Lieve Rick en crew,

7 dagen en nachten mocht ik in jullie paradijsje verblijven. Zelden eerder zo’n vrij en verwend gevoel gehad als hier. Alles is anders dan thuis of andere vakanties. Nooit eerder gezeild, nooit eerder met vakantie geweest zonder man én kinderen (althans, nadat die er bij zijn gekomen natuurlijk), nooit eerder in Mallorca geweest, nooit eerder als chaperonne mee gevlogen en zo kan ik nog wel even door gaan. Is dit het “Villa Felderhof-gevoel”? JA, dit is HET “Villa Felderhof-gevoel”, anders kan ik het niet typeren.

Het weer werkte aan alle kanten lekker mee. Altijd zon en opbouwend van windkracht 2-3 naar nu windkracht 5 met af en toe een uitloper naar 6. Wie had gedacht dat ik met windkracht 6 een omelet suprème zou bakken? Ik in elk geval niet want ik schaarde mezelf onder de mooi weer zeilers. Weken van tevoren riep ik al dat als het harder dan windkracht 5/6 zou waaien, ze mij maar op een terrasje moesten droppen als er perse gezeild moest worden. Maar zo zie je maar weer, als je een uitdaging niet aangaat weet je ook niet waar je grenzen liggen.

Het is hier echt tobben voor Helga en René;

Ja, het leven is hier echt keihard, zware beslissingen, neem dat van mij aan!

Vanaf het moment dat vaststond dat ik met Mamma mee zou gaan realiseerde ik me dat ik me er op voor moest bereiden dat ik het heel vreemd zou vinden om zonder Joris en de kinderen op vakantie te gaan. Het is ook anders, maar zeker in positieve zin. Als je denkt zelf een week zonder je gezin te kunnen en als je denkt dat ze thuis ook zonder jou kunnen, en als je dan ook nog eens op geweldige hulptroepen voor het thuisfront kunt rekenen, dan zeg ik na deze week: “Hier heb ik absoluut geen spijt van”. Ik ben natuurlijk nog niet thuis geweest om e.e.a. te evalueren, maar tot op heden krijg ik weliswaar de te verwachten spitsuur-problemen, maar ook zeker positieve berichten door. De eerlijkheid gebiedt mij wel te zeggen dat ik dankzij de techniek aan boord en mijn mobieltje bijna dagelijks contact heb gehad met het thuisfront d.m.v. mailtjes, SMS-jes en telefoontjes. En wat is het heerlijk om dan te horen dat Sander speciaal voor mij al zijn kusjes spaart om ze aan mij te geven. Of om te horen dat ondanks doorkomende kiesjes Merel gelukkig de nachten doorslaapt en Joris zodoende wel aan de nodige uurtjes slaap komt. En insiders weten hoe belangrijk dit is voor hem!

Het grote genieten zit vaak in kleine dingen en momenten; ongestoord een boek lezen, glaasje rosé erbij, een duik in het water, beetje snorkelen, voortreffelijke paella eten, weer een glaasje rosé, nog een boek lezen, onovertroffen home-made tapas van Helga, beetje meedeinen met de boot, al weer een glaasje rosé, beetje wandelen, beetje ouwehoeren, voor de verandering een glaasje sangria, en ga zo maar door. Ik zei het al eerder, het is hier echt tobben!

En tijdens het etentje gisteren met Mirjam, Edwin en Fleur zijn dit soort dingen natuurlijk ook uitgebreid aan de orde gekomen. En ik kan me vergissen, maar ik kreeg toch stellig de indruk dat Mirjam misschien ook nog wel eens langskomt bij “Villa Felderhof”…

Zo zie je maar, je hoeft geen bekende Nederlander te zijn om het “Villa Felderhof-gevoel” te kunnen ervaren. Bovendien denk ik dat het hier nóg intenser is aangezien er geen camera’s meedraaien (mits je Helga goed in de gaten houdt natuurlijk…).
Om in stijl te blijven sluit ik dan ook af met de volgende woorden.

Rick en crew, bedankt voor een onvergetelijke ontmoeting, de heerlijke verwennerijen en de mooie herinnering aan jullie paradijsje dat voor deze week ook een beetje mijn “thuis” was. Bien viaje e hasta luego!

Dikke kus van Marianne