Ria. Erg mooi hier, al zal het fantastische weer daar ook debet aan zijn. Het barst ineens ook van de vliegen. We hebben tot op heden (19:15) toch zeker al een moord of 25 begaan.

[René]

Gisteren in Ria de Camarinas was het niet echt rustig ankeren. Niet dat ik er veel last van heb omdat alles super lag. Zoals beschreven in de pilots gaan de vissersboten 's avonds vissen en komen vroeg in de ochtend terug. Tip, als je daar gaat ankeren zorg dat je goed moe bent en de boten niet hoort. Ik vond het een prachtig gezicht hoe of die grote boten tussen de voor anker liggende zeilboten heen manouvreerden. Als ik zwaaide dan gingen er overal op de boot armen omhoog. Geweldig vriendelijk.

Nu kwamen we hier aan in spetterend mooi weer, lekker windje uit de goede hoek. Tja, als je bij land bent kun je windvlagen verwachten. De wind kwam uit de goede hoek en zou af en toe om het hoekje kunnen komen plagen (vlagen). In de loop van de avond trekt de wind aan en liggen we met alle andere boten te draaien achter het anker. De wind is inmiddels gedraaid en komt nu direct van land af naar beneden van de berg af denderen. Wij liggen niet lagerwal (is over nagedacht!). Niet dat je er iets aan kunt doen maar gewoon je weet het :). Al met al zal het ook vanavond niet echt rustig liggen. Toch maar het anker alarm aan zetten vanavond ondanks het zeeeer zware anker wat wij hebben. Het anker is voor een veel grotere boot maar lekker safe en ook nog extra geborgt, wat denken wij toch over van alles na en doen wij toch alles op safe (altijd een if then situatie bedenken). Verliezen we het anker of de ketting ook geen probleem er zit een ankerboei aan. Dan gaan we naar het haventje dicht in de buurt en halen de volgende dag het anker op. Het 2e anker uitgooien vinden we in zo'n situatie geen goed idee. Ik ga niet iedere keer de if then situaties beschrijven dan wordt het zo'n lang verhaal of komt het zo benauwd over.

Voor het eten waren we alletwee moe, waarom begrepen we niet echt. Het zal aan het mooie weer liggen denk ik, dat zijn we per slot van rekening niet gewend. Als het door het mooie weer komt dan graag vaker moe zijn :). De wekker wordt gezet om regelmatig alles te controleren, is beter voor het gevoel... zeg maar.

[Helga]

Woensdag 14 juli 2004 / 42°47’12N 009°03’18W (Ria de Muros)

Het is half negen. Rene ligt voor toto, die is vanacht regelmatig uit bed geweest. Ook ging hij er uit als ik weer iets hoorde, hihi. Het was dus een onrustige nacht (zoals verwacht).

Wat een verschil met gisteravond. Alles ziet er nu weer lieflijk en pitoresk uit. De vissertjes met hun netten zijn nu met hun open bootje lekker in het ochtend zonnetje onder een strak blauwe hemel al kletsend druk bezig. Gisteravond waren ze er ook 'ongelooflijk', erg hellend bootje in het water, met weer en wind waren ze in het duister nog met netten bezig. Ze gooien ze in een circel uit en halen ze daarna met de hand weer binnen. De bodem is hier super (zand/kleigrond). In de verte ligt een strandje waar gisteren bij aankomst gezwommen werd. Het is er heel lang ondiep waardoor er veel kinderen waren. Nu is het een kleurrijk gezicht. Er lopen vrouwen met motief jurken, andere kleuren schort, bloezen, hoofddoekjes, laarzen of lieslaarzen in verschillende kleuren en al die emmers die her en der verspreid staan ook in vele kleuren. Ik denk dat als je er bij gaat staan dat het net zo'n herrie is als een stapeltje meeuwen. Ja, natuurlijk lopen er ook veel mannen rond en doen gezellig mee. Ze staan allemaal op hun kop. Het lijkt wel of ze alle kleine schelpjes aan het oprapen zijn. Ik kan het niet goed zien met de verrekijker. Er wordt op het braakliggend strandje ook geharkt dus ze zijn er maar druk mee. Er staat een licht briesje, de boot ligt heel rustig waardoor Rene lekker tot rust kan komen. Zijn kopje koffie is al gezet zodat hij wanneer hij in deze wereld terugkomt lekker op zijn gemak wakker kan worden.

Schelpen zoeken? Da's pas hard werken!

Ik ga weer live TV kijken!.

It's a live! Half tien daar ie de man des huizes!! Direct aan de koffie. Dat dacht ik al lekker eerst wakker worden.

We zijn al bezig met de planning om niet alles op het laatste moment te laten aankomen. Ja, ja, 15 augustus komt Chantal Weber aan boord. Ze stapt op in Malaga en vaart een weekje met ons mee. Natuurijk willen we op tijd in Malaga zijn en dat betekend huiswerk maken :)

We zijn lui. Wat wil je na zo'n winderig nachtje. Verder niets te klagen. De dingy wordt losgegooid en we gaan op avontuur. Aan land is het opeens bloed heet omdat de wind wegvalt en het asvalt behoorlijk wat warmte afgeeft. Oef, het lijkt net of je uit een vliegtuig stapt vanuit Nederland in een warm oord. Gewapend met het flesje water, fototoestel (in waterdichte zak natuurlijk i.v.m. de overtocht met de dingy) lopen we richting de boulevard. Het strand ziet er erg mooi wit uit. Het is een vreselijk leuk dropje. Er staan vele oude stukken huis of kerkjes of pilaren of banken of tribunes tussen de later gemetselde huizen. Het geeft een heel mooi beeld en het verrast je als je door de piepkleine en smalle straatjes loopt. Daar is het lekker koel en erg mooi.

Sfeerbeeld van Muros in een achterafstraatje Wat een leven!

Ik heb helemaal geen problemen met de etenstijden van de Spanjaarden. Anders gezegd ik vind ze super geweldig. Overdag zo rond een uur of twee tot een uur of vijf zijn de winkels dicht en wordt er warm gegeten. Heerlijk eerst een tapas om trek te krijgen en dan de warmere gerechten, vlees, vis en alles in combinatie met brood. Overal krijg je het overheerlijke verse brood. Dit brood vinden we uiteindelijk lekkerder dan de Franse stokbroden. We nemen ommelet met gamba vulling. Niet verkeerd! Opletten dat je je vingers er niet bij opeet. Als hoofdgerecht nam Rene de gamba's in knoflookolie gebakken en ik heb me laten adviseren. Wellicht heb ik de schelpjes gegeten die vanmorgen geraapt zijn van het strand. Heerlijk waren ze met stevig vlees. Rene is niet zo schelperig maar ook hij vond ze lekker. Toetje Vianetta ijs en ik een soort puddinkje (viel een beetje tegen, maar wie niet probeert leert de kook cultuur of geen vreemde gerechten niet kennen).

Zo slap als een aap nog een kopje koffie genomen. Helemaal volddaan en toe aan een siesta maar nog lang niet op de boot. Om de calorieën en het slome gevoel kwijt te raken zijn we gaan wandelen, hebben boodschappen gedaan, nog even een terrasje en terug naar de boot. We vertrokken rond een uur of twee en kwamen terug rond een uurtje of zeven. Nu zeg ik je dat is toch weer een aardige tijd van boord. Aan boord waait het weer en trekt de wind ook steeds meer aan. Ik heb toch geprobeerd een tukje te doen. Er zijn vliegen binnen gekomen, de wind maakt herrie maar ik val toch een half uurtje in slaap.

Pffffff wat draait de boot weer achter het anker en wat loeit de wind langs de boot. Heeft ook vast met het afkoelen van het land te maken omdat het steeds meer aanwakkert en de zon onder aan het gaan is. Het is eigenlijk niet zo erg maar ben het even zat. Morgen gaan we naar een haven zodat er een nachtje rustig gelegen kan worden. Blij dat Rene het niet erg vind om dit even voor mij te doen omdat wij alle twee het ankeren erg lekker vinden.

De meeuwen worden direct actief nu de wind weer zo in de kom komt vallen. Er komen zeker ook allemaal visjes. Gisteren en vandaag heb ik weer dolfijnen gezien. Gisteren was ik zeer verbaast omdat ze gewoon tussen de voor anker liggende bootjes (niet bij ons maar aan de andere kant, grrrr) aan het zwemmen waren. Vandaag zag ik het tafreel in combinatie met de meeuwen en andere vogels weer. Je gaat er gewoon op letten. Als je een groep vogels ziet verplaatsen cirkelend vlak boven het water dan wordt eronder bijna met zekerheid gejaagt. Geweldig gezicht. Ik hoop dat ik het voor elkaar krijg om dit een keertje vast te leggen. Het gebeurt alleen zo ver weg. Met de verrekijker is het goed te zien maar toch ook al ver.

Boven het gejaag van de wind uit horen we vliegtuigmotoren. Er komt een blusvliegtuig door de Ria heen en schept water. Kort achter elkaar zien we het een keer of vijf. Machtig gezicht hoe ze dat doen. Het geheel heeft niet langer geduurt dan een half uur. Kleine Sander hebben we vanavond direct dit spannende verhaal per mail verteld. Natuurlijk hebben we hem uitgelegd wanneer een blusvleigtuig nodig is terwijl er misschien wel heel veel brandweerwagens klaar staan in de grote garage om te kunnen blussen. Sander geschreven dat het een bosbrand is en er geen weg is waarop de brandweerwagen kan rijden om de brand te kunnen blussen. Het is voor het kleine ventje wel lang wachten op de foto's maar dat zal het voor hem alleen maar interressanter maken.

[Helga]

Donderdag 15 juli 2004 / 42°27’45N 008°55’10W (Puerto de Pedras Negras)

Voor we weg gaan eerst nog even van de omgeving genieten. Het is nu weer rustig. Geen harde windvlagen, lekker zonnetje en warempel een orkestje komt over de weg aanlopen. Het is weer het geluid van doedelzakken. De weg is lang en het repertoir is erg klein. Onder het genot van een vertrekkers kopje koffie genieten we van dit tafereel.

[Helga]

Om 10:15 lichtten we het anker. Bestemming Puerto de Pedras Negras, een naar het schijnt ongebruikelijke haven in Galicië. De haven ligt aan de zuidkant van de monding van de Ria de Arosa. We willen in ieder geval vanavond aan een steiger liggen om stroom te laden en een rustige nacht is ook welkom na twee toch wel onrustige nachten aan het anker. Volgens de Imray pilot is Puerto de Pedras Negras een nieuwe marina met een mediteraan karakter. In de verste verte in ieder geval geen traditioneel vissershaventje. We zijn benieuwd.

In de Ria de Muros hebben we nog een stevige wind en we schieten met ruim 6,5 knoop de ria uit. Daarna valt de wind weg, dus we varen een uurtje op de motor. Als de wind weer een beetje aantrekt zeilen we met 2-3 knopen richting de Ria de Arosa. We hebben alle tijd, want we hoeven slechts 25 mijl te overbruggen. Onderweg is Helga in de weer met vislijnen en haken, maar de vissen zijn niet erg geïnteresseerd. Bij Isla Salvora, aan het begin van de Ria de Arosa barst het van de meeuwen. Honderden, zo niet duizenden liggen er in het water. We snappen er in eerste instantie niets van tot het ons opvalt dat er een 'paar' krabbetjes in het water zwemmen. Overal waar je kijkt krabben. Op elke vierkante meter zeker een stuk of 5. Van kleintjes van een centimeter of 5 tot joekels van 15 centimeter. Aan de meeuwen kunnen we precies zien waar ze zitten, want als we een paar honderd meter geen meeuwen zien, zitten er ook geen krabben. Een stuk verderop weer meeuwen en het barst weer van de krabben. Heel bijzonder!

We zijn het gedobber zat en starten voor de laatste 6 mijl toch maar de motor.

Muros -> Puerto de Pedras Negras Helaas zie je de krabben niet...

San Vicento do Mar, zoals het dorpje heet, ligt aan de zuidkant van de Peninsula del Grove aan de Ensenada de la Lanzada, een erg mooie baai met veel rotsen en zandstrandjes. Na het ronden van de pier wijst een bijzonder vriendelijke havenmeester ons een plekje aan de steiger. Puerto de Pedras Negras is een soort mini Port Zelande. Het is hier heel erg gecultiveerd, maar niet storend, vinden wij. De haven is tweede helft van de jaren 90 aangelegd en nog erg nieuw. De pier is een waar kunstwerk met twee niveau's waar je kunt wandelen en er staan prachtige lantaarnpalen. Het dorpje zelf bestaat uit (vakantie)appartementen en luxe villa's, de een nog groter dan de ander. Waar je veel horeca en bijbehorend vertier zou verwachten valt dat erg tegen. Slechts een paar barretjes en restaurantjes, maar zeker geen discotheken o.i.d. We zijn aangenaam verrast als we slechts 17,81 per nacht hoeven af te rekenen (incl. douches, stroom en water). Wat een contrast met La Coruna, waar we 24 Euro per nacht betaalden om aan een gammele steiger te mogen liggen met een veel te korte waterslang en douches van een bedenkelijk niveau. Misschien blijven we hier nog wel een nachtje liggen, want het is hier best uit te houden...

Puerto de Pedras Negras

Nadat we gedoucht hebben, hebben we weinig trek om zelf voor ons eten te zorgen, dus gaan we op zoek naar een restaurantje. We wandelen over een pad van teakhouten vlonders waar langs aan de ene kant rotsen en zandstrandjes en aan de andere kangt luxe villa's. Zoals gezegd, erg gecultiveerd, maar toch wel mooi (en praktisch). We vinden een tentje met uitzicht over de baai. We zijn voor Spaanse begrippen te vroeg, want het is pas 20:45. Hoewel we als voorgerecht gegrilde gamba's besteld hebben, krijgen we inktvis. Geen van beiden hebben we dat ooit gegeten, maar het ziet er toch bijzonder lekker uit. We spreken af dat als we het niet lekker vinden, we verhaal gaan halen, maar anders eten we het op. Verhaal halen is er niet bij, want we eten onze vingers er haast bij op. Als hoofdgerecht krijgen we een soort mixed-grill, ook erg lekker. Na de koffie wandelen we terug naar de Vagebond en om 11:15 gaan we te kooi.

[René]

In Nederland is René altijd zeer tevreden met het voor hem bekende eten waardoor er het liefst niet uitgeweken wordt naar hetgeen niet bekend is. Geweldig verrassend als er een hapje geproefd wordt van mijn schelpdiertjes menu en het nog lekker gevonden wordt ook. Nu ook weer met de inktvissen. Alhoewel ik nu juist zeer huiverig was door het zien van de inktvisarmen met de grote zuignappen eraan al pruttelend op een hete steen. De geur was goed. In Nederland heb ik wel eens inktvis geprobeerd maar dat was net kauwgom. Zowaar werd de eerste hap niet genomen door mij en er werd goedkeurend geknikt. Dus ook ik de eerste hap en ja het smaakte prima.

Mijn vader maakte vroeger altijd tijdens vakanties knoflooksous ala het Spaanse recept. Het was altijd erg veel werk maar het resultaat was er altijd naar. Nu heb ik het in een restaurant gegeten. Het werd opgediend met brood bij de inktvis. Wat schetste mijn verbazing? De smaak en hoe het eruit zag was precies als de saus als die van mijn vader. Meestal als je zelf iets namaakt uit een restaurant of uit een kookboek dan ziet het er vaak ietsje anders uit maar nu niet! Vol trots vertelde ik dit aan René. Bij het hoofdgerecht heb ik nog extra 'ajo salsa' besteld omdat het zo lekker is. Vanmorgen werd ik aan het heerlijke eten herinnert....phooeeeee ... dood vogeltje in m'n b...k. Dat wordt schrobben met veel tandpasta en veel spoelen!!

[Helga]

Vrijdag 16 juli 2004 / 42°27’45N 008°55’10W (Puerto de Pedras Negras)

De dingy ligt nog op het voordek. Hierdoor komt er weinig licht door het luik boven ons slaapplaatsje en blijft het lekker koel. Gisteravond is een hele bijzondere avond geworden. We waren opgeknapt van het douchen en hebben ons best gedaan om er leuk uit te zien omdat we buiten de deur wilden eten. De rust beviel ons goed, de omgeving is gezellig maar niet overdadig, de temperatuur was goed waardoor ik me steeds beter ging voelen. Het eten was heerlijk. In de avond koelde het goed af en werd het zelfs een beetje fris. Het kon niet meer stuk zeker met een paar glazen rode wijn achter m'n kiezen.

Zoals afgesproken zouden we elkaar in de ochtend niet wakker maken hoe laat of het ook werd. Aan het licht of de temperatuur in de punt kon het niet liggen. We hadden bijtankuurtjes nodig. Vannacht zijn we toch nog even uit bed geweest voor een slok water. Het was heerlijk rustig, geen gewaai en gezwaai, we liggen top! Het is gewoon luxe om weer even zo te liggen. Dit is genieten! Het is wel duidelijk dat ik het goed zat was, alhoewel ik pas de laatste avond zei dat ik de avonden gedraai zat begon te vinden.

Vanmorgen: het frisse briesje kwam onder de dingy door het luik de punt in en ik werd al een beetje wakker. Omdat je niet weet hoe laat het is vanwege het afgedekte raam bleef ik nog even liggen dommelen. Er liep een Spanjaard over de steiger. Ik hoorde hem niet lopen maar zijn gezang was helder, met flinke uithalen en het klonk erg gezellig. Eigenlijk wilde ik nog niet wakker worden maar moest door die uithalen (jankend hondje) toch wel lachen. Het leek net of dat hij voor stond de boot en ons wakker aan het zingen was. Helaas en misschien gelukkig duurde de gezellige noten niet lang.

We wilden in deze haven maar 1 nachtje blijven. Even bijtanken, alles opladen, bijvullen/eten kopen, douchen en weer weg. De omgeving (eilanden, ria's) is te mooi om lang op 1 plek te blijven waardoor je weinig ziet. We zijn van gedachten verandert. Als je het erg naar de zin hebt en je geniet dan moet je het goed doen. We blijven nog een nachtje. Tja de consequentie is dat we elders minder lang kunnen blijven liggen, helaas pindakaas (ook erg lekker).

Ik heb en neem lekker de tijd om te tutten. Voor de insiders het is 'plukdag'. Alle nageltjes weer eens aandacht gegeven en mijn tenen weer een nieuw laklaagje gegeven. Het ziet er weer toppie uit allemaal. René zat de website bij te werken toen ik naast hem kwam staan en zei "Kijk eens? Tien keer en dat allemaal voor jou!". Je zag hem denken, keek omlaag.... en daar kwam de lach :)

Het is alweer twee uur en ik heb het briljante idee om naar een van de vele strandjes te gaan. Heerlijk met mijn blote voeten door het water banjeren, bij de mooie rotsen in een schaduwplekje op een handdoek liggen, foto's maken van de omgeving, lekker mensen kijken en als het lukt wat lezen of doezelen. René gaat met het idee akkoord. Tis niet te geloven. Insiders weten waar ik het over heb! (Zand tussen mijn tenen? Nee dank u)

We hebben een leuk plekje gevonden waar ook een douche staat om je af te spoelen, erg handig ... zeg maar. Naast een rots ploffen we neer. René heeft het al snel warm en wil pootje baden. Het water is nog maar 15 - 16 graden dus van zwemmen zal het niet komen. Het pootje baden bevestigd dat zwemmen wel erg veel gevraagd is. Maaaar. René is René niet dus die gaat tot borst hoogte te water en waarempel ook nog snel koppie onder. Mij nog niet gezien! Ik heb het helemaal nog niet warm. Nu smeer ik me erg goed in tegen de zon om zonneallergie te voorkomen misschien heb ik het daarom niet zo snel warm. Zal het daar aan liggen? Toch kon ik het niet laten en ben nadat ik aardig opgewarmt was met een sprint het water in gedoken. Uiteindelijk viel het best mee als je eenmaal in het water was. Samen hebben we daarna nog een keer een sprintje getrokken en ons afgedouched onder de zoetwaterdouche die daar stond. Heerlijk ontspannend ... dat zwemmen.

Het appeltje en het water met citroensap bevielen goed. De boeken werden uit de tas gehaald en we zijn heerlijk aan het luieren gegaan. Ik moest natuurlijk weer veel smeren. We gaan direct even boodschappen doen zodat we dat morgen niet hoeven te doen. Eerst nog een biertje en een cola op het terrasje met uitzicht op de zee en de zonnebadende mensen. Aangekomen aan boord met de website en mails aan de slag gegaan terwijl René de koksmuts vandaag opzet. Oei oei wat een verwennerij allemaal. Na de afwas en de koffie wilden we de andere kant eens op gaan lopen. Uiteindelijk kwamen we toch weer op onze oude begin route terecht. Langs het water tussen de rotsen loopt een houten pad. Dit pad loopt heeeel ver door tot in de Ria de Arosa. We zijn niet tot het eind gelopen omdat het donker begon te worden. Jammer dat we dit zo laat ondekt hebben. Het is absoluut de moeite waard om deze wandeling te maken. Ze hebben het pad erg mooi aangelegd. Beetje mysterieus. De personen die het computerspel Myst kennen begrijpen wat ik bedoel en dan komt dit pad daar aardig mee overeen. Terwijl ik over het pad liep voelde het net of ik in het spel was gestapt. De grote keien, het hout eromheen, overheen en tussendoor. Gewoon machtig en niet natuur afbrekend.

Je stapte zo in het computerspel Myst met de geluiden erbij wachtend op een hint..... Polletje pluk en bruintje beer omdat  hij niet smeert

[Helga]

Zaterdag 17 juli 2004 / 42°23'36N 008°55'43W (Isla Ons)

Omstreeks 11:00 uur gooiden we de trossen los voor de wereldschokkende afstand van minder dan 5 mijl naar Isla Ons. Het is een klein eilandje, ongeveer half zo groot als Vlieland, voor de ingang van de Ria de Pontevedra. Het is een langgerekt eiland dat grofweg van noord naar zuid loopt. Na een klein uurtje laten we het anker vallen voor een klein zandstrandje, Playa de Melide, volgens de pilot favoriet bij nudisten. Dat het weekend is, wordt al snel duidelijk, want binnen de kortste keren liggen er een klein dozein andere (Spaanse) boten om ons heen. Van groot tot klein, van zeilboot tot jetski. Erg gezellig allemaal. Achter ons ligt een tweemaster met vrijwel uitsluitend mannen aan boord die ongegeneerd met de verrekijker en filmcamera op de nudisten inzoomen. Genante vertoning! We lezen wat en smikkelen van de koele watermeloen die al twee dagen in de koelkast ligt. Helga besteed nog een uurtje aan de cursus Spaans op de computer, maar wordt er (nog) niet erg enthousiast van. De weerberichten voorspellen dat de wind voorlopig in de westhoek blijft zitten, dus misschien blijven we hier vannacht toch wel liggen.

Van andere zeilers hebben we gehoord dat de navtex ontvangst in deze regio te wensen overlaat. Wij hebben ook:al twee dagen geen navtex bericht meer ontvangen, terwijl we toch ruim binnen bereik van Spaanse en Portugese stations zouden moeten zijn. Gelukkig ontvangen we ook weerberichten via de marifoon en via gribfiles, dus we zijn niet onthand.

De avond is PERFECT! Nadat Helga home-made pizzabroodjes heeft gebakken en het strand inmiddels verlaten is, roeien we de dingy naar het strand. Het is windstil. We wandelen richting de vuurtoren, een kilometer of 2 verderop. We lopen door stukken bos en door de ruige, lage vegetatie van het eiland. Erg mooi! We zijn net op tijd bij de vuurtoren om de zon onder te zien gaan achter de bewolking in de verte. Terug aan boord nemen we in de kuip nog een borrel. Onze ankerburen maken om het strandje een kampvuur. We wachten tot 24:00 om Chantal te bellen en haar te feliciteren met haar verjaardag. Da's pech, ze lag al in bed omdat ze om 5:30 op moet, vanwege een wedstrijd. Desalniettemin wordt het telefoontje gewaardeerd.

De nacht is rustig en we schommelen traag op de vriendelijke deining. Om 3:30 even het ankerlicht vervangen (we gebruiken 2 mijnlampen die het alleen net niet de hele nacht uithouden).

[René]

Zondag 18 juli 2004 / 42°13'30N 008°53'98W (Islas Cies or de Bayona - Playa Area das Rodas)

Om 10:00 op. Het is bewolkt. De bewolking hangt heel erg laag. Eigenlijk is het net niet mistig. Zo nu en dan motregent het een beetje. De temperatuur is gelukkig wel goed.

In de loop van de dag trekt het iets open en omstreeks 14:00 lichten we het anker. We gaan op weg naar Islas Cies (of Islas de Bayona), een kleine 10 mijl verderop en volgens de pilot een van de mooiste ankerplekken in Galicië. Het wordt een heerlijk zeiltochtje. De koers is aan de wind met een windje van 10-12 knopen. Bij aankomst zijn we niet de enigen. Stampvol is het ook weer niet, maar er liggen toch zeker een 20 boten voor anker. Het merendeel Spanjaarden, dus die zullen vanavond wel vertrekken, maar ook enkele Fransen, een Italiaan en zowaar een Nederlander.

Isla Ons -> Islas Cies

De Islas Cies bestaan uit drie eilanden, waarvan er twee aan elkaar vast zitten. Het zuidelijke eiland heet Isla de San Martin en is een beschermd vogelreservaat. De twee noordelijke eilanden, Isla del Faro en Isla del Norte stonden oorspronkelijk met elkaar in verbinding via een zandbank, maar 'de mens' heeft er een stenen pier aan toegevoegd. Daardoor is een binnenzeetje ontstaan. Ferries uit Vigo en Bayona vervoeren de dagjestoeristen en kampeerders die wat langer blijven op de camping op Isla del Faro.

In de loop van de avond vertrekken inderdaad de meeste boten. We blijven met 4 boten achter. Omstreeks 20:00 gaan we met de dingy aan land. We wandelen over de camping en over de stenen pier naar Isla del Norte tot aan de pier waar de ferries aanleggen. Helga is druk foto's te maken van kleine vogeltjes die net als ze afdrukt wegvliegen. We lopen terug naar de camping en eten een hapje in het restaurant. We betalen veel te veel Euro's voor een niet meer dan redelijke hap. Vlak voor donker klimmen we weer aan boord.

[René]

Op het moment dat we besluiten naar bed te gaan zien we nog een flitslicht aan de overkant van het water bij het plaatsje Vigo. Inderdaad er wordt vuurwerk afgestoken. Het is heel spectaculair vuurwerk dus we blijven er nog even naar kijken. Ik krijg het koud dus ga na een half uur vuurwerk naar bed om nog even te lezen. René wil het tot het eind zien. Meestal zijn de laatste klappen het spectaculairst. Het duurt ongeveer een kwartier eer hij naast me komt liggen. Eigenlijk niet te geloven hoe goed je 's nachts over het water kunt zien. De afstand is ongeveer 7 mijl. Niet te vergeten dat er laag hangende bewolking is tot lichte mist vorming.

[Helga]

Maandag 19 juli 2004 / 42°13'30N 008°53'98W (Islas Cies or de Bayona - Playa Area das Rodas)

We slapen uit tot een uur of tien. Na de koffie ga ik naar de 'supermarkt' van de camping om vers brood te halen. Onder de brunch bespreken we de planning voor de komende dagen. Porto is nog een mijl of 65. Dat is in een dag te doen, maar we doen liever rustig aan en splitsen het op in twee dagtochten. Onze eerste bestemming wordt dan Viana Do Castelo in Portugal. Als de wind morgen een beetje in de goede hoek zit (vandaag ZW, niet erg gunstig), verlaten we morgen de ria's.

[René]

Na een ontzettend luie ochtend met heerlijk vers brood en het dagelijkse vruchtenhapje met yoghurt gaan we toch volgens plan de dingy in om aan land te gaan. Het is een natuurbeschermd eiland en dat vraagt om wandelingen, vogeltjes en foto's maken. Er zijn nog weinig mensen op het strand. Niet dat het gisteren vol lag met mensen zoals in Nederland. Het is nog fris, dat zal de reden zijn. De wolken hangen laag en het geeft een mysterieus beeld van het eiland.

Is dit geen mooi plaatje?

Tjonge jonge jonge we hebben het vruchtenhapje er al uitgelopen voor we het weten. Het was een behoorlijke tippel en zeker nog niet de laatste omdat we onderweg nog wat zijweggetjes gezien hebben. De laaghangende bewolking ontneemt ons het mooie uitzicht. Soms trekken de wolken iets weg en kunnen we een glimp zien van wat er heeeel laag onder ons bevind. Hoe hoger we kwamen hoe meer meeuwen er waren. Het was een herrie van jewelste. Een uitstekende broedplaats en dat was ook wel te zien. Heel veel piepende jongen of net aan het fladderen (poging tot vliegen). We werden regelmatig gewaarschuwd door vader of moeder meeuw dat we te dicht bij een van hun jongen liepen terwijl we ons netjes aan het weggetje hielden waar ook mensen naar beneden kwamen lopen. Ik vind het best spannend als zo'n meeuw dan op je af komt vliegen met suizende vleugels en hoop gegil. Dan bespring ik mijn ridder op het witte paard zowat en die moet maar bescherming geven. Ja, meestal ben ik de l,,,,,l die aangevallen word waardoor mijn vluchtgedrag alleen maar sterker is geworden. De wandelingen waren het dubbel en dwars waard. Zeer voldaan zijn we aan boord gestapt. Als beloning voor de gedane inzet een biertje, een baco en wat tapas.

Geen woorden voor..Meeuwenbroedplaats en veel piepende jonge meeuwtjes Je kijkt je ogen uit

Het is gelukt!!!! Ik heb vogeltjes op de kiek... en dat wil ik jullie niet onthouden natuurlijk. Welke het zijn weet ik nog niet... moet nog uitgezocht worden. Maar..... zie hier het resultaat.

Vogeltje 1: Welk soort ben ik? Vogeltje 2: Welk soort ben ik? Vogeltje 3: Welk soort ben ik?

Je zou hier makkelijk een paar weken met je zeilboot kunnen vertoeven en dan denk ik dat je nog niet alles hebt gezien. Gewoon mooi, leuk, lekker!

[Helga]

Dinsdag 20 juli 2004 / 42°13'30N 008°53'98W (Islas Cies or de Bayona - Playa Area das Rodas)

Wederom slapen we (weer) veel te lang. Om 9:30 kom ik pas onder mijn dekbed vandaan. Wat een verschil met de onrustige nachten voor anker in Camarinas en Muros. Hier is het heerlijk rustig en wordt je door de schommelende boot in slaap gewiegd (en gehouden...).

Schokkend nieuws op de Wereldomroep: Raphael en Sylvie gaan trouwen. We zijn helemaal van slag, ik vooral...

Omstreeks 10:45 maken we ons gereed om te vertrekken en op het moment dat we het anker willen lichten zien we een schip voor anker dat er gisterenavond nog niet lag. Een witte tweemaster. Dat is toch niet de Annal Lezah? Met de verrekijker zien we het blauwe dek en ja hoor, het zijn Jaap en Doret. We hebben ze vluchtig ontmoet in Falmouth. Zij zouden dezelfde dag vertrekken als wij, echter met een bestemmig voorbij Kaap Finisterre. We waren al die tijd al benieuwd of en wanneer we ze zouden treffen. Helga oppert om even langs te gaan, zeker wanneer we Jaap (ook met verrekijker) zien zwaaien. Zo gezegd, zo gedaan en even later zitten we bij ze op de koffie. Zij zijn niet doorgevaren naar Spanje, maar uitgeweken naar Bretagne, want ze waren het hakken in de golven meer dan zat. Erg leuk om ervaringen uit te wisselen en prettig om te horen dat wij niet de enigen zijn die onder de indruk waren van de omstandigheden na vertrek uit Falmouth.

We besluiten om nog maar een dag te blijven liggen, want de wind is eerder zuid dan west. Ik haal het buitenboordmotortje uit elkaar want het ding weigert weer dienst. Dit keer vind ik het euvel wel. Een hoop troep (roestresten van de dop) in het benzinetankje, waardoor de brandstoftoevoer soms geblokkeerd wordt. Hij loopt weer als een zonnetje.

Eind van de middag komen Jaap en Doret aangepeddeld. We drinken een paar borrels en het wordt later en later. Pas om 22:30 besluiten we naar de kant te gaan voor een hapje. Eerst nog even met onze dingy (mét motor) naar de Anna Lezah om het ankerlicht aan te doen. Daarna met zijn vieren in Lady (de naam van onze dingy, Lady en de Vagebond) naar het strand. We eten een soort mixed visschotel met friet. Als de lichten van het terras doven is het aardedonker en voor ons het signaal dat de tent sluit. Het is middernacht. Gelukkig treffen we een groep Oosterijkse jongeren met zaklampen. Ze zijn op weg naar het strand en dat maakt onze wandeling een stuk makkelijker. In het pikkedonker pruttelen we naar Vagebond, nadat Jaap bij het instappen een kletsnatte broek heeft gekregen. We besluiten om aan boord van de Anna Lezah nog een slaapmutsje te halen. Het worden er twee en om 2:00 prutterlen we weer terug naar Vagebond.

Jaap en Doret Aardedonker

[René]

Woensdag 21 juli 2004 / 41°41'65N 008°49'31W (Viana do Castelo)

We slapen uit (ik val in herhaling). Is ook nodig na alle drank van gisterenavond. Pas om 12:15 lichten we het anker en gaan op weg naar Viana do Castelo, Portugal. We varen nog even langs de Anna Lezah en zeggen tot ziens, want de kans is groot dat we elkaar nog een keer zullen treffen, want ze volgen de komende maanden min of meer dezelfde route als wij. Er staat nauwelijks wind en het is grijs, maar (net) niet mistig. Onze Japanner doet het werk. Gelukkig klaart het in de loop van de dag op.

Islas Cies -> Viana do Castelo

Om 19:15 meren we af aan een vissersbootje in de haven van Viana do Castelo. We zijn in Portugal! Na het inmiddels tot traditie verheven aankomstbiertje, ga ik met de bootpapieren en paspoorten naar het havenkantoortje. Ondanks dat Portugal deel uitmaakt van de EU wordt er volgens de pilot soms nog een heel circus gemaakt van het inklaren. Het valt reuze mee en nadat wat gegevens in de computer zijn ingevoerd sta ik na een kwartiertje weer buiten.

Nadat Helga nog wat e-mails heeft gelezen en geschreven gaan we het stadje verkennen. We zijn onmiddellijk enthousiast. Er is een boekenmarkt en er treed vanavond ook een band op. Hemelsbreed zo'n 150 meter van de boot vandaan. Vlak na aankomst hebben we ze al horen soundchecken en het klonk bijzonder goed. Daar gaan we later zeker heen, want omdat het hier een uur vroeger is, zal er van 'vroeg naar bed' niet veel komen. Na wat rondslenteren drinken we een kop koffie op een terrasje en eten er aansluitend een pizza. De prijzen hier zijn helemaal geweldig. De prijzen in Engeland, Frankrijk en Spanje waren vrijwel zonder uitzondering vergelijkbaar met die in Nederland, maar hier betaal je 50 Eurocent voor een kop koffie, 75 cent voor een biertje. Voor de koffie, cola, biertje en de pizza's waren we 14 Euro kwijt. Goed voor ons budget. Ik zei al gekscherend tegen Helga dat we hier maar moesten overwinteren. Het optreden van de band is inderdaad erg goed. Door sommige Portugezen wordt fanantiek ge(stijl)danst. Erg leuk. Het is echt feest en als ik de affiches goed geïnterpeteerd heb is er komende dagen elke avond een optreden. Van een andere act overigens.

Om 1:30 (Nederlandse tijd) gaan we te kooi. Morgen kunnen we de website weer uploaden, want we hebben al een internetcafé gespot. Ook gaan we shoppen voor een Portugese pre-paid kaart.

[René]

Donderdag 22 juli 2004 / 41°41'65N 008°49'31W (Viana do Castelo)

Het lijkt wel of hier een soort Rijnweek is inclusief een mini kermis. Het ontbreekt alleen nog aan oliebollen. Vanavond weer naar de muziek, er treed weer een andere band op. Het gaat geweldig de wasmachines zijn stuk maar doen het volgens mij toch. Raar maar waar! Het digitale besturingssysteem voor het wasmiddel werkt niet meer en dan zijn ze gelijk in de stress. Nou ik heb er eerst een wasje in gedaan dat wel tegen een stootje kan met daarbij mijn eigen wasmiddel. Het rook vele malen beter dan het ervoor rook dus ik was zeer tevreden. Daarna alles in zakken gedaan en snel aan de slag. Er is ook een droger waar ik, ondanks het stralende weer, gebruik van maak voor het beddengoed. Het gaat als een speer. Zo is het wel even buffelen in het warme weer met al dat gesjouw, maar mij hoor je niet klagen.

René werd helemaal nerveus van mijn actieve gedoe. Hij werd namelijk een beetje bevangen door het warme weer. Dus lekker gaan liggen doezelen en laat mij mijn gang maar gaan. Terwijl hij twee uur heeft liggen slapen heb ik ook binnen het e.e.a. schoon gesopt. Was allemaal eigenlijk wel erg nodig. Je merkt dat als je met z'n twee bent je toch hier en daar wat makkelijker wordt. Zeker als je vele dagen voor anker hebt gelegen en je zuinig wilt zijn met alles.

Met nog een paar shirts aan de lijn wagen we het om boodschappen te gaan doen. Er wordt wel gewaarschuwd dat je niets in de washokken moet achterlaten i.v.m. stelen. Vanavond wordt er niet gekookt aan boord omdat het eten buiten de deur veel te goedkoop is. We halen allemaal lekkere verse dingen aan boord, wijn en bier. Het is weer een aardige tippel naar de winkel. René bepakt met rugzak, twee tassen en ik met twee tassen door de straten terug naar de boot. Ik heb Piri Piri kunnen vinden en nu twee flesjes aan boord. Heerlijk voor bij Gamba's met uien en rijst, mmmm. Het is dat we zo'n eind moesten lopen en veel moesten hebben anders had ik van de Piri Piri wel meer mee genomen (volgende keer beter).

Het valt ons op dat de Portugezen zeer veel talen spreken en voor ons gevoel meer internationaal zijn dan de Spanjaarden. In alle twee de landen zijn de mensen super aardig en bereid je te helpen. Alleen de Portugezen kunnen makkelijker helpen.

De boodschappen opruimen, omkleden, de laatste T-shirts binnen halen en weg zijn we weer. Ons eerste doel is het internetcafé. We worden van het eerste internetcafé doorgestuurd naar een ander internetcafé omdat ze geen mogelijkheden voor de USB stick hebben. De volgende zou vlak naast een chinees restaurant zitten. We komen bij het inetnetcafé aan en constateren dat het een Chinees internetcafé is. Tot en met de stoelen waren met Chinese stof bekleed. Gelukkig kunnen we hier beter uit de voeten en werken alles bij.

Er is weer leesvoer voor iedereen. Sommigen dachten dat we helemaal los aan het komen waren. Dat is ook zo natuurlijk maar niet op de manier dat we de mensen in Nederland los kunnen laten. We blijven het erg leuk vinden om zo spontaan, zeker van vrienden en kennissen waarvan je het niet verwacht, een e-mail bericht te ontvangen. Waarom het soms langer duurt is gewoon omdat we niet aan land komen of geen internetcafé voorhanden hebben. Aan boord werken we iedere dag de website bij, lezen en schrijven e-mails. Erg leuk en zeer gezellig!

Na toch ruim een uur in het internetcafé gezeten te hebben gaan we op zoek naar een restaurant omdat onze magen al geruime tijd hebben aangegeven dat er brandstof in moet. Uiteindelijk komen we bij een restaurantje waar we al eerder langs gelopen zijn. Het ziet er gezellig uit. De muziek is prachtig (Vado) en maakt de stemming compleet. Zeker nadat we een welkomst hapje kregen. Het is niet te geloven. Een schaaltje vol met gekookte gamba's en een schaaltje met een soort salade van lichtbruine bonen, uien, tonijn en azijn. Alle twee heerlijk. We besluiten na dit gezien en geproefd te hebben alleen een hoofdgerecht te nemen. Gelukkig achteraf omdat de maaltijden erg groot waren.

We hadden koffie besteld en kregen er nog een drankje (van het huis?) bij. Het was een cognac met allerlei vruchtensap erbij genaamd "Jerupiga". Als ik daar nog een fles van op de kop kan tikken dan zal ik het zeker niet laten. Het leek een beetje op het drankje wat uit Frankrijk komt Pineau des Charentes (De Rochenac). Ook heel erg lekker.

Geheel voldaan slenterden we naar de nieuwe al spelende band. Het was veel drukker dan gisteren. Dit terwijl wij de band van gisteren veel leuker vonden. We zijn een half uur voor het einde naar de boot gegaan. Het publiek liep toen de band er mee ophield alle kanten op. Velen kwamen langs de haven slenteren. Erg leuk om naar ze te kijken en te horen. Sommigen zongen nog een beetje na, gezellig hoor. Het was een heerlijke temperatuur in de kuip. Omdat we morgen weg wilden gaan we toch naar bed, nog even lezen en dan slapie doen. In bed had ik had gevoel dat de drankjes wat laat begonnen te werken (de boot ligt toch stil?).

Weer een heerlijke dag om op terug te kijken. Het zal vaker voorkomen dat je niet voldoende tijd hebt om de omgeving beter te bekijken. De omgeving is mooi, het stadje is mooi en gezellig. Verder kan ik er niet meer over vertellen. Helaas pindakaas (nog steeds erg lekker!).

Op de achtergrond een brug van Eifel (ja, die) Neuspeuteren

[Helga]

Vrijdag 23 juli 2004 / 41°11'15N 008°42'31W (Porto de Leixoes)

(Alle beste mensen vandaag is het vrijdag nog even een paar uurtjes werken en dan is het weer weekend. Joepie !!! Zet um op! Even op je tanden bijten!! )

Het komt zeker omdat de dingy op het voordek ligt, het er erg koel blijft en het licht buiten gehouden wordt. Het is niet te geloven. Weer laat uit bed. Zo rond een uur of elf was ik in echte wereld terug. Buiten was het al behoorlijk warm. De noordenwind trekt aan dus we willen weg.

Aangekomen op het open water is de wind heerlijk koel en kunnen we lekker zeilen. Het stikt hier van de vissers boeien. Ik weet niet wat het is maar ik krijg het iedere keer weer op mijn heupen van die dingen. Moet maar eens speciale hulp inroepen om dat uit die botte hersens van mij te krijgen. Je kunt er toch gewoon omheen varen? Dus waar zit die kronkel van mij dan toch. Hoe moet dat later weer op het IJsselmeer met al die bootjes en die drukte?

Zojuist weer ons dagelijkse (althans dat probeer ik) fruithapje met blanke yoghurt gegeten. Dat gaat erin als zoete koek. Momenteel zijn we aan het varen en werk ik even de website bij, mailtjes lezen en wat terug schrijven. Het is nu alweer half twee. De tijd vliegt iedere keer om. Het zou verboden moeten worden :).

Er wordt net geconstateerd dat we vertrokken zijn met 1 sigaret aan boord. We hebben nog een halve dag te varen. Hoe dit afloopt ...... hoe diep zit onze liefde.....

Het is exact acht uur dat we in de haven in een box liggen. René is al weg om havengeld te gaan betalen. Tis toch wat! Normaal wil hij altijd eerst een biertje :)

Onderweg zagen we verschillende grote vlakken zee dat heel geribbeld was wat zich verplaatste. Het waren scholen hele kleine visjes. Nu maakten de stromvogels hier erg leuk gebruik van. Ze kwamen op zo'n geribbeld stuk zee aanvliegen stuiterde met hun borst op het water waardoor alle kleine visjes zich een hoedje schrokken en weg wilde springen. Fout! Daar was het bekkie van de stormvogel en mmmm heerlijk happie.

Vandaag was het een heerlijk rustig zeildagje, lekker ruim aan de wind, weinig golven, weinig boten, veel vissers boeien, heerlijk strak blauwe lucht... een top zeildagje!

Viana do Castelo -> Leixoes Een 'zwerm' hele kleine visjes

[Helga]

Wat een ontvangst! Bij het inklaren krijgen we een plastic zak vol informatiemateriaal. Stadsplattegronden van de omgeving van Leixoes en van Porto, een boekje met informatie over alle havens in Portugal, algemene informatie over Portugal en Porto en twee mini-flesjes port inclusief een uitnodiging om een bezoek te brengen aan het betreffende porthuis. De havenmeester neemt ook nog de tijd om (o.a.) uit te leggen met welke bus we het beste naar het centrum van Porto kunnen gaan. Hij bespaart tijd, want met ons klaart nog een Nederlandse boot in, dus hij hoeft zijn verhaal maar één keer te doen. Dat Nederlandse schip moet later verkassen en komt naast ons liggen. Het is een grote, stalen tweemaster en eigenlijk zijn de ligplaatsen te klein voor schepen van dat formaat (17 meter!), maar het lukt toch.

Op basis van de informatie uit de pilot en vanaf internet waren we wat deze haven betreft op het ergste voorbereid: "A friendly marina but its situation, in the corner of a major fishing, shipping and oil port will probably result in the crew cleaning the waterline at the next stop. In addition, an oil refinery is upwind on the prevailing northerlies". Nou, niets van dat alles. Het is natuurlijk geen sprookjesachtige haven, want er is rondom industrie, maar smerig water of vieze luchtjes zijn ons tot op heden niet opgevallen.

[René]

Zaterdag 24 juli 2004 / 41°11'15N 008°42'31W (Porto de Leixoes)

We staan bijtijds op, want we willen naar Porto. De bushalte is net buiten de haven en de bus brengt ons in ca. drie kwartier naar het oude centrum van Porto. In eerste instantie is ons niet geheel duidelijk waar we staan, maar met de stadsplattegrond erbij vinden we onze locatie. We worden direct door een bedelend en irritant vasthoudend oud vrouwtje benaderd. Niet zo'n leuke introductie van Porto.

Van hele vage kennissen hadden we het advies gekregen om een rondrit te maken, zodat je door een gids alle bezienswaardigheden uitgelegd krijgt en weet waar je later misschien nog extra tijd aan wilt besteden. We volgen bordjes met "Porto tours" en komen aan bij de kathedraal. Met een treintje kunnen we een rondrit maken. Duurt een uur en drie kwartier inclusief een bezoek aan een porthuis. We informeren of er geen kortere rondrit is, want we vinden het best lang. Helaas, dit is de kortste. We stappen toch maar in, maar vrezen met grote vreze dat het een retourtje porthuis wordt. Dat blijkt ook zo te zijn. We steken direct de rivier over naar Vila Nova de Gaja, waar alle porthuizen zich bevinden. Onderweg krijgen onze nieren het zwaar te verduren, want de twee wagonnetjes zijn niet geveerd en de weg bestaat grotendeels uit kinderkopjes. We komen aan bij het porthuis Real Companhia Velha (of Royal Oporto Wine Company), opgericht in 1756 en naar verluid het oudste port huis. We worden direct ontvangen door vriendelijke dames. Op ons na, bestaat het gezelschap uit louter Spanjaarden, dus wij krijgen een privé gids. Eerlijk is eerlijk, we krijgen een interessante rondleiding. Ze vertelt erg enthousiast en in geuren en kleuren over de bereiding, opslag en distributie van de verschillende soorten port. Aansluitend proeven we verschillende soorten (op onze vrijwel nuchtere maag...), en hoewel ik geen liefhebber ben, waren er een paar bijzonder lekker. Uiteraard kopen we een flesje. We stappen weer in het treintje en gelukkig rijden we via een andere route terug naar de kathedraal. We krijgen zowaar wat informatie over de plaatsen waar we langs rijden, maar het blijft erg beknopt.

Porto vanaf Vila Nova de Gaja Hl veel port En nog meer port

We wandelen richting de rivier op zoek naar een schaduwrijk terrasje waar we wat kunnen eten. Het is inmiddels op het heetst van de dag en de zon brand een put in je .... In een nis van een oeroud stenen gebouw zien we nog een vrij tafeltje voor twee. Pas als we gaan zitten zien we dat onze buren aan het aangrenzende tafeltje zitten. Wat een toeval! We eten een mixed-fish waar we meer dan genoeg aan hebben en maken uitgebreid kennis met Ebo en Tonneke. We vinden het te heet om nog iets te ondernemen en wandelen op ons gemak het steile stuk omhoog richting de bushalte. Daar drinken we nog wat op een terras, voordat we de bus instappen.

Aan boord lezen we nog wat en eten een broodje. Als om een uur of 10 Ebo en Tonneke weer aan boord stappen begint het met een praatje en eindigt het met rosé bij hun aan boord. Het is echt een groot schip! We zijn niet zozeer onder de indruk van de vaatwasser of de magnetron, maar wél van de echte biertap (het schip is van een Limburger geweest, dat verklaart natuurlijk alles...). We krijgen van hun nog wat pilots en wat boeken. Ze hoeven er niets voor terug, want hun schip gaat in Nederland in de verkoop, dus scheelt het hun tegen die tijd alleen maar spullen opruimen. Wij zijn er erg blij mee, temeer daar ik bijna door onze boekenvoorraad heen ben. Om 2:00 gaan we te kooi.

[René]

Zondag 25 juli 2004 / 41°11'15N 008°42'31W (Porto de Leixoes)

Als ik om 10:00 in de kuip stap, blijken Edo en Tonneke reeds vertrokken. Ook onze Canadese buurman, die met een Figaro solo via de Canarische Eilanden naar Vancouver onderweg is, is inmiddels vertrokken. Er staat nauwelijks wind en de temperatuur stijgt met de minuut. Als Helga ook wakker is, spannen we de tent over de kuip voor de broodnodige schaduw. We zijn niet van plan om vandaag veel te doen. Lekker lezen en in de loop van de dag een douche pakken. Veel meer staat er niet op het programma.

Morgen willen we vertrekken naar Cascais, een mijl of 12 ten westen van Lissabon. Lissabon kent weliswaar verscheidene (kleine) haventjes, maar ze zijn naar verluid vaak vol en vanuit Cascais is Lissabon met de trein in een klein half uurtje te bereiken. Cascais is een moderne marina en naar we van Ebo en Tonneke begrepen een prima alternatief voor een haventje in Lissabon. Cascais is ca. 160 mijl, dus varen we een nachtje door. Reden temeer om het vandaag lekker rustig aan te doen.

[René]

Maandag 26 juli 2004 / 41°11'15N 008°42'31W (Porto de Leixoes)

Als om 8:00 de wekker afloopt zit het potdicht van de mist. We draaien ons nog maar eens om en blijven nog een uurtje liggen. De mist is erg hardnekkig en weigert op te trekken, dus blijven we nog maar een dagje in Leixoes. Ik zet eindelijk het plankje, voor over de gootsteen, in de eerste laag verf en zaag voor Helga 2 paravaan-plankjes (ik twijfel er niet aan of Helga legt nog wel uit wat een paravaan is). Verder doen we boodschappen, lezen wat en ruilen boeken met een Nederlander die schuin aan de overkant ligt. Hij heeft ook een Koopmans en we wisselen wat ervaringen uit.

Toen we nog een huis en ADSL hadden hield ik van diverse boten de websites nauwgezet bij. Leuk om te lezen over ervaringen van anderen en daardoor ook erg leerzaam. Vooral de site van de Pinical sprak me aan. Niet alleen zijn de dagboeken uitgebreid en leuk om te lezen, de site barst ook van de nuttige informatie voor vertrekkers in spé. Chantal en JG zeilen met de Pinical in twee jaar de wereld rond en zijn inmiddels weer bijna thuis. Naar aanleiding van een e-mail van ons aan Chantal en JG is het afgelopen half jaar een correspondentie op gang gebracht die er waarschijnlijk toe gaat leiden dat we binnen een paar wegen bij elkaar in de kuip zullen zitten. Het voelt als een soort blind date, want we kennen elkaar alleen van de websites (en de foto's) en e-mails. Heel apart in ieder geval.

Waar we ook regelmatig contact mee hebben is met Natascha en Stefan Verweij van de Espiritu. Ze hebben een tijd in Singapore gewoond en gewerkt, maar komen weer terug naar Nederland. Niet met het vliegtuig, maar met de Espiritu. Een halve wereld van elkaar verwijderd schilderden we rondom Koninginnedag vrijwel gelijktijdig het onderwaterschip. Ze vertrekken rond 1 augustus. Het zit er niet in dat we elkaar onderweg ontmoeten, maar wie weet, als we terug zijn in Nederland?

Helga heeft gisterenavond op de pier de nodige vis-tips gekregen van een lokale visser, dus vanavond moet e.e.a. natuurlijk uitgeprobeerd worden. De truc is de scholen jonge sardines te spotten en daar dan vlakbij uit te gooien, want daar jaagt de makreel. Hoewel ze wel een aantal keren serieus beet heeft, vangt ze helaas niets.

Het zit nog steeds potdicht. Hopelijk trekt de mist vannacht of morgenochtend vroeg op, maar ik heb er een hard hoofd in...

[René]

Dinsdag 27 juli 2004 / 41°11'15N 008°42'31W (Porto de Leixoes)

Toen ik gisterenavond naar bed ging, was het zowaar helder. Maar.... toen de wekker vannochtend om 8:00 afliep kon ik in bed de misthoorns al weer horen. Het is nu 10:45 en hoewel het niet potdicht zit, is het nog steeds knap mistig. En alsof dat nog niet vervelend genoeg is, zit de wind in de zuidhoek. We hebben kennelijk de weergoden ontstemd.

In de loop van de dag klaart het iets op, maar de wind blijft pal tegen en de zon laat zich niet zien. We lezen wat, klussen wat, douchen en doen nog wat boodschappen. Een saaie dag eigenlijk. Heerlijk!

[René]

Woensdag 28 juli 2004 / 41°11'15N 008°42'31W (Porto de Leixoes)

Tegen 9:00 gooien we de trossen los. We zijn niet de enigen, want als een ware exodus vertrekken alle boten om ons heen. Het is zwaar bewolkt, maar niet mistig. De wind is zwak en pal tegen. Volgens alle voorspellingen zou de wind in de NW hoek moeten zitten (ook gisteren), maar voorspellen blijkt nog immer moeilijk. De japanner mag dus weer aan het werk. Het is fris en sinds lange tijd dragen we weer een trui en lange broek.

Om een uur of twee ruimt de wind naar west en trekt aan tot een ruime 3Bf. De motor gaat uit en we maken onder zeil een snelheid van 4-5 knopen. Helga maakt alvast een pan rijst voor vanavond en maakt een van haar beroemde fruithapjes voor directe consumptie. De fruithapjes van Helga bestaan uit diverse soorten vers fruit met daaroverheen een scheut yogurt. Erg lekker!

[René]

Het is weer sinds lange tijd dat we een nachtje doorzeilen. Ik moet weer even wennen aan het idee. Ondanks de goede weersvoorspellingen moet je er toch rekening mee houden dat het soms ff anders is. Eigenlijk heb ik er geen zin in en weet ook dat het best weer leuk is. Beetje tegenstrijdig. Het is weer de bedoeling dat ik om 21:00 uur te kooi ga en na drie uur René aflos en zo verder tot de dag. Voor ik ga slapen warmt René het klaar gemaakte eten op. Het smaakt goed, een goede bodem voor wat komen gaat.

Natuurlijk heb ik een lekker bedje gemaakt aan bakboord. Schone dekbedhoes om op te liggen (moet nog lakens aan bood hebben), onze hoofdkussens en een dekbed. De slaapzakken zijn nog steeds niet gewassen en naar mijn gevoel veel te zout. Door dat zout in de stof voelt alles plakkerig en klam aan. Dat is althans mijn ervaring. Ik ben misschien een tut hiermee. Ik vind het gewoon niet lekker, punt. Omdat het buiten afkoelt voelt het toch binnen ook wat klam aan. Vreselijk vind ik dat. Als je eenmaal lekker warm bent gaat het wel weer. Helaas kan ik de slaap niet goed vatten. Heb wel liggen dommelen en liggen rollen door de koers die we varen. Tijdens René zijn wacht heeft hij een hele file aan vissersbootjes de haven Peniche uit zien komen. De eerste visserboot bescheen ons zodat de anderen ons ook goed konden zien. Meestal ben ik de pineut met dit soort dingen.

Om twaalf uur is het René zijn beurt. Eerst krijg ik een lekker bakje koffie, de dropjes worden klaar gelegd, het flesje water gevuld en hup daar kruipt hij te kooi. Ook René kan de slaap niet goed vatten. Het is jammer dat het niet lekker lukt om te slapen waardoor we misschien toch wat vermoeider aankomen dan gewenst. Als alles goed loopt kom je fris en fruitig de haven binnen. We zullen zien.

Ook ik heb het ritueel om eerst koffie te zetten, lekkers klaar te leggen etc. waarna René de wacht kan overnemen. Ik word na 4 uur gewekt i.p.v. 3 uur. Omdat ik zo lief ben zei René tegen me en hij nog geen slaap had. Je zult het niet geloven. De wind laat maar een heeeeel klein beetje van zich zien op het moment ik aan de beurt ben. Toch lukt het me te blijven zeilen en af te wachten tot er iets meer komt. De fok ingerold tot een klein doekje zodat het niet meer zo klappert, Het grootzeil met een bulletalie vastgezet zodat ook deze niet zo klappert. En natuurlijk zijn er direct boten in de buurt. Dat is bij mij heel normaal. In de verte zie ik een zeilbootje varen. De maan schijnt prachtig zilverlicht over het water tussen de lugubere wolken door. Ik probeer er nog een foto van te maken wat helaas niet lukt. Dit zal ik eens aan Harry vragen hoe of ik dit voor elkaar kan krijgen met dit toestel :)

Het ritueel herhaalt zich. René gaat weer een slapie doen. Ook hij kan tot 11:00 uur blijven liggen als ik het vol hou. De zonsopgang ziet er prachtig uit. De wolken krijgen allemaal tinten die ik niet kan benoemen. Een tijdje kan ik er naar blijven kijken. Helaas de romantiek wordt tenietgedaan omdat de wind wegvalt. We liggen nu te veel te rollen. Ik wilde het zo lang mogelijk uitstellen zodat René rustig kon slapen. Helaas, René laat ik weten dat er verandering in de situatie komt en start de motor, grootschoot binnen halen en de bulletalie opruimen. Het ziet er naar uit dat het voorlopig zo blijft.

In de verte zie ik het land. Er hangen grote donkere wolken boven terwijl het boven ons helder is. Direct vrees ik met grote vrezen dat we het slechte weer tegemoet gaan en weer een bewolkte dag tegemoet gaan. We blijven tegen elkaar zeggen 'zodadelijk snak je naar een bewolkte dag'. Tot nu toe is dat niet echt aan de orde ... zeg maar. Tegen het licht in richting het land zie ik allemaal vissersboeien met en vlaggetje. De vlaggetjes hebben allemaal andere kleuren. Het lijkt net of ze een spel neer hebben gezet. Het zijn er nu dan ook wel erg veel.

Het is niet te geloven. Voordat de wind het helemaal aan de porrie over liet kwam van land een vissersbootje aangescheurd. Nu weet iedere zeiler dat je alert moet zijn met vissers. Let wel! Verder helemaal niemand op het water op dat moment. Ruimte te in overvloed! Nee, nu is het goed zeg! Ja, op onze 'langzame dobber' koers legt de visser zijn boot stil en dan zeg ik je hoe is het toch mogelijk! Langzaam nader ik de vissersboot in de veronderstelling dat hij nu toch wel klaar is met zijn dobbertie... Voor mijn gevoel ging het niet helemaal naar wens. We hebben voorrang maar nemen het nooit. Dus twee vliegen in 1 klap. De porrie ging aan en de rest van de zaken regelde ik direct, koers even verleggen en om dat K-bootje heen gevaren.

Nu maar een kopje koffie maken en even de navigatie. Even controleren of alles nog goed verloopt. Alles is prima alleen na enkele slokken koffie die ik heeeeel stilletjes heb gemaakt omdat René nog slaapt laat ik de koffie omvallen. Ohh wat kan je dan balen. Eigenlijk moest ik ook nog naar de WC. Dit wilde ik graag uitstellen om René niet wakker te maken. Nu moest ik een emmer pakken om de koffie weg te spoelen. Als ik dat nu ging doen dan zou er meer water vloeien dan gewenst was. Dus dan maar eerst naar de WC en daarna de koffie wegspoelen. Zo gezegd zo gedaan.

Het is me weer alles meegevallen en eigenlijk weer leuk zo'n nachtje doorvaren. Ik ben nog alleen in de kuip. Terwijl ik zit te mokken omdat ik mijn koffie heb laten omvallen komt er een vriendje gedag zeggen. Neemt een grote teug lucht naast de kuip en speurt naar de boeg om daar weer hard uit te blazen. Wij hebben de afspraak niet uit de kuip te komen en altijd aangelijnd als 1 van de 2 slaapt. Dit ondanks het weer, mooi of niet, altijd! Mocht het noodzakelijk zijn dan melden we dit aan elkaar en kan de ander luisteren wat er gebeurt of even komen kijken of alles goed gaat. Dus ik kon mijn vriendje niet vergezellen bij de boeg. Nu daar had hij een oplossing voor. Iedere keer kwam hij bij de kuip even naar boven, hapte lucht en speurde weer naar de bekende boeg.

Wat dat nu is van dolfijnen om altijd maar weer naar die boeg te gaan. VRAAG: Weet iemand dat? Er zal heus wel een of ander geleerde hier een gesubsidieerd onderzoek naar gedaan hebben en het ergens op internet gezet hebben.

René wordt rond elven wakker en zet gelijk een bak koffie. Het is al lekker warm en de zon staat al aardig te branden. De eerder genoemde wolken zijn opgelost. Er zijn er nog wel een paar hoor alleen daar hebben we geen last van. Terwijl ook ik mijn trui uit ga trekken, een korte broek aan wil gaan doen wordt er van buitenaf geroepen dat er dolfijnen zijn. Ik had ze al eerder gezien met de verrekijker. Het leek een hele grote groep die zich richting land begaf. Allereerst kwamen naar onze beleving vader en moeder met twee kleintjes bij ons spelen. Een van die kleintjes was zeer vrolijk en lette niet echt op vader of moeder. Dus ma of pa er iedere keer achteraan. Geweldig om dit te zien. VRAAG: Hoe zit het eigenlijk met dolfijnen. Blijven vader en moeder bij elkaar of zijn het de moedertjes die verder voor de kids zorgen.

Na toch zeker een kwartier vertrokken ze en kwamen terug met de hele bende. Zeker wel 14 tot 15 dolfijnen bleven rondom de boot zwemmen. Een was baldadig en sprong in de verte een paar keer heerlijk op zijn zijkant uit het water en liet zich ook plat in het water vallen. Geweldig wat een vrolijke boel. Ze bleven ook best lang bij de boot. Ieder keer dachten we nu zijn ze weg... en dan kwamen ze weer. Ver achter en ver voor de boot zwommen ook dolfijnen dus het moet toch wel een erg grote groep geweest zijn. Dit keer heb ik het fototoestel gelaten waar het was zodat ik er volop van genoten heb met mijn benen over der railing van de boeg heen. Het leek net of ik ze kon aanraken.

Ook nu weer besef ik dat deze dieren ontzettend veel ruimte nodig hebben. Als je ziet hoe snel ze een hele grote afstand afleggen omhoog springen en terug komen. Het is echt giga..

Nu is het alweer 01:00 uur. We zitten goed op schema dus alles is OK.

[Helga]

Omstreeks 13:30 arriveren we in Cascais, nadat we daarvoor het meest westelijke puntje van Europa gerond hebben, Cabo da Roca (een erg mooie kaap trouwens). Na het inklaren aan de receptiesteiger krijgen we een plekje toegewezen. Cascais is een grote, vrij nieuwe marina met alles erop en eraan. Alleen al op het haventerrein zijn zo'n 20 barretjes en restaurants. Het is allemaal fraai aangelegd en erg praktisch, maar niet bepaald mooi of gezellig. Het is ook de duurste haven van Portugal en we betalen ruim 31 Euro per nacht. Het is een drukte van belang want dit weekend vindt de Portugese Match Cup plaats.

Leixoes -> Cascais

We doen nog een middagdutje en gaan 's-avonds aan de wal wat eten. Het stadje Cascais is in tegenstelling tot de marina wel erg fraai. Mooie gebouwen, leuke straatjes en vriendelijke mensen. Het is wel erg toeristisch. Zo probeert men je de restaurants binnen te lokken door je aan te spreken, wanneer je er voorbij loopt. Ik hou daar niet zo van, maar het schijnt erbij te horen. We eten ergens in een achteraf steegje.

[René]

Vrijdag 30 juli 2004 / 38°41'45N 009°25'16W (Cascais)

(We hebben een vraag gekregen of we meer foto's wilden publiceren. Hopelijk maken we het met dit verslag over Lissabon weer een beetje goed...)

We staan bijtijds op en wandelen na de koffie in een minuut of tien naar het station. We kopen een retourtje en het treintje, dat overdag om het kwartier vertrekt, brengt ons in een halfuurtje in hartje Lissabon. In een barretje nuttigen we een ontbijtje, dat bestaat uit koffie en een broodje. Op een groot plein aan het water (sorry, naam vergeten en stadsplattegrond weggegooid) is een fototentoonstelling, "The earth from above". Tientallen prachtige foto's in een formaat van circa 2x3 meter op grote borden. Van gigantische ijsbergen rondom Antartica tot tulpenvelden nabij Lisse. Jammer dat het in de volle zon te warm wordt om er meer tijd aan te besteden. Op het plein is ook een VVV, waar we een stadsplattegrond halen en ons laten voorlichten waar we een Fado restaurant kunnen vinden. We vinden dat we dat een keer meegemaakt moeten hebben. Fado is het Portugese levenslied en er zijn speciale restaurants met optredens tussen de gangen door. Het Fado 'district' is gelukkig niet ver weg.

Klassieke trammetjes in Lissabon

We wandelen door fraaie winkelstraten en spotten een 100 jaar oude stalen toren die boven het centrum uittorent. We kopen kaartjes en gaan met de lift naar boven (nee, er was geen trap). Boven is een terrasje en we drinken voor veel te veel geld een kop koffie en genieten van het uitzicht.

Sinaasappelsap! Zoenen! Zoenen! Zoenen!

We slenteren verder en storten bij een Vodafone winkel extra saldo op onze pre-paid kaart. Later lunchen we op een terrasje (ja, we hebben besloten de Portugese economie eens goed te sponseren). Daarna wandelen we richting een oud kasteel dat prominent op een van Lissabon's heuvels staat. Het lijkt zo simpel, je wandelt de heuvel op en dan kom je er vanzelf. Jammer genoeg zijn de straatjes niet recht en de huizen erg hoog, dus het is lastig om je te oriënteren. Kortom, we verdwalen en komen bij een grote kerk. Binnen is het lekker koel en proberen we met behulp van de stadsplattegrond uit te vinden waar we nu precies zijn. We komen er niet uit en uiteindelijk vragen we het maar aan iemand. We zijn gelukkig in de buurt en een kwartiertje later wandelen we door de toegangspoort. Tussen de muren van het kasteel is een muziekfestival. Overal biertentjes, BBQ's, lange rijen tafels en twee podia waar men druk aan het soundchecken is. Heel gezellig, maar niet wat we verwacht hadden. Desalniettemin is het een fraaie locatie en we slenteren over de kasteelmuren, waar we een prachtig uitzicht over Lissabon hebben. We drinken een biertje en een cola en kijken een uurtje naar de mensen die voorbij komen.

Kasteelheer Jonkvrouwe Kasteelmuren In gedachten verzonken.

In de namiddag wandelen we richting Alfama, de wijk met de Fado restaurants. Het is nog te vroeg, dus we lopen door naar het water en zitten een tijdje op een oude kade. Achter de kade ligt een half gezonken sleepboot, wat een luguber gezicht is.

Ook hier een mooi uitzicht Die vaart geen meter meer! Eventjes de schoenen uit, heerlijk!

Om een uur of 21:00 nemen we de gok en kiezen voor Taverna d'el Bey, een Fado restaurant waar verschillende artiesten optreden, dus mocht er eentje minder in de smaak vallen, dan komt er in ieder geval na verloop van tijd wel weer een ander. Als we de kaart zien blijken we bepaald geen goedkoop restaurant uitgezocht te hebben. Dat hadden we natuurlijk kunnen weten, want buiten konden we al geen kaart vinden. What the hell, zeggen we tegen elkaar, als het eten en de muziek maar goed zijn. Gelukkig is dat beide het geval. Een 'big fat mamma' uit Angola bijt het spits af. Het is erg mooi en indrukwekkend. Wel jammer dat we de taal niet verstaan. Gedurende het diner komen nog een jonge vent en een wat oudere dame ons entertainen. De stemmen zijn mooi en de nummers worden vol passie gebracht. We zijn onder de indruk.

Om 0:30 (lokale tijd, dus voor ons 1:30) nemen we een taxi naar het station waar we de op een na laatste trein naar Cascais nemen. We zijn versleten en ik dommel bij ieder stationnetje weer in. Helga blijft gelukkig alert en wekt me als we in Cascais aankomen. Voor ons gevoel kruipen we om 3:30 in onze kooi.

[René]

De huizen zijn betegeld met handgeschilderde tegeltjes of in fleurige kleuren geschilderd:

Tegeltjes fleuren het straatbeeld op in Portugal. Hier zijn ze ietsje aan de oude kant. Hele verhalen in tegeltjes verwerkt aan de muren. Prachtig !

Ik heb begrepen dat het pensioen in Portugal niet echt 'je van het' is. Daarom gaan veel Portugezen voor enkele jaren naar Duitsland om daar te werken en zo extra's te creëren voor hun pensioen. Vandaar dat er in heel Portugal redelijk tot goed Duits gesproken wordt.

Het is weer een topdag. We hebben er alles uitgehaald wat erin zat! We zijn totaal versleten en zeer voldaan :)

[Helga]

Zaterdag 31 juli 2004 / 38°41'45N 009°25'16W (Cascais)

Om 11:30 staan we op. We kijken elkaar aan en zeggen vrijwel op hetzelfde moment "we worden oud...". We zijn brak en gammel. Snel de tent over de giek, want in de kuip is het al behoorlijk warm. Tergend langzaam worden we wakker.

Het voordeel van digitaal fotograferen is dat je niet op een kiekje meer of minder hoeft te letten. Het nadeel is dat je er soms zo ongelooflijk veel neemt. Gisteren welgeteld ruim 100 foto's. DIe moeten vervolgens allemaal bekeken worden. De mislukte foto's gooien we natuurlijk weg en van de gelukte maken we weer een selectie van welke we willen bewaren en welke we publiceren op de website. Al met al best een klus.

[René]

René is net terug van een douche. Het lijkt dat ook hij hiervan is opgeknapt. Mag ook wel, want het is inmiddels al weer kwart over vijf. Eergisteren had hij het er al over dat ze hier de Nederlandse krant hebben en verheugde zich erop lekker op zijn gemak de krant van a-z te lezen. Het is zelfs de zaterdagkrant. Zijn geluk kan niet op. Het biertje, de nootjes en het krantje. Zo ...nu is het de komende drie kwartier vast heel stil aan boord. Wat kan hij hier van genieten. Ik vind ze waardeloos. Nooit heb ik me ertoe kunnen zetten ze lekker te gaan zitten lezen. Het zijn van dei ondingen. Ze waaien weg, je vouwt ze niet makkelijk, je krijgt er vieze handen van... jammer. Het nieuws interesseert me zeker wel maar dat formaat ding.. waardeloos...sorry mensen. Dus mijn schone taak René uit te horen... als dat lukt.

Helaas .... 1 dingetje te horen gekregen.... er zal wel niets interressants in de krant gestaan hebben. Ondanks de jaren bij elkaar krijg ik dit toch nog steeds niet voor elkaar. Zal het zijn moeder eens vragen hoe dit aan te pakken :)

[Helga]

Het is stuivertje wisselen met het bijwerken van de website vandaag. Als het begin van avond iets afkoelt, gaan we op zoek naar een supermarkt. Onderweg stoppen we om naar de finale van het match-racen te kijken. Erg spectaculair om te zien hoe twee boten elkaar letterlijk iedere keer proberen de loef af te steken. De snelheid waarmee na het ronden van de boei de spinaker staat is ongelooflijk. Over de kade schalt het spaanstalige en engelstalige(!) commentaar. Er doen ook enkele VOR (Volvo Ocean Race) coryfeeën mee. Cascais is wat dat betreft een perfecte locatie, met een lange kade waar duizenden toeschouwers kunnen staan (die er overigens niet zijn, althans geen duizenden). Er is ook een race van Cowes naar Cascais. Aardige training voor jullie, Ernst-Jan en Dave?

We doen boodschappen bij de Jumbo. Jammer genoeg een minuut of 20 lopen, waardoor we niet al te veel kunnen inslaan. De supermarkt doet zijn eer aan met een stuk of 30 kassa's! Ik heb het nooit zo op boodschappen doen. Ik ben er denk ik wat te ongeduldig voor. Of is het typisch voor mannen om een supermarkt door te jagen en gehaast die zaken in het wagentje te gooien die nodig zijn, vlot afrekenen en zorgen dat je zo snel mogelijk weer buiten staat? Dit geheel in tegenstelling tot Helga (of vrouwen in het algemeen?). Ze geniet van alle schappen en de diversiteit aan artikelen. Minuten lang kan ze voor een schap staan en artikelen met elkaar vergelijken en de afweging maken of ze het wel of niet wil proberen, kopen, proeven, etc. Soms leidt dat tot wat onderlinge irritaties...

We eten makkelijk: zelfgemaakte broodjes hamburger. Na het eten lopen we naar de boulevard, want daar hebben we een groot podium gezien en omdat het zaterdagavond is EN de afsluitende dag van de Portugese Match Cup speelt er misschien wel een geweldige band. Niets is echter minder waar. Ik vond het ook al zo vreemd dat er geen instrumenten op het podium stonden. Geen drumstel, geen toetsen, geen gitaren, maar wel een stuk of 6 microfoons. Als we dichter bij het podium komen valt ook op dat er nauwelijks jongeren zijn. Alleen ouders met kinderen en bejaarden. Het optreden bestaat uit een folkloristische dansgroep in bijpassende kledij, begeleid door twee accordeons en instrumenten die ik nog nooit van mijn leven gezien heb. De groep bestaat uit volwassenen en kinderen, waarvan de laatste wel grappig zijn. Na een halfuurtje cultuur kunnen we niet meer tegen het kattengejank van het goedbedoelde, maar echt allerbelabberdste, gezang en gaan terug naar de boot. Op het haventerrein horen we live muziek van een geheel ander kaliber. Stevige drums en lekkere gitaren. We pakken nog net een laatste nummer mee alvorens de band pauze neemt of ermee ophoud. Het maakt ons niet uit, we gaan een tukkie doen.

[René]

Ondanks het niet ons feestje was hebben we wel 'echte' Cascaise folklore meegekregen. Het is even leuk .....met name de kleine hummels in die pakjes.....nieuw en grappig.... en dan... weg wezen.

[Helga]

augustus 2004